Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 września 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowych czynności sądów w sprawach z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach międzynarodowych

Rozporządzenie określa szczegółowe czynności sądów w sprawach z zakresu międzynarodowego

postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach międzynarodowych, w tym

1)

uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do użytku za granicą;

2)

sposób wykonywania czynności dotyczących osób korzystających z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych i konsularnych oraz czynności z udziałem tych osób;

3)

czynności związane ze stawiennictwem przed sądami;

4)

tryb ustalania obywatelstwa;

5)

szczegółowy tryb występowania o pomoc prawną i udzielania takiej pomocy sądom i innym

organom państw obcych;

6)

szczegółowy tryb występowania o wydanie osób ściganych lub skazanych;

7)

inne formy współpracy w sprawach karnych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przepisy odrębne albo

ratyfikowane umowy międzynarodowe regulują czynności sądów powszechnych w sposób odmienny.

O wszystkich sprawach, w których stroną jest państwo obce lub jego organy, sądy zawiadamiają

Ministra Sprawiedliwości, przesyłając jednocześnie akta sprawy.

Pisma przeznaczone do doręczenia bądź użytku za granicą sporządza się wyłącznie pismem

maszynowym, nie używając skrótów nazw aktów prawnych, instytucji lub organów ani innych

skrótów.

Czynności w zakresie obrotu prawnego z zagranicą wykonuje się poza zwykłą kolejnością

spraw, w szczególności gdy wniosek został oznaczony przez organ wzywający jako pilny.

Występując do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie tekstu prawa obcego, wyjaśnienie

obcej praktyki sądowej lub o informację co do istnienia wzajemności w stosunkach z

państwem obcym, sąd określa szczegółowo zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia.

Sąd wskazuje ponadto datę, na którą stan prawny powinien być ustalony, oraz przesyła

akta sprawy.

Wnioski sądów lub innych organów państw obcych o udzielenie pomocy prawnej wykonują

sądy rejonowe w języku polskim.

Przekazując wniosek o udzielenie pomocy prawnej sądowi właściwemu, sąd informuje o

tym organ wzywający.

1.

Jeżeli wniosek o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej nie odpowiada warunkom

formalnym, a w szczególności gdy nie załączono wymaganego tłumaczenia, sąd zwraca

wniosek organowi wzywającemu celem uzupełnienia lub występuje o usunięcie braków we

wskazanym terminie.

2

Jeżeli wykonanie wniosku o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej nie jest możliwe

w całości, nie usunięto jego braków we wskazanym terminie lub odmówiono jego wykonania,

sąd zwraca wniosek organowi wzywającemu we właściwym trybie, informując o przyczynach

niewykonania wniosku. W przypadku gdy jest to możliwe, należy zaproponować organowi

wzywającemu możliwy do przyjęcia dla obu stron sposób rozwiązania zaistniałego problemu.

3

W przypadku gdy prawdopodobne jest, że wniosek o dokonanie czynności w drodze pomocy

prawnej nie będzie wykonany w całości lub w części w terminie wskazanym we wniosku,

sąd informuje o tym niezwłocznie organ wzywający.

Na życzenie organu wzywającego, lub gdy wynika to z przyjętej praktyki, sąd, który

wykonuje wniosek o pomoc prawną, potwierdza przyjęcie wniosku, wskazuje numer telefonu

i telefaksu, a w miarę możliwości, także osobę odpowiedzialną za wykonanie wniosku

i adres poczty elektronicznej, oraz udziela innych niezbędnych informacji.

1.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej sporządza się w języku polskim.

2

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, ma być wykonany przez sąd lub inny organ państwa

obcego, do wniosku dołącza się sporządzone przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie

na język urzędowy państwa wezwanego, a jeżeli w państwie wezwanym obowiązuje kilka

języków urzędowych, na jeden z języków urzędowych miejsca, w którym ma zostać udzielona

pomoc prawna, albo na inny język wskazany przez to państwo.

1

Do pism podlegających doręczeniu za granicą dołącza się sporządzone przez tłumacza

przysięgłego ich tłumaczenie na język urzędowy państwa wezwanego, a jeżeli w państwie

wezwanym obowiązuje kilka języków urzędowych, na jeden z języków urzędowych miejsca,

w którym ma zostać dokonane doręczenie, albo na inny język wskazany przez to państwo.

2.

W przypadku gdy doręczenie ma nastąpić przez zwykłe oddanie pism adresatowi, tłumaczenia

nie dołącza się.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej można oznaczyć jako pilny i określić termin, w

jakim powinien zostać wykonany, uzasadniając przyczynę, dla której wniosek tak oznaczono.

Sąd polski, sporządzając wniosek, rozważa, czy nie dotyczy on czynności, których dokonanie

mogłoby naruszyć suwerenność, bezpieczeństwo, porządek publiczny lub inne podstawowe

interesy państwa wezwanego.

1

Pisma podlegające wysłaniu do organów zagranicznych, przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych państw obcych w Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawicielstw

dyplomatycznych lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej podpisuje sędzia;

w zakresie powierzonych czynności pisma może podpisywać referendarz sądowy.

2

Pod podpisem wpisuje się pismem maszynowym imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe

osoby podpisującej lub umieszcza się stempel zawierający te dane oraz pismo opatruje

się pieczęcią urzędową.

3.

Pisma sądu rejonowego przesyła się do prezesa sądu okręgowego w celu nadania im dalszego

biegu.

1.

Dokumenty dołącza się do pism w formie odpisów.

2.

W razie konieczności przesłania oryginału dokumentu, w aktach pozostawia się odpis

dokumentu.

3.

Załączniki łączy się z pismem, tak aby nie było niebezpieczeństwa ich utraty lub zamiany.

Liczbę i rodzaj załączników wymienia się w przesyłanym piśmie. Fotografie, karty z

próbkami pisma i inne tego rodzaju materiały nakleja się na arkuszu papieru, wskazując,

jaką osobę lub przedmiot przedstawiają.

Korespondencję niedotyczącą pomocy prawnej, otrzymaną przez sądy rejonowe bezpośrednio

od sądów i innych organów państwa obcego oraz od przedstawicielstw dyplomatycznych

lub urzędów konsularnych państw obcych w Polsce przesyła się do wglądu prezesowi sądu

okręgowego, wraz z odpowiedzią przygotowaną w języku polskim, w celu nadania dalszego

biegu.

Prezes sądu lub jego zastępca sprawuje nadzór nad sprawami dotyczącymi obrotu prawnego

z zagranicą, a w szczególności kontroluje terminowość oraz przestrzeganie przepisów

obowiązujących przy załatwianiu tych spraw.

1.

Pisma podlegające wysłaniu za granicę prezesi sądów okręgowych i prezesi sądów apelacyjnych

kierują do

1)

Ministra Sprawiedliwości, jeżeli mają być wysłane do państwa, z którym jest zawarta

umowa międzynarodowa przewidująca porozumiewanie się sądów za pośrednictwem organów

centralnych, albo do państwa, z którym jest brak stosunków dyplomatycznych;

2)

właściwych sądów lub innych organów państw, z którymi zawarto umowy międzynarodowe

przewidujące bezpośrednie porozumiewanie się sądów lub jeżeli taki sposób porozumiewania

się dopuszcza prawo państwa wezwanego;

3)

przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej,

w pozostałych przypadkach.

2.

Wnioski o wydanie osób ściganych lub skazanych, o przejęcie lub przekazanie ścigania

karnego oraz o przejęcie lub przekazanie osób skazanych do wykonania wyroku kieruje

się w trybie określonym w ust. 1 pkt 1.

3.

W sprawach cywilnych doręczenie pism osobom przebywającym albo mającym siedzibę za

granicą może nastąpić również w innym trybie niż określony w ust. 1, jeżeli wynika

to z obowiązujących przepisów.

1.

W przypadku gdy prośba osoby przebywającej lub mającej siedzibę za granicą dotyczy

wydania dokumentów albo udzielenia informacji poza toczącym się postępowaniem sądowym,

od których należy się opłata, odpowiedź dla wnioskodawcy, wraz z przygotowanym dokumentem,

przesyła się za pośrednictwem prezesa sądu okręgowego razem z pismem przewodnim, sporządzonym

w dwóch egzemplarzach, z których jeden adresuje się do prezesa sądu okręgowego, a

drugi - do przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej

Polskiej. W piśmie przewodnim należy zamieścić prośbę o doręczenie korespondencji

za pobraniem należnych opłat, których wysokość należy wskazać w tym piśmie.

2.

Jeżeli w imieniu osoby, o której mowa w ust. 1, zwraca się przedstawicielstwo dyplomatyczne

lub urząd konsularny jej państwa w Rzeczypospolitej Polskiej, dokument przesyła się

temu przedstawicielstwu lub urzędowi za pośrednictwem prezesa sądu okręgowego, wskazując

wysokość opłaty i numer rachunku bankowego sądu, na który należy dokonać wpłaty.

1.

Jeżeli na wniosek osoby zainteresowanej dokument sporządzony w Rzeczypospolitej Polskiej

i przeznaczony do użytku za granicą ma być uwierzytelniony, uwierzytelnienie dokonywane

jest w następujący sposób

1)

na dokumencie sądowym autentyczność podpisu sędziego, referendarza sądowego lub sekretarza

sądowego oraz autentyczność pieczęci urzędowej sądu uwierzytelnia

a)

prezes właściwego sądu okręgowego albo upoważniony przez niego sędzia lub referendarz

sądowy,

b)

prezes sądu apelacyjnego lub upoważniony przez niego sędzia, jeżeli uwierzytelnienie

dotyczy dokumentu sporządzonego przez sąd apelacyjny;

2)

na dokumencie notarialnym autentyczność podpisu notariusza i jego pieczęci urzędowej

uwierzytelnia prezes właściwego sądu okręgowego albo upoważniony przez niego sędzia

lub referendarz sądowy;

3)

na tłumaczeniu dokumentów autentyczność podpisu tłumacza przysięgłego i jego pieczęci

uwierzytelnia minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Jeżeli na wniosek osoby zainteresowanej dokument sporządzony w Rzeczypospolitej Polskiej

i przeznaczony do użytku za granicą ma być uwierzytelniony przez przedstawicielstwo

dyplomatyczne wykonujące funkcje konsularne lub urząd konsularny państwa obcego w

Rzeczypospolitej Polskiej, autentyczność podpisu prezesa sądu okręgowego lub apelacyjnego,

upoważnionego sędziego lub upoważnionego referendarza sądowego oraz autentyczność

pieczęci urzędowej uwierzytelnia minister właściwy do spraw zagranicznych.

3.

Po dokonaniu uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, poucza się osobę

zainteresowaną o treści ust. 2.

Klauzula uwierzytelniająca ma następujące brzmienie

„Niniejszym poświadczam autentyczność podpisu

..................................................................................................................

(imię, nazwisko i stanowisko)

i pieczęci urzędowej

..................................................................................................................55

(nazwa sądu)

Pobrano i skasowano opłatę skarbową

w kwocie..........................................................zł.

.................................................................................

(dnia)

..............................................................................

(miejscowość)

..................................................................................................................

(podpis osoby uwierzytelniającej i jej tytuł służbowy)

(pieczęć urzędowa)

1.

Prezesi sądów okręgowych i apelacyjnych przesyłają wzory podpisów osób upoważnionych

do uwierzytelniania dokumentów, jak również wzory pieczęci urzędowych tych sądów bezpośrednio

do ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

Tłumacze przysięgli przesyłają wzory podpisów, jak również wzory pieczęci bezpośrednio

do ministra właściwego do spraw zagranicznych.

3.

Wzory, o których mowa w ust. 1, przesyła się w styczniu każdego roku kalendarzowego;

w przypadku zmian osobowych przesyła się je bezzwłocznie.

W razie bezpośredniego zwrócenia się do sądu przez przedstawicielstwa dyplomatyczne

wykonujące funkcje konsularne oraz urzędy konsularne państw obcych w Polsce, sądy,

niezwłocznie po załatwieniu lub wyjaśnieniu sprawy, udzielają odpowiedzi w ten sposób,

że sądy rejonowe przesyłają ją przez prezesa sądu okręgowego, natomiast sądy okręgowe

i apelacyjne - przez prezesów tych sądów.

Językiem urzędowym dla korespondencji między przedstawicielstwami dyplomatycznymi

i urzędami konsularnymi państw obcych w Polsce a sądami jest język polski.

W przypadku skierowania pisma przez przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny

państwa obcego w Polsce do niewłaściwego miejscowo sądu, pismo to przekazuje się niezwłocznie

właściwemu sądowi, zawiadamiając o tym bezpośrednio nadawcę.

W razie wątpliwości, czy dana osoba korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z immunitetu,

sąd może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o stwierdzenie tej okoliczności,

przesyłając jednocześnie akta sprawy.

1.

W przypadku zrzeczenia się przez państwo obce lub organizację międzynarodową immunitetu

przysługującego danej osobie sąd, po otrzymaniu zawiadomienia o zrzeczeniu, przesyła

do Ministra Sprawiedliwości przeznaczony dla strony pozwanej lub uczestnika postępowania

odpis pozwu lub wniosku i wezwanie na termin posiedzenia.

2.

Wezwanie sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 1 lub 2 do rozporządzenia.

1.

Pisma przeznaczone do doręczenia podmiotom korzystającym z immunitetu oraz innym osobom

przebywającym w budynkach lub pomieszczeniach korzystających z nietykalności na podstawie

ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych przesyła się do

Ministerstwa Spraw Zagranicznych za pośrednictwem Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do doręczania pism sądowych obywatelom polskim

przebywającym za granicą, którzy korzystają z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego.

3.

Pisma, o których mowa w ust. 1, nie mogą zawierać zagrożenia karą porządkową lub innymi

środkami przymusu.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadka lub występowania w charakterze

biegłego lub tłumacza członka misji dyplomatycznej korzystającego, w oparciu o prawo

wewnętrzne lub postanowienia Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232), albo inne konwencje lub umowy międzynarodowe, z immunitetu dyplomatycznego, sąd

zwraca się do tej osoby, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, o wyrażenie zgody.

2.

W sprawach, w których zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadka lub występowania

w charakterze biegłego członka urzędu konsularnego, sąd wzywa go bezpośrednio w trybie

art. 44 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu dnia

24 kwietnia 1963 r.

(Dz. U. z 1982 r. Nr 13, poz. 98), chyba że dwustronne konwencje konsularne zawarte przez Rzeczpospolitą Polską stanowią

inaczej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy zachodzi potrzeba przedstawienia

przez osoby określone w tych przepisach pisemnych wyjaśnień, dokumentu lub przedmiotu

oględzin.

4.

Sąd, zwracając się o wyrażenie zgody, określa przedmiot przesłuchania i dołącza wezwanie

ze wskazaniem proponowanego terminu przesłuchania.

5.

Wezwanie sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

6.

Prawidłowość sporządzenia wezwania sprawdza, przed jego wysłaniem, prezes sądu.

Termin przesłuchania, poza przypadkami niecierpiącymi zwłoki, wyznacza się w taki

sposób, aby między datą wysłania wezwania a zamierzonym przesłuchaniem upłynął okres

umożliwiający osobie wezwanej dokładne zapoznanie się z treścią wezwania i przygotowanie

się do przesłuchania.

Osoba korzystająca z immunitetu nie ma obowiązku składania przyrzeczenia; nie uprzedza

się jej również o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

1.

W razie konieczności wezwania do osobistego stawiennictwa na rozprawę przed sądem

polskim osoby zamieszkałej za granicą w celu przesłuchania jej w charakterze strony,

świadka lub biegłego bądź dokonania konfrontacji, sąd wysyła do tej osoby wezwanie

do dobrowolnego stawiennictwa, w trybie określonym w § 18.

2

Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, nie może zawierać zagrożenia karą porządkową lub

innymi środkami przymusu. W wezwaniu zamieszcza się pouczenie o tym, że osoba wzywana,

na jej żądanie, otrzyma w wysokości określonej prawem polskim zwrot wydatków koniecznych

związanych ze stawiennictwem do sądu, w tym kosztów przejazdu, utrzymania i noclegu

oraz równowartość utraconego zarobku z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu, oraz

pouczenie o możliwości przyznania jej przez sąd wzywający zaliczki na koszty podróży

i na utrzymanie w miejscu przesłuchania.

1.

Doręczając osobie przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej wezwanie sądu państwa

obcego do dobrowolnego osobistego stawiennictwa w celu złożenia zeznań w charakterze

strony, świadka lub biegłego, sąd wezwany informuje osobę wzywaną o możliwości uzyskania

pouczenia o przysługujących jej stosownie do umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita

Polska jest stroną, lub przepisów odrębnych uprawnieniach na wypadek stawiennictwa

przed sądem wzywającym.

2.

Pouczenia, o których mowa w ust. 1, dokonuje sąd wezwany.

Pouczenie, o którym mowa w § 33, dotyczy

1)

ochrony prawnej, na podstawie której świadek lub biegły, bez względu na posiadane

obywatelstwo, nie może być w państwie wzywającym pociągnięty do odpowiedzialności

karnej ani aresztowany, ani nie może odbywać jakiejkolwiek kary orzeczonej przez sąd

z powodu przestępstwa będącego przedmiotem postępowania, w związku z którym został

wezwany, ani z powodu innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem granicy

państwa wzywającego, ani w związku ze złożeniem zeznania;

2)

utraty ochrony określonej w pkt 1, jeżeli świadek lub biegły nie opuści terytorium

państwa wzywającego w terminie określonym w umowie międzynarodowej, liczonym od czasu,

gdy sąd, który go wezwał, zawiadomi go, że obecność jego stała się zbędna, chyba że

nie mógłby opuścić terytorium tego państwa z przyczyn od niego niezależnych;

3)

możliwości przyznania świadkowi lub biegłemu przez sąd wzywający zaliczki na pokrycie

kosztów podróży i kosztów utrzymania;

4)

prawa żądania przez świadka lub biegłego od sądu wzywającego zwrotu wydatków związanych

ze stawiennictwem, na które nie została wypłacona zaliczka, oraz równowartości utraconego

zarobku.

1.

Sąd ustala obywatelstwo osoby zamieszkałej lub przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie posiadanych przez nią dokumentów, w szczególności

1)

dowodu osobistego, paszportu lub stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, wydanych

przez organ polski;

2)

paszportu lub innego dokumentu tożsamości wydanego przez organ państwa obcego;

3)

wydanej przed dniem 1 lipca 2001 r. karty stałego pobytu lub karty czasowego pobytu

albo karty pobytu wydanej po dniu 1 lipca 2001 r.;

4)

dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r.

(Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 517), polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, tymczasowego polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca oraz polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca;

5)

dokumentów wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 141, poz. 1180, z późn. zm.

6)

dokumentów wydanych na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1525).

2.

W razie wątpliwości co do dokumentu okazanego przez obywatela państwa obcego należy

zwracać się o wyjaśnienie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

3.

Ustalenia obywatelstwa można dokonać także na podstawie informacji z rejestrów państwowych.

4.

O ustaleniu obywatelstwa zgodnie z ust. 1 należy uczynić dokładną wzmiankę w protokole

posiedzenia.

W celu ustalenia obywatelstwa osoby zamieszkałej lub przebywającej za granicą sąd

może zwrócić się w szczególności do

1

wojewody właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania tej osoby w Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej

Polskiej o informację, czy dana osoba posiada obywatelstwo polskie, czy też nabyła

obywatelstwo państwa obcego;

3)

właściwego urzędu konsularnego państwa obcego w Polsce lub, za pośrednictwem Ministra

Sprawiedliwości, przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa w Polsce o nadesłanie

informacji, czy dana osoba, która zamieszkuje w tym państwie, posiada jego obywatelstwo.

Przepisy § 35 i 36 stosuje się odpowiednio do ustalania obywatelstwa osób zmarłych.

Przy zwracaniu się o udzielenie pomocy prawnej do przedstawicielstw dyplomatycznych

lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej, sądów i innych organów państw

obcych sądy sporządzają następujące rodzaje wniosków

1)

o doręczenie pisma adresatowi przebywającemu za granicą i zwrócenie urzędowo poświadczonego

potwierdzenia odbioru;

2)

o przesłuchanie świadków, biegłych, stron lub uczestników postępowania albo o dostarczenie

innych dowodów, a w szczególności zaświadczeń, odpisów i wyciągów z akt urzędowych

oraz przedmiotów;

3)

o doręczenie świadkowi zamieszkałemu za granicą wezwania do dobrowolnego osobistego

stawienia się w sądzie w celu przesłuchania lub konfrontacji;

4)

innych nieprzewidzianych w pkt 1-3, a w szczególności o nadesłanie akt, informacji,

wskazanie świadków lub osób uprawnionych.

Jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia pisma osobie przebywającej za granicą, sąd może

zarządzić dokonanie doręczenia w następujący sposób

1)

przez zwykłe oddanie pisma, jeżeli adresat zgodzi się dobrowolnie je przyjąć;

2)

w formie przewidzianej przez prawo wewnętrzne państwa wezwanego, jeżeli sąd uzna,

że pismo powinno być doręczone nawet w razie odmowy dobrowolnego przyjęcia go przez

adresata;

3)

w formie szczególnej, jeżeli forma ta nie jest sprzeczna z prawem państwa wezwanego.

1.

Wnioski o doręczenie pism i przesłuchanie obywateli polskich przebywających za granicą

można kierować do przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonania w ramach ich kompetencji. Do wniosku o przesłuchanie osoby

można dołączyć druk protokołu przesłuchania i treść niezbędnych pouczeń.

2.

Jeżeli osoba, która ma być przesłuchana, nie mieszka w miejscowości, w której znajduje

się siedziba przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej

Polskiej, i istnieją podstawy do przyjęcia, że może nie dojść do jej przesłuchania

w sposób określony w ust. 1, do wniosku dołącza się jego tłumaczenie sporządzone przez

tłumacza przysięgłego.

1.

Wnioski o doręczenie pism sporządza się i przesyła w dwóch egzemplarzach, z których

tylko jeden adresuje się, w zależności od trybu przesyłania, do właściwego przedstawicielstwa

dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego sądu

państwa obcego albo do Ministra Sprawiedliwości.

2.

Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

1.

Pierwsze wezwania na posiedzenia sądowe lub rozprawy oraz dołączone do nich pouczenia

sporządza się według wzorów określonych w załącznikach nr 5-13 do rozporządzenia.

2.

Wzory wezwań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do kolejnych wezwań

w sprawie.

Jeżeli doręczenie ma nastąpić za potwierdzeniem odbioru, do przesyłanego pisma dołącza

się formularz potwierdzenia odbioru sporządzony według wzoru określonego w załączniku

nr 14 lub 15 do rozporządzenia.

1.

W razie potrzeby dokonania doręczenia kilku osobom przez różne sądy lub inne organy

państw obcych, należy sporządzić tyle odpowiednich wniosków, ile sądów lub innych

organów będzie właściwych do ich wykonania.

2.

Do wniosku o doręczenie należy dołączyć pismo podlegające doręczeniu w liczbie egzemplarzy

odpowiadającej liczbie adresatów oraz taką samą liczbę formularzy potwierdzenia odbioru.

3.

W przypadku zarządzenia doręczenia pism adresatowi przez zwykłe oddanie, potwierdzeniem

odbioru jest pokwitowanie podpisane przez adresata w formie zwrotnego poświadczenia

pocztowego poczty zagranicznej, a w braku poświadczenia pocztowego - pismo poświadczające

doręczenie bądź formularz potwierdzenia odbioru, wypełniony przez przedstawicielstwo

dyplomatyczne lub urząd konsularny Rzeczypospolitej Polskiej.

1

Terminy posiedzeń sądowych wyznacza się z odpowiednim czasowym wyprzedzeniem, z uwzględnieniem

specyfiki państwa, w którym ma nastąpić doręczenie, oraz funkcjonowania poczty w stosunkach

z tym państwem.

2

Można wyznaczyć więcej niż jeden termin posiedzenia na wypadek, gdyby posiedzenie

sądu nie mogło się odbyć w pierwszym terminie.

1

Do wniosków o przeprowadzenie dowodów przesyłanych do przedstawicielstw dyplomatycznych

lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej albo do sądów lub innych organów

państwa obcego stosuje się przepisy § 40, § 43 ust. 1 i § 44 ust. 1.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się według wzoru określonego w załączniku

nr 16 do rozporządzenia.

We wnioskach o udzielenie pomocy prawnej kierowanych do sądu lub innego organu państwa

obcego, w stosunkach z którym jest brak odpowiedniej umowy międzynarodowej, zamieszcza

się zapewnienie wykonywania wniosków sądów lub innych organów tego państwa.

1

Przepisy § 40-45 stosuje się odpowiednio do sporządzania wniosków o dokonanie czynności,

o których mowa w § 37 pkt 3 i 4.

2.

Wzór wniosku o odebranie zapewnienia spadkowego określa załącznik nr 17 do rozporządzenia.

1.

Polski sąd wezwany przy wykonywaniu wniosku o udzielenie pomocy prawnej stosuje, w

miarę potrzeby, takie same środki przymusu jak przy wykonywaniu tego rodzaju wniosków

pochodzących od sądów krajowych.

2.

Jeżeli wynika to z treści wniosku, od osoby składającej oświadczenie lub zeznanie

sąd może odebrać przysięgę w brzmieniu określonym przez prawo państwa wzywającego.

1.

W protokole sporządzonym w wykonaniu wniosku o przesłuchanie osoby wskazuje się podstawę

ustalenia tożsamości osoby przesłuchiwanej oraz jej obywatelstwo i miejsce zamieszkania.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, sporządza się pismem maszynowym, bez pomijania jakichkolwiek

okoliczności lub pytań zawartych we wniosku o przesłuchanie oraz bez zamieszczania

zarządzeń i notatek.

3

Protokół, o którym mowa w ust. 1, jest podpisywany przez sędziego, protokolanta, osobę

przesłuchiwaną i strony, jeżeli były obecne, bezpośrednio po złożeniu zeznań, a następnie

przesyłany sądowi lub innemu organowi wzywającemu.

1.

Jeżeli do wniosku o doręczenie pism nie dołączono formularza potwierdzenia odbioru,

potwierdzenie odbioru sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 18 do

rozporządzenia.

2.

W przypadku nadesłania pisma podlegającego doręczeniu w kilku egzemplarzach, na wniosek

organu państwa wzywającego, potwierdzenie odbioru pisma można sporządzić na jednym

z tych pism.

3.

Odpisy pism procesowych doręcza się tak, aby adresaci mieli możność we właściwym czasie,

przed terminem rozprawy wyznaczonym w sądzie państwa obcego, podjąć wszelkie kroki

potrzebne do obrony swoich praw.

1.

Pisma, do których dołączono tłumaczenie na język polski, sąd doręcza adresatowi przez

pocztę lub w inny sposób przewidziany w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, przesyłając organowi wzywającemu potwierdzenie doręczenia sporządzone według wzoru

określonego w załączniku nr 19 do rozporządzenia, chyba że co innego wynika z treści

wniosku.

2.

W celu doręczenia pism, których tłumaczenie na język polski nie zostało dołączone,

sąd wzywa adresata do stawienia się w sądzie, a w przypadku stawiennictwa sąd poucza

o prawie odmowy przyjęcia pisma z powodu braku tłumaczenia.

3.

Niestawiennictwo adresata jest równoznaczne z odmową przyjęcia pisma, chyba że z okoliczności

sprawy wynika, iż brak jest podstaw do takiego wniosku.

4.

O odmowie przyjęcia pisma z powodu braku tłumaczenia na język polski sąd zawiadamia

organ wzywający, zwracając wniosek wraz załącznikami.

Dokumenty sporządzone w wyniku wykonania wniosku o udzielenie pomocy prawnej, wraz

z otrzymanym wnioskiem, przesyła się sądowi lub innemu organowi wzywającemu państwa

obcego wraz z pismem przewodnim.

1.

Koszty powstałe w związku z udzieleniem pomocy prawnej ustala się w złotych polskich.

2.

Skarb Państwa tymczasowo wykłada różnicę pomiędzy kosztami udzielenia pomocy prawnej

a kwotą złożonej zaliczki.

3.

Po wykonaniu wniosku należy rozliczyć koszty udzielenia pomocy prawnej.

1.

Żądanie zwrotu kosztów dołącza się do dokumentów dotyczących wykonania wniosku o udzielenie

pomocy prawnej, wskazując nazwę banku i numer rachunku.

2.

W przypadku stwierdzenia braku wpłaty w ciągu 3 miesięcy od dnia wykonania wniosku

o udzielenie pomocy prawnej, przesyła się pismo ponaglające, informując o tym Ministra

Sprawiedliwości.

1

Sądy rejonowe i okręgowe udzielają osobom uprawnionym do dochodzenia roszczeń alimentacyjnych

od osób zobowiązanych zamieszkałych za granicą niezbędnych wskazówek i informacji

wynikających z umów międzynarodowych, dotyczących sposobu uzyskania świadczeń alimentacyjnych.

W wypadku gdy wniosek, dotyczący uzyskania świadczeń alimentacyjnych, nie odpowiada

warunkom formalnym, sąd właściwy do przekazania wniosku za granicę zarządza dokonanie

przez wnioskodawcę niezbędnych uzupełnień i poprawek.

2.

Dokumenty przekazywane na podstawie Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą, sporządzonej w Nowym

Jorku dnia 20 czerwca 1956 r.

(Dz. U. z 1961 r. Nr 17, poz. 87), sporządza się według wzorów określonych w załącznikach nr 20-22 do rozporządzenia.

Postanowienia § 55 ust. 1 stosuje się w przypadku zasądzenia alimentów przez sąd polski

od osoby zamieszkałej w państwie obcym, w stosunkach z którym stwierdzona została

faktyczna wzajemność w wykonywaniu orzeczeń alimentacyjnych.

1.

Wniosek o przesłuchanie stron, w tym oskarżonych oraz świadków lub biegłych w sprawach

karnych, powinien zawierać

1)

oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze wskazaniem numeru telefonu i telefaksu,

a w miarę możliwości także właściwej osoby i adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania lub pobytu, imiona

rodziców oraz obywatelstwo osoby, o której przesłuchanie się wnosi;

4)

imię i nazwisko oskarżonego;

5)

w razie potrzeby, prośbę o dopuszczenie do udziału w czynności przedstawicieli zainteresowanych

organów lub osób;

6)

prośbę o dokonanie odpowiedniego pouczenia osoby przesłuchiwanej.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

teksty pouczeń;

2)

listę pytań, które należy zadać osobie przesłuchiwanej;

3)

zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.

3.

Wniosek o przesłuchanie świadka lub biegłego przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających

przeprowadzenie tej czynności na odległość powinien ponadto zawierać

1)

przyczynę, dla której przesłuchanie ma odbyć się w tej formie;

2)

informację, że prawo polskie nie wymaga zgody osoby, która ma być przesłuchana w tej

formie;

3)

w razie potrzeby, prośbę o zapewnienie udziału tłumacza.

4.

Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 23 do rozporządzenia.

Wniosek o przeprowadzenie innych czynności dowodowych lub o udostępnienie akt, dokumentów

oraz informacji o karalności oskarżonych powinien zawierać informacje określone w

§ 57 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.

1.

Wniosek o czasowe przekazanie osoby pozbawionej wolności za granicą do osobistego

stawiennictwa przed sądem w celu przesłuchania w charakterze świadka, przeprowadzenia

konfrontacji lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej powinien zawierać,

oprócz informacji wymienionych w § 57 ust. 1 pkt 1-4, zapewnienie, że osoba ta będzie

pozbawiona wolności do chwili przekazania jej organom państwa wezwanego po wykonaniu

wniosku.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, ponadto dołącza się wniosek o doręczenie osobie,

której on dotyczy, wezwania do stawiennictwa wraz z odpisem postanowienia o umieszczeniu

jej w polskim zakładzie karnym lub areszcie śledczym na czas pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia pism osobom przebywającym za granicą i instytucjom

mającym siedzibę za granicą, sąd sporządza wniosek o doręczenie, według wzoru określonego

w załączniku nr 24 do rozporządzenia.

1.

Sąd może zarządzić dokonanie doręczenia pisma osobie przebywającej za granicą, w następujący

sposób

1)

przez zwykłe oddanie pisma, jeżeli adresat zgodzi się dobrowolnie je przyjąć;

2)

w formie przewidzianej przez prawo wewnętrzne państwa wezwanego, jeżeli sąd uzna,

że pismo powinno być doręczone nawet w razie odmowy dobrowolnego przyjęcia go przez

adresata;

3)

w formie szczególnej, jeżeli forma ta nie jest sprzeczna z prawem państwa wezwanego.

2.

W wezwaniu do stawiennictwa zamieszcza się pouczenie, że osoba wzywana może otrzymać

zwrot kosztów przejazdu w obie strony, kosztów utrzymania i noclegu, oraz o tym, że

można przyznać, na jej żądanie, odszkodowanie za zarobek utracony z powodu stawiennictwa

na wezwanie sądu.

3.

(uchylony).

Do wniosków sądów polskich o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej przepisy

§ 39, 40, 42-44 i 46 stosuje się odpowiednio.

Do wykonania wniosków organów państw obcych o dokonanie czynności w drodze pomocy

prawnej stosuje się odpowiednio przepisy § 48-54. Przy stosowaniu § 50 ust. 1 i §

51 ust. 1 potwierdzenie odbioru sporządza się według wzoru określonego w załączniku

nr 24 do rozporządzenia.

1.

Sąd, który otrzymał wniosek o przesłuchanie świadka lub biegłego za pomocą urządzeń

technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość, ustala czas

i miejsca jej dokonania, o czym niezwłocznie zawiadamia, we właściwym trybie, organ

państwa obcego.

2.

W zawiadomieniu należy podać również szczegółowe dane dotyczące warunków technicznych

przesłuchania, zapytanie o potrzebę zapewnienia udziału tłumacza w przesłuchaniu oraz

informację, iż organ wezwany będzie domagał się zwrotu poniesionych kosztów, w tym

wynagrodzenia tłumacza.

3.

Jeśli umowa międzynarodowa tak stanowi lub na wniosek organu wzywającego sąd, który

dokonał przesłuchania, przekazuje organowi państwa obcego, we właściwym trybie, protokół

z przesłuchania, który powinien zawierać

1)

datę i miejsce przesłuchania;

2)

wskazanie tożsamości osoby przesłuchiwanej;

3)

wskazanie tożsamości i charakteru, w jakim występowały inne osoby uczestniczące w

przesłuchaniu reprezentujące stronę wezwaną;

4)

ewentualne informacje o zaprzysiężeniu;

5)

opis warunków technicznych, w jakich przesłuchanie się odbyło.

1.

Wniosek o czasowe przekazanie osoby pozbawionej wolności w Rzeczypospolitej Polskiej

do stawiennictwa przed sądem państwa obcego w celu dokonania czynności z jej udziałem

rozpoznaje sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, a w przypadku gdy osoba,

która ma być czasowo przekazana, jest tymczasowo aresztowana - sąd, do dyspozycji

którego osoba ta pozostaje.

2.

Czasowe przekazanie osoby, o której mowa w ust. 1, organom państwa obcego może nastąpić

jedynie za jej zgodą.

3.

Jeżeli do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołączono wezwanie do stawiennictwa lub

wniosek o doręczenie wezwania do stawiennictwa został przekazany w terminie późniejszym,

sąd doręcza wezwanie osobie pozbawionej wolności w Rzeczypospolitej Polskiej, stosując

odpowiednio § 34.

4.

Sąd zawiadamia organ wzywający oraz Ministra Sprawiedliwości o sposobie rozstrzygnięcia

wniosku w przedmiocie czasowego przekazania.

5

W razie uwzględnienia wniosku sąd, o którym mowa w ust. 1, przekazuje dyrektorowi

zakładu karnego nakaz wydania i doprowadzenia do granicy Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie wskazanym przez Ministra Sprawiedliwości. O przekazaniu nakazu sąd informuje

Ministra Sprawiedliwości.

6.

(uchylony).

W przypadku gdy osoba podlegająca czasowemu przekazaniu nie posiada wymaganego przepisami

prawa dokumentu umożliwiającego przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej, sąd

występuje o jego wydanie.

Ocena celowości wystąpienia z wnioskiem o wydanie osób oraz sporządzenie wniosku należy

do sądu, przed którym toczy się sprawa lub który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

1.

Wniosek powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze wskazaniem numeru telefonu i telefaksu,

a w miarę możliwości także osoby odpowiedzialnej oraz jej adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania lub pobytu oraz imiona

rodziców osoby ściganej;

4)

opis stanu faktycznego sprawy;

5

informacje o przedawnieniu karalności bądź wykonania kary, wraz ze wskazaniem daty

upływu terminu przedawnienia.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się według wzoru określonego w załączniku

nr 25 lub 26 do rozporządzenia.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, wraz z uzasadnieniem, lub odpis prawomocnego

wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności;

2)

stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego osoby ściganej, wydane przez właściwy

organ, lub informację o jej obywatelstwie, jeżeli osoba ta nie jest obywatelem polskim;

3

tekst przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym tekst przepisów o przedawnieniu;

4)

w przypadku osoby ściganej w celu wykonania kary pozbawienia wolności - informację

o karze pozostałej do odbycia;

5)

w miarę możliwości: rysopis, fotografię, kartę daktyloskopijną osoby ściganej;

6)

tłumaczenie wniosku i załączników na język urzędowy państwa wezwanego lub inny wskazany

język, sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

Sąd sporządza wniosek wraz z załącznikami w dwóch egzemplarzach i przesyła go do Ministra

Sprawiedliwości w celu nadania dalszego biegu na co najmniej 7 dni przed upływem terminu,

na jaki organ państwa obcego zastosował tymczasowe aresztowanie wobec osoby ściganej

w celu wydania.

1.

W przypadkach niecierpiących zwłoki sąd, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie,

może zwrócić się do organów państwa, w którym przebywa osoba ścigana, o zastosowanie

wobec niej tymczasowego aresztowania.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje wymienione w § 66 ust.

1 i wskazywać na istnienie dokumentów określonych w § 66 ust. 3 pkt 1.

3

Wniosek przesyła się do właściwego organu państwa obcego bezpośrednio lub za pośrednictwem

Ministra Sprawiedliwości bądź Biura Międzynarodowej Współpracy Policji w Warszawie.

4

Sąd, który uzyskał informację o tymczasowym aresztowaniu na terytorium innego państwa

osoby ściganej w celu wydania, zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości w ciągu 2

dni od dnia uzyskania takiej wiadomości, wskazując datę i okres zastosowania aresztu.

5

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do zawiadomienia Ministra Sprawiedliwości o

przypadkach, w których konieczne będzie wystąpienie o wydanie w związku z niemożnością

przekazania osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.

Sąd, który wnioskował o wydanie, zawiadamia zakład karny lub areszt śledczy, w którym

osadzono osobę wydaną, jakie postępowanie przed sądem lub jakie orzeczenie skazujące

było podstawą wydania. Ponadto sąd, gdy istnieją do tego podstawy, zawiadamia, że

osoba wydana nie może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona

wolności w celu wykonania kary za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania,

niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.

Sąd, który wnioskował o wydanie, zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, w ciągu 3 dni

od dnia uzyskania takiej wiadomości, o wszystkich okolicznościach mających istotne

znaczenie dla postępowania o wydanie, w szczególności o okolicznościach skutkujących

brakiem celowości lub podstaw do kontynuowania procedury o wydanie, przesyłając w

razie potrzeby kopie orzeczeń lub innych dokumentów.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wniosków o wydanie przedmiotów.

W sprawach o przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

cudzoziemca, przeciwko któremu skierowano akt oskarżenia, sąd ustala dopuszczalność

i ocenia celowość wystąpienia z wnioskiem o przejęcie ścigania przez właściwy organ

państwa obcego. W przypadku oceny pozytywnej sąd sporządza wniosek i przekazuje go

w dwóch egzemplarzach Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Wniosek, o którym mowa w § 71, powinien zawierać

1)

oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze wskazaniem numeru telefonu i telefaksu,

a w miarę możliwości także osoby odpowiedzialnej oraz jej adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub pobytu

oraz imiona rodziców oskarżonego;

4)

zwięzły opis stanu faktycznego oraz informacje dotyczące rozmiaru szkody.

2.

Do wniosku dołącza się uwierzytelnione odpisy lub wyciągi z akt sprawy, a jeżeli zostały

złożone - również pozwy oraz wnioski o ściganie.

3.

Wniosek podlega tłumaczeniu przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa

wezwanego lub inny wskazany język. Załączniki do wniosku tłumaczy się tylko wtedy,

gdy jest to wymagane.

4

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się według wzoru określonego w załączniku

nr 27 do rozporządzenia.

1.

W razie uwzględnienia wniosku o przejęcie ścigania przez organy państwa obcego wobec

osoby tymczasowo aresztowanej w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd sporządza nakaz wydania

i przetransportowania oskarżonego do granicy Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

wskazanym przez Ministra Sprawiedliwości.

2.

Nakaz, o którym mowa w ust. 1, sąd przesyła dyrektorowi właściwego aresztu śledczego.

1.

Wraz z osobą tymczasowo aresztowaną przekazuje się organowi państwa obcego dowody

rzeczowe, o ile ich charakter na to pozwala.

2.

O ile postanowiono o przekazaniu dowodów rzeczowych organowi państwa obcego w przypadkach

innych niż określone w ust. 1, sąd zwraca się do organu państwa obcego o wskazanie

czasu, miejsca i sposobu ich przekazania.

Jeżeli oskarżony nie posiada dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy państwa,

sąd, przed przekazaniem dyrektorowi aresztu śledczego nakazu, o którym mowa w § 73,

zwraca się o wydanie stosownego dokumentu do urzędu konsularnego lub przedstawicielstwa

dyplomatycznego w Rzeczypospolitej Polskiej państwa, którego obywatelem jest tymczasowo

aresztowany, a jeżeli nie jest to możliwe, występuje o wydanie dokumentu, o którym

mowa w art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm.

Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., zwanej dalej „k.p.k.”, powinno zawierać

1)

oznaczenie organu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu

i adresu poczty elektronicznej;

2)

datę oraz miejsce wystąpienia;

3)

dane określające tożsamość i obywatelstwo podejrzanego lub oskarżonego, a także pokrzywdzonego;

4)

sygnaturę sprawy i oznaczenie etapu toczącego się postępowania karnego;

5)

przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu;

6)

zwięzły opis stanu faktycznego sprawy;

7)

informację o zastosowaniu tymczasowego aresztowania albo innego środka polegającego

na pozbawieniu wolności;

8)

inne informacje, które mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia toczącego się postępowania

co do tego samego czynu tej samej osoby w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Sąd udziela odpowiedzi na wystąpienie sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, która zawiera informacje o

1)

tym, czy toczy się lub toczyło się postępowanie karne co do tego samego czynu tej

samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwym organie, który prowadzi lub prowadził postępowanie karne co do tego samego

czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, z podaniem jego adresu, numeru

telefonu, telefaksu i adresu poczty elektronicznej oraz wskazuje etap toczącego się

postępowania karnego lub rodzaj orzeczenia kończącego postępowanie karne.

2.

W przypadku nieposiadania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, sąd występuje

do Prokuratora Generalnego o informacje o właściwym organie, który prowadzi lub prowadził

postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku uzyskania informacji od podmiotu określonego w ust. 2, sąd przekazuje

wystąpienie sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej do właściwego

organu prowadzącego postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej

Polskiej. W przypadku uzyskania informacji, że nie toczy się lub nie toczyło się postępowanie

karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd udziela

odpowiedzi sądowi lub innemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Wystąpienie oraz odpowiedź na wystąpienie może nastąpić przy użyciu urządzeń służących

do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności

tych dokumentów.

Konsultacje, o których mowa w art. 592c § 1 k.p.k., przeprowadza się w języku uzgodnionym między sądem a właściwym sądem lub innym organem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o dopuszczalności przejęcia do wykonania w Rzeczypospolitej

Polskiej orzeczenia o karze pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu lub środka

polegającego na pozbawieniu wolności, sąd przesyła niezwłocznie do Ministra Sprawiedliwości

jego uwierzytelniony odpis, a jeżeli zastosowano tymczasowe aresztowanie - także odpis

takiego postanowienia wraz ze stosownym nakazem przyjęcia.

Przed wydaniem postanowienia określającego kwalifikację prawną czynu według prawa

polskiego oraz karę i środek podlegający wykonaniu sąd zwraca się do Ministra Sprawiedliwości

o informację, co do treści oświadczenia złożonego organom państwa obcego odnośnie

do warunków, na jakich nastąpiło przejęcie orzeczenia do wykonania.

1

Po uprawomocnieniu się postanowienia, określającego kwalifikację prawną czynu według

prawa polskiego oraz karę lub środek podlegający wykonaniu, sąd przesyła niezwłocznie

jego uwierzytelniony odpis do Ministra Sprawiedliwości, wraz z obliczeniem okresu

wykonania kary i informacją, w jakim zakładzie karnym skazany będzie odbywał karę.

2

Sąd, o którym mowa w ust. 1, gdy istnieją do tego podstawy, zawiadamia zakład karny,

w którym skazany będzie odbywał karę, że nie może być on bez zgody państwa skazania

ścigany, skazany ani pozbawiony wolności w celu wykonania kary za inne przestępstwo

popełnione przed dniem przekazania niż to, w związku z którym nastąpiło jego przekazanie.

Sąd, który wydał postanowienie, o którym mowa w § 77, zawiadamia niezwłocznie Ministra

Sprawiedliwości o odbyciu przez skazanego kary, o warunkowym zwolnieniu skazanego

oraz o ucieczce skazanego z zakładu karnego.

W przypadku gdy cudzoziemiec skazany prawomocnie przez sąd polski wyrazi wobec sądu

wolę odbycia kary albo środka polegającego na pozbawieniu wolności w innym państwie,

sąd ten niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, przesyłając jednocześnie

pismo skazanego lub wyciąg z protokołu.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o dopuszczalności przekazania orzeczenia

do wykonania za granicą sąd przesyła Ministrowi Sprawiedliwości jego uwierzytelniony

odpis.

1

Sąd, który wydał orzeczenie, przesyła niezwłocznie na wniosek Ministra Sprawiedliwości

następujące dokumenty

1)

uwierzytelniony odpis orzeczenia skazującego wraz ze stwierdzeniem prawomocności i

wykonalności;

2)

treść przepisów prawnych, które były podstawą orzeczenia;

3)

informację o karze lub środku karnym polegającym na pozbawieniu wolności, który został

już wykonany wobec skazanego, informację o okresie tymczasowego aresztowania zaliczonym

na poczet kary lub środka oraz o planowanym terminie zakończenia kary;

4)

dokument zawierający zgodę na przekazanie;

5

inne dokumenty mające znaczenie dla sprawy.

2.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, sąd przesyła, wraz z tłumaczeniem na język urzędowy

państwa wezwanego lub inny wskazany język, sporządzonym przez tłumacza przysięgłego.

1.

Po pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku o przekazanie orzeczenia do wykonania za granicą

sąd, który wydał wyrok skazujący lub orzekł środek polegający na pozbawieniu wolności,

przesyła dyrektorowi zakładu karnego, w którym przebywa skazany, nakaz wydania i przetransportowania

skazanego do granicy Rzeczypospolitej Polskiej w terminie wskazanym przez Ministra

Sprawiedliwości.

2

Kopię nakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd przesyła niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości.

3

Przepis § 74

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia