Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie oceny zgodności

1.

Ustawa określa

1)

zasady funkcjonowania systemu oceny zgodności z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami

dotyczącymi wyrobów;

2

szczegółowe warunki i tryb udzielania akredytacji;

3

zasady i tryb autoryzacji jednostek certyfikujących i kontrolujących oraz laboratoriów,

a także sposób zgłaszania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej

autoryzowanych jednostek i laboratoriów;

4

zadania Polskiego Centrum Akredytacji jako krajowej jednostki akredytującej w rozumieniu

art. 2 pkt 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia

9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące

się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG)

nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 765/2008”;

5

zasady działania systemu kontroli wyrobów zgodnie z ramami nadzoru rynku ustanowionymi

w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych,

wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki

in vitro oraz aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679, z późn. zm., z zastrzeżeniem art. 24 i 25 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych.

2a.

(uchylony).

3.

(uchylony).

3a.

Kontrola ciśnieniowych urządzeń transportowych w rozumieniu ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

4.

Do oceny zgodności wyrobów będących wyposażeniem morskim w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899 oraz z 2011 r. Nr 228, poz. 1368), akredytacji, autoryzacji oraz notyfikacji, kontroli spełniania przez wyposażenie

morskie wymagań i postępowania w zakresie wyposażenia morskiego niezgodnego z wymaganiami

stosuje się odpowiednio przepisy art. 4, art. 5 pkt 1, 2, 4-13 i 15-17, art. 6 ust.

3, art. 15-36 i art. 38-44 ustawy, z zastrzeżeniem zmian wynikających z ustawy o wyposażeniu morskim.

5

Kontrola ciśnieniowych urządzeń transportowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454) prowadzona jest zgodnie z przepisami tej ustawy, z uwzględnieniem zmian wynikających

z przepisów rozdziału 6 ustawy.

Celem ustawy jest

1)

eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników

i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska;

2)

znoszenie barier technicznych w handlu i ułatwianie międzynarodowego obrotu towarowego;

3)

stworzenie warunków do rzetelnej oceny wyrobów i procesów ich wytwarzania przez kompetentne

i niezależne podmioty.

System oceny zgodności tworzą

1)

przepisy określające zasadnicze i szczegółowe wymagania dotyczące wyrobów;

2)

przepisy oraz normy określające działanie podmiotów uczestniczących w procesie oceny

zgodności.

System kontroli wyrobów obejmuje

1)

kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań;

2)

postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami.

W procesie oceny zgodności uczestniczą producenci, ich upoważnieni przedstawiciele,

importerzy, jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

wyrobie - należy przez to rozumieć rzecz, bez względu na stopień jej przetworzenia,

przeznaczoną do wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku, z wyjątkiem artykułów

rolno-spożywczych oraz środków żywienia zwierząt

2)

wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć udostępnienie przez producenta,

jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po

raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji;

3

oznakowaniu zgodności - należy przez to rozumieć oznakowanie potwierdzające zgodność

wyrobu z zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami;

4)

laboratorium - należy przez to rozumieć laboratorium badawcze lub laboratorium pomiarowe;

5)

upoważnionym przedstawicielu - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną

albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

upoważnioną przez producenta na piśmie do działania w jego imieniu;

6)

jednostce kontrolującej - należy przez to rozumieć jednostkę dokonującą sprawdzenia

projektu wyrobu, wyrobu lub procesu jego wytwarzania oraz ustalenia ich zgodności

z zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami;

7)

jednostce certyfikującej - należy przez to rozumieć niezależną od podmiotów wymienionych

w pkt 2 jednostkę dokonującą certyfikacji, o której mowa w pkt 8;

7a

jednostce oceniającej zgodność - należy przez to rozumieć jednostkę, o której mowa

w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

8)

certyfikacji - należy przez to rozumieć działanie jednostki certyfikującej, wykazujące,

że należycie zidentyfikowany wyrób lub proces jego wytwarzania są zgodne z zasadniczymi

lub szczegółowymi wymaganiami;

9)

certyfikacie zgodności - należy przez to rozumieć dokument wydany przez notyfikowaną

jednostkę certyfikującą, potwierdzający, że wyrób i proces jego wytwarzania są zgodne

z zasadniczymi wymaganiami;

10)

deklaracji zgodności - należy przez to rozumieć oświadczenie producenta lub jego upoważnionego

przedstawiciela stwierdzające na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny

z zasadniczymi wymaganiami;

11

akredytacji - należy przez to rozumieć akredytację, o której mowa w art. 2 pkt 10

rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

12)

autoryzacji - należy przez to rozumieć zakwalifikowanie przez ministra lub kierownika

urzędu centralnego, właściwego ze względu na przedmiot oceny zgodności, zgłaszającej

się jednostki lub laboratorium do procesu notyfikacji;

13)

notyfikacji - należy przez to rozumieć zgłoszenie Komisji Europejskiej i państwom

członkowskim Unii Europejskiej autoryzowanych jednostek certyfikujących i kontrolujących

oraz autoryzowanych laboratoriów właściwych do wykonywania czynności określonych w

procedurach oceny zgodności;

14

normie zharmonizowanej - należy przez to rozumieć normę zharmonizowaną w rozumieniu

art. 2 pkt 9 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, której tytuł i numer zostały opublikowane

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

15)

dyrektywach nowego podejścia - należy przez to rozumieć dyrektywy Wspólnoty Europejskiej,

uchwalone zgodnie z zasadami zawartymi w uchwale Rady Unii Europejskiej z dnia 7 maja 1985 r., w sprawie nowego podejścia do

harmonizacji technicznej oraz normalizacji;

16)

zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania w zakresie cech wyrobu,

jego projektowania lub wytwarzania, określone w dyrektywach nowego podejścia;

17)

szczegółowych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania, które powinien spełniać

wyrób, określone w aktach prawnych Wspólnot Europejskich innych niż dyrektywy nowego

podejścia;

18)

(uchylony);

19)

oddaniu do użytku - należy przez to rozumieć pierwsze na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodne z przeznaczeniem

użycie wyrobu, który nie został wprowadzony do obrotu;

20)

producencie - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, która projektuje i wytwarza wyrób, albo dla której

ten wyrób zaprojektowano lub wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu lub oddania

do użytku pod własną nazwą lub znakiem;

21)

importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, która wprowadza do obrotu

lub oddaje do użytku wyroby pochodzące z krajów trzecich;

22)

specyfikacjach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć specyfikacje techniczne

inne niż normy europejskie, w szczególności dokumenty normatywne Międzynarodowej Organizacji

Metrologii Prawnej (OIML), uznane przez Komisję Europejską i ogłaszane w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej serii C;

23)

dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza lub udostępnia wyrób

po jego wprowadzeniu do obrotu;

24

innych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania związane z wyrobem lub projektem

wyrobu, określone w dyrektywach nowego podejścia lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 10 ust. 1 ustawy, inne niż zasadnicze lub szczegółowe wymagania.

1.

Wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z

1)

zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust.

1 albo

2)

szczegółowymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust.

1, albo

3)

zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami określonymi w odrębnych ustawach.

2.

Dokonanie oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowe przed wprowadzeniem

wyrobu do obrotu lub oddaniem do użytku.

3.

Niezależnie od oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, dozwolone jest dokonywanie

dobrowolnej oceny zgodności na warunkach uzgodnionych w umowie zawartej przez zainteresowane

strony.

1.

Eksperci powołani w skład Komitetu Odwoławczego na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 1, pełnią funkcję stałych członków tego komitetu do czasu odwołania.

2.

Do czasu uchwalenia regulaminu na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, Komitet Odwoławczy działa na podstawie

przepisów wydanych na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

Podczas dokonywania oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami wyrób może być poddawany

1)

badaniom przez

a)

producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, jeżeli nie jest wymagane przeprowadzenie

badań przez laboratorium niezależne od dostawcy i odbiorcy,

b)

notyfikowane laboratorium, jeżeli jest wymagane przeprowadzenie badań przez laboratorium

niezależne od dostawcy i odbiorcy;

2)

sprawdzeniu zgodności z zasadniczymi wymaganiami - przez notyfikowaną jednostkę kontrolującą;

3)

certyfikacji - przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą.

2.

Pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokonywanej przez notyfikowaną

jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania producentowi lub jego upoważnionemu

przedstawicielowi certyfikatu zgodności.

1

Oceny zgodności wyrobu ze szczegółowymi wymaganiami dokonuje producent lub importer,

w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 1 lub w odrębnych

ustawach.

2

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności może upoważnić kompetentną

jednostkę do wykonywania zadań dotyczących oceny zgodności, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 10 ust. 1.

Do spraw z zakresu akredytacji oraz kontroli i postępowań wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyrób lub proces jego

wytwarzania ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami i potwierdził ich zgodność,

wystawia deklarację zgodności, jeżeli zastosowana procedura oceny zgodności to przewiduje,

i umieszcza oznakowanie zgodności zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach.

2.

W przypadku gdy deklarację zgodności sporządzono w innym języku niż język polski,

a z przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub z odrębnych ustaw wynika obowiązek

dołączenia jej do wyrobu, producent lub jego upoważniony przedstawiciel albo importer

powinien deklarację tę przetłumaczyć na język polski, o ile wyrób jest przeznaczony

do używania lub dystrybucji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przekazać niezwłocznie

ministrowi właściwemu ze względu na przedmiot oceny zgodności i Komisji Europejskiej

kopię deklaracji zgodności, o ile obowiązek ten wynika z przepisów wydanych na podstawie

art. 9 ust. 1.

4.

Zabrania się umieszczania na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych wymagań, lub

do którego nie zastosowano właściwej procedury oceny zgodności określonej w przepisach

wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach, oznakowania zgodności

lub znaków podobnych mogących wprowadzać w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora

tego wyrobu.

5.

Zabrania się wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku wyrobu nieposiadającego

oznakowania zgodności, jeżeli wyrób ten podlega takiemu oznakowaniu.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 37 ust. 3 i art. 39a ust. 7 ustawy, o

której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 37 ust. 3 i art. 39a ust. 7 ustawy, o której mowa w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, w drodze rozporządzeń,

zasadnicze wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności oraz procedury oceny

zgodności, biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń,

a także inne wymagania zawarte w dyrektywach nowego podejścia.

2.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, wydając rozporządzenia,

o których mowa w ust. 1, w szczególności metody badań, sposób oznakowania wyrobów

oraz wzór znaku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

33-35, art. 2, art. 3 pkt 3 oraz art. 6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności może określić, w drodze

rozporządzeń, szczegółowe wymagania dla wyrobów, które mogą stwarzać zagrożenie albo

służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia, mienia lub środowiska, biorąc pod uwagę

rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń, a także inne wymagania

zawarte w innych aktach prawnych Wspólnoty Europejskiej niż dyrektywy nowego podejścia.

2.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności, wydając rozporządzenia,

o których mowa w ust. 1, określi, w zależności od rodzaju wyrobów, w szczególności

sposoby identyfikacji i oznakowania wyrobów oraz warunki i tryb przeprowadzania badań.

(uchylony).

Domniemywa się, że wyrób, na którym umieszczono oznakowanie zgodności lub dla którego

sporządzono dokumentację potwierdzającą spełnienie zasadniczych wymagań, jest zgodny

z wymaganiami określonymi w obowiązujących przepisach.

1.

Domniemywa się, że wyrób spełnia określone zasadnicze wymagania, jeżeli jest zgodny

z odpowiednimi postanowieniami norm zharmonizowanych lub specyfikacji zharmonizowanych.

2.

W przypadku gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel nie wykaże zgodności

wyrobu z odpowiednimi postanowieniami norm zharmonizowanych lub specyfikacji zharmonizowanych,

jest obowiązany wykazać zgodność wyrobu z zasadniczymi wymaganiami na podstawie innych

dowodów.

3.

Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ogłasza dwa razy w roku, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły

norm zharmonizowanych wraz z tytułami aktów prawnych wdrażających dyrektywy nowego

podejścia i danymi dotyczącymi miejsca ich publikacji, a także informacje o ogłoszonych

przez Komisję Europejską okresach przejściowych stosowania domniemania zgodności i

ostrzeżeniach dotyczących ograniczenia domniemania zgodności, według stanu na dzień

30 czerwca i dzień 31 grudnia każdego roku.

4.

Prezes Głównego Urzędu Miar ogłasza raz na 12 miesięcy, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły ustanowionych

w danym roku dokumentów normatywnych Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej

(OIML) wraz ze wskazaniem tych postanowień, których spełnienie pozwala na domniemanie

zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, a także tytuły aktów prawnych wdrażających

dyrektywy nowego podejścia dotyczące przyrządów pomiarowych wraz z danymi dotyczącymi

miejsca ich publikacji.

1.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przechowywać dokumentację

dotyczącą wyrobów oraz wyników dokonanej oceny zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami

przez okres 10 lat od daty wyprodukowania ostatniego wyrobu, którego dokumentacja

ta dotyczy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

2.

Jeżeli producent ma siedzibę poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowił upoważnionego przedstawiciela,

do przechowywania kopii dokumentacji dotyczącej wyrobu i przeprowadzonej oceny zgodności

przez okres, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest importer.

Notyfikowane jednostki certyfikujące, notyfikowane jednostki kontrolujące oraz notyfikowane

laboratoria, o których mowa w art. 7, dokonują oceny zgodności z uwzględnieniem przepisów

o ochronie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i innych informacji

prawnie chronionych.

1.

Akredytacja jest udzielana, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 lit. b i c rozporządzenia

(WE) nr 765/2008, przez Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej „Centrum Akredytacji”,

na wniosek jednostki oceniającej zgodność.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

oznaczenie jednostki oceniającej zgodność ubiegającej się o akredytację, wskazanie

jej siedziby i adresu;

2)

numer w rejestrze właściwym dla jednostki oceniającej zgodność;

3)

określenie zakresu akredytacji;

4)

wykaz dokumentów opisujących system zarządzania w jednostce oceniającej zgodność.

3.

Do wniosku dołącza się oryginały dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4, albo kopie

poświadczone przez osoby uprawnione do reprezentowania jednostki oceniającej zgodność.

4.

Wniosek składa się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których

mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1422). Jednostka oceniająca zgodność może uzgodnić z Centrum Akredytacji inny sposób udostępnienia

dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4.

5.

Wniosek złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinien być opatrzony

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego

certyfikatu.

6.

Centrum Akredytacji, w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku

o udzielenie akredytacji, jest obowiązane do zawiadomienia wnioskującej jednostki

oceniającej zgodność o udzieleniu albo odmowie udzielenia akredytacji.

6a

Minister właściwy do spraw gospodarki określi wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1,

w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114).

7.

Odmowa udzielenia akredytacji następuje po stwierdzeniu, że jednostka oceniająca zgodność

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

1.

Dokumentem potwierdzającym udzielenie akredytacji jest certyfikat akredytacji.

2.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

oznaczenie jednostki udzielającej akredytacji;

2

oznaczenie jednostki oceniającej zgodność, wskazanie jej siedziby i adresu;

3)

numer i oznaczenie certyfikatu akredytacji;

4

wskazanie normy zharmonizowanej lub dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 2 pkt

10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

5)

zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności;

6)

datę wydania i podpis Dyrektora Centrum Akredytacji.

3.

W przypadku naruszenia warunków akredytacji może nastąpić ograniczenie zakresu akredytacji,

zawieszenie akredytacji lub jej cofnięcie.

4

Ograniczenie zakresu akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka oceniająca

zgodność nie spełnia warunków określonych w certyfikacie akredytacji.

5

Zawieszenie akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka oceniająca zgodność

nie spełnia wszystkich warunków określonych w certyfikacie akredytacji albo nie wywiązuje

się z zobowiązań wynikających z akredytacji.

6

Cofnięcie akredytacji następuje w przypadku nieusunięcia przez akredytowaną jednostkę

oceniającą zgodność przyczyn będących podstawą zawieszenia akredytacji.

7

Zawieszenie, cofnięcie lub ograniczenie zakresu akredytacji może nastąpić również

na wniosek akredytowanej jednostki oceniającej zgodność.

8.

Centrum Akredytacji jest obowiązane informować ministrów i kierowników urzędów centralnych,

właściwych ze względu na przedmiot oceny zgodności, o ograniczeniu, zawieszeniu lub

cofnięciu akredytacji jednostce notyfikowanej.

1

W przypadku odmowy udzielenia, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zakresu akredytacji

jednostce oceniającej zgodność przysługuje odwołanie.

2.

Odwołanie wnosi się do Komitetu Odwoławczego, o którym mowa w art. 36 ust. 1, w terminie

14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie udzielenia, zawieszeniu, cofnięciu

bądź ograniczeniu zakresu akredytacji.

3.

Odwołanie rozpatruje zespół trzech ekspertów, wyznaczonych spośród stałych członków

Komitetu Odwoławczego przez Przewodniczącego Komitetu Odwoławczego, w terminie 60

dni od dnia doręczenia odwołania.

4.

W przypadku gdy rozpatrzenie odwołania wymaga szczególnej wiedzy lub w rozpatrywanej

dziedzinie nie ma ekspertów wśród stałych członków Komitetu Odwoławczego, Przewodniczący

Komitetu Odwoławczego może powołać dodatkowego eksperta w skład zespołu rozpatrującego

odwołanie.

5

Nadanie pisma z odwołaniem w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w

rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529) lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do Komitetu

Odwoławczego.

1.

Po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 17 ust. 1, Komitet Odwoławczy

1)

stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Centrum Akredytacji do ponownego

rozpoznania albo

2)

oddala odwołanie.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jednostce oceniającej zgodność przysługuje

skarga do sądu administracyjnego, za pośrednictwem Komitetu Odwoławczego, w terminie

30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania; w postępowaniu przed

sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.

1

Jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria w celu uzyskania

notyfikacji mogą ubiegać się o autoryzację w zakresie nieprzekraczającym zakresu posiadanej

akredytacji, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria, o których mowa w

ust. 1, powinny spełniać następujące kryteria

1)

posiadać personel o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie wyrobów i danej procedury

oceny zgodności;

2)

być niezależne i bezstronne w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub pośrednio związanych

z procesem produkcji wyrobu;

3)

dysponować odpowiednim sprzętem;

4)

(uchylony).

3.

Autoryzacja jest udzielana na wniosek jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej

albo laboratorium, spełniających kryteria określone w ust. 2, pod warunkiem

1)

uzyskania certyfikatu akredytacji;

2)

ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej w wysokości odpowiedniej dla ryzyka

związanego z prowadzoną działalnością;

3)

spełnienia dodatkowych kryteriów określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie

art. 9 ust. 1 albo wymagań określonych w odrębnych ustawach.

4.

Wniosek o udzielenie autoryzacji zawiera

1)

oznaczenie jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo laboratorium ubiegających

się o autoryzację, ich siedziby i adresu;

2)

numer w rejestrze właściwym dla jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo laboratorium;

3)

określenie zakresu autoryzacji.

5.

Do wniosku o udzielenie autoryzacji dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie

kryteriów, o których mowa w ust. 2 i 3.

5a

Minister właściwy do spraw gospodarki określi wzór wniosku o udzielenie autoryzacji,

w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

6.

Warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, nie dotyczą jednostek certyfikujących,

jednostek kontrolujących i laboratoriów jednostek administracji rządowej wykonujących

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej czynności związane z prawną kontrolą metrologiczną

przyrządów pomiarowych na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1069).

7.

Warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie dotyczy akredytowanych jednostek certyfikujących

lub kontrolujących oraz akredytowanych laboratoriów wykonujących czynności w zakresie

wyrobów wykorzystywanych na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz służących

do ochrony informacji niejawnych.

1.

Autoryzacji dokonuje minister albo kierownik urzędu centralnego właściwy ze względu

na przedmiot oceny zgodności, zwany dalej „ministrem albo kierownikiem urzędu centralnego”,

w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Minister albo kierownik urzędu centralnego może, w drodze decyzji administracyjnej,

ograniczyć zakres autoryzacji lub cofnąć autoryzację w przypadku stwierdzenia naruszenia

warunków autoryzacji, o których mowa w art. 19 ust. 3, w zależności od charakteru

i znaczenia naruszenia; minister albo kierownik urzędu centralnego niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw gospodarki o podjętej decyzji.

3.

(uchylony).

1.

Ministrowie i kierownicy urzędów centralnych zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki autoryzowane jednostki certyfikujące i jednostki kontrolujące oraz autoryzowane

laboratoria w celu ich notyfikowania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają również akredytowane jednostki certyfikujące

i kontrolujące oraz akredytowane laboratoria, o których mowa w art. 19 ust. 7.

3.

W przypadku gdy notyfikowana jednostka certyfikująca i jednostka kontrolująca oraz

notyfikowane laboratorium nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 1 albo w odrębnych ustawach i nie wywiązują się ze swoich

obowiązków, a także została im cofnięta autoryzacja lub zakres autoryzacji został

ograniczony, minister właściwy do spraw gospodarki cofa notyfikację lub ogranicza

jej zakres; minister właściwy do spraw gospodarki o podjętej decyzji informuje Komisję

Europejską i państwa członkowskie Unii Europejskiej.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informacje o notyfikowanych jednostkach

certyfikujących i jednostkach kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriach, a

także o zmianie zakresu notyfikacji i jej cofnięciu.

Minister oraz kierownik urzędu centralnego sprawują nadzór nad notyfikowanymi jednostkami

certyfikującymi i jednostkami kontrolującymi oraz notyfikowanymi laboratoriami w zakresie

określonym w art. 19 ust. 3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Notyfikowane jednostki certyfikujące są obowiązane informować właściwego ministra

lub kierownika urzędu centralnego o odmowie wydania, ograniczeniu zakresu, zawieszeniu

lub cofnięciu certyfikatów zgodności.

1.

Minister oraz kierownik urzędu centralnego są uprawnieni do kontroli notyfikowanych

jednostek certyfikujących i jednostek kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriów.

2.

Czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez ministra

albo kierownika urzędu centralnego, które zawiera

1)

oznaczenie osoby dokonującej kontroli;

2)

nazwę kontrolowanej notyfikowanej jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo

notyfikowanego laboratorium;

3)

zakres kontroli.

3.

Osoby upoważnione przez ministra oraz kierownika urzędu centralnego do dokonania kontroli

są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu i lokalu notyfikowanej jednostki certyfikującej

i kontrolującej oraz notyfikowanego laboratorium w dniach i godzinach ich pracy;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością

objętą notyfikacją;

3)

żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

4.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

upoważnionej.

5.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom kontrolowanej

notyfikowanej jednostki certyfikującej i jednostki kontrolującej oraz notyfikowanemu

laboratorium.

6.

(uchylony).

1.

Centrum Akredytacji jest krajową jednostką akredytującą.

2.

Centrum Akredytacji jest państwową osobą prawną.

3.

Nadzór nad Centrum Akredytacji sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki.

4

Centrum Akredytacji jest uprawnione do używania wizerunku orła ustalonego dla godła

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Do zakresu działania Centrum Akredytacji należy w szczególności

1)

akredytowanie jednostek oceniających zgodność;

2)

sprawowanie nadzoru nad akredytowanymi jednostkami oceniającymi zgodność, w zakresie

przestrzegania przez nie warunków akredytacji;

3)

prowadzenie wykazu akredytowanych jednostek oceniających zgodność;

4)

organizowanie szkoleń i prowadzenie działalności wydawniczej w zakresie akredytacji.

2.

Centrum Akredytacji może zawierać z zagranicznymi jednostkami akredytującymi porozumienia

o wzajemnym uznawaniu kompetencji akredytowanych jednostek oceniających zgodność.

1.

Centrum Akredytacji kieruje Dyrektor Polskiego Centrum Akredytacji, zwany dalej „Dyrektorem

Centrum”.

2.

Dyrektora Centrum powołuje minister właściwy do spraw gospodarki, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki odwołuje Dyrektora Centrum.

6.

Do zadań Dyrektora Centrum należy

1)

reprezentowanie Centrum Akredytacji;

2)

podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących działalności Centrum Akredytacji;

3)

współpraca z Radą do Spraw Akredytacji, w tym zasięganie opinii Rady w sprawach, o

których mowa w art. 35 ust. 2;

4

sporządzanie projektu rocznego planu finansowego Centrum Akredytacji;

5

sporządzanie rocznego sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności Centrum

Akredytacji i przedstawianie ich ministrowi właściwemu do spraw gospodarki do dnia

31 marca roku następnego;

6

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki aktualnej informacji o zakresie

akredytacji udzielanej w związku z unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym.

7.

Stanowisko Dyrektora Centrum może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 5-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;

7)

posiada doświadczenie zawodowe w wykonywaniu pracy związanej z dokonywaniem oceny

zgodności.

8.

Informację o naborze na stanowisko Dyrektora Centrum ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Centrum Akredytacji oraz w

Biuletynie Informacji Publicznej Centrum Akredytacji i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

9.

Termin, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

10.

Nabór na stanowisko Dyrektora Centrum przeprowadza zespół, powołany przez ministra

właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

11.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 10, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

12.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 11, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

13.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki.

14.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

15.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Centrum Akredytacji i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

16.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

17

Zastępcę Dyrektora Centrum powołuje, na wniosek Dyrektora, minister właściwy do spraw

gospodarki, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

Minister właściwy do spraw gospodarki odwołuje zastępcę Dyrektora Centrum.

18

Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 17, powołuje Dyrektor

Centrum.

19

Do przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 17, stosuje się odpowiednio

przepisy ust. 7-16.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia, nadaje statut Centrum

Akredytacji, określając w szczególności strukturę organizacyjną Centrum Akredytacji.

1.

Centrum Akredytacji prowadzi samodzielną gospodarkę finansową.

2.

Przychodami Centrum Akredytacji są

1)

przychody z prowadzonej działalności, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

2)

inne przychody.

3.

Koszty działalności Centrum Akredytacji, w tym wynagrodzenia pracowników, są pokrywane

z przychodów, o których mowa w ust. 2.

4.

(uchylony).

5.

Dyrektor Centrum określi zasady wynagradzania pracowników Centrum Akredytacji.

1

Podstawą gospodarki finansowej Centrum Akredytacji jest roczny plan finansowy, którego

projekt, po zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw gospodarki, Dyrektor

Centrum przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w trybie i

terminie określonych w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy budżetowej.

2.

Zasady prowadzenia rachunkowości przez Centrum Akredytacji określają odrębne przepisy.

Centrum Akredytacji finansuje inwestycje ze środków własnych.

Sprawozdanie finansowe i sprawozdanie z działalności Centrum Akredytacji zatwierdza

minister właściwy do spraw gospodarki.

1.

Centrum Akredytacji tworzy następujące fundusze

1)

fundusz podstawowy;

2)

fundusz z aktualizacji wyceny;

3)

fundusz płac;

4)

zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

5)

zakładowy fundusz nagród.

2.

Zasady tworzenia funduszy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, regulują odrębne przepisy.

3.

Zakładowy fundusz nagród stanowi 8,5% funduszu płac.

4

Fundusz podstawowy zwiększa się o część zatwierdzonego zysku bilansowego za poprzedni

rok obrotowy.

5.

(uchylony).

Zatwierdzony zysk Centrum Akredytacji przeznacza na

1)

fundusz podstawowy - 70%;

2)

wpłatę do budżetu państwa - 30%.

1.

Przy Centrum Akredytacji działa Rada do Spraw Akredytacji, zwana dalej „Radą”, jako

organ opiniodawczo-doradczy Dyrektora Centrum w sprawach należących do zakresu działania

Centrum Akredytacji.

2.

Do zadań Rady należy opiniowanie

1)

stanu i kierunków rozwoju akredytacji;

2)

działalności merytorycznej Centrum Akredytacji;

3

sprawozdań finansowych i sprawozdań z działalności Centrum Akredytacji oraz projektów

rocznych planów finansowych.

3.

Kadencja Rady trwa 6 lat.

4.

Rada liczy nie więcej niż 20 osób. W skład Rady wchodzą proporcjonalnie, w liczbie

zapewniającej brak dominacji którejkolwiek ze stron, osoby reprezentujące organy administracji

rządowej, krajową jednostkę normalizacyjną oraz ogólnopolskie organizacje: konsumenckie,

pracodawców, gospodarcze i naukowo-techniczne.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek organów, jednostki i organizacji,

o których mowa w ust. 4, powołuje oraz odwołuje członków Rady.

6.

Przewodniczącego i jego dwóch zastępców wybiera Rada spośród swojego grona.

7.

Organizację i tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez Radę.

8.

Obsługę organizacyjną Rady zapewnia Centrum Akredytacji.

1

Przy Centrum Akredytacji działa Komitet Odwoławczy, liczący nie więcej niż 10 członków

- ekspertów posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie akredytacji.

2.

Do zadań Komitetu Odwoławczego należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy udzielenia,

zawieszenia, cofnięcia lub ograniczenia zakresu akredytacji.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek ministrów i kierowników urzędów

centralnych właściwych ze względu na przedmiot akredytacji, po zasięgnięciu opinii

Centrum Akredytacji o zgłoszonych kandydatach, powołuje i odwołuje członków Komitetu

Odwoławczego.

4

Organizację i tryb pracy Komitetu Odwoławczego określa regulamin uchwalony przez ten

komitet.

5.

Obsługę organizacyjną i finansową Komitetu Odwoławczego zapewnia Centrum Akredytacji.

1.

Za czynności związane z

1)

obowiązkową oceną zgodności wyrobów,

2)

badaniami na potrzeby oceny zgodności wyrobów,

3)

certyfikacją,

4

sprawdzaniem zgodności wyrobów z wymaganiami, dokonywane przez notyfikowane jednostki

kontrolujące lub kompetentne jednostki upoważnione zgodnie z art. 7a ust. 2,

5

akredytacją jednostek oceniających zgodność

- pobiera się opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do

spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem okoliczności, że stawki tych opłat powinny

zapewnić pokrycie kosztów ich przeprowadzenia.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do

spraw gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalne wysokości opłat,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów.

1

System kontroli wyrobów tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane dalej „organami

wyspecjalizowanymi”, oraz organy celne.

2

Kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań prowadzą

1)

wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej;

2)

inspektorzy pracy;

3)

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4)

organy Inspekcji Ochrony Środowiska;

5)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;

6)

organy nadzoru budowlanego;

7)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;

8)

dyrektorzy urzędów morskich;

9)

wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.

3

Postępowania w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami prowadzą

1)

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem UOKiK”;

2)

okręgowi inspektorzy pracy;

3)

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4)

wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska;

5)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;

6)

organy nadzoru budowlanego;

7)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;

8)

dyrektorzy urzędów morskich;

9)

wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.

4

Kompetencje organów wyspecjalizowanych określają przepisy odrębne.

1.

Prezes UOKiK jest także organem monitorującym funkcjonowanie systemu kontroli wyrobów.

2.

Do zadań Prezesa UOKiK należy

1

współpraca z organami wyspecjalizowanymi oraz organami celnymi;

2

przekazywanie organom wyspecjalizowanym informacji wskazujących, że wyrób wprowadzony

do obrotu lub oddany do użytku nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych

wymagań;

3

prowadzenie rejestru wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi

wymaganiami, zwanego dalej „rejestrem”, oraz gromadzenie informacji dotyczących kontroli

wyrobów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku;

4)

przygotowywanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, okresowych planów kontroli przeprowadzanych

przez Inspekcję Handlową;

5

podawanie do publicznej wiadomości i przekazywanie Komisji Europejskiej informacji

o organach wyspecjalizowanych i ich kompetencjach;

6

sporządzanie okresowych planów i sprawozdań dotyczących funkcjonowania systemu kontroli

wyrobów oraz podawanie ich do publicznej wiadomości i przekazywanie Komisji Europejskiej,

państwom członkowskim Unii Europejskiej i państwom członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronom umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3.

Do zadań organów wyspecjalizowanych, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2-9 oraz

ust. 3 pkt 2-9 należy także

1

informowanie Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli w zakresie spełnienia

przez wyroby zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań;

2

przekazywanie Prezesowi UOKiK informacji o wszczęciu i zakończeniu postępowań w zakresie

wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi,

szczegółowymi lub innymi wymaganiami;

3

niezwłoczne przekazywanie Prezesowi UOKiK kopii decyzji, o których mowa w

a)

art. 41c ust. 3,

b)

art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 oraz art. 31a

ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych,

c)

art. 19p ust. 4 i 5 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych

4

współpraca z Prezesem UOKiK i innymi organami wyspecjalizowanymi oraz organami celnymi;

5)

przedstawianie Prezesowi UOKiK okresowych planów kontroli wyrobów wprowadzonych do

obrotu lub oddanych do użytku;

6)

sporządzanie i przekazywanie Prezesowi UOKiK rocznych sprawozdań z przeprowadzanych

kontroli.

4.

Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 3 pkt 5.

5

Organy wyspecjalizowane mogą podejmować współpracę z podmiotami, o których mowa w

art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, w zakresie kontroli wyrobów, która

obejmuje w szczególności wymianę doświadczeń, informacji i dokumentów oraz udział

we wspólnych działaniach kontrolnych.

6

Na wniosek organów wyspecjalizowanych organy celne udostępniają dane dotyczące podmiotów

dokonujących przywozu wyrobów z państw trzecich, w tym informacje objęte tajemnicą

celną, w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez organy wyspecjalizowane kontroli

oraz postępowań dotyczących spełniania przez wyroby zasadniczych, szczegółowych lub

innych wymagań.

1.

Prezes UOKiK prowadzi rejestr.

2.

W rejestrze są gromadzone w szczególności

1)

dane umożliwiające identyfikację wyrobu;

2

informacje o

a)

rodzaju i zakresie niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami,

b)

środkach, jakie zastosowano w odniesieniu do wyrobu niezgodnego z zasadniczymi, szczegółowymi

lub innymi wymaganiami,

c)

zagrożeniach, jakie może spowodować wyrób niezgodny z zasadniczymi lub szczegółowymi

wymaganiami, wraz z określeniem tych zagrożeń.

3.

Prezes UOKiK dokonuje wpisów do rejestru w przypadku wydania decyzji ostatecznych,

o których mowa w

1)

art. 41c ust. 3;

2

art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 oraz art. 31a

ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych;

3

art. 95 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

4.

Prezes UOKiK, na wniosek organu wyspecjalizowanego lub z urzędu, usuwa wpis z rejestru,

w przypadku gdy

1)

osoba wprowadzająca wyrób do obrotu lub oddająca go do użytku wykaże, że wykonała

decyzję, o której mowa w art. 41c ust. 3; wpis usuwa się nie wcześniej niż po upływie

3 miesięcy od dnia przedstawienia odpowiednich informacji;

2

osoba wprowadzająca wyrób do obrotu lub oddająca go do użytku nie podejmie działań,

o których mowa w pkt 1; wpis usuwa się nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od

dnia przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 41c ust. 10.

4a.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do wyrobów budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, z tym że terminy usunięcia wpisu liczy się od dnia, w których stały się ostateczne

decyzje, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

4b.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do ciśnieniowych urządzeń transportowych w

rozumieniu ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

5.

Informacje zawarte w rejestrze są publicznie dostępne.

6.

Prezes UOKiK może w każdym czasie podać do publicznej wiadomości informacje zawarte

w rejestrze.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia rejestru,

mając na względzie w szczególności zapewnienie prawidłowości działania rejestru.

1.

Prezes UOKiK, jako organ monitorujący, gromadzi informacje dotyczące systemu, w szczególności

dotyczące wyników kontroli i prowadzonych postępowań.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się organom wyspecjalizowanym i organom

celnym.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przepływu informacji pomiędzy Prezesem UOKiK, organami wyspecjalizowanymi oraz

organami celnymi,

2)

wzory formularzy stosowanych przy gromadzeniu informacji dotyczących funkcjonowania

systemu

- mając na względzie potrzebę monitorowania systemu.

1

Organy wyspecjalizowane prowadzą kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych, szczegółowych

lub innych wymagań, zwaną dalej „kontrolą”, z urzędu lub na wniosek Prezesa UOKiK

działającego jako organ monitorujący.

2.

W kontroli prowadzonej przez organ wyspecjalizowany może uczestniczyć, za jego zgodą,

pracownik UOKiK upoważniony przez Prezesa UOKiK, do czynności którego stosuje się

przepisy niniejszego rozdziału dotyczące osoby kontrolującej.

2a

W kontroli prowadzonej przez organ wyspecjalizowany może uczestniczyć przedstawiciel

właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, do czynności którego stosuje się przepisy niniejszego rozdziału dotyczące

osoby kontrolującej.

3.

Do kontroli prowadzonej przez organy wyspecjalizowane stosuje się przepisy dotyczące

zakresu działania tych organów oraz przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm..

Producenci, importerzy i dystrybutorzy wyrobów podlegających ocenie zgodności, o której

mowa w art. 6 ust. 1, a także upoważnieni przedstawiciele oraz notyfikowane jednostki

certyfikujące i kontrolujące oraz notyfikowane laboratoria, są obowiązani współdziałać,

z należytą starannością, z organami wyspecjalizowanymi, w zakresie niezbędnym do ustalenia,

czy wyrób spełnia zasadnicze, szczegółowe lub inne wymagania.

1.

Organy wyspecjalizowane przeprowadzają kontrolę u podmiotów objętych zakresem kontroli,

zwanych dalej „kontrolowanymi”.

2

Kontrolowany oraz inne podmioty posiadające dowody lub informacje niezbędne do ustalenia,

czy wyrób spełnia zasadnicze, szczegółowe lub inne wymagania, są obowiązani do przekazania

tych dowodów i udzielania informacji na żądanie organu prowadzącego kontrolę.

3.

Żądanie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać

1)

określenie rodzaju dowodów oraz rodzaju i zakresu informacji, którego dotyczy;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

określenie terminu udostępnienia dowodów lub udzielenia informacji;

4)

pouczenie o skutkach nieudostępnienia żądanych dowodów lub informacji albo udostępnienia

dowodów lub informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd.

1.

Jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, nie udzielą informacji

lub nie współdziałają w toku kontroli, ustaleń dokonuje się na podstawie dowodów,

danych lub informacji dostępnych organowi wyspecjalizowanemu przeprowadzającemu kontrolę.

2.

Jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, przedstawią wprowadzające

w błąd lub nieprawdziwe dowody, dane lub informacje, organ wyspecjalizowany przeprowadzający

kontrolę pomija je przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

3.

Kontrolowanego lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, informuje się o skutkach

działań określonych w ust. 1 i 2.

1.

Informacje uzyskane w toku kontroli przez organ wyspecjalizowany nie podlegają ujawnieniu,

pod warunkiem że przekazujący je wskaże przyczynę, dla której wnioskuje o ich nieujawnienie,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, rozumiane jako nieujawnione do wiadomości

publicznej informacje techniczne, technologiczne oraz organizacyjne przedsiębiorstwa

lub inne informacje, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu

zachowania ich poufności, uzyskane w toku kontroli, mogą być wykorzystane wyłącznie

do celów, dla których zostały zgromadzone, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba ujawnienia informacji oraz dowodów uzyskanych w toku kontroli,

Prezes UOKiK lub organ wyspecjalizowany ujawni je w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia

podjętych w postępowaniu rozstrzygnięć.

1.

Kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub jego upoważnionego pracownika.

2.

Kontrolowany lub jego upoważniony pracownik są obowiązani umożliwić wykonywanie kontroli,

a w szczególności

1)

zapewnić wgląd w dokumenty objęte zakresem kontroli;

2)

wydać za pokwitowaniem wyroby lub dokumenty, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia

ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli;

3)

udzielić niezbędnej pomocy technicznej, jeżeli dokumenty będące przedmiotem kontroli

zostały zapisane na informatycznych nośnikach danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne;

4)

udostępnić obiekty i pomieszczenia, w których znajdują się dokumenty i wyroby objęte

zakresem kontroli;

5)

udzielać wszelkich wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli;

6

udostępnić dokumenty w celu sporządzenia kopii; zgodność kopii z oryginałem dokumentu

potwierdza kontrolowany lub jego upoważniony pracownik.

1.

W toku kontroli osoba kontrolująca w szczególności może

1)

badać akta i dokumenty w zakresie objętym kontrolą;

2)

dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, wyrobów i innych rzeczy w zakresie

objętym kontrolą;

3)

legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne na

potrzeby kontroli;

4)

żądać udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli;

5)

przesłuchiwać osoby w charakterze strony lub świadka, jeżeli jest to niezbędne do

wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy;

6)

zasięgać opinii biegłych, jeżeli jest to niezbędne na potrzeby kontroli;

7)

zabezpieczać dowody;

8)

pobierać nieodpłatnie próbki wyrobów do badań;

9)

zbierać inne niezbędne dowody w zakresie objętym kontrolą.

2.

Osoba kontrolująca jest uprawniona do wstępu oraz poruszania się na terenie, w obiektach

i pomieszczeniach kontrolowanego za okazaniem legitymacji służbowej oraz upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli, bez obowiązku uzyskiwania przepustki określonej w regulaminie

wewnętrznym.

3.

Osoba kontrolująca podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującym

w jednostce kontrolowanej.

1.

Przedmiotem kontroli może być wyrób, prawidłowość oznakowania wyrobu oraz dokumentacja

techniczna wyrobu.

2.

Osoba kontrolująca może w toku kontroli żądać od osoby zobowiązanej do przechowywania

dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia, w wyznaczonym terminie, w

szczególności

1)

deklaracji zgodności;

2)

nazwy i adresu producenta wyrobu;

3)

wykazu uwzględnionych norm zharmonizowanych, specyfikacji zharmonizowanych lub rozwiązań

przyjętych w celu stwierdzenia zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami;

4)

ogólnego opisu wyrobu, schematu wyrobu oraz instrukcji obsługi wyrobu.

3.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami

osoba kontrolująca może dodatkowo zażądać od osoby zobowiązanej do przechowywania

dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia, w wyznaczonym terminie, w

szczególności

1)

sprawozdania z przeprowadzonych badań;

2)

informacji o systemie zarządzania jakością.

4.

W przypadku gdy kontrolowany wyrób stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub

środowiska, osoba kontrolująca może zażądać od osoby zobowiązanej do przechowywania

dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia, w wyznaczonym terminie, pełnej

dokumentacji technicznej.

5.

Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 2-4, sporządzono w języku obcym, osoba kontrolująca

może żądać, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli, tłumaczenia tych dokumentów

na język polski.

1.

W przypadku gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną

zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych

dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, organ

wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu

laboratorium w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania.

2.

W celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, organ

wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów

związanych z oceną zgodności.

1.

W przypadku zabezpieczenia dowodów, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia

innych czynności sporządza się protokół.

2.

W celu poddania wyrobu badaniom, o których mowa w art. 40h, organ wyspecjalizowany

pobiera nieodpłatnie próbki.

3.

Równocześnie z pobraniem próbki wyrobu należy pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę

z tej samej partii wyrobu w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka

kontrolna).

4.

Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego, do czasu jej zwolnienia

przez organ wyspecjalizowany, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech

charakterystycznych wyrobu.

5.

Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli

1)

pobranie próbki byłoby utrudnione ze względu na wartość, rodzaj lub ilość wyrobu;

2)

przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych

wyrobu jest niemożliwe.

6.

Po przeprowadzeniu badań sporządza się sprawozdanie z badań, które dołącza się do

protokołu kontroli.

1

W przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań,

opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała

go do użytku.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, organ wyspecjalizowany ustala na podstawie uzasadnionych

kosztów badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania

i zakresu przeprowadzonych badań.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4

W przypadku stwierdzenia, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, opłaty

związane z badaniami ponosi Skarb Państwa.

5.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

W przypadku gdy w wyniku kontroli organ wyspecjalizowany, który ją przeprowadził,

stwierdzi, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, może,

w drodze decyzji, zakazać udostępniania wyrobu na okres nie dłuższy niż 2 miesiące.

2.

W przypadku stwierdzenia niezgodności z wymaganiami, niepowodujących poważnego zagrożenia,

organ wyspecjalizowany może zwrócić się do właściwego producenta, jego upoważnionego

przedstawiciela, importera lub dystrybutora o usunięcie niezgodności lub wycofanie

wyrobu z obrotu lub z użytku oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie

określonym przez organ wyspecjalizowany.

3.

W przypadku gdy działania, o których mowa w ust. 2, nie zostaną podjęte, protokół

kontroli wraz z aktami kontroli przekazuje się organowi wyspecjalizowanemu właściwemu

do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 41.

4.

W przypadku wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 41, organ wyspecjalizowany

prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji, przedłużyć okres obowiązywania zakazu,

o którym mowa w ust. 1, do czasu zakończenia postępowania.

5.

W przypadku gdy organ wyspecjalizowany prowadzący postępowanie stwierdzi, że wyrób

spełnia wymagania, uchyla decyzję, o której mowa w ust. 1.

Organ wyspecjalizowany, który przeprowadził kontrolę, przekazuje Prezesowi UOKiK informacje

dotyczące ustaleń kontroli, w szczególności informację, czy wyrób spełnia zasadnicze,

szczegółowe lub inne wymagania, a w przypadku stwierdzenia niezgodności z zasadniczymi,

szczegółowymi lub innymi wymaganiami - informację, czy mogą być one usunięte.

W przypadku gdy przepisy szczególne dopuszczają możliwość, przed wprowadzeniem do

obrotu lub oddaniem do użytku, prezentowania na targach, wystawach i pokazach oraz

w innych miejscach wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami,

organy wyspecjalizowane mogą przeprowadzać kontrolę przestrzegania sposobu ich prezentowania,

określonego przez te przepisy.

1

Postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, zwane dalej „postępowaniem”,

wszczyna się z urzędu, w przypadku gdy ustalenia kontroli wskazują, że wyrób nie spełnia

zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań.

2.

Postępowanie nie może być prowadzone dłużej niż 4 miesiące.

1

Stroną postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób

niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie

zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor.

2.

Organizacja społeczna może występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu

tylko w przypadku, gdy osoba będąca stroną postępowania jest członkiem tej organizacji.

3.

Przepisy art. 40b ust. 2 i 3 oraz art. 40c i art. 40d stosuje się odpowiednio do stron

postępowania.

4

Dowodem z dokumentu w postępowaniu może być tylko oryginał dokumentu lub jego kopia

poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata, radcę prawnego,

rzecznika patentowego, doradcę podatkowego lub upoważnionego pracownika przedsiębiorcy.

1.

Organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie postępowania

termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami

albo wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku oraz powiadomienie konsumentów lub użytkowników

wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach, określając termin i sposób powiadomienia.

2.

Organ prowadzący postępowanie może przeprowadzić albo zlecić organowi, o którym mowa

w art. 38 ust. 2, przeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie, czy niespełnienie

przez wyrób zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań zostało faktycznie usunięte

albo wyrób został wycofany z obrotu lub z użytku. Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 oraz

art. 40a-40j stosuje się odpowiednio.

1.

Do terminu określonego w art. 41 ust. 2 nie wlicza się okresów, o których mowa w art.

41b.

2.

Organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli

1

stwierdzi, że wyrób spełnia zasadnicze, szczegółowe lub inne wymagania;

2

niezgodność wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami została usunięta

albo wyrób został wycofany z obrotu lub z użytku;

3)

postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

3

Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych

lub innych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań, o których mowa w art.

41b ust. 1, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji

1)

nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku;

2

zakazać udostępniania wyrobu;

3

ograniczyć udostępnianie wyrobu;

4)

nakazać stronie postępowania powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych

niezgodnościach z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, określając termin

i sposób powiadomienia.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, organ prowadzący postępowanie może także

nakazać odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. Przepisy

o rękojmi za wady stosuje się odpowiednio.

5

W przypadku stwierdzenia, że wyrób stwarza poważne zagrożenie, organ prowadzący postępowanie

może, w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, nakazać zniszczenie wyrobu na koszt

strony postępowania, jeżeli zagrożenia nie można wyeliminować w inny sposób.

6

Środki, o których mowa w ust. 3-5, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonej

niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami oraz stopnia

zagrożenia powodowanego przez wyrób, mając na celu w szczególności odwrócenie grożącego

niebezpieczeństwa lub usunięcie już istniejącego zagrożenia dla życia i zdrowia konsumentów

lub użytkowników wyrobu, a także zagrożenia dla mienia lub środowiska.

7.

Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 3, dotyczy dystrybutora, środki, o których mowa

w ust. 3-5, są stosowane wyłącznie wobec wyrobów przez niego dostarczonych lub udostępnionych.

8.

Środki, o których mowa w ust. 3-5, mogą zostać wprowadzone na czas określony lub nieokreślony.

9.

Jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, organ prowadzący postępowanie

nadaje decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności.

10

W celu stwierdzenia, czy decyzja, o której mowa w ust. 3, została wykonana, organ

prowadzący postępowanie może przeprowadzić kontrolę lub zlecić jej przeprowadzenie

organowi, o którym mowa w art. 38 ust. 2. Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 40a-40j

stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

(utracił moc).

1.

Zasady postępowania organów celnych w przypadku stwierdzenia podczas kontroli celnej

wyrobów, które mają być dopuszczone do obrotu, istnienia uzasadnionych okoliczności

wskazujących, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań,

określają przepisy odrębne.

2.

Opinię w sprawie spełniania przez wyrób zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań

na wniosek organów celnych wydają organy wyspecjalizowane właściwe ze względu na siedzibę

organu celnego występującego z wnioskiem.

3.

W razie stwierdzenia w opinii, o której mowa w ust. 2, że wyrób stwarza poważne zagrożenie,

organ wyspecjalizowany, który wydał opinię, a w przypadku opinii wydanych przez organ

wyspecjalizowany, o którym mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2, okręgowy inspektor pracy,

może wszcząć postępowanie w sprawie zniszczenia wyrobu w przypadkach określonych w

art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

4.

Stroną postępowania w sprawie zniszczenia wyrobu jest importer.

5.

W przypadku gdy na wniosek importera organ celny wyda pozwolenie na zniszczenie wyrobu,

postępowanie, o którym mowa w ust. 3, umarza się.

6.

Organ celny nadaje przeznaczenie celne zgodnie z treścią decyzji kończącej postępowanie

w sprawie zniszczenia wyrobu.

7.

Koszty przechowywania wyrobu w okresie trwania postępowania w sprawie zniszczenia

wyrobu i koszty jego zniszczenia ponosi importer.

8.

O działaniach podjętych w odniesieniu do zatrzymanych wyrobów organy celne informują

Prezesa UOKiK.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania organów celnych przy zatrzymywaniu wyrobów,

2)

tryb wydawania i postępowania z opinią wydaną przez organ wyspecjalizowany,

3)

szczegółowy sposób umieszczania przez organy celne adnotacji na dokumentach towarzyszących

wyrobom zatrzymanym przez organy celne lub w systemie teleinformatycznym,

4)

szczegółowy tryb postępowania organów celnych i organów wyspecjalizowanych w przypadku

wszczęcia postępowania w sprawie zniszczenia wyrobu

- mając na uwadze konieczność zapobiegania przywozowi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wyrobów, które nie spełniają zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań

lub stwarzają poważne zagrożenie.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do postępowania w sprawie wprowadzonych

do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi

lub innymi wymaganiami oraz do postępowania, o którym mowa w art. 43a ust. 3-5, stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Prezes UOKiK, jako organ monitorujący funkcjonowanie systemu kontroli wyrobów, niezwłocznie

informuje Komisję Europejską o decyzjach, o których mowa w

1)

art. 41c ust. 3 pkt 1-3 i ust. 5,

2)

art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 oraz art. 31a

ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych

- jeżeli dotyczą one wyrobów, które zostały lub mogą zostać udostępnione na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

W przypadku stwierdzenia przez organ wyspecjalizowany, że wyrób stwarza poważne zagrożenie,

Prezes UOKiK przekazuje, na zasadach określonych w art. 29 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów

(Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z późn. zm., informacje określone w ust. 1 oraz informacje o działaniach podjętych z własnej

inicjatywy przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela, importera lub dystrybutora

w celu wyeliminowania zagrożenia stwarzanego przez wyrób.

Kto wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi wymaganiami,

podlega grzywnie.

Kto umieszcza oznakowanie zgodności na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych lub

szczegółowych wymagań albo dla którego producent lub jego upoważniony przedstawiciel

nie wystawił deklaracji zgodności, podlega grzywnie.

Kto umieszcza na wyrobie znak podobny do oznakowania zgodności, mogący wprowadzić

w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora tego wyrobu, podlega grzywnie.

Kto wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyrób podlegający oznakowaniu zgodności

a nieposiadający takiego oznakowania, podlega grzywnie.

Kto umieszcza oznakowanie zgodności na wyrobie, który nie podlega temu oznakowaniu

lub wprowadza do obrotu taki wyrób, podlega grzywnie.

Kto będąc obowiązanym do przechowywania próbki kontrolnej, niszczy ją, usuwa spod

zabezpieczenia lub uniemożliwia zbadanie tej próbki, podlega grzywnie.

(uchylony).

(pominięte).

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o Polskim Centrum Akredytacji utworzonym

na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 67 ust. 1, należy przez to rozumieć

Polskie Centrum Akredytacji określone w ustawie.

Pracownicy Polskiego Centrum Akredytacji utworzonego na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 67 ust. 1, stają się w dniu wejścia w życie ustawy pracownikami Polskiego

Centrum Akredytacji.

(pominięty).

(pominięty).

(uchylony).

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

(pominięty).

1.

Przepisy art. 6-8, art. 14, art. 21-24 i art. 44 stosuje się od dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, chyba że wcześniej wejdzie

w życie Protokół do Układu Europejskiego między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami

Europejskimi w sprawie Oceny Zgodności i Dopuszczania Wyrobów Przemysłowych, zwany

dalej „Protokołem”.

2.

Przepis art. 12 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej, a dla wyrobów objętych zakresem Protokołu - od dnia jego wejścia

w życie.

3.

Przepis art. 43 stosuje się do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o dozorze nad artykułami

żywności i przedmiotami użytku

(Dz. U. z 1928 r. Nr 36, poz. 343, z późn. zm..

1.

Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 489, z późn. zm..

2.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej traci

moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji

(Dz. U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 52, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.