Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

1.

Świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom

objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1442, z późn. zm., zwanym dalej „ubezpieczonymi”.

2.

Świadczenia pieniężne z tytułu następstw wypadków przy pracy i chorób zawodowych określa

odrębna ustawa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia.

Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

zwanego dalej „ubezpieczeniem chorobowym”, obejmują

1)

zasiłek chorobowy;

2)

świadczenie rehabilitacyjne;

3)

zasiłek wyrównawczy;

4)

(uchylony);

5)

zasiłek macierzyński;

6)

zasiłek opiekuńczy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

tytuł ubezpieczenia chorobowego - zatrudnienie lub inną działalność, których podjęcie

rodzi obowiązek ubezpieczenia chorobowego lub uprawnienie do objęcia tym ubezpieczeniem

na zasadach dobrowolności w rozumieniu przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

2)

płatnik składek - płatnika składek na ubezpieczenie chorobowe w rozumieniu przepisów

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

3)

wynagrodzenie - przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne,

rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe;

4)

przychód - kwotę stanowiącą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego

niebędącego pracownikiem, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% podstawy wymiaru

składki na ubezpieczenie chorobowe;

5)

wypadek w drodze do pracy lub z pracy - zdarzenie, które nastąpiło w drodze do lub

z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia

chorobowego uznane za wypadek na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i

rentach z FUS.

1.

Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego

1)

po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego - jeżeli podlega obowiązkowo

temu ubezpieczeniu;

2)

po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego - jeżeli jest ubezpieczony

dobrowolnie.

2.

Do okresów ubezpieczenia chorobowego, o których mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie

okresy ubezpieczenia chorobowego, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni

lub była spowodowana urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym albo odbywaniem czynnej

służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego.

3.

Od pierwszego dnia ubezpieczenia chorobowego prawo do zasiłku chorobowego przysługuje

1)

absolwentom szkół lub szkół wyższych, którzy zostali objęci ubezpieczeniem chorobowym

lub przystąpili do ubezpieczenia chorobowego w ciągu 90 dni od dnia ukończenia szkoły

lub uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych;

2)

jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem w drodze do pracy lub z

pracy;

3)

ubezpieczonym obowiązkowo, którzy mają wcześniejszy co najmniej 10-letni okres obowiązkowego

ubezpieczenia chorobowego;

4)

posłom i senatorom, którzy przystąpili do ubezpieczenia chorobowego w ciągu 90 dni

od ukończenia kadencji.

(uchylony).

1.

Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z

powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

2.

Na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania

pracy

1)

w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie

przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

2)

z powodu przebywania w

a)

stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego w celu leczenia uzależnienia alkoholowego,

b)

stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej w celu leczenia uzależnienia od środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

3)

wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na

dawców komórek, tkanek i narządów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po

ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy

co najmniej 30 dni i powstała

1)

nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego;

2)

nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w

razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej

choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku

choroby.

Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby

lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej

jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą

lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

1.

Do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej „okresem zasiłkowym”, wlicza się

wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności

wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2.

2.

Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej

tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej

niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.

3.

Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresu niezdolności do pracy przypadającego w

okresach, o których mowa w art. 4 ust. 1.

(uchylony).

1.

Miesięczny zasiłek chorobowy, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, wynosi 80% podstawy wymiaru

zasiłku.

1a

Miesięczny zasiłek chorobowy, z zastrzeżeniem ust. 1b i 2, za okres pobytu w szpitalu

wynosi 70% podstawy wymiaru zasiłku.

1b

Miesięczny zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu od 15 do 33 dnia niezdolności

do pracy w roku kalendarzowym w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia,

wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku.

2.

Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność

do pracy lub niemożność wykonywania pracy, o której mowa w art. 6 ust. 2

1)

przypada w okresie ciąży;

2)

powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów;

3)

powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy.

3.

(uchylony).

4.

Zasiłek chorobowy przysługuje za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając

dni wolnych od pracy.

5.

Ilekroć przy ustalaniu prawa do zasiłku chorobowego lub jego wysokości okres jest

oznaczony w miesiącach, za miesiąc uważa się 30 dni.

1.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony

na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Okresy te

wlicza się do okresu zasiłkowego.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje również za okresy niezdolności do pracy przypadającej

w czasie

1)

urlopu bezpłatnego;

2)

urlopu wychowawczego;

3)

tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem przypadków,

w których prawo do zasiłku wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatnie

pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności

lub tymczasowego aresztowania.

3.

Okresów niezdolności do pracy, o których mowa w ust. 2, w których zasiłek nie przysługuje,

nie wlicza się do okresu zasiłkowego.

1.

Zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia

chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia

nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba

niezdolna do pracy

1)

ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy;

2)

kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł

do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą

prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby;

3)

nie nabyła prawa do zasiłku w czasie ubezpieczenia, w przypadkach określonych w art.

4 ust. 1;

4)

jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia

przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego;

5)

podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach o

ubezpieczeniu społecznym rolników.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres niezdolności do pracy po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, jeżeli ubezpieczenie to ustało po wyczerpaniu prawa do

zasiłku chorobowego.

Ubezpieczonemu będącemu pracownikiem, odsuniętemu od pracy w trybie określonym w art.

6 ust. 2 pkt 1, z powodu podejrzenia o nosicielstwo zarazków choroby zakaźnej, zasiłek

chorobowy nie przysługuje, jeżeli nie podjął proponowanej mu przez pracodawcę innej

pracy niezabronionej takim osobom, odpowiadającej jego kwalifikacjom zawodowym lub

którą może wykonywać po uprzednim przeszkoleniu.

1.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje ubezpieczonemu za cały okres niezdolności do pracy,

jeżeli niezdolność ta spowodowana została w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia

popełnionego przez tego ubezpieczonego.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

Ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została nadużyciem alkoholu,

zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres pierwszych 5 dni tej niezdolności.

1.

Ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową

lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia

traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje w przypadku, gdy zaświadczenie lekarskie zostało

sfałszowane.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala się w trybie określonym w art. 68.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza

rokują odzyskanie zdolności do pracy.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

4.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza

orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego

nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.

7.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty

z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego,

świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz do

urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego na postawie odrębnych przepisów.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres

pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność

do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.

2.

Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad

1)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego;

2)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego;

3)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego;

4)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.

3.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego,

wskaźnik waloryzacji, obliczony według zasad określonych w ust. 2, obowiązujący w

następnym kwartale.

Przepis art. 53 § 5 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do pracownika pobierającego świadczenie rehabilitacyjne,

jeżeli zgłosi on swój powrót do pracodawcy niezwłocznie po wyczerpaniu tego świadczenia,

choćby nastąpiło to po upływie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy.

Ilekroć w przepisach o ubezpieczeniu społecznym, o ubezpieczeniu zdrowotnym, o emeryturach

i rentach, a także w przepisach, które uzależniają uprawnienia od dochodu rodziny,

jest mowa o zasiłku chorobowym, należy przez to rozumieć również świadczenie rehabilitacyjne.

Do świadczenia rehabilitacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 i

5, art. 12, art. 13 ust. 1, art. 15 i 17.

1.

Zasiłek wyrównawczy przysługuje ubezpieczonemu będącemu pracownikiem ze zmniejszoną

sprawnością do pracy, wykonującemu pracę

1)

w zakładowym lub międzyzakładowym ośrodku rehabilitacji zawodowej,

2)

u pracodawcy na wyodrębnionym stanowisku pracy, dostosowanym do potrzeb adaptacji

lub przyuczenia do określonej pracy,

jeżeli jego miesięczne wynagrodzenie osiągane podczas rehabilitacji jest niższe od

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ustalonego w myśl art. 36-42.

2.

O potrzebie przeprowadzenia rehabilitacji zawodowej orzeka wojewódzki ośrodek medycyny

pracy lub lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Zasiłek wyrównawczy przysługuje przez okres rehabilitacji zawodowej w warunkach, o

których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Prawo do zasiłku wyrównawczego ustaje

1)

z dniem zakończenia rehabilitacji zawodowej i przesunięcia do innej pracy, nie później

jednak niż po 24 miesiącach od dnia, w którym ubezpieczony będący pracownikiem podjął

rehabilitację;

2)

jeżeli z uwagi na stan zdrowia ubezpieczonego będącego pracownikiem rehabilitacja

zawodowa stała się niecelowa.

5.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 4 pkt 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Do orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w ust.

2 i 5, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust. 4 i 5.

1.

Zasiłek wyrównawczy stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem

ustalonym w myśl art. 36-42 a miesięcznym wynagrodzeniem osiągniętym za pracę w warunkach

rehabilitacji zawodowej.

2.

Jeżeli ubezpieczony będący pracownikiem przepracował tylko część miesiąca wskutek

nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, zasiłek wyrównawczy za ten miesiąc

przysługuje w wysokości różnicy między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem ustalonym

w myśl art. 36-42, zmniejszonym o jedną trzydziestą część za każdy dzień tej nieobecności,

a wynagrodzeniem osiągniętym w tym miesiącu.

Zasiłek wyrównawczy nie przysługuje ubezpieczonemu będącemu pracownikiem, uprawnionemu

do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub nauczycielskiego świadczenia

kompensacyjnego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb ustalania zasiłku wyrównawczego.

1.

Zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonej, która w okresie ubezpieczenia chorobowego

albo w okresie urlopu wychowawczego

1)

urodziła dziecko;

2)

przyjęła na wychowanie dziecko w wieku do 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec

którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do 10 roku życia, i wystąpiła

do sądu opiekuńczego w sprawie jego przysposobienia;

3

przyjęła na wychowanie w ramach rodziny zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej

zawodowej, dziecko w wieku do 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto

decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do 10 roku życia.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego.

3.

(uchylony).

4.

W razie śmierci ubezpieczonej lub porzucenia przez nią dziecka zasiłek macierzyński

przysługuje ubezpieczonemu -ojcu dziecka lub innemu ubezpieczonemu członkowi najbliższej

rodziny, jeżeli przerwą zatrudnienie lub inną działalność zarobkową w celu sprawowania

osobistej opieki nad dzieckiem.

4a

W razie skrócenia okresu pobierania zasiłku macierzyńskiego na wniosek ubezpieczonej-matki

dziecka po wykorzystaniu przez nią zasiłku za okres co najmniej 14 tygodni, zasiłek

ten przysługuje ubezpieczonemu-ojcu dziecka, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego

lub przerwał działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.

Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku skrócenia okresu urlopu macierzyńskiego

na wniosek matki, która korzystała z prawa do tego urlopu na podstawie przepisów odrębnych.

5

Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu rodzicielskiego, z zastrzeżeniem ust. 6.

5a.

Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu ojcowskiego.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 i 4a, okres wypłaty zasiłku macierzyńskiego zmniejsza

się o okres wypłaty tego zasiłku ubezpieczonej-matce dziecka.

7

Wysokość zasiłku macierzyńskiego pomniejsza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy,

w którym pracownik łączy korzystanie z dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem

pracy u pracodawcy udzielającego takiego urlopu.

Zasiłek macierzyński przysługuje również ubezpieczonemu-ojcu dziecka przez okres ustalony

przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego lub okres urlopu rodzicielskiego przysługującego pracownikowi-ojcu

wychowującemu dziecko.

1.

Zasiłek macierzyński przysługuje również w razie urodzenia dziecka po ustaniu ubezpieczenia

chorobowego, jeżeli ubezpieczenie to ustało w okresie ciąży

1)

wskutek ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy;

2)

z naruszeniem przepisów prawa, stwierdzonym prawomocnym orzeczeniem sądu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zasiłek macierzyński przysługuje za okres odpowiadający

części urlopu macierzyńskiego, która przypada po porodzie.

3.

Ubezpieczonej będącej pracownicą, z którą rozwiązano stosunek pracy w okresie ciąży

z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy i której nie zapewniono innego

zatrudnienia, przysługuje do dnia porodu zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego.

4.

Ubezpieczonej będącej pracownicą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę na czas określony

lub na czas wykonania określonej pracy, z którą umowa o pracę na podstawie art. 177 § 3 Kodeksu pracy została przedłużona do dnia porodu - przysługuje prawo do zasiłku macierzyńskiego

po ustaniu ubezpieczenia.

1.

Miesięczny zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% podstawy wymiaru

zasiłku.

2.

Miesięczny zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi 60% podstawy wymiaru zasiłku.

3.

Miesięczny zasiłek macierzyński w przypadku

1)

ubezpieczonej będącej pracownicą, która złożyła wniosek, o którym mowa w art. 179,

2)

ubezpieczonej niebędącej pracownicą, która wniosek o wypłatę zasiłku macierzyńskiego

za okres odpowiadający okresowi dodatkowego urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze

oraz za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze złożyła

w terminie i na zasadach określonych w art. 179,

3)

ubezpieczonego będącego pracownikiem, który złożył wniosek, o którym mowa w art. 182,

4)

ubezpieczonego niebędącego pracownikiem, który wniosek o wypłatę zasiłku macierzyńskiego

za okres odpowiadający okresowi dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

w pełnym wymiarze oraz za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego w pełnym

wymiarze złożył w terminie i na zasadach określonych w art. 182

- wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku za cały okres odpowiadający okresowi urlopu

macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego.

4.

W przypadku rezygnacji z zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi dodatkowego

urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części albo okresowi dodatkowego

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części lub w

przypadku rezygnacji z zasiłku za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze, przysługuje jednorazowe wyrównanie pobranego zasiłku macierzyńskiego

do 100% podstawy wymiaru zasiłku, pod warunkiem niepobrania zasiłków macierzyńskich

za okres odpowiadający okresom tych urlopów. Przepisy art. 64 stosuje się odpowiednio.

5.

Do zasiłku macierzyńskiego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 oraz art.

12 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3.

1.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki nad

1)

dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat w przypadku

a

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1457), lub dziennego opiekuna sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka ubezpieczonego, stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli

poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki,

c)

pobytu małżonka ubezpieczonego, stale opiekującego się dzieckiem, w stacjonarnym zakładzie

opieki zdrowotnej;

2)

chorym dzieckiem w wieku do ukończenia 14 lat;

3)

innym chorym członkiem rodziny.

2.

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uważa się małżonka, rodziców,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku ponad 14 lat - jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym w okresie sprawowania opieki.

3.

Za dzieci w rozumieniu ust. 1 i 2 uważa się dzieci własne ubezpieczonego lub jego

małżonka oraz dzieci przysposobione, a także dzieci obce przyjęte na wychowanie i

utrzymanie.

1.

W przypadku określonym w art. 180 § 6 ubezpieczonemu-ojcu dziecka przysługuje dodatkowo, niezależnie od zasiłku określonego

w art. 32, zasiłek opiekuńczy w wymiarze do 8 tygodni, jeżeli przerwie zatrudnienie

lub inną działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innego ubezpieczonego członka najbliższej

rodziny.

1.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje przez okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres

1)

60 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad dziećmi, o których

mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

14 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad innymi członkami rodziny,

o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3.

2.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje łącznie na opiekę nad dziećmi i innymi członkami rodziny

za okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się niezależnie od liczby członków rodziny uprawnionych

do zasiłku opiekuńczego oraz bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

Zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, jeżeli poza ubezpieczonym są inni członkowie rodziny

pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym, mogący zapewnić opiekę dziecku lub

choremu członkowi rodziny. Nie dotyczy to jednak opieki sprawowanej nad chorym dzieckiem

w wieku do 2 lat.

1.

Miesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku.

2.

Do zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 oraz art.

12 i 17.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem

stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych

poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

2.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

3.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi

jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

4.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego

u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego

powstała niezdolność do pracy.

1.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie,

które ubezpieczony będący pracownikiem osiągnąłby, gdyby pracował pełny miesiąc kalendarzowy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi

1)

wynagrodzenie miesięczne określone w umowie o pracę lub w innym akcie, na podstawie

którego powstał stosunek pracy, jeżeli wynagrodzenie przysługuje w stałej miesięcznej

wysokości;

2)

wynagrodzenie miesięczne obliczone przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego za

przepracowane dni robocze przez liczbę dni przepracowanych i pomnożenie przez liczbę

dni, które ubezpieczony będący pracownikiem był obowiązany przepracować w tym miesiącu,

jeżeli przepracował choćby 1 dzień;

3)

kwota zmiennych składników wynagrodzenia w przeciętnej miesięcznej wysokości, wypłacona

za miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, pracownikom zatrudnionym na takim

samym lub podobnym stanowisku pracy u pracodawcy, u którego przysługuje zasiłek chorobowy,

jeżeli ubezpieczony będący pracownikiem nie osiągnął żadnego wynagrodzenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2013 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 2-5, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.

1.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego

pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy,

w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczony będący pracownikiem nie osiągnął

wynagrodzenia wskutek nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, przy ustalaniu

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

1)

wyłącza się wynagrodzenie za miesiące, w których przepracował mniej niż połowę obowiązującego

go czasu pracy;

2)

przyjmuje się, po uzupełnieniu według zasad określonych w art. 37 ust. 2, wynagrodzenie

z miesięcy, w których ubezpieczony będący pracownikiem przepracował co najmniej połowę

obowiązującego go czasu pracy.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczony będący pracownikiem w każdym

miesiącu z przyczyn usprawiedliwionych wykonywał pracę przez mniej niż połowę obowiązującego

go czasu pracy, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przyjmuje się

wynagrodzenie za wszystkie miesiące po uzupełnieniu według zasad określonych w art.

37 ust. 2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wypłacany zasiłek wyrównawczy

traktuje się na równi z wynagrodzeniem.

W razie zmiany umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek

pracy, polegającej na zmianie wymiaru czasu pracy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła

w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w miesiącach, o których mowa

w art. 36.

1.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników

wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku

zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu,

jeżeli są one wypłacane za okres pobierania tego zasiłku.

2.

Składników wynagrodzenia przysługujących w myśl umowy o pracę lub innego aktu, na

podstawie którego powstał stosunek pracy, tylko do określonego terminu nie uwzględnia

się przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego należnego za okres po tym

terminie.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do składników wynagrodzenia, których wypłaty

zaprzestano na podstawie układu zbiorowego pracy lub przepisów o wynagradzaniu.

1.

Premie, nagrody i inne składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy miesięczne

wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w kwocie wypłaconej pracownikowi

za miesiące kalendarzowe, z których wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy

wymiaru zasiłku.

2.

Składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, przysługujące za okresy kwartalne,

wlicza się do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjmowanego do ustalenia podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą kwot wypłaconych

pracownikowi za cztery kwartały poprzedzające miesiąc, w którym powstała niezdolność

do pracy.

3.

Składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, przysługujące za okresy roczne,

wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą

kwoty wypłaconej pracownikowi za rok poprzedzający miesiąc, w którym powstała niezdolność

do pracy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do składników wynagrodzenia wypłacanych

za inne okresy.

5.

Jeżeli składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1-4, nie zostały wypłacone do

czasu ostatecznego sporządzenia listy wypłat zasiłków chorobowych, do podstawy wymiaru

zasiłku przyjmuje się składniki wypłacone za okres poprzedni.

Podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania

zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa

była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

(uchylony).

1.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy

nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty

odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia, a w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314) - od kwoty wynagrodzenia, o którym mowa w tym przepisie, po odliczeniu kwoty odpowiadającej

13,71% tego wynagrodzenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do ubezpieczonych będących pracownikami, do których

wynagrodzenia nie mają zastosowania przepisy ustawy powołanej w ust. 1.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3. miesiąca kwartału kalendarzowego,

na okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.

Przepisy art. 36-42 i art. 45 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu podstawy wymiaru

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także art. 46.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem

stanowi przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym

powstała niezdolność do pracy.

2

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu

niebędącemu pracownikiem stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, 43 i 46, z zastrzeżeniem art. 49 i 50.

1.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku stanowi

1)

najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc,

w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4

- dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek;

2)

kwota przychodu określona w umowie przypadająca na pierwszy miesiąc kalendarzowy ubezpieczenia,

po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, a jeżeli kwota ta w umowie nie została

określona, kwota przeciętnego miesięcznego przychodu innych ubezpieczonych, z którymi

płatnik składek zawarł takie same lub podobne umowy - dla ubezpieczonych wykonujących

pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia;

3)

przeciętny miesięczny przychód innych członków spółdzielni za miesiąc, w którym powstało

prawo do zasiłku - dla ubezpieczonych będących członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych

i spółdzielni kółek rolniczych;

4)

przeciętny miesięczny przychód osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz danego płatnika

składek za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla osób wykonujących pracę

nakładczą.

2.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, a okres ubezpieczenia chorobowego rozpoczął się nie później

niż 30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu, przy ustaleniu podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego stosuje się odpowiednio przepis art. 37 ust. 1.

1.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 48, przychód ubezpieczonego niebędącego pracownikiem

uległ zmniejszeniu wskutek niewykonywania pracy lub działalności w okresie pobierania

zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego

albo odbywania ćwiczeń wojskowych, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

1)

wyłącza się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność

przez mniej niż połowę miesiąca;

2)

przyjmuje się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność

przez co najmniej połowę miesiąca.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, przychód ubezpieczonego w każdym miesiącu

uległ zmniejszeniu z przyczyn wymienionych w ust. 1, przy ustalaniu podstawy wymiaru

zasiłku chorobowego przyjmuje się przychód za wszystkie miesiące.

(uchylony).

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego

i zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, 43, 48 ust. 1 oraz art. 49 i 50, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także przepisy art. 19 ust. 2 i art. 46.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla osób odbywających służbę zastępczą stanowi

kwota świadczenia pieniężnego, określona w przepisach o służbie zastępczej, w miesiącu,

w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt

4.

1.

Przy ustalaniu prawa do zasiłków i ich wysokości dowodami stwierdzającymi czasową

niezdolność do pracy z powodu choroby, konieczność osobistego sprawowania opieki nad

chorym członkiem rodziny, pobyt w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej - są zaświadczenia

lekarskie, o których mowa w art. 55.

2.

Przewidywaną datę porodu określa zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, datę porodu zaś dokumentuje się skróconym odpisem aktu urodzenia dziecka.

3.

Przyczynę niemożności wykonywania pracy wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do pracy wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów określa

zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych upoważnia do wystawiania zaświadczeń lekarskich, o

których mowa w art. 55, lekarza, lekarza dentystę, felczera i starszego felczera po

złożeniu przez niego pisemnego oświadczenia, że zobowiązuje się do przestrzegania

zasad orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wykonywania obowiązków wynikających

z przepisów ustawy.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może upoważnić do wystawiania zaświadczeń lekarskich,

o których mowa w ust. 1, lekarzy i lekarzy dentystów w okresie odbywania stażu podyplomowego.

3.

Upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, Zakład Ubezpieczeń Społecznych udziela w formie

decyzji.

1.

Zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu

w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej, konieczności osobistego sprawowania przez

ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, zwane dalej „zaświadczeniem lekarskim”,

jest wystawiane na odpowiednim druku, według wzoru określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 59 ust. 14.

2.

Zaświadczenie lekarskie zawiera informacje identyfikujące ubezpieczonego, któremu

zostało ono wystawione, jego płatnika składek, wystawiającego zaświadczenie lekarskie

i jego miejsce wykonywania zawodu oraz

1)

okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy, w tym okres pobytu w stacjonarnym

zakładzie opieki zdrowotnej, numer statystyczny choroby ustalonej według Międzynarodowej

Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, kody literowe, o których

mowa w art. 57, i wskazania lekarskie;

2)

okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności sprawowania osobistej

opieki nad chorym członkiem rodziny, datę urodzenia członka rodziny i jego stosunek

pokrewieństwa z ubezpieczonym.

3.

Zaświadczenie lekarskie jest poufne.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje druki zaświadczeń lekarskich będące drukami

ścisłego zarachowania.

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr zaświadczeń lekarskich zawierający

informacje, o których mowa w ust. 2.

6.

Wystawiający zaświadczenia lekarskie są obowiązani do zawiadamiania terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, która wydała druki zaświadczeń lekarskich,

o każdym przypadku zagubienia, zaginięcia lub kradzieży druków zaświadczeń lekarskich.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady orzekania o czasowej niezdolności

do pracy oraz sposób dokumentowania orzeczonej niezdolności do pracy.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr lekarzy, lekarzy dentystów, felczerów

i starszych felczerów, którzy zgłosili wniosek w sprawie upoważnienia ich do wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

numer identyfikacyjny;

2)

numer prawa wykonywania zawodu;

3)

imię i nazwisko;

4)

nr PESEL;

5)

NIP;

6)

rodzaj i stopień specjalizacji;

7)

miejsce wykonywania zawodu;

8)

nazwę i siedzibę właściwej izby lekarskiej;

9)

informację o wydanych drukach zaświadczeń lekarskich;

10)

informację o cofnięciu upoważnienia, o którym mowa w art. 54.

3.

Osoby wymienione w ust. 1 są obowiązane podawać informacje, o których mowa w ust.

2 pkt 2-8, oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie.

4.

Numer identyfikacyjny wpisuje się w zaświadczeniu lekarskim.

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych

1

udostępnia Naczelnej Radzie Lekarskiej oraz systemowi informacji w ochronie zdrowia,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. Nr 113, poz. 657 i Nr 174, poz. 1039), informacje zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 1;

2)

jest uprawniony do korzystania z informacji, o których mowa w ust. 2, zgromadzonych

w rejestrach lekarzy prowadzonych przez okręgowe rady lekarskie.

6.

Numer identyfikacyjny jest tożsamy z numerem prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza

dentysty, felczera i starszego felczera.

1.

W zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu

w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej informacje o okolicznościach mających wpływ

na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość w myśl art. 7 pkt 2, art. 8, art.

9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem następujących

kodów literowych

1)

kod A - oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni

- spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą;

2)

kod B - oznacza niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży;

3)

kod C - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną nadużyciem alkoholu;

4)

kod D - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną gruźlicą;

5)

kod E - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, o której mowa w art. 7 pkt

2.

2.

W zaświadczeniu lekarskim, na pisemny wniosek ubezpieczonego, nie umieszcza się kodu

„B” i „D”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 7 ust. 1 pkt 3

i 4, art. 11 oraz art. 50 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2014 r.

1.

Zaświadczenie lekarskie wystawia się z dwiema kopiami

1)

oryginał zaświadczenia lekarskiego wystawiający zaświadczenie przesyła, w ciągu 7

dni od dnia wystawienia zaświadczenia, bezpośrednio do terenowej jednostki organizacyjnej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

2)

pierwszą kopię zaświadczenia lekarskiego otrzymuje ubezpieczony;

3)

drugą kopię wystawiający zaświadczenie przechowuje przez okres 3 lat.

2.

Kody literowe, o których mowa w art. 57, wpisuje się odpowiednio na oryginale i na

kopiach zaświadczenia lekarskiego, a numery statystyczne choroby ustalone według Międzynarodowej

Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, tylko na oryginale i na

drugiej kopii.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania

zaświadczeń lekarskich podlega kontroli.

2.

Kontrolę wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

W celu kontroli lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może

1)

przeprowadzić badanie lekarskie ubezpieczonego

a)

w wyznaczonym miejscu,

b)

w miejscu jego pobytu;

2)

skierować ubezpieczonego na badanie specjalistyczne przez lekarza konsultanta Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych;

3)

zażądać od wystawiającego zaświadczenie lekarskie udostępnienia dokumentacji medycznej

dotyczącej ubezpieczonego stanowiącej podstawę wydania zaświadczenia lekarskiego lub

udzielenia wyjaśnień i informacji w sprawie;

4)

zlecić wykonanie badań pomocniczych w wyznaczonym terminie.

4.

Ubezpieczony jest obowiązany udostępnić posiadaną dokumentację medyczną lekarzowi

przeprowadzającemu badanie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2.

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wysyła do ubezpieczonego, za zwrotnym potwierdzeniem

odbioru, wezwanie, w którym określa termin badania przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych albo przez lekarza konsultanta lub dostarczenia posiadanych

wyników badań pomocniczych. Wezwanie zawiera informację o skutkach, o których mowa

w ust. 6 i 10.

6.

W razie uniemożliwienia badania lub niedostarczenia posiadanych wyników badań w terminie,

o którym mowa w ust. 5, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego

po tym terminie.

7.

Jeżeli po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego

lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określi wcześniejszą datę ustania

niezdolności do pracy niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, za okres od tej daty

zaświadczenie lekarskie traci ważność.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 7, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

wystawia zaświadczenie, które jest traktowane na równi z zaświadczeniem stwierdzającym

brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku, wydanym w myśl art. 229 § 4 Kodeksu pracy.

9.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

wręcza w dniu badania ubezpieczonemu, informując go równocześnie o konieczności doręczenia

zaświadczenia pracodawcy.

9a.

W przypadku wystawienia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 8, Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje o tym fakcie wystawiającego

zaświadczenie lekarskie.

10.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje

decyzję o braku prawa do zasiłku.

11.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 10, Zakład Ubezpieczeń Społecznych przesyła pracodawcy

ubezpieczonego, którego ta decyzja dotyczy.

12.

Pracodawca może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeprowadzenie kontroli

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania

zaświadczeń lekarskich dla celów wypłaty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy,

o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy. Zakład informuje pracodawcę o wyniku postępowania.

13.

Poniesione przez ubezpieczonego koszty przejazdu na badania kontrolne Zakład Ubezpieczeń

Społecznych zwraca do wysokości kosztów przejazdu najtańszym środkiem komunikacji

publicznej.

14.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb wystawiania

zaświadczeń lekarskich oraz wzory zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego

wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

15.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia,

inne wymagane dowody stanowiące podstawę przyznania i wypłaty zasiłków.

1.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wystawiania zaświadczeń lekarskich, a w

szczególności gdy zaświadczenie lekarskie zostało wystawione

1)

bez przeprowadzenia bezpośredniego badania ubezpieczonego,

2)

bez udokumentowania rozpoznania stanowiącego podstawę orzeczonej czasowej niezdolności

do pracy,

Zakład Ubezpieczeń Społecznych może cofnąć upoważnienie do wystawiania zaświadczeń

lekarskich na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji.

2.

W przypadku powtarzającego się naruszania zasad określonych w art. 57 i 58 Zakład

Ubezpieczeń Społecznych może cofnąć upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich

na okres nieprzekraczający 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji.

3.

Cofnięcie upoważnienia, o którym mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie decyzji.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1-3, przysługuje odwołanie do ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

5.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1-3 i art. 54, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Prawo do zasiłków określonych w ustawie i ich wysokość ustalają oraz zasiłki te wypłacają

1)

płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego

powyżej 20 ubezpieczonych, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. d;

2)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych

a)

ubezpieczonym, których płatnicy składek zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego nie

więcej niż 20 ubezpieczonych,

b)

ubezpieczonym prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym,

c)

ubezpieczonym będącym duchownymi,

d)

osobom uprawnionym do zasiłków za okres po ustaniu ubezpieczenia,

e)

ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia

u pracodawcy zagranicznego.

2.

Liczbę ubezpieczonych, o której mowa w ust. 1, ustala się według stanu na dzień 30

listopada poprzedniego roku kalendarzowego, a w stosunku do płatników składek, którzy

na ten dzień nie zgłaszali nikogo do ubezpieczenia chorobowego - według stanu na pierwszy

miesiąc, w którym dokonali takiego zgłoszenia.

3.

Jeżeli do wypłaty zasiłku obowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, płatnik

składek przedkłada zaświadczenie zawierające zestawienie składników wynagrodzenia

lub przychodu, stanowiących podstawę wymiaru zasiłku, którego wzór określi, w drodze

rozporządzenia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontynuuje po dniu 31 grudnia podjętą wcześniej wypłatę

zasiłku, nawet jeżeli od dnia 1 stycznia płatnik składek jest zobowiązany, zgodnie

z ust. 1, do wypłaty zasiłków.

1.

Zaświadczenie lekarskie ubezpieczony jest obowiązany dostarczyć nie później niż w

ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi zasiłków, z uwzględnieniem ust. 2.

2.

Ubezpieczony, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a, obowiązany jest dostarczyć

zaświadczenie lekarskie w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi składek,

który przekazuje je niezwłocznie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podając datę

dostarczenia tego zaświadczenia przez ubezpieczonego.

3.

Niedopełnienie obowiązku określonego w ust. 1 i 2 powoduje obniżenie o 25% wysokości

zasiłku przysługującego za okres od 8 dnia orzeczonej niezdolności do pracy do dnia

dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, chyba że niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło

z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego.

1.

Ubezpieczony może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie

uprawnień do zasiłku, jeżeli uważa, że zostały naruszone jego uprawnienia w tym zakresie.

2.

Z wnioskiem o ustalenie uprawnień do zasiłku przysługującego ubezpieczonemu może wystąpić

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych także płatnik składek na ubezpieczenie chorobowe.

3.

Środki odwoławcze od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określają odrębne przepisy.

1.

Płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, wypłacają zasiłki w terminach

przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń lub dochodów, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych

bieżąco po stwierdzeniu uprawnień. Zasiłki te wypłaca się nie później jednak niż w

ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do

zasiłków.

2.

Jeżeli płatnik składek nie wypłacił zasiłku w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest

on obowiązany do wypłaty odsetek od tego zasiłku w wysokości i na zasadach określonych

w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Zasiłki wypłaca się osobie, której zasiłki te przysługują, lub osobie przez nią upoważnionej

albo osobie, do której rąk wypłaca się wynagrodzenie lub dochód ubezpieczonego.

2.

W razie śmierci ubezpieczonego przed podjęciem należnego mu zasiłku, zasiłek wypłaca

się osobom uprawnionym do podjęcia wynagrodzenia lub dochodu ubezpieczonego.

1.

Wypłatę zasiłku wstrzymuje się, jeżeli prawo do zasiłku ustało albo okaże się, że

prawo takie w ogóle nie istniało.

2.

Jeżeli świadczenie zostało pobrane nienależnie z winy ubezpieczonego lub wskutek okoliczności,

o których mowa w art. 15-17 i art. 59 ust. 6 i 7, wypłacone kwoty podlegają potrąceniu

z należnych ubezpieczonemu zasiłków bieżących oraz z innych świadczeń z ubezpieczeń

społecznych lub ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie zwrotu bezpodstawnie pobranych zasiłków

stanowi tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego, wyrównawczego, macierzyńskiego oraz opiekuńczego

przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje.

2.

(uchylony).

3.

Jeżeli niezgłoszenie roszczenia o wypłatę zasiłku nastąpiło z przyczyn niezależnych

od osoby uprawnionej, termin 6 miesięcy liczy się od dnia, w którym ustała przeszkoda

uniemożliwiająca zgłoszenie roszczenia.

4.

Jeżeli niewypłacanie zasiłku w całości lub w części było następstwem błędu płatnika

składek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, albo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

roszczenie o wypłatę zasiłku przedawnia się po upływie 3 lat.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust.

1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania

zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń

lekarskich.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb kontroli

prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy oraz formalnej kontroli zaświadczeń

lekarskich.

Przepisy art. 61 i 63-68 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

1.

Jeżeli niezdolność ubezpieczonego do pracy uzasadniająca wypłatę zasiłku chorobowego

lub świadczenia rehabilitacyjnego została spowodowana przez inną osobę w wyniku popełnienia

przez nią umyślnego przestępstwa lub wykroczenia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo

płatnik składek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, może dochodzić od sprawcy zwrotu

wypłaconego zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

(pominięte).

1.

Zasiłki chorobowe, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, wypłaca

się w wysokości, na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych,

za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego,

zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego.

3.

Wysokość świadczenia rehabilitacyjnego, przyznanego po zakończeniu pobierania zasiłku

chorobowego ustalonego według przepisów dotychczasowych, ustala się z uwzględnieniem

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego ustalonej według dotychczasowych zasad.

Do okresu ubezpieczenia chorobowego, o którym mowa w art. 4, wlicza się okresy ubezpieczenia

społecznego, uprawniającego do świadczeń pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa,

przed wejściem w życie ustawy, jeżeli przerwa między tymi okresami albo między nimi

i ubezpieczeniem chorobowym nie przekracza 30 dni.

(pominięty).

(pominięty).

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143, z późn. zm.;

2)

art. 6 ust. 1 pkt 2 i 8, ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 5, art. 7, art. 9-11 oraz art. 36-38

ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia

(Dz. U. z 1995 r. Nr 65, poz. 333, z późn. zm.

3)

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 10, ust. 2 pkt 1 i 2, art. 4 oraz art. 6-10 dekretu z dnia 4

marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych

i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 27, poz. 135, z późn. zm.

4)

art. 5 pkt 2 i 8, art. 7, 13-14, art. 15 ust. 1 oraz art. 30 ustawy z dnia 18 grudnia

1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250, z późn. zm.

5)

art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 9, art. 18-20 oraz art. 23 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. o ubezpieczeniu społecznym duchownych

(Dz. U. Nr 29, poz. 156, z późn. zm.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy aktów wykonawczych wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1 pkt 1,

jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1999 r., z tym że

1)

art. 54, 56, 59, 79 i 83 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

2)

art. 80 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 77 ust. 1, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., i art. 241, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.