Ustawa z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1244) wprowadza się następujące zmiany

1)

odnośnik nr 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dyrektywę Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji zawartości

siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG

(Dz. Urz. WE L 121 z 11.05.1999, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 17);

2)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/59/WE z dnia 27 listopada 2000 r. w

sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości

ładunku

(Dz. Urz. WE L 332 z 28.12.2000, str. 81, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 5, str. 358);

3)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów

na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich

(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 47);

4)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 57, z późn. zm.);

5)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniającą

dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych

(Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012, str. 1).

”

;

2)

w art. 1 w pkt 1 w lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. d w

brzmieniu

„

d)

Międzynarodowej konwencji w sprawie kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych na statkach,

podpisanej w Londynie dnia 5 października 2001 r.

(Dz. U. z 2008 r. Nr 134, poz. 851), zwanej dalej „Konwencją AFS”;

”

;

3)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem

innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL,

Konwencji o zatapianiu, Konwencji AFS, a na Morzu Bałtyckim - również postanowienia

Konwencji Helsińskiej 1992.

”

;

4)

w art. 6 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

dla statków objętych Konwencją AFS - w postanowieniach tej konwencji.

”

;

5)

w art. 9 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

statek przed rozpoczęciem żeglugi, w czasie żeglugi lub innej działalności morskiej

oraz po zakończeniu żeglugi odpowiadał wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu

morza, potwierdzonym odpowiednimi świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia

przed zanieczyszczeniem morza;

2)

prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe, zapisy ładunkowe, zapisy o postępowaniu

z odpadami oraz zapisy dotyczące każdorazowego przejścia na zasilanie paliwem innym

niż aktualnie używane;

”

;

6)

w art. 10 dodaje się ust. 11 w brzmieniu

„

11.

Jeżeli statek opuści port, nie dopełniając obowiązku zdania odpadów i pozostałości

ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor urzędu morskiego właściwy

dla portu, który opuścił statek, niezwłocznie informuje o niedopełnieniu tego obowiązku

właściwe władze w następnym porcie, do którego ma zawinąć statek.

”

;

7)

w art. 13c

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i otrzymuje brzmienie

„

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach

o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności przebywających w

polskich obszarach morskich używania paliwa żeglugowego niespełniającego wymagań lub

dodatkowych kryteriów jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 13f ust. 3 i 4.

”

,

b)

dodaje się ust. 2-5 w brzmieniu

„

2.

Na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności przebywających

w polskich obszarach morskich dopuszcza się stosowanie metod redukcji emisji, jako

alternatywę dla stosowania paliwa żeglugowego spełniającego wymagania i dodatkowe

kryteria jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i

4.

3.

Przez metodę redukcji emisji rozumie się stosowanie elementu instalacji, materiału,

urządzenia instalowanego na statku, procedury, alternatywnego paliwa lub inną metodę,

zapewniające osiągnięcie redukcji emisji dwutlenku siarki, którą można zweryfikować,

oznaczyć ilościowo i zastosować. Minimalne kryteria, które powinny spełniać metody

redukcji emisji, określa załącznik II do dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości

siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG

(Dz. Urz. WE L 121 z 11.05.1999, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 17).

4.

Na statkach, na których stosuje się metodę redukcji emisji, należy uzyskiwać w sposób

ciągły redukcję emisji dwutlenku siarki co najmniej do poziomu stanowiącego równoważną

wartość emisji dwutlenku siarki, którą uzyskiwano by, stosując paliwo żeglugowe spełniające

wymagania i dodatkowe kryteria jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 13f ust. 3 i 4. Równoważne wartości emisji dwutlenku siarki określa załącznik

I do dyrektywy, o której mowa w ust. 3.

5.

Na statkach cumujących w portach dopuszcza się, jako alternatywę dla stosowania metod

redukcji emisji, stosowanie rozwiązania polegającego na korzystaniu z lądowych systemów

zasilania, o ile są one dostępne w danym porcie.

”

;

8)

uchyla się art. 13d;

9)

po art. 13d dodaje się art. 13da-13dg w brzmieniu

„

Art. 13da.

1.

Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest dopuszczalne w przypadku spełniania

następujących warunków

1)

testy przeprowadza się na statkach z zainstalowanymi urządzeniami zapewniającymi nieprzerwane

monitorowanie emisji gazów wylotowych, wyposażonymi w zabezpieczenia uniemożliwiające

ich otwarcie, zakłócenie ich pracy i zmianę zapisanych na nich danych;

2)

przez cały okres przeprowadzania testów stosuje się urządzenia, o których mowa w pkt

1;

3)

podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady powstałe zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków;

4)

podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na środowisko morskie,

w tym na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek.

2.

Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji na statkach o polskiej przynależności

oraz na statkach o obcej przynależności przebywających w polskich obszarach morskich

wymaga uzyskania pozwolenia.

3.

Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji składa

się do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym planuje się przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji.

4.

Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji zawiera

1)

dane armatora - w przypadku

a)

osoby fizycznej - imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu, adres poczty

elektronicznej,

b)

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej - nazwę

i adres siedziby głównej, numer telefonu, adres poczty elektronicznej;

2)

dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym

a)

nazwę,

b)

numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,

c)

port macierzysty,

d)

przynależność,

e)

opis metody redukcji emisji, która będzie poddana testom,

f)

termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.

5.

Do wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dołącza

się

1)

dokumentację potwierdzającą możliwość osiągnięcia równoważnej wartości emisji dwutlenku

siarki, o której mowa w art. 13c ust. 4;

2)

oświadczenie armatora o zgodności z prawdą danych zawartych we wniosku i spełnieniu

warunków, o których mowa w ust. 1, o następującej treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji i spełniam warunki określone w art. 13da ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza

przez statki

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1244 oraz z 2014 r. poz. 1554).

”

.

6.

Klauzula, o której mowa w ust. 5, zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

Art. 13db.

1.

Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji wydaje, w drodze decyzji,

dyrektor urzędu morskiego, właściwy dla obszaru, w którym planuje się przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, z tym że okres

ważności pozwolenia nie obejmuje okresu, o którym mowa w ust. 4.

2.

Wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dotyczącego

1)

obszaru wykraczającego poza obszar właściwości dyrektora urzędu morskiego, do którego

został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji - wymaga uzgodnienia z dyrektorem urzędu morskiego właściwym dla obszaru, w

którym również planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;

2)

obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi - wymaga poinformowania

przez dyrektora urzędu morskiego, do którego został złożony wniosek

a)

armatora - o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji także od właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również

planuje przeprowadzenie testów metod redukcji emisji,

b)

właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie

testów - o otrzymaniu wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji.

3.

W pozwoleniu na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji określa się

1)

nazwę i adres siedziby armatora albo jego imię i nazwisko oraz adres zamieszkania,

a także numer telefonu i adres poczty elektronicznej;

2)

dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym

a)

nazwę,

b)

numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,

c)

port macierzysty,

d)

przynależność;

3)

opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;

4)

termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.

4.

Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji, uwzględnia się

termin wskazany we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji, z tym że termin rozpoczęcia testów nie może przypadać wcześniej niż po upływie

7 miesięcy od dnia wydania pozwolenia.

Art. 13dc.

Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w drodze decyzji, wydania pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji, w przypadku gdy wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust.

4 i 5.

Art. 13dd.

Dyrektor urzędu morskiego cofa, w drodze decyzji, pozwolenie na przeprowadzenie testów

metod redukcji emisji, w przypadku gdy armator nie spełnia warunków, o których mowa

w art. 13da ust. 1.

Art. 13de.

Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza się stosowanie paliwa

żeglugowego niespełniającego wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 13f ust. 3 i 4.

Art. 13df.

1.

Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego,

który wydał pozwolenie na ich przeprowadzenie, w terminie nie później niż po upływie

5 miesięcy od dnia ich zakończenia.

2.

Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki testów metod redukcji emisji w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.

Art. 13dg.

1.

Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899 oraz z 2011 r. Nr 228, poz. 1368) dokonują notyfikowane jednostki certyfikujące, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm..

2.

Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

dotyczącymi metod redukcji emisji oraz z uwzględnieniem

1)

wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod

redukcji emisji;

2)

wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;

3)

ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku

siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek;

4)

możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze obwieszczenia, informacje

o wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod

redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę upowszechniania wiedzy o zasadach dotyczących

ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami ze statków.

”

;

10)

w art. 13e

a)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Dostawca informuje dyrektora urzędu morskiego o zmianie danych, o których mowa w ust.

3, w terminie 30 dni od dnia dokonania zmiany.

”

,

b)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Dyrektor urzędu morskiego udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach

podmiotowych obsługującego go urzędu aktualną listę dostawców działających na obszarze

jego właściwości. Lista zawiera nazwy dostawców, ich siedziby, adresy korespondencyjne,

numery telefonów oraz określenie rodzajów dostarczanych przez nich paliw.

”

;

11)

w art. 13f

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

W przypadku gdy kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego się poza polskimi

obszarami morskimi nie może nabyć paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej

na danym obszarze morskim, powiadamia o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego

dla portu macierzystego statku oraz właściwe władze portu przeznaczenia.

2b.

W przypadku gdy kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich nie

może nabyć paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej na tych obszarach

morskich, powiadamia o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym

znajduje się statek, administrację państwa przynależności statku, oraz właściwe władze

portu przeznaczenia.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości

siarki w paliwie żeglugowym, w tym sposób jej oznaczania, mając na względzie przepisy

Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.

”

;

12)

w art. 13g po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

W przypadku ustalenia w wyniku kontroli, że na danym statku nie przestrzega się norm

dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym, dyrektor urzędu morskiego

1)

żąda od kapitana tego statku podjęcia działań mających na celu dostosowanie paliwa

żeglugowego do określonych norm, o ile jest to możliwe;

2)

może zażądać od kapitana tego statku przedstawienia

a)

wykazu działań podjętych w celu osiągnięcia zgodności z wymaganiami dotyczącymi zawartości

siarki w paliwie żeglugowym na danym obszarze morskim,

b)

dowodu, że podjęto próbę nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki wymaganej

na danym obszarze morskim zgodnie z planem podróży oraz, jeżeli paliwo to nie było

dostępne w miejscu, w którym zaplanowano jego nabycie, że podjęto próbę zlokalizowania

alternatywnych źródeł takiego paliwa, a także że pomimo podjęcia tych prób nabycie

takiego paliwa nie było możliwe.

2b.

Za dowód podjęcia próby nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej

na danym obszarze morskim uznaje się pisemne oświadczenie dostawcy o braku dostępności

takiego paliwa w danym porcie.

2c.

Przy podejmowaniu działań, o których mowa w ust. 2a, dyrektor urzędu morskiego uwzględnia

ustalony plan podróży danego statku, w tym planowany termin opuszczenia portu.

”

;

13)

po art. 13i dodaje się art. 13j w brzmieniu

„

Art. 13j.

1.

Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

morskiej

1)

informację o udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;

2)

wyniki testów metod redukcji emisji;

3)

informację o niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego o zawartości

siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej

1)

informację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 - w terminie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia

testów metod redukcji emisji;

2)

wyniki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia

testów metod redukcji emisji;

3)

informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - niezwłocznie po jej otrzymaniu.

”

;

14)

w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

przeglądów i inspekcji oraz sposób, zakres i terminy ich przeprowadzania, sposób wydawania

i potwierdzania oraz wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w

zakresie ochrony morza przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów

międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w zakresie przeprowadzania

inspekcji i przeglądów na statkach.

”

;

15)

w art. 26 w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w zakresie

i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych,

odpadów powstających na statku oraz zapisów o każdorazowym przejściu na zasilanie

paliwem innym niż aktualnie używane, w celu ustalenia, czy ze statku nie dokonano

zrzutu szkodliwych substancji lub emisji siarki z naruszeniem postanowień Konwencji;

wyniki inspekcji ujmuje się w sprawozdaniu, które przekazuje się kapitanowi statku,

”

;

16)

w art. 37 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL książki zapisów olejowych,

ładunkowych, odpadów powstających na statku oraz zapisów o każdorazowym przejściu

na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane,

”

;

17)

w art. 38 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„

2.

Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 36-37a, ustala się z uwzględnieniem

zakresu naruszeń, korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszeń i powtarzalności

naruszeń.

3.

Kary pieniężnej, o której mowa w art. 36a pkt 10, nie nakłada się, w przypadku gdy

przedstawione wykazy i dowody, o których mowa w art. 13g ust. 2a, wykazały, że nie

było możliwe nabycie paliwa żeglugowego zawierającego dopuszczalną zawartość siarki.

”

;

18)

załącznik otrzymuje brzmienie określone w załączniku do ustawy.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2013 r. poz. 758 i 1014) w art. 255 § 1b otrzymuje brzmienie

„

§ 1b.

Na listę dyspaszerów wpisuje się dyspaszera, jeżeli spełnia wymagania kwalifikacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie § 4.

”

.

W ustawie z dnia 21 czerwca 2013 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących praw pasażerów

podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową

(Dz. U. poz. 1014) art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

Przepis art. 182a § 1a ustawy, o której mowa w art. 5, dodany niniejszą ustawą, traci

moc z dniem 31 grudnia 2018 r.

”

.

Do ustalenia wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 36-37a ustawy zmienianej

w art. 1, za naruszenia popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem

innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL,

Konwencji o zatapianiu, Konwencji AFS, a na Morzu Bałtyckim - również postanowienia

Konwencji Helsińskiej 1992.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13f ust. 3 oraz art. 14

ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 oraz art. 14 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Przepis art. 182a § 1a ustawy, o której mowa w art. 5, dodany niniejszą ustawą, traci

moc z dniem 31 grudnia 2018 r.

1.

Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest dopuszczalne w przypadku spełniania

następujących warunków

1)

testy przeprowadza się na statkach z zainstalowanymi urządzeniami zapewniającymi nieprzerwane

monitorowanie emisji gazów wylotowych, wyposażonymi w zabezpieczenia uniemożliwiające

ich otwarcie, zakłócenie ich pracy i zmianę zapisanych na nich danych;

2)

przez cały okres przeprowadzania testów stosuje się urządzenia, o których mowa w pkt

1;

3)

podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady powstałe zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków;

4)

podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na środowisko morskie,

w tym na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek.

2.

Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji na statkach o polskiej przynależności

oraz na statkach o obcej przynależności przebywających w polskich obszarach morskich

wymaga uzyskania pozwolenia.

3.

Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji składa

się do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym planuje się przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji.

4.

Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji zawiera

1)

dane armatora - w przypadku

a)

osoby fizycznej - imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu, adres poczty

elektronicznej,

b)

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej - nazwę

i adres siedziby głównej, numer telefonu, adres poczty elektronicznej;

2)

dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym

a)

nazwę,

b)

numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,

c)

port macierzysty,

d)

przynależność,

e)

opis metody redukcji emisji, która będzie poddana testom,

f)

termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.

5.

Do wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dołącza

się

1)

dokumentację potwierdzającą możliwość osiągnięcia równoważnej wartości emisji dwutlenku

siarki, o której mowa w art. 13c ust. 4;

2)

oświadczenie armatora o zgodności z prawdą danych zawartych we wniosku i spełnieniu

warunków, o których mowa w ust. 1, o następującej treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji i spełniam warunki określone w art. 13da ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza

przez statki

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1244 oraz z 2014 r. poz. 1554).

”

.

6.

Klauzula, o której mowa w ust. 5, zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

1.

Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji wydaje, w drodze decyzji,

dyrektor urzędu morskiego, właściwy dla obszaru, w którym planuje się przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, z tym że okres

ważności pozwolenia nie obejmuje okresu, o którym mowa w ust. 4.

2.

Wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dotyczącego

1)

obszaru wykraczającego poza obszar właściwości dyrektora urzędu morskiego, do którego

został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji - wymaga uzgodnienia z dyrektorem urzędu morskiego właściwym dla obszaru, w

którym również planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;

2)

obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi - wymaga poinformowania

przez dyrektora urzędu morskiego, do którego został złożony wniosek

a)

armatora - o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji także od właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również

planuje przeprowadzenie testów metod redukcji emisji,

b)

właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie

testów - o otrzymaniu wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod

redukcji emisji.

3.

W pozwoleniu na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji określa się

1)

nazwę i adres siedziby armatora albo jego imię i nazwisko oraz adres zamieszkania,

a także numer telefonu i adres poczty elektronicznej;

2)

dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym

a)

nazwę,

b)

numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,

c)

port macierzysty,

d)

przynależność;

3)

opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;

4)

termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.

4.

Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji, uwzględnia się

termin wskazany we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji

emisji, z tym że termin rozpoczęcia testów nie może przypadać wcześniej niż po upływie

7 miesięcy od dnia wydania pozwolenia.

Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w drodze decyzji, wydania pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji, w przypadku gdy wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie

testów metod redukcji emisji nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust.

4 i 5.

Dyrektor urzędu morskiego cofa, w drodze decyzji, pozwolenie na przeprowadzenie testów

metod redukcji emisji, w przypadku gdy armator nie spełnia warunków, o których mowa

w art. 13da ust. 1.

Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza się stosowanie paliwa

żeglugowego niespełniającego wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 13f ust. 3 i 4.

1.

Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego,

który wydał pozwolenie na ich przeprowadzenie, w terminie nie później niż po upływie

5 miesięcy od dnia ich zakończenia.

2.

Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki testów metod redukcji emisji w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.

1.

Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899 oraz z 2011 r. Nr 228, poz. 1368) dokonują notyfikowane jednostki certyfikujące, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm..

2.

Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

dotyczącymi metod redukcji emisji oraz z uwzględnieniem

1)

wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod

redukcji emisji;

2)

wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;

3)

ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku

siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek;

4)

możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze obwieszczenia, informacje

o wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod

redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę upowszechniania wiedzy o zasadach dotyczących

ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami ze statków.

1.

Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

morskiej

1)

informację o udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;

2)

wyniki testów metod redukcji emisji;

3)

informację o niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego o zawartości

siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej

1)

informację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 - w terminie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia

testów metod redukcji emisji;

2)

wyniki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia

testów metod redukcji emisji;

3)

informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - niezwłocznie po jej otrzymaniu.