Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie wymagań dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym poza granicami obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”, z zastrzeżeniem wyjątków w nim określonych, na

statku o polskiej przynależności nie może przekraczać

1)

3,50% m/m;

2)

0,50% m/m od dnia 1 stycznia 2020 r.

2.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL, na statku o polskiej przynależności

nie może przekraczać

1)

1,00% m/m do dnia 31 grudnia 2014 r.;

2)

0,10% m/m od dnia 1 stycznia 2015 r.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach

stosujących zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki.

4.

Do dnia 1 stycznia 2020 r. zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w strefach

kontroli zanieczyszczeń znajdujących się poza granicami obszarów kontroli emisji tlenków

siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL na statku pasażerskim o polskiej

przynależności wykonującym regularne rejsy do lub z portów państw członkowskich Unii

Europejskiej, nie może przekraczać 1,50% m/m.

5.

W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest

dozwolone używanie paliw żeglugowych o zawartości siarki przekraczającej 3,5% m/m,

chyba że stosowane zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki działają w

systemach zamkniętych.

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL, na statku przebywającym w polskich

obszarach morskich nie może przekraczać

1)

1,00% m/m do dnia 31 grudnia 2014 r;

2)

0,10% m/m od dnia 1 stycznia 2015 r.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach stosujących

zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki.

3.

W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest

dozwolone używanie paliw żeglugowych o zawartości siarki przekraczającej 3,5% m/m,

chyba że stosowane zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki działają w

systemach zamkniętych.

1.

Zawartość siarki w oleju żeglugowym typu diesel (Marine Diesel Oil - MDO) oznaczającym

paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz

gęstości zdefiniowanych dla klas DMB w tabeli I ISO 8217 „Produkty naftowe - Paliwa

(klasa F) - Specyfikacje paliw okrętowych”, wprowadzanym do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej nie może przekraczać 1,50% m/m.

2.

Zawartość siarki w oleju napędowym żeglugowym (Marine Gas Oil - MGO) oznaczającym

paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz

gęstości zdefiniowanych dla klas DMX, DMA i DMZ w tabeli I ISO 8217„Produkty naftowe

- Paliwa (klasa F) - Specyfikacje paliw okrętowych”, używanym lub wprowadzanym do

obrotu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie może przekraczać 0,10% m/m.

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym na statku o polskiej przynależności

cumującym w porcie państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz na statku cumującym

w polskich obszarach morskich nie może przekraczać 0,10% m/m.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach, które

1)

zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów cumują w porcie krócej niż dwie godziny;

2)

podczas cumowania w porcie wyłączają wszystkie silniki i pobierają energię elektryczną

z nabrzeża;

3)

podczas cumowania w porcie stosują dla wszystkich pracujących silników zatwierdzone

metody redukcji emisji dwutlenku siarki.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym dostarczanym na statek przebywający w polskich

obszarach morskich lub używanym na statku przebywającym w polskich obszarach morskich

oznacza się w sposób określony w normie PN-EN ISO 8754 - „Ropa naftowa i produkty

podobne - Oznaczanie zawartości siarki - Rentgenowska spektrometria fluorescencyjna

z dyspersją energii”.

Traci moc rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie wymagań dotyczących

zawartości siarki w paliwie żeglugowym

(Dz. U. Nr 58, poz. 477 oraz z 2011 r. Nr 9, poz. 43).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.