Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza;

2)

rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

3)

standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji,

źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów;

4)

dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania

lub współspalania odpadów

a)

warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania,

lub

b)

sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub

c)

stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub

d)

warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji,

lub

e)

sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających

emisję, lub

f)

przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania

lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub

g)

wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w

tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach,

lub

h)

wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających

ograniczanie emisji, lub

i)

przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub

współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska

− informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów

emisyjnych,

− informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających

do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub

j)

termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

kominie - rozumie się przez to strukturę zawierającą jeden lub więcej przewodów kominowych

służących do wprowadzania gazów odlotowych do powietrza;

2)

mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie do źródła

spalania paliw, instalacji albo urządzenia w jednostce czasu;

3)

organie właściwym do wydania pozwolenia - rozumie się przez to organ właściwy do wydania

pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

4)

paliwie - rozumie się przez to palną substancję stałą, ciekłą lub gazową;

5)

rozruchu i wyłączaniu - rozumie się przez to działania prowadzone w trybie przewidzianym

w tej części instrukcji obsługi źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia,

która określa w szczególności warunki oraz odpowiednio czas rozruchu i wyłączania

źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia; w przypadku źródeł spalania paliw

o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW okresy rozruchu i wyłączania ustala

się z uwzględnieniem decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określania okresów rozruchu

i wyłączania do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie

emisji przemysłowych

(Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44);

6)

tlenkach azotu - rozumie się przez to tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu

na dwutlenek azotu;

7)

źródle wielopaliwowym - rozumie się przez to źródło spalania paliw, w którym można

spalać jednocześnie albo na przemian co najmniej dwa rodzaje paliw.

1.

Strumień objętości gazów odlotowych wyraża się w metrach sześciennych gazów odlotowych

na godzinę odniesionych do warunków umownych temperatury 273,15 K, ciśnienia 101,3

kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów

w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje się przepisy

rozdziału 2 i 3, odniesionych także do zawartości pary wodnej nie większej niż 5 g/kg

gazów odlotowych (gaz suchy), oznaczanych jako m

2.

Stężenie substancji w gazach odlotowych wyraża się w miligramach substancji na metr

sześcienny gazów odlotowych odniesiony do warunków umownych temperatury 273,15 K,

ciśnienia 101,3 kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania

odpadów w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje

się przepisy rozdziału 2 i 3, odniesiony także do gazu suchego, oznaczanych jako mg/m

\(

E_1 = {{21 - O_1 } \over {21 - O_2 }} \times E_2

\)

gdzie

E1

-

oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych przy standardowej zawartości tlenu

w gazach odlotowych,

E2

-

oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych, zmierzone albo obliczone,

O1

-

oznacza standardową zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach,

O2

-

oznacza zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach, zmierzoną albo

obliczoną.

3.

W przypadku jednoczesnego spalania różnych paliw zawartość tlenu w gazach odlotowych,

do której odnosi się wielkość emisji substancji, ustala się jako średnią ważoną obliczoną

ze standardowych zawartości tlenu odpowiadających poszczególnym paliwom, przy czym

wagami są te wielkości, które stanowią wagi przy obliczaniu średnich ważonych wielkości

emisji substancji.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

paliwie dominującym - rozumie się przez to paliwo spalane w źródle wielopaliwowym,

w którym są spalane pozostałości po destylacji i przetwarzaniu w procesie rafinacji

ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces, i które posiada

najwyższy standard emisyjny, a w przypadku kilku paliw mających ten sam standard emisyjny

- paliwo, w którym jest dostarczana największa część mocy do źródła wielopaliwowego;

2)

silniku Diesla - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący

w cyklu Diesla i wykorzystujący zapłon samoczynny do spalania paliwa;

3)

silniku gazowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący

w cyklu Otto i wykorzystujący zapłon iskrowy lub, w przypadku silników dwupaliwowych,

zapłon samoczynny do spalania paliwa;

4)

turbinie gazowej - rozumie się przez to wirujące urządzenie przetwarzające ciepło

w energię mechaniczną (praca), w skład którego wchodzą, w szczególności

a)

komora spalania, w której następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania sprężonego

czynnika roboczego,

b)

turbina, w której rozpręża się podgrzany czynnik, oddając energię wirnikowi,

c)

sprężarka;

5)

źródle istniejącym - rozumie się źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na

budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia

został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później

niż w dniu 7 stycznia 2014 r.; przez źródło istniejące rozumie się także źródło spalania

paliw, dla którego przed dniem 1 lipca 1987 r. zamiast pierwszego pozwolenia na budowę

wydano odpowiednik takiego pozwolenia;

6)

źródle nowym - rozumie się źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na budowę

wydano po dniu 6 stycznia 2013 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu

7 stycznia 2014 r.

1.

Standardy emisyjne określa się dla źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 1,0 MW, zwanych dalej „źródłami”, innych niż

1)

źródła, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio do ogrzewania,

suszenia lub każdej innej obróbki przedmiotów lub materiałów;

2)

źródła do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są eksploatowane

jako niezależne źródła;

3)

źródła do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;

4)

źródła do konwersji siarkowodoru w siarkę;

5)

reaktory używane w przemyśle chemicznym;

6)

źródła do opalania baterii koksowniczych;

7)

nagrzewnice Cowpera;

8)

źródła stosowane do napędu pojazdu, statku lub statku powietrznego;

9)

turbiny gazowe i silniki gazowe usytuowane na platformach morskich;

10)

silniki Diesla;

11)

kotły odzysknicowe w instalacjach do produkcji masy celulozowej;

12)

źródła, w których są spalane lub współspalane odpady stałe inne niż biomasa lub odpady

płynne.

2.

Przez biomasę rozumie się produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących

z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania

zawartej w nich energii, i następujące rodzaje odpadów

1)

odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;

2)

odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną

energię cieplną;

3)

włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu

produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana

energia cieplna jest odzyskiwana;

4)

odpady korka;

5)

odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami

ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w

skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów

i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej.

1.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej

niż 50 MW określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7-9.

2.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę

albo odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r.

1)

o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW,

2)

o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r. albo,

w przypadkach wskazanych w pkt IV załącznika nr 2 do rozporządzenia - do terminu określonego

w tym punkcie

- określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

3.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę

wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został

złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostało oddane do użytkowania nie

później niż w dniu 27 listopada 2003 r.

1)

o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW,

2)

o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r.

- określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

4.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego

1)

dla którego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r.

lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r.,

2)

będącego turbiną gazową, dla którego pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca

2002 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r.,

3)

w którym po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której

mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”

- o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, a do dnia 31 grudnia 2015 r. także

dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, określa

załącznik nr 4 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

5.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, które zostało oddane do użytkowania przed

dniem 29 marca 1990 r., dla którego prowadzący takie źródło zobowiązał się w pisemnej

deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca

2004 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a

czas jego użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

nie przekroczy 20 000 godzin, określa dla tego okresu załącznik nr 5 do rozporządzenia.

6.

Standardy emisyjne dla źródła

1)

nowego,

2)

o którym mowa w ust. 5, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli przepis

ust. 5 stosuje się do części źródła - to dla tej części eksploatowanej po dniu 31

grudnia 2015 r.,

3)

o którym mowa w art. 146a ust. 1 ustawy, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2023 r.

lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 lub 32 000 godzin,

mimo złożenia przez prowadzącego takie źródło pisemnej deklaracji, w terminie do dnia

1 stycznia 2014 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2023 r., a czas użytkowania źródła, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31

grudnia 2023 r., nie przekroczy 17 500 godzin albo 32 000 godzin

- określa załącznik nr 6 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8.

1.

Standardy emisyjne dla źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia,

o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, stanowi średnia obliczona ze standardów

emisyjnych dla każdej części źródła, ważona względem nominalnej mocy cieplnej tych

części źródła.

2.

Standardy emisyjne dla każdej części źródła, o którym mowa w ust. 1, stanowią standardy

emisyjne, o których mowa w § 6, § 8 i § 9, odpowiadające całkowitej nominalnej mocy

cieplnej źródła, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy.

3.

W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których

mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada całkowita

nominalna moc cieplna tego źródła.

1.

Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane jednocześnie co

najmniej dwa rodzaje paliw, stanowi średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o

których mowa w § 6, odpowiadających poszczególnym paliwom i nominalnej mocy cieplnej

źródła, ważona względem mocy cieplnej ze spalania tych paliw.

2.

Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane na przemian co

najmniej dwa rodzaje paliw, stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6, odpowiadające

nominalnej mocy cieplnej źródła i spalanemu rodzajowi paliwa.

3.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego będącego źródłem wielopaliwowym, w którym

są spalane lub współspalane razem z innymi paliwami pozostałości z procesu przerobu

ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces

1)

jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi co najmniej 50% mocy cieplnej

ze spalania wszystkich paliw - stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust.

1-5, odpowiadające temu paliwu i nominalnej mocy cieplnej źródła;

2)

jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi mniej niż 50% mocy cieplnej

ze spalania wszystkich paliw, ustala się w następujący sposób

a)

od dwukrotnej najwyższej wartości standardu emisyjnego, o którym mowa w § 6 ust. 1-5,

ze spalania jednego z tych paliw odejmuje się wartość najniższą standardu emisyjnego,

następnie różnicę tę mnoży się przez moc cieplną ze spalania paliwa z najwyższym standardem

emisyjnym, a jeżeli są spalane dwa paliwa z najwyższym standardem emisyjnym, różnicę

tę mnoży się przez wyższą moc cieplną ze spalania tych dwóch paliw,

b)

standard emisyjny, o którym mowa w § 6 ust. 1-5, ze spalania paliw, poza paliwem z

najwyższym standardem emisyjnym dla źródła, mnoży się przez moc cieplną z ich spalania,

c)

sumę wartości ustalonych w sposób, o którym mowa w lit. a i b, dzieli się przez moc

cieplną ze spalania wszystkich paliw.

4.

W przypadku źródeł istniejących będących źródłami wielopaliwowymi, z wyjątkiem turbin

gazowych i silników gazowych, zamiast standardów emisyjnych określonych zgodnie z

ust. 1 i 3 mogą być stosowane następujące standardy emisyjne dwutlenku siarki

1)

1000 mg/m

2)

600 mg/m

5.

W przypadku źródła wielopaliwowego, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę

łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, przepis § 7 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

1.

W przypadku rozbudowy źródła o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW oraz

w przypadku źródła, które po rozbudowie osiąga nominalną moc cieplną nie mniejszą

niż 50 MW, jeżeli rozbudowa źródła istniejącego nastąpiła po dniu 31 grudnia 2015 r.

albo rozbudowa dotyczy źródła nowego, standardy emisyjne dla dobudowanej części źródła

stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej

mocy cieplnej źródła po rozbudowie.

2.

W przypadku wprowadzenia po dniu 31 grudnia 2015 r. w źródle istniejącym o nominalnej

mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW lub w części takiego źródła zmiany mogącej mieć

negatywny wpływ na środowisko, standardy emisyjne ze zmienionego źródła istniejącego

lub ze zmienionej części takiego źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa

w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej mocy cieplnej źródła po zmianie.

1.

Dopuszcza się odstępstwo od standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła, w którym

w normalnych warunkach użytkowania jest spalane paliwo o małej zawartości siarki,

w przypadku wystąpienia ograniczeń w dostawach tego paliwa. Odstępstwo polega na zwiększeniu

standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła o 50%, nie dłużej niż 6 miesięcy

w roku kalendarzowym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się

1)

do źródła istniejącego, o którym mowa w § 6 ust. 5;

2)

do źródła istniejącego, w którym jest spalane paliwo stałe, dla którego pozwolenie

na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia

został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później

niż w dniu 27 listopada 2003 r., w przypadku którego czas użytkowania w roku kalendarzowym,

liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej niż

a)

2000 godzin - do 2015 r.,

b)

1500 godzin - od 2016 r.;

3)

od dnia 1 stycznia 2016 r. - do źródła istniejącego, w którym jest spalane paliwo

ciekłe, dla którego pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub

wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem, i które zostało oddane

do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., w przypadku którego czas

użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi

nie więcej niż 1500 godzin.

3.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. przepisu ust. 1 nie stosuje się także do części źródła

istniejącego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 3, odprowadzającej gazy odlotowe

jednym lub więcej niż jednym osobnym przewodem wspólnego komina, której czas użytkowania

w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej

niż 1500 godzin, w przypadku gdy emisja z tej części źródła jest mierzona osobno.

4.

Dopuszcza się odstępstwo od standardów emisyjnych dla źródła, w którym w normalnych

warunkach użytkowania jest spalane wyłącznie paliwo gazowe, w przypadku wystąpienia

nagłej przerwy w dostawie tego paliwa i spalania w tym źródle paliw innych niż gazowe,

jeżeli spalanie tych paliw wymagałoby stosowania urządzeń ograniczających emisję.

Odstępstwo od standardów emisyjnych określonych dla tych paliw i źródła polega na

zwiększeniu tych standardów o 100%, nie dłużej niż 10 dni w roku kalendarzowym.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, prowadzący źródło przekazuje informację

organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w ciągu 24 godzin od chwili wystąpienia

ograniczeń w dostawach paliwa o małej zawartości siarki albo nagłej przerwy w dostawie

paliwa gazowego.

1.

Standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli

1)

dla źródeł, do których nie stosuje się pierwszej zasady łączenia, o której mowa w

art. 157a ust. 2 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do powietrza przez wspólny

komin

a)

w przypadku źródeł, o których mowa w § 6 ust. 2-5

-

do dnia 31 grudnia 2015 r. - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie

lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych źródeł

do wspólnego komina ważone względem strumienia objętości gazów odlotowych, nie przekroczy

średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-5, dla źródeł

pracujących w tym samym czasie, ważonej względem nominalnego strumienia objętości

gazów odlotowych z tych źródeł,

-

od dnia 1 stycznia 2016 r. - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie

lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych źródeł

do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy średniej obliczonej

ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-5, dla źródeł pracujących w

tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej,

b)

w przypadku źródeł, o których mowa w § 6 ust. 6 - stężenie substancji w gazach odlotowych

we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych

z różnych źródeł do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy

średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 6, dla źródeł

pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej;

2)

dla źródła, do którego stosuje się pierwszą zasadę łączenia, o której mowa w art.

157a ust. 2 ustawy - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub

średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych części źródła

do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy średniej obliczonej

ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, dla części źródła pracujących

w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do źródła, do którego stosuje się drugą

zasadę łączenia, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy.

3.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie

stężenie dwutlenku siarki w gazach odlotowych, odprowadzanych do powietrza ze źródeł

wymienionych ze względu na dwutlenek siarki w pkt IV.1 załącznika nr 2 do rozporządzenia,

oddanych do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r. i zlokalizowanych na terenie

jednego zakładu, ważone względem strumienia objętości gazów odlotowych, nie przekroczy

średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, dla źródeł

pracujących w tym samym czasie, ważonej względem nominalnego strumienia objętości

gazów odlotowych z tych źródeł.

4.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji standard emisyjny

uznaje się za dotrzymany, jeżeli - w odniesieniu do czasu użytkowania źródła w roku

kalendarzowym - są spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

żadna z zatwierdzonych średnich miesięcznych wartości stężeń substancji nie przekracza

standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6;

2)

żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji nie przekracza

110% standardów emisyjnych, o których mowa w 6 ust. 1 i 6;

3)

w przypadku źródeł składających się wyłącznie z kotłów, w których jest spalany węgiel,

o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, żadna z zatwierdzonych średnich dobowych

wartości stężeń substancji nie przekracza 150% standardów emisyjnych, o których mowa

w § 6 ust. 1 i 6;

4)

95% wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji

w ciągu roku kalendarzowego nie przekracza 200% standardów emisyjnych, o których mowa

w § 6 ust. 1 i 6.

5.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródeł, dla których standardy emisyjne określa się

zgodnie z § 6 ust. 2, 3 i 5, a w gazach odlotowych tych źródeł są prowadzone ciągłe

pomiary wielkości emisji substancji, standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli

są spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

średnie stężenie substancji dla faktycznych godzin użytkowania źródła, odniesione

do miesiąca kalendarzowego, nie przekroczy standardu emisyjnego, o którym mowa w §

6 ust. 2, 3 i 5;

2)

97% średnich wartości stężeń dwutlenku siarki, 97% średnich wartości stężeń pyłu oraz

95% średnich wartości stężeń tlenków azotu obliczonych dla faktycznych godzin użytkowania

źródła każdego dnia kalendarzowego dla poprzednich dwóch dni kalendarzowych, licząc

od początku roku kalendarzowego, nie przekroczy w roku kalendarzowym 110% standardów

emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, 3 i 5.

6.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródeł, dla których standardy emisyjne określa się

zgodnie z § 6 ust. 4, a w gazach odlotowych tych źródeł są prowadzone ciągłe pomiary

wielkości emisji substancji, standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli są

spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji dla faktycznych

godzin użytkowania źródła nie przekroczy standardów emisyjnych, o których mowa w §

6 ust. 4;

2)

95% zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji w roku kalendarzowym,

licząc od początku roku, nie przekroczy 200% standardów emisyjnych, o których mowa

w § 6 ust. 4.

7.

Zatwierdzone średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 4 i 6, ustala

się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy.

8.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji w trakcie pracy

źródła lub części źródła, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, standard emisyjny

uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w ust. 4, z tym że

wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio

1)

średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, ważona

względem nominalnej mocy cieplnej części tego źródła;

2)

110%, 150% lub 200% średniej, o której mowa w pkt 1.

9.

Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji

substancji w trakcie pracy źródeł, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, standard

emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w

1)

ust. 5, z tym że wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio

a)

średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, 3 i 5, ważona

względem nominalnego strumienia objętości gazów odlotowych z tych źródeł,

b)

110% średniej, o której mowa w lit. a,

2)

ust. 6, z tym że wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio

a)

średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 4, ważona względem

nominalnego strumienia objętości gazów odlotowych z tych źródeł,

b)

200% średniej, o której mowa w lit. a.

10.

Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji

substancji przy jednoczesnej pracy źródeł, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, dla

których warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane określa ust. 5 i 6,

przepisy ust. 9 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

11.

W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,

warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, określone w ust. 4-6, 8 i 9,

sprawdza się, przyjmując za wymienione w tych przepisach średnie wielkości emisji

substancji w okresach tych przerw średnie wielkości emisji substancji w okresie poprzedzającym

przerwę równym okresowi przerwy lub wielkości emisji substancji wyznaczone innymi

metodami określonymi w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo

w pozwoleniu zintegrowanym.

12.

Średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3, ust. 5 oraz ust.

6 pkt 1, oblicza się z jednogodzinnych średnich wartości stężeń substancji, z tym

że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu i wyłączania źródła oraz okresów

pracy źródła bez sprawnych urządzeń ochronnych ograniczających emisję i przerw w dostawach

odpowiedniej jakości i rodzaju paliwa, o których mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz w § 12

ust. 2 i 3.

13.

Przepisy ust. 4-12 stosuje się do źródeł, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 10 i 11,

oraz do turbin gazowych, dla których nie określa się standardów emisyjnych, jeżeli

dopuszczalne wielkości emisji w warunkach ich normalnego funkcjonowania zostały wyrażone

w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym

w mg/m

14.

Dla źródeł o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, w których jest spalane

lokalne paliwo stałe, w przypadku gdy zawartość siarki w tym paliwie nie pozwala na

dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6 ust. 1 i 6,

a prowadzący źródło wykazał przed organem właściwym do wydania pozwolenia, w technicznym

uzasadnieniu niewykonalności dotrzymania standardów emisyjnych, o którym mowa w ust.

20, brak możliwości dotrzymywania tego standardu, standard emisyjny tej substancji

uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień odsiarczania wynosi co najmniej

1)

dla źródeł istniejących, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano przed dniem

27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem,

i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.

a)

80% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i

nie większej niż 100 MW,

b)

90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie

większej niż 300 MW,

c)

96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW, z tym

że dla źródeł istniejących opalanych łupkiem bitumicznym minimalny stopień odsiarczania

wynosi 95%;

2)

dla źródeł istniejących innych niż wymienione w pkt 1

a)

92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i

nie większej niż 300 MW,

b)

96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW;

3)

dla źródeł nowych

a)

93% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej

niż 300 MW,

b)

97% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW.

15.

Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku gdy zawartość siarki w paliwie stałym nie

pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6

ust. 2 i 3, standard emisyjny tej substancji uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień

odsiarczania wynosi co najmniej

1)

60% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i

nie większej niż 100 MW;

2)

70% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie

większej niż 300 MW;

3)

90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW i nie

większej niż 500 MW;

4)

92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, jeżeli

montaż urządzeń ochronnych odsiarczających rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2001 r.;

5)

94% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, innych

niż wymienione w pkt 4.

16.

Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku gdy zawartość siarki w paliwie stałym nie

pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6

ust. 4, standard emisyjny tej substancji uznaje się za dotrzymany, jeżeli

1)

stężenie dwutlenku siarki nie przekracza 300 mg/m

2)

stężenie dwutlenku siarki nie przekracza 400 mg/m

17.

W przypadku ustalania wymaganego stopnia odsiarczania dla źródeł o nominalnej mocy

cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, pierwszą i drugą zasadę łączenia, o których mowa

w art. 157a ust. 2 ustawy, stosuje się do źródeł nowych, a od dnia 1 stycznia 2016 r.

także do źródeł istniejących.

18.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy

emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie wartości uzyskane w wyniku pomiaru

nie przekraczają tych standardów. W takim przypadku przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio.

19.

Wymagany stopień odsiarczania dla źródeł uznaje się za dotrzymany, jeżeli średni stopień

odsiarczania odniesiony do miesiąca kalendarzowego nie przekracza wartości określonej

w ust. 14-16. W takim przypadku przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio.

20.

Prowadzący źródło, o którym mowa w ust. 14, przekazuje organowi właściwemu do wydania

pozwolenia i ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie do końca lutego

2015 r., techniczne uzasadnienie niewykonalności dotrzymania standardów emisyjnych,

o których mowa w § 6 ust. 1 lub 6.

1.

W przypadku wystąpienia zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję

powodujących, że średnia dobowa wielkość emisji substancji przekracza standard emisyjny

o więcej niż 30%, oraz braku możliwości przywrócenia normalnych warunków użytkowania

źródła w ciągu 24 godzin, prowadzący źródło ogranicza lub wstrzymuje pracę źródła

lub stosuje paliwo, którego spalanie nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych

o więcej niż 30%, oraz możliwie jak najszybciej, ale nie później niż w ciągu 48 godzin

od momentu wystąpienia zakłóceń, przekazuje informację o zakłóceniach wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

2.

Łączny czas pracy źródła bez sprawnych urządzeń ochronnych ograniczających emisję

do powietrza nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu każdego okresu dwunastomiesięcznego.

3.

Dopuszcza się zwiększenie z 24 i 120 godzin, o których mowa w ust. 1 i 2, ale nie

więcej niż odpowiednio do 72 i 300 godzin, w przypadkach uzasadnionych nadrzędną koniecznością

utrzymania dostaw energii lub koniecznością zastąpienia źródła, w którym nastąpiło

zakłócenie w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, przez inne źródło,

którego użytkowanie spowodowałoby ogólny wzrost wielkości emisji substancji.

1.

Informacje, o których mowa w

1)

§ 10 ust. 5 oraz § 12 ust. 1, ze wskazaniem co najmniej rodzaju i lokalizacji źródła

oraz prowadzącego źródło, rodzaju substancji, której standard emisyjny nie został

dotrzymany, czasu wystąpienia zdarzenia i przewidywanego okresu jego trwania,

2)

§ 11 ust. 20

- przekazuje się w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej.

1.

Gazy odlotowe ze źródeł wprowadza się do powietrza w sposób kontrolowany za pomocą

komina o co najmniej jednym przewodzie kominowym, którego wysokość jest ustalana w

taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi oraz środowisko.

2.

W przypadku gdy nie są dotrzymane standardy emisyjne, o których mowa w niniejszym

rozdziale, stosuje się urządzenia ochronne ograniczające emisję.

1.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania

odpadów innych niż instalacje i urządzenia

1)

w których są spalane lub współspalane wyłącznie następujące odpady

a)

stanowiące biomasę,

b)

promieniotwórcze,

c)

zwłoki zwierzęce, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.),

d)

pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach

wydobywczych oraz spalane na tych platformach;

2)

doświadczalne wykorzystywane do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób mających

na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów rocznie;

3)

do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów, które są oczyszczone

w stopniu gwarantującym, że ich spalanie nie może spowodować emisji większych niż

w wyniku spalania gazu ziemnego.

2.

Do będących źródłami instalacji spalania lub współspalania odpadów, w których są spalane

lub współspalane

1)

odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,

2)

gazy, o których mowa w ust. 1 pkt 3

- przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów określa załącznik nr

7 do rozporządzenia.

1.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów określa załącznik

nr 8 do rozporządzenia.

2.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku

1)

gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy

cieplnej instalacji albo urządzenia,

2)

gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo

urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie

odpadów,

3)

współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem

odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako

odpady o kodach 20 01 i 20 02

- określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

1.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów uznaje się za dotrzymane,

jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji są spełnione

jednocześnie następujące warunki

1)

średnie dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par

w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku

siarki oraz tlenków azotu, a w przypadku tlenku węgla 97% średnich dobowych wartości

stężeń w ciągu roku kalendarzowego, licząc od początku roku, nie przekraczają standardów

emisyjnych tych substancji określonych, jako średnie dobowe, w załączniku nr 7 do

rozporządzenia;

2)

średnie trzydziestominutowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci

gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru,

dwutlenku siarki oraz tlenków azotu nie przekraczają wartości A standardów emisyjnych

tych substancji, określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, lub 97% średnich

trzydziestominutowych wartości stężeń tych substancji w ciągu roku kalendarzowego,

licząc od początku roku, nie przekracza wartości B standardów emisyjnych tych substancji,

określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia;

3)

średnie trzydziestominutowe wartości stężeń tlenku węgla nie przekraczają wartości

A standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia,

lub 95% średnich dziesięciominutowych wartości stężeń tej substancji w ciągu 24 godzin

nie przekracza wartości B standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku

nr 7 do rozporządzenia; w przypadku instalacji i urządzeń spalania odpadów, w których

temperatura gazu powstałego w procesie spalania wynosi co najmniej 1100°C przez co

najmniej dwie sekundy, dla dokonania oceny średnich wartości dziesięciominutowych

można zastosować okres siedmiodniowy.

2.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów uznaje się za dotrzymane,

jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji średnie

dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki, tlenków

azotu oraz tlenku węgla nie przekraczają standardów emisyjnych ustalonych w sposób

określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia.

3.

W przypadku instalacji i urządzeń współspalania odpadów, dla których standardy emisyjne

określa załącznik nr 7 do rozporządzenia, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, średnie wartości stężeń w okresie pomiarowym

ustalonym dla metali ciężkich oraz dioksyn i furanów nie powinny także przekraczać

standardów emisyjnych określonych odpowiednio w załącznikach nr 7 i 8 do rozporządzenia.

5.

Dokonując oceny dotrzymywania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie uwzględnia

się

1)

okresów rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzeń, o ile w trakcie ich trwania

nie są spalane odpady;

2)

wpływających na zwiększenie emisji substancji zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych

ograniczających emisję do 60 godzin w roku kalendarzowym, licząc od początku roku.

6.

W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,

przy sprawdzaniu spełniania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, przepis § 11 ust.

11 stosuje się odpowiednio.

7.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy

emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli wartości średnie uzyskane w wyniku pomiaru

nie przekraczają tych standardów.

8.

Informację o każdym przypadku niedotrzymania warunków, o których mowa w ust. 1-4

1)

prowadzący instalację spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu

do wydania pozwolenia,

2)

użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów przekazuje wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska

- w ciągu 24 godzin od momentu stwierdzenia ich niedotrzymania.

9.

Do przekazania informacji, o których mowa w ust. 8, przepisy § 13 stosuje się odpowiednio.

1.

Proces spalania lub współspalania odpadów nie może być kontynuowany przez okres przekraczający

cztery godziny, w przypadku gdy przekraczane są standardy emisyjne.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, dla instalacji i urządzeń spalania odpadów średnie

trzydziestominutowe stężenie pyłu, tlenku węgla i substancji organicznych wyrażonych

jako całkowity węgiel organiczny, przy zawartości 11% tlenu w gazach odlotowych, nie

może przekraczać

1)

dla pyłu - 150 mg/m

2)

dla tlenku węgla - 100 mg/m

3)

dla substancji organicznych wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny - 20 mg/m

3.

Łączny czas eksploatacji instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów

w warunkach, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać, dla każdej linii technologicznej

instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wyposażonej w odrębne

urządzenia ochronne ograniczające emisję, 60 godzin w okresie roku kalendarzowego.

4.

W przypadku wystąpienia zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych

lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, powodujących przekraczanie

standardów emisyjnych

1)

natychmiast wstrzymuje się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, a jeżeli przekraczanie standardów emisyjnych utrzymuje

się, nie później niż w czwartej godzinie trwania zakłóceń rozpoczyna się procedurę

zatrzymywania instalacji albo urządzeń w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi

instalacji albo urządzeń;

2)

po przekroczeniu rocznego limitu czasu określonego w ust. 3 - natychmiast wstrzymuje

się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów,

oraz jednocześnie rozpoczyna się procedurę zatrzymywania instalacji albo urządzeń

w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi instalacji albo urządzeń.

5.

Podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wstrzymuje

się natychmiast także w przypadku spadku temperatury w komorze spalania poniżej 850

1.

Gazy odlotowe z instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów wprowadza

się do powietrza w sposób kontrolowany, przez komin, którego wysokość jest ustalana

w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko.

2.

Do palnika pomocniczego, który powinien znajdować się w każdej komorze spalania w

instalacji i urządzeniu spalania odpadów i który powinien włączać się automatycznie

1)

w przypadku spadku temperatury gazów odlotowych po ostatnim doprowadzeniu powietrza

spalania poniżej temperatury określonej w § 19 ust. 5,

2)

w czasie rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzenia, w celu zapewnienia utrzymania

w tych okresach temperatury określonej w § 19 ust. 5 oraz do czasu spalenia odpadów

znajdujących się w komorze spalania

- nie podaje się paliw, które mogą spowodować emisje wyższe niż powstające w wyniku

spalania gazu płynnego, gazu ziemnego lub oleju napędowego.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji przetwarzania azbestu lub produktów

zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana w procesach przetwarzania

azbestu lub produktów zawierających azbest przekracza 100 kg na rok.

1.

Standard emisyjny azbestu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m

2.

Standard emisyjny pyłu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m

W przypadku gdy do pomiaru wielkości emisji azbestu nie stosuje się metody wagowej,

ale metodę mikroskopii optycznej fazowo-kontrastowej, standard emisyjny azbestu wprowadzanego

do powietrza kominem uznaje się za dotrzymany, jeżeli w jednym mililitrze gazów odlotowych

w warunkach umownych temperatury 273,15 K i ciśnienia 101,3 kPa znajdują się nie więcej

niż dwa włókna azbestu długości większej niż 5 µm i szerokości mniejszej niż 3 µm,

przy czym stosunek długości do szerokości włókna jest większy niż 3:1.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku

stosowania reakcji sulfatyzacji i chlorowania.

Standard emisyjny pyłu wynosi

1)

50 mg/m

2)

150 mg/m

1.

W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu standard

emisyjny związków siarki, obejmujących dwutlenek siarki, trójtlenek siarki i kwas

siarkowy, w przeliczeniu na dwutlenek siarki, wynosi

1)

6 kg/Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu, jako średnia roczna wartość - z procesów

rozkładu surowców i kalcynacji;

2)

500 mg/m

2.

W przypadku stosowania reakcji chlorowania do produkcji dwutlenku tytanu standard

emisyjny chloru gazowego wynosi 40 mg/m

W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu instalacje

do termicznego rozkładu soli powstałych w wyniku unieszkodliwiania odpadów z procesów

produkcji dwutlenku tytanu wyposaża się w urządzenia ochronne odsiarczające.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

emisji całkowitej - rozumie się przez to emisję zorganizowaną i niezorganizowaną;

2)

wprowadzaniu lotnych związków organicznych (LZO) do powietrza w sposób niezorganizowany

(emisja niezorganizowana) - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób

inny niż z gazami odlotowymi, w tym LZO uwalniane z produktów;

3)

wprowadzaniu LZO do powietrza w sposób zorganizowany (emisja zorganizowana) - rozumie

się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób kontrolowany przez komin lub przez

urządzenia ochronne ograniczające emisję;

4)

chlorowcowanych LZO - rozumie się przez to LZO zawierające w cząsteczce co najmniej

jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu;

5)

gazach odlotowych - rozumie się przez to gazy wprowadzane do powietrza przez komin

lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję;

6)

mieszaninie - rozumie się przez to mieszaninę określoną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia

(WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania

zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej

Agencji Chemikaliów (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.);

7)

roku - rozumie się przez to rok kalendarzowy lub inny okres obejmujący kolejno po

sobie następujących 12 miesięcy;

8)

rozpuszczalnikach organicznych - rozumie się przez to LZO, które są stosowane oddzielnie

lub w połączeniu z innymi substancjami i które nie podlegają przemianie chemicznej,

w celu rozpuszczania surowców, produktów, materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń,

lub LZO, które są stosowane jako czynnik rozpuszczający, czynnik dyspergujący, regulator

lepkości, regulator napięcia powierzchniowego, plastyfikator lub konserwant;

9)

wkładzie LZO - rozumie się przez to masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji

w okresie roku, oznaczoną jako I1, powiększoną o masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych

do instalacji w okresie roku, oznaczoną jako I2;

10)

wtórnym wykorzystaniu - rozumie się przez to wykorzystanie odzyskanych z instalacji

LZO do celów technicznych lub handlowych, wraz z wykorzystaniem w celach energetycznych,

ale z wyłączeniem końcowego unieszkodliwiania odzyskanych LZO jako odpadu;

11)

zużyciu LZO - rozumie się przez to wkład LZO do instalacji w okresie roku, pomniejszony

o masę LZO, które zostały w tym okresie odzyskane w celu ich wtórnego wykorzystania;

12)

związku organicznym - rozumie się przez to każdy związek zawierający co najmniej atom

węgla i jeden lub większą ilość atomów wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu,

krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwuwęglanów nieorganicznych.

2.

LZO wprowadzane do powietrza przez

1)

systemy wentylacji grawitacyjnej,

2)

systemy mechanicznej wentylacji ogólnej,

3)

zawory bezpieczeństwa i zawory odpowietrzające w instalacjach do magazynowania LZO

- z wyjątkiem ich wprowadzania do powietrza przez urządzenia ochronne ograniczające

emisję LZO, traktuje się jako emisję niezorganizowaną .

Standardy emisyjne określa się dla instalacji, w których są używane rozpuszczalniki

organiczne i

1)

w których są prowadzone procesy wymienione w załączniku nr 9 do rozporządzenia oraz

2)

w przypadku których łączna zdolność produkcyjna wymaga dla danego procesu zużycia

LZO określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia.

Standardy emisyjne LZO określa załącznik nr 10 do rozporządzenia, przy czym

1)

w tabeli 1 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne

a)

emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,

b)

emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S2,

c)

emisji całkowitej, wyrażone jako stosunek masy LZO do jednostki produktu lub surowca

i oznaczone jako S4;

2)

w tabeli 2 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne

a)

emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,

b)

emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S3,

c)

emisji całkowitej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S5;

3)

w tabeli 3 są określone standardy emisyjne emisji całkowitej dla instalacji powlekania

nowych pojazdów, których łączna zdolność produkcyjna wymaga zużycia więcej niż 15

Mg LZO w ciągu roku, wyrażone jako stosunek masy LZO wprowadzonej do powietrza do

a)

jednostki powierzchni produktu,

b)

jednostki produktu.

1.

Dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 1 i 2, sprawdza się na

podstawie pomiarów wielkości emisji LZO i rocznego bilansu masy LZO, stosując odpowiednio

następujące wzory

1)

100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1-I2] ≤ S2

2)

100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1 - I2] ≤ S3

3)

[I1 - (I3 + H + O + W + R)]/P ≤ S4

4)

100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R)]/[I1-I2] ≤ S5I1 - I2

- gdzie

I1

-

oznacza masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji w okresie roku,

I2

-

oznacza masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych do instalacji w okresie roku,

I3

-

oznacza masę LZO odzyskanych z instalacji w celu ich wtórnego wykorzystania, ale nie

jako wkład do instalacji, w okresie roku,

H

-

oznacza masę LZO zawartych w produktach o wartości handlowej,

O

-

oznacza masę LZO zawartych w odpadach,

W

-

oznacza masę LZO zawartych w ściekach,

R

-

oznacza masę LZO utraconych lub zatrzymanych w urządzeniach ograniczających wielkość

emisji LZO, nieuwzględnionych w O i W,

G

-

oznacza masę LZO wprowadzonych do powietrza w sposób zorganizowany,

P

-

oznacza wielkość produkcji wyrażoną odpowiednio jako ilość, masę, powierzchnię lub

objętość produktów, a w przypadku instalacji do ekstrakcji tłuszczu zwierzęcego i

instalacji do ekstrakcji lub rafinowania oleju roślinnego - ilość przerabianego surowca.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do sprawdzania dotrzymywania standardów

emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 3, z tym że zamiast S4 przyjmuje się te standardy emisyjne.

3.

Prowadzący instalację sprawdza dotrzymywanie standardów emisyjnych, w terminie 2 miesięcy

od zakończenia roku objętego bilansem. W przypadku niedotrzymania standardów emisyjnych

prowadzący instalację przekazuje niezwłocznie informację o tym fakcie organowi ochrony

środowiska właściwemu do wydania pozwolenia, przedkładając roczny bilans masy LZO.

1.

Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 14, nie może przekraczać łącznie standardów

emisyjnych S1 i S2 lub standardu emisyjnego S4.

2.

Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 2, nie może przekraczać łącznie standardów emisyjnych

S1 i S3 lub standardu emisyjnego S5.

1.

Dla instalacji, w których są używane

1)

LZO, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.), są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi

rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także

zwrotami: R45, R46, R49, R60 lub R61,

2)

chlorowcowane LZO, które zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w pkt 1, mają przypisane

zwroty, lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H341

lub H351, a do dnia 31 maja 2015 r. także zwrotami: R40 lub R68

- stosuje się standard emisyjny S1, a standard emisji niezorganizowanej tych LZO wynosi 0, z wyjątkiem przypadków, o

których mowa w ust. 4.

2.

Standard emisyjny S1 dla LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli suma mas takich LZO wprowadzanych

do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 10 g, wynosi 2 mg/m

3.

Standard emisyjny S1 dla chlorowcowanych LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli suma mas takich LZO

wprowadzanych do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 100 g, wynosi

20 mg/m

4.

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces

wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 6 oraz do LZO, o

których mowa w § 28 ust. 2 pkt 3, a przepisu ust. 3 nie stosuje się także do instalacji,

w których prowadzi się proces wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli

1 w lp. 5. W takich przypadkach LZO mogą być wprowadzane do powietrza w sposób zorganizowany

lub niezorganizowany i wówczas stosuje się odpowiednie standardy emisyjne określone

w załączniku nr 10 do rozporządzenia.

1.

Przepisu § 30 nie stosuje się do instalacji, w których nie są dotrzymywane standardy

emisyjne, ale dla których

1)

jest spełniony warunek planu obniżenia emisji określony w załączniku nr 11 do rozporządzenia

albo

2)

prowadzący instalację opracuje plan obniżenia emisji, którego realizacja zapewni spełnienie

warunku obniżenia emisji równoważnego temu, które zostałoby osiągnięte przy zastosowaniu

standardów emisyjnych.

2.

W przypadku planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

1)

punkt odniesienia do równoważnego obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym

stopniu odpowiadać emisji LZO, która nastąpiłaby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych

działań zmierzających do obniżenia emisji;

2)

równoważne obniżenie emisji z instalacji nowo zbudowanych, które zostaną oddane do

użytkowania, powinno nastąpić z dniem oddania instalacji do użytkowania;

3)

warunki realizacji planu uwzględniają czas niezbędny do zastąpienia mieszanin zawierających

LZO stosowanych w instalacjach substytutami niezawierającymi LZO lub zawierającymi

mniejsze ilości LZO, w tym substytutami, które są w fazie opracowania.

3.

W terminie 2 miesięcy od zakończenia każdego roku objętego planem obniżenia emisji

prowadzący instalację przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie

dotyczące poprzedniego roku, zawierające odpowiednio

1)

sprawdzenie spełnienia warunku planu obniżenia emisji określonego w załączniku nr

11 do rozporządzenia albo

2)

rozliczenie planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w tym roczny bilans

masy LZO.

4.

Do przekazania, o którym mowa w ust. 3, przepisy § 13 stosuje się odpowiednio.

5.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 33 ust. 1.

Przepisu § 30 pkt 1 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces wymieniony

w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w

1)

lp. 11, jeżeli LZO nie mogą być wprowadzane z tych instalacji do powietrza w sposób

zorganizowany, w szczególności do powlekania samolotów, statków i pociągów; w takim

przypadku stosuje się warunek planu obniżenia emisji albo plan obniżenia emisji, o

których mowa w § 34 ust. 1;

2)

lp. 7, jeżeli masa LZO zawartych w materiale czyszczącym, używanym w tych instalacjach,

jest nie większa niż 30% masy tego materiału.

1.

Standardy emisyjne LZO, o których mowa w § 30, z instalacji, w której prowadzi się

dwa lub więcej procesów wymienionych w załączniku nr 9 do rozporządzenia, uznaje się

za dotrzymane, jeżeli wielkość emisji LZO wprowadzanych do powietrza łącznie z tych

procesów jest nie większa niż łączna wielkość emisji LZO, jaka następowałaby w przypadku

dotrzymywania standardów emisyjnych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 33 ust. 1.

1.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny

S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli średnia dwudziestoczterogodzinna wielkość emisji

LZO w gazach odlotowych dla faktycznych godzin pracy instalacji nie przekracza tego

standardu oraz są spełnione następujące warunki

1)

średnia piętnastominutowa wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu -

w przypadku instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 8 i 9;

2)

średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu - w przypadku

instalacji innych niż określone w pkt 1.

2.

Średnie dwudziestoczterogodzinne wielkości emisji LZO oblicza się jako średnią arytmetyczną

ze wszystkich odczytów, z tym że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu

i wyłączania instalacji oraz konserwacji wyposażenia. Regularnie przebiegających faz

danego procesu w instalacji nie traktuje się jako rozruchu i wyłączania instalacji.

3.

W przypadku wystąpienia przerw w wykonywaniu ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO,

przy sprawdzaniu spełniania określonych w ust. 1 warunków uznawania standardu emisyjnego

S1 za dotrzymany, przepisy § 11 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny

S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu;

2)

średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza tego standardu.

5.

W przypadku LZO, o których mowa w § 33 ust. 1, dotrzymanie standardu emisyjnego S1 sprawdza się na podstawie sumy stężeń danych, indywidualnych LZO, a w pozostałych

przypadkach na podstawie stężenia całkowitego węgla organicznego.

6.

W przypadku prowadzenia pomiarów wielkości emisji LZO nie uwzględnia się objętości

gazów dodanych do gazów odlotowych w celu ich chłodzenia lub rozcieńczania.

W przypadku gdy substancje lub mieszaniny zostaną z uwagi na zawartość LZO zaklasyfikowane

jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość , zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w § 33 ust. 1 pkt 1, i zostaną im przypisane

zwroty lub powinny być one oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H340,

H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także zwrotami: R45, R46,

R49, R60 lub R61, instalacje, w których są one używane, powinny być dostosowane do

wymagań wynikających z niniejszego rozdziału, nie później niż w terminie roku od daty

dokonania tej klasyfikacji.

Dla źródła spalania paliw, o którym mowa w § 6 ust. 5, dla którego limit 20 000 godzin

czasu użytkowania zostanie wykorzystany przed dniem 31 grudnia 2015 r. i które nie

zostanie wyłączone z użytkowania, standardy emisyjne w okresie od dnia następującego

po dniu, w którym ten limit zostanie wykorzystany, do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowią

standardy emisyjne określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. standardy emisyjne dla źródła spalania paliw, dla którego

pozwolenie na budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego

pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie

później niż w dniu 7 stycznia 2014 r., powstałego w wyniku rozbudowy o nominalną moc

cieplną nie mniejszą niż 50 MW, dla którego pozwolenie na rozbudowę wydano po dniu

30 czerwca 1987 r., stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 3 i 4,

odpowiadające nominalnej mocy cieplnej tego źródła po rozbudowie, z wyłączeniem źródeł

wielopaliwowych, o których mowa w § 8 ust. 3 i 4.

1.

W latach 2017-2020 nieprzekraczanie limitu czasu użytkowania źródła spalania paliw

albo części źródła spalania paliw wynoszącego w roku kalendarzowym 1500 godzin, o

którym mowa w § 10 ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz ust. 3, sprawdza się uwzględniając

nie średnią kroczącą z pięciu lat, ale w

1)

2017 r. - czas użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.;

2)

2018 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.

i 2017 r.;

3)

2019 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,

2017 r. i 2018 r.;

4)

2020 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,

2017 r., 2018 r. i 2019 r.

2.

Odpowiednie przesunięcie w czasie dla stosowania średniej kroczącej z pięciu lat przy

ocenie nieprzekraczania limitu 1500 godzin czasu użytkowania źródła spalania paliw

albo części źródła spalania paliw w roku kalendarzowym uwzględnia się także w przypadku

źródeł spalania paliw, do których ma zastosowanie art. 146b albo art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i które po zakończeniu odstępstw wynikających z tych przepisów będą w całości lub

w części użytkowane nie dłużej niż przez 1500 godzin w roku kalendarzowym. Czas użytkowania

źródła spalania paliw albo części źródła spalania paliw będzie wówczas liczony jako

średnia krocząca z pięciu lat dopiero po upływie pięciu lat od zakończenia odstępstw.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródła spalania paliw, w którym w dniu wejścia w życie

rozporządzenia są współspalane odpady inne niż niebezpieczne w ilości nie większej

niż 1% masy paliw innych niż odpady, przepisy rozdziału 2 stosuje się.

Substancje lub mieszaniny, które z uwagi na zawartość lotnych związków organicznych

są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość,

zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006, i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi

rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także

zwrotami: R45, R46, R49, R60 lub R61, zastępuje się w możliwie krótkim czasie mniej

szkodliwymi substancjami lub mieszaninami.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.