Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody

Rozporządzenie określa wymagania w zakresie pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów

ilości pobieranej wody, do których prowadzenia są obowiązani prowadzący instalację

oraz użytkownik urządzenia, w tym

1)

przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów;

2)

przypadki, w których są wymagane okresowe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia

tych pomiarów;

3)

zakres wykonywania niektórych pomiarów;

4)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

5)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla następujących źródeł

spalania paliw

1)

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”, w tym turbin gazowych, bez względu na datę wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę lub oddania turbiny do użytkowania,

2)

silników Diesla,

3)

kotłów odzysknicowych w instalacjach do produkcji masy celulozowej

- wymagających pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia

zintegrowanego, zwanych dalej „źródłami”.

2.

Ciągłe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla źródła o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 100 MW.

3.

Dla źródła, o którym mowa w ust. 2, ciągłe pomiary emisji nie są wymagane, jeżeli

czas użytkowania źródła nie przekroczy 10 000 godzin.

4.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla źródła, dla którego nie jest

wymagane prowadzenie ciągłych pomiarów.

5.

Dla źródła, o którym mowa w ust. 2, pomiary w zakresie

1)

pyłu, jeżeli źródło jest opalane wyłącznie gazem ziemnym,

2)

dwutlenku siarki, jeżeli źródło jest opalane wyłącznie

a)

gazem ziemnym albo

b)

olejem opałowym o znanej zawartości siarki, jeżeli brak jest urządzeń do ograniczania

wielkości emisji siarki, albo

c)

biomasą, jeżeli prowadzący instalację udowodni, że emisja dwutlenku siarki ze źródła

nie jest wyższa od standardów emisyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 ustawy

- prowadzi się okresowo, natomiast w zakresie innych substancji prowadzi się ciągłe

pomiary.

6.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dwa razy w roku - raz w sezonie

zimowym (październik-marzec) i raz w sezonie letnim (kwiecień-wrzesień), z tym że

w przypadku źródła pracującego sezonowo w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy,

pomiary emisji do powietrza prowadzi się raz w roku w okresie pracy źródła. W przypadku

źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których mowa

w art. 157a ust. 2 ustawy, pomiary powinny obejmować emisję ze wszystkich części źródła

pracujących w danym sezonie lub okresie.

7.

Pomiary emisji rtęci do powietrza prowadzi się dla źródła o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 50 MW, opalanego węglem kamiennym lub brunatnym, okresowo, co najmniej

raz w roku.

8.

W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których

mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada całkowita

nominalna moc cieplna tego źródła.

1.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji i urządzeń

spalania lub współspalania odpadów, w zależności od rodzaju substancji lub parametru

określonych w załączniku, o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 3.

2.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, prowadzi się co najmniej

raz na sześć miesięcy, a przez pierwszy rok eksploatacji instalacji i urządzenia spalania

lub współspalania odpadów - co najmniej raz na trzy miesiące.

3.

Zamiast ciągłych pomiarów emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone

okresowe pomiary emisji do powietrza z częstotliwością określoną w ust. 2

1)

w przypadku chlorowodoru lub dwutlenku siarki - jeżeli prowadzący instalację albo

użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów może wykazać, że emisje chlorowodoru

lub dwutlenku siarki w żadnych okolicznościach nie będą wyższe niż ich standardy emisyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy;

2)

w przypadku fluorowodoru

a)

jeżeli prowadzący instalację albo użytkownik urządzenia spalania lub współspalania

odpadów może wykazać, że emisja fluorowodoru w żadnych okolicznościach nie będzie

wyższa niż standardy emisyjne tej substancji określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy lub

b)

jeżeli w wyniku neutralizacji chlorowodoru jest zapewnione dotrzymywanie standardu

emisyjnego tej substancji określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 146

ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy;

3)

w przypadku tlenków azotu rozumianych jako tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu

na dwutlenek azotu - jeżeli prowadzący istniejącą instalację spalania lub współspalania

odpadów lub użytkownik istniejącego urządzenia spalania lub współspalania odpadów,

o zdolności przetwarzania poniżej 6 Mg odpadów na godzinę, może wykazać, że emisja

tlenków azotu z tej instalacji lub urządzenia w żadnych okolicznościach nie będzie

wyższa niż ich standardy emisyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art.

146 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy.

4.

Przez

1)

istniejącą instalację spalania lub współspalania odpadów rozumie się instalację spalania

lub współspalania odpadów

a)

użytkowaną przed dniem 28 grudnia 2002 r., dla której pozwolenie na użytkowanie, a

gdy takie pozwolenie nie było wymagane - pozwolenie na budowę, wydano przed tym dniem

lub

b)

dla której pozwolenie na użytkowanie, a gdy takie pozwolenie nie było wymagane - pozwolenie

na budowę, wydano przed dniem 28 grudnia 2002 r., jeżeli instalacja została oddana

do użytkowania nie później niż w dniu 28 grudnia 2003 r., lub

c)

dla której wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie, a gdy takie pozwolenie nie

było wymagane - zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do użytkowania zostały złożone

przed dniem 28 grudnia 2002 r., jeżeli instalacja została oddana do użytkowania nie

później niż w dniu 28 grudnia 2004 r.;

2)

istniejące urządzenie spalania lub współspalania odpadów rozumie się urządzenie spalania

lub współspalania odpadów, które zostało wyprodukowane przed dniem 28 grudnia 2002 r.

1.

Przepisów § 3 ust. 1-3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń spalania lub współspalania

odpadów

1)

w których spalane lub współspalane są wyłącznie następujące odpady

a)

roślinne z rolnictwa i leśnictwa,

b)

roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię

cieplną,

c)

włókniste roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji

papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu, w którym powstają, a wytwarzana

energia cieplna jest odzyskiwana,

d)

płyty wiórowej, jeżeli nie stanowią odpadu niebezpiecznego,

e)

korka,

f)

drewna, z wyjątkiem drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi

mogącymi zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których

wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki

obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej,

g)

promieniotwórcze,

h)

pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach

wydobywczych oraz spalane na tych platformach,

i)

zwłok zwierzęcych, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.);

2)

doświadczalnych wykorzystywanych do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób,

mających na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów

rocznie;

3)

przeznaczonych do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów,

które są oczyszczone w stopniu gwarantującym, że ich spalanie nie może spowodować

emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego.

2.

Do instalacji spalania lub współspalania odpadów będących źródłami, w których spalane

lub współspalane są odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-f, lub gazy, o których

mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się odpowiednio przepisy § 2 ust. 2-8 i § 11 ust. 1 pkt

1 i 2.

1.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji do przetwarzania

azbestu lub produktów zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana

w tych procesach przekracza 100 kg na rok.

2.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, prowadzi się z częstotliwością

raz na sześć miesięcy.

3.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone

raz na rok, jeżeli wyniki kolejnych dziesięciu pomiarów nie różnią się między sobą

więcej niż o 5%.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji do produkcji

dwutlenku tytanu, w przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji lub chlorowania.

2.

Pomiary emisji, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

pomiary emisji pyłu

a)

ciągłe - z procesów mielenia surowców i mielenia suchego pigmentu,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów mielenia suchego

pigmentu w młynach Raymonda pracujących w przypadkach wystąpienia awarii młynów walcowych,

a także z procesów suszenia pigmentu i mikronizacji parowej;

2)

pomiary emisji dwutlenku siarki dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu, w przypadku

stosowania reakcji sulfatyzacji

a)

ciągłe - z procesów kalcynacji i rozkładu surowca w zakresie emisji z instalacji do

oczyszczania gazów odlotowych,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów rozkładu surowca

w zakresie chwilowej emisji z kominów reaktorów oraz z procesów koncentracji odpadowych

roztworów kwaśnych;

3)

pomiary emisji dwutlenku siarki, trójtlenku siarki i kwasu siarkowego dla instalacji

do produkcji dwutlenku tytanu, w przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji - okresowe,

z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów kalcynacji, rozkładu surowca

oraz koncentracji odpadowych roztworów kwaśnych;

4)

pomiary emisji chloru dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu, w przypadku stosowania

reakcji chlorowania

a)

ciągłe - z głównych źródeł emisji chloru w instalacji,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na rok - ze źródeł emisji chloru w instalacji

innych niż wskazane w lit. a.

3.

W przypadku procesów innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 prowadzi się okresowe pomiary

emisji pyłu do powietrza, z częstotliwością co najmniej raz na rok.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza lotnych związków organicznych, zwanych

dalej „LZO”, prowadzi się dla instalacji określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 1 ustawy, w których są używane rozpuszczalniki organiczne, jeżeli

spełnienie wymagań określonych w tych przepisach wymaga stosowania urządzeń ograniczających

wielkość emisji LZO.

2.

Ciągłe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego komina są wprowadzane

do powietrza LZO w ilości większej niż średnio 10 kg/h w przeliczeniu na emisję całkowitego

węgla organicznego.

3.

Okresowe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego komina są

wprowadzane do powietrza LZO w ilości średnio do 10 kg/h w przeliczeniu na emisję

całkowitego węgla organicznego.

4.

Okresowe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się raz na rok.

5.

Wielkość średniej emisji LZO w przeliczeniu na emisję całkowitego węgla organicznego

ustala się na podstawie wyników okresowych pomiarów emisji albo z bilansu masy LZO

zużywanych w każdym kolejnym okresie dwunastomiesięcznym odniesionego do czasu pracy

instalacji z LZO.

6.

LZO podlegające przemianie chemicznej, stosowane w celu rozpuszczania surowców, produktów,

materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń w procesach prowadzonych w instalacjach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 1 ustawy, w których są używane

rozpuszczalniki organiczne, nie są uwzględniane w limitach zużycia LZO, powodujących

powstanie obowiązku wykonywania pomiarów emisji z instalacji, chyba że w wyniku tej

przemiany powstają także LZO.

1.

Pomiary ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi prowadzi się, gdy

ścieki są wprowadzane w ramach szczególnego korzystania z wód, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm..

2.

Wymagania w zakresie pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do

ziemi określają przepisy wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, chyba że wymagania te zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu

zintegrowanym.

1.

Pomiary ilości pobieranej wody prowadzi się, gdy nominalne zapotrzebowanie instalacji

zlokalizowanych na terenie zakładu jest większe niż 100 m

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli pomiary ilości pobieranej wody zostały określone

w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym.

1.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi

zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeq D i LAeq N), prowadzi się dla zakładu, na terenie którego są eksploatowane instalacje lub urządzenia

emitujące hałas, dla którego zostały wydane pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska

lub decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu.

2.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi

zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeq D i LAeq N), prowadzi się dla instalacji, dla której zostało wydane pozwolenie zintegrowane.

3.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na

dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu. W przypadku źródeł hałasu

pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie.

1.

Zakres oraz metodyki referencyjne wykonywania

1)

ciągłych pomiarów emisji do powietrza dla źródeł, o których mowa w § 2, są określone

w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla źródeł, o których mowa w § 2, są określone

w załączniku nr 2 do rozporządzenia;

3)

ciągłych i okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji i urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, o których mowa w § 3, są określone w załączniku nr 3 do

rozporządzenia;

4)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do przetwarzania azbestu lub

produktów zawierających azbest, o których mowa w § 5, są określone w załączniku nr

4 do rozporządzenia;

5)

ciągłych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu,

o których mowa w § 6, są określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia;

6)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu,

o których mowa w § 6, są określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

2.

Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, o których

mowa w § 10, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego,

jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia.

3.

Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu impulsowego w środowisku,

o których mowa w § 10, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, jest określona w załączniku

nr 8 do rozporządzenia.

4.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji LZO wprowadzanych do powietrza z instalacji, o których

mowa w § 7 ust. 1, wykonuje się

1)

metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny

- w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S1;

2)

metodą chromatograficzną lub metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając

całkowity węgiel organiczny - w przypadku instalacji, dla których określono standard

emisyjny S4, oraz instalacji powlekania nowych pojazdów, których zdolność produkcyjna wymaga

zużycia więcej niż 15 Mg LZO w ciągu roku;

3)

metodą chromatograficzną - w przypadku

a)

LZO, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.) są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi

rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także

zwrotami R45, R46, R49, R60 lub R61,

b)

chlorowcowanych LZO, które zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a, mają

przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia

H341 lub H351, a do dnia 31 maja 2015 r. także zwrotami R40 lub R68.

5.

W przypadku pomiarów okresowych emisji LZO, wykonywanych metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej,

z oznaczeniem całkowitego węgla organicznego, całkowity czas pomiaru powinien wynosić

co najmniej 60 minut, w co najmniej 3 seriach pomiarowych nie krótszych niż 20 minut.

Jeżeli w instalacji dany proces jest prowadzony w czasie krótszym niż 60 minut, pomiar

powinien zostać przeprowadzony w całym czasie trwania procesu.

6.

Pomiary ilości pobieranej wody, o których mowa w § 9, prowadzi się za pomocą urządzeń

pomiarowych spełniających wymagania prawnej kontroli metrologicznej w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1069).

1.

Wyniki ciągłych pomiarów emisji są ewidencjonowane w formie wydruków oraz na nośnikach

cyfrowych.

2.

Wyniki okresowych pomiarów emisji są ewidencjonowane w formie pisemnej.

3.

Wyniki pomiarów ilości pobieranej wody są ewidencjonowane w formie pisemnej.

Czas użytkowania źródła, o którym mowa w § 2 ust. 3, liczy się od dnia wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia.

Do pomiarów wielkości emisji rozpoczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia stosuje się, do dnia 31 grudnia 2014 r., przepisy dotychczasowe.

1.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. ciągłe pomiary emisji do powietrza dla źródeł spalania

paliw, dla których pozwolenie na budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub

wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródła zostały

oddane do użytkowania nie później niż w dniu 7 stycznia 2014 r., prowadzi się, jeżeli

suma nominalnych mocy cieplnych źródeł spalania paliw, z których gazy odlotowe są

odprowadzane do powietrza przez wspólny komin, jest nie mniejsza niż 100 MW.

2.

Ustalając sumę nominalnych mocy cieplnych źródeł spalania paliw, o której mowa w ust.

1, nie uwzględnia się

1)

źródeł spalania paliw, dla których okres pozostający do końca użytkowania, liczony

od dnia 7 stycznia 2005 r., nie przekracza 10 000 godzin;

2)

źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 100 MW, dla których

pierwsze pozwolenie na budowę lub odpowiednik tego pozwolenia wydano przed dniem 1

lipca 1987 r., jeżeli zostały oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r.,

dla których prowadzący takie źródła zobowiązał się w pisemnej deklaracji złożonej

właściwemu organowi ochrony środowiska nie później niż do dnia 30 czerwca 2004 r.,

że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas jego

użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy

20 000 godzin;

3)

źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 100 MW, dla których

pierwsze pozwolenie na budowę lub odpowiednik tego pozwolenia wydano przed dniem 1

lipca 1987 r., które w roku kalendarzowym pracują nie dłużej niż 2000 godzin, liczone

jako średnia krocząca z pięciu lat.

Do źródeł spalania paliw, dla których pozwolenie na budowę wydano przed dniem 7 stycznia

2013 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i

źródła zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 7 stycznia 2014 r., przepis

§ 2 ust. 7 stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.