Ustawa z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 13a otrzymuje brzmienie

„

Art. 13a.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6 i 9-11, art. 12a oraz art. 42j

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność

zapewnienia skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

”

;

2)

w art. 20 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

informuje pisemnie świadczeniobiorcę o zakwalifikowaniu do kategorii medycznej, ustalonej

zgodnie z kryteriami medycznymi określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust.

11, i terminie udzielenia świadczenia oraz uzasadnia przyczyny wyboru tego terminu;

”

;

3)

uchyla się art. 25-26a;

4)

w dziale II po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Świadczenia opieki zdrowotnej udzielone poza granicami kraju

Art. 42a.

Fundusz finansuje koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych poza granicami kraju

1)

na zasadzie zwrotu kosztów, o którym mowa w art. 42b;

2)

zgodnie z przepisami o koordynacji;

3)

na podstawie decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o których mowa w art.

42i ust. 2 i 9, albo decyzji Prezesa Funduszu, o których mowa w art. 42j ust. 1 i

2.

Art. 42b.

1.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia

opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego

dalej „zwrotem kosztów”.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

obowiązkowych szczepień ochronnych;

2)

opieki długoterminowej, jeżeli jej celem jest wspieranie osób potrzebujących pomocy

w zakresie wykonywania rutynowych czynności życia codziennego;

3)

przydziału i dostępu do narządów przeznaczonych do przeszczepów, obejmujących czynności,

o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 169, poz. 1411, z późn. zm..

3.

Warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest uzyskanie przez świadczeniobiorcę, przed

skorzystaniem ze świadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlegającego zwrotowi kosztów,

odpowiedniego skierowania lub zlecenia na przejazd środkami transportu sanitarnego,

zgodnie z art. 32, art. 33 ust. 1, art. 33a ust. 1, art. 41 lub art. 57-59 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 31d.

4.

Skierowanie lub zlecenie na przejazd środkami transportu sanitarnego, wymagane zgodnie

z ust. 3, może być wystawione również przez lekarza wykonującego zawód w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Takie skierowanie lub

zlecenie traktuje się jak skierowanie lub zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

5.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego,

warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest potwierdzenie skierowania zgodnie z art.

33 ust. 2, w zakresie celowości leczenia uzdrowiskowego, przed skorzystaniem z tych

świadczeń.

6.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu określonego w art. 15 ust.

2 pkt 15, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest

1)

zakwalifikowanie pacjenta przez świadczeniodawcę do danego programu lekowego;

2)

niezaistnienie kryteriów wyłączenia z programu określonych w opisie programu lekowego.

7.

W przypadku gdy w trakcie trwania leczenia świadczeniobiorcy w ramach programu lekowego

zaistniały kryteria wyłączenia, o których mowa w ust. 6 pkt 2, zwrot kosztów obejmuje

koszt świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych do momentu zaistnienia tych kryteriów.

8.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, udzielanego w ramach programów zdrowotnych,

o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 13, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest spełnienie

wymogów warunkujących udział pacjenta w danym programie.

9.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawartego w wykazie, o którym mowa

w art. 42e ust. 1, warunkiem zwrotu kosztów jest uprzednie wydanie zgody przez dyrektora

oddziału wojewódzkiego Funduszu na uzyskanie danego świadczenia opieki zdrowotnej

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Uprzednia

zgoda obejmuje także świadczenia opieki zdrowotnej, które nie były bezpośrednio przedmiotem

tej zgody, jeżeli ich udzielenie okazało się konieczne w związku z udzielaniem świadczenia

opieki zdrowotnej objętego zgodą.

10.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania zwrotu kosztów leku, środka spożywczego

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego, zawartego w danym wskazaniu

w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym

leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o refundacji, lub mającego w tym wykazie

swój odpowiednik refundowany w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy

o refundacji, który został zakupiony w aptece działającej na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie recepty wystawionej na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do wystawiania recept zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

recepty transgranicznej, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634, z późn. zm., wystawionej przez osobę uprawnioną w rozumieniu ustawy o refundacji, na prośbę pacjenta,

który zamierza ją zrealizować w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwanej dalej „receptą transgraniczną”.

11.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do uzyskania zwrotu kosztów zakupu lub naprawy wyrobu

medycznego będącego świadczeniem gwarantowanym, który został zakupiony lub podlegał

naprawie na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie zlecenia wystawionego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do jego wystawienia zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

zlecenia wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, felczera ubezpieczenia

zdrowotnego, pielęgniarkę ubezpieczenia zdrowotnego lub położną ubezpieczenia zdrowotnego,

na zasadach określonych w ustawie o refundacji.

12.

Zwrot kosztów leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub

wyrobu medycznego, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, dotyczy wyłącznie leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych ordynowanych

zgodnie z potwierdzonymi w dokumentacji medycznej wskazaniami, odpowiadającymi zakresowi

wskazań objętych refundacją dla danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobu medycznego, określonemu w wykazie, o którym mowa w art. 37

ust. 1 ustawy o refundacji.

Art. 42c.

1.

Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej kwocie

1)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem

a świadczeniodawcami z tytułu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego - w przypadku świadczeń, o których

mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12, medycznych czynności ratunkowych wykonanych przez zespoły

ratownictwa medycznego oraz świadczeń udzielanych w ramach programów zdrowotnych finansowanych

z budżetu państwa;

3)

limitu finansowania danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego

lub wyrobu medycznego, zawartych w danym wskazaniu w wykazie, o którym mowa w art.

37 ust. 1 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem odpłatności, o której mowa w art.

14 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1 ustawy o refundacji, lub mających w tym wykazie swój odpowiednik refundowany

w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o refundacji;

4)

odpowiadającej wartości wyrobu medycznego, nie wyższej niż limit finansowania ze środków

publicznych dla danego wyrobu medycznego wynikający z przepisów wydanych na podstawie

art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem przepisów art. 47 ust. 1-2a -

w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9.

2.

W przypadku gdy procedura medyczna wykonana na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej mieści się w zakresie świadczeń gwarantowanych,

nie mając dokładnego odpowiednika wśród procedur medycznych wykonywanych w kraju,

za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się kwotę finansowania procedury medycznej, mieszczącej

się w zakresie tych świadczeń, najbardziej zbliżonej pod względem medycznym do procedury

wykonanej na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej.

3.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy co najmniej dwóch świadczeń, o których

mowa w art. 42b ust. 1, które są rozliczane przez Fundusz w ramach jednego świadczenia

gwarantowanego, za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się to świadczenie.

4.

W przypadku złożenia oddzielnych wniosków o zwrot kosztów, dotyczących co najmniej

dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1, rozliczanych przez Fundusz w ramach

jednego świadczenia gwarantowanego, łączna kwota zwrotu kosztów uzyskana na podstawie

tych wniosków nie może przekraczać kwoty finansowania tego świadczenia.

5.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju ta

sama wysokość kwoty finansowania stosowana w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest wysokość kwoty finansowania według stanu obowiązującego

na dzień 1 stycznia roku, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem

o zwrot kosztów, o którym mowa w art. 42d ust. 1.

6.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju zróżnicowanie

wysokości kwot finansowania stosowanych w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest średnia ważona kwoty finansowania obliczona dla tego

świadczenia gwarantowanego według stanu obowiązującego na dzień 1 stycznia roku, w

którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów, o którym

mowa w art. 42d ust. 1.

7.

Jeżeli ustalenie podstawy zwrotu kosztów nie jest możliwe przy zastosowaniu przepisów

ust. 5 lub 6, jako podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się odpowiednio wysokość kwoty

finansowania albo średnią ważoną kwoty finansowania obliczoną według stanu obowiązującego

na dzień, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów,

o którym mowa w art. 42d ust. 1.

8.

W przypadku świadczeń gwarantowanych rozliczanych w formie ryczałtowej za gotowość

do udzielania świadczeń podstawą zwrotu kosztów jest obliczona na terenie kraju średnia

kwota finansowania świadczeń z danego zakresu, udzielonych jednemu pacjentowi, w ostatnim

pełnym kwartale poprzedzającym kwartał, w którym zakończono udzielanie tych świadczeń,

w szczególności średnia kwota finansowania

1)

świadczeń gwarantowanych udzielonych jednemu świadczeniobiorcy w szpitalnym oddziale

ratunkowym albo izbie przyjęć;

2)

jednorazowej interwencji zespołu ratownictwa medycznego.

9.

W przypadku świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z budżetu państwa, z części

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, średnią ważoną, o

której mowa w ust. 6, oraz średnią kwotę finansowania, o której mowa w ust. 8, oblicza

minister właściwy do spraw zdrowia.

10.

W przypadku leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu

medycznego podstawą zwrotu kosztów jest kwota finansowania ze środków publicznych,

ustalona zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, obowiązująca na dzień zakupu.

11.

W przypadku gdy liczba DDD, w rozumieniu ustawy o refundacji, w opakowaniu leku zakupionego

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej różni się

od liczby DDD w opakowaniu leku wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust.

1 ustawy o refundacji, kwotę zwrotu kosztów odpowiednio zwiększa lub zmniejsza się

proporcjonalnie do ilorazu liczby DDD w opakowaniu leku zakupionego w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej i liczby DDD leku wymienionego w wykazie,

o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji.

12.

Zwrotu kosztów dokonuje się w walucie polskiej.

13.

Zwrot kosztów nie może przekraczać kwoty wydatków rzeczywiście poniesionych przez

świadczeniobiorcę z tytułu uzyskania danego świadczenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 1, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego dla danej waluty ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wystawienia rachunku, o którym mowa w

art. 42d ust. 5 pkt 1.

14.

Do zwrotu kosztów stosuje się art. 50a ust. 2.

Art. 42d.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie zwrotu kosztów wydaje, na wniosek świadczeniobiorcy

lub jego przedstawiciela ustawowego, zwany dalej „wnioskiem o zwrot kosztów”, dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu określonego zgodnie z ust. 1 wydaje decyzję

administracyjną o odmowie zwrotu kosztów, jeżeli

1)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń opieki zdrowotnej niespełniających kryteriów

określonych w art. 42b ust. 1, 10-12 lub

2)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 2, lub

3)

nie zostały spełnione warunki dotyczące posiadania przez świadczeniobiorcę skierowania

lub zlecenia, o których mowa w art. 42b ust. 3-5, recepty, o której mowa w art. 42b

ust. 10 pkt 1, lub recepty transgranicznej albo zlecenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 11, lub

4)

nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 42b ust. 6 albo 8, lub

5)

świadczeniobiorca, przed udzieleniem mu świadczeń opieki zdrowotnej, nie uzyskał zgody,

o której mowa w art. 42b ust. 9, lub

6)

świadczeniobiorca nie przedstawił dokumentów zawierających wystarczające dane dotyczące

procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, pozwalające na zidentyfikowanie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

7)

świadczeniobiorca nie udokumentował faktu pokrycia całości kosztów świadczeń opieki

zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

8)

świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, zostały zakwalifikowane

przez Fundusz do rozliczenia na podstawie przepisów o koordynacji, lub

9)

wniosek o zwrot kosztów został złożony po upływie terminu, o którym mowa w ust. 12.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli świadczeniobiorca po upływie 30 dni

od dnia złożenia kompletnego wniosku o wydanie zgody, o której mowa w art. 42b ust.

9, ze względu na pilną konieczność podjęcia leczenia niezbędnego dla ratowania życia

lub zdrowia, wynikającą z potwierdzonego stanu klinicznego, poddał się takiemu leczeniu

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

Wniosek o zwrot kosztów zawiera

1)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

adres miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy oraz adres do korespondencji;

3)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek

o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

4)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, jeżeli wniosek o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

5)

termin i państwo udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów;

6)

łączną kwotę, którą uiszczono za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, z podaniem waluty;

7)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela

ustawowego, jeżeli posiada;

8)

numer decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o której mowa w art. 42f

ust. 1, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 42e ust. 1;

9)

numer rachunku bankowego, w przypadku gdy zwrot kosztów ma zostać dokonany w drodze

przelewu bankowego, a w przypadku rachunku prowadzonego za granicą - również inne

niezbędne dane tego rachunku;

10)

imię i nazwisko oraz adres posiadacza rachunku bankowego, jeżeli rachunek ten nie

należy do świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

11)

adres, na który ma zostać przekazany przekaz pocztowy, jeżeli zwrot kosztów ma zostać

dokonany w drodze przekazu pocztowego;

12)

spis załączników do wniosku o zwrot kosztów;

13)

oświadczenie osoby składającej wniosek, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej

z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym.

5.

Do wniosku o zwrot kosztów dołącza się

1)

oryginał rachunku wystawionego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub oryginał rachunku

wystawionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez aptekę albo dostawcę

wyrobów medycznych;

2)

dokument potwierdzający pokrycie całości kosztów świadczenia, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, w przypadku gdy nie wynika to z dokumentu, o którym mowa w pkt 1;

3)

oryginał lub kopię odpowiednio

a)

skierowania lub zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 3-5,

b)

recepty, o której mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, albo recepty transgranicznej,

c)

zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 11.

6.

Rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, zawiera

1)

dane wystawcy rachunku oraz datę jego wystawienia;

2)

dane świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

3)

dane niezbędne do zidentyfikowania świadczenia, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

w szczególności informacje umożliwiające określenie kodów Międzynarodowej Klasyfikacji

Procedur Medycznych ICD-9 oraz Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i

Problemów Zdrowotnych ICD-10 albo dane dotyczące wydanych leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych.

7.

W przypadku gdy rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, nie zawiera danych, o których

mowa w ust. 6 pkt 3, dane te powinny być zawarte w dołączonej do wniosku o zwrot kosztów

dokumentacji.

8.

W przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 15, do wniosku o zwrot

kosztów dołącza się zaświadczenie świadczeniodawcy potwierdzające zakwalifikowanie

do odpowiedniego programu lekowego oraz kopię dokumentacji medycznej.

9.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy leku, środka spożywczego specjalnego

przeznaczenia lub wyrobu medycznego, o którym mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, do wniosku

dołącza się również kopię dokumentacji medycznej, z której wynika medyczna zasadność

wystawienia recepty na lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia lub wyrób medyczny,

którego dotyczy ten wniosek.

10.

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 5-9, są sporządzone w języku obcym,

do wniosku o zwrot kosztów należy dołączyć tłumaczenie tych dokumentów na język polski.

Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

11.

Przepisów ust. 5 pkt 3 lit. a i ust. 8 nie stosuje się do wniosku o zwrot kosztów

dotyczącego świadczenia opieki zdrowotnej, na które świadczeniobiorca uzyskał zgodę,

o której mowa w art. 42b ust. 9.

12.

Wniosek o zwrot kosztów składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wystawienia rachunku

za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy ten wniosek.

13.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów nie wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, decyzję, o której mowa w ust. 1 albo 2, wydaje się w terminie 30 dni

od dnia wszczęcia postępowania.

14.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w terminie 60 dni od dnia wszczęcia

postępowania. W przypadku gdy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia przez

świadczeniobiorcę albo jego przedstawiciela ustawowego wniosku o zwrot kosztów lub prowadzenia korespondencji z instytucją krajową, do tego

terminu nie wlicza się okresu

1)

od dnia wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania tego uzupełnienia przez

oddział wojewódzki Funduszu albo do dnia bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego

na uzupełnienie wniosku o zwrot kosztów;

2)

od dnia wysłania zapytania do instytucji krajowej do dnia otrzymania przez oddział

wojewódzki Funduszu odpowiedzi tej instytucji.

15.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego przy udziale krajowego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej

opieki zdrowotnej, działającego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwrot kosztów albo wydanie decyzji odmawiającej zwrotu kosztów

następuje w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli w powyższym

terminie nie dokonano ustaleń pozwalających na jednoznaczne określenie kwoty zwrotu

kosztów należnej świadczeniobiorcy, zwrot kosztów następuje niezwłocznie po upływie

tego terminu w wysokości odpowiadającej kwocie, którą należy uznać w danym przypadku

za najbardziej prawdopodobną podstawę zwrotu kosztów. W postępowaniu wątpliwości rozstrzyga

się na korzyść świadczeniobiorcy.

16.

Rozpoczęcie rozpatrywania wniosków o zwrot kosztów następuje zgodnie z kolejnością

wpływu do właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

17.

Zwrot kosztów następuje w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez oddział wojewódzki

Funduszu wiadomości o tym, że decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna,

z zastrzeżeniem art. 42h ust. 1.

18.

Zwrotu kosztów dokonuje się w drodze przelewu na rachunek bankowy podany we wniosku

o zwrot kosztów albo w drodze przekazu pocztowego.

19.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

20.

W przypadku

1)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, i rozpatrzenia sprawy co do istoty,

2)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, w przypadku wznowienia postępowania,

3)

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1

- po dokonaniu przez Fundusz zwrotu kosztów świadczeniobiorca, który otrzymał zwrot

kosztów, jest obowiązany do zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty.

21.

Kwota, o której mowa w ust. 20, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję

administracyjną ustalającą obowiązek zwrotu tej kwoty, jej wysokość oraz termin płatności.

22.

Od kwoty, o której mowa w ust. 20, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając od dnia,

w którym upłynął termin płatności.

23.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 21, jeżeli od dnia uchylenia lub stwierdzenia

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło 5 lat.

24.

Należność z tytułu zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 20, ulega przedawnieniu z upływem

5 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca tę należność stała się ostateczna.

25.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o zwrot kosztów, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania w sprawie

zwrotu kosztów.

Art. 42e.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń

opieki zdrowotnej, w przypadku których zwrot kosztów wymaga uzyskania zgody, o której

mowa w art. 42b ust. 9, mając na względzie dobro świadczeniobiorców oraz gospodarność

i celowość wydatkowania środków publicznych.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

świadczenia opieki zdrowotnej podlegające wymogom planowania niezbędnego dla zapewnienia

wystarczającego i stałego dostępu do pełnego zakresu opieki zdrowotnej wysokiej jakości

lub wynikającego z konieczności kontrolowania kosztów i uniknięcia niegospodarności

w wykorzystaniu zasobów finansowych, technicznych i ludzkich, a jednocześnie których

udzielenie wymaga

a)

pozostawania pacjenta w szpitalu do dnia następnego lub

b)

zastosowania wysokospecjalistycznej i kosztownej infrastruktury lub aparatury i sprzętu

medycznego;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej stwarzające szczególne ryzyko dla życia lub zdrowia

świadczeniobiorcy.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1,

lub dokonuje jego zmiany w przypadku stwierdzenia, że brak takiego wykazu lub jego

zmiany będzie skutkować nienależytym zabezpieczeniem dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

na terenie kraju.

Art. 42f.

1.

Zgodę, o której mowa w art. 42b ust. 9, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

na wniosek świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego

lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym

pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może, w drodze decyzji administracyjnej,

odmówić zgody, o której mowa w art. 42b ust. 9, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej

objęte wnioskiem

1)

nie jest świadczeniem gwarantowanym;

2)

może zostać udzielone w kraju przez świadczeniodawcę posiadającego umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, w terminie nieprzekraczającym czasu oczekiwania, o którym

mowa w ust. 4 pkt 2 lit. h;

3)

stwarza dla zdrowia świadczeniobiorcy znaczne ryzyko, którego nie równoważą potencjalne

korzyści zdrowotne, jakie może on odnieść dzięki uzyskaniu tego świadczenia;

4)

stwarza znaczne zagrożenie zdrowotne dla społeczeństwa;

5)

ma zostać udzielone przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, działający w

innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, co do którego

zachodzą istotne wątpliwości w zakresie przestrzegania standardów jakości i bezpieczeństwa,

ustanowionych przez państwo, w którym udziela on świadczeń zdrowotnych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez świadczeniobiorcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez świadczeniobiorcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji świadczeniobiorcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, a w przypadku

jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez świadczeniobiorcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii

prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez świadczeniobiorcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, mającego udzielić świadczeń opieki zdrowotnej, których

dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1

1)

dołącza się dokumentację medyczną oraz pisemną informację, o której mowa w art. 20

ust. 2 pkt 2, a w przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym - tłumaczenie

tej dokumentacji na język polski; tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza

przysięgłego;

2)

można dołączyć oświadczenie, że świadczeniobiorca na podstawie wniosku, o którym mowa

w ust. 1, sprzeciwia się wydaniu zgody, o której mowa w art. 42i ust. 1.

6.

Przy rozpatrywaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się pilność danego

przypadku ocenianą przy uwzględnieniu aktualnego stanu zdrowia świadczeniobiorcy,

stopnia odczuwanych dolegliwości lub charakteru jego niepełnosprawności, historii

choroby i przewidywanego jej rozwoju.

7.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

8.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, spełnia warunki do wydania zgody, o której

mowa w art. 42i ust. 1, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje taką zgodę,

chyba że świadczeniobiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.

Art. 42g.

Przepisów art. 42b-42f nie stosuje się do osób

1)

o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16 oraz członków ich rodzin, posiadających miejsce

zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wymienionego w

załączniku nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego;

2)

zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego jako członkowie rodzin osób, o których mowa

w art. 66 ust. 1 pkt 1-15a, 17, 20-37, jeżeli posiadają miejsce zamieszkania na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż osoba, która zgłosiła członka

rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego, a państwo zamieszkania jest wymienione w załączniku

nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego.

Art. 42h.

1.

W przypadku gdy koszty realizacji zadań wynikających z art. 42b w danym roku kalendarzowym

osiągną kwotę limitu, stanowiącą sumę rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 2 pkt

1 lit. d, oraz rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5, Fundusz zawiesza wypłatę

kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów do końca tego roku kalendarzowego. Prezes Funduszu

niezwłocznie informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów

wojewódzkich Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o zawieszeniu

wypłaty tych kwot.

2.

W przypadku gdy przed końcem pierwszego półrocza danego roku kalendarzowego zostanie

przekroczony poziom 50% kwoty limitu, o której mowa w ust. 1, Prezes Funduszu niezwłocznie

informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów wojewódzkich

Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o przewidywanym terminie

zawieszenia wypłaty kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów.

3.

W przypadku gdy przychody ze składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zrealizowane

jako należne za okres od początku danego roku kalendarzowego, są niższe niż przychody

planowane na ten okres, kwota limitu, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o kwotę

różnicy między przychodami planowanymi a zrealizowanymi, jednak nie więcej niż o kwotę

rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5.

4.

Wypłat zawieszonych na podstawie ust. 1 dokonuje się do dnia 31 stycznia roku następnego,

w ramach limitu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Świadczeniobiorcy nie przysługują odsetki z tytułu zawieszenia wypłaty kwoty należnej

z tytułu zwrotu kosztów, o którym mowa w ust. 1.

Art. 42i.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o

której mowa w art. 12a, zwanej dalej „wnioskodawcą”, na wniosek wnioskodawcy, jego

przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca

pobytu albo instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanych

dalej „podmiotem uprawnionym”, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na udzielenie danego świadczenia opieki zdrowotnej albo jego kontynuację w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA), w przypadkach, o których mowa w przepisach o koordynacji.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, który uzyskał zgodę,

o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na pokrycie kosztów transportu

1)

do miejsca udzielenia świadczeń w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - najtańszym

środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach

uzasadnionych stanem zdrowia;

2)

do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju - najtańszym środkiem komunikacji możliwym

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Zgody, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę;

3)

osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

posiadających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby

uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

osób, o których mowa w art. 12a - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania tych osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA), w którym mają zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej,

których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 4

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

6.

Do dokumentacji medycznej dołączanej do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepis art.

42f ust. 5 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 zawiera

wskazanie przez lekarza wypełniającego wniosek proponowanego środka transportu, wraz

z uzasadnieniem.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 pkt

1 zawiera

1)

nazwę i adres podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA), w którym przebywa wnioskodawca;

2)

wskazanie miejsca leczenia w kraju, jeżeli wniosek dotyczy pokrycia kosztów transportu

do miejsca leczenia.

9.

W przypadku gdy wnioskodawca przebywa w szpitalu na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), korzystając ze świadczeń udzielanych na podstawie

przepisów o koordynacji, dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje,

na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na pokrycie

kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju - najtańszym środkiem transportu

możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy, gdy przewidywane

koszty dalszego leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju.

10.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, przepisy ust. 8 stosuje się odpowiednio.

11.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, dołącza się

1)

dokumentację sporządzoną przez szpital, o którym mowa w ust. 9, zawierającą aktualne

rozpoznanie kliniczne, opis aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy, określenie prawdopodobnego

zakresu i czasu trwania dalszego leczenia oraz wskazanie środka transportu możliwego

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy;

2)

wstępny kosztorys dalszego leczenia sporządzony przez szpital, o którym mowa w ust.

9;

3)

tłumaczenie na język polski dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2; tłumaczenie nie

musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

12.

Od decyzji odmawiających wydania zgód, o których mowa w ust. 1, 2 i 9, przysługuje

odwołanie do Prezesa Funduszu.

Art. 42j.

1.

Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej,

skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań

diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje

się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania

życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Funduszu może, na wniosek wnioskodawcy,

jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej, wydać zgodę na pokrycie kosztów transportu

do miejsca udzielenia świadczeń za granicą lub miejsca leczenia lub zamieszkania w

kraju najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie

zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych oraz tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk medycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu

oraz tytuł lub stopień naukowy,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

wskazanie zagranicznego podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w którym mają

zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 42i ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

6.

Podstawą rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest dokumentacja medyczna.

W przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym, do wniosku dołącza

się tłumaczenie tej dokumentacji na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone

przez tłumacza przysięgłego.

7.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne. Od tych decyzji przysługuje

skarga do sądu administracyjnego.

8.

Koszty wynikające z ust. 1 i 2 są finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 42k.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i kryteria ustalania dopuszczalnego czasu

oczekiwania na wybrane zakresy świadczeń opieki zdrowotnej, uwzględniając aktualną,

opartą na potwierdzonych dowodach naukowych wiedzę i praktykę medyczną oraz kierując

się potrzebą właściwej realizacji przepisów o koordynacji.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w art. 42f ust. 1, art. 42i

ust. 1, 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1 i 2, oraz wzory tych wniosków,

2)

tryb pokrywania kosztów, o których mowa w art. 42i ust. 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1

i 2

- mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania oraz celowość wydatkowania

środków publicznych.

”

;

5)

w art. 47a w ust. 1 skreśla się wyrazy „(Dz. U. Nr 169, poz. 1411, z 2009 r. Nr 141, poz. 1149 oraz z 2010 r. Nr 182, poz.

1228)”;

6)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

1.

W celu potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących świadczeniobiorcy,

zgodnie z przepisami o koordynacji, na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje, na zasadach i w zakresie określonych w przepisach o koordynacji, Europejską

Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego lub zaświadczenie o prawie do tych świadczeń.

2.

Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego i zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1,

dla osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) wydaje

oddział wojewódzki Funduszu wskazany w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego, a

w przypadku osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddział wojewódzki Funduszu

wybrany przez świadczeniobiorcę.

3.

Przepisy wydane na podstawie art. 49 ust. 9 pkt 4 stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

po art. 59 dodaje się art. 59a w brzmieniu

„

Art. 59a.

1.

Skierowania wystawione przez lekarzy wykonujących zawód w innych niż Rzeczpospolita

Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej traktuje się jako skierowania w rozumieniu

ustawy, jeżeli spełniają określone w niej wymagania.

2.

Do skierowania, o którym mowa w ust. 1, wystawionego w języku obcym, dołącza się jego

tłumaczenie na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

”

;

8)

w art. 77 w ust. 2 uchyla się pkt 2;

9)

w art. 97 w ust. 3

a)

pkt 3b otrzymuje brzmienie

„

3b)

finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej określonych w art. 42j;

”

,

b)

po pkt 3b dodaje się pkt 3c w brzmieniu

„

3c)

dokonywanie zwrotu kosztów w przypadku świadczeń gwarantowanych finansowanych z budżetu

państwa, z zastrzeżeniem art. 42b ust. 2, w tym medycznych czynności ratunkowych wykonanych

przez zespoły ratownictwa medycznego, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym;

”

,

c)

w pkt 11 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 12 w brzmieniu

„

12)

wykonywanie zadań Krajowego Punktu Kontaktowego do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej,

zwanego dalej „KPK”.

”

;

10)

po art. 97 dodaje się art. 97a w brzmieniu

„

Art. 97a.

1.

W centrali Funduszu działa KPK.

2.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają pacjentom z innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, na ich wniosek, niezbędnych informacji dotyczących

1)

praw pacjenta uregulowanych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa;

2)

świadczeniodawców, w odniesieniu do rodzajów wykonywanej działalności leczniczej;

3)

osób wykonujących zawody medyczne, w zakresie posiadania prawa do wykonywania zawodu

oraz nałożonych ograniczeń w wykonywaniu tego prawa, na podstawie dostępnych rejestrów

publicznych;

4)

obowiązujących na podstawie przepisów prawa standardów jakości i bezpieczeństwa świadczeń

zdrowotnych oraz obowiązujących przepisów w zakresie oceny świadczeniodawców pod względem

stosowania tych standardów i nadzoru nad świadczeniodawcami;

5)

posiadanych przez dany szpital udogodnień dla osób niepełnosprawnych;

6)

zasad dochodzenia roszczeń z tytułu wyrządzenia szkody lub krzywdy w związku z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych przez podmiot wykonujący działalność leczniczą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasad i trybu ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia

w przypadku zdarzeń medycznych, w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

Informacji, o których mowa w ust. 2, KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają

bezpośrednio lub przy użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności telefonicznie,

w formie pisemnej albo przy użyciu poczty elektronicznej, o ile jest to możliwe, również

w innych językach urzędowych Unii Europejskiej.

4.

KPK współpracuje z Komisją Europejską i krajowymi punktami kontaktowymi do spraw transgranicznej

opieki zdrowotnej działającymi w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej,

w szczególności w zakresie wymiany informacji, o których mowa w ust. 2.

5.

Na wniosek krajowych punktów kontaktowych do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej

działających w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej

KPK, we współpracy z oddziałami wojewódzkimi Funduszu, udziela niezbędnej pomocy w

wyjaśnianiu zawartości rachunków i innych dokumentów wystawionych pacjentom z innych

niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej przez polskich świadczeniodawców,

apteki i dostawców wyrobów medycznych.

6.

KPK kieruje do krajowych punktów kontaktowych do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej,

działających w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej,

zapytania dotyczące zawartości rachunków i innych dokumentów wystawionych przez podmioty

udzielające świadczeń zdrowotnych, apteki i dostawców wyrobów medycznych, działających

na terytorium tych państw.

7.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają pacjentom informacji dotyczących niezbędnych

elementów recepty transgranicznej.

8.

KPK zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Funduszu aktualne informacje o danych teleadresowych krajowych punktów kontaktowych

do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej działających w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

9.

KPK zamieszcza na swojej stronie internetowej, na wniosek zainteresowanych podmiotów,

hiperłącza do stron internetowych stowarzyszeń i fundacji działających na rzecz promocji

polskiego sektora usług medycznych.

10.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają świadczeniobiorcom oraz osobom wykonującym

zawody medyczne, bezpośrednio lub przy użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności

telefonicznie, w formie pisemnej albo przy użyciu poczty elektronicznej, informacji

dotyczących

1)

możliwości uzyskania zwrotu kosztów przysługującego w przypadku uzyskania w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej określonego świadczenia opieki zdrowotnej;

2)

świadczeń opieki zdrowotnej objętych wykazem, o którym mowa w art. 42e ust. 1;

3)

trybu rozpatrywania i realizacji wniosków o zwrot kosztów;

4)

trybu rozpatrywania wniosków o wydanie zgody, o której mowa w art. 42b ust. 9.

11.

Udzielając informacji, o których mowa w ust. 10 pkt 1, KPK i oddziały wojewódzkie

Funduszu dokonują wyraźnego rozróżnienia między uprawnieniami wynikającymi z art.

42b i uprawnieniami wynikającymi z przepisów o koordynacji.

12.

Oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają świadczeniobiorcom, bezpośrednio lub przy

użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności telefonicznie, w formie pisemnej

albo przy użyciu poczty elektronicznej, informacji na temat przybliżonej wysokości

zwrotu kosztów przysługującego w przypadku uzyskania w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej określonego świadczenia opieki zdrowotnej.

13.

Informacje, o których mowa w ust. 10 i 12, zamieszcza się także na stronach internetowych

KPK i oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu,

z tym że informacja na temat wysokości zwrotu kosztów może ograniczać się do wybranych

świadczeń gwarantowanych.

”

;

11)

w art. 118 w ust. 2 w pkt 1 po lit. c dodaje się lit. d w brzmieniu

„

d)

rezerwy na koszty realizacji zadań wynikających z art. 42b;

”

;

12)

w art. 188 po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Fundusz jest uprawniony do przetwarzania następujących danych pacjentów z innych niż

Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej w związku z realizacją

zadań, o których mowa w art. 97a ust. 2 i 5

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

obywatelstwo;

3)

data urodzenia;

4)

numer identyfikacyjny pacjenta w państwie ubezpieczenia;

5)

numer dokumentu tożsamości;

6)

informacje o stanie zdrowia;

7)

informacje o świadczeniach zdrowotnych udzielonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

8)

informacje o lekach, środkach spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i

wyrobach medycznych zakupionych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

13)

po art. 188a dodaje się art. 188b w brzmieniu

„

Art. 188b.

W celu realizacji zadań określonych w art. 97a ust. 2 pkt 3 Fundusz jest uprawniony

do przetwarzania następujących danych dotyczących osób wykonujących zawody medyczne

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

informacje na temat prawa wykonywania zawodu oraz kwalifikacji zawodowych.

”

.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1429) w art. 39a po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Naczelna Rada Aptekarska udziela organowi innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat prawa wykonywania

zawodu farmaceuty osoby wskazanej we wniosku, do celów świadczenia transgranicznej

opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji

na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1384) po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu

„

Art. 9a.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. po art. 99 dodaje się art. 99a w brzmieniu

„

Art. 99a.

1.

Apteka ogólnodostępna oraz punkt apteczny przekazują Krajowemu Punktowi Kontaktowemu

do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej lub oddziałowi wojewódzkiemu Narodowego

Funduszu Zdrowia, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na ich wniosek, dane dotyczące produktów leczniczych, wyrobów medycznych lub środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, zakupionych przez wskazanych we

wniosku pacjentów z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej,

oraz ich cen.

2.

Dane określone w ust. 1 przekazuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

”

.

W ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 219, poz. 1708, z późn. zm. w art. 52 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udzielają organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu lekarza osoby wskazanej we wniosku, do celów świadczenia

transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem Systemu

Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 217, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, na wniosek pacjenta, udziela

1)

szczegółowych informacji na temat udzielanych świadczeń zdrowotnych, w szczególności

informacji dotyczących stosowanych metod diagnostycznych lub terapeutycznych oraz

jakości i bezpieczeństwa tych metod;

2)

niezbędnych informacji na temat zawartych umów ubezpieczenia, o których mowa w art.

25 ust. 1;

3)

informacji objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,

dotyczącym tego podmiotu.

3.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą przekazuje Krajowemu Punktowi Kontaktowemu

do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej lub oddziałowi wojewódzkiemu Narodowego

Funduszu Zdrowia, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na ich wniosek, dane dotyczące świadczeń zdrowotnych udzielonych wskazanym we wniosku

pacjentom z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej

oraz cen tych świadczeń.

4.

Dane określone w ust. 3 przekazuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

”

;

2)

w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Aktualne informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 9, 11 i 12, podaje się do wiadomości

pacjentów przez ich wywieszenie w widoczny sposób w miejscu udzielania świadczeń oraz

na stronie internetowej podmiotu wykonującego działalność leczniczą i w Biuletynie

Informacji Publicznej, w przypadku podmiotu obowiązanego do jego prowadzenia.

”

;

3)

po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu

„

Art. 24a.

1.

Za świadczenia zdrowotne udzielone odpłatnie, w sytuacjach, w których ustawa oraz

przepisy odrębne dopuszczają taką odpłatność, podmiot wykonujący działalność leczniczą

wystawia rachunek, w którym, na wniosek pacjenta, wyszczególnia zrealizowane procedury

diagnostyczne i terapeutyczne.

2.

Rachunek, o którym mowa w ust. 1, powinien być zgodny z aktualną wysokością opłat

podaną do wiadomości zgodnie z art. 24 ust. 2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą

nie może różnicować opłat za udzielane świadczenia zdrowotne w zależności od obywatelstwa

lub państwa zamieszkania pacjenta.

”

.

W ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1435) po art. 45 dodaje się art. 45a w brzmieniu

„

Art. 45a.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1138) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

art. 13a otrzymuje brzmienie

„

Art. 13a.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6 i 9-11, art. 12a, art. 15 ust. 2 pkt 12 oraz art.

42j

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność

zapewnienia skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.”;

”

;

”

;

2)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3, art. 23a ust. 3, art. 137

ust. 9, art. 139 ust. 5 i art. 190 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust.

3, art. 23a ust. 3, art. 137, art. 139 ust. 9 i art. 190 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, utrzymane w mocy na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 10 października

2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1491), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie

dłużej jednak niż do dnia 1 marca 2015 r.

”

.

1.

Decyzje administracyjne wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

przepisów art. 25 lub art. 26 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność po

dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowania w sprawie wniosków, o których mowa w art. 25 lub art. 26 ustawy, o której

mowa w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

3.

Zaświadczenia i decyzje wydane przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

Zdrowia na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, do czasu ich unieważnienia zgodnie z przepisami

o koordynacji w rozumieniu art. 5 pkt 32 ustawy, o której mowa w art. 1, przez dyrektora

oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wskazanego w zgłoszeniu, o którym

mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

4.

Postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 51 ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 1, wszczęte przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

Zdrowia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone

przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia do czasu wydania zaświadczenia

lub decyzji odmawiającej jego wydania.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

1.

Przepisy art. 42b ust. 1-8, art. 42c i art. 42d ust. 1-3, ust. 4 pkt 1-7, 9-13, ust.

5-11 i ust. 13-25 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się także do świadczeń opieki zdrowotnej, których udzielanie na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej rozpoczęło

się po dniu 24 października 2013 r.

2.

Przepisy art. 42b ust. 1-8, ust. 10 i ust. 12, art. 42c i art. 42d ust. 1-3, ust.

4 pkt 1-7, 9-13, ust. 5-11 i ust. 13-25 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się także do leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, które zostały zakupione po dniu

24 października 2013 r. w aptece działającej na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo zostały zakupione na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie recepty wystawionej po dniu 24 października

2013 r. przez osobę uprawnioną do wystawiania recept zgodnie z przepisami innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Przepisy art. 42b ust. 1-8 i ust. 11, art. 42c i art. 42d ust. 1-3, ust. 4 pkt 1-7,

9-13, ust. 5-11 i ust. 13-25 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się także do wyrobów medycznych, które zostały zakupione po dniu 24

października 2013 r. na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej albo zostały zakupione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na podstawie zlecenia wystawionego po dniu 24 października 2013 r. przez osobę uprawnioną

do jego wystawiania zgodnie z przepisami innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, wniosek o zwrot kosztów składa się w terminie

nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W latach 2014-2023 maksymalny limit kosztów Narodowego Funduszu Zdrowia z tytułu realizacji

zadania, o którym mowa w art. 42d ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wynosi

1)

2014 r. - 940,727 mln zł;

2)

2015 r. - 1039,285 mln zł;

3)

2016 r. - 1082,030 mln zł;

4)

2017 r. - 1121,484 mln zł;

5)

2018 r. - 1161,664 mln zł;

6)

2019 r. - 1202,073 mln zł;

7)

2020 r. - 1242,714 mln zł;

8)

2021 r. - 1283,595 mln zł;

9)

2022 r. - 1324,720 mln zł;

10)

2023 r. - 1365,650 mln zł.

2.

Limit kosztów, o którym mowa w ust. 1, obejmuje środki rezerwy, o której mowa w art.

118 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w wysokości

1)

2014 r. - 634,793 mln zł;

2)

2015 r. - 662,836 mln zł;

3)

2016 r. - 696,170 mln zł;

4)

2017 r. - 725,977 mln zł;

5)

2018 r. - 756,665 mln zł;

6)

2019 r. - 787,354 mln zł;

7)

2020 r. - 818,042 mln zł;

8)

2021 r. - 848,731 mln zł;

9)

2022 r. - 879,419 mln zł;

10)

2023 r. - 910,108 mln zł.

3.

Limit kosztów, o którym mowa w ust. 1, przewidziany na dany rok ulega zmianie o kwotę

różnicy pomiędzy wysokością rezerwy, o której mowa w ust. 2, a kwotą tej rezerwy ujętej

w planie finansowym na dany rok, o którym mowa w art. 121 lub art. 123 ustawy, o której

mowa w art. 1.

4.

W przypadku gdy przychody ze składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zrealizowane

jako należne za okres od początku danego roku kalendarzowego, są niższe niż przychody

planowane na ten okres, limit kosztów, o którym mowa w ust. 1, przewidziany na ten

rok ulega obniżeniu o kwotę różnicy między przychodami planowanymi a zrealizowanymi,

jednak nie więcej niż o kwotę rezerwy na dany rok, o której mowa w art. 118 ust. 5

ustawy, o której mowa w art. 1.

5.

W przypadku osiągnięcia w danym roku kalendarzowym limitu kosztów określonego na ten

rok w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, Narodowy Fundusz Zdrowia zawiesza wypłatę

kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów, o którym mowa w art. 42b ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do końca tego roku kalendarzowego.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia niezwłocznie informuje, w drodze ogłoszenia na

stronach internetowych centrali i oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia, o zawieszeniu

wypłaty tych kwot.

6.

Wypłat zawieszonych na podstawie ust. 5 dokonuje się do dnia 31 stycznia roku następnego

ze środków przewidzianych na realizację wniosków o zwrot kosztów, o którym mowa w

art. 42b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

7.

Świadczeniobiorcy nie przysługują odsetki z tytułu zawieszenia wypłaty, o której mowa

w ust. 5.

8.

W przypadku gdy przed końcem pierwszego półrocza danego roku kalendarzowego zostanie

przekroczony poziom 50% limitu kosztów, o którym mowa w ust. 1, Prezes Narodowego

Funduszu Zdrowia niezwłocznie informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych

centrali i oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia, o przewidywanym terminie zawieszenia wypłaty,

o której mowa w ust. 5.

9.

W latach 2014-2023 maksymalny limit kosztów wynagrodzeń w Narodowym Funduszu Zdrowia

z tytułu realizacji zadań, o których mowa w art. 42d, art. 42f i art. 97a ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wynosi

1)

2014 r. - 4371,8 tys. zł;

2)

2015 r. - 5380,2 tys. zł;

3)

2016 r. - 5514,6 tys. zł;

4)

2017 r. - 5652,4 tys. zł;

5)

2018 r. - 5787,6 tys. zł;

6)

2019 r. - 5926,2 tys. zł;

7)

2020 r. - 6069 tys. zł;

8)

2021 r. - 6214,3 tys. zł;

9)

2022 r. - 6363,8 tys. zł;

10)

2023 r. - 6510,2 tys. zł.

10.

W latach 2014-2023 maksymalny limit kosztów administracyjnych Narodowego Funduszu

Zdrowia, innych niż koszty wynagrodzeń, oraz wydatków inwestycyjnych, związanych z

realizacją zadań, o których mowa w art. 42d, art. 42f i art. 97a ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wynosi

1)

2014 r. - 1633 tys. zł;

2)

2015 r. - 2249 tys. zł;

3)

2016 r. - 1149 tys. zł;

4)

2017 r. - 1149 tys. zł;

5)

2018 r. - 1149 tys. zł;

6)

2019 r. - 1149 tys. zł;

7)

2020 r. - 1149 tys. zł;

8)

2021 r. - 1149 tys. zł;

9)

2022 r. - 1149 tys. zł;

10)

2023 r. - 1149 tys. zł.

11.

W przypadku gdy koszty, o których mowa w ust. 9 lub 10, po pierwszym półroczu danego

roku przekroczą 65% limitów przewidzianych na ten rok, wysokość tych kosztów obniża

się w czwartym kwartale o kwotę gwarantującą, że limity te nie zostaną przekroczone.

12.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia monitoruje wykorzystanie rocznych limitów kosztów,

o których mowa w ust. 1, 9 i 10, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa

w ust. 3-5, 8 i 11.

13.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, dokona zmiany planu finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia na rok 2014, wynikającej

z niniejszej ustawy. Do zmiany tej stosuje się odpowiednio tryb określony w art. 124

ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 5 i art. 26a ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 42k ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, utrzymane w mocy na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r.

o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1004), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak

nie dłużej niż do dnia 1 marca 2015 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6 i 9-11, art. 12a oraz art. 42j

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność

zapewnienia skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6 i 9-11, art. 12a, art. 15 ust. 2 pkt 12 oraz art.

42j

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność

zapewnienia skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.”;

1.

Za świadczenia zdrowotne udzielone odpłatnie, w sytuacjach, w których ustawa oraz

przepisy odrębne dopuszczają taką odpłatność, podmiot wykonujący działalność leczniczą

wystawia rachunek, w którym, na wniosek pacjenta, wyszczególnia zrealizowane procedury

diagnostyczne i terapeutyczne.

2.

Rachunek, o którym mowa w ust. 1, powinien być zgodny z aktualną wysokością opłat

podaną do wiadomości zgodnie z art. 24 ust. 2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą

nie może różnicować opłat za udzielane świadczenia zdrowotne w zależności od obywatelstwa

lub państwa zamieszkania pacjenta.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3, art. 23a ust. 3, art. 137

ust. 9, art. 139 ust. 5 i art. 190 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust.

3, art. 23a ust. 3, art. 137, art. 139 ust. 9 i art. 190 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, utrzymane w mocy na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 10 października

2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1491), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 13a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie

dłużej jednak niż do dnia 1 marca 2015 r.

Fundusz finansuje koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych poza granicami kraju

1)

na zasadzie zwrotu kosztów, o którym mowa w art. 42b;

2)

zgodnie z przepisami o koordynacji;

3)

na podstawie decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o których mowa w art.

42i ust. 2 i 9, albo decyzji Prezesa Funduszu, o których mowa w art. 42j ust. 1 i

2.

1.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia

opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego

dalej „zwrotem kosztów”.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

obowiązkowych szczepień ochronnych;

2)

opieki długoterminowej, jeżeli jej celem jest wspieranie osób potrzebujących pomocy

w zakresie wykonywania rutynowych czynności życia codziennego;

3)

przydziału i dostępu do narządów przeznaczonych do przeszczepów, obejmujących czynności,

o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 169, poz. 1411, z późn. zm..

3.

Warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest uzyskanie przez świadczeniobiorcę, przed

skorzystaniem ze świadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlegającego zwrotowi kosztów,

odpowiedniego skierowania lub zlecenia na przejazd środkami transportu sanitarnego,

zgodnie z art. 32, art. 33 ust. 1, art. 33a ust. 1, art. 41 lub art. 57-59 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 31d.

4.

Skierowanie lub zlecenie na przejazd środkami transportu sanitarnego, wymagane zgodnie

z ust. 3, może być wystawione również przez lekarza wykonującego zawód w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Takie skierowanie lub

zlecenie traktuje się jak skierowanie lub zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

5.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego,

warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest potwierdzenie skierowania zgodnie z art.

33 ust. 2, w zakresie celowości leczenia uzdrowiskowego, przed skorzystaniem z tych

świadczeń.

6.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu określonego w art. 15 ust.

2 pkt 15, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest

1)

zakwalifikowanie pacjenta przez świadczeniodawcę do danego programu lekowego;

2)

niezaistnienie kryteriów wyłączenia z programu określonych w opisie programu lekowego.

7.

W przypadku gdy w trakcie trwania leczenia świadczeniobiorcy w ramach programu lekowego

zaistniały kryteria wyłączenia, o których mowa w ust. 6 pkt 2, zwrot kosztów obejmuje

koszt świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych do momentu zaistnienia tych kryteriów.

8.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, udzielanego w ramach programów zdrowotnych,

o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 13, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest spełnienie

wymogów warunkujących udział pacjenta w danym programie.

9.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawartego w wykazie, o którym mowa

w art. 42e ust. 1, warunkiem zwrotu kosztów jest uprzednie wydanie zgody przez dyrektora

oddziału wojewódzkiego Funduszu na uzyskanie danego świadczenia opieki zdrowotnej

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Uprzednia

zgoda obejmuje także świadczenia opieki zdrowotnej, które nie były bezpośrednio przedmiotem

tej zgody, jeżeli ich udzielenie okazało się konieczne w związku z udzielaniem świadczenia

opieki zdrowotnej objętego zgodą.

10.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania zwrotu kosztów leku, środka spożywczego

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego, zawartego w danym wskazaniu

w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym

leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o refundacji, lub mającego w tym wykazie

swój odpowiednik refundowany w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy

o refundacji, który został zakupiony w aptece działającej na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie recepty wystawionej na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do wystawiania recept zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

recepty transgranicznej, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634, z późn. zm., wystawionej przez osobę uprawnioną w rozumieniu ustawy o refundacji, na prośbę pacjenta,

który zamierza ją zrealizować w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwanej dalej „receptą transgraniczną”.

11.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do uzyskania zwrotu kosztów zakupu lub naprawy wyrobu

medycznego będącego świadczeniem gwarantowanym, który został zakupiony lub podlegał

naprawie na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie zlecenia wystawionego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do jego wystawienia zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

zlecenia wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, felczera ubezpieczenia

zdrowotnego, pielęgniarkę ubezpieczenia zdrowotnego lub położną ubezpieczenia zdrowotnego,

na zasadach określonych w ustawie o refundacji.

12.

Zwrot kosztów leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub

wyrobu medycznego, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, dotyczy wyłącznie leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych ordynowanych

zgodnie z potwierdzonymi w dokumentacji medycznej wskazaniami, odpowiadającymi zakresowi

wskazań objętych refundacją dla danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobu medycznego, określonemu w wykazie, o którym mowa w art. 37

ust. 1 ustawy o refundacji.

1.

Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej kwocie

1)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem

a świadczeniodawcami z tytułu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego - w przypadku świadczeń, o których

mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12, medycznych czynności ratunkowych wykonanych przez zespoły

ratownictwa medycznego oraz świadczeń udzielanych w ramach programów zdrowotnych finansowanych

z budżetu państwa;

3)

limitu finansowania danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego

lub wyrobu medycznego, zawartych w danym wskazaniu w wykazie, o którym mowa w art.

37 ust. 1 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem odpłatności, o której mowa w art.

14 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1 ustawy o refundacji, lub mających w tym wykazie swój odpowiednik refundowany

w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o refundacji;

4)

odpowiadającej wartości wyrobu medycznego, nie wyższej niż limit finansowania ze środków

publicznych dla danego wyrobu medycznego wynikający z przepisów wydanych na podstawie

art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem przepisów art. 47 ust. 1-2a -

w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9.

2.

W przypadku gdy procedura medyczna wykonana na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej mieści się w zakresie świadczeń gwarantowanych,

nie mając dokładnego odpowiednika wśród procedur medycznych wykonywanych w kraju,

za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się kwotę finansowania procedury medycznej, mieszczącej

się w zakresie tych świadczeń, najbardziej zbliżonej pod względem medycznym do procedury

wykonanej na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej.

3.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy co najmniej dwóch świadczeń, o których

mowa w art. 42b ust. 1, które są rozliczane przez Fundusz w ramach jednego świadczenia

gwarantowanego, za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się to świadczenie.

4.

W przypadku złożenia oddzielnych wniosków o zwrot kosztów, dotyczących co najmniej

dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1, rozliczanych przez Fundusz w ramach

jednego świadczenia gwarantowanego, łączna kwota zwrotu kosztów uzyskana na podstawie

tych wniosków nie może przekraczać kwoty finansowania tego świadczenia.

5.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju ta

sama wysokość kwoty finansowania stosowana w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest wysokość kwoty finansowania według stanu obowiązującego

na dzień 1 stycznia roku, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem

o zwrot kosztów, o którym mowa w art. 42d ust. 1.

6.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju zróżnicowanie

wysokości kwot finansowania stosowanych w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest średnia ważona kwoty finansowania obliczona dla tego

świadczenia gwarantowanego według stanu obowiązującego na dzień 1 stycznia roku, w

którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów, o którym

mowa w art. 42d ust. 1.

7.

Jeżeli ustalenie podstawy zwrotu kosztów nie jest możliwe przy zastosowaniu przepisów

ust. 5 lub 6, jako podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się odpowiednio wysokość kwoty

finansowania albo średnią ważoną kwoty finansowania obliczoną według stanu obowiązującego

na dzień, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów,

o którym mowa w art. 42d ust. 1.

8.

W przypadku świadczeń gwarantowanych rozliczanych w formie ryczałtowej za gotowość

do udzielania świadczeń podstawą zwrotu kosztów jest obliczona na terenie kraju średnia

kwota finansowania świadczeń z danego zakresu, udzielonych jednemu pacjentowi, w ostatnim

pełnym kwartale poprzedzającym kwartał, w którym zakończono udzielanie tych świadczeń,

w szczególności średnia kwota finansowania

1)

świadczeń gwarantowanych udzielonych jednemu świadczeniobiorcy w szpitalnym oddziale

ratunkowym albo izbie przyjęć;

2)

jednorazowej interwencji zespołu ratownictwa medycznego.

9.

W przypadku świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z budżetu państwa, z części

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, średnią ważoną, o

której mowa w ust. 6, oraz średnią kwotę finansowania, o której mowa w ust. 8, oblicza

minister właściwy do spraw zdrowia.

10.

W przypadku leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu

medycznego podstawą zwrotu kosztów jest kwota finansowania ze środków publicznych,

ustalona zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, obowiązująca na dzień zakupu.

11.

W przypadku gdy liczba DDD, w rozumieniu ustawy o refundacji, w opakowaniu leku zakupionego

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej różni się

od liczby DDD w opakowaniu leku wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust.

1 ustawy o refundacji, kwotę zwrotu kosztów odpowiednio zwiększa lub zmniejsza się

proporcjonalnie do ilorazu liczby DDD w opakowaniu leku zakupionego w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej i liczby DDD leku wymienionego w wykazie,

o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji.

12.

Zwrotu kosztów dokonuje się w walucie polskiej.

13.

Zwrot kosztów nie może przekraczać kwoty wydatków rzeczywiście poniesionych przez

świadczeniobiorcę z tytułu uzyskania danego świadczenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 1, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego dla danej waluty ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wystawienia rachunku, o którym mowa w

art. 42d ust. 5 pkt 1.

14.

Do zwrotu kosztów stosuje się art. 50a ust. 2.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie zwrotu kosztów wydaje, na wniosek świadczeniobiorcy

lub jego przedstawiciela ustawowego, zwany dalej „wnioskiem o zwrot kosztów”, dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu określonego zgodnie z ust. 1 wydaje decyzję

administracyjną o odmowie zwrotu kosztów, jeżeli

1)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń opieki zdrowotnej niespełniających kryteriów

określonych w art. 42b ust. 1, 10-12 lub

2)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 2, lub

3)

nie zostały spełnione warunki dotyczące posiadania przez świadczeniobiorcę skierowania

lub zlecenia, o których mowa w art. 42b ust. 3-5, recepty, o której mowa w art. 42b

ust. 10 pkt 1, lub recepty transgranicznej albo zlecenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 11, lub

4)

nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 42b ust. 6 albo 8, lub

5)

świadczeniobiorca, przed udzieleniem mu świadczeń opieki zdrowotnej, nie uzyskał zgody,

o której mowa w art. 42b ust. 9, lub

6)

świadczeniobiorca nie przedstawił dokumentów zawierających wystarczające dane dotyczące

procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, pozwalające na zidentyfikowanie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

7)

świadczeniobiorca nie udokumentował faktu pokrycia całości kosztów świadczeń opieki

zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

8)

świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, zostały zakwalifikowane

przez Fundusz do rozliczenia na podstawie przepisów o koordynacji, lub

9)

wniosek o zwrot kosztów został złożony po upływie terminu, o którym mowa w ust. 12.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli świadczeniobiorca po upływie 30 dni

od dnia złożenia kompletnego wniosku o wydanie zgody, o której mowa w art. 42b ust.

9, ze względu na pilną konieczność podjęcia leczenia niezbędnego dla ratowania życia

lub zdrowia, wynikającą z potwierdzonego stanu klinicznego, poddał się takiemu leczeniu

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

Wniosek o zwrot kosztów zawiera

1)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

adres miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy oraz adres do korespondencji;

3)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek

o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

4)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, jeżeli wniosek o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

5)

termin i państwo udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów;

6)

łączną kwotę, którą uiszczono za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, z podaniem waluty;

7)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela

ustawowego, jeżeli posiada;

8)

numer decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o której mowa w art. 42f

ust. 1, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 42e ust. 1;

9)

numer rachunku bankowego, w przypadku gdy zwrot kosztów ma zostać dokonany w drodze

przelewu bankowego, a w przypadku rachunku prowadzonego za granicą - również inne

niezbędne dane tego rachunku;

10)

imię i nazwisko oraz adres posiadacza rachunku bankowego, jeżeli rachunek ten nie

należy do świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

11)

adres, na który ma zostać przekazany przekaz pocztowy, jeżeli zwrot kosztów ma zostać

dokonany w drodze przekazu pocztowego;

12)

spis załączników do wniosku o zwrot kosztów;

13)

oświadczenie osoby składającej wniosek, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej

z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym.

5.

Do wniosku o zwrot kosztów dołącza się

1)

oryginał rachunku wystawionego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub oryginał rachunku

wystawionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez aptekę albo dostawcę

wyrobów medycznych;

2)

dokument potwierdzający pokrycie całości kosztów świadczenia, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, w przypadku gdy nie wynika to z dokumentu, o którym mowa w pkt 1;

3)

oryginał lub kopię odpowiednio

a)

skierowania lub zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 3-5,

b)

recepty, o której mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, albo recepty transgranicznej,

c)

zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 11.

6.

Rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, zawiera

1)

dane wystawcy rachunku oraz datę jego wystawienia;

2)

dane świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

3)

dane niezbędne do zidentyfikowania świadczenia, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

w szczególności informacje umożliwiające określenie kodów Międzynarodowej Klasyfikacji

Procedur Medycznych ICD-9 oraz Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i

Problemów Zdrowotnych ICD-10 albo dane dotyczące wydanych leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych.

7.

W przypadku gdy rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, nie zawiera danych, o których

mowa w ust. 6 pkt 3, dane te powinny być zawarte w dołączonej do wniosku o zwrot kosztów

dokumentacji.

8.

W przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 15, do wniosku o zwrot

kosztów dołącza się zaświadczenie świadczeniodawcy potwierdzające zakwalifikowanie

do odpowiedniego programu lekowego oraz kopię dokumentacji medycznej.

9.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy leku, środka spożywczego specjalnego

przeznaczenia lub wyrobu medycznego, o którym mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, do wniosku

dołącza się również kopię dokumentacji medycznej, z której wynika medyczna zasadność

wystawienia recepty na lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia lub wyrób medyczny,

którego dotyczy ten wniosek.

10.

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 5-9, są sporządzone w języku obcym,

do wniosku o zwrot kosztów należy dołączyć tłumaczenie tych dokumentów na język polski.

Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

11.

Przepisów ust. 5 pkt 3 lit. a i ust. 8 nie stosuje się do wniosku o zwrot kosztów

dotyczącego świadczenia opieki zdrowotnej, na które świadczeniobiorca uzyskał zgodę,

o której mowa w art. 42b ust. 9.

12.

Wniosek o zwrot kosztów składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wystawienia rachunku

za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy ten wniosek.

13.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów nie wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, decyzję, o której mowa w ust. 1 albo 2, wydaje się w terminie 30 dni

od dnia wszczęcia postępowania.

14.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w terminie 60 dni od dnia wszczęcia

postępowania. W przypadku gdy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia przez

świadczeniobiorcę albo jego przedstawiciela ustawowego wniosku o zwrot kosztów lub prowadzenia korespondencji z instytucją krajową, do tego

terminu nie wlicza się okresu

1)

od dnia wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania tego uzupełnienia przez

oddział wojewódzki Funduszu albo do dnia bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego

na uzupełnienie wniosku o zwrot kosztów;

2)

od dnia wysłania zapytania do instytucji krajowej do dnia otrzymania przez oddział

wojewódzki Funduszu odpowiedzi tej instytucji.

15.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego przy udziale krajowego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej

opieki zdrowotnej, działającego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwrot kosztów albo wydanie decyzji odmawiającej zwrotu kosztów

następuje w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli w powyższym

terminie nie dokonano ustaleń pozwalających na jednoznaczne określenie kwoty zwrotu

kosztów należnej świadczeniobiorcy, zwrot kosztów następuje niezwłocznie po upływie

tego terminu w wysokości odpowiadającej kwocie, którą należy uznać w danym przypadku

za najbardziej prawdopodobną podstawę zwrotu kosztów. W postępowaniu wątpliwości rozstrzyga

się na korzyść świadczeniobiorcy.

16.

Rozpoczęcie rozpatrywania wniosków o zwrot kosztów następuje zgodnie z kolejnością

wpływu do właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

17.

Zwrot kosztów następuje w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez oddział wojewódzki

Funduszu wiadomości o tym, że decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna,

z zastrzeżeniem art. 42h ust. 1.

18.

Zwrotu kosztów dokonuje się w drodze przelewu na rachunek bankowy podany we wniosku

o zwrot kosztów albo w drodze przekazu pocztowego.

19.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

20.

W przypadku

1)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, i rozpatrzenia sprawy co do istoty,

2)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, w przypadku wznowienia postępowania,

3)

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1

- po dokonaniu przez Fundusz zwrotu kosztów świadczeniobiorca, który otrzymał zwrot

kosztów, jest obowiązany do zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty.

21.

Kwota, o której mowa w ust. 20, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję

administracyjną ustalającą obowiązek zwrotu tej kwoty, jej wysokość oraz termin płatności.

22.

Od kwoty, o której mowa w ust. 20, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając od dnia,

w którym upłynął termin płatności.

23.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 21, jeżeli od dnia uchylenia lub stwierdzenia

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło 5 lat.

24.

Należność z tytułu zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 20, ulega przedawnieniu z upływem

5 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca tę należność stała się ostateczna.

25.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o zwrot kosztów, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania w sprawie

zwrotu kosztów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń

opieki zdrowotnej, w przypadku których zwrot kosztów wymaga uzyskania zgody, o której

mowa w art. 42b ust. 9, mając na względzie dobro świadczeniobiorców oraz gospodarność

i celowość wydatkowania środków publicznych.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

świadczenia opieki zdrowotnej podlegające wymogom planowania niezbędnego dla zapewnienia

wystarczającego i stałego dostępu do pełnego zakresu opieki zdrowotnej wysokiej jakości

lub wynikającego z konieczności kontrolowania kosztów i uniknięcia niegospodarności

w wykorzystaniu zasobów finansowych, technicznych i ludzkich, a jednocześnie których

udzielenie wymaga

a)

pozostawania pacjenta w szpitalu do dnia następnego lub

b)

zastosowania wysokospecjalistycznej i kosztownej infrastruktury lub aparatury i sprzętu

medycznego;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej stwarzające szczególne ryzyko dla życia lub zdrowia

świadczeniobiorcy.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1,

lub dokonuje jego zmiany w przypadku stwierdzenia, że brak takiego wykazu lub jego

zmiany będzie skutkować nienależytym zabezpieczeniem dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

na terenie kraju.

1.

Zgodę, o której mowa w art. 42b ust. 9, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

na wniosek świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego

lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym

pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może, w drodze decyzji administracyjnej,

odmówić zgody, o której mowa w art. 42b ust. 9, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej

objęte wnioskiem

1)

nie jest świadczeniem gwarantowanym;

2)

może zostać udzielone w kraju przez świadczeniodawcę posiadającego umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, w terminie nieprzekraczającym czasu oczekiwania, o którym

mowa w ust. 4 pkt 2 lit. h;

3)

stwarza dla zdrowia świadczeniobiorcy znaczne ryzyko, którego nie równoważą potencjalne

korzyści zdrowotne, jakie może on odnieść dzięki uzyskaniu tego świadczenia;

4)

stwarza znaczne zagrożenie zdrowotne dla społeczeństwa;

5)

ma zostać udzielone przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, działający w

innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, co do którego

zachodzą istotne wątpliwości w zakresie przestrzegania standardów jakości i bezpieczeństwa,

ustanowionych przez państwo, w którym udziela on świadczeń zdrowotnych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez świadczeniobiorcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez świadczeniobiorcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji świadczeniobiorcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, a w przypadku

jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez świadczeniobiorcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii

prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez świadczeniobiorcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, mającego udzielić świadczeń opieki zdrowotnej, których

dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1

1)

dołącza się dokumentację medyczną oraz pisemną informację, o której mowa w art. 20

ust. 2 pkt 2, a w przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym - tłumaczenie

tej dokumentacji na język polski; tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza

przysięgłego;

2)

można dołączyć oświadczenie, że świadczeniobiorca na podstawie wniosku, o którym mowa

w ust. 1, sprzeciwia się wydaniu zgody, o której mowa w art. 42i ust. 1.

6.

Przy rozpatrywaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się pilność danego

przypadku ocenianą przy uwzględnieniu aktualnego stanu zdrowia świadczeniobiorcy,

stopnia odczuwanych dolegliwości lub charakteru jego niepełnosprawności, historii

choroby i przewidywanego jej rozwoju.

7.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

8.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, spełnia warunki do wydania zgody, o której

mowa w art. 42i ust. 1, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje taką zgodę,

chyba że świadczeniobiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.

Przepisów art. 42b-42f nie stosuje się do osób

1)

o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16 oraz członków ich rodzin, posiadających miejsce

zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wymienionego w

załączniku nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego;

2)

zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego jako członkowie rodzin osób, o których mowa

w art. 66 ust. 1 pkt 1-15a, 17, 20-37, jeżeli posiadają miejsce zamieszkania na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż osoba, która zgłosiła członka

rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego, a państwo zamieszkania jest wymienione w załączniku

nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego.

1.

W przypadku gdy koszty realizacji zadań wynikających z art. 42b w danym roku kalendarzowym

osiągną kwotę limitu, stanowiącą sumę rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 2 pkt

1 lit. d, oraz rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5, Fundusz zawiesza wypłatę

kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów do końca tego roku kalendarzowego. Prezes Funduszu

niezwłocznie informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów

wojewódzkich Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o zawieszeniu

wypłaty tych kwot.

2.

W przypadku gdy przed końcem pierwszego półrocza danego roku kalendarzowego zostanie

przekroczony poziom 50% kwoty limitu, o której mowa w ust. 1, Prezes Funduszu niezwłocznie

informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów wojewódzkich

Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o przewidywanym terminie

zawieszenia wypłaty kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów.

3.

W przypadku gdy przychody ze składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zrealizowane

jako należne za okres od początku danego roku kalendarzowego, są niższe niż przychody

planowane na ten okres, kwota limitu, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o kwotę

różnicy między przychodami planowanymi a zrealizowanymi, jednak nie więcej niż o kwotę

rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5.

4.

Wypłat zawieszonych na podstawie ust. 1 dokonuje się do dnia 31 stycznia roku następnego,

w ramach limitu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Świadczeniobiorcy nie przysługują odsetki z tytułu zawieszenia wypłaty kwoty należnej

z tytułu zwrotu kosztów, o którym mowa w ust. 1.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o

której mowa w art. 12a, zwanej dalej „wnioskodawcą”, na wniosek wnioskodawcy, jego

przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca

pobytu albo instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanych

dalej „podmiotem uprawnionym”, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na udzielenie danego świadczenia opieki zdrowotnej albo jego kontynuację w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA), w przypadkach, o których mowa w przepisach o koordynacji.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, który uzyskał zgodę,

o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na pokrycie kosztów transportu

1)

do miejsca udzielenia świadczeń w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - najtańszym

środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach

uzasadnionych stanem zdrowia;

2)

do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju - najtańszym środkiem komunikacji możliwym

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Zgody, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę;

3)

osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

posiadających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby

uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

osób, o których mowa w art. 12a - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania tych osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA), w którym mają zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej,

których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 4

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

6.

Do dokumentacji medycznej dołączanej do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepis art.

42f ust. 5 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 zawiera

wskazanie przez lekarza wypełniającego wniosek proponowanego środka transportu, wraz

z uzasadnieniem.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 pkt

1 zawiera

1)

nazwę i adres podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA), w którym przebywa wnioskodawca;

2)

wskazanie miejsca leczenia w kraju, jeżeli wniosek dotyczy pokrycia kosztów transportu

do miejsca leczenia.

9.

W przypadku gdy wnioskodawca przebywa w szpitalu na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), korzystając ze świadczeń udzielanych na podstawie

przepisów o koordynacji, dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje,

na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na pokrycie

kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju - najtańszym środkiem transportu

możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy, gdy przewidywane

koszty dalszego leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju.

10.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, przepisy ust. 8 stosuje się odpowiednio.

11.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, dołącza się

1)

dokumentację sporządzoną przez szpital, o którym mowa w ust. 9, zawierającą aktualne

rozpoznanie kliniczne, opis aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy, określenie prawdopodobnego

zakresu i czasu trwania dalszego leczenia oraz wskazanie środka transportu możliwego

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy;

2)

wstępny kosztorys dalszego leczenia sporządzony przez szpital, o którym mowa w ust.

9;

3)

tłumaczenie na język polski dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2; tłumaczenie nie

musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

12.

Od decyzji odmawiających wydania zgód, o których mowa w ust. 1, 2 i 9, przysługuje

odwołanie do Prezesa Funduszu.

1.

Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej,

skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań

diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje

się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania

życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Funduszu może, na wniosek wnioskodawcy,

jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej, wydać zgodę na pokrycie kosztów transportu

do miejsca udzielenia świadczeń za granicą lub miejsca leczenia lub zamieszkania w

kraju najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie

zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych oraz tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk medycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu

oraz tytuł lub stopień naukowy,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

wskazanie zagranicznego podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w którym mają

zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 42i ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

6.

Podstawą rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest dokumentacja medyczna.

W przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym, do wniosku dołącza

się tłumaczenie tej dokumentacji na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone

przez tłumacza przysięgłego.

7.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne. Od tych decyzji przysługuje

skarga do sądu administracyjnego.

8.

Koszty wynikające z ust. 1 i 2 są finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i kryteria ustalania dopuszczalnego czasu

oczekiwania na wybrane zakresy świadczeń opieki zdrowotnej, uwzględniając aktualną,

opartą na potwierdzonych dowodach naukowych wiedzę i praktykę medyczną oraz kierując

się potrzebą właściwej realizacji przepisów o koordynacji.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w art. 42f ust. 1, art. 42i

ust. 1, 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1 i 2, oraz wzory tych wniosków,

2)

tryb pokrywania kosztów, o których mowa w art. 42i ust. 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1

i 2

- mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania oraz celowość wydatkowania

środków publicznych.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm..

1.

W celu potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących świadczeniobiorcy,

zgodnie z przepisami o koordynacji, na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje, na zasadach i w zakresie określonych w przepisach o koordynacji, Europejską

Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego lub zaświadczenie o prawie do tych świadczeń.

2.

Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego i zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1,

dla osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) wydaje

oddział wojewódzki Funduszu wskazany w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego, a

w przypadku osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddział wojewódzki Funduszu

wybrany przez świadczeniobiorcę.

3.

Przepisy wydane na podstawie art. 49 ust. 9 pkt 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Skierowania wystawione przez lekarzy wykonujących zawód w innych niż Rzeczpospolita

Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej traktuje się jako skierowania w rozumieniu

ustawy, jeżeli spełniają określone w niej wymagania.

2.

Do skierowania, o którym mowa w ust. 1, wystawionego w języku obcym, dołącza się jego

tłumaczenie na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

1.

W centrali Funduszu działa KPK.

2.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają pacjentom z innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, na ich wniosek, niezbędnych informacji dotyczących

1)

praw pacjenta uregulowanych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa;

2)

świadczeniodawców, w odniesieniu do rodzajów wykonywanej działalności leczniczej;

3)

osób wykonujących zawody medyczne, w zakresie posiadania prawa do wykonywania zawodu

oraz nałożonych ograniczeń w wykonywaniu tego prawa, na podstawie dostępnych rejestrów

publicznych;

4)

obowiązujących na podstawie przepisów prawa standardów jakości i bezpieczeństwa świadczeń

zdrowotnych oraz obowiązujących przepisów w zakresie oceny świadczeniodawców pod względem

stosowania tych standardów i nadzoru nad świadczeniodawcami;

5)

posiadanych przez dany szpital udogodnień dla osób niepełnosprawnych;

6)

zasad dochodzenia roszczeń z tytułu wyrządzenia szkody lub krzywdy w związku z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych przez podmiot wykonujący działalność leczniczą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasad i trybu ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia

w przypadku zdarzeń medycznych, w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

Informacji, o których mowa w ust. 2, KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają

bezpośrednio lub przy użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności telefonicznie,

w formie pisemnej albo przy użyciu poczty elektronicznej, o ile jest to możliwe, również

w innych językach urzędowych Unii Europejskiej.

4.

KPK współpracuje z Komisją Europejską i krajowymi punktami kontaktowymi do spraw transgranicznej

opieki zdrowotnej działającymi w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej,

w szczególności w zakresie wymiany informacji, o których mowa w ust. 2.

5.

Na wniosek krajowych punktów kontaktowych do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej

działających w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej

KPK, we współpracy z oddziałami wojewódzkimi Funduszu, udziela niezbędnej pomocy w

wyjaśnianiu zawartości rachunków i innych dokumentów wystawionych pacjentom z innych

niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej przez polskich świadczeniodawców,

apteki i dostawców wyrobów medycznych.

6.

KPK kieruje do krajowych punktów kontaktowych do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej,

działających w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej,

zapytania dotyczące zawartości rachunków i innych dokumentów wystawionych przez podmioty

udzielające świadczeń zdrowotnych, apteki i dostawców wyrobów medycznych, działających

na terytorium tych państw.

7.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają pacjentom informacji dotyczących niezbędnych

elementów recepty transgranicznej.

8.

KPK zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Funduszu aktualne informacje o danych teleadresowych krajowych punktów kontaktowych

do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej działających w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

9.

KPK zamieszcza na swojej stronie internetowej, na wniosek zainteresowanych podmiotów,

hiperłącza do stron internetowych stowarzyszeń i fundacji działających na rzecz promocji

polskiego sektora usług medycznych.

10.

KPK i oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają świadczeniobiorcom oraz osobom wykonującym

zawody medyczne, bezpośrednio lub przy użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności

telefonicznie, w formie pisemnej albo przy użyciu poczty elektronicznej, informacji

dotyczących

1)

możliwości uzyskania zwrotu kosztów przysługującego w przypadku uzyskania w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej określonego świadczenia opieki zdrowotnej;

2)

świadczeń opieki zdrowotnej objętych wykazem, o którym mowa w art. 42e ust. 1;

3)

trybu rozpatrywania i realizacji wniosków o zwrot kosztów;

4)

trybu rozpatrywania wniosków o wydanie zgody, o której mowa w art. 42b ust. 9.

11.

Udzielając informacji, o których mowa w ust. 10 pkt 1, KPK i oddziały wojewódzkie

Funduszu dokonują wyraźnego rozróżnienia między uprawnieniami wynikającymi z art.

42b i uprawnieniami wynikającymi z przepisów o koordynacji.

12.

Oddziały wojewódzkie Funduszu udzielają świadczeniobiorcom, bezpośrednio lub przy

użyciu dostępnych środków komunikacji, w szczególności telefonicznie, w formie pisemnej

albo przy użyciu poczty elektronicznej, informacji na temat przybliżonej wysokości

zwrotu kosztów przysługującego w przypadku uzyskania w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej określonego świadczenia opieki zdrowotnej.

13.

Informacje, o których mowa w ust. 10 i 12, zamieszcza się także na stronach internetowych

KPK i oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu,

z tym że informacja na temat wysokości zwrotu kosztów może ograniczać się do wybranych

świadczeń gwarantowanych.

1.

Apteka ogólnodostępna oraz punkt apteczny przekazują Krajowemu Punktowi Kontaktowemu

do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej lub oddziałowi wojewódzkiemu Narodowego

Funduszu Zdrowia, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na ich wniosek, dane dotyczące produktów leczniczych, wyrobów medycznych lub środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, zakupionych przez wskazanych we

wniosku pacjentów z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej,

oraz ich cen.

2.

Dane określone w ust. 1 przekazuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

W celu realizacji zadań określonych w art. 97a ust. 2 pkt 3 Fundusz jest uprawniony

do przetwarzania następujących danych dotyczących osób wykonujących zawody medyczne

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

informacje na temat prawa wykonywania zawodu oraz kwalifikacji zawodowych.