Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 września 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o repatriacji

1.

Ustawa określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta,

a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin.

2.

Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

konsulu - oznacza to konsula w rozumieniu ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm.;

2)

najbliższej rodzinie repatrianta - oznacza to małżonka repatrianta i małoletniego

pozostającego pod władzą rodzicielską co najmniej jednego z małżonków;

3

karcie pobytu - oznacza to dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie

na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej, ochronę uzupełniającą, zgodę na pobyt ze względów humanitarnych

lub status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

O ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do postępowania w sprawach uregulowanych

w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

Osoba przybywająca do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu

repatriacji

1.

Za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu niniejszej ustawy, uznaje się osobę deklarującą

narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki

1)

co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości

polskiej;

2)

wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej

mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

2.

Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską,

która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców

lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą

warunek określony w ust. 1 pkt 2.

3.

Warunek określony w ust. 1 pkt 1 uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedno

z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków wnioskodawcy potwierdziło swoją przynależność

do Narodu Polskiego przez, w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów.

4.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydaje konsul.

4a

Od decyzji w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

5

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach o stwierdzenie polskiego pochodzenia jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie

władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków,

a w szczególności

1)

polskie dokumenty tożsamości;

2)

akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;

3)

dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis

informujący o narodowości polskiej;

4)

dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący

o narodowości polskiej;

5)

dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości

polskiej.

2.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w

szczególności

1)

o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości

polskiej;

2)

potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, pkt 6

lit. a tiret drugie, pkt 7, pkt 8 lit. a i lit. d, pkt 9, pkt 12, pkt 14, pkt 15,

art. 4 i art. 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

W drodze repatriacji nabywa obywatelstwo polskie również małoletni pozostający pod

władzą rodzicielską repatrianta. Jednakże w przypadku, gdy repatriantem jest tylko

jedno z rodziców, małoletni nabywa obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego

z rodziców, wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem.

2.

Małoletni pozostający pod opieką nabywa obywatelstwo polskie w drodze repatriacji,

jeżeli dokona jej za zgodą opiekuna wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem.

3.

Nabycie obywatelstwa polskiego na podstawie ust. 1 i 2 przez małoletniego, który ukończył

16 lat, może nastąpić jedynie za jego zgodą.

Wiza krajowa w celu repatriacji

1)

utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie niniejszej

ustawy lub

2)

repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą

Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką

Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką

Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich do jednego z państw będących

stroną tych umów, lub

3)

w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych

interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka.

1.

Wiza krajowa w celu repatriacji

2.

Wiza krajowa w celu repatriacji

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne państwa lub inne części

Federacji Rosyjskiej niż wymienione w art. 9, których obywatele polskiego pochodzenia

mogą ubiegać się o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji

1.

Osobie, która nie posiada zapewnionego w Rzeczypospolitej Polskiej lokalu mieszkalnego

i utrzymania, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy krajowej w celu repatriacji

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

1)

osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej roku pozbawienia wolności

lub

2)

osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, będące zbrodnią w rozumieniu prawa

polskiego, na karę co najmniej roku pozbawienia wolności, lub

3)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe, lub

4)

decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, lub

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznychKodeksie postępowania administracyjnego.

1.

Konsul wydaje wizę krajową w celu repatriacji

2.

Dowodem potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się jest

1)

uchwała rady gminy, zawierająca zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się

przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy;

2)

oświadczenie obywatela polskiego, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej mających siedzibę w Polsce, sporządzone w formie aktu notarialnego,

zawierające zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy

niż 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 5;

3)

uchwała rady powiatu, zobowiązująca starostę do zapewnienia miejsca w domu pomocy

społecznej na terenie powiatu.

3.

Uchwała oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, powinny zawierać w szczególności

wskazanie lokalu mieszkalnego, formę udostępnienia tego lokalu oraz wskazanie źródeł

utrzymania.

4.

Dowód potwierdzający źródła utrzymania nie jest wymagany od osób, którym przysługują

uprawnienia emerytalne lub rentowe w rozumieniu przepisów emerytalnych i rentowych

Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Oświadczenie osoby fizycznej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zawierające zobowiązanie

do zapewnienia warunków do osiedlenia się może dotyczyć wyłącznie wstępnych, zstępnych

lub rodzeństwa tej osoby.

Jeżeli dane objęte wnioskiem o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji

1.

Wizę krajową w celu repatriacji

nie, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

Przed wyrażeniem zgody, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Organy, do których minister właściwy do spraw wewnętrznych

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia na piśmie

ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(uchylony).

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o wydanie wizy

krajowej w celu repatriacji

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności dane dotyczące

wnioskodawcy, jego małżonka, jeżeli jest osobą polskiego pochodzenia, oraz małoletniego

pozostającego pod władzą rodzicielską wnioskodawcy, jeżeli zamierzają osiedlić się

wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie niezbędnym

do wydania wizy krajowej w celu repatriacji

1

Małżonkowi wnioskodawcy, niebędącemu osobą polskiego pochodzenia, zamierzającemu osiedlić

się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela się zezwolenia

na pobyt stały.

2.

W przypadku braku zgody, o której mowa w art. 7, do małoletniego pozostającego pod

władzą rodzicielską repatrianta oraz małoletniego dziecka współmałżonka pozostającego

pod jego władzą rodzicielską stosuje się przepis ust. 1.

3

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały małżonka wnioskodawcy, o którym mowa

w ust. 1, oraz małoletniego, o którym mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o wydanie

wizy krajowej w celu repatriacji.

4

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, udziela lub odmawia

udzielenia zezwolenia na pobyt stały osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wydaje

kartę pobytu.

5

Do udzielenia zezwolenia na pobyt stały stosuje się przepisy działu VI ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 i 1004).

6

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zawiadomić Szefa Urzędu o utracie

karty pobytu i o jej odzyskaniu.

1.

Za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

jest polskiego pochodzenia;

2)

przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym

mowa w art. 9;

3)

nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 8;

4

przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w art. 144 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

5)

złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

2.

Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa

w ust. 1, jest wojewoda właściwy ze względu na zamierzone miejsce osiedlenia się tej

osoby.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, nabywa obywatelstwo polskie z dniem, w którym decyzja

o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna.

4.

Decyzja o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa w ust. 1, powoduje, że przy

ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości

w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy

składkowe.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 41 ust. 1 i 2, wzór

wniosku o uznanie za repatrianta oraz wymagane dokumenty.

1.

Repatriantowi oraz przybywającym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta, pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym, udziela się jednorazowo

pomocy ze środków budżetu państwa na

1)

pokrycie kosztów przejazdu od najbliższej jego miejscu zamieszkania za granicą stacji

kolejowej do miejsca osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, w wysokości ceny

biletu kolejowego drugiej klasy oraz równowartości ceny jednego biletu kolejowego

drugiej klasy na pokrycie kosztów przewozu mienia;

2)

zagospodarowanie i bieżące utrzymanie, w wysokości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zwanego dalej „przeciętnym miesięcznym

wynagrodzeniem”, w kwartale poprzedzającym dzień przyznania pomocy, na każdego członka

rodziny;

3)

pokrycie kosztów związanych z podjęciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nauki

przez małoletniego, podlegającego obowiązkowi szkolnemu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm., w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na każde dziecko.

2.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów azjatyckich byłego

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i poniósł koszty związane z remontem

lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych

kosztów.

3.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów innych niż określone

w ust. 2, może być udzielona pomoc ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie

kosztów związanych z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poniesionych przez repatrianta, jeżeli

repatriant znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 2 i 3, stanowi zwrot udokumentowanych i uzasadnionych

kosztów. Pomocy udziela się do wysokości 4120 zł - na repatrianta i każdego członka

jego najbliższej rodziny.

4a

Kwota, o której mowa w ust. 4, ulega corocznie od dnia 1 stycznia podwyższeniu przy

zastosowaniu wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, ogłaszanego

w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

6.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przyznaje oraz ustala jej wysokość, w drodze decyzji,

starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

7.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, przyznaje oraz ustala jej wysokość albo odmawia jej

przyznania, w drodze decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej.

8.

Wypłaty kwoty stanowiącej równowartość pomocy, o której mowa w ust. 1, 2 i 3, dokonuje

starosta.

9.

Konsul może przyznać i wypłacić kwotę stanowiącą równowartość pomocy, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli osoba, której wydano wizę krajową w celu repatriacji

10.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 i 7, jest wojewoda.

1.

Osobie, której wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy krajowej w celu repatriacji

2.

Repatriantowi i przybyłym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta może być udzielona pomoc przez zapewnienie uczestniczenia w bezpłatnych

kursach języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego organizują lub mogą zlecić organizację kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, organizacji społecznej posiadającej znaczący dorobek w zakresie pomocy repatriantom.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje kursów języka polskiego i

adaptacyjnych oraz sposób ich organizacji, uwzględniając w szczególności stopień znajomości

języka polskiego i wiek uczestnika kursu, możliwość zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania,

wyżywienia i zwrotu kosztów dojazdu uczestnikom kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, oraz potrzebę przygotowania dzieci do podjęcia nauki w szkole.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 17 ust. 1, powinna być wypłacona w terminie 60 dni od

dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

2.

Wniosek o udzielenie pomocy, o której mowa w art. 17 ust. 2 i 3, oraz o zwrot kosztów,

o których mowa w art. 22, należy złożyć w terminie do 24 miesięcy od dnia nabycia

przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

1.

W toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych w zakresie zadań podlegających

przekazaniu na podstawie przepisów ustawy, w których organem właściwym do załatwienia

sprawy albo stroną jest Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, organem

właściwym lub stroną staje się Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub minister właściwy

do spraw wewnętrznych - odpowiednio do przedmiotu sprawy.

2.

Niezakończone postępowania administracyjne w zakresie spraw podlegających przekazaniu

na podstawie przepisów ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania

i kompetencje. Organy te obowiązane są poinformować strony o zmianie organu właściwego

w sprawie.

Formy, wysokość i tryb przyznawania pomocy dla repatrianta i członków najbliższej

rodziny repatrianta przez jednostki samorządu terytorialnego określają organy stanowiące

tych jednostek.

1.

Gminie, która zapewni lokal mieszkalny repatriantowi i członkom najbliższej rodziny

repatrianta, udziela się dotacji z budżetu państwa na podstawie porozumienia zawartego

z właściwym wojewodą. Dotacja może być przyznana do wysokości kwoty stanowiącej równowartość

iloczynu 45 mustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 150), obowiązującego w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4.

2.

Dotacji udziela się gminie, której rada gminy podjęła uchwałę, w której zobowiązała

się do zapewnienia lokalu mieszkalnego nieokreślonym imiennie repatriantom i do zawarcia,

na czas nieokreślony, umowy nadającej im tytuł prawny do lokalu mieszkalnego.

3.

Dotacja, o której mowa w ust. 1, jest przeznaczona na dofinansowanie zadań własnych

gminy.

4.

Wniosek o przyznanie dotacji gmina składa do właściwego wojewody.

5.

Przy udzielaniu dotacji gminie, która zapewni lokal mieszkalny repatriantowi i członkom

najbliższej rodziny repatrianta, uwzględnia się wielkość lokalu mieszkalnego, jego

wyposażenie i stan techniczny oraz lokalizację, a także ewentualne koszty poniesione

przez gminę w związku z zapewnieniem repatriantowi i członkom jego najbliższej rodziny

lokalu mieszkalnego.

6.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

szczegółowy opis pomocy mieszkaniowej udzielonej repatriantowi i członkom najbliższej

rodziny repatrianta;

2)

wysokość i tryb przekazania dotacji należnej gminie zapewniającej lokal mieszkalny;

3)

tryb kontroli podejmowanych przez gminę działań;

4)

sposób rozliczenia udzielonej dotacji.

1.

Gmina może udzielić repatriantowi pomocy polegającej na przeprowadzeniu remontu lub

adaptacji lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zadanie gminy, o którym mowa w ust. 1, jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

3.

Gmina otrzymuje z budżetu państwa dotację celową na realizację zadania, o którym mowa

w ust. 1, do wysokości 4120 zł - na repatrianta i każdego członka jego najbliższej

rodziny.

4

Kwota, o której mowa w ust. 3, ulega corocznie od dnia 1 stycznia podwyższeniu przy

zastosowaniu wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, ogłaszanego

w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału.

5.

Pomocy, o której mowa w ust. 1, nie udziela się repatriantowi, któremu gmina zapewniła

lokal mieszkalny w trybie określonym w art. 21.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Repatriantowi, który nie ma możliwości samodzielnego podjęcia pracy, starosta właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania repatrianta może zapewnić aktywizację zawodową

przez

1)

zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych;

2)

zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na

a)

utworzenie stanowiska pracy,

b)

przeszkolenie repatrianta,

c)

wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne.

2.

Zwrotu kosztów poniesionych na aktywizację zawodową prowadzoną w formach, o których

mowa w ust. 1, można dokonywać w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia nabycia przez

repatrianta obywatelstwa polskiego.

3.

Każda z form aktywizacji zawodowej, o których mowa w ust. 1, może być zastosowana

jeden raz.

4.

Łączna kwota zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na aktywizację zawodową

we wszystkich formach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie może przekroczyć dwunastokrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej

z umów, o których mowa w art. 27 ust. 1.

1.

Zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych

następuje na podstawie umowy zawartej między starostą a repatriantem.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

zasady wypłacania i wysokość zwracanej kwoty;

2)

prawa i obowiązki stron umowy, w tym zobowiązanie repatrianta do zwrotu wypłaconej

kwoty, na zasadach określonych przez starostę, w przypadku nieuzasadnionego przerwania

nauki lub jej niepodjęcia.

3.

Wysokość kwoty zwracanej na podstawie umowy, o której mowa w ust. 2, stanowi połowę

kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, nie więcej jednak niż równowartość

dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień

zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1.

4.

Kosztami podnoszenia kwalifikacji zawodowych są opłaty za naukę oraz opłaty za uzyskanie

świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 15 ust. 5, art. 15a ust. 12, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 53b ust. 6

ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 13a ust. 12, art. 15 ust. 4, art. 46, art. 47 ust. 1 i art. 53b

ust. 6 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres

12 miesięcy;

2)

art. 109 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 109 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

3)

art. 11 ust. 2 i 9 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy;

4)

art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 7, zachowuje moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 14 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

1.

Jeżeli repatriant nie posiada kwalifikacji zawodowych lub posiada kwalifikacje, na

które brak jest ofert na lokalnym rynku pracy, może być przeszkolony w celu zdobycia,

podniesienia lub zmiany jego kwalifikacji.

2.

Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, polega na

1)

przyuczeniu do zawodu lub przekwalifikowaniu repatrianta,

2)

podniesieniu kwalifikacji zawodowych

- w ramach stosunku pracy;

3)

wykonywaniu przez repatrianta zadań lub czynności w siedzibie przyszłego pracodawcy

bez nawiązywania stosunku pracy, które umożliwią repatriantowi nabycie umiejętności

praktycznych do samodzielnego wykonywania pracy po zakończeniu przeszkolenia.

3.

Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza pracodawca, z tym że przeszkolenie

polegające na przyuczeniu do zawodu, przekwalifikowaniu lub podniesieniu kwalifikacji

zawodowych repatrianta, może przeprowadzić, na zlecenie pracodawcy, instytucja szkoleniowa.

4.

Pracodawca przeprowadzając przeszkolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, jest obowiązany

do

1)

ubezpieczenia repatrianta od następstw nieszczęśliwych wypadków;

2)

zapewnienia repatriantowi profilaktycznej ochrony zdrowia w zakresie przewidzianym

dla pracowników;

3)

przeszkolenia repatrianta, na zasadach przewidzianych dla pracowników, w zakresie

bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych oraz zapoznania go z obowiązującym

regulaminem pracy;

4)

przydzielenia repatriantowi odzieży i obuwia roboczego, środków ochrony indywidualnej

oraz dodatków przewidzianych dla pracowników.

5.

Przeszkolenie repatrianta powinno trwać nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach

uzasadnionych programem przeszkolenia - nie dłużej niż 12 miesięcy.

6.

Pracodawca otrzymuje zwrot kosztów przeszkolenia, w wysokości do trzykrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy, o której

mowa w art. 27 ust. 1, pod warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co

najmniej 24 miesiące.

7.

Kosztami przeszkolenia, o których mowa w ust. 6, są

1)

faktyczne koszty przeszkolenia poniesione przez pracodawcę, uzasadnione programem

przeszkolenia, który został zrealizowany przez pracodawcę lub instytucję szkoleniową;

2)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków;

3)

koszt przejazdu i zakwaterowania, jeżeli przeszkolenie odbywa się w innej miejscowości

niż miejsce zamieszkania repatrianta;

4)

koszt niezbędnych badań lekarskich;

5)

koszt niezbędnych opłat za uzyskanie świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Starosta może dokonywać zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzenia,

nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu zatrudnienia repatrianta pod

warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co najmniej 24 miesiące.

2.

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się przez okres do 12 miesięcy od

dnia nawiązania stosunku pracy z repatriantem.

3.

Zwrot kosztów obejmuje koszty do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego

w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, w okresie

miesięcznym, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Starosta może zwrócić poniesione przez pracodawcę koszty na utworzenie stanowiska

pracy dla repatrianta, pod warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co

najmniej 24 miesiące.

1.

Zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na przeszkolenie repatrianta, wynagrodzenie,

nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne oraz utworzenie stanowiska pracy następuje

na podstawie umów zawartych między starostą a pracodawcą.

2.

Starosta nie może zawrzeć umów, o których mowa w ust. 1, jeżeli

1)

pracodawca ma zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie

zdrowotne, na Fundusz Pracy lub na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;

2)

pracodawca nie dotrzymał warunków innych umów zawartych z organami zatrudnienia;

3)

doradca zawodowy powiatowego urzędu pracy wydał negatywną opinię o predyspozycji repatrianta

do wykonywania pracy, w związku z którą może nastąpić zwrot kosztów.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

sposób zwrotu kosztów;

2)

zasady wypłacania i wysokość zwracanej kwoty;

3)

prawa i obowiązki stron umowy, w tym

a)

zobowiązanie pracodawcy do zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami, na zasadach określonych

przez starostę, w przypadku niedotrzymania przez pracodawcę warunków umowy,

b)

uprawnienia starosty do kontroli pracodawcy w zakresie prawidłowości prowadzenia aktywizacji

zawodowej repatrianta.

4.

Do umowy, której przedmiotem jest zwrot kosztów przeszkolenia, dołącza się opracowany

przez pracodawcę program tego przeszkolenia.

5.

W przypadku zawarcia przez starostę umowy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się

form aktywizacji zawodowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.

1.

Formy aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 23 ust. 1, są finansowane w formie

dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na te zadania w budżetach wojewodów.

2.

Starosta organizujący aktywizację zawodową repatriantów może ubiegać się o środki

na ten cel, składając wniosek do właściwego wojewody.

3.

Zadania starosty w zakresie aktywizacji zawodowej repatriantów są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

4.

Minister właściwy do spraw pracy oraz wojewodowie i marszałkowie województw udzielają

starostom wszechstronnej pomocy w organizacji aktywizacji zawodowej repatriantów.

1.

W celu umożliwienia kandydatom na repatriantów poszukiwań właściwych warunków do osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tworzy się ewidencję lokali mieszkalnych

i źródeł utrzymania dla repatriantów.

2.

Ewidencja obejmuje dane zawarte w uchwałach i oświadczeniach, o których mowa w art.

12 ust. 2, niewskazujących imiennie osoby mogącej ubiegać się o wydanie wizy krajowej

w celu repatriacji

3.

Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

Ewidencja zawiera następujące dane osób ubiegających się o wydanie wizy krajowej w

celu repatriacji

1)

imię i nazwisko;

2)

miejsce zamieszkania za granicą i miejsce zamierzonego osiedlenia się w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

narodowość i pochodzenie etniczne;

4)

obywatelstwo;

5)

zawód, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe;

6)

oczekiwania co do zapewnienia warunków na osiedlenie się;

7)

prześladowania polityczne i narodowościowe;

8)

stan zdrowia.

1.

Dane z ewidencji, o której mowa w art. 29, udostępniane są za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej osobom, którym wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy

krajowej w celu repatriacji

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane w pierwszej kolejności osobom

deportowanym i prześladowanym z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których

wiek i zły stan zdrowia uzasadnia szybką repatriację do Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Akceptacja warunków do osiedlenia się przez osobę, której udostępniono z ewidencji

dane o tych warunkach, oznacza spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Konsul prowadzi rejestr złożonych wniosków i decyzji wydanych w sprawach

1)

wydania wizy krajowej w celu repatriacji

2

udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej członkom

najbliższej rodziny repatrianta.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji

i postanowień wydanych w sprawach

1)

wydania wizy krajowej w celu repatriacji

2)

uznania za repatrianta;

3)

udzielenia pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa.

2

Szef Urzędu prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji i postanowień wydanych w

sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

członkom najbliższej rodziny repatrianta.

Do sposobu i trybu udostępniania danych zawartych w rejestrze, o którym mowa w art.

33, stosuje się odpowiednio przepisy art. 452-458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Bez zgody osób objętych wnioskami, o których mowa w art. 32 i art. 33, mogą być, w

postępowaniach określonych w ustawie, przetwarzane dane dotyczące

1)

obywatelstwa;

2)

narodowości i pochodzenia etnicznego;

3)

zawodu, wykształcenia i kwalifikacji zawodowych;

4)

oczekiwań co do zapewnienia warunków na osiedlenie się;

5)

prześladowań politycznych i narodowościowych;

6)

stanu zdrowia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory ewidencji i rejestrów, o których

mowa w art. 29, art. 30, art. 32, art. 33, i sposób przetwarzania danych zawartych

w tych ewidencjach i rejestrach.

1.

Środki finansowe na realizację zadań określonych w ustawie, finansowanych z budżetu

państwa, pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”.

2.

Podziału rezerwy celowej na realizację zadań, o których mowa w ust. 1, dokonuje minister

właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach

a)

podziału rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”,

b)

udzielania powiatowi dotacji celowych na realizację aktywizacji zawodowej repatriantów,

c)

udzielania dotacji gminie, która zapewni repatriantom i członkom najbliższej rodziny

repatrianta lokal mieszkalny,

d)

przekazywania staroście z budżetu wojewody środków finansowych na pokrycie wydatków

związanych z udzieleniem repatriantom pomocy,

e)

udzielania dotacji celowej gminie, która przeprowadziła remont lub adaptację lokalu

mieszkalnego w miejscu osiedlenia się repatrianta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wzory wniosków o udzielenie dotacji, o których mowa w pkt 1 lit. b, c i e.

2.

W rozporządzeniu należy w szczególności określić terminy dokonywania czynności w sprawach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz określić informacje, które powinny zawierać wnioski,

o których mowa w ust. 1 pkt 2.

(pominięty).

(pominięty).

1.

Osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie

przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn. zm.

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

2)

była w dniu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatelem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich lub jednego z państw

powstałych po jego rozpadzie;

3)

jest polskiego pochodzenia.

2.

Za repatrianta może być również uznana osoba spełniająca łącznie następujące warunki

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

2)

jest polskiego pochodzenia;

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie

się;

4)

do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym

mowa w art. 9;

5)

nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8 ustawy.

3.

Do nabycia obywatelstwa polskiego przez małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską

osoby uznanej za repatrianta na podstawie ust. 2, stosuje się przepisy art. 7.

4.

Przepisy art. 16 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

(pominięty).

1.

Postępowania o wydanie wizy repatriacyjnej wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

2.

Postępowania w sprawie udzielania pomocy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 43, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w

zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.