Ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 w ust. 3a pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

służb ratowniczych, służb ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego,

Służby Celnej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

”

;

2)

w art. 13i

a)

ust. 4a i 4b otrzymują brzmienie

„

4a.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa w ust. 3,

jest obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu,

o której mowa w art. 13ha ust. 3.

4b.

Właściciel pojazdu samochodowego oraz jego posiadacz są obowiązani do używania urządzenia,

o którym mowa w ust. 3, zgodnie z jego przeznaczeniem.

”

,

b)

uchyla się ust. 6;

3)

art. 13k i art. 13l otrzymują brzmienie

„

Art. 13k.

1.

Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13

ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości

1)

500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

1500 zł - w pozostałych przypadkach.

2.

Za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13i

1)

ust. 4a,

2)

ust. 4b, jeśli skutkuje ono uiszczeniem opłaty w niepełnej wysokości

- wymierza się karę pieniężną.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, wymierza się w wysokości

1)

250 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

750 zł - w pozostałych przypadkach.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi

pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest

zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli

właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego

przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

5.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1, wymierza się kierującemu pojazdem samochodowym,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3.

6.

Na podmiot, o którym mowa w

1)

ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia,

o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2, dotyczące danego pojazdu samochodowego,

2)

ust. 5, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie, o

którym mowa w ust. 2 pkt 1

- stwierdzone w trakcie jednej doby.

7.

Za dobę, w rozumieniu ust. 6, uznaje się okres od godziny 0

8.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się jeśli naruszenie obowiązku

uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, jest wynikiem

naruszenia przez kierującego pojazdem samochodowym obowiązku, o którym mowa w art.

13i ust. 4a.

9.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 13l.

1.

Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane,

oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, uprawniony

jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb, sposób i zakres kontroli, o której mowa w ust. 1, uwzględniając technologię

wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

”

;

4)

po art. 13l dodaje się art. 13m i art. 13n w brzmieniu

„

Art. 13m.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, uiszcza się na właściwy rachunek

bankowy w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary stała

się ostateczna. Koszty związane z uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.

2.

W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo

miejsce zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana

umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość

egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów

tego państwa, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej

przewidywanej karze pieniężnej.

3.

Kaucję pobiera się w formie

1)

gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,

2)

bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej, przy czym koszty związane z autoryzacją

transakcji i przekazem środków ponosi obowiązany podmiot, lub

3)

przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne

w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, przy

czym koszty przelewu ponosi obowiązany podmiot.

4.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 3 pkt 3.

5.

Organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, przekazuje kaucję

1)

na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 1 - w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja

o nałożeniu kary stała się ostateczna;

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił - w terminie 7 dni od dnia doręczenia

decyzji o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

6.

W przypadku gdy wysokość nałożonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust.

1 lub 2, jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje

się odpowiednio przepis ust. 5 pkt 2.

7.

Jeśli w sytuacji, o której mowa w ust. 2, nie pobrano kaucji, osoba przeprowadzająca

kontrolę kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu obowiązanego, na najbliższy parking

strzeżony, o którym mowa w art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

8.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

9.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po przekazaniu kaucji przez podmiot, o którym mowa

w ust. 2, na zasadach określonych w ust. 3.

10.

Jeżeli kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, nie zostanie uiszczona

lub pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja

w sprawie nałożenia kary stała się ostateczna, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm. dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

Art. 13n.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa

w art. 13k ust. 1 i 2, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęło 6 miesięcy.

”

;

5)

w art. 40a ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb, sposób i termin wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania, w tym

tryb dokonywania zwrotu nienależnie pobranych opłat elektronicznych,

2)

tryb i termin przekazywania opłat elektronicznych oraz kar pieniężnych, o których

mowa w art. 13k ust. 1 i 2, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

3)

przypadki, w których ustanawiane jest zabezpieczenie należności z tytułu opłat elektronicznych,

oraz formę i sposób jego ustalania,

4)

wysokość kaucji za wydawane korzystającemu z drogi publicznej urządzenie, o którym

mowa w art. 13i ust. 3

- mając na uwadze sprawny pobór opłat elektronicznych od użytkowników, efektywną obsługę

i zabezpieczenie wpływów do Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, oraz technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych,

a także uwzględniając koszty urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3.

”

.

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 931, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37g pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

pojazdy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych,

jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej, zespołów ratownictwa medycznego, służb

ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Celnej,

kontroli skarbowej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

2)

pojazdy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad;

”

;

2)

w art. 63 w pkt 6 uchyla się lit. f.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm. w art. 68 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

w art. 50 pkt 1 lit. j podlegają podmioty, o których mowa w art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w zakresie i na zasadach określonych w tej ustawie

”

.

Nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2

ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do umów o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, zawartych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13l ust. 2 i art. 40a ust.

5 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 13l ust. 2 i art. 40a ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 9

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13

ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości

1)

500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

1500 zł - w pozostałych przypadkach.

2.

Za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13i

1)

ust. 4a,

2)

ust. 4b, jeśli skutkuje ono uiszczeniem opłaty w niepełnej wysokości

- wymierza się karę pieniężną.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, wymierza się w wysokości

1)

250 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

750 zł - w pozostałych przypadkach.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi

pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest

zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli

właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego

przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

5.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1, wymierza się kierującemu pojazdem samochodowym,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3.

6.

Na podmiot, o którym mowa w

1)

ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia,

o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2, dotyczące danego pojazdu samochodowego,

2)

ust. 5, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie, o

którym mowa w ust. 2 pkt 1

- stwierdzone w trakcie jednej doby.

7.

Za dobę, w rozumieniu ust. 6, uznaje się okres od godziny 0

8.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się jeśli naruszenie obowiązku

uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, jest wynikiem

naruszenia przez kierującego pojazdem samochodowym obowiązku, o którym mowa w art.

13i ust. 4a.

9.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane,

oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, uprawniony

jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb, sposób i zakres kontroli, o której mowa w ust. 1, uwzględniając technologię

wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, uiszcza się na właściwy rachunek

bankowy w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary stała

się ostateczna. Koszty związane z uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.

2.

W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo

miejsce zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana

umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość

egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów

tego państwa, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej

przewidywanej karze pieniężnej.

3.

Kaucję pobiera się w formie

1)

gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,

2)

bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej, przy czym koszty związane z autoryzacją

transakcji i przekazem środków ponosi obowiązany podmiot, lub

3)

przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne

w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, przy

czym koszty przelewu ponosi obowiązany podmiot.

4.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 3 pkt 3.

5.

Organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, przekazuje kaucję

1)

na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 1 - w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja

o nałożeniu kary stała się ostateczna;

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił - w terminie 7 dni od dnia doręczenia

decyzji o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

6.

W przypadku gdy wysokość nałożonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust.

1 lub 2, jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje

się odpowiednio przepis ust. 5 pkt 2.

7.

Jeśli w sytuacji, o której mowa w ust. 2, nie pobrano kaucji, osoba przeprowadzająca

kontrolę kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu obowiązanego, na najbliższy parking

strzeżony, o którym mowa w art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

8.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

9.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po przekazaniu kaucji przez podmiot, o którym mowa

w ust. 2, na zasadach określonych w ust. 3.

10.

Jeżeli kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 lub 2, nie zostanie uiszczona

lub pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja

w sprawie nałożenia kary stała się ostateczna, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm. dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa

w art. 13k ust. 1 i 2, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęło 6 miesięcy.