Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 września 2014 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

Rozporządzenie określa

1)

wewnętrzną strukturę organizacyjną i zadania Prokuratury Generalnej, prokuratur apelacyjnych

oraz pozostałych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zwanych dalej

„jednostkami”, a także liczbę zastępców Prokuratora Generalnego;

2)

organizację pracy i sposób kierowania pracą;

3)

dysponentów środków budżetowych;

4)

formy i tryb sprawowania nadzoru służbowego, w tym poprzez wizytacje i lustracje;

5)

tryb załatwiania spraw osobowych;

6)

organizację pracy organów kolegialnych;

7)

szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w sprawach karnych;

8)

sposób realizacji zadań związanych z udziałem prokuratora w sprawach cywilnych, rodzinnych,

opiekuńczych oraz ze stosunku pracy;

9)

szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w postępowaniu administracyjnym

i przed sądami administracyjnymi;

10)

tryb działań podejmowanych przez prokuratora w celu zapobieżenia naruszeniom prawa;

11)

tryb postępowania w sprawach skarg i wniosków.

1.

Na budynku jednostki umieszcza się w widocznym miejscu tablicę z nazwą prokuratury

oraz godłem państwowym.

2.

W budynku umieszcza się tablicę informacyjną, wskazującą pełne nazwy komórek organizacyjnych

w jednostce, ich rozmieszczenie oraz dni i godziny przyjęć interesantów, a także godziny

przyjęć kierownika jednostki wyższego stopnia w sprawach skarg i wniosków.

Jednostki używają pieczęci urzędowych z nazwą prokuratury i wizerunkiem orła określonym

w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej

oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000, z późn. zm..

1.

Kierownik jednostki tworzy komórki organizacyjne wskazane w ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, zwanej dalej „ustawą o prokuraturze”; może utworzyć również inne komórki organizacyjne

niezbędne do zapewnienia sprawnej realizacji zadań jednostki. Tworząc komórkę organizacyjną,

określa się zakres jej zadań.

2.

W skład prokuratury rejonowej, okręgowej i apelacyjnej wchodzi co najmniej jedna komórka

organizacyjna zajmująca się łącznie sprawami z zakresu postępowania przygotowawczego

i sądowego. W prokuraturach rejonowych o obsadzie kadrowej nieprzekraczającej dziesięciu

prokuratorów można nie tworzyć komórek organizacyjnych. W tym przypadku kompetencje

i zadania zwierzchnika służbowego wykonuje kierownik jednostki.

3.

W skład Prokuratury Generalnej wchodzą komórki organizacyjne do

1)

obsługi Prokuratora Generalnego;

2)

zapewnienia udziału prokuratora w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sądem

Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym;

3)

sprawowania nadzoru instancyjnego i służbowego nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach

apelacyjnych;

4)

koordynacji nadzoru służbowego nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez

pozostałe jednostki;

5)

prowadzenia wizytacji prokuratur apelacyjnych oraz wykonywania czynności w zakresie

obrotu prawnego z zagranicą.

4.

Odpis zarządzenia określającego strukturę organizacyjną i podział zadań, o którym

mowa w ust. 1, przesyła do wiadomości

1)

prokurator apelacyjny - w zakresie prokuratury apelacyjnej i prokuratur okręgowych

na obszarze jej działania - Prokuratorowi Generalnemu;

2)

prokurator okręgowy - prokuratorowi apelacyjnemu;

3)

prokurator rejonowy - prokuratorowi apelacyjnemu za pośrednictwem prokuratora okręgowego.

1.

W ośrodkach zamiejscowych prokuratur okręgowych i rejonowych nie tworzy się komórek

organizacyjnych.

2.

W prokuraturze okręgowej i rejonowej, w której utworzono ośrodek zamiejscowy, funkcję

kierownika ośrodka pełnią odpowiednio zastępca prokuratora okręgowego i rejonowego.

Współpracę jednostek ze środkami masowego przekazu zapewniają

1)

w Prokuraturze Generalnej - rzecznik prasowy Prokuratury Generalnej;

2)

w prokuraturach apelacyjnych i prokuraturach okręgowych - kierownicy tych prokuratur

i rzecznicy prasowi;

3)

w prokuraturach rejonowych - prokurator rejonowy lub jego zastępca.

Prokurator Generalny wykonuje zadania przy pomocy trzech zastępców, o których mowa

w art. 12 ust. 4 ustawy o prokuraturze.

Prokuratura rejonowa

1)

prowadzi i nadzoruje postępowania przygotowawcze, z wyłączeniem spraw, o których mowa

w § 9 i § 10;

2)

bierze udział w postępowaniach prowadzonych przed sądami w sprawach, których dotyczy

postępowanie, o którym mowa w pkt 1, oraz w ramach pomocy prawnej.

Prokuratura okręgowa

1)

prowadzi i nadzoruje postępowania przygotowawcze w sprawach o poważne przestępstwa

kryminalne i gospodarcze, w tym

a)

przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu,

b)

przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

c)

przestępstwa z art. 166, art. 189a, art. 197-200, art. 252 § 1 i 2, art. 286 § 1 i art. 287 § 1 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „k.k.”, jeżeli przestępstwa dopuszczono się względem mienia o wielkiej

wartości oraz przestępstwa skarbowe,

d)

przestępstwa z art. 171 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1376, z późn. zm., przestępstwa z art. 56a i 57-60 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 197), przestępstwa z art. 43 i 44 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm., przestępstwa określone w art. 115-119 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm. oraz przestępstwa z art. 303-305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1410);

2)

prowadzi i nadzoruje postępowania przygotowawcze w sprawach pozostających we właściwości

prokuratury rejonowej, jeżeli przemawia za tym szczególna waga lub zawiłość sprawy;

3)

bierze udział w postępowaniach prowadzonych przed sądami w sprawach, których dotyczy

postępowanie, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz w ramach pomocy prawnej;

4)

sprawuje nadzór instancyjny i służbowy nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach

rejonowych;

5)

prowadzi wizytacje i lustracje prokuratur rejonowych.

Prokuratura apelacyjna

1)

prowadzi i nadzoruje postępowania przygotowawcze w sprawach przestępczości zorganizowanej,

w sprawach o przestępstwa przeciwko pokojowi i ludzkości, przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej

Polskiej, przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu

terytorialnego o ile nie zachodzi wypadek mniejszej wagi, oraz przestępstwa z art. 23-24a ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.;

2)

prowadzi i nadzoruje postępowania przygotowawcze w sprawach pozostających we właściwości

prokuratury okręgowej lub rejonowej, jeżeli przemawia za tym szczególnie skomplikowany

charakter sprawy lub wyjątkowa waga sprawy;

3)

bierze udział w postępowaniach prowadzonych przed sądami w sprawach, których dotyczy

postępowanie, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz w ramach pomocy prawnej, z wyjątkiem

postępowania przed Sądem Najwyższym;

4)

sprawuje nadzór instancyjny i służbowy nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach

okręgowych i prokuraturach rejonowych;

5)

prowadzi wizytacje i lustracje prokuratur okręgowych i prokuratur rejonowych.

Prokuratura Generalna

1)

wykonuje czynności administracyjne i organizacyjne związane z obsługą Prokuratora

Generalnego;

2)

prowadzi sprawy związane z udziałem Prokuratora Generalnego w postępowaniach przed

Trybunałem Konstytucyjnym, Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym;

3)

sprawuje nadzór instancyjny i służbowy nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach

apelacyjnych i koordynuje nadzór służbowy nad postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi

przez pozostałe jednostki;

4)

zapewnia prawidłowość sprawowania przez prokuratury apelacyjne i prokuratury okręgowe

nadzoru służbowego nad postępowaniem przygotowawczym;

5)

prowadzi wizytacje i lustracje jednostek;

6)

wykonuje czynności w zakresie obrotu prawnego z zagranicą;

7)

zapewnia obsługę finansowo-administracyjną i kancelaryjną Krajowej Rady Prokuratury.

Prokuratorzy pełniący funkcje kierownicze zapewniają efektywną realizację zadań przez

podległych im prokuratorów i pracowników prokuratury oraz organizację pracy w podległych

im jednostkach i komórkach organizacyjnych prokuratury, a także odpowiednie warunki

kadrowe, techniczne i organizacyjne niezbędne do udziału prokuratora w postępowaniu

przyspieszonym.

Zwierzchnik służbowy na bieżąco zapoznaje się ze stanem realizacji zadań przez podległych

mu prokuratorów.

Prokurator prowadzący sprawę może konsultować sposób prowadzenia sprawy ze zwierzchnikiem

służbowym. Zwierzchnik służbowy może konsultować sposób prowadzenia sprawy z bezpośrednim

przełożonym.

Prokuratorzy wykonują czynności

1)

samodzielnie;

2)

we współpracy z innym prokuratorem, zwanym dalej „współreferentem”;

3)

w zespole.

1.

Jeżeli przemawia za tym dobro postępowania przygotowawczego, kierownik jednostki lub

zwierzchnik służbowy wyznacza współreferenta sprawy.

2.

Wyznaczając współreferenta, kierownik jednostki lub zwierzchnik służbowy może zastrzec,

które czynności wymagają wcześniejszej pisemnej opinii współreferenta. W przypadku

rozbieżności stanowisk między prokuratorem prowadzącym postępowanie a współreferentem

w zakresie tych czynności, sprawę przedstawia się zwierzchnikowi służbowemu lub kierownikowi

jednostki.

3.

Prokurator prowadzący sprawę może konsultować sposób jej prowadzenia ze współreferentem.

4.

Współreferent

1)

na bieżąco zapoznaje się z wykonywaniem istotnych czynności procesowych w sprawie,

w której jest współreferentem;

2)

może przedstawiać prokuratorowi prowadzącemu postępowanie opinie dotyczące każdej

czynności postępowania;

3)

w sprawach niecierpiących zwłoki, w przypadku przedłużającej się nieobecności prokuratora

prowadzącego sprawę, przeprowadza w jego zastępstwie czynności.

1.

Jeżeli przemawia za tym dobro śledztwa i szczególna waga lub zawiłość sprawy, prokurator

przełożony powołuje zespół i wyznacza jego kierownika spośród podległych mu prokuratorów.

2.

Kierownik zespołu kieruje zespołem, w tym wyznacza zadania członkom zespołu i określa

termin realizacji czynności.

3.

Kierownik zespołu

1)

sporządza i podpisuje akt oskarżenia;

2)

wydaje postanowienie o umorzeniu śledztwa;

3)

wydaje postanowienie o przedstawieniu zarzutów;

4)

składa wnioski i sporządza postanowienia w przedmiocie zastosowania środków zapobiegawczych.

4.

Zespół złożony z prokuratorów jednostek różnych stopni jest powoływany przez kierownika

jednostki najwyższego stopnia, po uzyskaniu od kierowników właściwych jednostek opinii

w sprawie powołania członka zespołu i zakresu jego zadań. W tym przypadku sprawa jest

prowadzona w jednostce najwyższego stopnia, a jej kierownik określa sposób obsługi

kancelaryjno-biurowej zespołu.

1.

Kierownik jednostki określa podział czynności podległych prokuratorów.

2.

W ramach podziału czynności prokurator

1)

wykonuje czynności oskarżyciela publicznego przed sądami;

2)

nadzoruje lub prowadzi postępowania przygotowawcze w sprawach karnych;

3)

wytacza powództwa oraz składa wnioski i bierze udział w postępowaniu sądowym w sprawach

cywilnych;

4)

bierze udział w postępowaniu administracyjnym oraz zaskarża do sądu niezgodne z prawem

decyzje administracyjne i bierze udział w postępowaniu sądowym w sprawach zgodności

z prawem tych decyzji;

5)

inicjuje kontrolę zgodności z prawem uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu

terytorialnego oraz rozporządzeń porządkowych wojewody;

6)

wykonuje inne czynności określone przez kierownika jednostki.

3.

Podział czynności przewiduje stałe wykonywanie przez prokuratora przynajmniej jednego

z zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do prokuratorów wykonujących czynności w Prokuraturze

Generalnej, prokuratorów delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki

organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub przez niego nadzorowanej,

prokuratorów delegowanych do pełnienia obowiązków lub pełnienia określonej funkcji

poza granicami państwa, prokuratorów Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu oraz prokuratorów kierujących jednostkami o obsadzie kadrowej powyżej dziesięciu

prokuratorów.

5.

W przypadku prokuratorów pełniących funkcje dopuszcza się zmniejszenie obciążenia

obowiązkami służbowymi w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 2, w zakresie

koniecznym do prawidłowego pełnienia funkcji.

6.

Treść zarządzenia ustalającego podział czynności kierownik jednostki podaje do wiadomości

wszystkich prokuratorów i pracowników tej jednostki.

1.

Prokurator bezpośrednio przełożony oraz zwierzchnik służbowy zapewniają równomierne

obciążenie obowiązkami służbowymi podległych im prokuratorów.

2.

Prokurator bezpośrednio przełożony oraz zwierzchnik służbowy rozstrzyga o pierwszeństwie

realizacji zadań, o których mowa w § 18 ust. 2 pkt 1 i 2.

Godziny urzędowania ustala

1)

prokurator apelacyjny - w prokuraturze apelacyjnej;

2)

prokurator okręgowy - w prokuraturze okręgowej i w prokuraturach rejonowych na obszarze

jej działania.

1.

W prokuraturze rejonowej, okręgowej i apelacyjnej prokurator przełożony zarządza pełnienie

przez prokuratorów dyżurów po godzinach urzędowania i w dni wolne od pracy. Dyżur

może być prowadzony w jednostce lub poza nią.

2.

Prokurator przełożony zapewnia możliwość kontaktu służbowego z prokuratorem pełniącym

dyżur.

3.

Dla zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym, w związku

z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym, prokurator przełożony w jednostce,

przy której działa Punkt Informacyjny Krajowego Rejestru Karnego, może zarządzić odpowiednio

dłuższe godziny urzędowania Punktu.

4.

O wydaniu zarządzenia, o którym mowa w ust. 3, prokurator przełożony informuje niezwłocznie

Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

5.

Prokurator przełożony może zarządzić przebywanie wyznaczonego prokuratora i pracownika

prokuratury w dni ustawowo wolne od pracy oraz w określonych godzinach w dni robocze,

poza siedzibą jednostki, przy zapewnieniu stałego kontaktu telefonicznego.

6.

Informację o sposobie kontaktu z prokuratorem pełniącym dyżur prokurator rejonowy,

okręgowy lub apelacyjny przekazuje właściwemu komendantowi Policji oraz właściwemu

miejscowo dyrektorowi delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wskazując sposób

bezpośredniego kontaktowania się z tym prokuratorem.

1.

W związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym prokurator przełożony

może zarządzić pełnienie dyżurów przez prokuratorów w godzinach pełnienia dyżurów

przez sędziów w sądach rejonowych.

2.

Informację o sposobie kontaktu z prokuratorem pełniącym dyżur prokurator rejonowy

przekazuje właściwemu komendantowi Policji, wskazując sposób bezpośredniego kontaktowania

się z tym prokuratorem.

3.

Prokurator rejonowy ustala listę prokuratorów wyznaczonych do pełnienia dyżurów, zarządzonych

w związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym; listę przekazuje się

niezwłocznie prezesowi właściwego sądu rejonowego oraz właściwemu komendantowi Policji.

1.

W Prokuraturze Generalnej interesantów przyjmuje Prokurator Generalny i jego zastępcy

lub wyznaczeni prokuratorzy i pracownicy Prokuratury Generalnej.

2.

W pozostałych jednostkach interesantów przyjmują odpowiednio: prokurator apelacyjny,

okręgowy i rejonowy, ich zastępcy lub wyznaczeni prokuratorzy i pracownicy prokuratury.

3.

Interesantów przyjmuje się co najmniej przez 6 godzin w czasie urzędowania prokuratury,

a w każdy poniedziałek do godz. 18

1.

Kierownik jednostki i zwierzchnik służbowy jest uprawniony do

1)

zapoznawania się z aktami prowadzonych lub zakończonych postępowań;

2)

żądania ustnych lub pisemnych informacji o przebiegu postępowania;

3)

kontrolowania poziomu merytorycznego wystąpień prokuratorów przed sądem;

4)

udzielania pisemnych lub bezpośrednich uwag prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu

postępowanie przygotowawcze.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki może przekazać sprawę

do dalszego prowadzenia innemu prokuratorowi. Przekazanie wymaga uzasadnienia, w którym

powołuje się okoliczności wskazujące na konieczność przekazania sprawy.

1.

Kierownik jednostki wyższego stopnia może dokonać analizy akt toczącego się lub zakończonego

postępowania przygotowawczego. Ponadto może zająć pisemne stanowisko w kwestii zgłoszonej

przez strony lub inne uprawnione osoby.

2.

O poczynionych w toku analizy ustaleniach, w tym zwłaszcza o stwierdzonych uchybieniach,

kierownik jednostki wyższego stopnia informuje kierownika podległej jednostki.

1.

Objęcie sprawy nadzorem służbowym może nastąpić na podstawie decyzji kierownika jednostki

wyższego stopnia

1)

w przypadku powzięcia przez niego informacji o istotnych nieprawidłowościach w postępowaniu

w sprawie prowadzonej w jednostce bezpośrednio niższego stopnia;

2)

wobec szczególnej zawiłości sprawy lub jej wagi, gdy nie zachodzi potrzeba powołania

zespołu;

3)

na wniosek prokuratora prowadzącego postępowanie.

2.

Kierownik jednostki wyższego stopnia wyznacza prokuratora do sprawowania w danej sprawie

nadzoru służbowego oraz zawiadamia o tym kierownika jednostki bezpośrednio podległej.

3.

W przypadku podjęcia decyzji o objęciu nadzorem służbowym, prokurator sprawujący nadzór

służbowy może

1)

zapoznawać się z aktami sprawy, przy czym zapoznanie następuje w jednostce, w której

prowadzone jest postępowanie, albo poprzez uzyskanie dostępu do ich wersji elektronicznej;

2)

żądać ustnych lub pisemnych informacji o przebiegu postępowania;

3)

udzielać pisemnych lub bezpośrednich konsultacji prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu

postępowanie przygotowawcze.

Prokurator przełożony jest uprawniony do kontroli akt prowadzonego lub zakończonego

postępowania. Kontrola akt postępowania będącego w toku następuje w jednostce, w której

postępowanie to jest prowadzone, albo poprzez uzyskanie dostępu do ich wersji elektronicznej.

O ustaleniach poczynionych w toku działań określonych w § 26 i § 27, w tym zwłaszcza

o stwierdzonych uchybieniach, odpowiednio kierownik jednostki wyższego stopnia lub

prokurator przełożony informuje prokuratora kierującego właściwą jednostką.

1.

Kierownik jednostki informuje kierownika jednostki wyższego stopnia o sprawach o szczególnej

wadze lub zawiłości, wskazujących na potrzebę przejęcia postępowania przez jednostkę

wyższego stopnia, powołania zespołu z udziałem prokuratora z jednostki wyższego stopnia

lub objęcia prowadzonego postępowania nadzorem służbowym, a także ze względu na możliwy

społeczny oddźwięk sprawy lub przeprowadzonych w toku postępowania czynności.

2.

Kierownik jednostki wyższego stopnia może zwrócić się do kierownika podległej jednostki

o przedstawienie informacji dotyczącej postępowania przygotowawczego lub sądowego

w każdej sprawie, określając zakres żądanej informacji.

1.

Czynności wykonywane w toku nadzoru dokumentuje się na piśmie.

2.

O przypadkach oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa przez prokuratora stwierdzonych

w toku nadzoru zawiadamia się przełożonego dyscyplinarnego tego prokuratora.

W celu poprawy sprawności i efektywności prowadzonych postępowań przygotowawczych,

prokurator jednostki wyższego stopnia może zarządzić koordynowanie ścigania określonej

kategorii przestępstw, które polega w szczególności na

1)

systematycznym zbieraniu i analizowaniu materiałów, w tym danych statystycznych, dotyczących

form, kierunków i dynamiki przestępczości, sposobu działania sprawców przestępstw

oraz okoliczności sprzyjających ich popełnianiu;

2)

prowadzeniu badań akt spraw dotyczących określonej kategorii przestępstw oraz opracowywaniu,

przy uwzględnieniu danych, o których mowa w pkt 1, sprawozdań i raportów o stanie

przestępczości;

3)

opracowywaniu i wdrażaniu do praktyki prokuratorskiej metodyki prowadzenia postępowań

przygotowawczych, dotyczącej wybranej kategorii przestępstw.

1.

Prokurator Generalny, prokurator apelacyjny i prokurator okręgowy zarządza nie rzadziej

niż raz na cztery lata wizytację jednostki.

2.

Wizytacja obejmuje w szczególności badanie

1)

prawidłowości i efektywności realizacji czynności, o których mowa w § 18 ust. 2;

2)

prawidłowości wykonywania pozostałych czynności przez prokuratorów;

3)

ukształtowania wewnętrznej struktury jednostki z punktu widzenia zapewnienia prawidłowej

realizacji jej zadań;

4)

prawidłowości podziału czynności pomiędzy prokuratorów, w tym przede wszystkim z punktu

widzenia respektowania obowiązku, o którym mowa w § 19, oraz urzędników i innych pracowników

jednostki;

5)

efektywności kierowania jednostką oraz jej komórkami organizacyjnymi;

6)

prawidłowości, efektywności i sprawności realizacji nadzoru służbowego;

7)

prawidłowości organizacji pracy komórek obsługi administracyjnej;

8)

prawidłowości i sprawności postępowania w sprawach skarg i wniosków, prowadzenia spraw

kadrowych, ochrony informacji niejawnych oraz administrowania danymi w systemach teleinformatycznych.

3.

Wizytacja nie może trwać dłużej niż 21 kolejnych dni roboczych.

4.

O planowanej wizytacji zawiadamia się prokuratora kierującego jednostką podlegającą

wizytacji na co najmniej 30 dni przed przystąpieniem do jej przeprowadzenia.

1.

Prokurator Generalny, prokurator apelacyjny i prokurator okręgowy może zarządzić lustrację

w jednostce, w szczególności gdy ujawnią się informacje o nieprawidłowościach w działalności

tej jednostki.

2.

Lustracja obejmuje wybrane zagadnienia z działalności jednostki. Przeprowadza się

ją w celu zbadania przyczyn nieprawidłowości lub kontroli sprawności i efektywności

kierowania jednostką oraz prawidłowości, efektywności i sprawności realizacji nadzoru

służbowego.

3.

Zarządzając wizytację lub lustrację, określa się zadania, zakres kontroli i termin

jej przeprowadzenia oraz skład zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego, ze wskazaniem

prokuratora - przewodniczącego zespołu.

1.

Wizytacje i lustracje prokuratur apelacyjnych przeprowadzają wizytatorzy Prokuratury

Generalnej i wyznaczeni prokuratorzy Prokuratury Generalnej lub prokuratorzy prokuratur

apelacyjnych, a w przypadku potrzeby także urzędnicy tych prokuratur. Zespołowi wizytacyjnemu

lub lustracyjnemu przewodniczy wizytator Prokuratury Generalnej.

2.

Wizytacje i lustracje prokuratur okręgowych przeprowadzają wizytatorzy prokuratury

apelacyjnej i wyznaczeni prokuratorzy prokuratury apelacyjnej lub prokuratorzy podległych

prokuratur okręgowych, a w przypadku potrzeby także urzędnicy tych prokuratur lub

wizytatorzy, prokuratorzy i urzędnicy prokuratury, o których mowa w ust. 1. Zespołowi

wizytacyjnemu lub lustracyjnemu przewodniczy wizytator wyznaczony przez zarządzającego

wizytację lub lustrację.

3.

Wizytacje i lustracje prokuratur rejonowych przeprowadzają wizytatorzy prokuratury

okręgowej i wyznaczeni prokuratorzy prokuratury okręgowej, a w przypadku potrzeby

także urzędnicy prokuratury lub wizytatorzy, prokuratorzy i urzędnicy prokuratury,

o których mowa w ust. 1 i 2. Zespołowi wizytacyjnemu lub lustracyjnemu przewodniczy

wizytator wyznaczony przez zarządzającego wizytację lub lustrację.

4.

Wizytacji i lustracji jednostki nie może przeprowadzać prokurator będący małżonkiem,

krewnym albo powinowatym prokuratora wizytowanej lub lustrowanej jednostki, lub pozostający

z prokuratorem tej jednostki w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić

uzasadnione wątpliwości co do bezstronności prokuratora biorącego udział w wizytacji

lub lustracji.

W zależności od potrzeb skład zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego w każdym czasie

może zostać zmieniony, zwłaszcza gdy w związku z poczynionymi ustaleniami zakres przeprowadzanej

kontroli wymaga rozszerzenia.

1.

Ustalenia poczynione w toku wizytacji lub lustracji omawia się, bezpośrednio po jej

zakończeniu, na naradzie z prokuratorami i pracownikami kontrolowanej jednostki.

2.

W toku narady informuje się kierownika kontrolowanej jednostki o najistotniejszych

spostrzeżeniach wskazujących na potrzebę bezzwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

1.

Z wizytacji sporządza się sprawozdanie, które przekazuje się prokuratorowi kierującemu

wizytowaną jednostką, w terminie 60 dni od jej zakończenia, do którego może on zgłosić

uwagi w terminie 30 dni od dnia przekazania mu sprawozdania.

2.

Zarządzający wizytację, na wniosek przewodniczącego zespołu wizytacyjnego, może przedłużyć

termin sporządzenia i przekazania sprawozdania z wizytacji na czas oznaczony, nie

dłuższy niż 90 dni od dnia jej zakończenia, jeżeli jest to uzasadnione zakresem wizytacji.

3.

Zespół wizytacyjny, w terminie 14 dni, przedstawia stanowisko do uwag, o których mowa

w ust. 1.

1.

Sprawozdanie z wizytacji zawiera

1)

określenie celu i zakresu wizytacji;

2)

poczynione ustalenia oraz, w razie potrzeby, zalecany sposób usunięcia przyczyn stwierdzonych

nieprawidłowości;

3)

ocenę badanych zagadnień i ogólną ocenę wizytowanej jednostki, określenie poziomu

pracy prokuratorów i pracowników prokuratury oraz odrębną ocenę pracy kierownika jednostki

i jego zastępców;

4)

wnioski końcowe.

2.

Sprawozdanie z lustracji zawiera dane dotyczące zakresu poczynionych ustaleń, ujawnionych

uchybień i ich przyczyn oraz wynikające z nich wnioski. W sprawozdaniu, w razie potrzeby,

zamieszcza się zalecenia polustracyjne.

3.

W sprawozdaniu z wizytacji i lustracji wskazuje się zakres badań dokonywanych przez

poszczególnych członków zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego, a w załączniku do

sprawozdania - wykaz zbadanych spraw.

1.

Przy ustalaniu wyników wizytacji ocenia się okoliczności wskazane w § 32 ust. 2 oraz

określa stopień realizacji zaleceń z poprzedniej wizytacji i lustracji.

2.

Odrębnej ocenie podlega prawidłowość i poziom wykonywania zadań przez kierownika jednostki,

jego zastępców, kierowników komórek organizacyjnych oraz kierowników ośrodków zamiejscowych

i wizytatorów.

Na podstawie sprawozdania z wizytacji, uwag prokuratora kierującego wizytowaną jednostką

oraz stanowiska zespołu wizytacyjnego prokurator zarządzający wizytację

1)

podtrzymuje ocenę pracy wizytowanej jednostki, prokuratora kierującego tą jednostką

i jego zastępców zawartą w sprawozdaniu lub dokonuje własnej oceny;

2)

podtrzymuje zalecenia zawarte w sprawozdaniu lub przedstawia własne zalecenia powizytacyjne,

zakreślając termin ich realizacji.

1.

Omówienie wyników wizytacji z prokuratorami wizytowanej jednostki następuje w terminie

do 30 dni od daty zakończenia wizytacji.

2.

W omówieniu wyników wizytacji uczestniczy prokurator, który ją zarządził.

3.

Ustalenia dokonane w toku wizytacji przedstawia przewodniczący zespołu wizytacyjnego.

W przypadku stwierdzenia oczywiście rażących uchybień, a także uzyskania niezadowalającej

oceny pracy jednostki lub niezadowalającej oceny pracy w określonym zakresie, przeprowadza

się, po upływie wyznaczonego terminu, sprawdzenie prawidłowości wykonania zaleceń

powizytacyjnych.

1.

Z lustracji sporządza się sprawozdanie, które przekazuje się prokuratorowi kierującemu

lustrowaną jednostką, w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia. Może on zgłosić uwagi

w terminie 30 dni od dnia przekazania mu sprawozdania.

2.

Zarządzający lustrację, na wniosek przewodniczącego zespołu lustracyjnego, może przedłużyć

termin sporządzenia i przekazania sprawozdania z lustracji na czas oznaczony, nie

dłuższy niż 30 dni od dnia jej zakończenia, jeżeli jest to uzasadnione zakresem lustracji.

3.

Zespół lustracyjny przedstawia stanowisko do zgłoszonych uwag w terminie 14 dni.

4.

Na podstawie sprawozdania z lustracji, uwag prokuratora kierującego lustrowaną jednostką

oraz stanowiska zespołu lustracyjnego prokurator zarządzający lustrację podtrzymuje

zalecenia zawarte w sprawozdaniu lub przedstawia własne zalecenia polustracyjne, zakreślając

termin ich realizacji.

Prokurator rejonowy przedstawia prokuratorowi okręgowemu pisemne wnioski w sprawach

ze stosunku pracy podległych prokuratorów i pracowników.

Prokurator okręgowy

1)

dokonuje podziału etatów prokuratorskich i asesorskich, etatów asystenta prokuratora

oraz etatów pracowników prokuratury na prokuratury rejonowe i komórki organizacyjne

prokuratury okręgowej;

2)

przed przedstawieniem Krajowej Radzie Prokuratury zgłoszenia kandydata na stanowisko

prokuratora prokuratury rejonowej przeprowadza kontrolę formalną zgłoszenia, wyznacza

wizytatora prokuratury okręgowej do przeprowadzenia oceny kwalifikacji, którą następnie

przedstawia kolegium prokuratury okręgowej;

3)

występuje, z zachowaniem drogi służbowej, z wnioskami o odwołanie ze stanowiska prokuratora

prokuratury rejonowej i prokuratora prokuratury okręgowej oraz o mianowanie i zwolnienie

asesora prokuratury, a także w innych sprawach zastrzeżonych do decyzji Prokuratora

Generalnego;

4)

występuje z wnioskami do prokuratora apelacyjnego, upoważnionego na podstawie odrębnych

przepisów do podejmowania decyzji w tym przedmiocie, z wnioskami o powołanie do pełnienia

określonych funkcji w prokuraturach rejonowych i prokuraturze okręgowej oraz o odwołanie

z ich pełnienia, a także w innych sprawach zastrzeżonych do decyzji prokuratora apelacyjnego;

5)

podejmuje pozostałe decyzje kadrowe;

6)

w ramach posiadanych środków finansowych przyznaje podległym pracownikom prokuratur

rejonowych i prokuratury okręgowej kolejne wyższe stawki wynagrodzenia zasadniczego,

określa wysokość przysługujących im dodatków oraz ustala wysokość wynagrodzenia podległych

asystentów prokuratora;

7)

udziela urlopów wychowawczych oraz urlopów bezpłatnych prokuratorom prokuratur rejonowych,

prokuratorom prokuratury okręgowej, asesorom prokuratury oraz pozostałym pracownikom

podległych jednostek;

8)

podejmuje decyzje we wszystkich innych sprawach dotyczących pracowników, jeżeli przepisy

szczególne nie stanowią inaczej;

9)

niezwłocznie zawiadamia Prokuratora Generalnego o utworzeniu lub zwolnieniu stanowiska

prokuratora prokuratury rejonowej.

Prokurator apelacyjny

1)

dokonuje podziału etatów prokuratorskich, etatów asystenta prokuratora oraz etatów

pracowników prokuratury na prokuratury okręgowe i komórki organizacyjne prokuratury

apelacyjnej;

2)

przed przedstawieniem Krajowej Radzie Prokuratury zgłoszenia kandydata na stanowisko

prokuratora prokuratury okręgowej lub prokuratury apelacyjnej przeprowadza kontrolę

formalną zgłoszenia, wyznacza wizytatora prokuratury apelacyjnej do przeprowadzenia

oceny kwalifikacji, którą następnie przedstawia kolegium prokuratury apelacyjnej;

3)

na podstawie odrębnych przepisów powołuje prokuratorów do pełnienia funkcji w prokuraturze

apelacyjnej, prokuraturach okręgowych i prokuraturach rejonowych oraz odwołuje z ich

pełnienia;

4)

realizuje uprawnienia przewidziane w § 45 pkt 3 i 5-8 w stosunku do prokuratorów oraz

pracowników prokuratury apelacyjnej;

5)

niezwłocznie zawiadamia Prokuratora Generalnego o utworzeniu lub zwolnieniu stanowiska

prokuratora prokuratury okręgowej lub prokuratury apelacyjnej.

Prokurator Generalny

1)

dokonuje podziału etatów prokuratorskich, etatów asystenta prokuratora oraz etatów

pracowników prokuratury na poszczególne prokuratury apelacyjne;

2)

przed przedstawieniem Krajowej Radzie Prokuratury zgłoszenia kandydata na stanowisko

prokuratora Prokuratury Generalnej przeprowadza kontrolę formalną zgłoszenia oraz

wyznacza wizytatora Prokuratury Generalnej do przeprowadzenia oceny kwalifikacji;

3)

realizuje uprawnienia przewidziane w § 45 pkt 6 i 7 w stosunku do prokuratorów oraz

pracowników Prokuratury Generalnej.

Kierownik jednostki wydaje decyzje i składa wnioski w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej

1)

prokuratorów - w ramach uprawnień przełożonego dyscyplinarnego;

2)

pracowników prokuratury - w ramach uprawnień kierownika jednostki.

1.

Roczny plan urlopów prokuratorów i pracowników prokuratury ustala kierownik jednostki.

2.

Prokurator Generalny ustala plan urlopów prokuratorów apelacyjnych, prokurator apelacyjny

- plan urlopów prokuratorów okręgowych, a prokurator okręgowy - plan urlopów prokuratorów

rejonowych.

3.

Kierownicy jednostek, zgodnie z ustalonym planem, udzielają urlopów wypoczynkowych

oraz decydują o konieczności odwołania z urlopu wypoczynkowego podległych im prokuratorów

i pozostałych pracowników.

1.

Opinia o prokuratorach i pracownikach prokuratury w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem

stosunku pracy może być wydana wyłącznie na ich prośbę.

2.

Opinie o prokuratorach i pracownikach prokuratury wykonujących czynności w Prokuraturze

Generalnej wydaje Prokurator Generalny, o prokuratorach i pracownikach prokuratury

wykonujących czynności w prokuraturze apelacyjnej wydaje prokurator apelacyjny, a

o prokuratorach i pracownikach prokuratury wykonujących czynności w prokuraturze okręgowej

i prokuraturze rejonowej - prokurator okręgowy.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą opinii wydawanych o asesorach prokuratury oraz innych

opinii służbowych sporządzonych w czasie trwania stosunku służbowego (stosunku pracy)

prokuratorów i pracowników prokuratury.

4.

Opinia może być udostępniona do wglądu tylko prokuratorowi i pracownikowi prokuratury,

którego dotyczy, jego zwierzchnikom i przełożonym oraz osobom prowadzącym postępowanie

służbowe lub dyscyplinarne wobec danego prokuratora lub pracownika prokuratury.

Prokurator apelacyjny ustala projekt porządku dziennego posiedzenia zgromadzenia prokuratorów

w prokuraturze apelacyjnej oraz posiedzenia kolegium prokuratury apelacyjnej, a prokurator

okręgowy - projekt porządku dziennego posiedzenia kolegium prokuratury okręgowej.

1.

Na posiedzenie zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej oraz posiedzenie

kolegium prokuratury apelacyjnej i kolegium prokuratury okręgowej mogą być zaproszeni

prokuratorzy okręgowi i prokuratorzy rejonowi, kierownicy komórek organizacyjnych

prokuratury apelacyjnej i prokuratury okręgowej oraz przedstawiciele związków zawodowych

działających w prokuraturze, a także innych organizacji, które zrzeszają prokuratorów.

2.

W razie potrzeby w posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1, lub w jego części mogą uczestniczyć

inni zaproszeni pracownicy prokuratury lub inne osoby.

1.

Zebranie prokuratorów w Prokuraturze Generalnej, zgromadzenie prokuratorów w prokuraturze

apelacyjnej, kolegium prokuratury apelacyjnej i kolegium prokuratury okręgowej wyrażają

opinię lub zajmują stanowisko w formie uchwały zapadającej zwykłą większością głosów,

której treść zamieszcza się w protokole posiedzenia.

2.

Z przebiegu posiedzenia zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej oraz

kolegium prokuratury apelacyjnej i kolegium prokuratury okręgowej sporządza się protokół,

który zawiera streszczenie dyskusji oraz treść podjętych uchwał.

1.

Środkami z części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze w zakresie pobierania

dochodów i dokonywania wydatków dysponują - stosownie do zakresu swoich kompetencji

- dysponenci poszczególnych stopni.

2.

Dysponentem części budżetowej jest Prokurator Generalny, jako dysponent części budżetu

państwa odpowiadającej prokuraturze.

3.

Dysponentem drugiego stopnia jest prokurator apelacyjny w zakresie dysponowania środkami

budżetowymi prokuratur okręgowych na obszarze działania danej prokuratury apelacyjnej.

4.

Dysponentem trzeciego stopnia jest

1)

Prokurator Generalny w zakresie dysponowania środkami budżetowymi Prokuratury Generalnej;

2)

prokurator apelacyjny w zakresie dysponowania środkami budżetowymi danej prokuratury

apelacyjnej;

3)

prokurator okręgowy w zakresie dysponowania środkami budżetowymi danej prokuratury

okręgowej oraz prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury okręgowej.

W przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających przekazanie sprawy według właściwości

innej jednostce, prokurator, który sprawę przekazuje, przeprowadza czynności niecierpiące

zwłoki.

1.

W przypadku potrzeby dokonania czynności przez prokuratora innej jednostki, prokurator

prowadzący lub nadzorujący postępowanie może zwrócić się do niej o udzielenie pomocy

prawnej.

2.

W pisemnym wniosku o udzielenie pomocy prawnej wskazuje się okoliczności wymagające

wyjaśnienia oraz określa czynności, które mają być dokonane. Do wniosku dołącza się

kopie niezbędnych dokumentów z akt sprawy. Akta sprawy lub odpowiednią ich część przesyła

się tylko w razie konieczności.

3.

Prokurator wezwany do udzielenia pomocy prawnej niezwłocznie, nie później niż w terminie

14 dni, chyba że we wniosku termin ten oznaczono odmiennie, dokonuje wnioskowanych

czynności, tak aby nie zachodziła konieczność ich powtarzania lub uzupełniania.

4.

Jeżeli w toku realizacji wniosku o pomoc prawną wyłoni się potrzeba dokonania również

innych, niewskazanych we wniosku czynności, prokurator wezwany wykonuje je niezwłocznie

oraz informuje o tym prokuratora wnioskującego.

5.

Jeżeli wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej w terminie określonym w ust. 3

nie jest możliwe, należy niezwłocznie zawiadomić prokuratora zwracającego się o pomoc

prawną o przyczynie zwłoki, z podaniem terminu wykonania czynności.

1.

Zawiadomienie o odmowie uwzględnienia w całości lub w części złożonego w sprawie wniosku

lub innego żądania przesyła się zainteresowanemu bezzwłocznie, z uzasadnieniem zajętego

stanowiska, a w razie potrzeby z pouczeniem o przysługujących mu uprawnieniach.

2.

Jeżeli wniosek lub inne żądanie pochodzi od osoby niebędącej w stanie samodzielnie

dochodzić swoich praw, prokurator - gdy nie jest zobowiązany do podjęcia działania

z urzędu - powinien rozważyć możliwość udzielenia jej pomocy prawnej lub zwrócić się

do właściwego organu, instytucji lub organizacji w sprawie udzielenia takiej pomocy.

1.

Postępowanie przygotowawcze prowadzi jednostka określona zgodnie z odpowiednio stosowanymi

art. 31-34 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., zwanej dalej „k.p.k.”.

2.

Spór o właściwość między równorzędnymi jednostkami rozstrzyga kierownik jednostki

wyższego stopnia nad jednostką, która wszczęła spór.

3.

Spór o właściwość między jednostkami różnego stopnia rozstrzyga kierownik jednostki

wyższego stopnia nad jednostką wyższego stopnia pozostającą w sporze.

4.

Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej, postępowanie przygotowawcze prowadzi

się lub nadzoruje w jednostce wyznaczonej przez kierownika prokuratury apelacyjnej,

na której obszarze właściwości najwcześniej uzyskano informację o popełnieniu przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na dobro prowadzonego postępowania,

kierownik jednostki wyższego stopnia może, w drodze postanowienia, przekazać sprawę

do prowadzenia lub nadzoru innej podległej jednostce niż jednostka właściwa w myśl

ust. 1.

6.

O sprawach, które mogą dotyczyć funkcjonariuszy publicznych, o których mowa w art. 115 § 13 pkt 1-2a k.k., sędziów lub prokuratorów, a także o innych sprawach wywołujących oddźwięk społeczny,

kierownik jednostki zawiadamia prokuratora apelacyjnego, który może o tej sprawie

poinformować Prokuratora Generalnego.

1.

W sprawach o przestępstwo określone w art. 209 k.k. postępowanie przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze

właściwości stale mieszka lub czasowo przebywa pokrzywdzony.

2.

W sprawach o przestępstwo popełnione za pośrednictwem sieci teleinformatycznej lub

telekomunikacyjnej postępowanie przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce,

na której obszarze właściwości sprawca działał.

3.

W sprawach o kradzież w transporcie lądowym, wodnym i powietrznym oraz o przestępstwo

na szkodę pasażerów korzystających ze środków tego transportu postępowanie przygotowawcze

prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze właściwości ujawniono przestępstwo

lub przyjęto zawiadomienie o jego popełnieniu.

Kierownik jednostki może zwrócić się do bezpośredniego przełożonego z wnioskiem o

przejęcie prowadzenia danej sprawy, jeżeli uzasadniają to w szczególności skomplikowany

charakter sprawy lub względy organizacyjne, w tym związane z obsadą kadrową jednostki.

1.

W przypadku łączenia spraw do prowadzenia w jednym postępowaniu przygotowawczym, akta

postępowania później wszczętego włącza się do akt postępowania wszczętego wcześniej.

2.

Niezależnie od dnia wszczęcia postępowania przygotowawczego w łączonych sprawach akta

dochodzenia włącza się do akt śledztwa, a akta innego postępowania do akt postępowania,

w którym stosuje się tymczasowe aresztowanie.

W razie stwierdzenia, że sprawca przestępstwa podlegającego orzecznictwu sądów powszechnych

popełnił także przestępstwo podlegające orzecznictwu sądów wojskowych lub wspólnie

z osobą podlegającą orzecznictwu tych sądów, prokurator, po dokonaniu czynności niezbędnych

dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa, wydaje postanowienie o przekazaniu

sprawy właściwemu prokuratorowi wojskowemu.

Jeżeli zachodzi potrzeba pociągnięcia prokuratora do odpowiedzialności karnej, prokurator

prowadzący śledztwo, po dokonaniu niezbędnych czynności dowodowych, występuje do prokuratora

bezpośrednio przełożonego o skierowanie do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie

na ściganie.

Zawiadomienie o przestępstwie prokurator przyjmuje niezależnie od właściwości miejscowej

i rodzaju czynu zabronionego.

1.

Niezwłocznie po wszczęciu postępowania przygotowawczego sporządza się, w miarę potrzeby,

plan śledztwa lub plan dochodzenia, zwłaszcza w sprawach zawiłych i o poważne przestępstwa.

Plan aktualizuje się stosownie do ujawnionych nowych okoliczności.

2.

Plan przechowuje się w aktach podręcznych sprawy.

1.

Powierzając Policji lub innym uprawnionym organom przeprowadzenie śledztwa w całości

lub w określonym zakresie, prokurator udziela wytycznych oraz określa termin do przedstawienia

planu śledztwa, jeżeli zachodzi potrzeba jego sporządzenia. Plan ten podlega kontroli

prokuratora, który w razie potrzeby dokonuje w nim zmian i uzupełnień oraz wskazuje

czynności procesowe, których dokona sam lub w których chce uczestniczyć.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie zachodzą przesłanki z art. 315 § 2 k.p.k., prokurator może zastrzec, że dopuszczenie stron do udziału w czynnościach śledczych

wymaga jego zgody.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania czynności procesowych, o których mowa w art. 308 § 1 i 2 k.p.k., prokurator, jeżeli jest obecny na miejscu zdarzenia, dokonuje tych czynności osobiście

lub kieruje ich przebiegiem.

2.

Prokurator, o którym mowa w ust. 1, podejmuje decyzję w przedmiocie wszczęcia śledztwa

lub dochodzenia, przekazując jednocześnie funkcjonariuszowi Policji albo innego uprawnionego

organu dokonującemu czynności lub uczestniczącemu w ich dokonaniu ustne polecenia

i wytyczne. Na wniosek funkcjonariusza Policji albo innego uprawnionego organu polecenia

i wytyczne prokurator potwierdza w odręcznej notatce urzędowej.

Wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów obejmuje jego sporządzenie, niezwłoczne

ogłoszenie i przesłuchanie podejrzanego.

1.

Postanowienie o zmianie zarzutów dotyczy czynu, który był objęty uprzednio wydanym

postanowieniem o przedstawieniu, zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

2.

Postanowienie określone w ust. 1 wydaje się, jeżeli zachodzi potrzeba istotnej zmiany

opisu czynu lub też zarzucony czyn należy zakwalifikować z surowszego przepisu albo

z przepisu o takim samym zagrożeniu ustawowym lub z łagodniejszego przepisu, gdy ma

to znaczenie dla obrony podejrzanego.

W przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez osoby

wymienione w art. 309 pkt 2 i 3 k.p.k., czynności wymienione w art. 308 § 1 k.p.k. przeprowadzane są przy udziale prokuratora.

1.

Przed przesłuchaniem sprawdza się dane osobowe przesłuchiwanego na podstawie dowodu

osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym stosowną

wzmiankę w protokole przesłuchania. Brak dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego

tożsamość należy odnotować w protokole.

2.

Jeżeli tożsamość przesłuchiwanej osoby budzi wątpliwości i występuje niemożność jej

ustalenia, należy w chwili dokonywania czynności procesowej posłużyć się uzyskanymi

od niej danymi, a następnie ustalić jej tożsamość.

W protokole przesłuchania należy przyjąć, jako formę gramatyczną relacji przesłuchiwanego,

pierwszą osobę czasu przeszłego i zamieszczać możliwie dokładnie charakterystyczne

określenia lub zwroty użyte przez osobę przesłuchiwaną oraz wzmianki dotyczące szczególnego

zachowania się tej osoby. Każdą stronę protokołu przesłuchania podpisują wszystkie

osoby biorące udział w czynności. O odmowie złożenia podpisu lub przeszkodzie w jego

złożeniu należy sporządzić adnotację.

Przebieg czynności utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk,

jak również przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie przesłuchania

świadka na odległość, na żądanie osoby w niej uczestniczącej należy odtworzyć bezpośrednio

po jej dokonaniu i fakt ten odnotować w protokole czynności.

W przesłuchaniu dokonywanym osobiście przez prokuratora nie może brać udziału lub

być przy nim obecny funkcjonariusz Policji albo innego uprawnionego organu prowadzący

postępowanie lub wykonujący czynności procesowe z udziałem przesłuchiwanej osoby.

Czynność tę przeprowadza się w jednostce, chyba że szczególne względy stoją temu na

przeszkodzie.

1.

Prokurator powołuje biegłego niezwłocznie po zebraniu materiału dowodowego potrzebnego

do wydania opinii. Materiał zbiera się w sposób umożliwiający wydanie opinii w wyznaczonym

terminie.

2.

W postanowieniu o powołaniu biegłego prokurator określa materiały przekazane biegłemu

w celu wydania opinii w sposób umożliwiający ich identyfikację.

1.

Prokurator zaznajamia biegłego z wynikami prowadzonego postępowania, niezbędnymi do

wydania opinii.

2.

Po otrzymaniu opinii prokurator niezwłocznie zapoznaje się z jej treścią. Podejmując

decyzję o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu, prokurator ocenia, czy opinia jest pełna,

jasna, sporządzona w sposób rzetelny oraz zgodna z zasadami logicznego rozumowania.

3.

Prokurator przyznaje biegłemu wynagrodzenie w formie postanowienia.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o orzeczenie obserwacji, prokurator sprawdza, czy biegłym

została udostępniona całość dokumentacji lekarskiej dotyczącej podejrzanego niezbędnej

do wydania ostatecznej opinii, a w szczególności odnoszącej się do jego dotychczasowego

leczenia psychiatrycznego, a w razie potrzeby umożliwia biegłym zapoznanie się z aktami

uprzednio prowadzonych przeciwko temu podejrzanemu spraw karnych oraz w porozumieniu

z biegłymi zbiera odpowiednie dane, także w drodze przesłuchań i innych czynności.

1.

W postanowieniu o przeszukaniu należy podać cel tej czynności, ze wskazaniem osoby

podejrzanej, która ma być wykryta, zatrzymana lub przymusowo doprowadzona, albo rzeczy,

które mają być znalezione lub zatrzymane, jak również imię, nazwisko i adres osoby

(nazwę i adres instytucji), u której czynności te mają być przeprowadzone, oraz organ

wykonujący czynność.

2.

W uzasadnieniu postanowienia należy przedstawić dowody lub przytoczyć okoliczności

dające podstawę do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy znajdują

się w miejscu wskazanym w postanowieniu.

Prokurator kontroluje prawidłowość postępowania z dowodami rzeczowymi, nie dopuszczając

zwłaszcza do

1)

przechowywania ich w jednostce bez uprzedniego zarejestrowania;

2)

przechowywania w aktach sprawy pieniędzy, książeczek oszczędnościowych i czekowych,

kart płatniczych, papierów wartościowych;

3)

zwrotu osobie uprawnionej dowodu rzeczowego bez należytego udokumentowania;

4)

przekazania sądowi aktu oskarżenia lub wniosku o warunkowe umorzenie postępowania

przygotowawczego bez dowodów rzeczowych.

1.

Dane o podejrzanym, o których mowa w art. 213 § 1-2a k.p.k., należy ustalić niezwłocznie po wydaniu w stosunku do niego postanowienia o przedstawieniu

zarzutów albo po postawieniu mu zarzutu bez wydania takiego postanowienia w związku

z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego. W przypadku rozstrzygania

kwestii zastosowania środka zapobiegawczego ustalenie danych, o których mowa w art. 213 § 1 k.p.k., powinno nastąpić przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie.

2.

Jeżeli dane o karalności podejrzanego pochodzą sprzed więcej niż 6 miesięcy, należy

zażądać ich ponownie.

3.

Jeżeli podejrzanym jest nieletni albo jeżeli karalność czynu zależy od wieku pokrzywdzonego,

do akt sprawy załącza się wyciąg z dowodu osobistego, z paszportu lub z aktu urodzenia

podejrzanego lub pokrzywdzonego.

1.

Prokurator rozpatruje niezwłocznie wnioski stron, ich obrońców i pełnomocników o przeprowadzenie

określonych dowodów i dopuszczenie ich do udziału w czynnościach.

2.

Jeżeli w żądaniu dopuszczenia do udziału w czynnościach procesowych nie sprecyzowano,

o jakie czynności chodzi, należy wezwać składającego żądanie do wskazania, w jakich

czynnościach postępowania przygotowawczego chce uczestniczyć.

1.

Prokurator wybiera pokrzywdzonych do przesłuchania, kierując się celami postępowania

przygotowawczego, i przesłuchuje ich.

2.

W sprawach, w których do przesłuchania wyznaczono znaczną liczbę pokrzywdzonych, prokurator

może polecić Policji lub innemu uprawnionemu organowi ich przesłuchanie.

3.

Prokurator zapewnia wszystkim pokrzywdzonym, których nie przesłuchuje, możliwość przedstawienia

stanowiska na piśmie.

1.

Po przyjęciu od podejrzanego do protokołu zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o świadku koronnym”, prokurator prowadzący lub nadzorujący

postępowanie przygotowawcze niezwłocznie przesłuchuje podejrzanego co do okoliczności

warunkujących wydanie przez sąd postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu z

zeznań świadka koronnego oraz wykonuje inne niezbędne czynności.

2.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze przed skierowaniem

do Prokuratora Generalnego wniosku o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu o dopuszczenie

dowodu z zeznań świadka koronnego, przedstawia podejrzanemu zarzuty popełnienia wszystkich

przestępstw, których ten podejrzany dopuścił się i które ujawnił, składając wyjaśnienie

w trybie i na zasadach określonych w ustawie o świadku koronnym, a następnie w miarę potrzeby uzupełniająco go przesłuchuje.

3.

W celu uzyskania zgody Prokuratora Generalnego na wystąpienie do sądu o dopuszczenie

dowodu z zeznań świadka koronnego, prokurator apelacyjny przesyła akta sprawy wraz

z uzasadnionym wnioskiem dyrektorowi właściwego departamentu Prokuratury Generalnej.

Prokurator okręgowy wniosek w tym przedmiocie wraz z aktami sprawy przesyła za pośrednictwem

prokuratora apelacyjnego, który dołącza swoją opinię w kwestii zasadności dopuszczenia

dowodu.

4.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka koronnego

i wyłączeniu wobec podejrzanego materiałów do odrębnego postępowania, w sprawie przeciwko

pozostałym sprawcom, prokurator niezwłocznie przesłuchuje osobę wskazaną w postanowieniu

sądu w charakterze świadka, z uwzględnieniem treści art. 8 ustawy o świadku koronnym.

5.

O przesłuchaniu podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o świadku koronnym, i o wydaniu postanowienia o odmowie wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie dowodu

z zeznań świadka koronnego oraz o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia przez sąd

dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie

przygotowawcze zawiadamia drogą służbową, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, kierownika właściwej komórki organizacyjnej Prokuratury Generalnej.

6.

Wszystkie czynności dowodowe z udziałem podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie

określone w ust. 1, oraz czynności z udziałem świadka koronnego wykonuje osobiście

prokurator.

1.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa wyjaśnia powody, dla których nie można go zakończyć,

i wskazuje kierunki dalszego postępowania.

2.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej 3 miesięcy do roku składa się

nie później niż na 7 dni przed upływem terminu zakończenia śledztwa.

3.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej roku składa się właściwemu

prokuratorowi nie później niż na 14 dni przed upływem terminu zakończenia śledztwa.

1.

Jeżeli podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane obrażenia ciała, prokurator

zarządza zbadanie go przez lekarza, a wyniki badania dołącza do wniosku o zastosowanie

tymczasowego aresztowania.

2.

Jeżeli sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, umieścił podejrzanego w odpowiednim

zakładzie leczniczym, prokurator po otrzymaniu świadectwa lekarskiego ocenia zasadność

utrzymania tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu

śledczego lub wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym we wskazanym

zakładzie leczniczym, określając jednocześnie warunki umieszczenia w nim tymczasowo

aresztowanego.

3.

W przypadku otrzymania w toku śledztwa informacji o złym stanie zdrowia tymczasowo

aresztowanego prokurator zarządza zbadanie go przez lekarza w zakładzie karnym lub

areszcie śledczym.

4.

Po wydaniu przez sąd postanowienia o tymczasowym aresztowaniu prokurator przesyła

do aresztu śledczego, jeżeli wynika to z akt śledztwa lub dochodzenia, informacje

o podejrzanym mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego

lub zapewnienie bezpieczeństwa w areszcie. Jeżeli zachodzi konieczność izolowania

podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych, informacja zawiera w szczególności

ich dane osobowe. Prokurator powiadamia również areszt śledczy o odstąpieniu od dalszego

izolowania podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd, który

wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu; odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego

aresztowania wraz z nakazem zwolnienia niezwłocznie przekazuje do administracji zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa.

1.

W przypadku konieczności przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności,

prokurator wydaje zarządzenie

1)

o wysłaniu do właściwej jednostki Policji albo innego uprawnionego organu nakazu doprowadzenia

wraz z pisemnym poleceniem przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu

karnego lub aresztu śledczego;

2)

o wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego,

z którego podejrzany będzie doprowadzony do miejsca przeprowadzenia czynności, z podaniem

informacji o mającym nastąpić przetransportowaniu.

2.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje również wtedy, gdy zachodzi

konieczność dokonania czynności poza zakładem karnym z udziałem odbywającego prawomocnie

orzeczoną karę pozbawienia wolności. O wyznaczonym terminie wykonania czynności z

udziałem skazanego na terenie zakładu karnego prokurator pisemnie zawiadamia administrację

zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę.

3.

O zakończeniu czynności z udziałem podejrzanego niezwłocznie zawiadamia się administrację

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a następnie wydaje polecenie przetransportowania

tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywał, chyba

że prokurator przeprowadzający czynności postanowi inaczej.

4.

W przypadku konieczności wykonania czynności procesowych z tymczasowo aresztowanym

pozostającym do dyspozycji innego organu, prokurator pisemnie zwraca się do tego organu

o udzielenie zgody na dokonanie czynności w określonym czasie na terenie zakładu karnego

lub aresztu śledczego, a w przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza jednostką

penitencjarną, w której tymczasowo aresztowany przebywa, występuje również o udzielenie

zgody na przetransportowanie go do wskazanego aresztu śledczego lub innego miejsca

przeprowadzania czynności. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje w dyspozycji innego

prokuratora, zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje ten prokurator.

5.

Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów uprawnionych,

przetransportowanie uzgadnia się ze wszystkimi uprawnionymi organami.

6.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego, niektórych czynności

procesowych z udziałem osób pozbawionych wolności, w tym zwłaszcza końcowego zaznajomienia

z materiałami postępowania, dokonuje się w miarę możliwości na terenie aresztu śledczego

lub zakładu karnego.

1.

Prokurator udziela zgody na widzenie lub rozmowę telefoniczną z tymczasowo aresztowanym

w formie zarządzenia. O odmowie udzielenia zezwolenia zawiadamia się osobę ubiegającą

się o widzenie lub rozmowę.

2.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, poza danymi określonymi w art. 94 k.p.k., powinno zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dokumentu tożsamości;

3)

termin jego ważności;

4)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z tymczasowo aresztowanym;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym;

6)

podpis prokuratora.

3.

Oryginał zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, doręcza się osobie odwiedzającej, natomiast

jego kopię pozostawia w aktach podręcznych.

4.

Cenzurowania korespondencji podejrzanych tymczasowo aresztowanych innej niż wymieniona

w art. 8 § 3, art. 102 pkt 11 i art. 103 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. dokonuje prokurator, który prowadzi bądź nadzoruje postępowanie. Ocenzurowana korespondencja

podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano, data... podpis... „. Pieczęć

przystawia się na korespondencji.

5.

Jeżeli korespondencja tymczasowo aresztowanego zawiera wiadomości mogące utrudnić

postępowanie przygotowawcze, prokurator zarządza załączenie jej do akt sprawy, o czym

zawiadamia nadawcę; nie dotyczy to korespondencji, którą można doręczyć adresatowi

po usunięciu z niej takich wiadomości.

6.

Korespondencję tymczasowo aresztowanych z organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka,

Rzecznikiem Praw Obywatelskich, organami państwowymi i samorządowymi, przedstawicielstwem

dyplomatycznym lub konsularnym państwa, którego obywatelem jest aresztowany cudzoziemiec,

obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym przesyła się niezwłocznie

do adresata bez jej cenzurowania, umieszczając na kopercie adnotację „Bez cenzury”

opatrzoną datą i podpisem.

O każdym przypadku tymczasowego aresztowania, którego czas trwania przekroczył 9 miesięcy,

prokurator okręgowy zawiadamia prokuratora apelacyjnego, podając jednocześnie przewidywany

termin zakończenia postępowania przygotowawczego.

O każdym przypadku przedłużenia tymczasowego aresztowania na okres powyżej roku prokurator

apelacyjny zawiadamia Prokuratora Generalnego.

1.

Postanowienie o uchyleniu tymczasowego aresztowania prokurator wydaje najpóźniej na

3 dni przed upływem terminu, do którego tymczasowe aresztowanie miało trwać zgodnie

z terminami określonymi w k.p.k. Odpis tego postanowienia w dniu jego wydania przekazuje się wraz z nakazem zwolnienia

do zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym przebywa tymczasowo aresztowany.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego

do dyspozycji innego organu.

3.

Administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego zawiadamia się najpóźniej na 3

dni przed upływem terminu, do którego aresztowanie ma trwać, że prokurator nie będzie

występował o jego przedłużenie. Zawiadomienie ma formę pisemną.

4.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających służbie wojskowej powiadamia

się odpowiednio właściwą wojskową komendę uzupełnień bądź wójta lub burmistrza (prezydenta

miasta).

1.

Jeżeli zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju jest połączony z zatrzymaniem paszportu

lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania

takiego dokumentu, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się organowi, który

wydał paszport lub inny dokument bądź jest uprawniony do ich wydania. W przypadku,

gdy organem wydającym paszport lub inny dokument jest konsul, odpis postanowienia

przesyła się organowi, o którym mowa w ust. 2.

2.

Zatrzymany paszport lub inny dokument przekazuje się organowi, który wydał ten dokument.

W przypadku paszportu lub innego dokumentu wydanego przez konsula dokument ten przekazuje

się organowi paszportowemu właściwemu ze względu na miejsce zameldowania lub pobytu

posiadacza dokumentu.

3.

Odpis postanowienia dotyczącego cudzoziemców przesyła się wraz z zatrzymanym dokumentem

urzędowi konsularnemu państwa obcego, którego obywatelem jest cudzoziemiec.

4.

Odpisy postanowień, o których mowa w ust. 1 i 3, przesyła się Komendzie Głównej Straży

Granicznej.

5.

Odpisy postanowień o uchyleniu środka zapobiegawczego, o którym mowa w ust. 1, bądź

jego zmianie przesyła się organom wymienionym w ust. 1, 3 i 4.

W przypadku zastosowania środka zapobiegawczego określonego w art. 276 k.p.k., odpis postanowienia o zawieszeniu podejrzanego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu

zawodu albo zawierającego nakaz powstrzymania się od określonej działalności doręcza

się pracodawcy lub właściwemu organowi samorządu zawodowego albo instytucji, a odpis

postanowienia o nakazaniu powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów

Komendzie Głównej Policji.

1.

Do listu gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu oraz

nakaz przyjęcia podejrzanego do najbliższego, według miejsca jego zatrzymania, aresztu

śledczego.

2.

Po doprowadzeniu podejrzanego prokurator niezwłocznie przesłuchuje go.

3.

Odpisy postanowień o tymczasowym aresztowaniu i poszukiwaniu listem gończym, wraz

z nakazem przyjęcia, przesyła się Komendzie Głównej Straży Granicznej oraz jednostce

Policji właściwej ze względu na miejsce ostatniego zamieszkania lub pobytu podejrzanego.

1.

Jeżeli ustały przyczyny poszukiwania podejrzanego listem gończym, niezwłocznie odwołuje

się poszukiwanie i zawiadamia o tym właściwą jednostkę Policji i Komendę Główną Straży

Granicznej.

2.

W przypadku uchylenia postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w stosunku

do osoby poszukiwanej listem gończym uchyla się także postanowienie o poszukiwaniu

tej osoby listem gończym oraz odwołuje list gończy.

1.

Prokurator po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym występuje z wnioskiem

do właściwego sądu o nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności, o ile przepis szczególny

tak stanowi.

2.

Odpis postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym doręcza się podejrzanemu przesyłką

poleconą za zwrotnym pokwitowaniem odbioru, które załącza się do akt sprawy. Podejrzanemu,

wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie, odpis postanowienia doręcza się

podczas przesłuchania lub za pośrednictwem administracji aresztu śledczego, natomiast

podejrzanemu przebywającemu na wolności za pośrednictwem organu egzekucyjnego.

3.

Przesyłając organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym do wykonania,

prokurator w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego ujawnione w toku postępowania

przygotowawczego i miejsce, w którym znajduje się to mienie.

4.

W sprawach, w których Policja lub inny uprawniony organ dokonał tymczasowego zajęcia,

jeden egzemplarz protokołu zajęcia dołącza się do akt postępowania przygotowawczego,

a drugi przesyła wraz z postanowieniem o zabezpieczeniu organowi egzekucyjnemu, czyniąc

o tym w piśmie przewodnim wzmiankę.

Zajęte ruchomości, z wyjątkiem kosztowności, książeczek oszczędnościowych, kart płatniczych,

pieniędzy i papierów wartościowych, można pozostawić u podejrzanego lub członka jego

rodziny albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania. Dotyczy to zwłaszcza samochodów,

maszyn i urządzeń technicznych wymagających niezbędnej konserwacji.

1.

O wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu w sprawie, w której dokonano tymczasowego

zajęcia, zawiadamia się przesyłką poleconą za zwrotnym pokwitowaniem odbioru osobę,

której oddano pod dozór zajęte ruchomości.

2.

Jeżeli w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokurator odstąpił od wydania postanowienia

o zabezpieczeniu, o upadku tymczasowego zajęcia należy zawiadomić podejrzanego oraz

osobę, u której pozostawiono zajęte ruchomości, i niezwłocznie zwrócić za pokwitowaniem

tymczasowo zajęte mienie osobie uprawnionej.

O uchyleniu postanowienia o zabezpieczeniu zawiadamia się podejrzanego i organ egzekucyjny,

któremu postanowienie przesłano do wykonania.

Nadesłany przez organ egzekucyjny protokół dokonanego zajęcia mienia składa się do

akt postępowania przygotowawczego, a w odpisie - do akt podręcznych. Jeżeli akta sprawy

znajdują się już w sądzie, jeden egzemplarz protokołu należy przesłać sądowi w celu

dołączenia do właściwych akt.

Jeżeli do czasu zakończenia śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku

podejrzanym wobec jednego z nich zachodzi przeszkoda uzasadniająca zawieszenie postępowania,

przed sporządzeniem aktu oskarżenia lub wniosku o warunkowe umorzenie postępowania

albo wniosku przewidzianego w art. 324 § 1 k.p.k. należy wyłączyć sprawę tego podejrzanego do odrębnego postępowania.

W czasie zawieszenia postępowania przygotowawczego należy okresowo, nie rzadziej niż

raz w ciągu 6 miesięcy, sprawdzać, czy przyczyny zawieszenia trwają nadal.

Po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie

o jego podjęciu.

1.

Zawieszając postępowanie z powodu nieujęcia podejrzanego, prokurator, w celu ustalenia

miejsca jego pobytu, zarządza poszukiwania przez Policję lub inny uprawniony organ.

2.

Zarządzenie o poszukiwaniu przez Policję lub inny właściwy organ przesyła się jednostce

Policji lub organowi właściwemu ze względu na miejsce ostatniego zamieszkania lub

pobytu podejrzanego.

1.

Po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie

o jego podjęciu.

2.

Jeżeli ustały przyczyny, które spowodowały zarządzenie poszukiwania, należy je niezwłocznie

odwołać i zawiadomić o tym właściwy organ.

Niezależnie od liczby podejrzanych wydaje się jedno postanowienie o zamknięciu śledztwa

albo dochodzenia.

Jeżeli w wyniku śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko dwóm lub więcej podejrzanym

zachodzą podstawy do warunkowego umorzenia postępowania w stosunku do jednego lub

niektórych z nich, a co do innych należy sporządzić akt oskarżenia, prokurator wyłącza

postanowieniem sprawę w odpowiedniej części do odrębnego prowadzenia.

1.

Akt oskarżenia przesyła do sądu odpowiednio prokurator apelacyjny, prokurator okręgowy

lub prokurator rejonowy.

2.

W piśmie przesyłającym do sądu akt oskarżenia zamieszcza się informację o

1)

wysłaniu zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 2 k.p.k., z podaniem ich daty;

2)

przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu;

3)

miejscu przechowywania i o przekazaniu do dyspozycji sądu dowodów rzeczowych, których

nie dołączono do akt sprawy, oraz o dokonanym zabezpieczeniu majątkowym.

3.

W piśmie, o którym mowa w ust. 2, zamieszcza się również wniosek o rozpoznanie wytoczonego

równocześnie powództwa cywilnego lub wzmiankę o zgłoszeniu powództwa w toku postępowania

przygotowawczego albo wystąpieniu z wnioskiem, o którym mowa w art. 49a k.p.k.

Zwrotne pokwitowanie odbioru zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 2 k.p.k., przesyła się niezwłocznie po ich otrzymaniu do sądu w ślad za aktem oskarżenia.

W przypadku zastosowania w postępowaniu przygotowawczym poręczenia lub dozoru Policji,

o przesłaniu do sądu aktu oskarżenia należy zawiadomić poręczającego lub jednostkę

organizacyjną Policji sprawującą dozór nad podejrzanym.

Zgodę na warunki skazania podejrzany wyraża w protokole przesłuchania podejrzanego

lub w protokole końcowego zaznajomienia go z materiałami postępowania albo w odrębnym

dokumencie.

Jeżeli po dokonaniu uzgodnień, o których mowa w art. 335 § 1 k.p.k., nastąpi zmiana lub uzupełnienie zarzutów podejrzanemu, dokonuje się ponownych uzgodnień

w tym zakresie.

Podjąć na nowo umorzone śledztwo lub dochodzenie może prokurator, który wydał lub

zatwierdził postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, a prokurator

jednostki wyższego stopnia tylko wtedy, gdy przejmuje sprawę do swego prowadzenia.

Pismo zawierające żądanie wszczęcia lub podjęcia na nowo umorzonego postępowania przygotowawczego

w sprawie, w której uprawomocniło się postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

przygotowawczego albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli nie uzasadnia wszczęcia

lub podjęcia na nowo umorzonego postępowania, pozostawia się bez rozpoznania.

Prokurator rejonowy lub prokurator przez niego wyznaczony co najmniej raz w roku dokonuje

kontroli dochodzeń prowadzonych przez organy posiadające uprawnienia oskarżycieli

publicznych.

Po otrzymaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego oraz

w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego prokurator, uznając, że nie ma możliwości

uchylenia lub zmiany tych postanowień, niezwłocznie przesyła zażalenie wraz z aktami

sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie bądź jest właściwy do rozpoznania zażalenia,

i przedstawia wniosek o podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem.

Uznając, że nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie zamykające

drogę do wydania wyroku, prokurator przedstawia je niezwłocznie właściwemu sądowi

wraz z aktami sprawy i wnioskiem zawierającym jego stanowisko co do zasadności zażalenia.

W przypadku wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania

z urzędu, pokrzywdzonego poucza się o prawie do złożenia aktu oskarżenia, ze wzmianką,

że w przypadku wniesienia przez niego prywatnego aktu oskarżenia materiały sprawy

zostaną na jego żądanie przesłane sądowi.

1.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej sporządza się w języku polskim,

bez skrótów i poprawek. Wniosek podpisuje prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy

i opatruje pieczęcią urzędową z nazwą prokuratury; pisma nie sporządza się odręcznie.

2.

We wniosku przytacza się dokładny adres jednostki wraz z numerami telefonu i telefaksu,

sygnaturę sprawy, dane personalne i adresy podejrzanych i świadków, z których udziałem

mają być przeprowadzone czynności, a także określa się zwięźle stan faktyczny sprawy

ze wskazaniem kwalifikacji prawnej czynu, którego postępowanie dotyczy, oraz wskazuje

czynności wraz z uzasadnieniem konieczności ich przeprowadzenia.

3.

Jeżeli wniosek dotyczy czynności z udziałem osób przebywających za granicą, wskazuje

się dane umożliwiające organowi państwa obcego ich identyfikację, a w dalszej kolejności

- miejsce pobytu.

1.

Wniosek o przesłuchanie osoby zawiera katalog skierowanych do niej pytań.

2.

W przypadku wniosku o przesłuchanie osoby w charakterze świadka, prokurator jednocześnie

zwraca się do organu państwa obcego z prośbą o uprzedzenie jej o treści art. 233 k.k. oraz w razie potrzeby zapoznanie z treścią art. 182 lub 183 § 1 k.p.k.

3.

W przypadku wnoszenia o przesłuchanie podejrzanego prokurator zwraca się do organu

państwa obcego z prośbą o uprzednie pouczenie go o obowiązkach i przysługujących mu

uprawnieniach.

1.

Jeżeli wniosek o przesłuchanie osoby zawiera prośbę o przesłuchanie świadka lub biegłego

w formie wideokonferencji, dodatkowo wskazuje się organ i nazwiska osób, które będą

przeprowadzały czynność, oraz przyczyny, dla których nie jest pożądane lub możliwe

osobiste stawiennictwo świadka lub biegłego.

2.

Jeżeli wniosek zawiera prośbę o przesłuchanie świadka lub biegłego w formie konferencji

telefonicznej, wskazuje się, oprócz danych wymienionych w ust. 1, informację o tym,

że świadek lub biegły wyraża gotowość do udziału w czynności w takiej formie.

Do wniosku o udzielenie pomocy prawnej dołącza się wyciąg z powołanych w nim przepisów

k.k. łącznie z przepisami dotyczącymi przedawnienia, z powołanych przepisów k.p.k. i innych ustaw, jeżeli ich treść nie została przytoczona we wniosku.

1.

Jeżeli umowa międzynarodowa lub porozumienie przewidują bezpośrednią wymianę wniosków

o pomoc prawną pomiędzy właściwymi organami państw obcych, we wniosku powołuje się

te postanowienia.

2.

Jeżeli umowa o obrocie prawnym nie przewiduje bezpośredniej wymiany wniosków o pomoc

prawną pomiędzy właściwymi organami państw obcych, wniosek taki przesyła się w dwóch

egzemplarzach do Prokuratury Generalnej, która przesyła je do właściwego organu państwa

obcego.

Wniosek o przesłuchanie obywatela polskiego, w charakterze podejrzanego, świadka lub

biegłego, prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy może przesłać bezpośrednio

do właściwego konsula.

1.

W sprawach skomplikowanych lub szczególnej wagi prokurator może zwrócić się o dopuszczenie

go przez organ państwa obcego do udziału w czynnościach wymienionych we wniosku.

2.

Wyjazd prokuratora w celu wzięcia udziału w czynnościach przeprowadzanych za granicą

wymaga zgody prokuratora apelacyjnego lub prokuratora okręgowego.

Jeżeli osoba przebywa na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła

umowy o obrocie prawnym, dokumenty doręcza się wraz z tłumaczeniem drogą pocztową

za zwrotnym pokwitowaniem odbioru.

1.

Wniosek o powołanie wspólnego zespołu śledczego, o którym mowa w art. 589c k.p.k., kierownik jednostki kieruje do Prokuratora Generalnego.

2.

Wniosek określa przesłanki uzasadniające powołanie zespołu polskiego, przewidziane

w art. 589c § 1 k.p.k., a także elementy, które powinno zawierać porozumienie o powołaniu takiego zespołu,

wymienione w art. 589b § 3 k.p.k.

1.

Tryb określony w § 127 ust. 1 stosuje się także w przypadku delegowania prokuratora

do zespołu, o którym mowa w art. 589d § 1 k.p.k., chyba że wniosek o delegowanie właściwy organ państwa współpracującego skieruje

bezpośrednio do Prokuratora Generalnego.

2.

W przypadku pozyskania informacji, o której mowa w art. 589e § 1 k.p.k., prokurator uczestniczący w pracach zespołu przedstawia niezwłocznie prokuratorowi

przełożonemu informację na piśmie.

Wniosek organu państwa obcego o dopuszczenie do udziału w czynnościach jego przedstawiciela

rozpoznaje prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy właściwy dla miejsca dokonania

tych czynności.

Oryginały protokołów z czynności przeprowadzanych w ramach realizacji wniosku, bez

skrótów i opatrzone pieczęcią urzędową, przekazywane są stronie wzywającej, zaś odpisy

pozostawia się w aktach podręcznych prokuratora.

Jeżeli otrzymany wniosek zawiera prośbę o dokonanie czynności poza właściwością miejscową

danej jednostki, przekazuje się go niezwłocznie właściwej prokuraturze apelacyjnej

lub okręgowej z jednoczesnym powiadomieniem o tym strony wzywającej.

W przypadku otrzymania wniosku niezawierającego informacji umożliwiających jego wykonanie,

prokurator zwraca się do strony wzywającej o jego uzupełnienie lub wyjaśnienia w tym

zakresie.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 591 § 1 k.p.k., zawiera

1)

oznaczenie organu wzywającego i wskazanie adresu numeru telefonu i telefaksu, a w

miarę możliwości także osoby wyznaczonej do kontaktu oraz jej adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub pobytu

oraz imiona rodziców podejrzanego;

4)

zwięzły opis stanu faktycznego oraz informacje dotyczące rozmiaru szkody.

2.

Do wniosku dołącza się akta sprawy zawierające uwierzytelnione odpisy materiału dowodowego

oraz wyciąg z przepisów karnych dotyczących kwalifikacji czynu będącego przedmiotem

postępowania oraz przedawnienia karalności czynu.

3.

Wniosek podlega tłumaczeniu przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa

wezwanego lub inny wskazany język, chyba że umowa międzynarodowa lub porozumienie

stanowi inaczej. Załączniki do wniosku tłumaczy się tylko wtedy, gdy umowa lub porozumienie

tak stanowi.

W sprawie, w której przejęte postępowanie karne zawiera wniosek pokrzywdzonego o naprawienie

szkody, prokurator, kierując do sądu akt oskarżenia, składa i popiera ten wniosek.

1.

W razie uwzględnienia wniosku o przejęcie ścigania przez organy państwa obcego wobec

osoby tymczasowo aresztowanej w Rzeczypospolitej Polskiej, prokurator sporządza nakaz

wydania i przetransportowania oskarżonego do granicy Rzeczypospolitej Polskiej w uzgodnionym

uprzednio terminie.

2.

Prokurator przesyła nakaz dyrektorowi właściwego aresztu śledczego.

1.

Wraz z osobą tymczasowo aresztowaną przekazuje się organowi państwa obcego dowody

rzeczowe, o ile ich charakter na to pozwala.

2.

O ile postanowiono o przekazaniu dowodów rzeczowych organowi państwa obcego w przypadkach

innych niż określone w ust. 1, prokurator zwraca się do organu państwa obcego o wskazanie

czasu, miejsca i sposobu ich przekazania.

Jeżeli podejrzany nie posiada dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy państwa,

prokurator, przed przekazaniem dyrektorowi aresztu śledczego nakazu, o którym mowa

w § 135, zwraca się o wydanie stosownego dokumentu do urzędu konsularnego lub przedstawicielstwa

dyplomatycznego w Rzeczypospolitej Polskiej państwa, którego obywatelem jest tymczasowo

aresztowany, a jeżeli nie jest to możliwe, występuje o wydanie dokumentu, o którym

mowa w art. 268 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 i 1004).

1.

Wniosek o wydanie osoby ściganej zawiera w szczególności

1)

oznaczenie organu wzywającego i wskazanie adresu numeru telefonu i telefaksu, a w

miarę możliwości także osoby wyznaczonej do kontaktu oraz jej adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, obywatelstwo, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania lub pobytu

oraz imiona rodziców osoby ściganej;

4)

opis czynów, w związku z którymi wnioskuje się o wydanie, czas i miejsce ich popełnienia

oraz kwalifikację prawną;

5)

informacje o przedawnieniu karalności.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu;

2)

odpis listu gończego;

3)

tekst przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym tekst przepisów o przedawnieniu;

4)

w miarę możliwości fotografię lub inne materiały identyfikujące osobę ściganą.

Wniosek o wydanie osoby ściganej kierownik jednostki przesyła do Prokuratury Generalnej

w celu przekazania go Ministrowi Sprawiedliwości.

Prokurator, który wnioskował o wydanie osoby ściganej, zawiadamia areszt śledczy,

w którym osadzono tę osobę, jakie postępowanie było podstawą wydania, a także, że

ta osoba nie może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona

wolności w celu wykonania kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo popełnione

przed dniem wydania niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.

1.

Czynności zastrzeżone dla prokuratora są wykonywane przez prokuratora właściwej prokuratury

okręgowej.

2.

W przypadku stwierdzenia, że uzyskanie dowodów obywatelstwa polskiego nastąpiło z

naruszeniem prawa, występuje się o unieważnienie właściwych dokumentów.

3.

Jeżeli w toku czynności zajdzie potrzeba uzyskania dodatkowych informacji od organu

występującego o ekstradycję, zebrane materiały wraz z odpowiednim wnioskiem przedstawia

się Prokuraturze Generalnej.

Zawiadamiając bezpośrednio organ ścigający państwa obcego i Prokuraturę Generalną

o zastosowaniu przez sąd tymczasowego aresztowania cudzoziemca, podaje się datę zatrzymania.

Osobie przebywającej na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska nie ma

zawartej umowy o obrocie prawnym, doręcza się pismo wraz z tłumaczeniem przesyłką

pocztową za zwrotnym pokwitowaniem odbioru.

1.

O zastosowaniu przez sąd i uchyleniu tymczasowego aresztowania w odniesieniu do obywateli

państw obcych, z którymi Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych,

oraz osób korzystających z prawa azylu, zawiadomienie kieruje się do ministra właściwego

do spraw zagranicznych, a jego kopię przesyła się do Prokuratury Generalnej.

2.

Zawiadomienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o którym mowa w ust. 1 oraz art. 612 k.p.k., zawiera, poza danymi osobowymi, określeniem obywatelstwa i miejsca zamieszkania,

oznaczenie dokumentu tożsamości, treść przedstawionego zarzutu wraz z kwalifikacją

prawną czynu i podstawą prawną tymczasowego aresztowania, datę zatrzymania i miejsce

osadzenia.

3.

O udzieleniu zezwolenia właściwemu przedstawicielowi dyplomatycznemu lub konsularnemu

na widzenie z tymczasowo aresztowanym cudzoziemcem decyduje prokurator apelacyjny

lub prokurator okręgowy albo wyznaczony prokurator, mając na uwadze zasady i terminy

określone w konwencji konsularnej i innych umowach międzynarodowych, jeżeli zawarte

zostały z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

Prokurator bezzwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Prokuratora Generalnego, ministra

właściwego do spraw zagranicznych o wszczęciu postępowania karnego, dotyczącego osoby

korzystającej z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego.

1.

Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, właściwy prokurator okręgowy lub

apelacyjny wraz z wnioskiem o wydanie europejskiego nakazu aresztowania, zwanego dalej

„nakazem”, wnosi do sądu okręgowego o przekazanie nakazu właściwemu organowi sądowemu

państwa wykonania nakazu.

2.

W przypadku gdy osoba ścigana, której miejsce pobytu jest znane, przebywa na terytorium

państwa uczestniczącego w Systemie Informacyjnym Schengen, zwanym dalej „SIS”, przesyła

się, w formie dokumentu elektronicznego, odpis nakazu w formacie PDF i jego tłumaczenie

na język angielski w formacie DOC, TXT lub RTF, w sposób zapewniający poufność i integralność

przekazywanych danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po

czym dokonuje się bezzwłocznie wprowadzenia danych tej osoby do SIS; przepis § 162

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, a istnieje podejrzenie,

że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, przesyła

się, w formie dokumentu elektronicznego, odpis nakazu w formacie PDF i jego tłumaczenie

na język angielski w formacie DOC, TXT lub RTF wraz z wnioskiem o wdrożenie poszukiwań

międzynarodowych, w formacie PDF, w sposób zapewniający poufność i integralność przekazywanych

danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po czym dokonuje

się bezzwłocznie wprowadzenia danych tej osoby do SIS. Odpis wniosku o wdrożenie poszukiwań

międzynarodowych wraz z informacją o przekazaniu odpisu nakazu i jego tłumaczenia

na język angielski do Biura SIRENE przesyła się do wiadomości Prokuraturze Generalnej;

przepis § 162 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku ustalenia, że osoba ścigana przebywa, lub gdy istnieje podejrzenie, że

może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, niebędącego państwem

członkowskim Unii Europejskiej, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Przejęcia osoby ściganej przekazywanej do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie nakazu

dokonuje właściwy prokurator po bezpośrednich uzgodnieniach z organem sądowym państwa

wykonania nakazu albo po uzgodnieniach za pośrednictwem Prokuratury Generalnej albo

punktów kontaktowych Europejskiej Sieci Sądowniczej.

6.

Prokurator zawiadamia areszt śledczy, w którym osadzono osobę przekazaną, jakie postępowanie

było podstawą przekazania, a także, że osoba przekazana nie może być bez zgody organu

sądowego państwa wykonania nakazu ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu

wykonania kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo popełnione przed dniem przekazania,

niż to, w związku z którym nastąpiło przekazanie.

Organem uprawnionym do przyjęcia nakazu, wydanego przez organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, jest właściwy miejscowo prokurator okręgowy.

O każdym przypadku wystąpienia do sądu okręgowego o wydanie nakazu oraz o przyjęciu

nakazu od organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a także o decyzji sądu

w tym zakresie prokurator okręgowy niezwłocznie informuje Prokuraturę Generalną. Prokuraturę

Generalną należy również informować o niedotrzymaniu terminów wydania postanowienia

w przedmiocie przekazania osoby ściganej, określonych w art. 607m k.p.k., oraz o wystąpieniu przeszkód w jej przekazaniu, o których mowa w art. 607n § 2 k.p.k.

O wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie

mienia występuje prokurator właściwej prokuratury apelacyjnej lub prokuratury okręgowej.

Wystąpienie o wykonanie, chociażby nieprawomocnego, postanowienia o zatrzymaniu dowodów

lub mającego na celu zabezpieczenie mienia kieruje się bezpośrednio do właściwego

organu sądowego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że oświadczenie

złożone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej stanowi inaczej.

Prokurator, który występował o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego

na celu zabezpieczenie mienia, w razie potrzeby prowadzi konsultacje z organem sądowym

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w szczególności przekazuje, na

żądanie tego organu, dalsze niezbędne informacje umożliwiające wykonanie tego postanowienia.

Orzeczenie organu sądowego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o zatrzymaniu

dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia wykonuje prokurator właściwej miejscowo

prokuratury okręgowej albo prokurator prokuratury rejonowej pod nadzorem prokuratury

okręgowej.

Po ustaleniu, że dowody lub mienie znajdują się lub są przechowywane na terytorium

Rzeczpospolitej Polskiej i nie zachodzą przesłanki do odmowy wykonania orzeczenia,

prokurator wydaje postanowienie w przedmiocie wykonania tego orzeczenia bez konieczności

wydania postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub o zabezpieczeniu mienia na podstawie

przepisów k.p.k.

Jeżeli okaże się, że dowody lub mienie, których dotyczy orzeczenie sądowe organu innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, znajdują się lub są przechowywane na obszarze

właściwości różnych prokuratur okręgowych, jednostka, do której wpłynęło orzeczenie,

przekazuje niezwłocznie jego odpisy wszystkim właściwym miejscowo prokuraturom okręgowym,

powiadamiając o tym organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił

z orzeczeniem. W tym przypadku każda z właściwych miejscowo jednostek bada, czy nie

zachodzą przesłanki do odmowy wykonania orzeczenia, jak również wydaje postanowienie

w przedmiocie wykonania tego orzeczenia.

Decyzję o wstrzymaniu wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu

zabezpieczenie mienia prokurator podejmuje najpóźniej w momencie wydawania postanowienia

w przedmiocie wykonania tych orzeczeń.

Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a § 1 k.p.k., zawiera

1)

oznaczenie organu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu

i adresu poczty elektronicznej;

2)

datę oraz miejsce wystąpienia;

3)

dane określające tożsamość i obywatelstwo podejrzanego lub oskarżonego, a także pokrzywdzonego;

4)

sygnaturę sprawy i oznaczenie etapu toczącego się postępowania karnego;

5)

przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu;

6)

zwięzły opis stanu faktycznego sprawy;

7)

informację o zastosowaniu tymczasowego aresztowania albo innego środka polegającego

na pozbawieniu wolności;

8)

inne informacje, które mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia toczącego się postępowania

co do tego samego czynu tej samej osoby w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Prokurator udziela odpowiedzi na wystąpienie sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, która zawiera informacje o

1)

tym, czy toczy się lub toczyło się postępowanie karne co do tego samego czynu tej

samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwym organie, który prowadzi lub prowadził postępowanie karne co do tego samego

czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, z podaniem jego adresu, numeru

telefonu, telefaksu i adresu poczty elektronicznej oraz wskazuje etap toczącego się

postępowania karnego lub rodzaj orzeczenia kończącego postępowanie karne.

2.

W przypadku nieposiadania informacji, o których mowa w ust. 1, prokurator występuje

do Prokuratora Generalnego o informacje o właściwym organie, który prowadzi lub prowadził

postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku uzyskania informacji, prokurator przekazuje wystąpienie sądu lub innego

organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej do właściwego organu prowadzącego

postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku uzyskania informacji, że nie toczy się lub nie toczyło się postępowanie

karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, prokurator

udziela odpowiedzi sądowi lub innemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Wystąpienie oraz odpowiedź na wystąpienie może nastąpić przy użyciu urządzeń służących

do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności

tych dokumentów.

1.

W przypadku prowadzenia konsultacji przez kilka jednostek w związku z tym samym wystąpieniem

właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub zbiegiem

wystąpień odnośnie do postępowania karnego co do tego samego czynu tej samej osoby,

nadzór nad przebiegiem konsultacji sprawuje Prokurator Generalny.

2.

Konsultacje, o których mowa w art. 592c § 1 k.p.k., przeprowadza się w języku uzgodnionym między prokuratorem a właściwym sądem lub

innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Prokurator apelacyjny oraz prokurator okręgowy zapewniają całodobowy kontakt z Biurem

SIRENE poprzez zorganizowanie systemu dyżurów pełnionych przez prokuratorów kierowanej

przez siebie jednostki.

Przetwarzanie danych SIS odbywa się z wykorzystaniem Centralnej Bazy Danych Systemu

Informatycznego Prokuratury.

1.

Wpisów danych SIS w sprawach pozostających na etapie postępowania przygotowawczego

dokonują prokuratury apelacyjne i prokuratury okręgowe.

2.

Wprowadzenia danych SIS dotyczących osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej

Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1203), zwanej dalej „ustawą o SIS oraz VIS”, dokonuje się bezzwłocznie w przypadku ustalenia,

że osoba poszukiwana przebywa lub zaistnienia podejrzenia, że może ona przebywać na

terytorium państwa uczestniczącego w SIS.

3.

Wprowadzenia danych SIS dotyczących osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy

o SIS oraz VIS, i przedmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o SIS oraz

VIS, można dokonywać w przypadku ustalenia, że osoby te przebywają, a przedmioty te

znajdują się lub zaistnienia podejrzenia, że osoby te mogą przebywać, a przedmioty

te mogą znajdować się na terytorium państwa uczestniczącego w SIS oraz gdy uzasadnia

to waga lub charakter sprawy.

1.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze w sprawie, w której

podjęto czynności poszukiwawcze za pośrednictwem SIS, bezzwłocznie zmienia lub usuwa

dane niezgodne z prawem, niedokładne lub nieaktualne.

2.

Bezpośrednio po przekazaniu osoby, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy

o SIS oraz VIS, uchyleniu nakazu albo w przypadku, gdy nastąpiło przedawnienie karalności

przestępstwa, dokonuje się usunięcia danych niezgodnych z prawem lub nieaktualnych.

3.

Prokurator, do którego zadań należy wykonywanie czynności z zakresu obrotu prawnego

z zagranicą, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, żąda od właściwego prokuratora nadesłania

informacji o stanie spraw, w których wprowadzono dane SIS, i podejmuje działania zmierzające

do zapewnienia aktualności tych danych.

W przypadku stwierdzenia wprowadzenia danych SIS przez organ innego państwa, które

wymaga zastrzeżenia w SIS z uwagi na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art.

604 § 1 pkt 1 albo art. 607p § 1 pkt 4 lub § 2 k.p.k., prokurator, do którego zadań należy wykonywanie czynności z zakresu obrotu prawnego

z zagranicą, niezwłocznie informuje Biuro SIRENE o konieczności dokonania takiego

zastrzeżenia.

W przypadku zaistnienia potrzeby uzyskania wglądu do danych VIS, z zastrzeżeniem wynikającym

z art. 7 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o SIS oraz VIS, prokurator apelacyjny lub prokurator

okręgowy zwraca się w tej sprawie do Komendanta Głównego Policji jako centralnego

punktu dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego, o którym mowa w art. 7 ust. 2

pkt 1 ustawy o SIS oraz VIS.

1.

Do udziału w rozprawie (posiedzeniu) wyznacza się prokuratora, który w danej sprawie

prowadził postępowanie przygotowawcze lub był jej współreferentem, nadzorował postępowanie

przygotowawcze albo sporządził akt oskarżenia. Wyznaczenie innego prokuratora jest

dopuszczalne wyłącznie w uzasadnionych przypadkach; wyznacza się wówczas prokuratora

dobrze zaznajomionego ze sprawą. Przepis § 60 stosuje się odpowiednio.

2.

W sprawach skomplikowanych, a także w przypadku, gdy postępowanie prowadził zespół

prokuratorów albo przemawia za tym dobro postępowania, do udziału w rozprawie (posiedzeniu)

można wyznaczyć więcej niż jednego prokuratora.

W sprawach, w których funkcje oskarżycielskie przed sądami rejonowymi wykonują przedstawiciele

innych organów, prokurator zapoznaje się z treścią orzeczeń i w miarę potrzeby zaskarża

je. Organom tym prokurator udziela wskazówek i zaleceń w wypełnianiu funkcji oskarżycielskiej.

1.

Prokurator informuje przełożonego o zastosowaniu przez sąd art. 387 k.p.k.

2.

Przełożony, niezależnie od prokuratora, może złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie

uzasadnienia orzeczenia.

3.

W przypadku określonym w ust. 2, po uzyskaniu sporządzonego na piśmie uzasadnienia

orzeczenia, przełożony może wyznaczyć innego prokuratora niż uczestniczący w rozprawie

do dokonania oceny zasadności orzeczenia. Ocenę taką poprzedza zapoznanie się z aktami

danej sprawy. W razie stwierdzenia braku podstaw do zaskarżenia orzeczenia prokurator

przedstawia swoją ocenę na piśmie.

Środek odwoławczy od orzeczenia sądu pierwszej instancji przesyła do sądu prokurator,

który skierował akt oskarżenia lub prowadził sprawę w postępowaniu przed sądem.

Przy powoływaniu się na dowód należy w uzasadnieniu środka odwoławczego wskazać numer

karty akt sprawy, a także postanowienie o ujawnieniu dowodu.

1.

Do udziału w postępowaniu przed sądem odwoławczym wyznacza się prokuratora, który

był wyznaczony do udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jeżeli prokurator

nie może wziąć udziału w postępowaniu lub ze względów organizacyjnych byłoby to niecelowe,

przepis § 56 stosuje się.

2.

W postępowaniu przed sądem odwoławczym przepis § 60 stosuje się odpowiednio.

O cofnięciu środka odwoławczego zawiadamia się prokuratora, który zaskarżył orzeczenie,

podając mu motywy tej decyzji.

Akta podręczne zwraca się właściwej jednostce, podając w miarę potrzeby główne motywy

stanowiska sądu odwoławczego oraz ocenę tego stanowiska.

Zwracając akta podręczne prokuratorowi okręgowemu lub rejonowemu, powiadamia się go

o dostrzeżonych w postępowaniu odwoławczym uchybieniach postępowania przygotowawczego

lub sądowego, a w miarę potrzeby podejmuje się odpowiednie środki oddziaływania służbowego.

1.

W razie stwierdzenia w orzeczeniu sądu odwoławczego uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 k.p.k., wniosek o doręczenie orzeczenia kieruje do sądu odwoławczego odpowiednio naczelnik

właściwego wydziału prokuratury apelacyjnej lub prokuratury okręgowej.

2.

Kasację od orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, sporządzoną przez prokuratora prokuratury

apelacyjnej lub prokuratury okręgowej, wnosi do Sądu Najwyższego za pośrednictwem

sądu odwoławczego odpowiednio prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy.

3.

Odpowiedź na kasację składa odpowiednio prokurator prokuratury apelacyjnej lub okręgowej

w terminie 14 dni od dnia otrzymania kasacji innej strony. Uznając kasację za oczywiście

bezzasadną, prokurator zarządza przesłanie odpowiedzi przesyłką poleconą za zwrotnym

pokwitowaniem odbioru podmiotom wymienionym w art. 530 § 5 k.p.k., o czym informuje sąd, a po nadejściu zwrotnych pokwitowań jej odbioru przesyła je

do sądu w ślad za odpowiedzią na kasację.

4.

W przypadku niesporządzenia przez sąd odwoławczy uzasadnienia orzeczenia w czasie

powodującym zagrożenie upływu terminu, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy, na 2 miesiące przed upływem tego

terminu, zawiadamia o tym prezesa sądu odwoławczego.

1.

Wniosek o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji w trybie art. 521 k.p.k. składa odpowiednio prokurator apelacyjny albo prokurator okręgowy. W przypadku gdy

kasacja ma być wniesiona na niekorzyść oskarżonego, wniosek taki składa się nie później

niż na 4 miesiące od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przesyła się akta główne oraz akta podręczne

sprawy.

1.

Uznając potrzebę wznowienia postępowania sądowego z urzędu lub na skutek wniosku uprawnionej

osoby, kierownik jednostki, w której prowadzono sprawę, przedstawia kierownikowi jednostki

wyższego stopnia stosowny wniosek wraz z aktami sprawy.

2.

W razie uznania wniosku za niezasadny pozostawia się go bez rozpoznania i powiadamia

o tym zainteresowanego, podając motywy odmowy.

3.

W sprawie, w której akt oskarżenia wniósł prokurator okręgowy, wniosek o skierowanie

do sądu wniosku o wznowienie postępowania z urzędu lub zasługujący na uwzględnienie

wniosek uprawnionej osoby o wznowienie postępowania przesyła się prokuratorowi apelacyjnemu.

4.

Wniosek o wznowienie postępowania przesyła do właściwego sądu odpowiednio prokurator

apelacyjny lub prokurator okręgowy.

Do udziału prokuratora Prokuratury Generalnej przed Sądem Najwyższym w postępowaniu

kasacyjnym i dotyczącym wznowienia postępowania stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału

3.

1.

W przypadku ujawnienia okoliczności dających podstawę do odwołania odroczenia, przerwy

w wykonaniu kary pozbawienia wolności lub warunkowego przedterminowego zwolnienia

albo do podjęcia zawieszonego postępowania wykonawczego, prokurator bezzwłocznie występuje

do sądu ze stosownym wnioskiem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia

wolności i warunkowego umorzenia postępowania.

Prokurator bierze udział w posiedzeniach sądu, gdy sąd pierwszej lub drugiej instancji

rozstrzyga w przedmiocie

1)

odroczenia wykonania kary oraz warunkowego zawieszenia wykonania kary;

2)

zamiany kary grzywny lub kary ograniczenia wolności na zastępczą karę pozbawienia

wolności;

3)

wykonania kary pozbawienia wolności po zwolnieniu skazanego ze szpitala psychiatrycznego

lub zakładu leczenia odwykowego;

4)

zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej oraz odwołania

warunkowego przedterminowego zwolnienia;

5)

udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego

oraz uchylenia takiego zezwolenia;

6)

warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Jeżeli z treści otrzymanego pisma wynika, że zawiera ono prośbę o ułaskawienie, prokurator

przesyła je do właściwego sądu pierwszej instancji.

1.

Uznając potrzebę wszczęcia postępowania o ułaskawienie z urzędu, prokurator przedstawia

kierownikowi jednostki wyższego stopnia umotywowany wniosek wraz z aktami sprawy i

odpowiednimi dokumentami.

2.

W przypadku przewidzianym w art. 568 k.p.k. prokurator występuje równocześnie do Prokuratora Generalnego z wnioskiem o wstrzymanie

wykonania kary lub zarządzenie przerwy w jej wykonaniu.

W sprawach przeciwko podejrzanym o czyny zabronione określone w art. 16 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych

za czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. z 2012 r. poz. 768, z późn. zm. powiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 4 tej ustawy, dokonuje na piśmie prokurator,

jeżeli prowadzi lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze lub wnosi akt oskarżenia

albo składa wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. Kopię powiadomienia i dowód

jego doręczenia podmiotowi zbiorowemu dołącza się do akt postępowania.

1.

Wniosek o pociągnięcie podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności składa prokurator,

który wniósł akt oskarżenia albo złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania

w sprawie przeciwko osobie, za której czyn zabroniony podmiot zbiorowy może ponieść

odpowiedzialność.

2.

W sprawach, w których akt oskarżenia albo wniosek o warunkowe umorzenie postępowania

kieruje bezpośrednio do sądu inny uprawniony organ, wniosek składa prokurator rejonowy,

na którego obszarze właściwości mieści się siedziba tego sądu.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w sprawach o przestępstwa skarbowe, w których

sąd orzekł o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Wniosek o pociągnięcie podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności przesyła do sądu bezpośredni

przełożony w stosunku do prokuratora składającego wniosek.

1.

W rozprawie bierze udział prokurator, który złożył wniosek o pociągnięcie podmiotu

zbiorowego do odpowiedzialności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy względy organizacyjne przemawiają za udziałem

w rozprawie prokuratora równorzędnej jednostki, na której obszarze właściwości mieści

się siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy. W takim przypadku akta podręczne

sprawy przekazuje się kierownikowi właściwej równorzędnej jednostki z odpowiednim

wnioskiem.

3.

Środki odwoławcze wnosi do sądu prokurator, który uczestniczył w rozprawie.

1.

Prokurator, do którego wniesiono skargę na przewlekłość postępowania przygotowawczego

w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(Dz. U. Nr 179, poz. 1843 oraz z 2009 r. Nr 61, poz. 498), zwanej dalej „ustawą o skardze”, po stwierdzeniu swojej właściwości oraz zbadaniu

wymogów formalnych skargi przekazuje ją niezwłocznie wraz z aktami głównymi postępowania

przygotowawczego sądowi właściwemu do rozpoznania skargi z wnioskiem zawierającym

stanowisko co do zasadności skargi.

2.

Przed przekazaniem akt prokurator zapewnia możliwość dalszego prowadzenia postępowania

przygotowawczego przez sporządzenie niezbędnych odpisów lub kserokopii z akt sprawy.

O wniesieniu skargi na przewlekłość postępowania przygotowawczego prokurator zawiadamia

niezwłocznie kierownika jednostki wyższego stopnia, przedstawiając mu równocześnie

pisemne stanowisko w przedmiocie zasadności skargi.

Prokurator przełożony, któremu sąd doręczył odpis skargi w trybie art. 10 ust. 2a

ustawy o skardze, zapewnia udział w postępowaniu przed sądem wyznaczonego prokuratora.

W razie uwzględnienia skargi dotyczącej przewlekłości postępowania przygotowawczego

będącego w toku kierownik jednostki wyższego stopnia obejmuje sprawę nadzorem służbowym.

1.

Sprawy cywilne należą do zakresu działania jednostki, na której obszarze właściwości

mieści się siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy cywilnej.

2.

Prokurator rejonowy może podjąć czynności przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej

instancji, jeżeli uzasadniają to wyniki postępowania prowadzonego w podległej mu jednostce.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy względy organizacyjne lub zawiłość sprawy cywilnej

przemawiają za podjęciem czynności przez prokuratora okręgowego. W takim przypadku

akta sprawy lub inne materiały przekazuje się prokuratorowi okręgowemu z odpowiednim

wnioskiem.

4.

Jeżeli zachodzi potrzeba podjęcia czynności w postępowaniu odwoławczym w sprawie,

w której w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji brał

udział prokurator rejonowy lub prokurator okręgowy, stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 2 i 3.

Przed wytoczeniem powództwa na rzecz oznaczonej osoby fizycznej, osoby prawnej lub

jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, a także przed złożeniem żądania

zabezpieczenia powództwa lub wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego prokurator

kontaktuje się z tą osobą lub jednostką, pouczając ją o przysługujących jej prawach.

1.

Powództwo na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 412 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121 i 827), o orzeczenie przepadku świadczenia lub jego wartości prokurator może wytoczyć w

każdej sprawie, w której uzasadniają to dowody zebrane w postępowaniu karnym lub w

postępowaniu o przestępstwo skarbowe, gdy nie został prawomocnie orzeczony w tym postępowaniu

środek karny przepadku przedmiotu tego świadczenia lub jego równowartości albo ściągnięcia

równowartości pieniężnej przepadku przedmiotu lub korzyści majątkowej i nie działa

organ uprawniony do podejmowania czynności procesowych za Skarb Państwa.

2.

W wyjątkowych przypadkach prokurator może inicjować wytoczenie powództwa, o którym

mowa w ust. 1, przez organ uprawniony do podejmowania czynności procesowych za Skarb

Państwa.

1.

W sprawach, w których postępowanie toczy się z inicjatywy prokuratora oraz w których

zgłosił on udział w postępowaniu, prokurator uczestniczy w rozprawie. Wyznaczenie

innego prokuratora jest dopuszczalne wyłącznie w uzasadnionych przypadkach; wyznacza

się wówczas prokuratora dobrze zaznajomionego ze sprawą.

2.

Za zgodą prokuratora bezpośrednio przełożonego prokurator może nie uczestniczyć w

rozprawie przed sądem drugiej instancji, jeżeli udział ten byłby niecelowy.

3.

Do udziału w rozprawie (posiedzeniu) wyznacza się prokuratora, który w danej sprawie

zainicjował postępowanie lub który zgłosił udział w postępowaniu.

4.

W sprawach skomplikowanych, a także w przypadku, gdy postępowanie prowadził zespół

prokuratorów, w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania przed sądem do udziału

w rozprawie można wyznaczyć więcej niż jednego prokuratora.

O niezgłoszeniu udziału w sprawie, w której sąd zawiadomił prokuratora na podstawie

art. 59 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm. oraz o odstąpieniu od udziału w sprawie prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd.

1.

Skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnosi do Sądu Najwyższego odpowiednio prokurator okręgowy albo prokurator apelacyjny,

przedstawiając niezwłocznie akta sprawy lub inne materiały Prokuraturze Generalnej.

2.

W razie stwierdzenia, że do wniesienia skargi jest uprawniony wyłącznie Prokurator

Generalny, akta sprawy lub inne materiały przedstawia się niezwłocznie Prokuratorowi

Generalnemu z odpowiednim wnioskiem.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie potrzeby wystąpienia Prokuratora Generalnego

do Sądu Najwyższego z wnioskiem o unieważnienie prawomocnego orzeczenia na podstawie

art. 64 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 499, z późn. zm..

Sprzeciw i skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa

w § 199 ust. 2, oraz skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi odpowiednio

prokurator okręgowy albo prokurator apelacyjny. W takim przypadku stosuje się odpowiednio

przepis § 199 ust. 1.

1.

Akta sprawy lub inne materiały przedstawia się Prokuratorowi Generalnemu z odpowiednim

wnioskiem, gdy zachodzi potrzeba

1)

wniesienia przez Prokuratora Generalnego sprzeciwu od decyzji administracyjnej wydanej

przez ministra;

2)

wystąpienia Prokuratora Generalnego do Prezesa Rady Ministrów o uchylenie aktów prawa

miejscowego wydanych przez wojewodę lub organy niezespolonej administracji rządowej;

3)

wystąpienia Prokuratora Generalnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem

o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie

wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych;

4)

zwrócenia się Prokuratora Generalnego do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o unieważnienie prawomocnego

orzeczenia sądu administracyjnego na podstawie art. 172 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm..

2.

Sprzeciw do ministra jako organu wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał

zaskarżoną sprzeciwem decyzję, oraz skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego

na decyzję ministra kieruje się za pośrednictwem Prokuratury Generalnej.

3.

Kopię skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie

ze skargi na decyzję ministra przedstawia się niezwłocznie Prokuraturze Generalnej.

1.

Prokurator apelacyjny lub prokurator okręgowy w mieście stanowiącym siedzibę wojewódzkiego

sądu administracyjnego zapewnia udział prokuratora w posiedzeniach tego sądu w sprawach,

w których prokurator zainicjował postępowanie administracyjne lub brał w nim udział

albo wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub zgłosił udział w postępowaniu

przed tym sądem.

2.

Po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub zgłoszeniu udziału

w postępowaniu przed tym sądem akta podręczne sprawy lub inne materiały niezwłocznie

przekazuje się prokuratorowi apelacyjnemu lub prokuratorowi okręgowemu właściwemu

do zapewnienia udziału prokuratora w posiedzeniu sądu, chyba że prokurator, który

wniósł skargę, zamierza sam wziąć udział w tym posiedzeniu.

1.

W sprawach, w których prokurator brał udział w postępowaniu przed wojewódzkim sądem

administracyjnym lub wniósł skargę kasacyjną albo uznał za potrzebny swój udział w

posiedzeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, udział prokuratora w posiedzeniu tego

sądu zapewnia prokurator apelacyjny w mieście stanowiącym siedzibę wojewódzkiego sądu

administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie.

2.

W uzasadnionych przypadkach prokurator apelacyjny może zwrócić się do Prokuratora

Apelacyjnego w Warszawie o zapewnienie udziału prokuratora w posiedzeniu Naczelnego

Sądu Administracyjnego w sprawie indywidualnej.

3.

Prokuratura Generalna zapewnia udział prokuratora w posiedzeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego

w składzie siedmiu sędziów, a także w sprawie, w której skargę kasacyjną wniósł prokurator

wykonujący czynności służbowe w tej prokuraturze lub strona, jeżeli w postępowaniu

przed wojewódzkim sądem administracyjnym brał udział ten prokurator.

4.

Prokurator apelacyjny może wystąpić do Prokuratury Generalnej z wnioskiem o udział

w posiedzeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie indywidualnej prokuratora

wykonującego czynności służbowe w tej prokuraturze, jeżeli sprawa jest szczególnie

zawiła.

W ramach współdziałania w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa z

organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi, organami samorządu

terytorialnego i organizacjami społecznymi, prokurator

1)

w uzasadnionych przypadkach, z własnej inicjatywy składa organom jednostek samorządu

terytorialnego informację o stanie zagrożenia przestępczością i istnieniu warunków

do naruszeń prawa, a w razie potrzeby przedstawia wnioski o wydanie przepisów porządkowych

na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm. oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 595, z późn. zm.;

2)

uczestniczy w pracach komisji bezpieczeństwa i porządku na podstawie art. 38a ust. 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym;

3)

kieruje z własnej inicjatywy do organów władzy publicznej i organizacji społecznych

informacje o stanie zagrożenia przestępczością i innymi naruszeniami prawa wraz z

odpowiednimi wnioskami;

4)

podejmuje inne działania zmierzające do tworzenia prawnych i organizacyjnych warunków

przeciwdziałania naruszeniom prawa.

Skargę na czynności lub zachowanie prokuratora rozpatruje jego bezpośredni przełożony,

a skargę na pracownika prokuratury - jego przełożony.

Prokurator kierujący jednostką rozpatruje skargi lub wnioski dotyczące urzędników

i innych pracowników.

Skargę lub wniosek, w zakresie, w jakim zawiera żądanie pociągnięcia prokuratora do

odpowiedzialności dyscyplinarnej, prokurator kierujący jednostką przekazuje właściwemu

rzecznikowi dyscyplinarnemu. O sposobie rozpatrzenia skargi rzecznik dyscyplinarny

zawiadamia skarżącego oraz prokuratora, który przekazał mu skargę lub wniosek.

Jeżeli skarga lub wniosek dotyczy czynności prokuratora podlegającej zaskarżeniu,

prokurator kierujący jednostką niezwłocznie przekazuje skargę lub wniosek do akt postępowania,

którego dotyczy, zawiadamiając o tym wnoszącego.

Postępowania karne wszczęte przed dniem 1 stycznia 2015 r. są prowadzone w jednostkach,

w których zostały wszczęte na podstawie przepisów dotychczasowych, chyba że prokurator

kierujący jednostką wyższego stopnia przekaże je do jednostki wykonującej zadania

zgodnie z przepisami § 8-10 niniejszego rozporządzenia.

Traci moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. - Regulamin wewnętrznego

urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

(Dz. U. z 2014 r. poz. 144).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.