Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób fizycznych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób fizycznych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych

1.

Przepisy rozporządzenia regulują sposób i tryb określania, w drodze oszacowania dochodów,

o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz sposób i tryb eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków

podmiotów powiązanych.

2.

Przepisy rozporządzenia stosuje się odpowiednio przy określaniu części dochodu podatnika

niemającego miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

prowadzącego działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zagraniczny zakład, oraz podatnika posiadającego miejsce zamieszkania lub siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzącego działalność poprzez zagraniczny

zakład położony na terytorium innego państwa, podlegającej przypisaniu temu zakładowi.

3.

Stosowanie uregulowań zawartych w przepisach rozporządzenia ma na celu określenie

oraz opodatkowanie dochodów, które mogą być racjonalnie uznane za uzyskane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku podmiotów mających miejsce zamieszkania lub

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, również dochodów uzyskanych za granicą,

jeżeli racjonalnie mogą być przypisane tym podmiotom.

4.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się w przypadku transakcji, w których cena lub

sposób określenia ceny przedmiotu takiej transakcji wynika z ustaw i wydanych na ich

podstawie aktów normatywnych.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

podmiocie - oznacza to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej;

2)

podmiocie krajowym - oznacza to podmiot krajowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.;

3)

podmiocie zagranicznym - oznacza to podmiot zagraniczny w rozumieniu przepisów ustawy

wymienionej w pkt 2;

4)

podmiotach powiązanych - oznacza to podmioty, między którymi istnieją powiązania oraz

relacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 4-6a ustawy wymienionej w § 1 ust. 1;

5)

podmiotach niezależnych - oznacza to podmioty, między którymi nie występują powiązania

oraz relacje, o których mowa w pkt 4;

6)

zagranicznym zakładzie - oznacza to zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22

ustawy wymienionej w § 1 ust. 1;

7

procedurze trójstronnej - oznacza to procedurę wzajemnego porozumiewania się prowadzoną

przez co najmniej trzy państwa;

8

uczestniku - oznacza to ministra właściwego do spraw finansów publicznych, który w

ramach procedury trójstronnej zawiera wiążące porozumienie w celu wyeliminowania podwójnego

opodatkowania w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej określają w drodze oszacowania dochód

podmiotu powiązanego w wysokości, jaką ustaliłyby między sobą niezależne podmioty.

2

W celu oszacowania dochodu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie metody,

o których mowa w § 12-18, z zachowaniem zasad określonych w rozdziałach 2, 5 i 5a.

Oszacowany w ten sposób dochód uznaje się za wartość rynkową.

2a

Przy wyborze metody, o której mowa w ust. 2, organy podatkowe oraz organy kontroli

skarbowej uwzględniają w szczególności

1)

przebieg transakcji, w tym funkcje, jakie wykonują dane podmioty w porównywanych transakcjach,

biorąc pod uwagę angażowane przez nie aktywa, obejmujące również dobra materialne

i niematerialne niezaliczone do aktywów, kapitał ludzki oraz ponoszone ryzyka;

2)

dostępność wiarygodnych informacji, niezbędnych do zastosowania wybranej metody, w

szczególności dotyczących porównywalnych transakcji lub podmiotów;

3)

porównywalność transakcji lub podmiotów, która powinna odpowiadać zasadom określonym

w rozdziale 2.

3.

Szacowanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności wszelkiego rodzaju transakcje,

w wyniku których dochodzi do przeniesienia własności lub przekazania do używania dóbr

materialnych i niematerialnych oraz udzielania pożyczek (kredytów) i świadczenia usług

oraz realizacji wspólnych przedsięwzięć, o których mowa w § 23.

1.

Organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej ustalają wartość rynkową przedmiotu

transakcji między podmiotami powiązanymi w oparciu o dostępne dla tych organów informacje,

mogące mieć wpływ na określenie tej wartości.

2.

Przy ustalaniu wartości rynkowej przedmiotu transakcji oraz określaniu na tej podstawie

dochodu organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej zapewniają podatnikom możliwość

czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności przedstawienia tym

organom dokumentów, notatek oraz innych danych, na podstawie których dokonywana była

kalkulacja ceny.

3.

Przy ustalaniu wartości rynkowej przedmiotu transakcji organy podatkowe lub organy

kontroli skarbowej nie biorą pod uwagę okoliczności, które nie mogły być znane stronom

transakcji w dniu jej zawarcia, a które, jeśli byłyby znane, mogłyby powodować określenie

przez strony wyższej lub niższej wartości przedmiotu takiej transakcji.

4.

Jeżeli podatnik dokonał ustalenia wartości rynkowej przedmiotu transakcji w oparciu

o metodę lub metody określone w § 12-14 i przedstawi organom podatkowym lub organom

kontroli skarbowej dane, o których mowa w ust. 2, oraz dokumentację podatkową, o której

mowa w art. 25a ustawy wymienionej w § 1 ust. 1, a rzetelność i obiektywność przedstawionych

danych nie budzi uzasadnionych wątpliwości, organy te dokonują ustalenia wartości

rynkowej przedmiotu takiej transakcji, stosując metodę przyjętą uprzednio przez podatnika,

chyba że użycie innej metody, w świetle przepisów rozporządzenia, w szczególności

rozdziału 2 oraz posiadanych danych, jest bardziej właściwe.

1.

Jeżeli w transakcji (transakcjach) między podmiotami powiązanymi ustalone zostały

warunki mniej korzystne dla jednego z podmiotów od warunków, jakie ustaliłyby podmioty

niezależne, a jednocześnie w innej transakcji (transakcjach) między tymi samymi podmiotami

określone zostaną warunki bardziej korzystne dla tego podmiotu, organy podatkowe lub

organy kontroli skarbowej nie dokonują korekty cen przedmiotów takich transakcji,

w przypadkach gdy mniejsze korzyści uzyskane w związku z pierwszą transakcją (transakcjami)

są skompensowane większymi korzyściami uzyskanymi w związku z tą inną transakcją (transakcjami).

2.

Kompensatę, o której mowa w ust. 1, należy uznać za zgodną z warunkami rynkowymi,

jeżeli takiej kompensaty dokonałyby podmioty niezależne.

1

Określenie dochodu podmiotu powiązanego w drodze oszacowania poprzedza przeprowadzenie

przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej analizy warunków ustalonych pomiędzy

podmiotami powiązanymi oraz badanie zgodności tych warunków z warunkami, które ustaliłyby

między sobą niezależne podmioty, lub warunkami, które ustaliłby dany podmiot z podmiotem

niezależnym w porównywalnych okolicznościach sprawy, zwanej dalej „analizą porównywalności”.

2.

Za porównywalne uznać można takie transakcje, w których żadna z ewentualnych różnic

pomiędzy porównywanymi transakcjami lub pomiędzy podmiotami zawierającymi te transakcje

nie mogłaby w sposób istotny wpłynąć na cenę przedmiotu takiej transakcji na wolnym

rynku lub można dokonać racjonalnie dokładnych poprawek eliminujących istotne efekty

takich różnic.

3

Przy dokonywaniu analizy porównywalności należy uwzględnić czynniki porównywalności,

w szczególności

1)

cechy charakterystyczne dóbr, usług lub innych świadczeń;

2)

przebieg transakcji, w tym funkcje, jakie wykonują podmioty w porównywanych transakcjach,

biorąc pod uwagę angażowane przez nie aktywa, kapitał ludzki oraz ponoszone ryzyka;

3)

warunki transakcji określone w umowie lub porozumieniu, lub innym dowodzie dokumentującym

te warunki;

4)

warunki ekonomiczne występujące w czasie i miejscu, w których dokonano transakcji;

5)

strategię gospodarczą.

4

Przeprowadzenie analizy porównywalności składa się w szczególności z następujących

etapów

1)

ogólnej analizy informacji dotyczących podatnika i jego otoczenia gospodarczego;

2)

analizy warunków ustalonych lub narzuconych pomiędzy podmiotami powiązanymi, w szczególności

na podstawie wykonywanych przez nie funkcji, angażowanych aktywów i ponoszonych ryzyk,

w wyniku której należy zidentyfikować czynniki ekonomicznie istotne w badanych okolicznościach

sprawy, z uwzględnieniem ust. 3;

3)

sprawdzenia, czy istnieje możliwość porównania warunków ustalonych lub narzuconych

pomiędzy podmiotami powiązanymi z warunkami stosowanymi przez dany podmiot z podmiotami

niezależnymi;

4)

identyfikacji i weryfikacji porównywalnych warunków ustalanych przez podmioty niezależne;

5)

wyboru metody najbardziej właściwej w danych okolicznościach sprawy z uwzględnieniem

zasad określonych w § 3 ust. 2a, a następnie określenia konieczności stosowania wskaźnika

zyskowności i wybór jego rodzaju odpowiedniego dla wybranej metody;

6)

identyfikacji danych porównawczych dla wybranej metody na podstawie czynników ekonomicznie

istotnych, o których mowa w pkt 2, oraz określenia konieczności dokonania poprawek,

o których mowa w ust. 2;

7)

analizy uzyskanych danych porównawczych.

1

Przy przeprowadzaniu analizy porównywalności przedmiotów transakcji należy uwzględnić

różnice cech charakterystycznych dóbr, usług lub innych świadczeń, które są przedmiotem

porównywanych transakcji, w zakresie, w jakim te cechy mogą mieć wpływ na wartość

rynkową przedmiotów transakcji oraz stosowaną metodę.

2.

W szczególności cechami charakterystycznymi przedmiotów transakcji mającymi wpływ

na wartość rynkową, podlegającymi uwzględnieniu przy określaniu porównywalności wartości

rynkowej tych przedmiotów na danym rynku, są w przypadku

1)

dóbr materialnych - fizyczne cechy tych dóbr, ich jakość, trwałość, dostępność, ewentualne

obciążenia ich prawami osób trzecich, dostępność dóbr oraz usług z nimi związanych,

a także wielkość dostawy;

2)

dóbr niematerialnych - forma lub rodzaj transakcji, czas trwania i stopień ochrony

tych dóbr oraz przewidywane korzyści związane z wykorzystywaniem tych dóbr;

3)

usług oraz innych świadczeń - rodzaj, zakres i jakość takich usług i świadczeń.

3.

W przypadku gdy stosowana metoda nie wymaga ścisłej porównywalności przedmiotów transakcji,

analiza porównywalności, o której mowa w ust. 1, powinna być przeprowadzona w odniesieniu

do branży, której dotyczy dana transakcja, ze szczególnym uwzględnieniem postanowień

§ 8 i 10.

1.

Przy przeprowadzaniu analizy porównywalności podmiotów dokonujących transakcji na

danym rynku należy uwzględnić przebieg transakcji, w tym funkcje, jakie wykonują dane

podmioty w porównywanych transakcjach, uwzględniając analizę angażowanych przez nie

aktywów, obejmującą również dobra materialne i niematerialne niezaliczone do aktywów,

kapitał ludzki oraz ponoszone ryzyka.

2.

Analiza podmiotów uczestniczących w transakcji powinna określać, którzy z uczestników

transakcji wykonują funkcje, angażują aktywa oraz ponoszą ryzyka ekonomicznie ważne,

to jest takie, które są najistotniejsze dla tworzenia wartości i zysków powstających

w wyniku transakcji.

3.

Przy dokonywaniu analizy, o której mowa w ust. 1 i 2, uwzględnić należy w szczególności

1)

rodzaje funkcji pełnionych przez strony transakcji;

2)

rodzaj i wartość zaangażowanych aktywów i dóbr materialnych, w szczególności gruntów,

budynków, budowli, lokali, maszyn, urządzeń, środków transportu;

3)

rodzaj i wartość zaangażowanych aktywów i dóbr niematerialnych;

4)

stopień zaangażowania kapitału ludzkiego;

5)

rodzaje i podział ryzyka gospodarczego i odpowiedzialności stron transakcji.

1.

Analiza porównywalności transakcji powinna uwzględniać warunki określone w porównywanych

transakcjach w takim stopniu, w jakim różnice między tymi warunkami mogą mieć wpływ

na wartość rynkową przedmiotu transakcji.

2.

Do warunków transakcji mogących mieć wpływ na wartość rynkową przedmiotów porównywanych

transakcji zaliczyć można w szczególności

1)

terminy, warunki i formy płatności;

2)

okres, w jakim realizowana jest transakcja, oraz czynniki związane z upływem czasu;

3)

terminowość realizacji transakcji;

4)

zabezpieczenia realizacji transakcji.

Analiza porównywalności transakcji dokonywanych na różnych rynkach powinna uwzględniać

warunki istniejące na porównywanych rynkach w takim stopniu, w jakim warunki te mają

wpływ na wartość rynkową transakcji zawieranych na tych rynkach. Zaliczyć do nich

należy w szczególności

1)

wielkość i położenie danego rynku oraz charakter tego rynku (detaliczny lub hurtowy);

2)

stosunek podaży do popytu na dane dobra lub usługi, siłę nabywczą konsumentów, siłę

przetargową dostawców oraz stopień konkurencji;

3)

dostępność dóbr i usług substytucyjnych oraz ryzyko z tym związane;

4)

istotę i zakres rządowej regulacji rynku oraz stopień ryzyka prowadzenia działalności

na danym rynku;

5)

poziom i strukturę kosztów związanych z transakcją na danym rynku;

6

czas trwania transakcji, w szczególności istnienie cyklu ekonomicznego, biznesowego

lub cyklu życia produktu.

1.

Analiza porównywalności transakcji powinna uwzględniać stosowaną strategię gospodarczą,

w przypadku gdy miała ona wpływ na wartość transakcji. Strategia gospodarcza obejmuje

w szczególności

1)

stosowanie cen promocyjnych przy wchodzeniu na dany rynek;

2)

czasową obniżkę zysków w zamian za wyższe zyski długoterminowe;

3)

ponoszenie przez pewien okres wyższych kosztów w celu utrzymania się na rynku lub

zdobycia nowego;

4

wprowadzanie na rynek innowacyjnych produktów lub usług.

2.

Wpływ czynników związanych z realizacją deklarowanej przez podmiot strategii gospodarczej

nie może być brany pod uwagę w przypadkach, gdy późniejsze działania tego podmiotu

nie potwierdzają realizacji danej strategii, chyba że brak takiej realizacji wynika

z przyczyn od podmiotu niezależnych, których nie mógł on przewidzieć, podejmując daną

strategię.

1.

Metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej polega na porównaniu ceny przedmiotu transakcji

ustalonej w transakcjach między podmiotami powiązanymi z ceną stosowaną w porównywalnych

transakcjach przez podmioty niezależne i na tej podstawie określeniu wartości rynkowej

przedmiotu transakcji zawartej między podmiotami powiązanymi.

2.

Porównania, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie cen, jakie stosuje dany

podmiot na danym lub porównywalnym rynku w transakcjach z podmiotami niezależnymi

(wewnętrzne porównanie cen), lub na podstawie cen, jakie stosują w porównywalnych

transakcjach inne niezależne podmioty (zewnętrzne porównanie cen).

3.

(uchylony).

1.

Metoda ceny odprzedaży polega na obniżeniu ceny określonej w transakcji danego podmiotu

z podmiotem niezależnym, dotyczącej dóbr lub usług nabytych uprzednio przez ten dany

podmiot od podmiotu z nim powiązanego, o marżę ceny odprzedaży. Tak ustalona cena

może być uważana za cenę rynkową określoną w transakcji danego podmiotu z podmiotem

z nim powiązanym.

2.

Marża ceny odprzedaży obejmuje wydatki bezpośrednie i, z zastrzeżeniem ust. 3, wydatki

pośrednie, jakie poniósł dany podmiot w związku z tą transakcją, oraz odpowiednią

dla tego typu transakcji stopę zysku. Jeżeli podmiot przed odprzedażą przetworzył

lub w inny sposób spowodował zmianę wartości rzeczy lub usługi, zmianę tę uwzględnia

się przy dokonywaniu korekty ceny, o której mowa w ust. 1.

3.

Marża ceny odprzedaży nie obejmuje wydatków stanowiących równowartość ceny przedmiotu

transakcji oraz kosztów ogólnych zarządu, to jest kosztów działania jednostki jako

całości oraz kosztów zarządzania tą jednostką.

4.

Marżę ceny odprzedaży ustala się poprzez odniesienie do poziomu marży, jaką ten sam

podmiot stosuje w porównywalnych transakcjach zawieranych z podmiotami niezależnymi,

lub marży stosowanej w porównywalnych transakcjach przez podmioty niezależne.

5.

Przy określaniu wysokości marży ceny odprzedaży uwzględnia się w szczególności

1)

czynniki związane z upływem czasu pomiędzy pierwotnym zakupem a odprzedażą, w tym

dotyczące zmian na rynku w zakresie kosztów, kursów walut, inflacji;

2)

zmiany stanu i stopnia zużycia rzeczy lub praw będących przedmiotem transakcji, w

tym będące wynikiem postępu technicznego w danej dziedzinie;

3)

wyłączne prawo odprzedawcy do sprzedaży określonych rzeczy lub praw, mogące wpływać

na decyzję o zmianie marży.

1.

Metoda rozsądnej marży („koszt plus”) polega na ustaleniu ceny sprzedaży rzeczy i

praw oraz świadczenia usług w transakcji danego podmiotu z podmiotem powiązanym na

poziomie sumy bazy kosztowej i narzutu zysku, porównywalnych do bazy kosztowej i narzutu

zysku ustalanych pomiędzy podmiotami niezależnymi, które uwzględniają porównywalne

funkcje, ponoszone ryzyka oraz angażowane aktywa.

2.

Przez bazę kosztową w tej metodzie rozumie się sumę kosztów bezpośrednio związanych

z nabyciem lub wytworzeniem we własnym zakresie przedmiotu transakcji oraz kosztów

pośrednich, z wyłączeniem kosztów ogólnych zarządu, to jest kosztów działania jednostki

jako całości oraz kosztów zarządzania tą jednostką.

3.

W metodzie rozsądnej marży narzut zysku jest kalkulowany w oparciu o bazę kosztową.

4.

Narzut zysku w stosunku do określonej bazy kosztowej, o którym mowa w ust. 3, ustala

się poprzez odniesienie do poziomu zysku, jaki ten sam podmiot stosuje w porównywalnych

transakcjach z podmiotami niezależnymi, lub zysku stosowanego w porównywalnych transakcjach

przez podmioty niezależne.

1.

W przypadkach gdy nie można określić dochodów za pomocą metod określonych w § 12-14,

dopuszcza się zastosowanie metod zysku transakcyjnego, polegających na określaniu

dochodów na podstawie zysku, jakiego racjonalnie mógłby oczekiwać dany podmiot uczestniczący

w transakcji.

2.

Metody zysku transakcyjnego należy stosować tak, aby nie zwiększać obciążeń podatkowych

podmiotu wyłącznie z powodu osiągania zysków niższych niż zyski przeciętnie osiągane

przez inne podmioty, jeżeli mniejszy zysk lub nieosiągnięcie zysku przez dany podmiot

przypisać można czynnikom ekonomicznym lub organizacyjnym.

Przy określaniu dochodów z transakcji realizowanych przez podmioty powiązane dopuszcza

się stosowanie następujących metod zysku transakcyjnego

1)

metodę podziału zysków oraz

2)

metodę marży transakcyjnej netto.

1.

Metoda podziału zysków, o której mowa w § 16 pkt 1, polega na określeniu łącznych

zysków, jakie w związku z daną transakcją (transakcjami) osiągnęły podmioty powiązane,

oraz podziału tych zysków między te podmioty w takiej proporcji, w jakiej dokonałyby

tego podziału podmioty niezależne.

1a

Łączne zyski, o których mowa w ust. 1, określa się przy zastosowaniu wspólnego standardu

rachunkowości i wspólnej waluty, jeżeli podmioty powiązane, dla których ten zysk jest

wyznaczany, stosują wspólny standard rachunkowości i prowadzą księgi rachunkowe we

wspólnej walucie. W przeciwnym przypadku łączne zyski określa się przez zastosowanie

jednego ze standardów rachunkowości oraz jednej z walut stosowanych przez podmioty

powiązane.

2.

Proporcjonalnego podziału zysków, który stosowałyby niezależne podmioty uczestniczące

w danej transakcji (transakcjach), dokonuje się za pomocą

1)

analizy rezydualnej, która dzieli sumę zysków uzyskanych w związku z daną transakcją

(transakcjami) przez podmioty powiązane uczestniczące w tej transakcji (transakcjach)

w dwóch etapach; w pierwszym etapie każdemu uczestnikowi transakcji przypisuje się

podstawowy zysk odpowiedni dla danego rodzaju transakcji, jaki osiągają podmioty niezależne,

pełniąc rutynowe funkcje, angażując typowe aktywa oraz ponosząc standardowe ryzyko

w tego rodzaju transakcjach; w drugim etapie wszelkie pozostałe po podziale w pierwszym

etapie zyski dzielone są pomiędzy podmioty powiązane uczestniczące w danej transakcji

zgodnie z zasadami, jakie ustaliłyby podmioty niezależne uczestniczące w takiej transakcji,

albo

2)

analizy udziału, która dzieli między podmiotami powiązanymi połączony zysk z transakcji,

której przedmiotem są dobra wytworzone lub ulepszone przez te podmioty, w oparciu

o względną wartość działań podjętych przez każdy z powiązanych podmiotów, uwzględniając

czynniki, o których mowa w § 8.

3

Podziału zysków, o których mowa w ust. 1, dokonuje się przez określenie przychodów

uzyskanych przez każdy z podmiotów powiązanych oraz poniesionych kosztów związanych

z daną (danymi) transakcją (transakcjami). W przypadku gdy koszty związane z transakcją

(transakcjami) przekraczają związaną z nią (nimi) sumę przychodów, podziałowi podlega

strata.

1.

Metoda marży transakcyjnej netto, o której mowa w § 16 pkt 2, polega na badaniu marży

zysku netto, jaką uzyskuje podmiot w transakcji lub transakcjach z innym podmiotem

powiązanym, i określeniu jej na poziomie marży, jaką uzyskuje ten sam podmiot w transakcjach

z podmiotami niezależnymi, lub marży uzyskiwanej w porównywalnych transakcjach przez

podmioty niezależne.

2.

Marżę transakcyjną netto, o której mowa w ust. 1, określa się poprzez odliczenie od

przychodu osiągniętego w wyniku transakcji kosztów poniesionych w celu osiągnięcia

tego przychodu, w tym także kosztów ogólnych zarządu.

3.

Odliczenia kosztów ogólnych zarządu, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się, uwzględniając

proporcję, w jakiej pozostaje przychód uzyskany w związku z daną transakcją w ogólnej

kwocie przychodów.

4.

Stosując metodę marży transakcyjnej netto, należy uwzględnić różnice między podmiotami,

których marże są porównywane, a w szczególności należy wziąć pod uwagę takie czynniki

jak: konkurencja ze strony innych uczestników rynku i dóbr zamiennych, skuteczność

i strategia zarządzania, pozycja rynkowa, różnice struktury kosztów i kosztu pozyskania

kapitału oraz stopień doświadczenia w działalności.

1.

Przy określaniu wartości rynkowej dóbr niematerialnych lub usług w transakcjach między

podmiotami powiązanymi organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej w pierwszej

kolejności badają, czy niezależne, racjonalnie działające podmioty zawarłyby taką

transakcję na warunkach, jakie ustaliły podmioty powiązane.

2.

W przypadkach kiedy racjonalnie oczekiwane korzyści podmiotu zawierającego taką transakcję

są w sposób oczywisty mniejsze niż poniesione w związku z tą transakcją wydatki, a

podmiot nie wskaże racjonalnych przyczyn uzasadniających ich poniesienie w określonej

wysokości, organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej zbadają prawidłowość określenia

wysokości poniesionych wydatków.

3.

Przy badaniu, o którym mowa w ust. 2, bierze się pod uwagę również inne koszty warunkujące

korzystanie z danego dobra lub usługi.

4.

Przepisów ust. 2 nie stosuje się, jeżeli z odrębnych przepisów wynika dla danego podmiotu

obowiązek dokonania danej czynności prawnej.

1.

Przy szacowaniu dochodów organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej określają

koszty ponoszone przez podmioty powiązane na reklamę, proporcjonalnie do osiąganych

przez te podmioty korzyści z reklamy. Jeżeli jeden podatnik ponosi koszty reklamy,

z której korzyści osiąga również podmiot powiązany z tym podatnikiem, uznać wówczas

należy, że ten pierwszy podmiot wykonuje usługi handlowe w granicach, w jakich odpowiadają

one co do natury i zakresu usługom prowadzonym przez niezależne przedsiębiorstwo reklamowe.

2.

W szczególności, w celu określenia proporcjonalności ponoszonych wydatków na reklamę,

której prowadzenie przynosi potencjalne korzyści dwóm lub większej liczbie podmiotów

powiązanych, uwzględnić należy, na jakich rynkach prowadzona jest reklama, oraz udział

sprzedaży reklamowanych dóbr i usług poszczególnych podmiotów powiązanych na rynkach

objętych reklamą.

1.

Jeżeli podatnik udzieli podmiotowi powiązanemu z tym podatnikiem pożyczki (kredytu)

lub otrzyma taką pożyczkę (kredyt) niezależnie od ich celu i przeznaczenia albo też

udzieli lub otrzyma w jakiejkolwiek postaci gwarancję lub poręczenie, ceną rynkową

za taką usługę są odsetki lub prowizja bądź inna forma wynagrodzenia, jakie uzgodniłyby

za taką usługę, świadczoną na porównywalnych warunkach, podmioty niezależne.

2.

Wartość rynkową odsetek określa się na podstawie wysokości najniższych odsetek, jakie

dany podmiot musiałby zapłacić podmiotowi niezależnemu za uzyskanie kredytu (pożyczki)

na podobny okres w porównywalnych warunkach.

3.

Dokonując określenia, o którym mowa w ust. 2, należy uwzględnić wszystkie istotne

okoliczności związane z konkretnym przypadkiem, a w szczególności

1)

kwotę pożyczki (kredytu) oraz okres, na jaki została udzielona;

2)

charakter i cel pożyczki (kredytu);

3)

ryzyko i zabezpieczenie pożyczki (kredytu), z uwzględnieniem specjalnych warunków,

jakie pożyczkodawca (kredytodawca) mógłby przyznać pożyczkobiorcy (kredytobiorcy)

niezależnemu;

4)

walutę pożyczki (kredytu), ryzyko zmian kursów walut, kosztów środków zabezpieczających

pożyczkę (kredyt) oraz środków ograniczających ryzyko zmiany kursów walut;

5)

wysokość prowizji.

Jeżeli jeden podmiot powiązany z drugim lub z wieloma podmiotami podejmuje badania

na zlecenie tego drugiego podmiotu lub podmiotów, w celu określenia przychodów tych

podmiotów uzyskanych w związku z taką (takimi) transakcją (transakcjami), należy przypisać

ewentualne korzyści z uzyskanych wyników badań tym podmiotom lub wyłącznie jednemu

z tych podmiotów. Przypisanie tych korzyści następuje z zachowaniem zasad przewidzianych

w rozdziale 2.

1.

Jeżeli podmiot powiązany przedstawi organom podatkowym lub organom kontroli skarbowej

opis transakcji dotyczącej usług o niskiej wartości dodanej, organy te dokonują badania,

o którym mowa w § 19, w pierwszej kolejności na podstawie przedstawionego opisu.

2.

Przez usługi o niskiej wartości dodanej, o których mowa w ust. 1, rozumie się usługi

o charakterze rutynowym, wspomagające działalność główną usługobiorcy, ogólnie bądź

łatwo dostępne, które nie przyczyniają się do powstania dużej wartości dodanej dla

usługodawcy lub usługobiorcy.

3.

Opis transakcji dotyczącej usług o niskiej wartości dodanej, o którym mowa w ust.

1, powinien obejmować w szczególności

1)

wskazanie rodzaju świadczonej usługi wraz z uzasadnieniem zakwalifikowania usługi

jako usługi o niskiej wartości, o której mowa w ust. 2;

2)

potwierdzenie, że usługa została wykonana, oraz szczegółowe wyjaśnienie dotyczące

racjonalności nabycia usług, w tym uzyskanych lub oczekiwanych korzyści;

3)

opis i uzasadnienie sposobu świadczenia usług;

4)

wykaz wydatków ponoszonych przez podmioty powiązane, związanych ze świadczonymi usługami,

wraz z ich opisem i analizą;

5)

wykaz wydatków akcjonariusza;

6)

opis klucza podziału kosztów;

7)

katalog usług na żądanie wraz z ich opisem;

8)

wskazanie sposobu kalkulacji wynagrodzenia należnego za świadczone usługi oraz jego

wysokości wraz z uzasadnieniem dla zastosowanej metody i sposobu jej stosowania;

9)

dokumentację możliwą do przedstawienia.

4.

Do wydatków związanych z wykonywanymi usługami o niskiej wartości dodanej zalicza

się koszty bezpośrednio i pośrednio związane ze świadczoną usługą, z wyłączeniem wydatków

akcjonariusza.

5.

Przez wydatki akcjonariusza rozumie się wydatki ponoszone przez podmiot posiadający

udziały (akcje) w drugim podmiocie powiązanym, które przynoszą korzyści wyłącznie

podmiotowi posiadającemu udziały (akcje) w drugim podmiocie powiązanym.

6.

Sposób podziału kosztów ponoszonych przez podmioty powiązane w związku ze świadczonymi

usługami o niskiej wartości dodanej zastosowany w ramach tych usług powinien być analizowany

przy uwzględnieniu warunków, jakie ustaliłyby pomiędzy sobą podmioty niezależne.

7.

Określa się

1)

przykładowy katalog usług o niskiej wartości dodanej, stanowiący załącznik nr 1 do

rozporządzenia;

2)

przykładowy katalog wydatków akcjonariusza, stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia.

1.

Jeżeli podatnik uczestniczy w kosztach wspólnie ponoszonych przez podmioty powiązane

na wytworzenie dóbr niematerialnych, wysokość ponoszonych przez podatnika obciążeń

z tego tytułu uznać można za określoną zgodnie z zasadami rynku jedynie wówczas, gdy

warunki takie, w świetle oczekiwanych korzyści z tytułu takiego uczestnictwa, akceptowałyby

podmioty niezależne.

2.

Warunki, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności proporcjonalnego do oczekiwanych

korzyści obciążenia podmiotów tymi kosztami oraz, dodatkowo, proporcjonalnego do wysokości

obciążeń podziału korzyści, które nie były oczekiwane (uwzględniane) przy określaniu

tych warunków.

3.

Jeżeli podatnik ma możliwość uzyskania porównywalnych korzyści w ramach porozumienia,

o którym mowa w ust. 1, lub od podmiotu niezależnego i w jednym z tych przypadków

podatnik ten będzie ponosił niższe wydatki, to dla celów określenia wartości rynkowej

świadczeń tego podatnika należy przyjąć wartość niższą.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, przepis § 4 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej badają zgodność warunków ustalonych

lub narzuconych w ramach restrukturyzacji działalności pomiędzy podmiotami powiązanymi

z warunkami, jakie ustaliłyby pomiędzy sobą podmioty niezależne.

2.

Przez restrukturyzację działalności, o której mowa w ust. 1, rozumie się przeniesienie

pomiędzy podmiotami powiązanymi istotnych ekonomicznie funkcji lub aktywów, lub ryzyk.

3.

W toku badania, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić przyczyny gospodarcze dokonania

restrukturyzacji działalności, oczekiwane korzyści z restrukturyzacji, w tym efekt

synergii, oraz opcje realistycznie dostępne dla podmiotów powiązanych uczestniczących

w restrukturyzacji.

4.

Organy podatkowe i organy kontroli skarbowej uznają prawidłowość przypisania podmiotowi

powiązanemu ekonomicznie istotnego ryzyka wyłącznie wtedy, jeżeli zostanie wykazana

zdolność podmiotu do podejmowania decyzji w zakresie zarządzania tym ryzykiem lub

zdolność finansowa do poniesienia obciążeń w przypadku materializacji tego ryzyka.

5.

Organy podatkowe i organy kontroli skarbowej sprawdzają prawidłowość ustalenia prawa

do wynagrodzenia podmiotu powiązanego oraz wartości wynagrodzenia podmiotu powiązanego

w przypadku restrukturyzacji działalności, biorąc pod uwagę w szczególności opcje

realistycznie dostępne dla podmiotów uczestniczących w tej restrukturyzacji.

1.

W celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania dochodów podmiotów powiązanych, jeżeli

dochody podatnika będącego podmiotem krajowym są przez administrację podatkową innego

kraju włączone do dochodów podmiotu zagranicznego oraz odpowiednio opodatkowane w

związku z określeniem przez tę administrację warunków, jakie byłyby uzgodnione między

podmiotami niezależnymi, na wniosek podmiotu krajowego, minister właściwy do spraw

finansów publicznych może dokonać korekty dochodów tego podatnika, o ile przepisy

właściwych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, taką

korektę przewidują.

2.

Korekty, o której mowa w ust. 1, można dokonać w przypadku, gdy warunki określone

przez administrację podatkową tego innego kraju, w świetle przepisów rozporządzenia,

są zgodne z warunkami, jakie uzgodniłyby niezależne podmioty.

3.

W przypadku dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, właściwy organ podatkowy dokonuje

zmiany wysokości zobowiązania podatkowego tego podatnika, w zakresie wynikającym z

korekty.

1.

W celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania dochodów podmiotów powiązanych podmiot

krajowy może wystąpić do ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wnioskiem

o wszczęcie procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie Konwencji z dnia 23 lipca

1990 r. w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków

przedsiębiorstw powiązanych (Dz. U. z 2007 r. Nr 152, poz. 1080) lub na podstawie

umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska. Wniosek powinien być złożony nie później niż przed upływem trzech lat od doręczenia

podatnikowi lub podmiotowi z nim powiązanemu protokołu kontroli albo decyzji podatkowej,

które prowadzą lub mogą prowadzić do podwójnego opodatkowania, chyba że umowa o unikaniu

podwójnego opodatkowania, będąca podstawą złożenia wniosku, określa inny termin. Bieg

okresu trzyletniego rozpoczyna się od pierwszej z następujących dat: daty doręczenia

protokołu kontroli albo daty doręczenia decyzji podatkowej.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych informuje w formie pisemnej

1)

podmiot krajowy o otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1,

2)

właściwe organy innych państw o złożeniu przez podmiot krajowy wniosku, o którym mowa

w ust. 1, przesyłając jednocześnie kopię tego wniosku

- w terminie jednego miesiąca od dnia jego wpływu.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej

1)

dane identyfikacyjne podmiotu krajowego oraz podmiotów powiązanych, których procedura

dotyczy, w szczególności: nazwę, adres miejsca zamieszkania lub siedziby, numer identyfikacji

podatkowej;

2)

opis stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem istniejących powiązań między podmiotem

krajowym a podmiotami powiązanymi, o których mowa w pkt 1;

3)

określenie roku podatkowego, którego wniosek dotyczy;

4)

kopie decyzji podatkowych, protokołów kontroli lub innych dokumentów świadczących

o zaistnieniu podwójnego opodatkowania;

5)

informacje dotyczące wszczętych przez podatnika lub podmioty powiązane, o których

mowa w pkt 1, postępowań podatkowych lub sądowych, łącznie z wyrokami sądowymi wydanymi

w sprawie;

6)

uzasadnienie wniosku, w szczególności zawierające wyjaśnienie co do stosowania zasad

określonych w art. 4 Konwencji, o której mowa w ust. 1;

7)

oświadczenie podmiotu krajowego o gotowości bezzwłocznego udostępnienia ministrowi

właściwemu do spraw finansów publicznych pełnej dokumentacji oraz udzielenia wszelkich

informacji mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

4.

Na żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych wskazane przez niego

dokumenty w sprawie powinny być przetłumaczone na uzgodniony z właściwymi organami

innych państw, których ten wniosek dotyczy, język roboczy.

5.

Jeżeli wniosek nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 3 i 4, minister

właściwy do spraw finansów publicznych wzywa podmiot krajowy w terminie 2 miesięcy

od dnia otrzymania wniosku do jego uzupełnienia.

6.

Sprawę uznaje się za zgłoszoną z dniem wpływu wniosku, o którym mowa w ust. 1, zawierającego

wszystkie elementy wskazane w ust. 3 i 4 lub z dniem wpływu ostatniego z dokumentów

uzupełniających wniosek na wezwanie, o którym mowa w ust. 5.

7.

Jeżeli w ocenie ministra właściwego do spraw finansów publicznych wniosek, o którym

mowa w ust. 1, jest uzasadniony, a sprawa nie może być przez niego załatwiona w ramach

procedur krajowych, w sposób uwzględniający wniosek podmiotu krajowego, wszczyna on

procedurę wzajemnego porozumiewania, informując o tym właściwe organy innych państw,

których ten wniosek dotyczy, załączając kopie informacji, o których mowa w ust. 3.

Jednocześnie o wszczęciu procedury wzajemnego porozumiewania minister właściwy do

spraw finansów publicznych informuje podmiot krajowy.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych poinformuje - na podstawie dostępnych

mu informacji - właściwe organy innych państw, których wniosek dotyczy, oraz podmiot

krajowy o tym, czy wniosek został złożony w terminie określonym w ust. 1, oraz o dacie,

od której liczony jest dwuletni okres określony w art. 7 ust. 1 Konwencji, o której

mowa w ust. 1.

9.

Procedura wzajemnego porozumiewania powinna zostać zakończona w terminie 2 lat od

daty, o której mowa w ust. 10.

10.

Bieg okresu dwuletniego, o którym mowa w ust. 9, rozpoczyna się od późniejszej z następujących

dat

1)

daty doręczenia ostatecznej decyzji podatkowej lub dokumentu równoważnego;

2)

daty zgłoszenia sprawy, o której mowa w ust. 6.

11.

Podjęcie środków odwoławczych dostępnych w ramach prawa krajowego w sprawie objętej

wnioskiem nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu procedury, o której mowa w ust. 1.

Prawomocny wyrok sądu w sprawie objętej wnioskiem wyłącza stosowanie art. 7 ust. 1

Konwencji, o której mowa w ust. 1.

12.

Wynik zakończonej procedury, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do wszczęcia

postępowania w sprawie określenia wysokości dochodu lub straty podatnika.

13.

Do procedury prowadzonej na wniosek złożony na podstawie umowy o unikaniu podwójnego

opodatkowania przepisy ust. 3-8 oraz 11 i 12 stosuje się odpowiednio.

14.

Przepisy ust. 9-12 stosuje się odpowiednio w przypadku przystąpienia ministra właściwego

do spraw finansów publicznych do procedury wszczętej na podstawie Konwencji, o której

mowa w ust. 1, przez właściwe władze innych państw.

15.

Przepisy ust. 11 i 12 stosuje się odpowiednio w przypadku przystąpienia ministra właściwego

do spraw finansów publicznych do procedury wszczętej na podstawie umów o unikaniu

podwójnego opodatkowania, o których mowa w ust. 1, przez właściwe władze innych państw.

16

Przepisy ust. 1-12 stosuje się odpowiednio w przypadku procedur trójstronnych, wszczętych

na podstawie Konwencji, o której mowa w ust. 1.

17

Przepisy ust. 9-12 stosuje się odpowiednio w przypadku procedur trójstronnych, wszczętych

na podstawie Konwencji, o której mowa w ust. 1, do których minister właściwy do spraw

finansów publicznych przystąpił jako uczestnik.

18

Przepisy ust. 3-8 oraz ust. 11 i 12 stosuje się odpowiednio w przypadku procedur trójstronnych,

wszczętych na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

19

Przepisy ust. 11 i 12 stosuje się odpowiednio w przypadku procedur trójstronnych,

wszczętych na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, do których minister

właściwy do spraw finansów publicznych przystąpił jako uczestnik.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia