Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 maja 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia choroby, pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach ustalania okoliczności i przyczyn wypadków,

pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej;

2)

tryb postępowania w razie ujawnienia chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej;

3)

szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty odszkodowań, terminy postępowania w tych sprawach

oraz przypadki, w których postępowanie w sprawie odszkodowania prowadzi się z urzędu,

jak również sposób doręczania decyzji dotyczących odszkodowań;

4)

wzory dokumentów sporządzanych w toku postępowania w sprawie ustalania okoliczności

i przyczyn wypadków oraz postępowania o przyznanie i wypłatę odszkodowania;

5)

tryb postępowania w sprawach przyznawania odszkodowań w szczególnie uzasadnionych

przypadkach;

6)

właściwość organów w sprawach, o których mowa w pkt 1-5.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1

dowódca jednostki wojskowej - dowódcę, szefa, komendanta jednostki organizacyjnej

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz dyrektora, kierownika innej jednostki

organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Ministra Obrony Narodowej;

2

żołnierz - żołnierza odbywającego lub pełniącego czynną służbę wojskową, a także osobę

powołaną do odbycia czynnej służby wojskowej i zwolnioną z tej służby;

3)

ustawa - ustawę z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową;

4)

odszkodowanie - odszkodowanie, o którym mowa w art. 10, 16 i 17 ustawy;

5

ochrona ubezpieczeniowa - ubezpieczenie żołnierzy od następstw nieszczęśliwych wypadków

zaistniałych w czasie pełnienia służby poza granicami państwa, o którym mowa w § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia

zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 184, poz. 1237 i Nr 205, poz. 1356);

6

ubezpieczający - dowódcę (szefa, komendanta) jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi

Obrony Narodowej oraz dyrektora (szefa) komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony

Narodowej odpowiedzialnego za ochronę ubezpieczeniową, o której mowa w pkt 5.

Przepisy dotyczące dowódcy jednostki wojskowej stosuje się odpowiednio do

1

szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego wyznaczonego przez Szefa Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych - jeżeli wypadkowi uległ szef wojewódzkiego sztabu wojskowego lub jego

zastępca;

2)

wojskowego komendanta uzupełnień właściwego ze względu na miejsce wypadku osoby powołanej

do odbycia czynnej służby wojskowej lub zwolnionej z tej służby, która uległa wypadkowi

w drodze z miejsca zamieszkania do jednostki wojskowej lub w drodze powrotnej do miejsca

zamieszkania;

3)

(uchylony);

4

dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej w zakresie

sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa, higieny pracy i służby

w resorcie - jeżeli wypadkowi uległ żołnierz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 2

ustawy;

5)

kierownika państwowej jednostki organizacyjnej poza resortem obrony narodowej - jeżeli

wypadkowi uległ żołnierz wyznaczony do pełnienia służby w tej jednostce;

6

dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej w zakresie

wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy w urzędzie Ministra - jeżeli

wypadkowi uległ żołnierz zawodowy lub ujawniła się choroba pozostająca w związku z

pełnieniem przez żołnierza zawodowego czynnej służby wojskowej

a)

w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej,

b)

w polskich przedstawicielstwach wojskowych przy organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych

strukturach wojskowych,

c)

bezpośrednio w strukturach organizacji międzynarodowych i międzynarodowych strukturach

wojskowych,

d)

w ataszatach obrony w przedstawicielstwach dyplomatycznych i w stałych przedstawicielstwach

przy organizacjach międzynarodowych, podległych ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych,

mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,

e)

przy siłach zbrojnych albo przy innych strukturach obronnych państw obcych,

f)

jako obserwator wojskowy lub osoba posiadająca status obserwatora wojskowego misji

organizacji międzynarodowych lub sił wielonarodowych,

g)

w dyspozycji lub rezerwie kadrowej.

1.

Żołnierz, który uległ wypadkowi, niezwłocznie, jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala,

melduje o wypadku swojemu przełożonemu.

2

Przełożony po powzięciu wiadomości o wypadku melduje o tym pisemnie dowódcy jednostki

wojskowej, w której żołnierz pełni służbę.

1.

Do czasu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku dowódca jednostki wojskowej zabezpiecza

miejsce wypadku w sposób wykluczający

1)

dopuszczenie do miejsca wypadku osób niepowołanych;

2)

uruchamianie bez koniecznej potrzeby maszyn i innych urządzeń technicznych, których

ruch został wstrzymany w związku z wypadkiem;

3)

dokonywanie zmiany położenia maszyn i innych urządzeń technicznych, jak również zmiany

położenia innych przedmiotów, które spowodowały wypadek lub pozwalają odtworzyć jego

okoliczności.

2.

Zgodę na uruchomienie maszyn i innych urządzeń technicznych lub dokonanie zmian w

miejscu wypadku wyraża dowódca jednostki wojskowej, w uzgodnieniu z pracownikiem służby

do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, po dokonaniu oględzin miejsca wypadku oraz

po sporządzeniu, jeśli zachodzi taka potrzeba, szkicu lub zdjęcia miejsca wypadku.

3.

Zgodę, o której mowa w ust. 2, w sytuacji zaistnienia wypadku śmiertelnego, wypadku

powodującego ciężkie uszkodzenie ciała lub ciężki rozstrój zdrowia, wystąpienia choroby

nieuleczalnej lub zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej lub

częściowej niezdolności do służby wojskowej, trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia

ciała albo jeśli w wyniku tego samego zdarzenia wypadkowi uległo co najmniej dwóch

żołnierzy, wyraża dowódca jednostki wojskowej, w uzgodnieniu z właściwym prokuratorem

wojskowym.

4.

Dokonywanie zmian w miejscu wypadku bez uzyskania zgody, o której mowa w ust. 2 lub

3, jest dopuszczalne, jeśli zachodzi konieczność ratowania osób lub mienia albo zapobiegania

grożącemu niebezpieczeństwu.

1.

W razie wypadku dowódca jednostki wojskowej, w której poszkodowany żołnierz pełni

służbę, powołuje niezwłocznie komisję powypadkową w celu ustalenia okoliczności i

przyczyn wypadku.

1a

W razie nieobecności służbowej dowódcy jednostki wojskowej komisję powypadkową powołuje

osoba zastępująca dowódcę. Przy ustalaniu składu komisji stosuje się odpowiednio przepis

ust. 2a.

2

W skład komisji powypadkowej wchodzą co najmniej 3 osoby, w tym

1)

jako przewodniczący - zastępca dowódcy jednostki wojskowej;

2)

jako członkowie - pracownik służby do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz -

odpowiednio do potrzeb - specjalista z dziedziny, w której nastąpił wypadek, albo

lekarz.

2a

Jeżeli w etacie jednostki wojskowej nie ma stanowiska zastępcy dowódcy, w skład komisji

powypadkowej jako przewodniczący wchodzi osoba wyznaczona przez dowódcę jednostki

wojskowej.

2b

W razie nieobecności służbowej zastępcy dowódcy przez okres uniemożliwiający dotrzymanie

terminu zakończenia postępowania powypadkowego, o którym mowa w § 10 ust. 1, przepis

ust. 2a stosuje się odpowiednio.

3.

W skład komisji powypadkowej nie mogą wchodzić osoby, które są zainteresowane wynikiem

działania komisji, zwłaszcza gdy może mieć on wpływ na ich odpowiedzialność, oraz

osoby będące świadkami wypadku.

4.

Jeżeli wypadkowi uległ dowódca jednostki wojskowej, komisję powypadkową powołuje jego

bezpośredni przełożony.

1.

Komisja powypadkowa ustala czas, miejsce oraz okoliczności i przyczyny wypadku

1)

dokonuje oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i urządzeń technicznych

oraz bada warunki pełnienia służby i inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na

powstanie wypadku lub mają z nim związek;

2)

jeżeli jest to konieczne, sporządza szkice lub wykonuje fotografie miejsca wypadku;

3)

przyjmuje wyjaśnienia od poszkodowanego żołnierza oraz świadków wypadku lub odbiera

od nich pisemne oświadczenia;

4)

zasięga opinii lekarza, a w razie potrzeby opinii innych specjalistów, w zakresie

niezbędnym do oceny rodzaju i skutków wypadku;

5)

zapoznaje się z przekazaną przez poszkodowanego żołnierza, na potrzeby prowadzonego

postępowania powypadkowego, dokumentacją medyczną;

6)

przegląda akta postępowania karnego i innych postępowań oraz inne dokumenty dotyczące

wypadku i jego następstw z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych przepisów;

7)

zbiera inne dowody dotyczące wypadku.

2.

Z oględzin miejsca wypadku oraz wyjaśnień poszkodowanego żołnierza i świadków wypadku

sporządza się protokoły. Wzór protokołu oględzin miejsca wypadku, protokołu wyjaśnień

poszkodowanego i protokołu wyjaśnień świadka określają odpowiednio załączniki nr 1-3

do rozporządzenia.

3.

Wzór oświadczenia poszkodowanego i świadka określają odpowiednio załączniki nr 6 i

7 do rozporządzenia.

1

Jeżeli wypadek zdarzył się na terenie jednostki wojskowej stacjonującej w innym garnizonie,

przewodniczący komisji powypadkowej może zwrócić się do dowódcy tej jednostki o dokonanie

czynności określonych w § 6 ust. 1 pkt 1-3 i 7 oraz nadesłanie zebranych materiałów.

2.

Dowódca jednostki wojskowej, na terenie której zdarzył się wypadek, w którym został

poszkodowany żołnierz niebędący jego podwładnym, dokonuje, w szczególności, następujących

czynności

1)

zapewnia udzielenie pomocy poszkodowanemu;

2)

zabezpiecza miejsce wypadku;

3)

zawiadamia niezwłocznie o wypadku dowódcę poszkodowanego żołnierza.

3.

Przepisy § 4a stosuje się odpowiednio.

1

Komisja powypadkowa sporządza protokół powypadkowy, w którym podaje się

1)

skład komisji powypadkowej;

2)

stopień wojskowy, imię i nazwisko żołnierza, który uległ wypadkowi;

3)

datę i miejsce wypadku;

4)

opis okoliczności wypadku;

5)

przyczyny wypadku;

6)

rodzaj wypadku;

7)

doznany przez żołnierza uszczerbek na zdrowiu, a jeżeli poniósł on śmierć - fakt śmierci;

8)

wnioski i środki profilaktyczne;

9)

pouczenie o prawie zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole;

10)

podpisy członków komisji.

2.

Dane dotyczące doznanego przez żołnierza uszczerbku na zdrowiu wpisuje się do protokołu

powypadkowego na podstawie dokumentacji medycznej lub opinii lekarza.

3.

W razie ustalenia przez komisję powypadkową, że

1)

wyłączną przyczyną wypadku było umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie

żołnierza naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy,

2)

do wypadku w znacznym stopniu przyczyniło się zachowanie żołnierza spowodowane jego

stanem nietrzeźwości albo zażyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych,

3)

uszczerbek na zdrowiu lub śmierć żołnierza zostały spowodowane przez niego umyślnie

- informację o tym wraz z opisem wskazujących na to okoliczności i dowodów podaje

się w protokole powypadkowym.

4.

W razie ustalenia, że wyłączną przyczyną wypadku były okoliczności wymienione w ust.

3 pkt 1, w protokole powypadkowym podaje się

1)

przepis lub rozkaz naruszony przez żołnierza;

2)

czy i w jaki sposób przełożeni żołnierza zapewnili mu warunki odpowiadające właściwym

przepisom lub rozkazom i czy sprawowali nadzór nad ich przestrzeganiem;

3)

informację o posiadaniu lub braku umiejętności żołnierza, potrzebnych do wykonywania

czynności związanych z wypadkiem, oraz informację o przeszkoleniu żołnierza w zakresie

znajomości odpowiednich przepisów lub rozkazów.

5

Do protokołu powypadkowego dołącza się protokoły wyjaśnień lub oświadczenia poszkodowanego

i świadków wypadku, a także inne dokumenty zebrane w toku postępowania powypadkowego,

w szczególności: pisemną opinię lekarza lub innych specjalistów, protokół oględzin

miejsca wypadku, szkice lub fotografie oraz inne dokumenty wskazujące okoliczności

i przyczyny wypadku.

5a

Protokół powypadkowy, o którym mowa w ust. 5, sporządza się w 3 jednobrzmiących egzemplarzach.

W razie wypadku żołnierza objętego ochroną ubezpieczeniową protokół sporządza się

w 4 egzemplarzach.

6.

Wzór protokołu powypadkowego określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

1.

W razie niezgodności stanowisk członków komisji powypadkowej co do okoliczności lub

przyczyn wypadku, w protokole powypadkowym zamieszcza się stanowisko większości członków

komisji; przy równej liczbie głosów decyduje głos przewodniczącego.

2.

Członek komisji powypadkowej, który nie zgadza się ze stanowiskiem większości, może

dołączyć do protokołu powypadkowego zdanie odrębne z podaniem uzasadnienia swojego

stanowiska. W takim przypadku w protokole powypadkowym czyni się wzmiankę o zdaniu

odrębnym.

1.

Jeżeli w związku z wypadkiem żołnierz poniósł szkodę wskutek utraty, całkowitego zniszczenia

lub uszkodzenia przedmiotów osobistego użytku lub przedmiotów służących do wykonywania

zawodu, komisja powypadkowa ustala

1)

jakie to były przedmioty;

2)

stan tych przedmiotów przed wypadkiem (stopień zużycia) i ich przybliżoną wartość;

3)

czy przedmioty te żołnierz utracił, czy też uległy one całkowitemu zniszczeniu lub

tylko uszkodzeniu i w jakim stopniu.

2.

Ustalenia, o których mowa w ust. 1, wpisuje się do protokołu powypadkowego.

1.

Komisja powypadkowa powinna zakończyć postępowanie i sporządzić protokół powypadkowy

najpóźniej w ciągu 14 dni od dnia jej powołania.

2.

Sporządzenie protokołu powypadkowego w terminie późniejszym niż określony w ust. 1

wymaga podania przyczyn tego opóźnienia w treści protokołu.

1.

Protokół powypadkowy przedstawia się niezwłocznie dowódcy jednostki wojskowej, który

1

w terminie 5 dni od dnia jego przedstawienia ustosunkowuje się do ustaleń w nim zawartych;

2)

może polecić dokonanie dodatkowych ustaleń, gdy uzna, że okoliczności i przyczyny

wypadku nie zostały dostatecznie wyjaśnione.

2.

W razie gdy w toku dodatkowych ustaleń wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności,

sporządza się nowy protokół powypadkowy, który ponownie przedstawia się dowódcy jednostki

wojskowej. Poprzedni protokół powypadkowy włącza się do materiałów postępowania powypadkowego.

3.

Dowódca jednostki wojskowej podpisuje protokół powypadkowy, zamieszczając w nim swoje

stanowisko wobec ustaleń komisji powypadkowej.

1.

Egzemplarz podpisanego przez dowódcę jednostki wojskowej protokołu powypadkowego doręcza

się, za pisemnym potwierdzeniem odbioru, poszkodowanemu żołnierzowi, a jeżeli żołnierz

poniósł śmierć w wypadku - jego małżonkowi. W razie braku małżonka protokół doręcza

się pełnoletniemu dziecku żołnierza lub opiekunowi dziecka małoletniego albo rodzicom

lub innemu członkowi rodziny, o którym mowa w art. 12 ustawy.

2.

Jeżeli w protokole powypadkowym są zawarte informacje stanowiące tajemnicę państwową,

doręcza się wyciąg z protokołu z pominięciem tych informacji, o czym czyni się wzmiankę

w doręczanym protokole.

3.

Żołnierz, który uległ wypadkowi, a w razie jego śmierci osoba, o której mowa w art.

12 ustawy, ma prawo wglądu do akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Żołnierzowi poszkodowanemu w wypadku, a w razie jego śmierci osobie, o której mowa

w art. 12 ustawy, przysługuje prawo zgłoszenia pisemnych zastrzeżeń do ustaleń zawartych

w protokole powypadkowym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu.

2.

Zastrzeżenia wnosi się do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwego do ustalenia

prawa do odszkodowania, za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, w której został

sporządzony protokół powypadkowy.

3

W razie rozformowania jednostki wojskowej, w której poszkodowany pełnił służbę poza

granicami państwa, zastrzeżenia wnosi się za pośrednictwem dowódcy jednostki, o której

mowa w § 18 ust. 1 pkt 4.

1.

Niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w § 13 ust. 1, dowódca jednostki wojskowej

przekazuje po jednym egzemplarzu protokołu powypadkowego

1)

szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwego do ustalenia prawa do odszkodowania;

2)

ubezpieczającemu, jeżeli wypadek dotyczy żołnierza objętego ochroną ubezpieczeniową;

3)

do akt jednostki wojskowej.

2.

Dowódca jednostki wojskowej, przekazując protokół powypadkowy szefowi wojewódzkiego

sztabu wojskowego, dołącza jednocześnie

1)

zastrzeżenia zgłoszone do protokołu powypadkowego wraz ze swoim stanowiskiem dotyczącym

tych zastrzeżeń;

2)

informację o miejscu zamieszkania poszkodowanego żołnierza, a w razie jego śmierci

- posiadane informacje o stanie rodzinnym żołnierza, ze wskazaniem imion, nazwisk,

dat urodzenia oraz miejsc zamieszkania osób, o których mowa w art. 12 ustawy;

3)

pisemny meldunek, o którym mowa w § 4 ust. 2;

4)

inne materiały zebrane w toku postępowania powypadkowego;

5)

informację wskazującą właściwą dla danego żołnierza wojskową komisję lekarską.

3.

Dowódca jednostki wojskowej pisemnie powiadamia właściwego szefa wojewódzkiego sztabu

wojskowego o zwolnieniu żołnierza ze służby wojskowej lub jego przeniesieniu do innej

jednostki wojskowej.

1.

W razie ujawnienia u żołnierza choroby wymienionej w wykazie ustalonym na podstawie

art. 6 ustawy, dowódca jednostki wojskowej, z urzędu lub na wniosek żołnierza, kieruje

go do wojskowej komisji lekarskiej w celu stwierdzenia, czy choroba ta powstała w

związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, oraz ustalenia

uszczerbku na zdrowiu. Dowódca jednostki wojskowej przekazuje jednocześnie komisji

posiadaną dokumentację medyczną i opis warunków pełnienia służby wojskowej.

2.

Przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła orzeczenie w sprawie ustalenia

związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej i stopnia

uszczerbku na zdrowiu żołnierza szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwego

do ustalenia prawa do odszkodowania, zainteresowanemu żołnierzowi oraz dowódcy jednostki

wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę.

1.

W razie śmierci żołnierza spowodowanej chorobą wymienioną w wykazie ustalonym na podstawie

art. 6 ustawy, dowódca jednostki wojskowej z urzędu lub na wniosek osób, o których

mowa w art. 12 ustawy, zwraca się do wojskowej komisji lekarskiej o ustalenie, czy

przyczyną śmierci żołnierza była choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej. Dowódca jednostki wojskowej przekazuje jednocześnie

komisji posiadaną dokumentację medyczną, opis warunków pełnienia służby wojskowej

i informację, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 2.

2.

Przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła orzeczenie w sprawie ustalenia,

czy przyczyną śmierci żołnierza była choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej, szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwego

do ustalenia prawa do odszkodowania, dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełnił służbę, oraz członkowi rodziny, o którym mowa w art. 12 ustawy.

Tryb postępowania przed wojskową komisją lekarską w przypadkach, o których mowa w

§ 15 ust. 1 i § 16 ust. 1, określają przepisy wydane na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy.

1.

Właściwość szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego do ustalenia prawa do odszkodowania

określa się, z zastrzeżeniem ust. 2, według stałego miejsca stacjonowania jednostki

wojskowej

1)

w której żołnierz pełnił służbę w dniu wypadku albo w dniu ustalenia przez wojskową

komisję lekarską stopnia uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby;

2)

w której żołnierz pełnił ostatnio służbę, jeżeli stopień uszczerbku na zdrowiu wskutek

choroby został ustalony lub śmierć wskutek choroby nastąpiła po zwolnieniu ze służby;

3)

w której żołnierz wyznaczony do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej poza resortem

obrony narodowej otrzymywał zaopatrzenie wojskowe;

4)

z której żołnierz został skierowany do pełnienia służby poza granicami państwa;

5)

na której zaopatrzeniu wojskowym żołnierz wyznaczony do pełnienia służby poza granicami

państwa pozostawał.

2

Jeżeli wypadkowi uległ szef wojewódzkiego sztabu wojskowego lub jego zastępca, Szef

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wskazuje szefa innego wojewódzkiego sztabu wojskowego

jako właściwego dla danej sprawy.

1.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia prawa

do odszkodowania z urzędu lub na wniosek żołnierza, a w razie śmierci żołnierza -

także na wniosek członka jego rodziny, o którym mowa w art. 12 ustawy.

2.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego wszczyna postępowanie z urzędu w razie otrzymania

1)

protokołu powypadkowego;

2)

orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej stwierdzającego uszczerbek na zdrowiu albo

śmierć żołnierza wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej.

3.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego może wszcząć postępowanie z urzędu również przed

otrzymaniem protokołu powypadkowego w razie powzięcia wiadomości o wypadku, którego

okoliczności i przyczyny nie budzą wątpliwości, jeżeli żołnierz poniósł śmierć w tym

wypadku lub doznał ciężkiego uszkodzenia ciała.

Jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia prawa do odszkodowania

wpłynie do niewłaściwego organu, organ ten przekazuje go niezwłocznie szefowi właściwego

wojewódzkiego sztabu wojskowego.

1.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego bada i ocenia całokształt sprawy na podstawie

wszystkich zebranych dowodów. W szczególności szef wojewódzkiego sztabu wojskowego

ustala, czy wypadek, któremu uległ żołnierz, jest wypadkiem, o którym mowa w art.

5 ustawy, i czy nie zachodzą okoliczności określone w art. 7 ustawy.

2.

W razie śmierci żołnierza szef wojewódzkiego sztabu wojskowego ustala w szczególności,

czy oprócz członków rodziny wymienionych w informacji nadesłanej przez dowódcę jednostki

wojskowej nie ma innych osób uprawnionych do odszkodowania.

3.

W razie potrzeby szef wojewódzkiego sztabu wojskowego może przeprowadzić postępowanie

uzupełniające. Przepisy § 6 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1

W razie ustalenia, że wypadek, jakiemu uległ żołnierz, jest wypadkiem pozostającym

w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej oraz nie zachodzą okoliczności, o

których mowa w art. 7 ustawy, szef wojewódzkiego sztabu wojskowego po zakończeniu

leczenia, nie wcześniej jednak niż po 6 miesiącach od dnia wypadku, z zastrzeżeniem

ust. 1a, kieruje żołnierza bezpośrednio, a jeżeli pełni on nadal służbę - za pośrednictwem

dowódcy jednostki wojskowej, do wojskowej komisji lekarskiej w celu ustalenia, czy

uszczerbek na zdrowiu żołnierza jest skutkiem tego wypadku oraz w celu ustalenia stopnia

uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek tego wypadku. W razie śmierci żołnierza wskutek

wypadku szef wojewódzkiego sztabu wojskowego zwraca się do wojskowej komisji lekarskiej

o ustalenie, czy śmierć żołnierza jest następstwem tego wypadku.

1a

W razie powzięcia wiadomości o zwolnieniu żołnierza ze służby wojskowej szef wojewódzkiego

sztabu wojskowego niezwłocznie kieruje żołnierza do wojskowej komisji lekarskiej w

celu, o którym mowa w ust. 1.

2.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego przesyła wojskowej komisji lekarskiej posiadaną

dokumentację medyczną oraz protokół powypadkowy.

1.

Jeżeli wniosek o przyznanie odszkodowania żołnierz złożył po zwolnieniu z czynnej

służby wojskowej, a szef wojewódzkiego sztabu wojskowego nie posiada protokołu powypadkowego,

szef ten niezwłocznie zwraca się do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełnił służbę, a w przypadku rozformowania tej jednostki wojskowej - do jego bezpośredniego

przełożonego, o nadesłanie tego protokołu, a następnie niezwłocznie kieruje żołnierza

do wojskowej komisji lekarskiej w celu dokonania ustaleń, o których mowa w § 22 ust.

1. Przepis § 22 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

W razie niesporządzenia protokołu powypadkowego w jednostce rozformowanej, w której

żołnierz pełnił służbę, protokół sporządza komisja powołana przez dowódcę jednostki

wojskowej będącej następcą prawnym tej jednostki. Przepisy § 5-14 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

Jeżeli żołnierz złożył wniosek o przyznanie odszkodowania po zwolnieniu z czynnej

służby wojskowej w związku z doznaniem uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby, szef

wojewódzkiego sztabu wojskowego niezwłocznie kieruje go do wojskowej komisji lekarskiej

w celu ustalenia, czy uszczerbek na zdrowiu jest następstwem choroby powstałej w związku

ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz stopnia tego uszczerbku.

Jeżeli żołnierz złożył wniosek o zwiększenie przyznanego mu odszkodowania wskutek

pogorszenia stanu zdrowia pozostającego w związku z wypadkiem lub chorobą, szef wojewódzkiego

sztabu wojskowego niezwłocznie kieruje żołnierza bezpośrednio, a jeżeli pełni on nadal

służbę - za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, do wojskowej komisji lekarskiej

w celu ustalenia, czy ustalony poprzednio uszczerbek na zdrowiu żołnierza uległ powiększeniu.

W razie złożenia wniosku o odszkodowanie przez członka rodziny zmarłego żołnierza

szef wojewódzkiego sztabu wojskowego niezwłocznie zwraca się do wojskowej komisji

lekarskiej o ustalenie, czy śmierć żołnierza jest następstwem wypadku pozostającego

w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze

szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby.

Jeżeli w sprawie wypadku, któremu uległ żołnierz, jest prowadzone postępowanie karne

lub inne postępowanie, a wynik tego postępowania może mieć wpływ na uprawnienia żołnierza

lub członków jego rodziny do odszkodowania, szef wojewódzkiego sztabu wojskowego może

odroczyć wydanie decyzji w tej sprawie do czasu zakończenia właściwego postępowania.

1.

Decyzję w sprawie prawa do odszkodowania szef wojewódzkiego sztabu wojskowego wydaje

najpóźniej w ciągu 14 dni od dnia zebrania wszystkich niezbędnych dokumentów.

2.

Wzór decyzji, o której mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

1.

Decyzję, o której mowa w § 28 ust. 1, doręcza się niezwłocznie poszkodowanemu żołnierzowi

za potwierdzeniem odbioru, a gdy decyzja dotyczy innych osób - również tym osobom.

2.

Jeżeli żołnierz pełni czynną służbę wojskową, decyzję doręcza się również dowódcy

jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę.

3.

W razie wypadku żołnierza objętego ochroną ubezpieczeniową decyzję doręcza się również

ubezpieczającemu.

Szef wojewódzkiego sztabu wojskowego zawiadamia dowódcę jednostki wojskowej, w której

poszkodowany żołnierz pełnił służbę, czy wypadek, któremu uległ żołnierz, jest wypadkiem

określonym w art. 5 ustawy, a jeżeli jest tym wypadkiem, ponadto, czy zachodzą okoliczności

określone w art. 7 ustawy.

1.

Wypłaty odszkodowania dokonuje się w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o jego

przyznaniu.

2.

Odszkodowanie przysługujące osobom małoletnim wypłaca się do rąk ich prawnego przedstawiciela.

W razie wstępnego ustalenia przez wojskową komisję lekarską stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu żołnierza, szef wojewódzkiego sztabu wojskowego może wypłacić

zaliczkę na poczet odszkodowania.

1.

Osoby, o których mowa w art. 16 ustawy, lub szef wojewódzkiego sztabu wojskowego mogą

wystąpić do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o przyznanie jednorazowego odszkodowania

w kwocie wyższej niż określona w art. 11 lub art. 13 ustawy albo o przyznanie jednorazowego

odszkodowania w przypadkach określonych w art. 16 pkt 2 lub 3 ustawy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pośrednictwem właściwego szefa wojewódzkiego

sztabu wojskowego, który przekazuje wniosek Ministrowi Obrony Narodowej wraz z opinią

co do zasadności i wysokości przyznania odszkodowania osobom, o których mowa w art.

16 pkt 1 ustawy, albo zasadności przyznania odszkodowania w przypadku osób, o których

mowa w art. 16 pkt 2 lub 3 ustawy.

3.

W przypadku gdy wniosek zostanie złożony bezpośrednio do Ministra Obrony Narodowej,

podlega on zaopiniowaniu przez właściwego szefa sztabu wojskowego.

4.

Złożenie wniosku do Ministra Obrony Narodowej nie wstrzymuje wydania decyzji, o której

mowa w § 28.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia