Umowa międzynarodowa Umowa Ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, sporządzona w Brukseli dnia 10 maja 2010 r.

1.

Strony potwierdzają swoje przywiązanie do zasad demokracji, praw człowieka i podstawowych

wolności oraz praworządności. Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka oraz

podstawowych wolności, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych

stosownych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, które odzwierciedlają

zasadę praworządności, stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej obu

Stron oraz zasadniczy element niniejszej umowy.

2.

Strony potwierdzają swoje przywiązanie do Karty Narodów Zjednoczonych oraz wsparcie

dla wspólnych wartości wyrażonych w tym dokumencie.

3.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do promowania wszystkich aspektów zrównoważonego

rozwoju i wzrostu gospodarczego, udziału w realizacji celów rozwoju uzgodnionych na

szczeblu międzynarodowym oraz współpracy w celu sprostania globalnym wyzwaniom środowiskowym,

w szczególności zmianie klimatu.

4.

Strony potwierdzają swoje przywiązanie do zasad dobrych rządów i walki z korupcją,

w szczególności uwzględniając swoje zobowiązania międzynarodowe.

5.

Strony podkreślają swoje wspólne przywiązanie do wszechstronnego charakteru stosunków

dwustronnych oraz utrzymania ogólnej spójności w tym względzie.

6.

Strony zgadzają się na przeniesienie swoich stosunków na płaszczyznę wzmocnionego

partnerstwa oraz rozwinięcie obszarów współpracy na szczeblu dwustronnym, regionalnym

i globalnym.

7.

Wdrażanie niniejszej umowy między Stronami wyznającymi te same wartości jest zatem

oparte na zasadach dialogu, wzajemnego poszanowania, partnerstwa na zasadach równości,

multilateralizmu, konsensusu oraz poszanowania prawa międzynarodowego.

1.

Strony zobowiązują się umacniać dialog polityczny i rozwijać stosunki gospodarcze

dla zacieśnienia współpracy. Ich wysiłki będą w szczególności miały na celu

a)

uzgodnienie wizji przyszłego wzmacniania partnerstwa oraz opracowanie wspólnych projektów

w celu zrealizowania tej wizji;

b)

prowadzenie regularnego dialogu politycznego;

c)

promowanie wspólnych wysiłków w ramach wszystkich odpowiednich regionalnych i międzynarodowych

forów i organizacji, aby zaradzić problemom o charakterze globalnym;

d)

wzmacnianie współpracy gospodarczej w obszarach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania,

w tym współpracy naukowo-technicznej, w celu zróżnicowania handlu dla ich obopólnej

korzyści;

e)

zachęcanie przedsiębiorstw do współpracy przez ułatwianie inwestycji po obu stronach

oraz promowanie lepszego wzajemnego zrozumienia;

f)

umacnianie uczestnictwa każdej ze Stron w programach współpracy otwartych dla drugiej

Strony;

g)

zwiększanie roli i poprawianie wizerunku obu Stron w regionach każdej ze Stron przez

stosowanie różnych środków, m.in. wymiany kulturalnej, wykorzystania technologii informacyjnej

i edukacji;

h)

promowanie bezpośrednich kontaktów międzyludzkich i wzajemnego zrozumienia.

2.

Wykorzystując ugruntowane partnerstwo oraz wspólne wartości, Strony zgadzają się rozwijać

współpracę i dialog w odniesieniu do wszystkich kwestii będących przedmiotem wspólnego

zainteresowania. Ich wysiłki będą w szczególności miały na celu

a)

wzmacnianie dialogu politycznego i współpracy, w szczególności w zakresie praw człowieka,

nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, broni strzeleckiej i lekkiej, szczególnie

poważnej przestępczości budzącej niepokój międzynarodowy oraz zwalczania terroryzmu;

b)

zacieśnianie współpracy we wszystkich dziedzinach związanych z handlem i inwestycjami

będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz zapewnianie warunków dla zrównoważonego

rozwoju handlu i inwestycji między Stronami dla ich obopólnej korzyści;

c)

zacieśnianie współpracy w kwestiach gospodarczych, w szczególności w zakresie dialogu

politycznego, współpracy w sektorze przedsiębiorstw, podatków, ceł, polityki konkurencji,

społeczeństwa informacyjnego, nauki i technologii, energii, transportu, polityki transportu

morskiego oraz polityki ochrony konsumentów;

d)

zacieśnianie współpracy w obszarze zrównoważonego rozwoju, w szczególności w takich

kwestiach jak: zdrowie, zatrudnienie i kwestie społeczne, środowisko i zasoby naturalne,

zmiana klimatu, rolnictwo, rozwój obszarów wiejskich i leśnictwo, rybołówstwo i polityka

morska oraz pomoc rozwojowa;

e)

zacieśnianie współpracy w dziedzinie kultury, informacji, komunikacji, sektora audiowizualnego

i mediów oraz edukacji;

f)

zacieśnianie współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, w

szczególności w zakresie praworządności, współpracy prawnej, ochrony danych osobowych,

migracji, zwalczania narkotyków, zwalczania przestępczości zorganizowanej i korupcji,

zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, zwalczania cyberprzestępczości

oraz egzekwowania prawa;

g)

zacieśnianie współpracy w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania,

takich jak: turystyka, społeczeństwo obywatelskie, administracja publiczna oraz statystyka.

1.

Republika Korei i Unia Europejska nawiążą regularny dialog polityczny oparty na wspólnych

wartościach i dążeniach. Dialog ten będzie się odbywał zgodnie z procedurami uzgodnionymi

przez Republikę Korei i Unię Europejską.

2.

Dialog polityczny będzie miał na celu

a)

podkreślenie przywiązania Stron do zasad demokracji, poszanowania praw człowieka oraz

podstawowych wolności;

b)

promowanie pokojowego rozwiązywania konfliktów międzynarodowych lub regionalnych oraz

wzmacnianie roli ONZ i innych organizacji międzynarodowych;

c)

wzmocnienie roli konsultacji politycznych w zakresie problemów bezpieczeństwa międzynarodowego,

takich jak kontrola zbrojeń i rozbrojenia, nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia

oraz międzynarodowy przepływ broni konwencjonalnej;

d)

odzwierciedlenie głównych kwestii międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego

zainteresowania przez intensywniejszą wymianę odpowiednich informacji pomiędzy obiema

Stronami oraz na forach międzynarodowych;

e)

wzmocnienie roli konsultacji w kwestiach będących przedmiotem szczególnego zainteresowania

krajów z regionu Azji i Pacyfiku oraz regionu europejskiego w celu promowania pokoju,

stabilności oraz dobrobytu w obu regionach.

3.

Dialog pomiędzy Stronami będzie się odbywał przez kontakty, wymiany i konsultacje,

w szczególności będzie przyjmował następujące formy

a)

spotkania na szczeblu przywódców będą organizowane w każdym przypadku, w którym Strony

uznają to za konieczne;

b)

coroczne konsultacje na szczeblu ministrów będą organizowane w każdym przypadku, w

którym Strony uznają to za konieczne;

c)

spotkania informacyjne na poziomie urzędników wyższego szczebla w sprawach najważniejszych

wydarzeń zagranicznych i krajowych;

d)

dialogi sektorowe na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

e)

wymiany delegacji pomiędzy Parlamentem Europejskim i Zgromadzeniem Narodowym Republiki

Korei.

1.

Strony uważają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia

przez ich udostępnianie państwom lub innym podmiotom niepaństwowym stanowi jedno z

najpoważniejszych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym.

2.

Strony zgadzają się zatem współpracować i zapewniać wsparcie na rzecz przeciwdziałania

rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia przez pełną realizację

odpowiednich istniejących zobowiązań prawnych podjętych przez Strony w odniesieniu

do rozbrojenia i nierozprzestrzeniania, jak również innych stosownych instrumentów

uzgodnionych przez Strony. Strony zgadzają się, że postanowienie to stanowi zasadniczy

element niniejszej umowy.

3.

Strony zgadzają się również współpracować i zapewniać wsparcie na rzecz przeciwdziałania

rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia przez

a)

podejmowanie kroków mających na celu, stosownie do okoliczności, podpisanie, ratyfikację

lub przystąpienie do wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych

oraz ich pełną realizację;

b)

ustanowienie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu

broni masowego rażenia oraz powiązanych towarów i technologii, w tym kontroli użytkownika

końcowego i odpowiednich sankcji cywilnych i karnych w przypadku naruszenia kontroli

wywozu.

4.

Strony uzgadniają, że prowadzony przez nie dialog polityczny będzie towarzyszył tym

elementom i umacniał je.

1.

Strony uznają, że nielegalna produkcja broni strzeleckiej i lekkiej, w tym amunicji

do tej broni, ich transfer i obrót nimi, a także nadmierne gromadzenie, nieprawidłowe

zarządzanie, niewłaściwie zabezpieczone zapasy oraz niekontrolowane rozprzestrzenianie

nadal stwarzają poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.

2.

Strony postanawiają wywiązać się ze swoich zobowiązań dotyczących rozwiązania problemu

nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, w ramach międzynarodowych

instrumentów, takich jak program działania ONZ dotyczący zapobiegania nielegalnemu

obrotowi bronią strzelecką i lekką, jego zwalczania i eliminowania we wszystkich jego

aspektach oraz międzynarodowy instrument umożliwiający państwom identyfikowanie i

śledzenie, w odpowiednim czasie i w niezawodny sposób, nielegalnej broni strzeleckiej

i lekkiej, jak również zobowiązań wynikających z rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

3.

Strony zobowiązują się współpracować i zapewnić koordynację, komplementarność i synergię

swoich wysiłków, aby rozwiązać problem nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką

oraz amunicją do niej na szczeblu globalnym, regionalnym, subregionalnym i krajowym.

1.

Strony potwierdzaj ą, że szczególnie poważna przestępczość budząca niepokój międzynarodowy

nie może pozostawać bezkarna i że należy zapewnić jej skuteczne ściganie przez podejmowanie

środków na szczeblu krajowym oraz, w stosownych przypadkach, rozszerzanie współpracy

międzynarodowej, w tym udział Międzynarodowego Trybunału Karnego. Strony postanawiają

w pełni wspierać uniwersalność i integralność Rzymskiego Statutu Międzynarodowego

Trybunału Karnego oraz powiązanych instrumentów.

2.

Strony zgadzają się, że korzystne byłoby prowadzenie dialogu w tych kwestiach.

1.

Strony zgadzają się współpracować przy zapobieganiu aktom terroryzmu i zwalczaniu

takich aktów, potwierdzając znaczenie walki z terroryzmem, zgodnie z obowiązującymi

konwencjami międzynarodowymi, w tym międzynarodowym prawem humanitarnym, prawami człowieka

oraz prawem dotyczącym uchodźców, jak również własnymi odpowiednimi przepisami ustawowymi

i wykonawczymi, równocześnie biorąc pod uwagę globalną strategię zwalczania terroryzmu

ONZ, zawartą w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 60/288 z dnia

8 września 2006 r.

2.

Strony współpracują przede wszystkim

a)

w ramach wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz zobowiązań Stron wynikających

z innych odpowiednich konwencji międzynarodowych i instrumentów;

b)

przez wymianę informacji o grupach terrorystycznych oraz ich sieciach wsparcia zgodnie

z prawem międzynarodowym i krajowym;

c)

przez wymianę opinii o środkach i metodach stosowanych w celu zwalczania terroryzmu,

w tym w dziedzinie szkoleń oraz technologii, oraz wymianę doświadczeń związanych z

zapobieganiem terroryzmowi;

d)

przez współpracę mającą na celu pogłębienie konsensusu międzynarodowego w odniesieniu

do walki z terroryzmem, w tym definicji prawnej aktów terrorystycznych, w stosownych

przypadkach, oraz przede wszystkim przez działanie na rzecz osiągnięcia porozumienia

w sprawie całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego;

e)

przez wymianę odpowiednich najlepszych praktyk w zakresie ochrony praw człowieka w

walce z terroryzmem.

Strony zobowiązują się współpracować i wymieniać opinie w ramach regionalnych i międzynarodowych

forów i organizacji, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowa

Organizacja Pracy (MOP), Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), WTO,

dialog Azja-Europa (proces ASEM) oraz Forum Regionalne ASEAN (ARF).

1.

Strony zobowiązują się do współpracy w zakresie wsparcia i zapewniania warunków dla

zrównoważonego wzrostu oraz rozwoju handlu i inwestycji pomiędzy Stronami dla ich

wzajemnej korzyści. Strony nawiążą dialog i zacieśnią współpracę we wszystkich dziedzinach

handlu i inwestycji będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w celu ułatwienia

zrównoważonego przepływu handlu i inwestycji, zapobiegania powstawaniu i usuwania

przeszkód w handlu i inwestycjach oraz rozwoju wielostronnego systemu handlowego.

2.

W tym celu Strony nawiązują współpracę w zakresie handlu i inwestycji, zawierając

porozumienie ustanawiające strefę wolnego handlu. Wyżej wymienione porozumienie będzie

porozumieniem szczególnym wprowadzającym w życie postanowienia niniejszej umowy dotyczące

handlu w rozumieniu art. 43.

3.

Strony informują się wzajemnie i wymieniają opinie na temat rozwoju polityki związanej

z dwustronnym i międzynarodowym handlem, inwestycjami oraz powiązanymi kwestiami politycznymi

i problemami.

1.

Strony zgadzają się rozwijać dialog między swoimi organami oraz promować wymianę informacji

i doświadczeń dotyczących polityki i tendencji makroekonomicznych.

2.

Strony zgadzają się rozwijać dialog i zacieśniać współpracę w celu usprawnienia systemów

rachunkowych, kontrolnych, nadzorczych i regulacyjnych w bankowości, ubezpieczeniach

oraz innych obszarach sektora finansowego.

1.

Biorąc pod uwagę swoją politykę i cele gospodarcze, Strony zgadzają się promować współpracę

w zakresie polityki przemysłowej we wszystkich dziedzinach uznanych za właściwe przede

wszystkim w celu zwiększenia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP),

między innymi przez

a)

wymianę informacji i doświadczeń w zakresie stwarzania ogólnych warunków dla poprawy

konkurencyjności MSP oraz w zakresie procedur związanych z tworzeniem MSP;

b)

promowanie rozwoju kontaktów między podmiotami gospodarczymi, zachęcanie do tworzenia

spółek joint venture oraz zakładanie wspólnych przedsiębiorstw i sieci informacyjnych, w szczególności

w ramach istniejących programów;

c)

ułatwienie dostępu do źródeł finansowania i rynków, zapewnienie informacji i zachęcanie

do innowacji;

d)

ułatwianie działań prowadzonych przez MŚP obu Stron;

e)

promowanie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw oraz zachęcanie do stosowania

odpowiedzialnych praktyk handlowych, obejmujących zrównoważoną konsumpcję i produkcję.

2.

Strony ułatwiają prowadzenie odpowiednich działań w zakresie współpracy przez sektory

prywatne obu Stron.

W celu umacniania i rozwijania działalności gospodarczej z jednoczesnym uwzględnieniem

potrzeby opracowania odpowiednich ram regulacyjnych Strony uznają potrzebę i zobowiązują

się do wdrożenia zasady przejrzystości, wymiany informacji i uczciwej konkurencji

podatkowej w dziedzinie opodatkowania. W tym celu Strony, zgodnie ze swoimi kompetencjami,

będą poprawiały międzynarodową współpracę w dziedzinie opodatkowania, ułatwiały pobór

legalnych dochodów podatkowych oraz opracowywały środki służące skutecznemu stosowaniu

wyżej wymienionych zasad.

Strony prowadzą współpracę celną w formie dwustronnej i wielostronnej. W tym celu

Strony przede wszystkim dzielą się doświadczeniami oraz badają możliwości uproszczenia

procedur, zwiększenia przejrzystości i rozwinięcia współpracy. Strony dążą także do

zbieżności poglądów i wspólnych działań w kontekście odpowiednich ram międzynarodowych.

1.

Strony wspierają uczciwą konkurencję w działalności gospodarczej przez pełne egzekwowanie

swoich przepisów i zasad dotyczących konkurencji.

2.

Dążąc do osiągnięcia celu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu i zgodnie z postanowieniami

umowy między rządem Republiki Korei a Wspólnotą Europejską dotyczącej współpracy w

sprawie działań antykonkurencyjnych, Strony zobowiązują się do współpracy w zakresie

a)

uznawania znaczenia prawa konkurencji i organów ds. konkurencji oraz dążenia do aktywnego

egzekwowania prawa celem stworzenia środowiska dla uczciwej konkurencji;

b)

wymiany informacji oraz zacieśniania współpracy pomiędzy organami ds. konkurencji.

1.

Uznając, że technologie informacyjno-komunikacyjne są ważnymi elementami współczesnego

życia oraz mają ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego i społecznego, Strony

zgadzają się na wymianę poglądów na temat prowadzonej przez nie polityki w tej dziedzinie.

2.

Współpraca w tej dziedzinie powinna koncentrować się m.in. na

a)

wymianie poglądów na temat różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego, w szczególności

na temat strategii łączności elektronicznej i uregulowań, w tym na temat usług powszechnych,

licencjonowania i ogólnych zezwoleń, ochrony prywatności i danych osobowych, oraz

na temat niezależności i skuteczności organów regulacyjnych;

b)

wzajemnym połączeniu i interoperacyjności sieci i usług badawczych, w tym w kontekście

regionalnym;

c)

ujednoliceniu i rozpowszechnieniu nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych;

d)

wspieraniu współpracy w zakresie badań między Stronami w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych;

e)

problemach oraz aspektach bezpieczeństwa technologii informacyjno-telekomunikacyjnych,

w tym promowaniu bezpieczeństwa w Internecie, zwalczaniu cyberprzestępczości oraz

wykorzystywaniu technologii informacyjnych i wszelkich form mediów elektronicznych

niezgodnie z ich przeznaczeniem.

3.

Należy zachęcać do współpracy między przedsiębiorcami.

Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają wspólne działania podejmowane w obszarach

nauki i techniki w celach pokojowych, zgodnie z Umową o współpracy naukowej i technicznej

między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Korei.

1.

Strony uznają znaczenie sektora energetycznego dla rozwoju gospodarczego i społecznego

oraz podejmują starania, w zakresie swoich odpowiednich kompetencji, w celu zacieśnienia

współpracy w tym obszarze, dążąc do

a)

dywersyfikacji źródeł dostaw energii w celu zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego,

opracowania nowych, zrównoważonych, innowacyjnych i odnawialnych form energii, takich

jak biopaliwa i biomasa, energia wiatrowa i słoneczna oraz energia wytwarzana w elektrowniach

wodnych;

b)

wspierania rozwoju strategii na rzecz zwiększenia konkurencyjności energii odnawialnej;

c)

osiągnięcia racjonalnego wykorzystania energii dzięki wspólnemu wysiłkowi dostawców

i odbiorców przez promowanie efektywności energetycznej w produkcji, transporcie,

dystrybucji i wykorzystaniu energii;

d)

wspierania transferu technologii służących zrównoważonej produkcji energii i efektywności

energetycznej;

e)

wspierania budowania zdolności oraz ułatwiania inwestycji w dziedzinie energii, z

uwzględnieniem zasad przejrzystości, niedyskryminacji i zgodności z rynkiem;

f)

promowania konkurencji na rynku energii;

g)

wymiany poglądów na temat zmian na światowych rynkach energii, z uwzględnieniem wpływu

na kraje rozwijające się.

2.

W tym celu Strony podejmą odpowiednie starania, aby promować, głównie za pośrednictwem

istniejących ram regionalnych i międzynarodowych, następujące wspólne działania

a)

współpracę w zakresie kształtowania polityki energetycznej oraz wymianę informacji

istotnych dla polityki energetycznej;

b)

wymianę informacji na temat sytuacji i tendencji na rynku energii, w przemyśle i technologii;

c)

prowadzenie wspólnych analiz i badań naukowych;

d)

rozwijanie handlu i inwestycji w sektorze energetycznym.

1.

Strony dążą do współpracy we wszystkich właściwych obszarach polityki transportowej,

w tym w zakresie zintegrowanej polityki transportowej, mając na względzie poprawę

przepływu towarów i pasażerów, wspieranie bezpieczeństwa w transporcie morskim i lotniczym,

ochronę środowiska oraz poprawę wydajności swoich systemów transportu.

2.

Współpraca między Stronami w tej dziedzinie ma na celu promowanie

a)

wymiany informacji na temat polityki transportowej i praktyk Stron, w szczególności

w odniesieniu do transportu miejskiego, transportu na obszarach wiejskich, żeglugi

śródlądowej, transportu morskiego i lotniczego, w tym ich logistyki, wzajemnych połączeń

oraz interoperacyjności multimodalnych sieci transportowych, jak również zarządzania

drogami, koleją, portami i lotniskami;

b)

dialogu i wspólnych działań w dziedzinie transportu lotniczego w obszarach stanowiących

przedmiot wspólnego zainteresowania, z uwzględnieniem porozumienia dotyczącego niektórych

aspektów usług lotniczych oraz oceny możliwości dalszego rozwijania stosunków, jak

również współpracy technicznej i regulacyjnej w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo

lotnicze, ochrona, środowisko, zarządzanie ruchem lotniczym, stosowanie prawa konkurencji

i uregulowań ekonomicznych sektora transportu lotniczego, w celu wspierania zbliżania

przepisów oraz usunięcia przeszkód utrudniających działalność gospodarczą. Na tej

podstawie Strony będą prowadziły bardziej kompleksową współpracę w dziedzinie lotnictwa

cywilnego;

c)

współpracy w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu;

d)

współpracy w zakresie międzynarodowych forów transportowych;

e)

wprowadzenia norm w dziedzinie ochrony, bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom,

w szczególności w odniesieniu do transportu morskiego i lotniczego, zgodnie z odpowiednimi

konwencjami międzynarodowymi obowiązującymi obie Strony, z uwzględnieniem współpracy

w ramach odpowiednich forów międzynarodowych w celu zapewnienia lepszego egzekwowania

przepisów międzynarodowych.

3.

W odniesieniu do globalnego systemu nawigacji satelitarnej Strony współpracują zgodnie

z Umową o współpracy w zakresie Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do

celów cywilnych pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej

strony, a Republiką Korei, z drugiej strony.

1.

Strony zobowiązują się dążyć do zrealizowania celu, jakim jest nieograniczony dostęp

do międzynarodowego rynku i ruchu morskiego oparty na uczciwej konkurencji na zasadach

handlowych, zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.

Dążąc do osiągnięcia celu określonego w ust. 1, Strony

a)

nie wprowadzają porozumień dotyczących podziału ładunku do przyszłych umów dwustronnych

z państwami trzecimi dotyczących usług transportu morskiego, w tym handlu towarami

masowymi w postaci płynnej i stałej oraz ładunków przewożonych liniowcem, oraz nie

uruchamiają takich porozumień w sprawie podziału ładunku, jeżeli występują one w poprzednich

umowach dwustronnych;

b)

po wejściu niniejszej umowy wżycie wstrzymują się od wprowadzania środków administracyjnych,

technicznych i prawnych, które mogłyby prowadzić do dyskryminacji pomiędzy własnymi

obywatelami lub przedsiębiorstwami a obywatelami lub przedsiębiorstwami drugiej Strony

w zakresie świadczenia usług w międzynarodowym transporcie morskim;

c)

przyznają statkom, których operatorami są obywatele lub przedsiębiorstwa drugiej Strony,

traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane własnym statkom w zakresie

dostępu do portów otwartych dla handlu międzynarodowego, możliwości korzystania z

infrastruktury i pomocniczych usług morskich w tych portach, jak również w zakresie

powiązanych należności i opłat, obiektów celnych oraz wyznaczania miejsc postoju statków

w porcie, a także infrastruktury przeznaczonej do załadunku i wyładunku;

d)

zezwalają przedsiębiorstwom żeglugi drugiej Strony na obecność handlową na swoim terytorium

celem prowadzenia działalności agencji przewozowej na warunkach zakładania i prowadzenia

działalności nie mniej korzystnych, niż warunki przyznawane własnym przedsiębiorstwom

lub podmiotom zależnym lub oddziałom przedsiębiorstw jakiegokolwiek państwa niebędącego

członkiem, w zależności od tego, które są korzystniejsze,

3.

Do celów niniejszego artykułu dostęp do międzynarodowego rynku morskiego obejmuje

m.in. prawo dostawców międzynarodowego transportu morskiego każdej ze Stron do organizowania

usług transportu bezpośredniego („od drzwi do drzwi”) z wykorzystaniem drogi morskiej,

oraz stosowne prawo do zawierania bezpośrednich kontraktów z lokalnymi dostawcami

usług transportowych innych niż transport morski na terytorium drugiej Strony, nie

naruszając obowiązujących ograniczeń, wynikających z przynależności państwowej, dotyczących

przewozu towarów i pasażerów tymi innymi środkami transportu.

4.

Postanowienia niniejszego artykułu maja zastosowanie do przedsiębiorstw Unii Europejskiej

i przedsiębiorstw koreańskich. Postanowienia niniejszego artykułu obejmują również

przedsiębiorstwa żeglugi mające siedzibę poza Unią Europejską lub Republiką Korei

i kierowane przez obywateli państwa członkowskiego lub Republiki Korei w przypadku,

gdy ich statki są zarejestrowane w danym państwie członkowskim lub w Republice Korei

zgodnie z ich właściwym ustawodawstwem.

5.

W stosownych przypadkach kwestia działalności agencji przewozowych w Unii Europejskiej

i w Republice Korei jest regulowana umowami szczegółowymi.

6.

Strony dążą do dialogu w zakresie polityki transportu morskiego.

Strony dążą do współpracy w zakresie polityki ochrony konsumentów w celu zabezpieczenia

wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Strony zgadzają się, że współpraca w tej dziedzinie

może, w miarę możliwości, obejmować

a)

zwiększanie zgodności przepisów prawnych dotyczących konsumentów w celu uniknięcia

barier w handlu przy zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów;

b)

promowanie wymiany informacji na temat systemów konsumenckich, w tym prawa konsumenckiego,

bezpieczeństwa produktów konsumenckich, egzekwowania przepisów prawnych dotyczących

konsumentów, edukacji i zwiększania praw konsumentów oraz dochodzenia roszczeń przez

konsumentów;

c)

zachęcanie do tworzenia niezależnych stowarzyszeń konsumenckich oraz nawiązywania

kontaktów między przedstawicielami interesów konsumentów.

1.

Strony zgadzają się wspierać współpracę i wymianę informacji w dziedzinie zdrowia

oraz skutecznego zarządzania problemami zdrowotnymi o znaczeniu transgranicznym.

2.

Strony dążą do promowania wymiany informacji i współpracy przez m.in.

a)

wymianę informacji na temat nadzoru nad chorobami zakaźnymi, z uwzględnieniem grypy

pandemicznej, oraz na temat wczesnego ostrzegania i środków zapobiegawczych;

b)

wymianę informacji na temat strategii zdrowotnych i planów zdrowia publicznego;

c)

wymianę informacji na temat strategii promocji zdrowia, takich jak kampanie antynikotynowe,

zapobieganie otyłości i kontrola chorób;

d)

wymianę informacji w dziedzinie bezpieczeństwa leków i zezwoleń na sprzedaż leków

w jak najszerszym zakresie;

e)

wymianę informacji w jak najszerszym zakresie, jak również wspólne badania w dziedzinie

bezpieczeństwa żywności, dotyczące np. przepisów i regulacji dotyczących żywności,

ostrzegania w sytuacjach nadzwyczajnych itp.;

f)

współpracę w zakresie kwestii związanych z badaniami i rozwojem, jak np. zaawansowane

leczenie i innowacyjne sieroce produkty lecznicze;

g)

wymianę informacji i współpracę w dziedzinie polityki e-zdrowia.

3.

Strony dążą do promowania realizacji międzynarodowych porozumień w sprawie ochrony

zdrowia, m.in. międzynarodowych przepisów zdrowotnych oraz Ramowej konwencji o ograniczeniu

użycia tytoniu.

1.

Strony zgadzają się zacieśnić współpracę w dziedzinie zatrudnienia i kwestiach społecznych,

w tym w kontekście globalizacji i zmian demograficznych. Strony dołożą starań w celu

promowania współpracy i wymiany informacji i doświadczeń dotyczących zatrudnienia

i spraw pracowniczych. Współpraca może obejmować takie obszary, jak: spójność regionalna

i społeczna, integracja społeczna, systemy zabezpieczenia społecznego, rozwijanie

umiejętności przez całe życie, bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy, równouprawnienie

płci oraz godna praca.

2.

Strony potwierdzają konieczność wspierania procesu globalizacji, który jest korzystny

dla wszystkich, a także promowania pełnego i wydajnego zatrudnienia oraz godnej pracy

jako kluczowych elementów zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa.

3.

Strony potwierdzają swoje zobowiązania w zakresie poszanowania, promowania i przestrzegania

międzynarodowych norm zatrudnienia i norm socjalnych, określonych przede wszystkim

w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw

w pracy.

4.

Formy współpracy mogą obejmować m.in. konkretne programy i projekty, zgodnie z wzajemnymi

uzgodnieniami, jak również dialog, współpracę i inicjatywy podejmowane na szczeblu

dwustronnym lub wielostronnym w zakresie kwestii stanowiących przedmiot wspólnego

zainteresowania.

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby zachowania zasobów naturalnych i różnorodności

biologicznej oraz zarządzania nimi w zrównoważony sposób, co stanowi podstawę rozwoju

obecnych i przyszłych pokoleń.

2.

Strony dążą do kontynuowania i zacieśniania współpracy w zakresie ochrony środowiska,

w tym w kontekście regionalnym, w szczególności w odniesieniu do

a)

zmiany klimatu i efektywności energetycznej;

b)

świadomości ekologicznej;

c)

uczestnictwa w wielostronnych porozumieniach w sprawie środowiska, obejmujących kwestie

takie jak różnorodność biologiczna, bezpieczeństwo biologiczne i Konwencja o międzynarodowym

handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem oraz ich wdrażania;

d)

promowania technologii, produktów oraz usług środowiskowych, w tym systemów zarządzania

środowiskowego oraz ekoetykiet;

e)

zapobiegania nielegalnemu przewozowi przez granicę niebezpiecznych substancji, niebezpiecznych

odpadów i innych rodzajów odpadów;

f)

środowiska przybrzeżnego i morskiego, jego ochrony oraz zapobiegania zanieczyszczeniu

i degradacji;

g)

udziału podmiotów lokalnych w ochronie środowiska jako kluczowego elementu zrównoważonego

rozwoju;

h)

gospodarowania glebami i gruntami;

i)

wymiany informacji, wiedzy fachowej i praktyk.

3.

Stosownie do sytuacji Strony uwzględniaj ą wyniki światowego szczytu w sprawie zrównoważonego

rozwoju, jak również wdrażanie odpowiednich wielostronnych porozumień w sprawie środowiska.

1.

Strony uznają wspólne globalne zagrożenie spowodowane zmianą klimatu i konieczność

podjęcia działań, aby doprowadzić do redukcji emisji w celu osiągnięcia stabilizacji

stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnej antropogenicznej

ingerencji w system klimatyczny. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji i bez

uszczerbku dla dyskusji na temat zmiany klimatu prowadzonych na innych forach, m.in.

w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC),

Strony zacieśniają współpracę w tej dziedzinie. Współpraca ma na celu

a)

przeciwdziałanie zmianie klimatu mające ogólnie na celu szybkie przekształcenie społeczeństwa

w społeczeństwo niskoemisyjne przez podjęcie odpowiednich działań na rzecz łagodzenia

zmiany klimatu i przystosowywania się do niej na poziomie krajowym;

b)

popieranie efektywnego wykorzystywania zasobów, m.in. przez szerokie stosowanie najlepszych

dostępnych i rentownych technologii niskoemisyjnych oraz norm pod kątem łagodzenia

zmiany klimatu i przystosowywania się do niej;

c)

wymianę wiedzy fachowej i informacji na temat korzyści oraz struktury systemów handlu;

d)

wzmacnianie instrumentów finansowania sektora publicznego i prywatnego, w tym mechanizmów

rynkowych oraz partnerstw publiczno-prywatnych, które mogą skutecznie wspierać działania

na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu;

e)

współdziałanie w zakresie badań nad technologiami niskoemisyjnymi, ich rozwoju, rozpowszechniania,

rozmieszczania i przekazywania w celu przeciwdziałania emisji gazów cieplarnianych

przy jednoczesnym utrzymaniu wzrostu gospodarczego;

f)

wymianę doświadczeń i wiedzy fachowej, w stosownych przypadkach, w zakresie monitorowania

i analizowania skutków gazów cieplarnianych oraz opracowywania programów łagodzenia

zmiany klimatu i przystosowywania się do niej;

g)

wspieranie, w stosownych przypadkach, działań na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i

przystosowywania się do niej, podejmowanych przez kraje rozwijające się, w tym za

pomocą elastycznych mechanizmów protokołu z Kioto.

2.

Aby osiągnąć te cele, Strony zgadzają się zintensyfikować dialog i zacieśnić współpracę

na poziomie politycznym i technicznym.

Strony zgadzają się wspierać współpracę w zakresie rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich

i leśnictwa. Strony będą wymieniały informacje i rozwijały współpracę w szczególności

w zakresie

a)

polityki rolnej i leśnej oraz ogólnych perspektyw dla rolnictwa i leśnictwa w skali

międzynarodowej;

b)

rejestracji i ochrony oznaczeń geograficznych;

c)

produkcji ekologicznej;

d)

badań w dziedzinie rolnictwa i leśnictwa;

e)

polityki rozwoju obszarów wiejskich, w szczególności dywersyfikacji i restrukturyzacji

sektorów rolniczych;

f)

zrównoważonego rolnictwa, leśnictwa i integracji wymogów środowiskowych z polityką

rolną;

g)

zależności między rolnictwem, leśnictwem i środowiskiem a polityką rozwoju obszarów

wiejskich;

h)

działań promujących rolnicze produkty żywnościowe;

i)

zrównoważonej gospodarki leśnej mającej zapobiegać wylesianiu i zachęcać do tworzenia

nowych obszarów leśnych, z należytym uwzględnieniem interesów krajów rozwijających

się, z których sprowadzane jest drewno.

Strony wspierają współpracę w zakresie polityki morskiej i rybołówstwa, na szczeblu

dwustronnym i wielostronnym, szczególnie w celu promowania zrównoważonego i odpowiedzialnego

rozwoju polityki morskiej i rybołówstwa oraz zarządzania nimi. Obszary współpracy

mogą obejmować

a)

wymianę informacji;

b)

wspieranie zrównoważonej i odpowiedzialnej długoterminowej polityki morskiej i rybołówstwa,

w tym ochrony zasobów przybrzeżnych i morskich oraz zarządzania nimi; oraz

c)

promowanie wysiłków służących zapobieganiu nielegalnym, niezgłaszanym i nieuregulowanym

praktykom rybackim i ich zwalczaniu.

1.

Strony zgadzają się na wymianę informacji dotyczących prowadzonej przez nie polityki

pomocy rozwojowej w celu nawiązania regularnego dialogu na temat celów tej polityki

oraz programów pomocy rozwojowej w państwach trzecich. Strony będą analizować, w jakim

zakresie bardziej pogłębiona współpraca jest wykonalna, zgodnie z ich właściwym prawodawstwem

oraz warunkami mającymi zastosowanie do wdrażania tych programów.

2.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do respektowania Deklaracji paryskiej z 2005 r.

w sprawie skuteczności pomocy oraz zgadzają się na zacieśnienie współpracy w celu

dalszej poprawy wyników osiąganych w zakresie rozwoju.

1.

Strony zgadzają się na wspieranie współpracy w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia

i poszerzenia wiedzy o swoich kulturach.

2.

Strony dążą również do podejmowania odpowiednich działań celem promowania wymiany

kulturalnej oraz realizowania wspólnych inicjatyw w tej dziedzinie.

3.

Strony zgadzają się na prowadzenie ścisłej współpracy na właściwych forach międzynarodowych,

np. w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO)

i procesu ASEM, aby dążyć do osiągnięcia wspólnych celów i promować różnorodność kulturową,

przestrzegając postanowień Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności

form wyrazu kulturowego.

4.

Strony rozważą środki służące promowaniu wymiany, współpracy i dialogu pomiędzy odpowiednimi

instytucjami w sektorze audiowizualnym i mediów.

1.

Strony potwierdzają kluczowy wkład kształcenia i szkolenia w rozwój zasobów ludzkich

zdolnych do uczestnictwa w globalnej gospodarce opartej na wiedzy oraz zgadzają się,

że współpraca w dziedzinie kształcenia i szkolenia leży w ich wspólnym interesie.

2.

Zgodnie ze swoimi wspólnymi interesami oraz celami polityki w dziedzinie kształcenia

Strony zobowiązują się razem wspierać odpowiednie wspólne działania dotyczące kształcenia,

szkolenia i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem szkolnictwa wyższego. Współpraca

może w szczególności przybrać formę

a)

wsparcia dla wspólnych projektów współpracy między instytucjami kształcenia i szkolenia

w Unii Europejskiej i Republice Korei w celu promocji opracowywania wspólnych programów

badawczych i mobilności studentów;

b)

dialogu, badań i wymiany informacji oraz know-how w dziedzinie polityki edukacyjnej;

c)

promowania wymiany studentów, pracowników akademickich i administracyjnych instytucji

szkolnictwa wyższego oraz osób pracujących z młodzieżą, m.in. przez realizację programu

Erasmus Mundus;

d)

współpracy w sektorach edukacyjnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

W ramach współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa Strony

przywiązują szczególną wagę do promowania praworządności, w tym niezawisłości władzy

sądowniczej, dostępu do wymiaru sprawiedliwości i prawa do rzetelnego procesu sądowego.

1.

Strony zgadzają się rozwijać współpracę sądową w sprawach cywilnych i handlowych,

w szczególności w odniesieniu do ratyfikowania i wdrażania wielostronnych konwencji

dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych, w tym konwencji Haskiej Konferencji

Prawa Prywatnego Międzynarodowego w zakresie międzynarodowej współpracy prawnej i

sporów sądowych, jak również ochrony dzieci.

2.

Strony zgadzają się w miarę możliwości ułatwiać i promować polubowne rozstrzyganie

sporów cywilnych i prywatnych sporów handlowych zgodnie z mającymi zastosowanie instrumentami

międzynarodowymi.

3.

W odniesieniu do współpracy sądowej w sprawach karnych Strony będą dążyć do wzmocnienia

porozumień dotyczących wzajemnej pomocy prawnej i ekstradycji. W stosownych przypadkach

będzie to obejmowało przystąpienie do istotnych instrumentów międzynarodowych ONZ,

w tym Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, o którym mowa w art.

6 niniejszej umowy, a także wdrożenie tych instrumentów.

1.

Strony zgadzają się współpracować w celu poprawy stopnia ochrony danych osobowych

i dostosowania go do najwyższych norm międzynarodowych, takich jak normy zawarte w

wytycznych Narodów Zjednoczonych dotyczących uregulowań w zakresie skomputeryzowanych

archiwów danych osobowych (rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr

45/95 z dnia 14 grudnia 1990 r.).

2.

Współpraca w zakresie ochrony danych osobowych może obejmować m.in. wymianę informacji

i wiedzy fachowej,

1.

Strony postanawiają wzmocnić i pogłębić współpracę w zakresie kwestii związanych z

nielegalną migracją, przemytem i handlem ludźmi, jak również włączenia zagadnień migracji

do krajowych strategii rozwoju gospodarczego i społecznego tych obszarów, z których

pochodzą migranci.

2.

W ramach współpracy na rzecz zapobiegania i kontrolowania nielegalnej imigracji Strony

zgadzają się umożliwiać readmisję swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium

drugiej Strony. W tym celu Strony wydadzą swoim obywatelom odpowiednie dokumenty tożsamości.

W przypadkach, w których przynależność państwowa budzi wątpliwości, Strony zgadzają

się identyfikować swoich domniemanych obywateli.

3.

Strony dążą do zawarcia, w razie potrzeby, porozumienia regulującego szczególne zobowiązania

Stron w zakresie readmisji swoich obywateli. W porozumieniu uwzględniona zostanie

również kwestia obywateli innych krajów i bezpaństwowców.

1.

Zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony będą dążyć

do zredukowania podaży i popytu na nielegalne narkotyki oraz handlu nimi, jak również

wpływu narkotyków na osoby je używające i na ogół społeczeństwa, oraz do skuteczniejszego

zapobiegania wykorzystywaniu prekursorów narkotykowych do nielegalnej produkcji narkotyków

i substancji psychotropowych. W ramach współpracy Strony zapewniają przyjęcie kompleksowego

i zrównoważonego podejścia do osiągnięcia tego celu przez prawne regulacje rynku i

skuteczne działania, a także koordynację działań właściwych organów, w tym w sektorach

zdrowia i kształcenia oraz w sektorach społecznym, egzekwowania prawa i wymiaru sprawiedliwości.

2.

Strony uzgodnią środki współpracy służące osiągnięciu tych celów. Działania opierają

się na wspólnie ustalonych zasadach zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi,

deklaracjami politycznymi oraz Deklaracją specjalną w sprawie wytycznych zmierzających

do redukcji popytu na narkotyki, zatwierdzoną przez dwudziestą specjalną sesję Zgromadzenia

Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie Narkotyków w czerwcu 1998 r.

Strony zgadzają się na współpracę i wnoszenie wkładu w zakresie zwalczania przestępczości

zorganizowanej, przestępczości gospodarczej i finansowej, korupcji, fałszowaniu pieniędzy

oraz nielegalnych transakcji dzięki pełnemu przestrzeganiu swoich międzynarodowych

zobowiązań w tej dziedzinie, w tym skutecznej współpracy w odzyskiwaniu majątku lub

środków uzyskanych w wyniku czynów korupcyjnych. Strony będą promować wdrożenie Konwencji

Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i protokołów

uzupełniających do niej oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby podjęcia działań i współpracy w celu zapobiegania

wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania zysków z działalności przestępczej

każdego rodzaju, w tym handlu narkotykami i korupcji, a także do finansowania terroryzmu.

Współpraca obejmuje również odzyskiwanie majątku i środków uzyskanych w wyniku dochodów

pochodzących z przestępstwa.

2.

Strony mogą wymieniać odpowiednie informacje w ramach stosownych przepisów oraz stosować

właściwe normy celem zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu odpowiadające

normom przyjętym przez odpowiednie podmioty międzynarodowe działające w tym obszarze

takie jak Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

1.

Strony zacieśnią współpracę w celu zapobiegania i zwalczania przestępczości z wykorzystaniem

zaawansowanej technologii, cyberprzestępczości i przestępczości elektronicznej oraz

rozpowszechniania treści terrorystycznych za pośrednictwem Internetu przez wymianę

informacji i doświadczeń praktycznych zgodnie ze swoim prawem krajowym i w granicach

swojej odpowiedzialności.

2.

Strony będą wymieniać informacje na temat kształcenia i szkolenia osób prowadzących

śledztwa w sprawach dotyczących cyberprzestępczości, prowadzenia dochodzeń w takich

sprawach oraz kryminalistyki cyfrowej.

Strony zgadzają się na współpracę między organami, agencjami i służbami ścigania oraz

na udział w zwalczaniu i likwidowaniu międzynarodowych zagrożeń przestępczych wspólnych

dla Stron. Współpraca między organami, agencjami i służbami ścigania może się odbywać

w formie wzajemnej pomocy w prowadzeniu dochodzeń, wymiany technik dochodzeniowych,

wspólnego kształcenia i szkolenia pracowników organów, agencji i służb ścigania oraz

w formie wszelkich innych wspólnych działań i rodzajów pomocy, wynikających z wzajemnych

uzgodnień Stron.

Strony zobowiązują się podjąć współpracę w dziedzinie turystyki w celu zwiększenia

wzajemnego zrozumienia i promowania zrównoważonego i trwałego rozwoju turystyki.

Współpraca może w szczególności przybrać formę

a)

wymiany informacji na temat kwestii związanych z turystyką, stanowiących przedmiot

wspólnego zainteresowania;

b)

organizacji wydarzeń turystycznych;

c)

wymiany turystycznej;

d)

współpracy w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zarządzania nim;

e)

współpracy w zakresie zarządzania turystyką.

Strony uznają rolę i potencjalny wkład zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego

w dialog oraz współpracę w ramach niniejszej umowy i zgadzają się wspierać skuteczny

dialog ze zorganizowanym społeczeństwem obywatelskim oraz jego efektywny udział w

tym procesie.

Strony zgadzają się podjąć współpracę przez wymianę doświadczeń i najlepszych praktyk,

bazując na dotychczasowych wysiłkach na rzecz modernizacji administracji publicznej

w takich obszarach, jak

a)

poprawa wydajności organizacyjnej;

b)

poprawa efektywności instytucji w zakresie świadczonych usług;

c)

zapewnienie przejrzystego zarządzania środkami publicznymi oraz odpowiedzialności

za nie;

d)

doskonalenie ram prawnych i instytucjonalnych;

e)

opracowywanie i wdrażanie polityki.

1.

Strony rozwijają i pogłębiaj ą współpracę w kwestiach statystycznych, tym samym przyczyniając

się do osiągnięcia długoterminowego zapewnienia na czas porównywalnych na poziomie

międzynarodowym i wiarygodnych danych statystycznych. Oczekuje się, że zrównoważone,

wydajne i zawodowo niezależne systemy statystyczne będą dostarczały informacje istotne

dla obywateli, przedsiębiorców i decydentów Stron, ułatwiając im podejmowanie świadomych

decyzji. Strony między innymi wymieniają informacje i wiedzę fachową oraz rozwijają

współpracę, biorąc pod uwagę zgromadzone doświadczenia.

Współpraca ma na celu

a)

postępującą harmonizację systemów statystycznych obu Stron;

b)

dostosowanie wymiany danych pomiędzy Stronami z uwzględnieniem zastosowania odpowiednich

metodologii międzynarodowych;

c)

wzmocnienie potencjału zawodowego pracowników statystycznych przez umożliwienie im

stosowania odpowiednich norm statystycznych;

d)

promowanie wymiany doświadczeń między Stronami w zakresie rozwijania know-how w dziedzinie

statystyki.

2.

Formy współpracy mogą obejmować m.in. konkretne programy i projekty, zgodnie z wzajemnymi

uzgodnieniami, jak również dialog, współpracę i inicjatywy podejmowane w zakresie

kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania na szczeblu dwustronnym lub

wielostronnym.

1.

Niniejszym uchyla się Umowę ramową o handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską

i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony,

która została podpisana w Luksemburgu w dniu 28 października 1996 r. i która weszła

w życie w dniu 1 kwietnia 2001 r.

2.

Niniejsza umowa wprowadza zmiany do wyżej wymienionej umowy i zastępuje ją. Odesłania

do wyżej wymienionej umowy we wszelkich innych umowach między Stronami należy traktować

jako odesłania do niniejszej umowy.

3.

Strony mogą uzupełniać niniejszą umowę, zawierając umowy szczegółowe w odniesieniu

do każdego obszaru współpracy objętego jej zakresem stosowania. Takie umowy szczegółowe

są integralną częścią ogólnych stosunków dwustronnych regulowanych niniejszą umową

oraz stanowią część wspólnych ram instytucjonalnych.

4.

Podobnie istniejące umowy dotyczące konkretnych obszarów współpracy, objętych zakresem

stosowania niniejszej umowy, są uważane za część ogólnych stosunków dwustronnych regulowanych

niniejszą umową oraz stanowiących część wspólnych ram instytucjonalnych.

1.

Strony ustanawiają w ramach niniejszej umowy Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli

członków Rady Unii Europejskiej i przedstawicieli Komisji Europejskiej, z jednej strony,

oraz przedstawicieli Republiki Korei, z drugiej strony.

2.

W ramach Wspólnego Komitetu są prowadzone konsultacje, aby ułatwić wdrażanie i dalszą

realizację ogólnych celów niniejszej umowy, a także by zachować ogólną spójność w

stosunkach i zapewnić właściwe funkcjonowanie jakiejkolwiek innej umowy zawartej między

Stronami.

3.

Wspólny Komitet

a)

zapewnia właściwe funkcjonowanie niniejszej umowy;

b)

monitoruje rozwój całościowych stosunków między Stronami;

c)

w stosownych przypadkach występuje do komitetów lub innych organów ustanowionych na

mocy innych umów objętych zakresem wspólnych ram instytucjonalnych z wnioskiem o udzielenie

informacji oraz analizuje wszelkie sprawozdania przekazane przez te organy;

d)

przedstawia opinie i sugestie na temat wszelkich kwestii stanowiących przedmiot wspólnego

zainteresowania, w tym na temat przyszłych działań i środków dostępnych na ich realizację;

e)

ustala priorytety w odniesieniu do celów niniejszej umowy;

f)

poszukuje odpowiednich metod zapobiegania problemom, które mogą się pojawić w obszarach

objętych niniejszą umową;

g)

rozwiązuje - w drodze konsensusu zgodnie z art. 45 ust. 3 - wszelkie kwestie sporne

wynikające z zastosowania lub interpretacji niniejszej umowy;

h)

analizuje wszelkie informacje o niewywiązaniu się ze zobowiązań przedstawione przez

jedną ze Stron oraz prowadzi konsultacje z drugą Stroną, poszukując rozwiązania możliwego

do zaakceptowania przez obie Strony zgodnie z art. 45 ust 3.

4.

Posiedzenia Wspólnego Komitetu będą odbywały się zazwyczaj raz do roku na przemian

w Brukseli i w Seulu. Specjalne posiedzenia Komitetu będą zwoływane na wniosek którejkolwiek

ze Stron. Strony będą przewodniczyły Wspólnemu Komitetowi na przemian. Posiedzenia

Komitetu będą się odbywały na szczeblu wyższych urzędników.

1.

Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym w celu wypełnienia

swoich zobowiązań wynikających z niniejszej umowy oraz zapewniają osiągnięcie celów

określonych w niniejszej umowie.

2.

Wdrażanie odbywa się w drodze konsensusu i dialogu. W razie zaistnienia rozbieżności

dotyczących stosowania lub interpretacji niniejszej umowy każda ze Stron odwołuje

się do Wspólnego Komitetu.

3.

W przypadku gdy jedna ze Stron uzna, że druga Strona nie wypełniła któregoś ze swoich

zobowiązań wynikających z niniejszej umowy, może podjąć właściwe środki zgodnie z

prawem międzynarodowym. Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków,

Strona dostarcza Wspólnemu Komitetowi pełne informacje w tym zakresie konieczne do

dokładnego zbadania sytuacji. Strony prowadzą w ramach Wspólnego Komitetu konsultacje,

które może ułatwiać mediator wyznaczony przez Wspólny Komitet, o ile obie Strony wyrażą

na to zgodę.

4.

W szczególnie nagłych przypadkach środek należy niezwłocznie zgłosić drugiej Stronie.

Na wniosek drugiej Strony konsultacje trwają nie dłużej niż dwadzieścia (20) dni.

Po tym okresie środek zaczyna obowiązywać. W takim przypadku druga Strona może złożyć

wniosek o przeprowadzenie procedury arbitrażowej zgodnie z art. 46 w celu zbadania

wszelkich aspektów lub podstawy środka.

1.

Sąd arbitrażowy składa się z trzech (3) arbitrów. W stosownych przypadkach, na wniosek

którejkolwiek ze Stron o wszczęcie procedury arbitrażowej, każda ze Stron wyznacza

jednego arbitra, zaś Wspólny Komitet wyznacza trzeciego arbitra w ciągu czternastu

(14) dni. Wyznaczenie arbitra przez Stronę jest niezwłocznie zgłaszane drugiej Stronie

na piśmie drogą dyplomatyczną. Arbitrzy podejmują decyzję większością głosów. Arbitrzy

dążą do podjęcia decyzji w jak najkrótszym czasie, a w każdym razie nie później niż

w ciągu 3 miesięcy od daty wyznaczenia arbitrów. Wspólny Komitet ustala szczegółowe

procedury umożliwiające szybkie przeprowadzenie arbitrażu.

2.

Każda ze Stron sporu musi podjąć kroki niezbędne do wdrożenia decyzji arbitrów. Na

wniosek arbitrzy wydają zalecenia dotyczące sposobów wdrażania ich decyzji w celu

przywrócenia równowagi pomiędzy prawami i obowiązkami wynikającymi z niniejszej umowy.

Do celów niniejszej umowy termin „Strony” oznacza z jednej strony Unię Europejską

lub jej państwa członkowskie albo Unię Europejską i jej państwa członkowskie, stosownie

do ich kompetencji, a z drugiej strony Republikę Korei.

Żadne z postanowień niniejszej umowy nie może być interpretowane w sposób wymagający

od którejkolwiek ze Stron przekazania informacji, których ujawnienie Strona uznaje

za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa.

1.

Niniejsza umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po dniu, w

którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu procedur prawnych niezbędnych

do tego celu.

2.

Niezależnie od postanowień ust. 1 niniejszą umowę stosuje się tymczasowo do momentu

jej wejścia w życie. Stosowanie tymczasowe rozpoczyna się pierwszego dnia pierwszego

miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu

procedur niezbędnych do tego celu.

3.

Niniejszą umowę zawarto na czas nieokreślony. Każda ze Stron może pisemnie powiadomić

drugą Stronę o swoim zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy. Wypowiedzenie staje

się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty powiadomienia.

Powiadomienia dokonywane zgodnie z art. 49 należy kierować odpowiednio do Sekretariatu

Generalnego Rady Unii Europejskiej i Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Handlu Republiki

Korei.

Oświadczenia i załączniki do niniejszej umowy stanowią integralną część niniejszej

umowy.

Niniejsza umowa obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których obowiązuje Traktat

o Unii Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej

strony na terytorium Republiki Korei.

Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim,

czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim,

łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim,

słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz koreańskim, przy czym każda

z tych wersji jest na równi autentyczna.

Sporządzono w Brukseli dnia dziesiątego maja roku dwa tysiące dziesiątego.