Umowa międzynarodowa Umowa Ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, sporządzona w Dżakarcie dnia 9 listopada 2009 r.

1.

Poszanowanie zasad demokracji i podstawowych praw człowieka, określonych w Powszechnej

deklaracji praw człowieka i innych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw

człowieka obowiązujących obie Strony stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej

obu Stron oraz zasadniczy element niniejszej umowy.

2.

Strony potwierdzają wspólne wartości określone w Karcie Narodów Zjednoczonych.

3.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do promowania zrównoważonego rozwoju, współpracy

w celu sprostania wyzwaniom związanym ze zmianami klimatu oraz przyczynienia się do

osiągnięcia milenijnych celów rozwoju.

4.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do respektowania deklaracji paryskiej z 2005 r.

w sprawie skuteczności pomocy oraz zgadzają się co do zacieśnienia współpracy w celu

dalszej poprawy wyników osiąganych w zakresie rozwoju.

5.

Strony potwierdzają swoje przywiązanie do zasad dobrego zarządzania, zasad praworządności,

w tym niezależności sądownictwa oraz walki z korupcją.

6.

Wdrażanie umowy o partnerstwie i współpracy jest oparte na zasadach równości i wzajemnych

korzyści.

W celu zacieśnienia stosunków dwustronnych Strony zobowiązują się prowadzić wszechstronny

dialog i promować dalszą współpracę we wszystkich sektorach będących przedmiotem wspólnego

zainteresowania. Ich wysiłki będą w szczególności miały na celu

a)

nawiązanie współpracy dwustronnej i współpracy w ramach wszystkich odpowiednich regionalnych

i międzynarodowych forów i organizacji;

b)

rozwój handlu i inwestycji między Stronami przynoszący wzajemne korzyści,

c)

nawiązanie współpracy we wszystkich dziedzinach handlu i inwestycji będących przedmiotem

wspólnego zainteresowania w celu ułatwienia przepływu towarów i inwestycji oraz zapobiegania

powstawaniu i usuwania przeszkód w handlu i inwestycjach, w tym w stosownych przypadkach

w ramach bieżących i przyszłych inicjatyw regionalnych WEASEAN;

d)

nawiązanie współpracy w innych sektorach będących przedmiotem wzajemnego zainteresowania,

szczególnie takich jak: turystyka, usługi finansowe, handel i cła; polityka makroekonomiczna,

polityka przemysłowa i MSP, społeczeństwo informacyjne; nauka i technologia; energia,

transport i bezpieczeństwo transportu, edukacja i kultura, prawa człowieka, zasoby

naturalne i środowisko, w tym środowisko morskie, leśnictwo; rolnictwo i rozwój obszarów

wiejskich, współpraca w zakresie rybołówstwa i polityki morskiej; zdrowie; bezpieczeństwo

żywności; zdrowie zwierząt, statystyka, ochrona danych osobowych, współpraca w zakresie

modernizacji państwa i administracji państwowej oraz prawa własności intelektualnej;

e)

nawiązanie współpracy w kwestiach migracji, w tym migracji legalnej i nielegalnej,

przemytu i handlu ludźmi,

f)

nawiązanie współpracy w zakresie praw człowieka i kwestii prawnych;

g)

nawiązanie współpracy w zakresie przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego

rażenia;

h)

nawiązanie współpracy w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępstw międzynarodowych,

takich jak produkcja nielegalnych narkotyków i ich prekursorów i handel nimi oraz

pranie pieniędzy;

i)

zwiększenie obecnego i zachęcanie do przyszłego udziału obu Stron w odpowiednich ponadregionalnych

i regionalnych programach współpracy;

j)

podniesienie rangi obu Stron w regionach drugiej Strony,

k)

promowanie porozumienia między obywatelami poprzez współpracę różnych podmiotów pozarządowych,

takich jak niezależne ośrodki badawcze, środowisko uniwersyteckie, społeczeństwo obywatelskie

oraz media, w formie seminariów, konferencji, kontaktów młodzieżowych i innych działań.

1.

Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia

bez względu na to, czy jest to działalność państw, czy innych grup, stanowi jedno

z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym.

2.

Strony zgadzają się w związku z tym na współpracę i udział w przeciwdziałaniu rozprzestrzeniania

broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, dokładając starań poprzez przestrzeganie

w pełni i wypełnianie na poziomie krajowym zobowiązań podjętych przez Strony w ramach

traktatów i układów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu, jak również

innych wielostronnych porozumień i zobowiązań międzynarodowych na podstawie Karty

Narodów Zjednoczonych. Strony zgadzają się, że te postanowienia stanowią zasadniczy

element niniejszej umowy.

3.

Strony zgadzają się również współpracować w zakresie wdrożenia międzynarodowych aktów

o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, obowiązujących obie

Strony, a także podjąć działania w celu ich lepszego wdrażania, m.in. poprzez wymianę

informacji, wiedzy fachowej i doświadczeń.

4.

Strony zgadzają się współpracować i współuczestniczyć w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu

broni masowego rażenia i ich środków przenoszenia, poprzez podjęcie działań zmierzających

do podpisania wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych, ich ratyfikacji,

lub w stosownych przypadkach przystępowania do nich, a także ich pełnego wdrażania.

5.

Strony zgadzają się również współpracować w celu stworzenia skutecznego systemu kontroli

wywozu na poziomie krajowym w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni masowego

rażenia, kontrolując zarówno wywóz jak i tranzyt towarów związanych z bronią masowego

rażenia, w tym ostateczne użycie technologii podwójnego zastosowania pod kątem broni

masowego rażenia, oraz przewidując skuteczne kary w przypadku naruszenia kontroli

wywozu.

6.

Strony zgadzają się ustanowić regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył

tym elementom i je konsolidował. Ten dialog może się odbywać na szczeblu regionalnym.

1.

Strony współpracują w kwestiach dotyczących rozwoju ich systemów prawnych, ustawodawstwa

oraz instytucji prawnych, w tym ich skuteczności, szczególnie poprzez wymianę opinii

i wiedzy fachowej, a także budowanie potencjału. W ramach swoich uprawnień i kompetencji

Strony podejmują starania w celu rozwijania wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych

i przy ekstradycji.

2.

Strony potwierdzają, że najcięższe przestępstwa budzące niepokój całej wspólnoty międzynarodowej

nie mogą pozostawać bezkarne, i ci, którzy zostali oskarżeni o ich popełnienie, powinni

zostać postawieni przed sądem, a w przypadku udowodnienia winy - ponieść należytą

karę.

3.

Strony zgadzają się współpracować przy wdrażaniu Dekretu prezydenckiego w sprawie

krajowego planu działań dotyczących praw człowieka na lata 2004-2009, w tym przy przygotowaniach

do ratyfikacji i wdrażania międzynarodowych aktów prawnych dotyczących praw człowieka,

takich jak Konwencja w sprawie zapobiegania zbrodniom ludobójstwa i karania takich

zbrodni czy Rzymski statut Międzynarodowego Trybunału Karnego.

4.

Strony zgadzają się, że korzystne byłoby prowadzenie dialogu w tej kwestii.

1.

Strony zgadzają się współpracować przy zapobieganiu aktom terroryzmu i zwalczaniu

takich aktów, potwierdzając znaczenie walki z terroryzmem, zgodnie z obowiązującymi

konwencjami międzynarodowymi, w tym instrumentami dotyczącymi praw człowieka i międzynarodowym

prawem humanitarnym, jak również własnymi odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi,

równocześnie biorąc pod uwagę Globalną Strategię Zwalczania Terroryzmu ONZ, zawartą

w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 60/288 z dnia 8 września

2006 r., a także wspólną deklarację UE-ASEAN z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczącą

współpracy w celu zwalczania terroryzmu.

2.

Strony współpracują przy zwalczaniu terroryzmu w ramach wdrażania rezolucji nr 1373

Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz innych odpowiednich rezolucji ONZ, konwencji międzynarodowych

i instrumentów obowiązujących obie Strony, m.in. poprzez

-

wymianę informacji o grupach terrorystycznych oraz ich sieciach wsparcia zgodnie z

prawem międzynarodowym i krajowym;

-

wymianę opinii o środkach i metodach stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym

w dziedzinie szkoleń oraz technologii, oraz wymianę wiedzy fachowej związanej z zapobieganiem

terroryzmowi;

-

współpracę w zakresie egzekwowania prawa, uściślenie ram prawnych oraz eliminowanie

warunków sprzyjających rozprzestrzenianiu się terroryzmu;

-

współpraca przy wspieraniu kontroli granic i zarządzania granicami, usprawnienie budowania

potencjału poprzez tworzenie sieci kontaktów, organizowanie szkoleń i programów edukacyjnych,

wizyt urzędników wysokiego szczebla, przedstawicieli środowisk akademickich, analityków

i przedstawicieli podmiotów terenowych oraz organizowanie seminariów i konferencji.

Strony zobowiązują się wymieniać opinie i współpracować w ramach regionalnych i międzynarodowych

forów i organizacji takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, dialog UE-ASEAN,

forum regionalne ASEAN, dialog Azja-Europa, Konferencja Narodów Zjednoczonych ds.

Handlu i Rozwoju oraz Światowa Organizacja Handlu (WTO).

1.

We wszystkich sektorach objętych dialogiem i współpracą, które ustanawia się na mocy

niniejszej umowy, oraz kładąc przy tym odpowiedni nacisk na kwestie objęte współpracą

dwustronną, lub obie strony zgadzają się kontynuować powiązane działania na szczeblu

dwustronnym, regionalnym lub poprzez połączenie obu tych wymiarów. Przy wyborze odpowiednich

ram działania Strony będą dążyły do maksymalizacji uzyskanego wpływu na wszystkie

zainteresowane strony oraz do umocnienia ich zaangażowania, przy jednoczesnym jak

najlepszym wykorzystaniu dostępnych zasobów, uwzględnieniu politycznej i instytucjonalnej

wykonalności oraz w stosownych przypadkach zapewnieniu spójności z innymi działaniami,

w które zaangażowani są partnerzy Wspólnoty i ASEAN.

2.

Wspólnota i Indonezja mogą odpowiednio postanowić o rozszerzeniu wsparcia finansowego

na działania w ramach współpracy w dziedzinach objętych umową lub na działania powiązane,

zgodnie z ich odpowiednimi procedurami finansowymi i zasobami. Współpraca ta może

w szczególności obejmować organizację programów szkoleniowych, warsztatów i seminariów,

wymianę ekspertów, badania i inne działania uzgodnione przez Strony.

1.

Strony podejmują dialog na temat dwustronnego i wielostronnego handlu i kwestii związanych

z handlem, mając na względzie zacieśnienie dwustronnych stosunków handlowych i rozwój

wielostronnego systemu handlowego.

2.

Strony zobowiązują się wspierać rozwój i zróżnicowanie wzajemnej wymiany handlowej

w jak największym stopniu i w sposób przynoszący wzajemne korzyści. Strony zobowiązują

się do stworzenia lepszych warunków wzajemnego dostępu do swoich rynków poprzez dążenie

do eliminacji barier w handlu, w szczególności poprzez szybką likwidację barier pozataryfowych

oraz podejmowanie działań poprawiających przejrzystość, z uwzględnieniem prac prowadzonych

w tej dziedzinie przez organizacje międzynarodowe.

3.

Uznając, że handel odgrywa istotną rolę w rozwoju oraz że pomoc w formie systemu preferencji

taryfowych okazała się bardzo korzystna dla krajów rozwijających się, Strony starają

się zwiększyć swój udział w konsultacjach dotyczących takiej pomocy w pełnej zgodności

z zasadami WTO.

4.

Strony informują się wzajemnie o rozwoju polityki handlowej i polityki w kwestiach

związanych z handlem, takich jak polityka rolna, bezpieczeństwa żywności, zdrowia

zwierząt, konsumencka, polityka w zakresie niebezpiecznych substancji chemicznych

oraz zarządzania odpadami.

5.

Strony wspierają dialog i współpracę w celu rozwijania stosunków handlowych i inwestycyjnych,

w tym zapewniają budowanie potencjału technicznego w celu rozwiązywania problemów,

w dziedzinach o których mowa w art. 9-16.

Strony prowadzą rozmowy i wymieniają informacje na temat prawodawstwa, certyfikacji

i procedur kontrolnych, szczególnie tych objętych ramami porozumienia WTO w sprawie

zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych, Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin,

Międzynarodowego Biura Epizootycznego oraz Komisji Kodeksu Żywnościowego (CODEX Alimentarius).

Strony wspierają wykorzystywanie międzynarodowych norm oraz współpracują i wymieniają

informacje dotyczące norm, procedur oceny zgodności i przepisów technicznych, szczególnie

w ramach porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu.

Strony współpracują w zakresie sposobów poprawy i egzekwowania ochrony własności intelektualnej

oraz wykorzystywania tej własności w sposób oparty na najlepszych praktykach, a także

w celu większej popularyzacji wiedzy na ten temat. Współpraca taka może obejmować

wymianę informacji i doświadczeń w kwestiach takich, jak: praktyka, promocja, popularyzacja,

usprawnianie procedur, zarządzanie, harmonizacja, ochrona i skuteczne stosowanie praw

własności intelektualnej, zapobieganie nadużywaniu takich praw oraz walka z podrabianiem

i fałszerstwem.

Strony dzielą się doświadczeniami i badają możliwości ułatwienia przywozu, wywozu

i innych procedur celnych, zwiększenia przejrzystości przepisów handlowych oraz rozwijania

współpracy celnej, w tym mechanizmów wzajemnej pomocy administracyjnej; Strony dążą

także do zbieżności poglądów i wspólnych działań w kontekście inicjatyw międzynarodowych.

Strony zwrócą szczególną uwagę na zwiększenie wymiaru bezpieczeństwa handlu międzynarodowego,

w tym usług transportowych, oraz na zapewnienie równowagi między ułatwieniami w handlu

a walką z nadużyciami finansowymi i nieprawidłowościami.

Bez uszczerbku dla innych form współpracy prowadzonej w ramach niniejszej umowy, obie

Strony wyrażają swoje zainteresowanie możliwością zawarcia w przyszłości protokołu

o współpracy celnej, w tym wzajemnej pomocy, w ramach instytucjonalnych określonych

w niniejszej umowie.

Strony wspierają większy przepływ inwestycji poprzez rozwój atrakcyjnych i stabilnych

warunków dla wzajemnych inwestycji dzięki konsekwentnemu dialogowi, którego celem

jest umacnianie zrozumienia i współpracy w zakresie inwestycji, badanie mechanizmów

administracyjnych ułatwiających przepływy inwestycji oraz promowanie stabilnych, przejrzystych,

otwartych i niedyskryminacyjnych warunków dla inwestorów.

Strony promują skuteczne wdrażanie i stosowanie zasad konkurencji oraz rozpowszechnianie

informacji w celu wspierania przejrzystości oraz pewności prawnej dla przedsiębiorstw

działających na rynkach drugiej strony.

Strony rozpoczną konsekwentny dialog mający na celu w szczególności wymianę informacji

o swoich wewnętrznych regulacjach i przepisach, wspieranie dostępu do rynków drugiej

strony, wspieranie dostępu do kapitału i technologii oraz wspieranie handlu usługami

między oboma regionami i na rynkach krajów trzecich.

1.

Strony współpracują w celu lepszej wymiany informacji i ustanowienia najlepszych praktyk,

tak aby zapewnić zrównoważony rozwój turystyki zgodnie z ogólnym kodeksem etyki w

turystyce opracowanym przez Światową Organizację Turystyki oraz z zasadami zrównoważonego

rozwoju stanowiącymi podstawę Agendy 21 na poziomie lokalnym.

2.

Strony mogą rozwinąć współpracę w zakresie ochrony i zwiększania potencjału dziedzictwa

naturalnego i kulturalnego, łagodzenia negatywnych skutków turystyki oraz większego

pozytywnego wkładu branży turystycznej w zrównoważony rozwój społeczności lokalnej,

m.in. poprzez rozwój eko-turystyki, przestrzeganie integralności i interesów lokalnych

społeczności oraz lepszych szkoleń w branży turystycznej.

Strony zgadzają się na rozwijanie współpracy w zakresie usług finansowych, zgodnie

ze swoimi potrzebami i w ramach odpowiednich programów i regulacji prawnych.

1.

Strony zgadzają się na współpracę w promowaniu wymiany informacji i wymiany doświadczeń

na temat panujących u nich trendów gospodarczych i politycznych, jak również wymiany

doświadczeń dotyczących polityki gospodarczej, także w ramach regionalnej współpracy

i integracji gospodarczej.

2.

Strony dążą również do pogłębienia dialogu między swoimi władzami w zakresie kwestii

gospodarczych, które zgodnie z uzgodnieniami Stron mogą obejmować takie obszary jak

polityka pieniężna, polityka fiskalna (w tym podatki), finanse publiczne, stabilizacja

makroekonomiczna oraz zadłużenie zagraniczne.

3.

Strony uznają znaczenie większej przejrzystości i wymiany informacji w celu ułatwienia

wdrażania środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatków lub unikaniu

ich płacenia, w ramach obowiązujących u nich przepisów. Strony zgadzają się poprawić

współpracę w tej dziedzinie.

1.

Strony, biorąc pod uwagę swoją politykę gospodarczą i swoje cele, zgadzają się promować

współpracę w zakresie polityki przemysłowej we wszystkich dziedzinach uznanych za

właściwe, w celu zwiększenia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP),

między innymi poprzez

-

wymianę informacji i doświadczeń w zakresie stwarzania ogólnych warunków dla poprawy

konkurencyjności MŚP;

-

promowanie rozwoju kontaktów między podmiotami gospodarczymi, zachęcanie do wspólnych

inwestycji oraz zakładanie wspólnych przedsiębiorstw i sieci informacyjnych,

w szczególności w ramach istniejących programów horyzontalnych Wspólnoty, stymulujące

zwłaszcza transfer technologii i know-how pomiędzy partnerami;

-

ułatwienie dostępu do źródeł finansowania i rynków, zapewnienie informacji i wspieranie

innowacji poprzez wymianę dobrych praktyk w dostępie do źródeł finansowania dla małych

i średnich przedsiębiorstw;

-

wspólne projekty badawcze w wybranych branżach przemysłu oraz współpraca w zakresie

norm, procedur oceny zgodności oraz regulacji technicznych, zgodnie z wzajemnymi uzgodnieniami.

2.

Strony ułatwiają i wspierają odpowiednie działania prowadzone przez sektor prywatny

obu stron.

Uznając, że informacja i technologie komunikacyjne są ważnymi elementami współczesnego

życia oraz posiadają ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego i społecznego, Strony

dążą do współpracy w tych dziedzinach, koncentrując się między innymi na

a)

ułatwieniu kompleksowego dialogu regionalnego na temat różnych aspektów społeczeństwa

informacyjnego, w szczególności na temat strategii łączności elektronicznej i odpowiednich

uregulowań, w tym na temat usług powszechnych, licencjonowania, ogólnych zezwoleń,

ochrony prywatności i danych osobowych, oraz na temat niezależności i skuteczności

organów regulujących wspomniane kwestie;

b)

wzajemnym połączeniu i interoperacyjności sieci funkcjonujących i usług świadczonych

we Wspólnocie, Indonezji i Azji Południowo-Wschodniej;

c)

ujednoliceniu i rozpowszechnieniu nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych;

d)

wspieraniu współpracy w zakresie badań między Wspólnotą a Indonezją w dziedzinie technologii

informacyjno-komunikacyjnych;

e)

wspólnych projektach badawczych w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych

(TIK);

f)

kwestiach/aspektach bezpieczeństwa technologii informacyjno-telekomunikacyjnych.

1.

Strony zgadzają się współpracować w zakresie nauki i technologii w obszarach będących

przedmiotem wspólnego zainteresowania, takich jak energia, transport, środowisko naturalne

oraz zasoby naturalne i zdrowie, przy uwzględnieniu własnej polityki.

2.

Celami takiej współpracy jest

a)

wspieranie wymiany informacji i know-how z zakresu nauki i technologii, w szczególności

na temat wdrażania zasad i programów;

b)

promowanie trwałych stosunków między społecznościami naukowymi, ośrodkami badawczymi,

uczelniami i sektorem przemysłu Stron;

c)

wspieranie szkoleń pracowników;

d)

promowanie innych form wzajemnie uzgodnionej współpracy.

3.

Współpraca może przybrać formę wspólnych projektów badawczych i programów wymiany,

jak również spotkań i szkoleń naukowców w ramach programów mobilności międzynarodowej,

zakładająca jak największe rozpowszechnianie wyników badań.

4.

Strony dążą do tego, aby we współpracy takiej uczestniczyły właściwe instytucje szkolnictwa

wyższego, ośrodki badawcze i sektory produkcji, w szczególności MSP.

Strony podejmują starania w celu zacieśnienia współpracy w sektorze energii. W tym

celu Strony zgadzają się promować wzajemnie korzystne umowy, dążąc do

a)

dywersyfikacji źródeł energii w celu poprawy bezpieczeństwa dostaw, opracowania nowych

i odnawialnych form energii oraz współpracy w zakresie działalności w obu kierunkach

łańcucha dystrybucji energii przemysłowej;

b)

rozsądnego wykorzystania energii dzięki wspólnemu wysiłkowi dostawców i odbiorców

oraz zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania zmian klimatycznych, w tym poprzez

mechanizm czystego rozwoju w ramach protokołu z Kioto;

c)

wspierania transferu technologii służących zrównoważonej produkcji i wykorzystaniu

energii;

d)

rozwiązania kwestii związków między przystępnym cenowo dostępem do usług energetycznych

a zrównoważonym rozwojem.

1.

Strony dążą do współpracy we wszystkich właściwych obszarach polityki transportowej,

mając na względzie poprawę przepływu towarów i pasażerów, wspieranie bezpieczeństwa,

bezpieczeństwa w transporcie morskim i lotniczym, rozwoju zasobów ludzkich, ochrony

środowiska oraz poprawę wydajności swoich systemów transportu.

2.

Współpraca może mieć odpowiednio formę

a)

wymiany informacji o polityce transportowej Stron i przyjętych praktykach, w szczególności

dotyczących transportu miejskiego, transportu na obszarach wiejskich, transportu śródlądowego

i morskiego oraz ich logistyki, wzajemnych połączeniach i interoperacyjności multimodalnych

sieci transportowych, jak również zarządzania drogami, koleją, portami i lotniskami;

b)

możliwego wykorzystanie europejskiego systemu globalnej nawigacji satelitarnej (Galileo),

z naciskiem na kwestie stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania.

c)

dialogu w dziedzinie usług transportu lotniczego, mającego na celu dalszy rozwój stosunków

dwustronnych między Stronami w dziedzinach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;

w tym zmiany niektórych elementów istniejących dwustronnych umów dotyczących usług

transportu lotniczego między Indonezją a poszczególnymi państwami członkowskimi w

celu dostosowania ich do odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych Stron oraz

zbadania możliwości dalszego rozwoju współpracy w dziedzinie transportu lotniczego;

d)

dialogu w dziedzinie usług transportu morskiego, mającego na celu nieograniczony dostęp

do międzynarodowego rynku i handlu morskiego i na zasadach komercyjnych, zaniechanie

wprowadzania klauzul podziału ładunku, traktowania narodowego oraz stosowania klauzul

najwyższego uprzywilejowania w stosunku do statków należących do obywateli bądź przedsiębiorstw

drugiej Strony oraz przyznanie prawa do świadczenia usług transportu bezpośredniego

(tzw. „od drzwi do drzwi”);

e)

wprowadzenie norm i przepisów w dziedzinie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom,

w szczególności w odniesieniu do transportu morskiego i lotniczego, zgodnie z odpowiednimi

konwencjami międzynarodowymi.

1.

Strony zgadzają się na wspieranie współpracy w zakresie edukacji i kultury, która

w należyty sposób respektowałaby ich różnorodność, zwiększając wzajemne zrozumienie

i wiedzę o swoich kulturach.

2.

Strony dążą również do podejmowania odpowiednich działań celem promowania wymiany

kulturalnej oraz realizowania wspólnych inicjatyw w różnych sferach kultury, w tym

wspólnej organizacji wydarzeń kulturalnych. W tym względzie Strony zgadzają się również

na kontynuowanie wspierania działalności Fundacji Azja-Europa.

3.

Strony zgadzają się również na prowadzenie konsultacji i współpracy na właściwych

forach międzynarodowych, np. w ramach UNESCO oraz na wymianę opinii dotyczących różnorodności

kulturowej, w tym działań takich jak ratyfikacja i wdrażanie konwencji UNESCO w sprawie

ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej.

4.

Strony kładą ponadto nacisk na środki mające stwarzać stałe powiązania między odpowiednimi

agencjami specjalistycznymi, promować wymianę informacji, know-how, studentów, ekspertów

i zasobów technicznych, a także wpierać TIK w edukacji, przy wykorzystaniu funduszy

oferowanych przez programy Wspólnoty w Azji Południowo-Wschodniej w zakresie edukacji

i kultury oraz doświadczeń zdobytych w tej dziedzinie przez obie Strony. Obie Strony

zgadzają się wspierać realizację programu Erasmus Mundus.

1.

Strony zgadzają się współpracować w zakresie promowania i ochrony praw człowieka.

2.

Współpraca ta może obejmować między innymi

a)

wspieranie realizacji indonezyjskiego krajowego planu działań w dziedzinie praw człowieka;

b)

promowanie praw człowieka i edukacji w tej dziedzinie;

c)

zwiększenie kompetencji instytucji działających w zakresie praw człowieka;

3.

Strony zgadzają się, że korzystne byłoby prowadzenie dialogu w tej kwestii.

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby zachowania zasobów naturalnych i bioróżnorodności

oraz zarządzania nimi w zrównoważony sposób, co stanowi podstawę rozwoju obecnych

i przyszłych pokoleń.

2.

Podczas wszystkich działań podejmowanych przez Strony w ramach tej umowy uwzględnianie

są wyniki światowego szczytu w sprawie zrównoważonego rozwoju, jak również wdrażanie

odpowiednich wielostronnych porozumień w sprawie środowiska, obowiązujących obie Strony.

3.

Strony kontynuują współpracę w ramach regionalnych programów ochrony środowiska, szczególnie

w odniesieniu do

a)

świadomości ekologicznej oraz zdolności egzekwowania prawa;

b)

budowania potencjału w kwestiach zmian klimatycznych i efektywności energetycznej,

z naciskiem na badania i rozwój, monitorowanie i analizę zmian klimatycznych oraz

efektu cieplarnianego, łagodzenie skutków oraz programy adaptacyjne;

c)

budowania potencjału w zakresie uczestnictwa w wielostronnych porozumieniach w sprawie

środowiska i ich wdrażania, obejmujących kwestie takie jak bioróżnorodność, bezpieczeństwo

biologiczne i cites;

d)

promowania technologii ochrony środowiska, produktów oraz usług, w tym budowania potencjału

w zakresie systemów zarządzania środowiskiem oraz ekoetykiet;

e)

zapobiegania nielegalnemu przewozowi przez granicę niebezpiecznych substancji, niebezpiecznych

odpadów i innych rodzajów odpadów;

f)

środowiska przybrzeżnego i morskiego, jego ochrony oraz zapobiegania zanieczyszczeniu

i degradacji;

g)

udziału podmiotów lokalnych w ochronie środowiska i zrównoważonym rozwoju; h) gospodarowania

ziemią i gruntami;

i)

podjęcia środków służących zwalczaniu transgranicznego zanieczyszczenia powietrza.

4.

Strony ułatwiają sobie nawzajem dostęp do prowadzonych przez siebie programów w tej

dziedzinie, zgodnie z określonymi warunkami takich programów.

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby ochrony i zachowania zasobów leśnych i ich bioróżnorodności

oraz zarządzania nimi w zrównoważony sposób dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń.

2.

Strony dążą do dalszej współpracy służącej poprawie gospodarki leśnej i zwalczaniu

pożarów lasów, nielegalnego wyrębu lasów oraz związanego z nim handlu, zarządzania

lasami i promowania zrównoważonej gospodarki leśnej.

3.

Strony opracowują programy współpracy, dotyczące między innymi

a)

współpracy w zakresie promowania i tworzenia instrumentów prawnych dotyczących nielegalnego

wyrębu i związanego z nim handlu, prowadzonej na poziomie międzynarodowym, regionalnym

i dwustronnym

b)

budowania potencjału, badań i rozwoju;

c)

wspierania zrównoważonego rozwoju sektora leśnego;

d)

opracowania systemu certyfikacji lasów.

Strony zgadzają się rozwijać współpracę w rolnictwie i w zakresie rozwoju obszarów

wiejskich. Obszary współpracy, które mogą być dalej rozwijane, obejmują między innymi

a)

politykę rolną i ogólne perspektywy dla rolnictwa w skali międzynarodowej;

b)

możliwości usunięcia barier w handlu roślinami uprawnymi, zwierzętami gospodarskimi

i ich produktami;

c)

polityki rozwoju na obszarach wiejskich;

d)

polityki jakości w zakresie upraw, zwierząt gospodarskich oraz chronionych oznaczeń

geograficznych,

e)

rozwoju rynku oraz promowania międzynarodowych stosunków handlowych;

f)

rozwoju zrównoważonego rolnictwa.

Strony wspierają współpracę w zakresie polityki morskiej i rybołówstwa, na szczeblu

dwustronnym i wielostronnym, szczególnie w celu promowania zrównoważonego i odpowiedzialnego

rozwoju polityki morskiej i rybołówstwa oraz zarządzania nimi. Obszary współpracy

mogą obejmować

a)

wymianę informacji;

b)

wspieranie zrównoważonej i odpowiedzialnej długoterminowej polityki morskiej i rybołówstwa,

w tym ochrony zasobów przybrzeżnych i morskich oraz zarządzania nimi;

c)

promowanie wysiłków służących zapobieganiu nielegalnym, niezgłaszanym i nieuregulowanym

praktykom rybackim, oraz

d)

rozwój rynku i budowanie potencjału.

1.

Strony zgadzają współpracować w sektorze zdrowia w dziedzinach stanowiących przedmiot

wzajemnego zainteresowania, w celu rozszerzenia działań w dziedzinie badań, zarządzania

systemem opieki zdrowotnej, odżywiania, farmakologii, środków profilaktyki medycznej,

poważnych chorób zakaźnych, takich jak ptasia grypa, pandemia grypy, HIV/AIDS i SARS,

jak również chorób niezakaźnych takich jak rak oraz choroby serca, obrażenia powypadkowe

i inne zagrożenia dla zdrowia, w tym uzależnienie od narkotyków.

2.

Współpraca odbywa się w szczególności poprzez

a)

wymianę informacji i doświadczeń w wyżej wymienionych obszarach;

b)

programy w zakresie epidemiologii, decentralizacji, finansowania zdrowia, wzmocnienia

pozycji władz lokalnych i zarządzania usługami zdrowotnymi;

c)

budowanie potencjału poprzez pomoc techniczną, opracowanie programów kształcenia zawodowego;

d)

programy służące poprawie opieki zdrowotnej, wsparciu działań powiązanych, w tym między

innymi zmniejszeniu umieralności noworodków i matek;

Strony zgadzają się wspierać, zgodnie z dotychczasowymi działaniami dotyczącymi współpracy

statystycznej między Wspólnotą a ASEAN, harmonizację metod i praktyk statystycznych,

w tym gromadzenie i rozpowszechnianie danych statystycznych, a tym samym możliwość

wykorzystania, na wspólnie akceptowanych warunkach, danych o handlu towarami i usługami

oraz, w bardziej ogólnym kontekście, danych o jakimkolwiek obszarze objętym przedmiotową

umową, który wiąże się z przetwarzaniem danych statystycznych, obejmującym gromadzenie,

analizę i rozpowszechnianie.

Ochrona danych osobowych

1.

Strony zgadzają się podjąć działania w tej dziedzinie, ze wspólnym celem poprawy stopnia

ochrony danych osobowych, biorąc pod uwagę najlepsze praktyki międzynarodowe, takie

jak te zawarte w wytycznych Narodów Zjednoczonych w sprawie skomputeryzowanych archiwów

danych osobowych (rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 45/95 z

dnia 14 grudnia 1990 r.)

2.

Współpraca w zakresie ochrony danych osobowych może obejmować między innymi pomoc

techniczną w formie wymiany informacji i wiedzy fachowej, przy uwzględnieniu przepisów

ustawowych i wykonawczych Stron.

1.

Strony potwierdzają znaczenie wspólnych wysiłków w zarządzaniu przepływami migracyjnymi

między swoimi terytoriami, a w celu wzmocnienia współpracy ustanawiają wszechstronny

dialog w kwestiach związanych z migracją, w tym nielegalną migracją, przemytem i handlem

ludźmi, jak również ochroną osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Kwestie dotyczące

migracji są zawarte w krajowych strategiach rozwoju gospodarczego i społecznego obu

Stron. Obie Strony zgadzają się przestrzegać zasad humanitarnych podczas rozwiązywania

problemów związanych z migracją.

2.

Współpraca między Stronami powinna być zgodna z oceną szczegółowych potrzeb, dokonaną

poprzez wzajemne konsultacje pomiędzy Stronami oraz powinno się ją realizować zgodnie

z odpowiednim obowiązującym prawodawstwem Stron. Współpraca między innymi koncentruje

się na

a)

podejmowaniu działań w związku z podstawowymi przyczynami migracji;

b)

rozwoju i wdrażaniu ustawodawstwa krajowego i praktyk krajowych zgodnie z odpowiednim

prawem międzynarodowym obowiązującym obie strony, w szczególności w celu zapewnienia

przestrzegania zasady „non-refoulement”;

c)

kwestiach uznanych za przedmiot wspólnego zainteresowania w dziedzinie wiz, dokumentów

podróży oraz zarządzania kontrolą granic;

d)

zasadach przyjmowania, jak również prawach i statusie osób przyjętych, sprawiedliwym

traktowaniu oraz integracji przebywających legalnie obcokrajowców, edukacji oraz szkoleniach,

środkach przeciwko rasizmowi i ksenofobii;

e)

budowaniu potencjału technicznego i ludzkiego;

f)

ustanowieniu skutecznej polityki zapobiegania nielegalnej imigracji, przemytowi ludzi

oraz handlowi ludźmi, w tym również ustanowieniu metod zwalczania siatek przemytniczych

oraz ochronie ofiar takiego przemytu;

g)

kwestii powrotu osób przebywających nielegalnie na terytorium któregokolwiek z państw

w warunkach poszanowania ludzkiej godności oraz ich readmisji zgodnie z ust. 3;

3.

W ramach współpracy na rzecz zapobiegania i kontroli nielegalnej imigracji, bez uszczerbku

dla potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, Strony zgadzają się ponadto

a)

identyfikować swoich domniemanych obywateli i przyjmować wszystkich swoich obywateli

przebywających nielegalnie na terytorium któregoś z państw członkowskich lub Indonezji,

na wniosek drugiej strony, a także bez zbędnej zwłoki i dalszych formalności po ustaleniu

obywatelstwa;

b)

zapewnić swoim obywatelom podlegającym readmisji odpowiednie do tego celu dokumenty

tożsamości;

4.

Strony zgadzają się na podjęcie negocjacji - na wniosek jednej ze Stron - w celu zawarcia

porozumienia regulującego szczególne zobowiązania Stron w zakresie readmisji, w tym

zobowiązania w zakresie readmisji odpowiednich obywateli i obywateli innych krajów.

Uwzględniona zostanie również kwestia bezpaństwowców.

Strony zgadzają się na współpracę i wnoszenie wkładu w proces zwalczania przestępczości

zorganizowanej, przestępczości gospodarczej i finansowej oraz korupcji, dzięki pełnej

zgodności ze swoimi obowiązującymi międzynarodowymi zobowiązaniami w tej dziedzinie,

w tym skutecznej współpracy w odzyskiwaniu majątku i środków uzyskanych w wyniku czynów

korupcyjnych. To postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej umowy.

1.

W swoich odpowiednich ramach prawnych Strony współpracują w celu zapewnienia kompleksowego

i zrównoważonego podejścia poprzez skuteczne działania i koordynację działań odpowiednich

organów, również w sektorze zdrowia, edukacji, egzekwowania prawa - w tym służb celnych

- a także w sektorze społecznym, wymiaru sprawiedliwości, spraw wewnętrznych

i prawnych regulacji rynku, w celu redukcji w jak największym stopniu podaży i popytu

na narkotyki oraz handlu narkotykami, jak również wpływu narkotyków na osoby je zażywające

i na ogół społeczeństwa, jak również w celu bardziej skutecznego zapobiegania wykorzystywaniu

prekursorów chemicznych do nielegalnych produkcji narkotyków i substancji psychotropowych.

2.

Strony mogą uzgodnić środki współpracy służące osiągnięciu tych celów. Działania opierają

się na powszechnie uznanych zasadach zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi,

deklaracjami politycznymi oraz Deklaracją specjalną w sprawie wytycznych zmierzających

do redukcji popytu na narkotyki, zatwierdzoną przez dwudziestą specjalną sesję Zgromadzenia

Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie Narkotyków w czerwcu 1998 r.

3.

Współpraca między Stronami może obejmować wymianę opinii w sprawie ram prawnych i

najlepszych praktyk, jak również wsparcie techniczne i administracyjne w następujących

obszarach: zapobieganie uzależnieniu od narkotyków i leczenie uzależnień, obejmujące

szereg metod, łącznie z łagodzeniem szkód związanych z nadużywaniem narkotyków; centra

informacji i punkty monitorujące; szkolenie personelu; badania dotyczące narkotyków;

współpraca sądowa i policyjna oraz zapobieganie wykorzystywaniu prekursorów chemicznych

używanych do nielegalnej produkcji narkotyków oraz substancji psychotropowych. Strony

mogą zgodzić się na włączenie innych obszarów.

4.

Strony mogą współpracować w celu promowania alternatywnych strategii zrównoważonego

rozwoju służących ograniczeniu w największym stopniu areału nielegalnych upraw narkotyków,

w szczególności konopi indyjskich.

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby podjęcia działań i współpracy w celu zapobiegania

wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania zysków z działalności przestępczej,

takiej jak handel narkotykami i korupcja.

2.

Obie Strony zgadzają się współpracować w zakresie technicznego i administracyjnego

wsparcia służącego rozwojowi i wdrażaniu regulacji oraz skutecznemu funkcjonowaniu

mechanizmów zwalczania procederu prania brudnych pieniędzy i finansowania terroryzmu,

w tym odzyskiwania majątku i środków uzyskanych w wyniku czynów korupcyjnych.

3.

Współpraca pozwala na wymianę istotnych informacji w ramach odpowiednich przepisów

oraz przyjęcie właściwych norm celem zwalczania prania brudnych pieniędzy i finansowania

terroryzmu, odpowiadających normom przyjętym przez Wspólnotę Europejską oraz odpowiednie

podmioty międzynarodowe działające w tym obszarze, takie jak Grupa Robocza ds. Finansowych

(FATF).

1.

Strony uznają rolę i potencjalny wkład zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego,

w szczególności środowiska akademickiego, w dialog oraz współpracę w ramach tej umowy,

jak również zobowiązują się do wspierania skutecznego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim

oraz jego skutecznego udziału społeczeństwa obywatelskiego w tym procesie.

2.

Zgodnie z zasadami demokratycznymi oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej

Strony, zorganizowane społeczeństwo obywatelskie może

a)

brać udział w politycznym procesie decyzyjnym na szczeblu krajowym;

b)

być informowane o wynikach konsultacji dotyczących strategii rozwoju i współpracy

oraz polityk sektorowych, a także brać w udział w takich konsultacjach, szczególnie

w obszarach, które go dotyczą, włączając w to wszystkie etapy procesu rozwoju;

c)

zarządzać w przejrzysty sposób wszelkimi zasobami finansowymi przyznanymi mu na wsparcie

jego działalności,

d)

brać udział we wdrażaniu programów współpracy, w tym budowania zdolności, w dziedzinach,

które dotyczą społeczeństwa obywatelskiego.

W oparciu o szczegółową ocenę potrzeb Strony mogą w ramach wzajemnych konsultacji

podjąć współpracę w celu modernizacji swojej administracji publicznej, między innymi

w zakresie

a)

poprawy wydajności organizacyjnej;

b)

poprawy efektywności instytucji w zakresie świadczonych usług;

c)

zapewnienia przejrzystego zarządzania środkami publicznymi oraz odpowiedzialności

za nie;

d)

poprawy ram prawnych i instytucjonalnych;

e)

rozwijania zdolności instytucjonalnych na rzecz projektowania i wdrażania polityki

(świadczenie usług publicznych, konstrukcji i wykonania budżetu, przeciwdziałania

korupcji);

f)

wzmocnienia systemów sądowniczych;

g)

poprawy mechanizmów egzekwowania prawa i agencji działających w tej dziedzinie.

1.

Strony zgadzają się uruchomić odpowiednie środki, w tym również środki finansowe w

zakresie, w jakim pozwalają im na to zasoby, którymi dysponują, oraz obowiązujące

przepisy prawne, celem wywiązania się z wykonania założeń współpracy uzgodnionych

w umowie.

2.

Strony zachęcają Europejski Bank Inwestycyjny do kontynuowania swoich operacji w Indonezji,

zgodnie ze jego procedurami i kryteriami finansowania oraz indonezyjskimi przepisami

ustawowymi i wykonawczymi.

1.

Strony zgadzają się ustanowić w ramach niniejszej umowy Wspólny Komitet składający

się z przedstawicieli obu stron na najwyższym możliwym szczeblu, który ma następujące

zadania

a)

zapewnienie sprawnego funkcjonowania i wykonywania umowy;

b)

ustalenie priorytetów w związku z celami umowy;

c)

wyeliminowanie różnic wynikających ze stosowania lub interpretacji niniejszej umowy;

d)

wydanie zaleceń dla Stron-sygnatariuszy niniejszej umowy w celu promowania założeń

umowy oraz w stosownych przypadkach rozstrzygnięcie wszelkich rozbieżności

w stosowaniu lub interpretacji niniejszej umowy.

2.

Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz na dwa lata, na przemian w Brukseli i w

Indonezji, w terminie ustalonym za porozumieniem stron. W drodze porozumienia pomiędzy

Stronami można również zwoływać nadzwyczajne posiedzenia Wspólnego Komitetu. Wspólnemu

Komitetowi przewodniczy naprzemiennie każda ze Stron. Porządek posiedzeń Wspólnego

Komitetu jest ustalany w drodze porozumienia między Stronami.

3.

Wspólny Komitet może ustanowić specjalistyczne grupy robocze celem udzielenia mu wsparcia

w wykonywaniu jego zadań. Te grupy robocze zdają szczegółowe sprawozdania ze swej

działalności Wspólnemu Komitetowi na każdym z jego posiedzeń.

4.

Strony mogą również uzgodnić przydzielenie Wspólnemu Komitetowi zadań celem zapewnienia

właściwego funkcjonowania jakiejkolwiek umowy lub protokołu sektorowego, które zostały

zawarte lub zostaną zawarte między Wspólnotą a Indonezją.

5.

Wspólny Komitet przyjmuje swój własny regulamin do celów stosowania umowy.

Klauzula przyszłego rozwoju

1.

Strony mogą za wzajemną zgodą dokonywać w umowie zmian, rewizji oraz rozszerzyć niniejszą

umowę w celu zacieśnienia współpracy, w tym poprzez uzupełnienie jej za pomocą umów

lub protokołów dotyczących szczególnych sektorów lub działań.

2.

W odniesieniu do wdrażania niniejszej umowy każda z umawiających się Stron może przedstawić

propozycje dotyczące rozszerzenia zakresu współpracy, biorąc pod uwagę doświadczenie

uzyskane podczas jej stosowania.

1.

Bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

ani przedmiotowa umowa, ani działania podejmowane na jej mocy nie mają wpływu na uprawnienia

państw członkowskich do podejmowania działań w ramach współpracy dwustronnej

z Indonezją, lub też do zawierania, w odpowiednich przypadkach, nowych umów o partnerstwie

i współpracy z Indonezją.

2.

Niniejsza umowa nie wpłynie na stosowanie lub wykonywanie zobowiązań podjętych przez

odpowiednie Strony w stosunkach ze stronami trzecimi.

1.

W przypadku rozbieżności dotyczących stosowania lub interpretacji niniejszej umowy

każda ze Stron może odwołać się do Wspólnego Komitetu.

2.

Wspólny Komitet będzie zajmował się rozbieżnościami zgodnie z art. 41 ust. 1 lit.

c) i d).

3.

W przypadku gdy jedna ze Stron uzna, że druga Strona nie wypełniła któregoś ze swoich

zobowiązań wynikających z niniejszej umowy, może podjąć właściwe środki. Przedtem

jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, powinna dostarczyć Wspólnemu Komitetowi

wszelkie odpowiednie informacje konieczne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia

rozwiązania zadowalającego obie Strony.

4.

Strony uznają, że do celów prawidłowej interpretacji i właściwego stosowania w praktyce

niniejszej umowy, wyrażenie „szczególnie nagłe przypadki” zawarte w ust. 3 oznacza

przypadki istotnego naruszenia niniejszej umowy przez jedną ze Stron. Istotne naruszenie

umowy polega na

(i)

zerwaniu niniejszej umowy w sposób nieprzewidziany w zasadach ogólnych prawa międzynarodowego,

lub

(ii)

złamaniu zasadniczych elementów umowy, opisanych w art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2 i

art. 35.

5.

Przy wyborze środków pierwszeństwo należy przyznać tym, które w najmniejszym stopniu

zakłócają funkcjonowanie niniejszej umowy. O środkach tych powiadamia się niezwłocznie

drugą Stronę oraz stają się one przedmiotem konsultacji w ramach Wspólnego Komitetu

na wniosek drugiej Strony.

Aby ułatwić współpracę w ramach niniejszej umowy, obie Strony zgadzają się udzielić

niezbędnej infrastruktury odpowiednio upoważnionym ekspertom i urzędnikom zaangażowanym

w realizację współpracy w celu wykonywania ich zadań, zgodnie z wewnętrznymi zasadami

i regulacjami obu Stron.

Niniejsza umowa obowiązuje z jednej strony na terytorium, na którym obowiązuje Traktat

ustanawiający Wspólnotę Europejską zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie, z

drugiej strony na terytorium Indonezji.

Do celów niniejszego układu określenie „Strony” oznacza z jednej strony Wspólnotę

lub jej państwa członkowskie lub Wspólnotę i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich

stosownymi uprawnieniami, a z drugiej strony Republikę Indonezji.

1.

Niniejsza umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po dacie,

z którą ostatnia Strona powiadomiła drugą Stronę o zakończeniu procedur prawnych koniecznych

do tego celu.

2.

Niniejsza umowa jest ważna przez okres pięciu lat. Umowa jest automatycznie przedłużana

na kolejne okresy jednego roku, chyba że jedna ze Stron powiadomi pisemnie drugą Stronę

o swoim zamiarze nieprzedłużania niniejszej umowy, sześć miesięcy przed końcem kolejnego

rocznego okresu.

3.

Wszelkie zmiany do niniejszej umowy wprowadzane są za porozumieniem Stron. Wszelkie

zmiany nabierają mocy prawnej, dopiero kiedy ostatnia Strona poinformuje drugą Stronę,

że dopełnione zostały wszystkie konieczne formalności.

4.

Niniejsza umowa może zostać rozwiązana przez jedną ze Stron poprzez pisemne powiadomienie

o wypowiedzeniu przekazane drugiej Stronie. Wypowiedzenie nabiera mocy sześć miesięcy

po otrzymaniu powiadomienia przez drugą Stronę.

Zgłoszenia należy kierować odpowiednio do Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej

oraz Ministra Spraw Zagranicznych Republiki Indonezji.

Niniejszą umowę sporządzono w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim,

estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim,

niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim,

szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz indonezyjskim, teksty w każdym z tych języków

są na równi autentyczne.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Dżakarcie dnia dziewiątego listopada roku dwa

tysiące dziewiątego.