Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

Rozporządzenie określa

1)

wewnętrzną organizację wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

2)

strukturę wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

3)

organizację pracy;

4)

sposób kierowania wojskowymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury, formy i tryb

sprawowania nadzoru służbowego przez prokuratorów przełożonych;

5)

szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratorów wojskowych czynności w ramach

postępowania karnego, postępowania o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

oraz postępowania w sprawach o wykroczenia;

6)

inne czynności, zastrzeżone ustawowo do właściwości prokuratorów wojskowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2013 r.

Właściwość prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury bez bliższego

określenia oznacza zakres jego czynności w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury,

do której został powołany.

Zadania związane ze współpracą wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ze

środkami masowego przekazu wykonują w

1)

Naczelnej Prokuraturze Wojskowej - rzecznik prasowy Naczelnego Prokuratora Wojskowego;

2)

wojskowej prokuraturze okręgowej - wojskowy prokurator okręgowy lub rzecznik prasowy;

3)

wojskowej prokuraturze garnizonowej - wojskowy prokurator garnizonowy lub jego zastępca.

Odpowiedzi na krytykę prasową oraz sprostowania publikowanych nieprawdziwych lub nieścisłych

wiadomości kierują do prasy osoby określone w § 3.

Informacje o sprawach publicznych udostępnia się na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

1.

Nazwę wojskowej prokuratury okręgowej i wojskowej prokuratury garnizonowej ustala

się zgodnie z nazwą miejscowości stanowiącej jej siedzibę.

2.

Na zewnątrz budynku prokuratury umieszcza się w widocznym miejscu tablicę z nazwą

prokuratury oraz godłem państwowym.

3.

Wewnątrz budynku umieszcza się tablicę informacyjną wskazującą pełne nazwy komórek

organizacyjnych prokuratury, ich rozmieszczenie oraz dni i godziny przyjęć interesantów,

a także godziny przyjęć w sprawach skarg i wniosków.

1.

Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury używają pieczęci urzędowych z nazwą prokuratury

i wizerunkiem orła określonym w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej

oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000, z późn. zm..

2.

Odpowiedzialność za prawidłowość posługiwania się pieczęciami i ich przechowywania

spoczywa na kierownikach sekretariatów.

Wewnętrzną strukturę organizacyjną wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury,

zwanej dalej „jednostką”, ustala w formie rozkazu organizacyjnego, kierując się potrzebą

sprawnego wykonywania zadań prokuratury oraz zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu

1)

Naczelny Prokurator Wojskowy - dla Naczelnej Prokuratury Wojskowej;

2)

wojskowy prokurator okręgowy - dla wojskowej prokuratury okręgowej;

3)

wojskowy prokurator garnizonowy - dla wojskowej prokuratury garnizonowej.

Prokurator, wymieniony w § 8, ustalając wewnętrzną strukturę organizacyjną jednostki,

określa, ze wskazaniem zakresu i rodzaju wykonywanych zadań, komórki organizacyjne,

samodzielne stanowiska pracy lub stanowiska pracy oraz zakres sprawowanego nad nimi

nadzoru przez przełożonego i zwierzchników służbowych.

Wewnętrzną strukturę organizacyjną jednostki ustala

1)

wojskowy prokurator okręgowy - w uzgodnieniu z Naczelnym Prokuratorem Wojskowym;

2)

wojskowy prokurator garnizonowy - w uzgodnieniu z właściwym wojskowym prokuratorem

okręgowym.

1.

Prokuratorzy wykonują samodzielnie zlecone im czynności na stanowiskach pracy lub

samodzielnych stanowiskach pracy, których zakres ustala się rzeczowo lub terytorialnie.

2.

Łączenie stanowisk pracy w komórki organizacyjne jest wskazane wtedy, gdy liczba wpływających

spraw przekracza możliwości sprawowania bezpośredniego nadzoru nad poszczególnymi

stanowiskami pracy przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowego prokuratora

okręgowego, wojskowego prokuratora garnizonowego i ich zastępców.

W skład komórki organizacyjnej powinny wchodzić co najmniej w

1)

oddziale - siedem stanowisk etatowych,

2)

wydziale - pięć stanowisk etatowych,

3)

dziale - trzy stanowiska etatowe

- chyba że jest celowe utworzenie komórki organizacyjnej o mniejszej obsadzie.

Komórkami organizacyjnymi kierują odpowiednio

1)

szef oddziału - oddziałem w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej;

2)

szef wydziału - wydziałem w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej;

3)

naczelnik wydziału - wydziałem w wojskowej prokuraturze okręgowej;

4)

kierownik działu - działem.

Odpis rozkazu organizacyjnego określającego wewnętrzną strukturę organizacyjną jednostki

wojskowi prokuratorzy okręgowi i wojskowi prokuratorzy garnizonowi przesyłają do Naczelnego

Prokuratora Wojskowego, a wojskowi prokuratorzy garnizonowi również do wojskowego

prokuratora okręgowego.

W skład Naczelnej Prokuratury Wojskowej wchodzą następujące komórki organizacyjne

1)

Oddział Prezydialny;

2)

Oddział Postępowania Przygotowawczego;

3)

Oddział Postępowania Sądowego;

4)

Wydział Prawny;

5)

Wydział Kadr.

Do podstawowych zadań Oddziału Prezydialnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej należy

1)

opracowywanie programów dotyczących podstawowych kierunków działania jednostek oraz

sprawozdań lub informacji dotyczących ich wykonywania;

2

przygotowywanie informacji o charakterze ogólnym dla Sejmu, Senatu, Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Rady Ministrów, Prokuratora Generalnego i innych organów w zakresie działania

jednostek, z uwzględnieniem materiałów przedstawionych przez inne oddziały i wydziały;

3)

współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami

społecznymi w zapobieganiu przestępczości oraz innym naruszeniom prawa;

4)

w zakresie bieżącej działalności

a)

koordynowanie działalności logistycznej podległych jednostek,

b)

organizowanie odpraw prowadzonych przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego oraz wizyt,

c)

obsługa administracyjno-biurowa Sądu Dyscyplinarnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej,

rzecznika dyscyplinarnego i rzecznika prasowego,

d)

rozpatrywanie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji oddziału,

e

udostępnianie informacji publicznej w zakresie właściwości Naczelnej Prokuratury Wojskowej;

5)

w zakresie kontroli przestrzegania prawa i profilaktyki

a)

opracowywanie centralnego planu kontroli przestrzegania prawa i koordynacja w tym

zakresie planów i zamierzeń podległych jednostek,

b)

przygotowanie informacji o charakterze ogólnym na potrzeby naczelnych i centralnych

organów państwowych, z uwzględnieniem materiałów przedstawionych przez inne oddziały

i wydziały,

c)

koordynowanie współdziałania podległych jednostek z organami państwowymi, państwowymi

jednostkami organizacyjnymi i organizacjami społecznymi w zapobieganiu przestępczości

i innym naruszeniom prawa,

d)

koordynowanie działalności w zakresie realizacji zadań wspólnych dla oddziałów i wydziałów

Naczelnej Prokuratury Wojskowej oraz wynikających z informatyzacji,

e)

zbieranie i analiza danych dotyczących stanu przestępczości i wykroczeń oraz danych

statystycznych,

f)

opracowywanie wystąpień i sporządzanie dokumentów związanych z problematyką kontroli

przestrzegania prawa i z profilaktyką,

g)

opracowywanie informacji ogólnych o działalności wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury i zbiorczych sprawozdań z tej działalności;

6)

planowanie, organizowanie i przeprowadzanie wizytacji i lustracji wojskowych prokuratur

okręgowych i wojskowych prokuratur garnizonowych;

7)

w zakresie planowania budżetowego

a)

opracowywanie projektów rocznych planów finansowo-rzeczowych,

b)

prowadzenie analiz kwartalnych i rocznych z realizacji budżetu,

c)

sporządzanie zestawień układu wykonawczego budżetu;

8)

w zakresie informatyzacji

a)

wykonywanie zadań związanych z administrowaniem danych w systemie informatycznym ProkStat,

b)

koordynowanie czynności związanych z zadaniami wynikającymi z ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji

kryminalnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 153, z późn. zm.,

c)

kontrolowanie przestrzegania zasad bezpieczeństwa systemów informatycznych oraz ochrony

danych osobowych w jednostkach,

d)

wykonywanie czynności związanych z zadaniami wynikającymi z ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170, z późn. zm.,

e

zapewnienie przestrzegania bezpieczeństwa systemów informatycznych oraz ochrony danych

osobowych w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej;

9

zapewnienie ochrony przeciwpożarowej.

Do podstawowych zadań Oddziału Postępowania Przygotowawczego w Naczelnej Prokuraturze

Wojskowej należy

1)

sprawowanie nadzoru procesowego związanego z realizacją uprawnień Naczelnego Prokuratora

Wojskowego w postępowaniu przygotowawczym;

2)

koordynowanie i kontrolowanie prawidłowości sprawowania zwierzchniego nadzoru służbowego

nad postępowaniem przygotowawczym przez wojskowe prokuratury okręgowe oraz sprawowanie

zwierzchniego nadzoru służbowego nad wybranymi postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi

przez wojskowe prokuratury okręgowe;

3)

kontrolowanie prawidłowości prowadzenia postępowań przygotowawczych w sprawach nieobjętych

zwierzchnim nadzorem służbowym;

4)

udział prokuratorów w posiedzeniach Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, zwanej dalej

„IWSN”, w zakresie dotyczącym sądowej kontroli postępowania przygotowawczego;

5)

opiniowanie wniosków o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu wojskowego o dopuszczenie

dowodu z zeznań świadka koronnego;

6)

wykonywanie zadań dotyczących realizacji kompetencji Prokuratora Generalnego, w zakresie

kontroli operacyjnej, czynności operacyjno-rozpoznawczych dokonywanych przez uprawnione

organy podejmowanych w ramach upoważnienia udzielonego w tym zakresie Naczelnemu Prokuratorowi

Wojskowemu;

7)

kształtowanie praktyki w zakresie zwalczania przestępczości, na podstawie badań akt,

analiz informacji otrzymanych z wojskowych prokuratur okręgowych i wojskowych prokuratur

garnizonowych oraz innych ustaleń dokonanych w wyniku działalności służbowej oddziału;

8)

koordynowanie działań prokuratury w zakresie określonych rodzajów przestępstw;

9)

monitorowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych w sprawach o określone rodzaje

przestępstw;

10)

działalność w zakresie interpretacji i ujednolicenia stosowania przepisów dotyczących

postępowania przygotowawczego;

11)

wykonywanie czynności z zakresu obrotu prawnego z zagranicą w zakresie postępowania

przygotowawczego;

12)

sprawowanie nadzoru procesowego w zakresie środków odwoławczych rozpoznawanych przez

prokuratora nadrzędnego;

13)

sprawowanie nadzoru służbowego nad postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi przez

prokuratorów, o których mowa w § 238-242;

14)

opracowywanie opinii prawnych w zakresie postępowania przygotowawczego;

15)

rozstrzyganie sporów kompetencyjnych;

16)

rozpatrywanie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji oddziału.

(uchylony).

Do podstawowych zadań Oddziału Postępowania Sądowego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej

należy

1)

ocena zasadności wnoszonych środków odwoławczych od orzeczeń wojskowych sądów okręgowych

jako sądów pierwszej instancji;

2)

opracowywanie nadzwyczajnych środków zaskarżenia od wyroków IWSN jako sądu odwoławczego;

3)

udział prokuratorów przed IWSN w postępowaniu odwoławczym, postępowaniu związanym

z rozpoznaniem nadzwyczajnych środków zaskarżenia oraz w innych, ustawowo określonych

przypadkach;

4)

prowadzenie spraw w przedmiocie kasacji określonej w art. 521 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., zwanej dalej „kpk”, oraz w innych przypadkach i na zasadach określonych odrębnymi

przepisami;

5)

prowadzenie spraw o ułaskawienie;

6)

analizowanie spraw dotyczących pytań prawnych i przygotowywanie projektów dokumentów

oraz opiniowanie projektów uchwał IWSN;

7)

sprawowanie nadzoru służbowego nad postępowaniem sądowym prowadzonym przez wojskowe

prokuratury okręgowe oraz monitorowanie nadzoru wojskowych prokuratur okręgowych w

stosunku do wojskowych prokuratur garnizonowych w zakresie postępowania sądowego;

8)

koordynowanie spraw związanych z udziałem prokuratorów w postępowaniu wykonawczym;

9)

rozpatrywanie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji oddziału.

1.

Do podstawowych zadań Wydziału Prawnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej należy

1)

prowadzenie prac legislacyjnych, w tym

a)

opracowywanie projektów ustaw, rozporządzeń, zarządzeń i innych aktów normatywnych,

b)

opracowywanie pod względem redakcyjno-legislacyjnym projektów rozporządzeń, zarządzeń

i innych aktów normatywnych przedstawionych przez inne komórki organizacyjne,

c)

opracowywanie oraz opiniowanie przedstawionych przez Departament Prawny Ministerstwa

Obrony Narodowej oraz inne resorty projektów stanowiska Rządu w sprawie projektów

ustaw i uchwał;

2)

opiniowanie, na wniosek zainteresowanych komórek i jednostek organizacyjnych Ministerstwa

Obrony Narodowej, projektów aktów normatywnych i nienormatywnych w zakresie zgodności

z przepisami prawa;

3)

współdziałanie w opracowywaniu projektów aktów normatywnych przygotowywanych i wydawanych

poza Naczelną Prokuraturą Wojskową oraz udział w konferencjach i posiedzeniach, na

których te akty są rozpatrywane;

4)

wydawanie opinii dotyczących treści obowiązujących przepisów prawnych;

5)

prowadzenie ewidencji i zbioru wewnętrznych aktów normatywnych Naczelnego Prokuratora

Wojskowego.

2.

W skład Wydziału Prawnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej wchodzi stanowisko pracy

przewidziane dla radcy prawnego, który zapewnia obsługę prawną oraz sprawuje zastępstwo

sądowe Naczelnego Prokuratora Wojskowego we wszystkich sprawach prowadzonych przez

Naczelną Prokuraturę Wojskową i jednostki podległe.

Do podstawowych zadań Wydziału Kadr w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej należy

1

wykonywanie zadań związanych z naborem i powoływaniem kandydatów na stanowiska prokuratorów

oraz z wyznaczaniem asesorów, a także z zawieraniem stosunków pracy z kandydatami

na stanowiska urzędników i innych pracowników Naczelnej Prokuratury Wojskowej;

2)

wykonywanie zadań personalno-kadrowych związanych z przebiegiem służby prokuratorskiej,

zawodowej służby wojskowej oraz wynikających ze stosunku pracy urzędników i innych

pracowników Naczelnej Prokuratury Wojskowej;

3)

prowadzenie spraw prokuratorów w stanie spoczynku oraz członków ich rodzin, pobierających

uposażenie lub uposażenie rodzinne;

4

przygotowywanie wystąpień lub wniosków do Prokuratora Generalnego i Ministra Obrony

Narodowej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego prokuratorów;

5

przygotowywanie projektów powołań prokuratorów do pełnienia funkcji oraz powierzenia

pełnienia funkcji, mianowania asesorów oraz decyzji personalnych w sprawie wyznaczeń

na stanowiska służbowe asesorów;

6

przygotowywanie dokumentów w sprawach delegowania do innych jednostek;

7)

realizowanie czynności związanych z typowaniem kandydatów i kierowaniem ich do służby

poza granicami kraju;

8)

opracowywanie dokumentów związanych z dokonywaniem zmian w etatach jednostek oraz

ich przeformowaniem;

9)

wykonywanie zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy;

10)

wykonywanie czynności związanych z nadawaniem orderów i odznaczeń;

11)

planowanie i sprawozdawczość w sprawach kadrowych w zakresie wskazanym przez Naczelnego

Prokuratora Wojskowego;

12)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad sprawami kadrowymi realizowanymi przez podległe

Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu jednostki oraz realizowanie szkoleń w tym zakresie;

13)

prowadzenie informatycznej ewidencji żołnierzy zawodowych, prokuratorów niebędących

oficerami, urzędników i innych pracowników;

14)

w zakresie szkolenia

a)

nadzorowanie i organizowanie szkolenia prokuratorów, urzędników i innych pracowników

Naczelnej Prokuratury Wojskowej oraz podległych jednostek,

b)

koordynowanie szkolenia w zakresie informatyzacji na terenie jednostek,

c

sprawowanie nadzoru nad szkoleniem fachowym,

d

współpraca z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury;

15

utrzymywanie merytorycznych, roboczych kontaktów z komórkami organizacyjnymi właściwymi

w sprawach kadr Prokuratury Generalnej i Ministerstwa Obrony Narodowej;

16)

rozpatrywanie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji wydziału.

W skład wojskowej prokuratury okręgowej wchodzą następujące komórki organizacyjne

1)

wydział prezydialny;

2)

wydział śledczy;

3)

(uchylony);

4)

wydział postępowania przygotowawczego;

5)

wydział postępowania sądowego.

Do podstawowych zadań wydziału prezydialnego w wojskowej prokuraturze okręgowej należy

1)

prowadzenie spraw

a)

organizacyjnych, kadrowych i szkoleniowych,

b)

finansowych, administracyjno-gospodarczych i socjalno-bytowych;

2)

planowanie i realizacja kontroli przestrzegania prawa i profilaktyki;

3)

kontrola sprzeciwów i wystąpień opracowywanych przez podległe wojskowe prokuratury

garnizonowe;

4)

zbieranie i analiza danych dotyczących stanu przestępczości oraz danych statystycznych

(sprawozdania zbiorcze);

5)

wykonywanie zadań związanych z systemem informatycznym ProkStat;

6)

sprawowanie nadzoru nad pracą sekretariatu w zakresie ustalonym w rozkazie organizacyjnym;

7)

wykonywanie zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym również wobec podległych

wojskowych prokuratur garnizonowych;

8

zapewnienie przestrzegania bezpieczeństwa systemów informatycznych oraz ochrony danych

osobowych w wojskowej prokuraturze okręgowej oraz podległych wojskowych prokuraturach

garnizonowych;

9

zapewnienie ochrony przeciwpożarowej.

Do podstawowych zadań wydziału śledczego w wojskowej prokuraturze okręgowej należy

1)

prowadzenie śledztw i dochodzeń własnych, nadzorowanie śledztw i dochodzeń prowadzonych

przez inne organy lub im powierzonych

a

o czyny zabronione wyczerpujące znamiona przestępstwa, dla których właściwy jest wojskowy

sąd okręgowy (z wyjątkiem zleconych wojskowej prokuraturze garnizonowej do prowadzenia

przez wojskowego prokuratora okręgowego),

b)

innych, w tym również zleconych do prowadzenia przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego

lub wojskowego prokuratora okręgowego;

2)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1, rozstrzyganych

w pierwszej instancji oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

3

obrót prawny z zagranicą w zakresie spraw prowadzonych w wydziale;

4

prowadzenie spraw dotyczących przekazywania osób ściganych na podstawie europejskiego

nakazu aresztowania.

(uchylony).

Do podstawowych zadań wydziału postępowania przygotowawczego w wojskowej prokuraturze

okręgowej należy

1)

sprawowanie nadzoru procesowego związanego z realizacją uprawnień wojskowego prokuratora

okręgowego w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez podległą wojskową prokuraturę

okręgową i wojskowe prokuratury garnizonowe;

2)

sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego nad postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi

w podległych wojskowych prokuraturach garnizonowych;

3

obrót prawny z zagranicą w zakresie spraw prowadzonych w podległych wojskowych prokuraturach

garnizonowych.

Do podstawowych zadań wydziału postępowania sądowego wojskowej prokuratury okręgowej

należy

1)

udział prokuratorów w postępowaniu przed wojskowym sądem okręgowym;

2)

nadzór nad udziałem prokuratorów wojskowej prokuratury garnizonowej w postępowaniu

przed sądem wojskowym;

3)

udział prokuratorów przed sądem wojskowym w postępowaniu o wznowienie postępowania

i o ułaskawienie;

4)

kontrola okresowa prawomocnych orzeczeń sądowych w podległych prokuraturach wojskowych.

Do zadań wydziałów należy ponadto załatwianie petycji, skarg, wniosków i meldunków

w zakresie kompetencji wydziałów.

W skład wojskowej prokuratury garnizonowej wchodzą następujące komórki organizacyjne

1)

dział prezydialny;

2)

dział postępowania karnego.

Do podstawowych zadań działu prezydialnego w wojskowej prokuraturze garnizonowej należy

1)

prowadzenie spraw

a)

organizacyjnych, kadrowych i szkoleniowych,

b)

finansowych, administracyjno-gospodarczych i socjalno-bytowych;

2

załatwianie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji działu;

3)

planowanie i realizacja kontroli przestrzegania prawa i profilaktyki;

4)

zbieranie i analiza danych dotyczących stanu przestępczości oraz danych statystycznych

(sprawozdania zbiorcze);

5)

wykonywanie zadań związanych z systemem informatycznym ProkStat;

6)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji

kryminalnych;

7)

sprawowanie nadzoru nad pracą sekretariatu w zakresie ustalonym w rozkazie organizacyjnym;

8)

zapewnienie gotowości i realizacja zadań mobilizacyjnych;

9

zapewnienie przestrzegania bezpieczeństwa systemów informatycznych oraz ochrony danych

osobowych w wojskowej prokuraturze garnizonowej;

10

zapewnienie ochrony przeciwpożarowej.

Do podstawowych zadań działu postępowania karnego w wojskowej prokuraturze garnizonowej

należy

1)

prowadzenie śledztw i dochodzeń własnych, nadzorowanie śledztw i dochodzeń prowadzonych

przez inne organy lub im powierzonych

a)

o czyny zabronione, wyczerpujące znamiona przestępstwa innego niż wymienione w § 24

pkt 1,

b)

innych, w tym również zleconych do prowadzenia przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego

lub wojskowego prokuratora okręgowego;

2)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1, rozstrzyganych

w pierwszej instancji oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

3)

załatwianie petycji, skarg, wniosków i meldunków w zakresie kompetencji działu.

Prokurator, wykonując samodzielnie czynności określone w ustawach, jest odpowiedzialny

za prawidłowość i terminowość tych czynności, a zwłaszcza za treść i formę postanowień,

zarządzeń i innych pism procesowych oraz rzetelność ustnych sprawozdań i ścisłość

informacji.

Prokurator podpisuje sporządzone przez siebie pisma w ramach prowadzonych spraw, jeżeli

przepisy regulaminu lub wewnętrznego podziału czynności nie stanowią inaczej. Każde

pismo i adnotacja sporządzone przez prokuratora powinny zawierać jego imię i nazwisko,

stanowisko służbowe (stopień wojskowy) oraz datę.

W razie zmiany lub uchylenia przez prokuratora bezpośrednio przełożonego decyzji prokuratora

podległego prokurator podległy przygotowuje projekt nowej decyzji zgodnie z pisemnymi

wytycznymi prokuratora bezpośrednio przełożonego.

Prokurator przełożony, wydając polecenie, powinien zachować drogę służbową. Zachowanie

takiej drogi obowiązuje również w korespondencji z prokuratorem przełożonym.

Jeżeli polecenie zostało wydane z pominięciem drogi służbowej, wykonujący je prokurator

zawiadamia o tym swojego bezpośredniego przełożonego.

Jeżeli po wydaniu polecenia, a przed jego wykonaniem lub podczas wykonywania nastąpi

istotna zmiana ustaleń faktycznych, uzasadniająca potrzebę wydania odmiennego polecenia,

prokurator wykonujący polecenie niezwłocznie informuje o tym prokuratora bezpośrednio

przełożonego lub zwierzchnika służbowego, a gdy nie jest to możliwe, wykonuje polecenie

z uwzględnieniem powstałej zmiany lub odstępuje od wykonania, informując o tym niezwłocznie

wydającego polecenie.

1.

Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowy prokurator okręgowy i wojskowy prokurator garnizonowy

określają odpowiednio podział czynności podległych prokuratorów oraz zasady zastępowania

się prokuratorów przy ich wykonaniu.

2.

Odstąpienie od zasad postępowania ustalonych w ust. 1 wymaga zgody zwierzchnika służbowego,

a w przypadkach niecierpiących zwłoki niezwłocznego powiadomienia zwierzchnika służbowego

po wykonaniu czynności.

W przypadku przekazania sprawy według właściwości jednostka, która sprawę przekazuje,

podejmuje czynności niecierpiące zwłoki.

W razie potrzeby dokonania czynności w okręgu działania innego prokuratora prokurator

prowadzący postępowanie może zwrócić się do niego o udzielenie pomocy prawnej.

1.

W pisemnym wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy wskazać okoliczności wymagające

wyjaśnienia oraz określić czynności, jakie mają być wykonane. Do wniosku powinny być

dołączone niezbędne odpisy akt sprawy. Akta lub odpowiednią ich część przesyła się

tylko w razie istotnej potrzeby, mając na uwadze, aby nie hamowało to toku postępowania.

2.

Prokurator wezwany do udzielenia pomocy prawnej powinien niezwłocznie dokonać wnioskowanych

czynności, tak aby nie zachodziła konieczność ich powtarzania lub uzupełniania.

3.

W uzasadnionych przypadkach prokurator wezwany do udzielenia pomocy prawnej jest uprawniony

do powierzenia dokonania wnioskowanych czynności jednostkom Żandarmerii Wojskowej

lub innym organom uprawnionym do prowadzenia postępowań.

4.

Jeżeli w toku realizacji wniosku o pomoc prawną wyłoni się potrzeba dokonania innych

czynności, prokurator wezwany powinien niezwłocznie je wykonać oraz poinformować o

tym prokuratora wnioskującego.

5.

Jeżeli wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej w terminie 14 dni jest niemożliwe,

należy prokuratora wnioskującego o pomoc prawną niezwłocznie zawiadomić o przyczynie

zwłoki, z podaniem terminu wykonania czynności.

1.

Zawiadomienie o odmowie lub częściowej odmowie uwzględnienia petycji, skargi, wniosku

lub prośby należy wysłać zainteresowanemu bezzwłocznie, wraz z uzasadnieniem i pouczeniem

o przysługujących mu uprawnieniach.

2.

Jeżeli petycja, skarga, wniosek lub prośba pochodzi od osoby niebędącej w stanie dochodzić

swych praw, prokurator, gdy nie jest obowiązany do podjęcia działania z urzędu, powinien

rozważyć możliwość udzielenia tej osobie pomocy prawnej lub zainteresować właściwą

instytucję potrzebą udzielenia takiej pomocy.

1.

Korespondencję między jednostkami podpisują

1

Naczelny Prokurator Wojskowy - pisma kierowane do Prokuratora Generalnego oraz jego

zastępców; inne pisma kierowane do Prokuratury Generalnej mogą podpisywać zastępca

Naczelnego Prokuratora Wojskowego, szef oddziału lub szef wydziału;

2)

wojskowy prokurator okręgowy - pisma kierowane do Naczelnego Prokuratora Wojskowego,

jego zastępcy, szefa oddziału lub wydziału; inne pisma do Naczelnej Prokuratury Wojskowej

może podpisywać naczelnik wydziału wojskowej prokuratury okręgowej;

3)

wojskowy prokurator garnizonowy - pisma kierowane do wojskowego prokuratora okręgowego

oraz naczelnika wydziału wojskowej prokuratury okręgowej; inne pisma do wojskowej

prokuratury okręgowej może podpisywać kierownik działu wojskowej prokuratury garnizonowej,

jeżeli wojskowy prokurator garnizonowy go do tego upoważnił;

4)

Naczelny Prokurator Wojskowy lub prokurator nadrzędny działający w zakresie zleconych

mu czynności - pisma kierowane z Naczelnej Prokuratury Wojskowej do wojskowej prokuratury

okręgowej i wojskowej prokuratury garnizonowej;

5)

wojskowy prokurator okręgowy lub prokurator nadrzędny działający w zakresie zleconych

mu czynności - pisma kierowane z wojskowej prokuratury okręgowej do wojskowej prokuratury

garnizonowej.

2.

Wojskowy prokurator garnizonowy może na żądanie szefa oddziału przekazać korespondencję

bez pośrednictwa wojskowego prokuratora okręgowego, o czym go informuje.

1.

Pisma do organów administracji państwowej oraz do przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych państw obcych przesyła się za pośrednictwem właściwego oddziału

lub wydziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią

inaczej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przesyłania pism procesowych.

1.

Godziny urzędowania w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej ustala Naczelny Prokurator

Wojskowy.

2.

Godziny urzędowania w wojskowej prokuraturze okręgowej oraz w podległych wojskowych

prokuraturach garnizonowych ustala wojskowy prokurator okręgowy.

1.

Prokurator przełożony może zarządzić pełnienie przez prokuratorów dyżurów po godzinach

pracy lub w dni wolne od pracy.

2.

W razie niepełnienia dyżurów, o których mowa w ust. 1, należy zapewnić możliwość kontaktu

służbowego z wyznaczonym prokuratorem po godzinach pracy w celu załatwienia pilnych

spraw.

1.

Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowy prokurator okręgowy i wojskowy prokurator garnizonowy,

ich zastępcy, inni wyznaczeni prokuratorzy i urzędnicy przyjmują interesantów w sprawach

związanych z działalnością jednostek.

2.

Godziny przyjęć interesantów ustala prokurator przełożony, przy czym przynajmniej

raz w tygodniu przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu po godzinach pracy.

3.

Czas przyjęć interesantów przez urzędników nie może być krótszy niż połowa czasu urzędowania

jednostki.

Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowi prokuratorzy okręgowi i wojskowi prokuratorzy

garnizonowi zapewniają prawidłową i sprawną realizację zadań służbowych w powierzonych

im jednostkach i komórkach organizacyjnych oraz właściwą organizację pracy, a w szczególności

1)

dobór odpowiednich kadr;

2)

usprawnianie organizacji i techniki pracy;

3)

dbałość o sprawność postępowania i należytą kulturę pracy w podległej jednostce;

4)

bieżącą współpracę z podmiotami uprawnionymi do prowadzenia postępowań przygotowawczych;

5)

sprawują nadzór nad szkoleniem prokuratorów, urzędników i innych pracowników;

6)

kierują wykonaniem budżetu;

7)

wykonują zarząd i zapewniają oszczędne gospodarowanie mieniem jednostki;

8)

czuwają nad przestrzeganiem zasad ochrony i bezpieczeństwa obiektów jednostki;

9)

rzetelną i terminową sprawozdawczość statystyczną;

10)

ochronę informacji niejawnych;

11)

ochronę danych osobowych.

W celu realizacji zadań służbowych Naczelny Prokurator Wojskowy i wojskowi prokuratorzy

okręgowi mogą wydawać zarządzenia wewnętrzne, rozkazy, decyzje, pisma okólne i wytyczne,

a wojskowi prokuratorzy garnizonowi - zarządzenia wewnętrzne, rozkazy i decyzje.

1.

Prokuratorzy, o których mowa w § 48, reprezentują jednostki wobec organów państwowych

i samorządowych, a także dowódców jednostek wojskowych działających na obszarze ich

właściwości oraz współdziałają z nimi w zakresie przewidzianym w ustawach.

2.

W kontaktach z naczelnymi i centralnymi organami państwowymi jednostki reprezentuje

Naczelny Prokurator Wojskowy.

3.

Współdziałanie, o którym mowa w ust. 1, nie może powodować naruszenia niezależności

prokuratora, a zwłaszcza pozaprawnego wpływania na jego decyzje i czynności.

1.

Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowy prokurator okręgowy i wojskowy prokurator garnizonowy

dokonują odpowiednio podziału czynności podległych im prokuratorów, urzędników i innych

pracowników, określając zakres i rodzaj wykonywanych przez nich zadań, z jednoczesnym

wskazaniem czynności zastrzeżonych dla siebie oraz form i zakresu wewnętrznego nadzoru

służbowego, sporządzają plany pracy obejmujące ważniejsze działania, w razie potrzeby

zwołują odprawy, narady i konferencje oraz podejmują inne niezbędne czynności dla

prawidłowego i sprawnego kierowania jednostką.

2.

Przy podziale czynności należy w miarę możliwości uwzględnić kwalifikacje, uzdolnienia

i doświadczenie zawodowe poszczególnych prokuratorów, pracowników sekretariatu, a

także przestrzegać zasady równomiernego obciążenia ich pracą.

3.

Podziału czynności dokonuje się w formie zarządzenia, którego treść podaje się do

wiadomości wszystkich prokuratorów, urzędników i innych pracowników, czyniąc o tym

adnotację z datą i podpisem zainteresowanych.

Prokurator jest obowiązany

1)

na polecenie przełożonego wykonywać również czynności, które nie należą do jego obowiązków

określonych podziałem czynności;

2)

z ważnych względów służbowych, zwłaszcza w przypadkach niecierpiących zwłoki albo

na polecenie przełożonego, wykonywać swoje obowiązki także poza ustalonym czasem urzędowania;

3)

powiadomić niezwłocznie przełożonego o przeszkodzie uniemożliwiającej pełnienie obowiązków.

1.

Prokuratorzy przełożeni i zwierzchnicy służbowi, niezależnie od sprawowania funkcji

kierowniczych, powinni także wykonywać czynności bezpośrednio związane z realizacją

zadań ustawowych jednostki.

2

Prokuratorzy powołani do pełnienia funkcji wizytatora, rzecznika prasowego oraz rzecznika

dyscyplinarnego wykonują także inne zlecone im zadania, niewchodzące w zakres pełnionej

funkcji.

1.

Prokurator przełożony i zwierzchnik służbowy sprawują nadzór służbowy nad czynnościami

podległych prokuratorów.

2.

Nadzór służbowy jest realizowany jako wewnętrzny nadzór służbowy w ramach tej jednostki

lub jako zwierzchni nadzór służbowy realizowany przez jednostkę wyższego stopnia.

1.

Wewnętrzny nadzór służbowy prokurator przełożony sprawuje przez

1)

kontrolę obciążenia i wydajności pracy podległych prokuratorów;

2)

żądanie relacji o przebiegu czynności w poszczególnych sprawach i w razie potrzeby

wydawanie poleceń określających kierunki postępowania;

3)

zapoznawanie się z aktami prowadzonych postępowań;

4)

sprawdzanie przygotowania i poziomu wystąpień prokuratorskich przed sądem wojskowym;

5)

kontrolę poziomu pracy podległych prokuratorów;

6)

przeprowadzanie analiz prawidłowości realizacji zadań służbowych.

2

Wewnętrzny nadzór służbowy wobec asesora jest sprawowany również przez aprobatę.

Aprobata lub jej odmowa następuje poprzez zamieszczenie na rękopisie albo odpisie

pisma procesowego akceptacji projektu decyzji, daty i podpisu oraz odciśnięcie pieczęci

służbowej.

W razie odmowy aprobaty informuje się asesora o powodach tej decyzji i udziela mu

wskazówek co do sposobu załatwienia sprawy lub usunięcia stwierdzonych uchybień.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeżeli uzyskanie aprobaty przed podjęciem

określonej decyzji jest niemożliwe lub w znacznym stopniu utrudnione, a okoliczności

sprawy wymagają niezwłocznego działania, asesor decyduje samodzielnie i zawiadamia

bezzwłocznie przełożonego lub zwierzchnika służbowego o zajętym stanowisku.

(uchylony).

O wszczęciu śledztwa oraz istotnych dla biegu postępowania czynnościach i zdarzeniach

w toku śledztwa, w sprawach szczególnej wagi, ze względu na ich rodzaj, charakter,

skutki lub społeczne oddziaływanie, prokurator jest obowiązany bezzwłocznie informować

prokuratora nadrzędnego. Z własnej inicjatywy prokurator powinien informować prokuratora

nadrzędnego w sprawach zawiłych, zwłaszcza gdy sprawa wymaga konsultacji.

1.

Wykonywanie zwierzchniego nadzoru służbowego polega w szczególności na udzielaniu

bezpośrednich konsultacji prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu postępowanie

przygotowawcze, w szczególności w zakresie kierunków prowadzonego postępowania i efektywnego

wykonywania czynności procesowych. Przepis § 197 stosuje się odpowiednio.

2.

Zwierzchni nadzór służbowy jest sprawowany z poszanowaniem zasady niezależności prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze.

3.

Prokurator przełożony może, z własnej inicjatywy albo na wniosek prokuratora nadrzędnego,

prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze (przekazany

drogą służbową), albo na wniosek prokuratora bezpośrednio przełożonego w stosunku

do prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, objąć sprawę

zwierzchnim nadzorem służbowym.

4.

Naczelny Prokurator Wojskowy może, z własnej inicjatywy lub na wniosek podległego

wojskowego prokuratora okręgowego, objąć zwierzchnim nadzorem służbowym postępowanie

przygotowawcze prowadzone lub nadzorowane przez prokuratora podległej wojskowej prokuratury

garnizonowej.

5.

Do sprawowania zwierzchniego nadzoru służbowego prokurator podejmujący decyzję o objęciu

sprawy tym nadzorem wyznacza prokuratora kierowanej przez siebie jednostki oraz zawiadamia

o tym kierownika jednostki, w której jest prowadzone lub nadzorowane postępowanie

przygotowawcze objęte zwierzchnim nadzorem służbowym.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na wagę lub zawiłość sprawy, Prokurator

Generalny lub Naczelny Prokurator Wojskowy może powierzyć sprawowanie zwierzchniego

nadzoru służbowego prokuratorowi wykonującemu czynności służbowe w Naczelnej Prokuraturze

Wojskowej.

7.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze jest obowiązany

przedstawić prokuratorowi sprawującemu zwierzchni nadzór służbowy, na jego żądanie,

akta sprawy w oryginale lub w kserokopiach albo w formie zapisów na nośnikach elektronicznych.

Przedstawienie akt nie może wstrzymywać postępowania przygotowawczego.

8.

Prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy nie ma prawa wydawania poleceń dotyczących

prowadzenia postępowania prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu postępowanie

przygotowawcze. Jeżeli prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy stwierdzi

potrzebę wydania takiego polecenia, występuje z pisemnym wnioskiem o jego wydanie

do prokuratora bezpośrednio przełożonego nad prokuratorem prowadzącym lub nadzorującym

postępowanie przygotowawcze, a w razie potrzeby - do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem

prowadzącym lub nadzorującym postępowanie przygotowawcze.

9.

Prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy może, w formie pisemnej, wystąpić

o przejęcie nadzorowanej sprawy do prowadzenia przez innego prokuratora albo prokuratora

nadrzędnego nad prokuratorem prowadzącym lub nadzorującym postępowanie przygotowawcze.

10.

Prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy nad postępowaniem prowadzonym w prokuraturze

niższego stopnia nie może rozstrzygać zażaleń na powzięte w toku tego postępowania,

na jego polecenie lub za jego zgodą, postanowienia i inne decyzje podlegające zaskarżeniu.

Do rozstrzygnięcia takiego zażalenia wyznacza się innego prokuratora.

O stwierdzonych w toku zwierzchniego nadzoru służbowego przypadkach oczywistej i rażącej

obrazy przepisów prawa przez prokuratora zawiadamia się przełożonego dyscyplinarnego.

Funkcje nadzorcze są realizowane także poprzez wizytacje i lustracje.

1.

Nadzór procesowy nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez Komendę Główną

Żandarmerii Wojskowej, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Centralne Biuro Antykorupcyjne

sprawuje właściwa wojskowa prokuratura okręgowa, a w odniesieniu do jednostek terenowych

tych organów - właściwa wojskowa prokuratura garnizonowa.

2.

W wyjątkowych sytuacjach wojskowy prokurator okręgowy może powierzyć sprawowanie nadzoru

procesowego nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez Komendę Główną Żandarmerii

Wojskowej, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Centralne Biuro Antykorupcyjne

również podległej wojskowej prokuraturze garnizonowej.

1.

Wizytację i lustrację przeprowadza się stosownie do potrzeb, w szczególności gdy pojawią

się sygnały o istotnych nieprawidłowościach w działalności danej prokuratury.

2

Wizytację należy przeprowadzać nie rzadziej niż co 4 lata.

3.

Lustrację przeprowadza się w celu kontroli nieprawidłowości na wybranych odcinkach

pracy lub gdy zachodzi potrzeba zbadania przyczyn uchybień w pracy albo nieprawidłowości

w działaniu jednostki.

1.

Wizytacja i lustracja obejmują

1)

kontrolę realizacji ustawowych zadań przez jednostki, a zwłaszcza badanie prawidłowości

i poziomu pracy;

2)

ocenę wypełniania obowiązków służbowych przez prokuratorów, urzędników i innych pracowników

oraz ich kwalifikacji zawodowych i kultury pracy;

3)

ocenę sposobu kierowania jednostką, organizacji pracy i podziału czynności.

2.

W toku wizytacji i lustracji udziela się instruktażu niezbędnego dla usprawnienia

działania kontrolowanych jednostek i pomocy w rozwiązywaniu bieżących problemów.

3.

Wizytacja nie powinna trwać dłużej niż 14 kolejnych dni roboczych.

Zarządzenie o przeprowadzeniu lustracji wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury

wydają podmioty wymienione w art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

1.

W zarządzeniu o przeprowadzeniu wizytacji lub lustracji określa się zadania, zakres,

termin oraz skład zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego, ze wskazaniem prokuratora

- przewodniczącego zespołu.

2.

O zamierzonej wizytacji zawiadamia się wojskowego prokuratora okręgowego lub wojskowego

prokuratora garnizonowego w terminie umożliwiającym przygotowanie żądanych materiałów

i akt. Termin ten nie może być krótszy niż 14 dni.

1.

Wizytację i lustrację przeprowadzają prokuratorzy Naczelnej Prokuratury Wojskowej.

2.

Lustrację wojskowej prokuratury garnizonowej przeprowadzają wizytatorzy wojskowej

prokuratury okręgowej.

Do składu zespołów, o których mowa w § 69, mogą być powoływani również inni prokuratorzy

oraz urzędnicy.

1

Wizytacja obejmuje zbadanie i ocenę podstawowych działów pracy jednostki

1)

śledztw i dochodzeń oraz postępowania w sprawach o wykroczenia;

2)

postępowania przed sądem wojskowym i postępowania wykonawczego;

3)

kontroli przestrzegania prawa i profilaktyki;

4)

działalności organizacyjnej, administracyjnej, szkoleniowej oraz biurowości.

2

W ramach wizytacji przeprowadza się także okresową ocenę pracy prokuratorów.

Wizytacja wojskowej prokuratury okręgowej obejmuje także zbadanie jakości nadzoru

służbowego nad podstawowymi działami pracy podległych jednostek.

Poczynione w toku wizytacji (lustracji) ustalenia omawia się z zainteresowanymi prokuratorami

i urzędnikami, wysłuchując ich wyjaśnień. O istotniejszych spostrzeżeniach, wskazujących

na potrzebę bezzwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, informuje się

odpowiednio wojskowego prokuratora okręgowego lub wojskowego prokuratora garnizonowego.

1.

Z przebiegu wizytacji i lustracji sporządza się sprawozdanie.

2.

Sprawozdanie z wizytacji powinno zawierać

1)

określenie zakresu wizytacji;

2)

poczynione ustalenia oraz, w razie potrzeby, zalecany sposób usunięcia przyczyn stwierdzonych

nieprawidłowości;

3

oceny badanych działów pracy i ogólną ocenę kontrolowanej jednostki oraz okresową

ocenę pracy prokuratorów, osobną ocenę pracy wojskowego prokuratora okręgowego lub

wojskowego prokuratora garnizonowego, a także określenie poziomu pracy urzędników

i innych pracowników;

4)

wnioski końcowe.

1.

Sprawozdanie z lustracji powinno zawierać dane dotyczące zakresu poczynionych ustaleń,

ujawnionych uchybień i ich przyczyn, wskazanie podjętych w toku lustracji środków

oraz wynikające z niej wnioski.

2.

W sprawozdaniu z wizytacji i lustracji należy wskazać zakres badań dokonywanych przez

poszczególnych członków zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego, a w załączniku do

sprawozdania - wykaz zbadanych spraw.

Przy formułowaniu ocen bierze się pod uwagę ustalenia dotyczące zwłaszcza

1)

prawidłowości czynności procesowych;

2)

sprawności i poziomu prowadzonych albo nadzorowanych postępowań;

3)

wszechstronności oraz dokładności w zakresie ustaleń faktycznych;

4)

przestrzegania terminów procesowych;

5)

trafności podejmowanych decyzji oraz poziomu sporządzanych orzeczeń i innych pism

procesowych;

6)

aktywności i poziomu wystąpień prokuratorskich w postępowaniu sądowym;

7)

prawidłowości oceny orzeczeń sądowych i praktyki odwoławczej;

8)

racjonalności działań kontrolnych i profilaktycznych;

9)

poziomu działalności organizacyjnej, administracyjnej, szkoleniowej oraz biurowości.

1.

Za oczywiście rażące uchybienia w pracy uważa się zwłaszcza

1)

znaczną i zawinioną przewlekłość postępowania;

2)

bezpodstawny wniosek o zastosowanie przez sąd tymczasowego aresztowania lub podjęcie

przez prokuratora innej bezpodstawnej decyzji w przedmiocie tymczasowego aresztowania;

3)

bezpodstawne postanowienie kończące postępowanie przygotowawcze;

4)

nieuzasadniony akt oskarżenia;

5)

oczywiście niesłuszny wniosek w zakresie wymiaru kary;

6)

niezaskarżenie oczywiście niesłusznego orzeczenia sądowego;

7)

zawinione niewykonanie polecenia przełożonego dotyczącego treści czynności lub niezachowanie

terminu zawitego;

8)

zawinione przez prokuratora odstąpienie od przeprowadzenia zaplanowanych czynności

profilaktycznych lub kontrolnych;

9)

odstąpienie od wniesienia sprzeciwu lub wystąpienia;

10)

nieprzestrzeganie przepisów o postępowaniu z dokumentami niejawnymi w sprawach karnych.

2.

Przy formułowaniu ogólnej oceny kontrolowanej jednostki uwzględnia się ponadto

1)

stan kadrowy i warunki pracy prokuratury objętej kontrolą;

2)

stopień obciążenia sprawami jednego prokuratora lub urzędnika;

3)

odsetek skomplikowanych spraw;

4)

liczbę oraz zasadność skarg na prokuratorów i urzędników.

3.

Przy ustalaniu wyników wizytacji ocenia się poszczególne działy pracy oraz funkcjonowanie

kontrolowanej prokuratury, określając, czy i w jakim stopniu wywiązuje się ona z ustawowych

zadań, z uwzględnieniem wyników poprzedniej kontroli.

Sprawozdanie z wizytacji w terminie 30 dni od dnia jej zakończenia przesyła się kierownikowi

kontrolowanej jednostki, który ma prawo zgłosić uwagi do sprawozdania w terminie 14

dni od dnia jego otrzymania. W razie potrzeby do tych uwag ustosunkowuje się zespół

wizytacyjny.

1.

Przedstawioną przez zespół wizytacyjny ocenę pracy wojskowej prokuratury okręgowej

zatwierdza, po rozpatrzeniu ewentualnych uwag kierownika kontrolowanej jednostki,

Prokurator Generalny, który podpisuje również zalecenia powizytacyjne.

2.

Przedstawioną przez zespół wizytacyjny ocenę pracy wojskowej prokuratury garnizonowej

zatwierdza, po rozpatrzeniu ewentualnych uwag kierownika kontrolowanej jednostki,

wojskowy prokurator okręgowy, który podpisuje również zalecenia powizytacyjne.

Wyniki wizytacji omawia się na naradzie prokuratorów kontrolowanej jednostki w terminie

30 dni od dnia przekazania uwag do sprawozdania z wizytacji.

1.

Omówienie wyników wizytacji wojskowej prokuratury okręgowej odbywa się z udziałem

Prokuratora Generalnego i Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

2.

Omówienie wyników wizytacji wojskowej prokuratury garnizonowej odbywa się z udziałem

Naczelnego Prokuratora Wojskowego i wojskowego prokuratora okręgowego.

W razie stwierdzenia oczywiście rażących uchybień przeprowadza się, po upływie wyznaczonego

terminu, sprawdzenie wykonania zaleceń powizytacyjnych.

1.

Sprawozdanie z lustracji, w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia, przesyła się

kierownikowi kontrolowanej jednostki, który w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania

może zgłosić uwagi.

2.

Po rozpatrzeniu zgłoszonych uwag Naczelny Prokurator Wojskowy lub wojskowy prokurator

okręgowy bez zbędnej zwłoki zatwierdza zalecenia polustracyjne, które przekazuje się

odpowiednio wojskowemu prokuratorowi okręgowemu lub wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu,

określając termin ich wykonania.

Przepisy oddziału nie mają zastosowania do doraźnych lustracji zakończonych lub toczących

się postępowań przygotowawczych i sprawdzających, dokonywanych na polecenie Prokuratora

Generalnego lub Naczelnego Prokuratora Wojskowego. Z ustaleń dokonanych w toku tych

lustracji sporządza się sprawozdanie, które przedstawia się organowi zlecającemu badanie

w terminie określonym przez ten organ.

Śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich

czynów ujawnionych w jego toku.

Jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku

podmiotowym lub przedmiotowym z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia, chyba

że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 § 3 kpk.

W przypadku łączenia spraw w jedno postępowanie przygotowawcze postępowanie wszczęte

później włącza się do postępowania wszczętego wcześniej.

1.

Niezależnie od dnia wszczęcia równocześnie prowadzonych postępowań dołącza się materiały

dochodzenia do akt śledztwa, materiały innych postępowań do akt śledztwa, akta innych

spraw do sprawy, w której zastosowano tymczasowe aresztowanie.

2.

W przypadku połączenia spraw czas trwania postępowania przygotowawczego liczy się

od dnia najwcześniej wszczętego postępowania.

(uchylony).

1.

Wyłączenie do prowadzenia w odrębnym postępowaniu sprawy poszczególnych osób lub o

poszczególne czyny wymaga wydania postanowienia.

2.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

podmiotowy i przedmiotowy zakres wyłączenia;

2)

sposób wyłączenia - przez dokładne wskazanie nazwy i daty przeprowadzonych dowodów

lub innych sporządzonych dokumentów oraz numeru karty lub miejsca złożenia dowodów

rzeczowych z zaznaczeniem, czy dokumenty wydziela się w oryginale, czy w odpisie lub

kopii.

3.

Czas trwania postępowania przygotowawczego w wyłączonej sprawie liczy się od dnia

wszczęcia postępowania pierwotnego tylko wtedy, gdy sprawa ta była objęta zakresem

postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. W takim przypadku wyłączona sprawa

obejmuje także odpis postanowienia o wszczęciu oraz o przedłużeniu okresu śledztwa

albo dochodzenia.

4.

Jeżeli w podlegającej wyłączeniu innej sprawie niż określona w ust. 3 były dokonywane

czynności procesowe, czas trwania postępowania przygotowawczego liczy się od dnia

pierwszej czynności, co należy określić w postanowieniu o wyłączeniu sprawy.

5.

W wyłączonej sprawie wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.

Jeżeli zachodzi potrzeba uzyskania zezwolenia sądu dyscyplinarnego na pociągnięcie

prokuratora do odpowiedzialności karnej za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

prokurator prowadzący śledztwo, po dokonaniu niezbędnych czynności dowodowych, występuje

do prokuratora przełożonego o skierowanie do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie

na ściganie.

W razie przekazania sprawy innej jednostce organizacyjnej na podstawie § 101 ust.

1 z wnioskiem o zezwolenie na ściganie występuje prokurator przełożony prokuratora

prowadzącego śledztwo, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia postępowania. O

skierowaniu wniosku o zezwolenie na ściganie należy poinformować przełożonego dyscyplinarnego

prokuratora, którego dotyczy ten wniosek.

1.

W razie stwierdzenia w toku postępowania, że przestępstwo jest ścigane na wniosek,

należy uzyskać oświadczenie pokrzywdzonego lub uprawnionego dowódcy jednostki wojskowej,

czy żąda on ścigania.

2.

Prokurator wyraża zgodę na cofnięcie wniosku o ściganie lub odmawia jej w drodze zarządzenia.

Przepis art. 658 § 3 kpk stosuje się odpowiednio.

Prokurator, który wszczął lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe popełnione na obszarze właściwości kilku prokuratur, prowadzi

lub nadzoruje je do zakończenia, także po wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania,

chyba że przekazanie sprawy innemu prokuratorowi, właściwemu miejscowo, będzie miało

istotny wpływ na przebieg i wyniki postępowania.

W sprawach o czyny zabronione wyczerpujące znamiona przestępstwa określonego w art.

209 kk postępowanie przygotowawcze prowadzi się w okręgu, w którym zamieszkuje pokrzywdzony.

W sprawach o czyny zabronione popełnione za pośrednictwem sieci teleinformatycznej

i telekomunikacyjnej postępowanie przygotowawcze prowadzi się w okręgu, w którym działał

sprawca.

Prokurator zawiadomiony o dokonanym przestępstwie, co do którego nie jest właściwy

miejscowo, jest obowiązany zapewnić niezwłoczne dokonanie czynności niezbędnych dla

zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa, a następnie przekazać sprawę według

właściwości.

W sprawach o czyn zabroniony wyczerpujący znamiona określone w art. 278 kk, a popełniony

w transporcie lądowym, wodnym lub powietrznym, lub o inne czyny zabronione popełnione

na szkodę pasażerów w razie niemożności ustalenia miejsca popełnienia przestępstwa

właściwy do prowadzenia albo nadzorowania postępowania przygotowawczego jest prokurator,

w którego okręgu działania przestępstwo zostało ujawnione.

W razie niemożności określenia miejsca ujawnienia czynu zabronionego, o którym mowa

w § 98, właściwy jest prokurator, który przyjął lub w którego okręgu działania przyjęto

zawiadomienie o przestępstwie.

1.

Właściwość miejscową wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określają

1

przepisy wydane na podstawie art. 17 ust. 25 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze;

2)

przepisy § 94-99.

2.

Decyzja o przekazaniu sprawy według właściwości miejscowej innej wojskowej jednostce

organizacyjnej prokuratury nie wymaga formy postanowienia i nie podlega zaskarżeniu.

3.

Spór o właściwość miejscową między jednostkami równorzędnymi rozstrzyga kierownik

jednostki nadrzędnej nad prokuraturą, która decyzję o przekazaniu jej sprawy uznała

za nietrafną i wystąpiła o rozstrzygnięcie sporu.

Kierownik jednostki nadrzędnej może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, przekazać

podległej jednostce do prowadzenia lub nadzorowania sprawę z wyłączeniem zasad wynikających

z przepisów, o których mowa w § 100 ust. 1.

Zarządzenie prokuratora w prowadzonym lub nadzorowanym przez niego postępowaniu przygotowawczym

może być wydane ustnie, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie. Prokurator sporządza

w aktach nadzoru stosowną adnotację o wydaniu takiego zarządzenia.

1.

Prokurator w każdym przypadku przyjmuje zgłoszone ustnie zawiadomienie o czynie zabronionym

będącym przedmiotem przestępstwa lub przestępstwa skarbowego i sporządza protokół

z uwzględnieniem art. 304a kpk.

2.

Jeżeli okoliczności przytoczone w zawiadomieniu nie wymagają bezzwłocznego podjęcia

czynności, prokurator jest obowiązany nadać bieg sprawie najpóźniej w terminie 7 dni

od dnia sporządzenia protokołu lub otrzymania pisemnego zawiadomienia o czynie zabronionym.

Czynności, o których mowa w art. 307 § 1 kpk, mogą polegać w szczególności na

1)

zażądaniu przedstawienia dodatkowych dokumentów niezbędnych dla prawidłowej oceny

zdarzenia, którego dotyczy zawiadomienie;

2)

żądaniu przeprowadzenia kontroli w określonym zakresie;

3)

przyjęciu uzupełniających informacji od przedstawiciela pokrzywdzonej instytucji lub

organu kontroli;

4)

żądaniu nadesłania dokumentacji lekarskiej dotyczącej osoby pokrzywdzonej.

Wszczęcie śledztwa lub dochodzenia na skutek anonimowego zawiadomienia może nastąpić

po uprzednim sprawdzeniu przytoczonych w nim okoliczności. Takie zawiadomienie prokurator

może przekazać jednostce Żandarmerii Wojskowej lub organom kontroli w celu sprawdzenia

przytoczonych w nim okoliczności albo pozostawia je bez biegu.

Zatwierdzenie postanowienia Żandarmerii Wojskowej o odmowie wszczęcia śledztwa lub

dochodzenia wymaga zbadania przez prokuratora, czy istotnie brak podstaw do wszczęcia

postępowania i czy rozważono wszystkie okoliczności przedstawione w zawiadomieniu

o przestępstwie.

Prokurator powinien zapewnić niezwłoczne uzyskiwanie od Żandarmerii Wojskowej bieżących

informacji o najpoważniejszych zdarzeniach, z którymi jest związane uzasadnione podejrzenie

zaistnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, z uwagi na ich rodzaj, charakter,

skutki i społeczne oddziaływanie. Dotyczy to zwłaszcza przypadków śmierci gwałtownej,

uzasadniającej podejrzenie popełnienia czynu zabronionego wyczerpującego znamiona

zabójstwa, a także każdej śmierci żołnierza oraz wystąpienia zdarzenia, które zagraża

życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania czynności procesowych, o których mowa w art. 308

§ 1 i 2 kpk, prokurator, jeżeli jest obecny na miejscu zdarzenia, dokonuje tych czynności

osobiście lub kieruje ich przebiegiem.

2.

Prokurator obecny przy dokonywaniu czynności procesowych przez Żandarmerię Wojskową

lub dokonujący ich osobiście podejmuje decyzję w przedmiocie wszczęcia śledztwa lub

dochodzenia, przekazując jednocześnie żołnierzowi Żandarmerii Wojskowej dokonującemu

czynności lub uczestniczącemu w ich dokonaniu ustne polecenie i wytyczne. Na wniosek

żołnierza Żandarmerii Wojskowej prokurator potwierdza polecenie i wytyczne w odręcznej

notatce urzędowej.

3.

Jeżeli zachodzi konieczność kontynuowania postępowania przygotowawczego w formie śledztwa,

prokurator po otrzymaniu akt sprawy od Żandarmerii Wojskowej lub innego organu uprawnionego

do prowadzenia postępowania przygotowawczego niezwłocznie wydaje postanowienie o jego

wszczęciu.

4.

W przypadku zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania przygotowawczego wydaje

się postanowienie o umorzeniu śledztwa albo dochodzenia bez uprzedniego wydania postanowienia

o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.

1.

W postanowieniu o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia określa się czyn zabroniony będący

przedmiotem postępowania przez zwięzłe wskazanie okoliczności faktycznych należących

do jego znamion, w szczególności czasu i miejsca jego popełnienia, a także przez wskazanie

osoby pokrzywdzonego.

2.

Wskazanie sprawcy w sentencji postanowienia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

wtedy, gdy jest to niezbędne dla jego poprawnego określenia, a jednocześnie zachodzą

warunki do bezzwłocznego sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów.

1.

Niezwłocznie po wszczęciu śledztwa sporządza się, w miarę potrzeby, plan śledztwa

(czynności śledczych), zwłaszcza w sprawach zawiłych, z którymi jest związane uzasadnione

podejrzenie zaistnienia czynu zabronionego wyczerpującego znamiona przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego, z uwagi na ich rodzaj, charakter, skutki i oddziaływanie

społeczne. Dotyczy to zwłaszcza przypadków śmierci gwałtownej, uzasadniającej podejrzenie

popełnienia czynu zabronionego wyczerpującego znamiona zabójstwa, a także każdej śmierci

żołnierza oraz wystąpienia zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo

mieniu w wielkich rozmiarach. Plan śledztwa (czynności śledczych) należy aktualizować

stosownie do ujawnionych nowych okoliczności.

2.

Plany śledztw (czynności śledczych) przechowuje się w aktach nadzoru sprawy.

1.

Powierzenie Żandarmerii Wojskowej lub innemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości

może nastąpić w szczególności wtedy, gdy zachodzi konieczność korzystania w szerokim

zakresie ze znajdujących się w ich dyspozycji środków operacyjno-technicznych.

2.

Powierzenie Żandarmerii Wojskowej lub innemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości

lub w określonym zakresie albo dokonania poszczególnych czynności śledztwa następuje

w formie zarządzenia.

1.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa powinien wyjaśniać powody, dla których nie

można go zakończyć, i wskazywać kierunki dalszego postępowania.

2.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej 3 miesięcy do roku składa się

prokuratorowi nadzorującemu śledztwo albo prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu

wobec prokuratora, który prowadzi śledztwo, nie później niż na 7 dni przed upływem

terminu zakończenia śledztwa.

3

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej roku składa się właściwemu

prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem nadzorującym lub prowadzącym śledztwo,

nie później niż na 14 dni przed upływem terminu zakończenia śledztwa.

4.

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, występuje prokurator, który prowadzi lub nadzoruje

śledztwo.

1.

O wszczęciu śledztwa w sprawie o czyn zabroniony, którego skutkiem jest śmierć człowieka,

należy niezwłocznie zawiadomić osobę najbliższą zmarłemu. Wstępnych informacji o okolicznościach

zdarzenia wymienionej osobie oraz właściwemu dowódcy jednostki wojskowej udziela w

formie pisemnej lub ustnej prokurator prowadzący postępowanie.

2.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się także w sprawach o czyn zabroniony,

którego skutkiem jest ciężki uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 156 § 1 kk.

1.

Potwierdzenie ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz pouczenia podejrzanego

o prawie żądania podania ustnie podstaw zarzutów, a także o prawie żądania sporządzenia

uzasadnienia tego postanowienia stanowi podpis podejrzanego. O odmowie złożenia podpisu

lub przeszkodzie w jego złożeniu należy sporządzić adnotację.

2.

Na postanowieniu o przedstawieniu zarzutów zamieszcza się wzmiankę o zgłoszeniu przez

podejrzanego lub jego obrońcę żądań, o których mowa w ust. 1.

3.

Fakt podania ustnie podstaw zarzutów należy udokumentować w protokole przesłuchania

podejrzanego lub w notatce urzędowej.

4.

W uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów przytacza się w zwięzły sposób

okoliczności faktyczne stanowiące podstawę przedstawienia zarzutów.

5.

Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio do postanowienia o uzupełnieniu lub o

zmianie przedstawionych zarzutów.

Mimo niemożności ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów należy je sporządzić,

jeżeli zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przygotowawczego z przyczyn leżących

po stronie osoby podejrzanej.

1.

Przed przesłuchaniem sprawdza się dane osobowe przesłuchiwanego na podstawie dowodu

osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym stosowną

wzmiankę w protokole przesłuchania. Brak dowodu tożsamości należy również odnotować

w protokole.

2.

W przypadku zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego osoby podejrzanej, której tożsamość budzi wątpliwości, należy podjąć czynności

zmierzające do jej ustalenia. W razie niemożności ustalenia tożsamości osoby podejrzanej

należy w chwili dokonywania czynności procesowej posłużyć się danymi od niej uzyskanymi,

a następnie zastosować tryb ustalenia tożsamości określony w ustawie z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264 oraz z 2012 r. poz. 1529) oraz w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm..

1.

Pouczenie, przed pierwszym przesłuchaniem, pokrzywdzonego o przysługujących mu uprawnieniach

oraz o ciążących na nim obowiązkach i konsekwencjach ich niedopełnienia doręcza się

mu na piśmie. Kopię pouczenia podpisaną przez pokrzywdzonego włącza się do akt sprawy.

2.

Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim,

należy do wszystkich czynności procesowych z jej udziałem wezwać tłumacza.

W sprawach, o których mowa w art. 185a § 1 kpk, z wnioskiem do sądu o przesłuchanie

pokrzywdzonego, który w chwili czynu nie ukończył 15 lat, występuje prokurator prowadzący

lub nadzorujący postępowanie, a następnie biorący udział w tej czynności. W razie

potrzeby ponownego przesłuchania pokrzywdzonego stosuje się tryb określony w art.

185a kpk.

1.

Pouczenie podejrzanego o przysługujących mu uprawnieniach oraz o ciążących na nim

obowiązkach i konsekwencjach ich niedopełnienia doręcza się mu na piśmie. Kopię podpisanego

przez podejrzanego pouczenia włącza się do akt sprawy.

2.

Podejrzanego w miarę potrzeby poucza się także o uprawnieniach i obowiązkach innych

niż wymienione w art. 300 kpk, w szczególności o możliwości złożenia wyjaśnień na

piśmie. O zakresie udzielonych pouczeń zamieszcza się stosowną wzmiankę w początkowej

części protokołu przesłuchania podejrzanego.

3.

Odmowę zgody podejrzanego na złożenie przez niego wyjaśnień na piśmie przesłuchujący

odnotowuje, wraz z podaniem powodów odmowy, w protokole przesłuchania podejrzanego.

W protokole przesłuchania podejrzanego należy przyjąć jako formę gramatyczną relacji

przesłuchiwanego pierwszą osobę czasu przeszłego i zamieszczać możliwie dokładnie

charakterystyczne określenia lub zwroty użyte przez osobę przesłuchiwaną oraz wzmianki

dotyczące szczególnego zachowania się tej osoby. Każdą stronę protokołu przesłuchania

podpisują wszystkie osoby biorące udział w czynności.

Przebieg czynności utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk,

jak również przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie przesłuchania

świadka na odległość na żądanie osoby w niej uczestniczącej należy odtworzyć bezpośrednio

po jej dokonaniu i fakt ten odnotować w protokole czynności.

Biegłego należy powoływać bezzwłocznie po zebraniu materiału dowodowego potrzebnego

do wydania opinii.

1.

Prokurator kieruje tokiem prac biegłego, zaznajamia go z wynikami prowadzonego przez

siebie śledztwa lub dochodzenia niezbędnymi do wydania opinii, a w razie potrzeby

stosownie do wyników badań może zmienić zakres opinii lub postawionych pytań.

2.

Po otrzymaniu opinii prokurator bezzwłocznie zapoznaje się z jej treścią i w miarę

potrzeby zleca jej uzupełnienie.

Zatrzymaniu w drodze dobrowolnego wydania lub odebrania albo po uprzednim przeszukaniu

podlegają rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie, które

1)

służyły lub były przeznaczone do popełnienia czynu zabronionego;

2)

zachowały na sobie ślady czynu zabronionego;

3)

pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z czynu zabronionego;

4)

są posiadane bez zezwolenia;

5)

mogą służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub ustalenia przyczyn

okoliczności czynu zabronionego.

Podejmując decyzję w przedmiocie zatwierdzenia zatrzymania rzeczy lub przeszukania,

prokurator ustala, czy dokonanie przeszukania i zatrzymania rzeczy na podstawie nakazu

komendanta właściwej jednostki Żandarmerii Wojskowej lub legitymacji służbowej jej

żołnierza było uzasadnione oraz czy postanowienie prokuratora o zarządzeniu przeszukania

nie mogło być uprzednio wydane, a także czy czynności te zostały przeprowadzone i

udokumentowane zgodnie z przepisami kpk.

W postanowieniu o przeszukaniu lub zatrzymaniu rzeczy należy podać cel tych czynności,

ze wskazaniem osób, które mają być wykryte lub ujęte, albo przedmiotów, które mają

być znalezione lub zatrzymane, jak również imię, nazwisko i adres osoby (nazwę i adres

instytucji), u której te czynności mają być przeprowadzone, oraz organ wykonujący

te czynności.

Prokurator kontroluje prawidłowość postępowania z dowodami rzeczowymi, nie dopuszczając

zwłaszcza do

1)

przechowywania ich w prokuraturze bez uprzedniego zarejestrowania;

2)

przechowywania w aktach sprawy dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy polskich i zagranicznych,

książeczek oszczędnościowych i czekowych, kart płatniczych oraz papierów wartościowych;

3)

przechowywania wartościowych dowodów rzeczowych (pieniędzy polskich i zagranicznych,

kruszców, biżuterii i innych) przez organy dochodzeniowe;

4)

zwrotu osobie uprawnionej dowodu rzeczowego bez należytego udokumentowania;

5)

przekazania sądowi wojskowemu aktu oskarżenia bez dowodów rzeczowych.

Prokurator w toku prowadzonego przez siebie postępowania przygotowawczego, uznając

określone przedmioty zatrzymane w trybie, o którym mowa w § 124, za dowody rzeczowe,

niezwłocznie wydaje w tym przedmiocie postanowienie, w którym wskazuje także miejsce

i sposób ich przechowywania.

W sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia materiału, o którym mowa w art.

192a § 1 kpk, prokurator po wykorzystaniu go wydaje niezwłocznie zarządzenie o usunięciu

z akt sprawy i zniszczeniu pobranego lub utrwalonego materiału, zbędnego dla postępowania.

Z czynności tych sporządza się protokół i załącza się go do akt sprawy.

1.

Dane o podejrzanym, o których mowa w art. 213 § 1-2a i art. 662 § 1 kpk, należy ustalić

niezwłocznie po wydaniu w stosunku do niego postanowienia o przedstawieniu zarzutów

albo po postawieniu mu zarzutu bez wydania takiego postanowienia w związku z przystąpieniem

do przesłuchania w charakterze podejrzanego. W przypadku rozstrzygania kwestii zastosowania

środka zapobiegawczego ustalenie danych, o których mowa w art. 213 § 1 kpk, powinno

nastąpić przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie.

2.

Jeżeli dane o karalności podejrzanego pochodzą sprzed 6 miesięcy, należy zażądać ich

ponownie.

Jeżeli podejrzany jest nieletni albo karalność czynu zależy od wieku pokrzywdzonego,

do akt sprawy załącza się wyciąg z aktu urodzenia podejrzanego lub pokrzywdzonego.

(uchylony).

1.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze niezwłocznie rozpatruje

wnioski stron, ich obrońców i pełnomocników o przeprowadzenie określonych dowodów,

dopuszczenie ich do udziału w czynnościach procesowych oraz udzielenie zezwolenia

na przeglądanie akt i powiadamia o podjętej decyzji.

2.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 316 § 3 kpk, został złożony w prokuraturze lub

w siedzibie innego organu prowadzącego postępowanie, prokurator przekazuje go sądowi

wojskowemu wraz z własnym stanowiskiem.

1.

Jeżeli w żądaniu dopuszczenia do udziału w czynnościach określonych w art. 317 § 1

kpk nie sprecyzowano, o jakie czynności chodzi, prokurator wzywa składającego takie

żądanie do wskazania, w jakich czynnościach postępowania przygotowawczego chce uczestniczyć.

2.

O treści postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w czynnościach postępowania

przygotowawczego zawiadamia się składającego takie żądanie.

1.

Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podejrzany nie jest w stanie ponieść kosztów

obrony, prokurator powinien pouczyć go o prawie wystąpienia z żądaniem wyznaczenia

obrońcy z urzędu.

2.

Po stwierdzeniu okoliczności uzasadniających wyznaczenie obrońcy z urzędu w myśl art. 79 § 1 kpk lub art. 49 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w

sprawach nieletnich

(Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178, z późn. zm. prokurator niezwłocznie występuje z odpowiednim wnioskiem do prezesa właściwego sądu.

3.

Jeżeli biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność podejrzanego, o której

mowa w art. 79 § 4 kpk, nie budzi wątpliwości, prokurator występuje do prezesa właściwego

sądu z wnioskiem o cofnięcie wyznaczenia obrońcy z urzędu.

W postępowaniu przygotowawczym odmowa udostępnienia akt następuje w formie zarządzenia

i wymaga uzasadnienia.

W sprawach, z którymi jest związane uzasadnione podejrzenie zaistnienia czynu zabronionego

wyczerpującego znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, z uwagi na ich rodzaj,

charakter, skutki i oddziaływanie społeczne, a zwłaszcza przypadków śmierci gwałtownej,

uzasadniającej popełnienie zabójstwa, a także każdej śmierci żołnierza oraz wystąpienia

zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach

- prokurator osobiście kieruje oględzinami miejsca zdarzenia oraz w razie potrzeby

dokonuje odtworzenia jego przebiegu. Dotyczy to zwłaszcza spraw o zabójstwo, katastrofę

komunikacyjną i budowlaną oraz o wypadek w służbie lub przy pracy ze skutkiem śmiertelnym.

W miarę potrzeby prokurator, poza czynnościami dla niego zastrzeżonymi, osobiście

przeprowadza w śledztwie najistotniejsze dla sprawy czynności, a zwłaszcza przesłuchuje

1)

jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia;

2)

świadków, o których mowa w art. 192 § 2 kpk;

3)

pokrzywdzonych, przede wszystkim w sprawach o przestępstwa określone w art. 156 §

1, art. 197 i art. 280-282 kk;

4)

biegłych;

5)

podejrzanego, który odmówił złożenia wyjaśnień w postępowaniu prowadzonym przez Żandarmerię

Wojskową, jeżeli zachodzą warunki do skierowania wniosku o zastosowanie tymczasowego

aresztowania przez sąd wojskowy.

Prokurator powinien osobiście dokonywać czynności zmierzających do usunięcia niejasności

w opinii biegłych oraz sprzeczności w zeznaniach lub wyjaśnieniach osób przesłuchiwanych

w powierzonym śledztwie.

W razie złożenia w postępowaniu przygotowawczym wniosku o wydanie postanowienia o

zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka,

w tym danych osobowych, prokurator niezwłocznie przesłuchuje świadka na okoliczności

sprawy, dążąc również do ustalenia, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie

postanowienia w tym zakresie.

1.

Po przyjęciu od podejrzanego do protokołu zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232, z późn. zm., prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze niezwłocznie przesłuchuje

podejrzanego w sprawie okoliczności warunkujących wydanie przez sąd wojskowy postanowienia

w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego oraz wykonuje inne niezbędne

czynności.

2.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze przed skierowaniem

do Naczelnego Prokuratora Wojskowego wniosku o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu

wojskowego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego przedstawia podejrzanemu

zarzuty popełnienia wszystkich przestępstw i przestępstw skarbowych, których ten podejrzany

się dopuścił i które ujawnił, składając wyjaśnienie w trybie i na zasadach określonych

w ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym, a następnie w miarę potrzeby uzupełniająco go przesłuchuje.

3

W celu uzyskania zgody Naczelnego Prokuratora Wojskowego na wystąpienie do sądu wojskowego

o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący

śledztwo przesyła akta sprawy wraz z uzasadnionym wnioskiem szefowi Oddziału Postępowania

Przygotowawczego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, za pośrednictwem wojskowego prokuratora

okręgowego, który dołącza swoją opinię w kwestii zasadności dopuszczenia dowodu.

4.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wojskowego o dopuszczalności dowodu z zeznań

świadka koronnego i wyłączeniu wobec podejrzanego materiałów do odrębnego postępowania

w sprawie przeciwko pozostałym sprawcom prokurator niezwłocznie przesłuchuje osobę

wskazaną w postanowieniu sądu wojskowego w charakterze świadka, z uwzględnieniem treści

art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.

5

O przesłuchaniu podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym, i o wydaniu postanowienia o odmowie wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie dowodu

z zeznań świadka koronnego oraz o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia przez sąd

wojskowy dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie

przygotowawcze zawiadamia drogą służbową, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, szefa Oddziału Postępowania Przygotowawczego w Naczelnej Prokuraturze

Wojskowej.

6.

Wszystkie czynności dowodowe z udziałem podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie

określone w ust. 1, oraz świadka koronnego wykonuje osobiście prokurator.

1.

Przesłuchanie dokonywane osobiście przez prokuratora powinno, w miarę możliwości,

odbywać się w siedzibie jednostki. Nie może być przy nim obecny żołnierz Żandarmerii

Wojskowej lub funkcjonariusz innego organu, który prowadzi postępowanie przygotowawcze,

chyba że zachodzi niebezpieczeństwo autoagresji lub ucieczki podejrzanego, a także

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa prokuratorowi.

2.

Obecność przy przesłuchaniu żołnierza lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1,

jest dopuszczalna również wtedy, gdy przemawia za tym wzgląd na dobro postępowania

przygotowawczego, chyba że mogłoby to spowodować ograniczenie lub wyłączenie swobody

wypowiedzi osoby przesłuchiwanej lub sprzeciwia się temu inny ważny interes prawny

osoby przesłuchiwanej.

Wniosek Żandarmerii Wojskowej lub innego organu o zastosowanie środka zapobiegawczego

powinien mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie niezbędności tego środka.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do podstawy faktycznej zastosowania środka zapobiegawczego,

określonej w art. 249 § 1 kpk, prokurator zleca Żandarmerii Wojskowej dokonanie niezbędnych

czynności dowodowych bądź dokonuje ich sam.

1.

Wniosek prokuratora do sądu wojskowego o zastosowanie tymczasowego aresztowania powinien

mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie.

2.

Z chwilą skierowania wniosku, o którym mowa w ust. 1, oraz zarządzenia doprowadzenia

podejrzanego do sądu wojskowego podejrzany przechodzi do dyspozycji sądu wojskowego

i pozostaje w niej do czasu rozpoznania wniosku.

1.

Jeżeli podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane obrażenia ciała, prokurator

zarządza zbadanie go przez lekarza, a wyniki badania dołącza do wniosku o zastosowanie

tymczasowego aresztowania.

2.

Jeżeli sąd wojskowy, stosując tymczasowe aresztowanie, umieścił podejrzanego w odpowiednim

zakładzie leczniczym, prokurator po otrzymaniu świadectwa lekarskiego ocenia zasadność

utrzymania tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu

śledczego lub wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym we wskazanym

zakładzie leczniczym, określając jednocześnie warunki umieszczenia w nim tymczasowo

aresztowanego.

3.

W przypadku otrzymania w toku śledztwa informacji o złym stanie zdrowia tymczasowo

aresztowanego prokurator zarządza zbadanie go przez lekarza w zakładzie karnym lub

areszcie śledczym.

4.

Po wydaniu przez sąd wojskowy postanowienia o tymczasowym aresztowaniu prokurator

przesyła do aresztu śledczego, jeżeli wynika to z akt śledztwa lub dochodzenia, informacje

o podejrzanym mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego

lub zapewnienie bezpieczeństwa w areszcie. Gdy zachodzi konieczność izolowania podejrzanego

od innych tymczasowo aresztowanych, informacja powinna zawierać w szczególności ich

dane osobowe. Prokurator powiadamia również areszt śledczy o odstąpieniu od dalszego

izolowania podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych.

Decyzję o uchyleniu tymczasowego aresztowania ze względów wskazanych w art. 259 kpk

podejmuje się niezwłocznie po ich sprawdzeniu.

Jeżeli są podstawy, o których mowa w art. 258 § 1 kpk, wniosek o zastosowanie tymczasowego

aresztowania można skierować do sądu wojskowego także wtedy, gdy podejrzany jest pozbawiony

wolności w innej sprawie.

1.

W przypadku stosowania tymczasowego aresztowania z powodu obawy ukrywania się podejrzanego

lub obawy bezprawnego utrudniania postępowania karnego prokurator powinien we wniosku

o zastosowanie tymczasowego aresztowania wskazać dane, na których opiera swoje stanowisko.

2.

Jeżeli występuje kilka podstaw tymczasowego aresztowania, należy je wymienić we wniosku.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd wojskowy,

który wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. Odpis postanowienia o uchyleniu

tymczasowego aresztowania wraz z nakazem zwolnienia niezwłocznie przekazuje do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa.

1.

Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje do dyspozycji prokuratora,

na którego wniosek ten środek został zastosowany.

2.

Jeżeli sąd wojskowy lub inny uprawniony organ zwraca się o wydanie z aresztu śledczego

tymczasowo aresztowanego w celu uczestniczenia w czynnościach procesowych w innej

sprawie lub o udzielenie zgody na przeprowadzenie czynności procesowych z udziałem

podejrzanego na terenie aresztu śledczego, a dobro postępowania nie stoi temu na przeszkodzie,

prokurator udziela zgody na doprowadzenie lub na udział w czynnościach na terenie

aresztu śledczego.

3.

O udzieleniu zgody zawiadamia się pisemnie na 7 dni przed mającym nastąpić wydaniem

lub przeprowadzeniem czynności administrację aresztu śledczego, w którym podejrzany

przebywa. W przypadku nieudzielenia zgody powiadamia się o tym organ żądający, ze

wskazaniem, kiedy doprowadzenie lub przeprowadzenie czynności będzie mogło nastąpić.

1.

W przypadku konieczności przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności prokurator

wydaje zarządzenie o

1)

wysłaniu do właściwej jednostki Żandarmerii Wojskowej nakazu doprowadzenia wraz z

pisemnym poleceniem przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego;

2)

wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, z

którego podejrzany będzie doprowadzony do miejsca przeprowadzenia czynności, z podaniem

informacji o mającym nastąpić przetransportowaniu.

2.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje również wtedy, gdy zachodzi

konieczność dokonania czynności poza zakładem karnym z udziałem odbywającego prawomocnie

orzeczoną karę pozbawienia wolności. O wyznaczonym terminie wykonania czynności z

udziałem skazanego na terenie zakładu karnego prokurator pisemnie zawiadamia administrację

zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę.

3.

O zakończeniu czynności z udziałem podejrzanego należy niezwłocznie zawiadomić administrację

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a następnie wydać polecenie przetransportowania

tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywał, chyba

że prokurator przeprowadzający czynności postanowi inaczej.

4.

W przypadku konieczności wykonania czynności procesowych z tymczasowo aresztowanym

pozostającym do dyspozycji innego organu prokurator pisemnie zwraca się do tego organu

o udzielenie zgody na dokonanie czynności w określonym czasie na terenie zakładu karnego

lub aresztu śledczego, a w przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza jednostką

penitencjarną, w której tymczasowo aresztowany przebywa, występuje również o udzielenie

zgody na przetransportowanie go do wskazanego aresztu śledczego lub innego miejsca

przeprowadzania czynności. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje w dyspozycji innego

prokuratora, zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje ten prokurator.

5.

Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów uprawnionych,

przetransportowanie go uzgadnia się ze wszystkimi uprawnionymi organami.

6.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego, niektórych czynności

procesowych z udziałem osób pozbawionych wolności, w tym zwłaszcza końcowego zaznajomienia

z materiałami postępowania, należy, w miarę możliwości, dokonywać na terenie aresztu

śledczego (zakładu karnego).

1.

Prokurator udziela zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym w drodze zarządzenia.

O odmowie udzielenia zezwolenia na widzenie zawiadamia się osobę ubiegającą się o

widzenie.

2.

Zarządzenie o zgodzie na widzenie poza danymi określonymi w art. 94 kpk powinno zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dokumentu tożsamości;

3)

termin jego ważności;

4)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z tymczasowo aresztowanym;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;

6)

podpis prokuratora.

3.

Oryginał zarządzenia o zgodzie na widzenie doręcza się osobie odwiedzającej, natomiast

jego kopię pozostawia się w aktach podręcznych.

4.

Cenzurowania korespondencji podejrzanych tymczasowo aresztowanych innej niż wymieniona

w art. 8 § 3, art. 102 pkt 11 i art. 103 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks

karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. dokonuje prokurator, który prowadzi bądź nadzoruje postępowanie. Ocenzurowana korespondencja

podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano, data... podpis... „. Pieczęć

przystawia się na korespondencji.

5.

Jeżeli korespondencja aresztowanego zawiera wiadomości mogące utrudnić postępowanie

przygotowawcze, prokurator zarządza załączenie jej do akt sprawy, o czym zawiadamia

nadawcę. Nie dotyczy to korespondencji, którą można doręczyć adresatowi po usunięciu

z niej takich wiadomości.

6.

Korespondencję tymczasowo aresztowanych z organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka,

z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, z organami państwowymi i samorządowymi, z obrońcą

lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym przesyła się niezwłocznie do

adresata bez jej cenzurowania, umieszczając na kopercie adnotację „bez cenzury” opatrzoną

datą i podpisem.

1.

W przypadku istnienia przesłanek do poszukiwania podejrzanego listem gończym prokurator

występuje do sądu wojskowego o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 14

dni od dnia zatrzymania podejrzanego.

2.

Do listu gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu oraz

nakaz przyjęcia podejrzanego do najbliższego, według miejsca jego zatrzymania, aresztu

śledczego.

3.

Po doprowadzeniu podejrzanego prokurator przesłuchuje go i w razie potrzeby występuje

do sądu wojskowego z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego aresztowania. Jeżeli prokurator

z takim wnioskiem nie wystąpi, to niezwłocznie uchyla uprzednio wydane postanowienie

o tymczasowym aresztowaniu oraz odwołuje list gończy.

4.

Odpisy postanowień, o których mowa w ust. 1-3, przesyła się Komendzie Głównej Straży

Granicznej, Komendzie Głównej Policji i Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej.

1.

W przypadku zwrotu sprawy przez sąd wojskowy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego

przeciwko osobie uprzednio tymczasowo aresztowanej czas trwania tymczasowego aresztowania

w postępowaniu przygotowawczym liczy się od daty wpływu akt do prokuratury po uprawomocnieniu

się postanowienia o zwrocie sprawy, przy czym okresy tymczasowego aresztowania w postępowaniu

przygotowawczym sumuje się.

2.

Jeżeli sprawę przeciwko osobie tymczasowo aresztowanej przekazano do dalszego prowadzenia

innej jednostce, o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji tej jednostki

powiadamia się administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym podejrzany

przebywa.

Z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym

wobec podejrzanego pozostającego na wolności, który w tej samej sprawie był przedtem

aresztowany, prokurator występuje do sądu właściwego do dalszego stosowania lub przedłużenia

tego środka.

1.

Jeżeli sąd wojskowy wyda postanowienie o zwrocie sprawy prokuratorowi na podstawie

art. 345 § 1 kpk, a w sprawie tej nadal są podstawy do utrzymania tymczasowego aresztowania,

właściwy prokurator niezwłocznie po uprawomocnieniu się tego postanowienia, a jeszcze

przed zwrotem sprawy do prokuratury, występuje do sądu wojskowego, przed którym toczy

się postępowanie, z wnioskiem o przedłużenie stosowania tego środka tak, aby nie przekroczył

okresu, o którym mowa w art. 263 § 3 kpk.

2.

Jeżeli oczekiwanie na uprawomocnienie się postanowienia o zwrocie sprawy powodowałoby

zagrożenie upływu oznaczonego terminu tymczasowego aresztowania bądź niezachowanie

terminu określonego w art. 263 § 6 kpk, prokurator uczestniczący w rozprawie lub posiedzeniu,

na którym zapadła decyzja o zwrocie sprawy, wnosi o przedłużenie tymczasowego aresztowania

przez sąd wojskowy, przed którym toczy się postępowanie, bądź też o wystąpienie przez

ten sąd wojskowy z wnioskiem o jego przedłużenie na podstawie art. 263 § 4 kpk.

O każdym przypadku tymczasowego aresztowania, którego czas trwania przekroczył 9 miesięcy,

wojskowy prokurator okręgowy zawiadamia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, podając

jednocześnie przewidywany termin zakończenia postępowania przygotowawczego.

O każdym przypadku przedłużenia tymczasowego aresztowania na okres powyżej roku wojskowy

prokurator okręgowy zawiadamia Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

1.

Odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego aresztowania wraz z nakazem zwolnienia

przesyła się do zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym przebywa tymczasowo

aresztowany, odpowiednio wcześnie, tak aby jednostka ta otrzymała go najpóźniej na

3 dni przed upływem terminu, do którego miało trwać aresztowanie. W razie stwierdzenia,

że administracja zakładu karnego lub aresztu śledczego nie otrzymała dokumentu w tym

terminie, prokurator powoduje niezwłoczne doręczenie odpisu postanowienia i innych

niezbędnych dokumentów administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego

do dyspozycji innego organu.

3.

Administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego należy również zawiadomić najpóźniej

na 3 dni przed upływem terminu, do którego aresztowanie ma trwać, że prokurator nie

będzie występował o jego przedłużenie. Zawiadomienie powinno mieć formę pisemną.

4.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających obowiązkowi służby

wojskowej powiadamia się odpowiednio właściwą wojskową komendę uzupełnień bądź wójta

lub burmistrza (prezydenta miasta).

1.

Jeżeli zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju jest połączony z zatrzymaniem paszportu

lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania

takiego dokumentu, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się organowi, który

wydał paszport lub inny dokument bądź jest uprawniony do ich wydania.

2.

Zatrzymany paszport lub inny dokument przekazuje się organowi, który wydał ten dokument.

3.

Odpis postanowienia dotyczącego cudzoziemców przesyła się wraz z zatrzymanym dokumentem

urzędowi konsularnemu państwa obcego, którego obywatelem jest cudzoziemiec.

4.

Odpisy postanowień, o których mowa w ust. 1 i 3, przesyła się Komendzie Głównej Straży

Granicznej.

5.

Odpisy postanowień o uchyleniu środka zapobiegawczego, o którym mowa w ust. 1, bądź

jego zmianie przesyła się organom wymienionym w ust. 1, 3 i 4.

W przypadku zastosowania środka zapobiegawczego określonego w art. 276 kpk odpis postanowienia

o zawieszeniu podejrzanego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo

zawierającego nakaz powstrzymania się od określonej działalności doręcza się dowódcy

jednostki wojskowej, pracodawcy lub właściwemu organowi samorządu zawodowego albo

instytucji, a odpis postanowienia o nakazaniu powstrzymania się od prowadzenia określonego

rodzaju pojazdów Komendzie Głównej Policji oraz Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej.

W sprawach, o których mowa w art. 291 kpk, należy już w początkowym stadium postępowania

przygotowawczego zbierać informacje o stanie majątkowym osoby podejrzanej oraz o rzeczach

i prawach majątkowych podlegających zabezpieczeniu, a będących we władaniu innych

osób.

W razie potrzeby przed wydaniem postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym prokurator

przesłuchuje podejrzanego i inne osoby na okoliczność rzeczy i praw majątkowych podlegających

zabezpieczeniu.

1.

W postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym wymienia się wszystkie tytuły zabezpieczenia

mające zastosowanie w sprawie.

2.

Zakres zabezpieczenia na poczet grożącej kary grzywny powinien odpowiadać przewidywanemu

wymiarowi tej kary.

1.

Prokurator po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym występuje z wnioskiem

do właściwego sądu wojskowego o nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności, o ile

przepis szczególny tak stanowi.

2.

Odpis postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym doręcza się podejrzanemu za zwrotnym

pokwitowaniem odbioru, które załącza się do akt postępowania przygotowawczego. Podejrzanemu,

wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie, odpis postanowienia doręcza się

podczas przesłuchania lub za pośrednictwem administracji aresztu śledczego, natomiast

podejrzanemu przebywającemu na wolności za pośrednictwem organu egzekucyjnego.

3.

Przesyłając organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym do wykonania,

prokurator w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego ujawnione w toku postępowania

przygotowawczego i miejsce, w którym ono się znajduje.

4.

W sprawach, w których Żandarmeria Wojskowa dokonała tymczasowego zajęcia mienia ruchomego,

jeden egzemplarz protokołu zajęcia dołącza się do akt postępowania przygotowawczego,

a drugi przesyła się wraz z postanowieniem o zabezpieczeniu organowi egzekucyjnemu,

czyniąc stosowną wzmiankę w piśmie przewodnim.

Zajęte ruchomości, z wyjątkiem kosztowności, książeczek oszczędnościowych, kart płatniczych,

pieniędzy i innych papierów wartościowych, można pozostawić u podejrzanego lub jego

rodziny albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania. Dotyczy to zwłaszcza pojazdów

samochodowych, maszyn i urządzeń technicznych wymagających niezbędnej konserwacji.

1.

O wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym w sprawie, w której dokonano tymczasowego

zajęcia, zawiadamia się za zwrotnym poświadczeniem odbioru osobę, której oddano pod

dozór zajęte ruchomości.

2.

Jeżeli w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokurator odstąpił od wydania postanowienia

o zabezpieczeniu majątkowym, o upadku tymczasowego zajęcia należy zawiadomić podejrzanego

i osobę, której oddano na przechowanie zajęte ruchomości.

O uchyleniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym zawiadamia się podejrzanego

i organ egzekucyjny, któremu postanowienie przesłano do wykonania.

Nadesłany przez organ egzekucyjny protokół dokonanego zajęcia mienia składa się do

akt postępowania przygotowawczego, a w odpisie - do akt nadzoru. Jeżeli akta sprawy

znajdują się już w sądzie wojskowym, jeden egzemplarz protokołu należy przesłać sądowi

wojskowemu w celu dołączenia do właściwych akt.

1.

Jeżeli do czasu zakończenia śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku

podejrzanym wobec jednego z nich zachodzi przeszkoda, o której mowa w art. 22 § 1

kpk, przed sporządzeniem aktu oskarżenia należy wyłączyć sprawę tego podejrzanego

do odrębnego postępowania.

2.

Gdy wobec podejrzanych działających wspólnie odrębne postępowanie ograniczyłoby w

sposób znaczny możliwość wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, przeszkoda

po stronie jednego z podejrzanych może być podstawą zawieszenia postępowania w całości.

1.

Przed zatwierdzeniem postanowienia o zawieszeniu postępowania prokurator bada, czy

zostały zebrane i zabezpieczone w sprawie wszystkie dostępne materiały dowodowe i

czy podjęto niezbędne czynności w celu wykrycia i ujęcia podejrzanego.

2.

Jeżeli prokurator uzna zawieszenie postępowania za przedwczesne, poleca uzupełnienie

postępowania we wskazanym przez siebie kierunku.

Zawieszając postępowanie z powodu nieujęcia podejrzanego, prokurator w celu ustalenia

miejsca jego pobytu zarządza poszukiwania za pośrednictwem Żandarmerii Wojskowej lub

Policji.

Jeżeli poszukiwany popełnił czyn zabroniony uzasadniający podejrzenie zaistnienia

przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, istotnego z uwagi na ich rodzaj, charakter,

skutki i oddziaływanie społeczne, a poszukiwania podejrzanego przez Żandarmerię Wojskową

lub Policję okazały się bezskuteczne, prokurator występuje do sądu wojskowego z wnioskiem

o zastosowanie tymczasowego aresztowania oraz wydaje postanowienie o poszukiwaniu

listem gończym.

Pismo zarządzające poszukiwania lub postanowienie o poszukiwaniu listem gończym przesyła

się do jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej oraz Policji właściwej ze względu

na miejsce ostatniego zamieszkania podejrzanego.

W czasie zawieszenia postępowania przygotowawczego należy okresowo, nie rzadziej niż

raz w ciągu 6 miesięcy, sprawdzać, czy przyczyny zawieszenia trwają nadal.

1.

Po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania prokurator wydaje postanowienie o jego

podjęciu.

2.

Jeżeli ustały przyczyny, które spowodowały zarządzenie poszukiwania lub wydanie postanowienia

o poszukiwaniu listem gończym, należy niezwłocznie odwołać poszukiwanie i zawiadomić

o tym właściwą jednostkę Żandarmerii Wojskowej oraz Policji, podając powód odwołania.

3.

W przypadku uchylenia postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy

także uchylić w stosunku do tej samej osoby postanowienie o poszukiwaniu listem gończym

oraz odwołać list gończy.

Umarzając śledztwo lub dochodzenia, na podstawie art. 322 kpk, jako przyczynę umorzenia

można dodatkowo wskazać

1)

niewykrycie sprawcy przestępstwa;

2)

okoliczność, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu czynu zabronionego.

1.

Śledztwo lub dochodzenie może być umorzone w całości albo w części. Umorzenie w części

może dotyczyć osób, zarzuconych czynów lub zdarzeń objętych tym postępowaniem.

2.

Jeżeli stwierdzono, że podejrzany nie popełnił zarzuconego mu czynu zabronionego,

a jednocześnie nie wykryto sprawcy, w postanowieniu wymienia się obie przyczyny umorzenia

postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia należy wymienić

osoby, przeciwko którym toczyło się postępowanie, oraz zarzuty albo zdarzenia będące

jego przedmiotem, zwięźle przedstawić czynności, jakich dokonano, i poczynione ustalenia,

ocenić zebrane dowody oraz wskazać powody faktyczne i prawne, które zadecydowały o

umorzeniu i przyjętej podstawie tego umorzenia.

Jeżeli w wyniku śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku podejrzanym

zachodzą podstawy do warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do jednego

lub niektórych z nich, a co do innych należy sporządzić akt oskarżenia, prokurator

wyłącza postanowieniem sprawę w odpowiedniej części do odrębnego prowadzenia.

Po zakończeniu postępowania przygotowawczego w sprawach związanych z utratą dokumentów

oznaczonych klauzulą „ściśle tajne” lub „tajne” i uprawomocnieniu się postanowienia

o umorzeniu prokurator niezwłocznie przesyła kopię tego postanowienia do

1)

dowódcy jednostki wojskowej, w której dokument utracono;

2)

wydawcy dokumentu;

3)

Departamentu Ochrony Informacji Niejawnych Ministerstwa Obrony Narodowej;

4)

Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

W sytuacji określonej w art. 661 § 4 kpk, nie przychylając się do wniosku pokrzywdzonego

o umorzenie postępowania, prokurator wydaje postanowienie o objęciu ścigania z urzędu

ze względu na interes społeczny.

Do okresu postępowania przygotowawczego nie wlicza się czasu, jaki upływa

1)

od dnia wydania postanowienia o zamknięciu śledztwa, a w dochodzeniu - od wniesienia

aktu oskarżenia, w przypadkach określonych w art. 325g § 1 kpk - od dnia wydania postanowienia

o zamknięciu dochodzenia do dnia wpływu akt sprawy z sądu wojskowego na skutek zwrotu

sprawy na podstawie art. 345 § 1 kpk;

2)

od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia jego podjęcia;

3)

od dnia skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego do dnia wpływu sprawy po zakończeniu

tego postępowania;

4)

od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania do dnia wpływu akt sprawy z

sądu wojskowego po uchyleniu postanowienia o umorzeniu na skutek uwzględnienia zażalenia

albo na podstawie art. 328 kpk, a także do dnia wydania postanowienia o podjęciu na

nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania na podstawie art. 327 kpk.

W postanowieniu o skierowaniu sprawy do postępowania mediacyjnego prokurator określa

termin zakończenia tego postępowania.

Jeżeli z treści zażalenia nie wynika, jakiego postanowienia lub zarządzenia ono dotyczy,

prokurator wzywa wnoszącego do uzupełnienia zażalenia.

1.

Po otrzymaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego oraz

w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego prokurator, nie dostrzegając możliwości uchylenia

lub zmiany tych postanowień, niezwłocznie przesyła zażalenie wraz z aktami sądowi

wojskowemu, który wydał zaskarżone orzeczenie bądź jest właściwy do rozpoznania zażalenia,

i przedstawia uzasadniony wniosek o podjęcie stosownego rozstrzygnięcia.

2.

Po otrzymaniu zażalenia o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw

prokurator, nie dostrzegając możliwości przychylenia się do tego zażalenia, niezwłocznie

przesyła je wraz z aktami sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy.

3.

W wypadku przychylenia się do zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 2,

prokurator wszczyna postępowanie przygotowawcze lub wydaje polecenie jego wszczęcia

i przeprowadzenia.

4.

Po otrzymaniu zażalenia na zarządzenie o nieprzyjęciu środka odwoławczego złożonego

na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw

prokurator, nie dostrzegając możliwości przychylenia się do tego zażalenia, przesyła

je wraz z aktami sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy.

1.

Uznając, że nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie kończące postępowanie,

prokurator jest obowiązany przedstawić je niezwłocznie właściwemu sądowi wojskowemu

wraz z aktami sprawy i wnioskiem zawierającym jego stanowisko co do zasadności zażalenia.

2.

Przed dokonaniem czynności, o których mowa w ust. 1, prokurator może osobiście przedsięwziąć

lub zlecić Żandarmerii Wojskowej sprawdzenie nowych istotnych faktów i dowodów, na

które powołuje się wnoszący zażalenie.

Postanowienie o podjęciu na nowo umorzonego śledztwa, dochodzenia lub postępowania

sprawdzającego należy wydać niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności wskazującej, że

umorzenie postępowania było niezasadne albo że postępowanie sprawdzające wymaga uzupełnienia.

1.

W uzasadnieniu postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania

należy wskazać okoliczności stanowiące podstawę jego wydania.

2.

O podjęciu na nowo i o wznowieniu umorzonego postępowania oraz o podjęciu postępowania

sprawdzającego zawiadamia się pokrzywdzonego oraz instytucję państwową, samorządową

lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a o wznowieniu - również

podejrzanego.

Po podjęciu na nowo umorzonego postępowania albo jego wznowieniu bądź uchyleniu prawomocnego

postanowienia o umorzeniu dochodzenia wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa

lub dochodzenia, jeżeli nie było uprzednio wydane.

1.

Pismo zawierające żądanie wszczęcia lub kontynuacji postępowania przygotowawczego

w sprawie, w której uprawomocniło się postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa lub

dochodzenia albo o jego umorzeniu, o ile nie uzasadnia wszczęcia lub podjęcia na nowo

postępowania, pozostawia się w aktach sprawy. Odpowiedzi składającemu pismo udziela

kierownik jednostki, w której wydano lub zatwierdzono postanowienie o odmowie wszczęcia

śledztwa lub dochodzenia albo o jego umorzeniu. Odpowiedź powinna zawierać informację

o możliwości pozostawienia bez biegu następnych pism w tej samej sprawie, jeżeli nie

zostaną przedstawione nowe okoliczności uzasadniające wszczęcie lub kontynuację prawomocnie

umorzonego postępowania przygotowawczego.

2.

Pismo kwestionujące zasadność prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania

przygotowawczego przeciwko osobie, będące co do istoty wnioskiem o wznowienie postępowania,

przekazuje się do rozpoznania prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem, który wydał

lub zatwierdził to postanowienie. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia

w trybie art. 327 § 2 kpk powinno zawierać także informację o możliwości pozostawienia

bez biegu następnych pism w tej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione w nich nowe

okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania.

3.

Jeżeli pismo zawiera wniosek o wydanie postanowienia przewidzianego w art. 328 kpk

lub taka potrzeba wyłoni się w toku badania sprawy, pismo wraz z aktami i stosownym

wnioskiem wojskowego prokuratora okręgowego przekazuje się Naczelnej Prokuraturze

Wojskowej. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia na podstawie

art. 328 kpk podpisuje szef właściwego oddziału.

1.

Obowiązkiem prokuratora sprawującego nadzór nad postępowaniem przygotowawczym jest

zapewnienie sprawnego i zgodnego z przepisami procedury karnej oraz niniejszego regulaminu

przebiegu tego postępowania.

2.

Ze szczególną starannością prokurator nadzoruje postępowanie przygotowawcze przeciwko

osobie tymczasowo aresztowanej.

1.

Powierzając Żandarmerii Wojskowej lub innym organom przeprowadzenie śledztwa w całości

albo w określonym zakresie, prokurator udziela wytycznych oraz określa termin do przedstawienia

planu śledztwa, jeżeli zachodzi potrzeba jego sporządzenia, albo planu czynności śledczych.

Plan ten podlega kontroli prokuratora, który w razie potrzeby dokonuje w nim zmian

i uzupełnień oraz wskazuje czynności procesowe, których dokona sam lub w których chce

uczestniczyć.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie zachodzą przesłanki z art. 315 §

2 kpk, prokurator może zastrzec, że dopuszczenie stron do udziału w czynnościach śledczych

wymaga jego zgody.

Prokurator, sprawując nadzór w sprawach, w których organ dochodzeniowy wszczął dochodzenie

z własnej inicjatywy, ocenia prawidłowość przebiegu postępowania przy rozpoznawaniu

wniosków o przedłużenie czasu trwania dochodzenia.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba przedłużenia czasu trwania dochodzenia, prokurator powinien

spowodować przedłożenie mu wniosku o przedłużenie czasu trwania dochodzenia wraz z

aktami sprawy nie później niż na 7 dni przed upływem terminu dochodzenia.

2.

Jeżeli zachodzi potrzeba przedłużenia tymczasowego aresztowania, wniosek organu prowadzącego

postępowanie przygotowawcze wraz z aktami sprawy powinien wpłynąć do prokuratora nie

później niż na 14 dni przed upływem terminu tymczasowego aresztowania.

Zapoznając się z aktami sprawy i oceniając przebieg postępowania, prokurator zwraca

uwagę na realizację celów i zadań postępowania przygotowawczego, a w szczególności

na

1)

prawidłową realizację kierunku postępowania;

2)

prawidłowość przeprowadzenia i udokumentowania dowodów;

3)

szybkość postępowania, a zwłaszcza koncentrację czynności;

4)

prawidłowość przeprowadzenia czynności związanych z przedstawieniem zarzutów;

5)

procesową potrzebę stosowania środków zapobiegawczych i zabezpieczenia majątkowego;

6)

zakres przedmiotowy i podmiotowy postępowania;

7)

należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy;

8)

realizację uprawnień procesowych uczestników postępowania;

9)

sprawdzenie wyjaśnień podejrzanych;

10)

ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa lub przestępstwa skarbowego;

11)

dostosowanie do potrzeb konkretnej sprawy ilościowego zgromadzenia dowodów, przeprowadzenie

ich w odpowiednim momencie i w odpowiedniej kolejności;

12)

techniczną stronę akt sprawy, a zwłaszcza na przejrzystość ułożenia materiałów, numerację

kart i szatę graficzną.

1.

W razie potrzeby prokurator nadzorujący zastrzega swój udział w czynnościach procesowych,

osobiste ich przeprowadzenie bądź przejęcie sprawy do swego prowadzenia.

2.

Jeżeli dobro śledztwa lub dochodzenia wymaga zmiany prowadzącego postępowanie przygotowawcze,

prokurator zwraca się o to do jego przełożonego służbowego.

3.

W przypadku uznania, że dany organ nie daje gwarancji prawidłowego przeprowadzenia

postępowania, prokurator przejmuje śledztwo lub dochodzenie do swego prowadzenia.

W razie potrzeby uzupełnienia zamkniętego śledztwa lub dochodzenia prokurator wydaje

postanowienie o uchyleniu postanowienia o zamknięciu śledztwa lub dochodzenia i określa

czynności do wykonania.

Zatwierdzenie postanowienia o odmowie wszczęcia oraz o zawieszeniu śledztwa lub dochodzenia

bądź o jego umorzeniu, a także aktu oskarżenia sporządzonego przez Żandarmerię Wojskową

w dochodzeniu następuje na oryginale i odpisie dokumentu, ze wskazaniem imienia, nazwiska

i stanowiska służbowego prokuratora oraz daty. Odpis zatwierdzonego dokumentu załącza

się do akt podręcznych.

Jeżeli postanowienie o odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia

wymaga zmian i poprawek, prokurator zwraca je organowi prowadzącemu postępowanie w

celu ich dokonania lub sam sporządza postanowienie.

Jeżeli akt oskarżenia sporządzony przez Żandarmerię Wojskową w dochodzeniu nie odpowiada

wymaganiom ustawowym, prokurator poleca poprawić go lub sam go sporządza albo wydaje

postanowienie, o którym mowa w art. 331 § 1 kpk.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 326 § 1 kpk, prokurator sprawdza w szczególności

1)

szybkość i trafność podejmowania pierwszych czynności po otrzymaniu zawiadomienia

o przestępstwie;

2)

sposób dokumentowania ustnych zawiadomień o przestępstwie oraz zasadność wszczynania

dochodzeń;

3)

prawidłowość decyzji o zatrzymaniu osób podejrzanych oraz zawiadomienia prokuratora

o tych decyzjach;

4)

przestrzeganie terminów śledztw i dochodzeń oraz postępowań sprawdzających.

Spostrzeżenia i uwagi dotyczące pracy dochodzeniowo-śledczej wynikające z nadzoru

prokurator przekazuje komendantowi właściwej jednostki Żandarmerii Wojskowej, a w

rażących przypadkach niewykonania polecenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym

występuje do przełożonego żołnierza z żądaniem wszczęcia przeciwko niemu postępowania

służbowego lub dyscyplinarnego.

Zasady sprawowania nadzoru nad pracą dochodzeniową Żandarmerii Wojskowej mają odpowiednie

zastosowanie do nadzoru prokuratora nad pracą innych organów uprawnionych do prowadzenia

dochodzeń.

Wojskowy prokurator garnizonowy lub prokurator przez niego wyznaczony co najmniej

raz w roku dokonuje kontroli dochodzeń prowadzonych przez organy państwowe posiadające

uprawnienia oskarżycieli publicznych i w razie potrzeby udziela tym organom niezbędnego

instruktażu w zakresie czynności w postępowaniu przygotowawczym.

W akcie oskarżenia oprócz tytułu i daty pisma oraz danych wymienionych w art. 119

§ 1 i art. 332 § 1 i 2 kpk należy

1)

w nagłówku podać imię i nazwisko osoby objętej oskarżeniem, jej stopień wojskowy oraz

przydział służbowy, a w odniesieniu do pracownika wojska - jego miejsce zatrudnienia,

ze wskazaniem kwalifikacji prawnej zarzucanego jej czynu, z uwzględnieniem wymogów

prawidłowej kwalifikacji prawnej, w szczególności odnośnie do zbiegu przepisów, o

którym mowa w art. 11 § 2 kk;

2)

poniżej nagłówka wskazać dane osobowe oskarżonego, dotyczące w szczególności: obywatelstwa,

stanu cywilnego i rodzinnego, wykształcenia, zawodu, stanu majątkowego oraz karalności

sądowej, a w odniesieniu do żołnierzy: datę powołania do służby wojskowej, przynależność

służbową oraz dane dotyczące wyróżnień i ukarań dyscyplinarnych;

3)

podać dane dotyczące zatrzymania, zastosowania tymczasowego aresztowania albo innego

środka zapobiegawczego;

4)

w przypadku objęcia oskarżeniem kilku osób wymienić w kolejności sprawców, podżegaczy,

pomocników i inne osoby, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem

sprawcy, zamieszczając po danych każdego z nich stawiane im zarzuty w zasadzie w porządku

chronologicznym, jednakże tak, aby czyny zagrożone surowszymi karami poprzedzały inne

zarzuty;

5)

w przypadku sporządzenia osobnych konkluzji w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych

wymienić w każdej z nich imiona i nazwiska wszystkich współsprawców objętych aktem

oskarżenia; jeżeli jednak przeciwko współsprawcy toczy się odrębne postępowanie, jego

nazwiska nie zamieszcza się w konkluzji, podając je tylko w uzasadnieniu.

Wskazanie sądu wojskowego właściwego do rozpoznania sprawy następuje przez wymienienie

nazwy tego sądu i jego siedziby oraz powołanie przepisów uzasadniających właściwość

rzeczową i miejscową.

1.

W uzasadnieniu aktu oskarżenia należy wskazać, co do których oskarżonych wydano postanowienie

o zabezpieczeniu majątkowym oraz w jakiej części wyłączono materiały do odrębnego

postępowania lub postępowanie umorzono.

2.

Na marginesie uzasadnienia, a także listy, wykazu i wniosku, wymienionych w art. 333

kpk, należy podać właściwe numery kart akt sprawy dotyczące powołanego dowodu lub

osoby.

1.

Akt oskarżenia przesyła do sądu wojskowego wojskowy prokurator okręgowy lub wojskowy

prokurator garnizonowy.

2.

W piśmie do sądu wojskowego należy zamieścić

1)

wzmiankę o wysłaniu zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 2 kpk, z podaniem ich

daty;

2)

wzmiankę o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu wojskowego;

3)

informację o miejscu przechowywania i o przekazaniu do dyspozycji sądu wojskowego

dowodów rzeczowych, których nie dołączono do akt sprawy, oraz o dokonanym zabezpieczeniu

majątkowym;

4)

wniosek o rozpoznanie wytoczonego równocześnie powództwa cywilnego lub wzmiankę o

zgłoszeniu powództwa w toku postępowania przygotowawczego albo o wystąpieniu z wnioskiem,

o którym mowa w art. 49a kpk.

3.

Do akt sprawy należy dołączyć po jednym odpisie aktu oskarżenia dla każdego z oskarżonych,

a jeżeli oskarżony pozbawiony wolności ma obrońcę - również dla obrońcy.

4.

Zwrotne pokwitowanie odbioru zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 2 kpk, przesyła

się niezwłocznie po ich otrzymaniu do sądu wojskowego w ślad za aktem oskarżenia.

5.

W razie umieszczenia w akcie oskarżenia wniosku, o którym mowa w art. 335 kpk, dokonane

uprzednio przez prokuratora z oskarżonym uzgodnienie dotyczące orzeczenia kary lub

środka karnego powinno być zawarte w protokole wyjaśnień bądź wyrażone w odrębnym

dokumencie.

Z aktem oskarżenia przesyła się do wiadomości sądu wojskowego oprócz listy ujawnionych

pokrzywdzonych z podaniem ich adresów także wykaz adresów innych osób wzywanych do

sądu wojskowego. Nie dotyczy to adresu oskarżonego.

1.

Przekazanie tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu wojskowego następuje równocześnie

z przesłaniem aktu oskarżenia. O przesłaniu aktu oskarżenia i przekazaniu tymczasowo

aresztowanego do dyspozycji sądu wojskowego powiadamia się dyrektora zakładu karnego

lub aresztu śledczego, w którym aresztowany tymczasowo przebywa.

2.

W przypadku zastosowania w postępowaniu przygotowawczym poręczenia lub dozoru przełożonego

wojskowego lub Policji o przesłaniu do sądu wojskowego aktu oskarżenia należy zawiadomić

poręczającego, osobę wyznaczoną przez przełożonego wojskowego do sprawowania dozoru

lub jednostkę organizacyjną Policji sprawującą dozór nad podejrzanym.

1.

Prokurator może jednocześnie z wniesieniem aktu oskarżenia wytoczyć powództwo cywilne,

jeżeli według jego oceny wymaga tego interes społeczny, a dowody zebrane w postępowaniu

przygotowawczym są wystarczające do uwzględnienia powództwa. W przypadku wytoczenia

powództwa do akt sprawy należy dołączyć wymaganą liczbę odpisów pozwu.

2.

Na wniosek pokrzywdzonej osoby fizycznej lub po uzyskaniu jej zgody prokurator powinien

wytoczyć powództwo cywilne, zwłaszcza jeżeli na skutek ułomności, niezaradności lub

z innej przyczyny ma ograniczoną możliwość samodzielnego dochodzenia przysługujących

jej roszczeń lub przemawia za tym wzgląd na zasady współżycia społecznego.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej sporządza się wtedy, gdy zachodzi

konieczność dokonania za granicą czynności procesowych lub uzyskania niezbędnego materiału

dowodowego.

1.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej powinien być sporządzony w języku

polskim, podpisany przez wojskowego prokuratora okręgowego oraz opatrzony pieczęcią

urzędową prokuratury.

2.

We wniosku należy przytoczyć w miarę możliwości dane personalne oraz adresy osoby

podejrzanej i świadków, określić zwięźle stan faktyczny sprawy, ze wskazaniem kwalifikacji

prawnej czynu zarzucanego podejrzanemu, wskazać czynności, które mają być przeprowadzone,

a w miarę potrzeby dołączyć materiały pozwalające na zidentyfikowanie osób, których

czynności mają dotyczyć.

1.

Jeżeli umowa o obrocie prawnym nie przewiduje bezpośredniej wymiany wniosków o pomoc

prawną pomiędzy właściwymi prokuratorami, wnioski te przesyła się w dwóch egzemplarzach

bez wskazania adresata do Naczelnej Prokuratury Wojskowej, która przesyła je do właściwego

organu obcego państwa.

2.

Wniosek kierowany za granicę bezpośrednio przez właściwego prokuratora powinien powoływać

się na postanowienia umowy o obrocie prawnym.

Wniosek o przesłuchanie obywatela polskiego przebywającego za granicą przez urząd

konsularny Rzeczypospolitej Polskiej wojskowy prokurator okręgowy przesyła bezpośrednio

do właściwego urzędu konsularnego.

Wyjazd prokuratora w celu wzięcia udziału w czynnościach przeprowadzanych za granicą

wymaga zgody Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

Czynności w ramach pomocy prawnej powinny być dokonane przez prokuratora wojskowej

prokuratury okręgowej albo prokuratora wojskowej prokuratury garnizonowej pod nadzorem

służbowym wojskowej prokuratury okręgowej. Protokoły i inne dokumenty opatruje się

pieczęcią urzędową, a ich odpisy pozostawia się w aktach nadzoru.

1.

Obywateli państw obcych występujących w postępowaniu karnym w charakterze stron poucza

się o obowiązku wynikającym z art. 138 kpk.

2.

Poza przypadkami określonymi w art. 586 § 1 i art. 613 § 1 kpk oraz gdy nie nastąpiło

pouczenie o treści art. 138 kpk, doręczenie pisma stronie i osobie składającej poręczenie

majątkowe, a przebywającej w kraju, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o

obrocie prawnym, odbywa się w trybie przewidzianym w tej umowie. Osobie przebywającej

w innym kraju doręcza się pismo wraz z tłumaczeniem drogą pocztową za zwrotnym poświadczeniem

odbioru.

1.

Wniosek o powołanie zespołu polskiego, o którym mowa w art. 589c kpk, wojskowy prokurator

okręgowy kieruje drogą służbową do Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać przesłanki uzasadniające powołanie

zespołu polskiego przewidziane w art. 589c § 1 kpk, a także okoliczności, które powinno

zawierać porozumienie o powołaniu takiego zespołu, zawarte w art. 589b § 3 kpk, wraz

z ich uzasadnieniem.

1.

Tryb określony w § 221 ust. 1 stosuje się także w przypadku delegowania prokuratora

do zespołu, o którym mowa w art. 589d § 1 kpk, chyba że wniosek o delegowanie właściwy

organ państwa współpracującego skieruje bezpośrednio do Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

2.

W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 589e § 1 kpk, prokurator

uczestniczący w pracach zespołu przedstawia niezwłocznie prokuratorowi przełożonemu

informację na piśmie.

Do wniosku o wydanie przez państwo obce osoby ściganej kierowanego do Naczelnej Prokuratury

Wojskowej należy załączyć akta sprawy wraz z odpisami podstawowych materiałów dowodowych

oraz w miarę możliwości rysopisy i inne materiały identyfikacyjne.

1.

Czynności zastrzeżone dla prokuratora powinny być wykonywane przez prokuratora właściwej

wojskowej prokuratury okręgowej. W toku tych czynności należy przede wszystkim ustalić,

czy zachodzą warunki do wydania osoby ściganej, w szczególności określone w art. 604 kpk, oraz czy sprawca jest osobą podlegającą wydaniu w myśl ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn. zm.

2.

O wyjaśnienie wątpliwości w przedmiocie obywatelstwa osoby objętej wnioskiem państwa

obcego o ekstradycję należy zwracać się do właściwego urzędu, a w przypadku stwierdzenia,

że uzyskanie dowodów obywatelstwa polskiego nastąpiło z naruszeniem prawa, należy

wystąpić o unieważnienie odnośnych dokumentów.

3.

Jeżeli w toku czynności zajdzie potrzeba uzyskania dodatkowych danych od organu występującego

o wydanie osób ściganych, należy przedstawić zebrane materiały wraz z odpowiednim

wnioskiem Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.

Po ustaleniu, że osoba wskazana we wniosku państwa obcego podlega ekstradycji, prokurator

przesłuchuje tę osobę w charakterze podejrzanego, przesłuchuje świadków i w miarę

potrzeby dokonuje innych czynności, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo wojskowego

sądu okręgowego.

Prokurator bierze udział w posiedzeniu sądu wojskowego dotyczącym wydania opinii w

przedmiocie wydania osoby ściganej.

1.

Przy występowaniu do sądu wojskowego z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania

na wniosek organu państwa obcego obowiązują ogólne przepisy o dopuszczalności stosowania

środków zapobiegawczych.

2.

Zawiadamiając bezpośrednio organ ścigający państwa obcego i Naczelną Prokuraturę Wojskową

o zastosowaniu przez sąd wojskowy tymczasowego aresztowania cudzoziemca, należy podać

datę zatrzymania.

1.

Wniosek o wydanie europejskiego nakazu aresztowania, zwanego dalej „nakazem”, kieruje

do wojskowego sądu okręgowego właściwy wojskowy prokurator okręgowy.

2.

(uchylony).

3.

Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, prokurator jednocześnie wnosi do

wojskowego sądu okręgowego o przekazanie nakazu właściwemu organowi sądowemu państwa

wykonania nakazu. Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, odpis nakazu

przekazuje się Naczelnej Prokuraturze Wojskowej z wnioskiem o wdrożenie poszukiwań

międzynarodowych.

4

Przejęcia osoby ściganej, przekazywanej do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

nakazu, dokonuje właściwa wojskowa prokuratura okręgowa po bezpośrednich uzgodnieniach

z organem sądowym państwa wykonania nakazu albo za pośrednictwem punktów kontaktowych

Europejskiej Sieci Sądowniczej lub Prokuratury Generalnej. W celu wydania tymczasowo

aresztowanego z aresztu śledczego należy przesłać administracji aresztu śledczego

nakaz wydania wraz z odpisem postanowienia wojskowego sądu okręgowego o przekazaniu

osoby ściganej.

1.

Organami uprawnionymi do przyjmowania europejskich nakazów aresztowania, zwanych dalej

„nakazami europejskimi”, wydanych przez organy innych państw członkowskich Unii Europejskiej

(bezpośrednio od tych organów, Interpolu lub Naczelnej Prokuratury Wojskowej) są właściwe

miejscowo wojskowe prokuratury okręgowe.

2.

Po dokonaniu czynności, o których mowa w art. 607k § 2-4 kpk, wojskowy prokurator

okręgowy kieruje sprawę do właściwego miejscowo wojskowego sądu okręgowego z wnioskiem

o wydanie postanowienia o przekazaniu osoby ściganej lub o wydanie postanowienia o

odmowie przekazania osoby ściganej. Kierując wniosek o wydanie postanowienia o przekazaniu

osoby ściganej, prokurator wnosi jednocześnie o zastosowanie wobec tej osoby tymczasowego

aresztowania lub, jeżeli szczególne względy przemawiają za odstąpieniem od stosowania

tego środka, innego środka zapobiegawczego.

Udział prokuratora w czynnościach wojskowego sądu okręgowego związanych z wydaniem

i wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania jest obowiązkowy.

O każdym przypadku wystąpienia do wojskowego sądu okręgowego o wydanie nakazu oraz

o przyjęciu nakazu europejskiego od organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

a także o decyzji sądu wojskowego w tym zakresie wojskowy prokurator okręgowy niezwłocznie

informuje Naczelną Prokuraturę Wojskową. Naczelną Prokuraturę Wojskową należy również

informować o niedotrzymaniu terminów wydania postanowienia w przedmiocie przekazania

osoby ściganej określonych w art. 607m § 1 i 2 kpk oraz o wystąpieniu przeszkód w

jej przekazaniu, o których mowa w art. 607n § 2 kpk.

1.

W sprawie, w której przejęte postępowanie karne zawiera wniosek pokrzywdzonego o naprawienie

szkody, należy, kierując do sądu wojskowego akt oskarżenia, wnosić i popierać powództwo

cywilne.

2.

Do akt sprawy przekazywanego postępowania karnego należy dołączyć udokumentowany wniosek

pokrzywdzonego o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem.

1.

Do bezpośredniego porozumiewania się w sprawach karnych z urzędami konsularnymi państw

obcych w Rzeczypospolitej Polskiej są uprawnieni wojskowi prokuratorzy okręgowi lub

upoważnieni przez nich prokuratorzy.

2.

Do urzędów, o których mowa w ust. 1, należą

1)

konsulaty generalne, konsulaty, wicekonsulaty i agencje konsularne działające w ramach

swej właściwości terytorialnej;

2)

wydziały konsularne przedstawicielstw dyplomatycznych obejmujące zakresem swej działalności

całe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli dane państwo nie ma w Rzeczypospolitej

Polskiej konsulatów, lub obejmujące terytorium niewchodzące w zakres właściwości konsulatów.

W przypadku wątpliwości, czy pracownik przedstawicielstwa dyplomatycznego albo urzędu

konsularnego korzysta z immunitetu jurysdykcyjnego przewidzianego w art. 578 i 579 kpk lub na mocy postanowień Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych,

sporządzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232), bądź poszczególnych umów konsularnych - należy się zwracać z odpowiednim zapytaniem

do Protokołu Dyplomatycznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych za pośrednictwem Naczelnej

Prokuratury Wojskowej.

1.

Doręczenia odpisu decyzji merytorycznej w sprawie przeciwko pracownikowi przedstawicielstwa

dyplomatycznego lub urzędu konsularnego dokonuje Protokół Dyplomatyczny Ministerstwa

Spraw Zagranicznych na wniosek Naczelnej Prokuratury Wojskowej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawie, w której pokrzywdzonym jest pracownik

lub jednostka organizacyjna przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

3.

O wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawach dotyczących osób wymienionych w

ust. 1 i 2 zawiadamia się Naczelną Prokuraturę Wojskową.

1.

O zastosowaniu przez sąd i uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa

obcego wojskowy prokurator okręgowy bezzwłocznie powiadamia Naczelnego Prokuratora

Wojskowego oraz wysyła pisemne zawiadomienie bezpośrednio do właściwego terytorialnie

urzędu konsularnego lub do właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego. W odniesieniu

do obywateli państw obcych, z którymi Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje stosunków

dyplomatycznych, oraz osób korzystających z prawa azylu zawiadomienie kieruje się

do Departamentu Konsularnego i Polonii Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a jego kopię

przesyła się do Naczelnej Prokuratury Wojskowej.

2.

Zawiadomienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o którym mowa w ust. 1, powinno

zawierać, poza danymi osobowymi, określeniem obywatelstwa i miejsca zamieszkania,

oznaczenie dokumentu tożsamości, treść przedstawionego zarzutu wraz z kwalifikacją

prawną czynu i podstawą prawną tymczasowego aresztowania, datę tymczasowego aresztowania

i miejsca osadzenia.

3.

Dokument tożsamości cudzoziemca, wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie,

deponuje się w areszcie śledczym.

4.

O udzieleniu zezwolenia właściwemu przedstawicielowi dyplomatycznemu lub konsularnemu

na widzenie z tymczasowo aresztowanym cudzoziemcem decyduje wojskowy prokurator okręgowy

lub wyznaczony przez niego prokurator, mając na uwadze zasady i terminy określone

w konwencji konsularnej, jeżeli została ona zawarta z państwem, którego obywatelem

jest tymczasowo aresztowany.

Dokumenty przeznaczone do wysłania za granicę powinny być sporządzone pismem maszynowym

na odpowiednim papierze (nie na formularzach używanych w postępowaniu, z wyjątkiem

protokołów przesłuchania) oraz opatrzone pieczęcią urzędową prokuratury. W ich treści

nie używa się skrótów.

Naczelny Prokurator Wojskowy może skierować prokuratora do służby w jednostce wojskowej

poza granicami państwa (w Polskim Kontyngencie Wojskowym) w przypadku użycia lub pobytu

Sił Zbrojnych poza granicami państwa, mając na uwadze jego umiejętności zawodowe i

wojskowe.

1.

Na okres służby poza granicami państwa Naczelny Prokurator Wojskowy określa prokuratorowi,

o którym mowa w § 238, zakres obowiązków.

2.

Prokurator zajmujący stanowisko etatowe w jednostce wojskowej poza granicami państwa

(w Polskim Kontyngencie Wojskowym) podlega służbowo w sprawach wojskowych tylko dowódcy

tej jednostki wojskowej i wyłącznie w zakresie niedotyczącym wykonywania czynności

wynikających z zadań przewidzianych w ustawie o prokuraturze.

1.

Prokurator w trakcie służby poza granicami państwa przy wykonywaniu obowiązków służbowych

uwzględnia przepisy prawa międzynarodowego i prawa krajowego, mając w szczególności

na celu ochronę interesów Rzeczypospolitej Polskiej, oraz respektuje zasady konieczności

sprawowania narodowej jurysdykcji wobec żołnierzy i pracowników jednostki wojskowej

poza granicami państwa (Polskiego Kontyngentu Wojskowego).

2.

Prokurator wykonuje również czynności mające na celu realizację zadań na rzecz organizacji

międzynarodowej, w której misji uczestniczy jednostka wojskowa poza granicami państwa

(Polski Kontyngent Wojskowy), mając na uwadze przede wszystkim poszanowanie interesów

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do podstawowych zadań prokuratora należy niedopuszczenie do sprawowania jurysdykcji

wobec żołnierzy i pracowników jednostki wojskowej poza granicami państwa (Polskiego

Kontyngentu Wojskowego) przez organy inne niż państwa polskiego, chyba że prawo polskie

lub umowa międzynarodowa stanowią inaczej.

1.

Obsługę administracyjną prokuratora sprawuje sekretariat jednostki, w której pełnił

on służbę przed skierowaniem za granicę, albo innej jednostki wskazanej w rozkazie

przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

2.

Czynności administracyjne na terenie wykonywania zadań poza granicami państwa prokurator

może zlecać w niezbędnym zakresie komórkom organizacyjnym jednostek wojskowych poza

granicami państwa (Polskiego Kontyngentu Wojskowego), a w szczególności jednostce

Żandarmerii Wojskowej.

1.

Wykonując obowiązki służbowe, prokurator powinien uwzględniać potrzeby obsługiwanej

jednostki wojskowej w zakresie wykonywania przez nią zadań i utrzymania gotowości

bojowej, jeżeli nie sprzeciwiają się temu prawo międzynarodowe i obowiązujące ustawodawstwo

oraz dobro prowadzonych postępowań karnych.

2.

Prokurator sam ma obowiązek wykonywania i zlecania innym organom czynności, w tym

procesowych, z uwzględnieniem międzynarodowego prawa konfliktów zbrojnych, a w szczególności

zasad prawa humanitarnego dotyczącego konfliktów zbrojnych i ich ofiar.

3.

Prowadząc czynności procesowe w ramach postępowania karnego, w tym stosując środki

przymusu, prokurator wykonuje je zgodnie z prawem polskim. Uwzględnienie przepisów

obowiązujących na terenie misji oraz potrzeb wynikających z panującej sytuacji wojskowej

jest dopuszczalne, o ile nie stoi w sprzeczności z prawem polskim.

W postępowaniu przed sądem wojskowym prokurator podejmuje czynności zmierzające do

prawidłowego i jednolitego stosowania prawa. W tym celu

1)

bierze udział w rozprawach i posiedzeniach;

2)

składa wnioski dotyczące wymiaru kary i innych rozstrzygnięć;

3)

zaskarża orzeczenia, które uznaje za niesłuszne.

Prokurator w toku postępowania sądowego dąży do wyjaśnienia okoliczności sprawy mogących

mieć wpływ na treść orzeczenia. Działania podejmowane przez prokuratora powinny uwzględniać

wychowawczą rolę procesu karnego oraz przyczyniać się do umacniania autorytetu sądu

wojskowego i powagi jego orzeczeń.

1.

Prokurator uczestniczy w posiedzeniach sądu wojskowego, gdy ustawa tak stanowi oraz

gdy sąd wojskowy rozpoznaje wniosek prokuratora albo rozstrzyga zażalenie na jego

decyzję.

2.

W posiedzeniu sądu wojskowego rozpoznającego zażalenie na zatrzymanie udział prokuratora

jest obowiązkowy, gdy zatrzymanie nastąpiło na jego zarządzenie lub gdy w trybie nadzoru

prokurator stwierdził uchybienia.

3.

Prokurator powinien uczestniczyć także w innych posiedzeniach, gdy wymaga tego interes

postępowania.

1.

Do udziału w rozprawie (posiedzeniu) powinien być wyznaczony prokurator, który w danej

sprawie prowadził lub nadzorował postępowanie przygotowawcze albo sporządził lub zatwierdził

akt oskarżenia.

2.

Odstępstwa od zasady określonej w ust. 1 są dopuszczalne w uzasadnionych przypadkach,

a w postępowaniu przed wojskowym sądem okręgowym tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych.

Na rozprawie (posiedzeniu) prokurator składa wnioski we wszystkich kwestiach wymagających

rozstrzygnięcia przez sąd wojskowy i wypowiada się na temat wniosków zgłaszanych przez

uczestników postępowania. Wypowiedzi prokuratora powinny zawierać należycie sprecyzowane

stanowisko.

Prokurator w przemówieniu końcowym, po przedstawieniu istotnych okoliczności sprawy,

omówieniu i ocenie dowodów, wskazuje prawne i społeczne aspekty sprawy, uzasadniając

kwalifikację prawną czynu, rodzaj i wymiar wnioskowanej kary i środków karnych oraz

innych rozstrzygnięć.

1.

Z przebiegu i wyników rozprawy (posiedzenia) prokurator składa niezwłocznie sprawozdanie

wraz z własną oceną orzeczenia (zarządzenia) przełożonemu, który swoim podpisem pod

adnotacją w aktach nadzoru stwierdza przyjęcie sprawozdania. W szczególności prokurator

informuje o zastosowaniu przez sąd wojskowy przepisów art. 387 i 397 kpk, czyniąc

o tym adnotację w aktach nadzoru. W sprawach rozpoznawanych bez udziału prokuratora

zasadność orzeczenia bada i składa sprawozdanie wyznaczony prokurator.

2.

Przełożony, niezależnie od oceny prokuratora, może polecić złożenie wniosku o sporządzenie

na piśmie uzasadnienia orzeczenia. We wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia

orzeczenia, które wydano w sprawie obejmującej więcej niż jednego oskarżonego, należy

wskazać, którego z oskarżonych wniosek dotyczy.

1.

Środek odwoławczy od orzeczenia sądu wojskowego pierwszej instancji przesyła uprawniony

prokurator.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

środka odwoławczego.

1.

Przy powoływaniu się na dowód w sprawie należy w uzasadnieniu środka odwoławczego

wskazać numer karty akt sprawy, a także postanowienia o ujawnieniu dowodu.

2.

Jeżeli w środku odwoławczym powołuje się dowody objęte wnioskiem o sprostowanie protokołu

rozprawy, a w kwestii tej nie nastąpiło jeszcze rozstrzygnięcie, treść dowodów można

także podać w brzmieniu określonym we wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy.

1.

Równocześnie z przesłaniem środka odwoławczego do sądu wojskowego należy przekazać

prokuratorowi, który będzie występował przed sądem wojskowym drugiej instancji, akta

nadzoru wraz z odpisem zaskarżonego orzeczenia i dodatkowym odpisem środka odwoławczego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio po otrzymaniu z sądu wojskowego zawiadomienia

o przyjęciu środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego, z tym że z aktami nadzoru

przesyła się w miarę możliwości odpis wyroku i tego środka.

Do udziału w rozprawach i posiedzeniach sądu odwoławczego wyznacza prokuratora naczelnik

właściwego wydziału, który decyduje także o potrzebie złożenia wniosku na piśmie.

Przepis § 246 stosuje się odpowiednio.

O cofnięciu środka odwoławczego należy zawiadomić prokuratora, który zaskarżył orzeczenie,

i podać mu motywy tej decyzji.

1.

W postępowaniu przed sądem odwoławczym przepis § 247 stosuje się odpowiednio.

2.

W razie potrzeby, wynikającej z charakteru sprawy lub wagi rozstrzyganych problemów,

sporządza się wniosek na piśmie.

3.

We wniosku należy omówić uchybienia postępowania sądowego wymagające zwrócenia na

nie uwagi sądowi wojskowemu niższej instancji.

Akta nadzoru zwraca się właściwej prokuraturze, podając w miarę potrzeby główne motywy

stanowiska sądu wojskowego odwoławczego oraz ocenę tego stanowiska.

Zwracając akta nadzoru wojskowemu prokuratorowi okręgowemu (garnizonowemu), powiadamia

się go o dostrzeżonych w postępowaniu odwoławczym uchybieniach postępowania przygotowawczego

lub sądowego, a w miarę potrzeby podejmuje się odpowiednie środki oddziaływania służbowego.

1.

W razie stwierdzenia w orzeczeniu sądu wojskowego odwoławczego uchybień wymienionych

w art. 439 kpk lub innego rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 kpk,

wniosek o doręczenie orzeczenia kieruje do sądu wojskowego odwoławczego prokurator

Naczelnej Prokuratury Wojskowej lub naczelnik właściwego wydziału wojskowej prokuratury

okręgowej. W przypadku, o którym mowa w art. 457 § 2 kpk, przy kierowaniu wniosku

o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem stosuje się odpowiednio § 249 ust. 2 zdanie

drugie; przepis § 249 ust. 1 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio.

2

Kasację od orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, wnosi do IWSN za pośrednictwem sądu

wojskowego odwoławczego odpowiednio - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej lub

prokurator wojskowej prokuratury okręgowej.

3.

Pisemną odpowiedź na kasację składa odpowiednio prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej

lub wojskowej prokuratury okręgowej w terminie 14 dni od dnia otrzymania kasacji innej

strony. Uznając kasację za oczywiście bezzasadną, prokurator zarządza przesłanie odpowiedzi

podmiotom wymienionym w art. 530 § 5 kpk, o czym informuje sąd wojskowy, a po nadejściu

zwrotnych poświadczeń jej odbioru przesyła je do sądu wojskowego w ślad za odpowiedzią

na kasację.

4.

W przypadku niesporządzenia przez sąd wojskowy odwoławczy uzasadnienia orzeczenia

w czasie powodującym zagrożenie upływu terminu, o którym mowa w art. 524 § 3 kpk,

wojskowy prokurator okręgowy, na miesiąc przed upływem tego terminu, powinien zawiadomić

o tym prezesa sądu wojskowego odwoławczego.

1.

Uznając potrzebę wznowienia postępowania sądowego z urzędu lub na skutek podania uprawnionej

osoby, wojskowy prokurator garnizonowy przedstawia wojskowemu prokuratorowi okręgowemu

stosowny wniosek wraz z aktami sprawy.

2.

W razie uznania podania za niezasadne pozostawia się je bez biegu i powiadamia się

o tym zainteresowanego, podając motywy odmowy.

3.

W sprawie, w której akt oskarżenia wniósł wojskowy prokurator okręgowy, wniosek o

skierowanie do sądu wojskowego wniosku o wznowienie postępowania z urzędu lub zasługujące

na uwzględnienie podanie uprawnionej osoby o wznowienie postępowania przesyła się

do Naczelnej Prokuratury Wojskowej.

4.

Wniosek o wznowienie postępowania przesyła do właściwego sądu wojskowego wojskowy

prokurator okręgowy.

1.

W przypadku ujawnienia okoliczności dających podstawę do odwołania odroczenia wykonania

kary pozbawienia wolności albo do podjęcia zawieszonego postępowania wykonawczego

prokurator bezzwłocznie występuje do sądu wojskowego ze stosownym wnioskiem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia

wolności, warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności

i warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Prokurator powinien brać udział w posiedzeniach sądu wojskowego, gdy sąd wojskowy

pierwszej lub drugiej instancji rozstrzyga

1)

prośbę o ułaskawienie;

2)

wątpliwości dotyczące wykonania orzeczenia lub zarzuty dotyczące obliczenia kary;

3)

o zamianie kary pozbawienia wolności na karę grzywny;

4)

w przedmiocie umorzenia lub zawieszenia postępowania;

5)

o zamianie kary grzywny lub kary ograniczenia wolności na zastępczą karę pozbawienia

wolności;

6)

w przedmiocie wykonania kary pozbawienia wolności po zwolnieniu skazanego z zakładu

psychiatrycznego albo zakładu leczenia odwykowego;

7)

w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności

oraz odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Prokurator powinien rozważyć potrzebę wzięcia udziału w posiedzeniu sądu wojskowego

również w innych sprawach, zwłaszcza zawiłych lub poruszających opinię społeczną.

Biorąc udział w posiedzeniu sądu wojskowego, prokurator powinien ustosunkować się

do rozpatrywanych wniosków i kwestii z nimi związanych, a następnie do oceny zasadności

orzeczenia sądu wojskowego oraz, w razie potrzeby, do jego zaskarżenia, jeżeli uzna

je za wadliwe lub niesłuszne.

1.

Jeżeli z treści otrzymanego pisma wynika, że zawiera ono prośbę o ułaskawienie, prokurator

przesyła je do właściwego sądu wojskowego pierwszej instancji.

2.

Biorąc udział w posiedzeniu sądu wojskowego rozpoznającego prośbę o ułaskawienie,

prokurator powinien zwracać uwagę na to, czy okoliczności, o których mowa w art. 563

kpk, są należycie wyjaśnione i poparte dowodami. Prokurator zwraca w szczególności

uwagę, czy

1)

wskazane w prośbie, a powstałe po wydaniu wyroku, zdarzenia są należycie udokumentowane;

2)

zebrano dokumenty dotyczące zachowania się skazanego po wydaniu wyroku, a zwłaszcza

a)

aktualny wywiad środowiskowy,

b)

opinię służbową - w odniesieniu do żołnierzy,

c)

opinie z miejsca pracy,

d)

aktualne dane o karalności,

e)

opinie o zachowaniu się w zakładzie karnym w okresie odbywania kary pozbawienia wolności,

f)

dowody dotyczące zapłaty orzeczonej grzywny, nawiązki, opłat i kosztów sądowych,

g)

dane o naprawieniu szkody lub zadośćuczynieniu.

3.

Przychylając się do prośby o ułaskawienie na posiedzeniu sądu wojskowego, prokurator

zajmuje równocześnie stanowisko w sprawie udzielenia przerwy w wykonaniu kary lub

wstrzymania jej wykonania.

Niedopuszczalne jest składanie przez prokuratora na posiedzeniu sądu wojskowego wniosku

o pozostawienie sprawy bez dalszego biegu, jeżeli o wydanie opinii zwrócił się Prokurator

Generalny, na podstawie art. 567 § 1 i 2 kpk, lub Naczelny Prokurator Wojskowy, na

podstawie art. 567 § 1 i 2 kpk w związku z art. 657 § 1 kpk.

1.

Uznając potrzebę wszczęcia postępowania o ułaskawienie z urzędu, prokurator przedstawia

prokuratorowi nadrzędnemu umotywowany wniosek wraz z aktami sprawy i odpowiednimi

dokumentami.

2.

W przypadku przewidzianym w art. 568 kpk prokurator występuje równocześnie z wnioskiem

o wstrzymanie przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego wykonania kary lub o zarządzenie

przerwy w jej wykonaniu.

1.

Przepisy działu stosuje się odpowiednio do udziału prokuratora w

1)

postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe oraz o odszkodowanie za niesłuszne

skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie;

2)

posiedzeniu sądu wojskowego pierwszej instancji i wojskowego sądu okręgowego jako

sądu odwoławczego (w tym w postępowaniu wykonawczym) oraz odnośnie do składanych środków

odwoławczych od postanowień sądu wojskowego.

2.

Przepisy działu stosuje się odpowiednio do udziału prokuratora Naczelnej Prokuratury

Wojskowej w postępowaniu odwoławczym przed IWSN.

1.

Przepisy działu stosuje się odpowiednio w sprawach o wykroczenia skarbowe.

2.

Prokurator podejmuje czynności w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, w razie powzięcia

wiarygodnej wiadomości o naruszeniu prawa w toku tego postępowania lub gdy ze względu

na społeczny wydźwięk albo charakter sprawy uzna, że jego udział jest wskazany.

3.

Prokurator jest oskarżycielem publicznym we wszystkich sprawach o wykroczenia podlegające

orzecznictwu sądów wojskowych.

W postępowaniu w sprawie o wykroczenia prokurator

1)

po powzięciu wiarygodnej wiadomości w sprawie zaistnienia zdarzenia wyczerpującego

znamiona wykroczenia przeprowadza czynności wyjaśniające lub zleca ich przeprowadzenie

Żandarmerii Wojskowej;

2)

wydaje w toku czynności wyjaśniających prowadzonych przez niego lub przez Żandarmerię

Wojskową stosowne postanowienia i zarządzenia, w szczególności w kwestiach

a)

zabezpieczenia i dopuszczenia dowodów,

b)

zarządzenia i przeprowadzenia przeszukania, zatwierdzenia przeszukania przeprowadzonego

bez jego polecenia, w wypadkach niecierpiących zwłoki, a także w przedmiocie zatrzymanych

w toku tych czynności przedmiotów;

3)

stosuje środki przymusu, o których mowa w art. 49 i 50 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395 i 765), w toku prowadzonych przez niego czynności wyjaśniających;

4)

sporządza osobiście lub zatwierdza sporządzone przez Żandarmerię Wojskową wnioski

o ukaranie i kieruje je do właściwego sądu wojskowego;

5)

uczestniczy w postępowaniu sądu wojskowego rozpoznającego wniosek o ukaranie, gdy

tak zarządzą wojskowy prokurator okręgowy, wojskowy prokurator garnizonowy lub ich

zastępcy;

6)

wnosi środki odwoławcze od orzeczeń sądowych;

7)

kieruje, z zachowaniem drogi służbowej, wnioski w przedmiocie wniesienia nadzwyczajnych

środków zaskarżenia; wniosek o wznowienie postępowania jest kierowany do właściwego

miejscowo wojskowego prokuratora okręgowego, w przypadku zaś kasacji - jej projekt

jest kierowany do Naczelnego Prokuratora Wojskowego.

W razie zaistnienia sytuacji określonej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. Nr 190, poz. 1474 oraz z 2012 r. poz. 1529) prokurator wojskowej prokuratury garnizonowej wszczyna postępowanie dyscyplinarne,

a wszczęte wcześniej przejmuje do własnego prowadzenia.

W toku postępowania dyscyplinarnego prokurator może

1)

przeprowadzić postępowanie wyjaśniające;

2)

odstąpić od prowadzenia postępowania wyjaśniającego;

3

skierować do sądu wojskowego wniosek o ukaranie dyscyplinarne albo o wydanie orzeczenia,

o którym mowa w art. 61 pkt 1-3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej.

Wszczęcie albo przejęcie postępowania dyscyplinarnego do prowadzenia przez prokuratora

oraz odstąpienie od prowadzenia postępowania wyjaśniającego wymagają wydania postanowienia.

Środki zapobiegające naruszeniu prawa prokurator podejmuje bezpośrednio po ustaleniu

okoliczności uzasadniających ich stosowanie, niezależnie od stopnia zaawansowania

postępowania przygotowawczego.

1.

Przekazanie na podstawie art. 18 § 2 kpk właściwemu organowi sprawy, w której odmówiono

wszczęcia śledztwa lub dochodzenia albo postępowanie umorzono, powinno nastąpić w

szczególności, gdy zachodzi potrzeba podjęcia przez obowiązane organy przewidzianych

prawem środków zmierzających między innymi do

1)

ochrony środowiska;

2)

wyciągnięcia konsekwencji służbowych w stosunku do żołnierza lub pracownika wojska

naruszającego obowiązki służbowe;

3)

pociągnięcia do odpowiedzialności materialnej pracownika wojska winnego powstania

szkody;

4)

przeciwdziałania demoralizacji nieletniego;

5)

zobowiązania osoby uzależnionej do poddania się leczeniu odwykowemu.

2.

Jeżeli ustawa uzależnia wszczęcie przez właściwy organ postępowania, o którym mowa

w ust. 1, od złożenia wniosku, prokurator, przekazując sprawę, składa wniosek lub

zwraca się do uprawnionego organu o jego złożenie, wnosząc jednocześnie o poinformowanie

go o sposobie załatwienia sprawy.

W ramach współdziałania z dowódcami jednostek wojskowych w zapobieganiu przestępczości

i innym naruszeniom prawa prokurator

1)

na prośbę dowódców rodzajów sił zbrojnych lub z własnej inicjatywy może złożyć informację

o stanie przestępczości i o stanie przestrzegania prawa przez podległych im żołnierzy

i pracowników wojska;

2)

może skierować na prośbę innych niż wymienieni w pkt 1 dowódców jednostek wojskowych

oraz kierującego komórką organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej, właściwą w sprawach

dyscypliny wojskowej - informacje o stanie zagrożenia przestępczością i innymi naruszeniami

prawa z odpowiednimi informacjami;

3)

podejmuje działania zmierzające do tworzenia prawnych i organizacyjnych warunków przeciwdziałania

naruszeniom prawa.

Wpływające do wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury petycje oraz skargi i

wnioski, o których mowa w art. 227 i 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267), podlegają załatwieniu zgodnie z przepisami działu VIII tego Kodeksu oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r.

w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków

(Dz. U. Nr 5, poz. 46).

Skargę na czynności lub zachowanie prokuratora i pracownika rozpatruje jego przełożony.

1.

Pisma o charakterze procesowym dotyczące zakresu działania prokuratora w postępowaniu

karnym w konkretnej sprawie rozpatruje się w trybie przewidzianym w odpowiednich przepisach

tego postępowania. Pism tych nie należy traktować jako skarg.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do postępowania w sprawie o przestępstwa skarbowe,

o wykroczenia skarbowe oraz do postępowania w sprawie o wykroczenia.

Jeżeli pismo lub zgłoszenie ustne, podlegające rozpoznaniu w trybie określonego postępowania,

zawiera także zarzuty dotyczące niedopełnienia obowiązków, przekroczenia uprawnień

lub uchybienia godności urzędu przez prokuratora, aplikanta i pracownika, w tej części

należy je traktować jako skargę, do której rozpatrzenia właściwy jest prokurator przełożony.

Skargę na działalność prokuratury, zawierającą także zarzuty odnoszące się do działalności

innych organów, prokurator rozpoznaje w zakresie swojej właściwości i niezwłocznie

przekazuje odpis skargi właściwemu organowi.

Złożoną ustnie skargę na działalność prokuratury przyjmuje się do protokołu. Skargę

na inne organy przyjmuje się do protokołu tylko wówczas, gdy okoliczności sprawy uzasadniają

podjęcie przez prokuratora czynności w określonym trybie. W pozostałych przypadkach

informuje się skarżącego, jaki organ jest właściwy do rozpatrzenia skargi lub jakie

przysługują mu środki prawne.

(uchylony).

Przyjęcia interesantów ewidencjonuje się poprzez sporządzenie notatki urzędowej zawierającej

adnotację, czego sprawa dotyczy. Notatki urzędowe przechowuje się w jednostce przez

rok, a po upływie tego okresu można zarządzić ich zniszczenie.

1.

Wszystkie wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury dokonują dwa razy w roku analizy

oraz oceny załatwienia petycji, skarg i wniosków.

2

Wojskowe prokuratury garnizonowe przedstawiają do dnia 5 stycznia każdego roku wojskowym

prokuratorom okręgowym, a wojskowi prokuratorzy okręgowi do dnia 10 stycznia każdego

roku - do Oddziału Prezydialnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej - roczne sprawozdania

z wpływu i sposobu załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1.

3.

Układ statystyczny sprawozdań oraz wzory wykazów statystycznych, jak też termin składania

sprawozdania zbiorczego przez Naczelną Prokuraturę Wojskową określają odrębne przepisy.

Przepisy rozporządzenia stosuje się również do spraw będących w toku, a wszczętych

przed dniem jego wejścia w życie.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia