Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o działalności ubezpieczeniowej

1.

Ustawa określa warunki wykonywania

1)

działalności w zakresie ubezpieczeń osobowych i ubezpieczeń majątkowych;

2)

działalności reasekuracyjnej.

2.

Ustawa określa także zasady

1)

wykonywania zawodu aktuariusza;

2)

sprawowania nadzoru ubezpieczeniowego;

3)

organizacji i funkcjonowania ubezpieczeniowego samorządu gospodarczego.

Do stosunków z umów ubezpieczenia zawartych przez dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Określenia użyte w ustawie oznaczają

1)

biuro narodowe - biuro narodowe w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 392);

1a)

cedent - zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który w związku z wykonywaną

działalnością ubezpieczeniową lub reasekuracyjną ceduje ryzyko na zakład reasekuracji

lub zakład ubezpieczeń wykonujący działalność reasekuracyjną;

2)

duże ryzyka - ryzyka, o których mowa w dziale II załącznika do ustawy

a)

grupy 4-7, 11, 12,

b)

grupy 14, 15 - w przypadku gdy ubezpieczający wykonuje działalność gospodarczą lub

wolny zawód, a ryzyko wiąże się z tą działalnością,

c)

grupy 8, 9, 13, 16 - w przypadku gdy ubezpieczający przekracza co najmniej dwa z następujących

kryteriów w roku obrotowym

-

suma bilansowa wynosi 6,2 mln euro,

-

obroty netto wynoszą 12,8 mln euro,

-

średnia ilość pracowników wynosi 250 osób,

jeżeli ubezpieczający należy do grupy kapitałowej, dla której przygotowywane jest

sprawozdanie skonsolidowane w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330 i 613), powyższe kryteria oceniane będą na podstawie sprawozdania skonsolidowanego;

2a)

firma inwestycyjna - firmę inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. Nr 83, poz. 719, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”;

3)

główny oddział - oddział, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672 i 675), zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej albo zakładu reasekuracji mającego siedzibę w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej;

3a)

instytucja kredytowa - instytucję kredytową w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

4)

koasekuracja - umowę ubezpieczenia, na podstawie której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń

działając w porozumieniu zobowiązują się do spełnienia określonego świadczenia w przypadku

zajścia, przewidzianego w umowie, zdarzenia losowego;

5)

krajowy zakład ubezpieczeń - przedsiębiorcę, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5a)

konglomerat finansowy - konglomerat finansowy w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

5b)

mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, który nie jest

a)

zakładem ubezpieczeń,

b)

zakładem reasekuracji,

c)

dominującym podmiotem ubezpieczeniowym,

d)

dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym

- jeżeli przynajmniej jednym z jego podmiotów zależnych jest zakład ubezpieczeń lub

zakład reasekuracji; za mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy nie uważa się

Skarbu Państwa;

5c)

nadzór dodatkowy - nadzór w zakresie wynikających z przepisów prawa polskiego lub

prawa państwa członkowskiego Unii Europejskiej uprawnień i obowiązków krajowego zakładu

ubezpieczeń, krajowego zakładu reasekuracji, zagranicznego zakładu ubezpieczeń mającego

siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub zagranicznego zakładu reasekuracji

mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, który

a)

jest podmiotem dominującym wobec innego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji

lub posiada udział w innym zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji, lub jest

w inny sposób blisko powiązany z innym zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji

lub

b)

jest podmiotem zależnym od dominującego podmiotu ubezpieczeniowego lub zakładu ubezpieczeń

mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub

zakładu reasekuracji mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej, lub

c)

jest podmiotem zależnym od mieszanego dominującego podmiotu ubezpieczeniowego;

6)

oddział - oddział, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej

albo zakładu reasekuracji mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7)

organ nadzoru - Komisję Nadzoru Finansowego, o której mowa w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1149, z późn. zm.;

7a)

państwo członkowskie Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka - państwo członkowskie

Unii Europejskiej, w którym

a)

znajduje się nieruchomość wraz z częściami składowymi i przynależnościami oraz znajdującym

się w niej mieniem, o ile mienie to jest objęte tą samą umową ubezpieczenia co nieruchomość,

b)

jest zarejestrowany pojazd mechaniczny, w przypadku gdy umowa ubezpieczenia dotyczy

pojazdu mechanicznego, z zastrzeżeniem lit. c,

c)

pojazd mechaniczny ma być zarejestrowany, w przypadku gdy pojazd mechaniczny został

nabyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż to, w którym ma być zarejestrowany,

ale nie dłużej niż przez okres 30 dni od dnia objęcia pojazdu mechanicznego w posiadanie

przez jego nabywcę,

d)

została zawarta umowa ubezpieczenia, na okres nie dłuższy niż 4 miesiące, dotycząca

ubezpieczenia związanego z podróżą, niezależnie od grupy określonej w załączniku do

ustawy,

e)

ubezpieczający będący osobą fizyczną ma stałe miejsce zamieszkania,

f)

ubezpieczający będący osobą prawną ma siedzibę jednostki organizacyjnej objętej umową

ubezpieczenia;

8)

podmiot dominujący - podmiot dominujący w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, z późn. zm.;

8a)

podmiot zależny - podmiot zależny w rozumieniu ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego

systemu obrotu oraz o spółkach publicznych;

9)

(uchylony);

10

reprezentant do spraw roszczeń - pełnomocnik zakładu ubezpieczeń wykonującego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej działalność

w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych,

z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, umocowany w państwie członkowskim

Unii Europejskiej innym niż państwo siedziby zakładu ubezpieczeń zgodnie z prawem

państwa, w którym jest ustanowiony, co najmniej do dokonywania czynności prawnych

niezbędnych do wypłaty lub odmowy wypłaty odszkodowania w imieniu i na rachunek reprezentowanego

zakładu ubezpieczeń;

10a)

rodzaje reasekuracji

a)

reasekuracja ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy,

b)

reasekuracja pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których

mowa w dziale II załącznika do ustawy;

11)

spółka publiczna - spółkę publiczną w rozumieniu ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego

systemu obrotu oraz o spółkach publicznych;

12)

ubezpieczeniowa grupa kapitałowa - grupę podmiotów, w skład której wchodzi zakład

ubezpieczeń lub zakład reasekuracji podlegający nadzorowi dodatkowemu oraz co najmniej

a)

jeden z podmiotów, o którym mowa w pkt 5c lit. a-c, a także

b)

podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym

lub w inny sposób blisko powiązane z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji

podlegającym nadzorowi dodatkowemu,

c)

podmioty dominujące, posiadające znaczący udział kapitałowy lub w inny sposób blisko

powiązane z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym nadzorowi

dodatkowemu,

d)

podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym

lub w inny sposób blisko powiązane z podmiotami, o których mowa w lit. c;

13)

ubezpieczeniowy fundusz kapitałowy - w ubezpieczeniu, o którym mowa w dziale I grupa

3 załącznika do ustawy, wydzielony fundusz aktywów, stanowiący rezerwę tworzoną ze

składek ubezpieczeniowych, inwestowany w sposób określony w umowie ubezpieczenia;

13a)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, niebędący dominującym podmiotem

nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym

a)

który posiada znaczące udziały kapitałowe w podmiotach zależnych oraz

b)

którego podmiotami zależnymi są wyłącznie lub w większości zakłady ubezpieczeń lub

zakłady reasekuracji, a przynajmniej jednym z tych zakładów jest krajowy zakład ubezpieczeń

lub krajowy zakład reasekuracji lub zagraniczny zakład ubezpieczeń, który uzyskał

zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, lub zagraniczny zakład

reasekuracji, który uzyskał zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej;

13b)

znaczący udział kapitałowy - znaczący udział kapitałowy w rozumieniu ustawy o nadzorze

uzupełniającym;

14)

Urząd - Urząd Komisji Nadzoru Finansowego;

15)

zagraniczny ubezpieczeniowy fundusz gwarancyjny - podmiot, którego siedziba znajduje

się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gwarantujący zaspokojenie roszczeń

z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych w przypadku niespełnienia obowiązku ubezpieczenia lub nieustalenia sprawcy

szkody;

16)

zagraniczny zakład ubezpieczeń - przedsiębiorcę zagranicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wykonującego działalność ubezpieczeniową;

16a)

krajowy zakład reasekuracji - przedsiębiorcę, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na

wykonywanie działalności reasekuracyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

16b)

zagraniczny zakład reasekuracji - przedsiębiorcę zagranicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wykonującego działalność reasekuracyjną;

17)

bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

18)

zdarzenie losowe - niezależne od woli ubezpieczającego zdarzenie przyszłe i niepewne,

którego nastąpienie powoduje uszczerbek w dobrach osobistych lub w dobrach majątkowych

albo zwiększenie potrzeb majątkowych po stronie ubezpieczającego lub innej osoby objętej

ochroną ubezpieczeniową.

2.

Ilekroć w ustawie, jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez

to rozumieć także państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych

związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków

zdarzeń losowych.

1a.

Przez działalność reasekuracyjną rozumie się wykonywanie czynności związanych z przyjmowaniem

ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze

cedowanie przyjętego ryzyka, w szczególności

1)

zawieranie i wykonywanie umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji;

2)

składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia

należne z tytułu umów, o których mowa w pkt 1;

3)

ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu zawieranych umów, o których mowa w

pkt 1;

4)

wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa

w pkt 1;

5)

prowadzenie kontroli przestrzegania przez cedentów warunków umów, o których mowa w

pkt 1.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wykonywać innej działalności poza działalnością ubezpieczeniową

i bezpośrednio z nią związaną, z zastrzeżeniem ust. 2c i 8 oraz art. 26 ust. 1.

2a.

Zakład reasekuracji nie może wykonywać innej działalności poza działalnością reasekuracyjną

i czynnościami bezpośrednio z nią związanymi.

2b.

Czynnościami bezpośrednio związanymi z działalnością reasekuracyjną są w szczególności

czynności w zakresie doradztwa statystycznego, doradztwa aktuarialnego, analizy ryzyka,

badań na rzecz klientów, lokowania środków zakładu reasekuracji, a także czynności

zapobiegania powstawaniu lub zmniejszeniu skutków wypadków ubezpieczeniowych lub finansowanie

tych działań z funduszu prewencyjnego.

2c.

Zakład ubezpieczeń działający jako zakład ubezpieczeń i reasekuracji może wykonywać

również działalność, o której mowa w ust. 1a i 2b.

3.

Czynnościami ubezpieczeniowymi, o których mowa w ust. 1, są

1)

zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania

uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. Nr 124, poz. 1154, z późn. zm., a także wykonywanie tych umów;

1a)

zawieranie umów reasekuracji lub zlecanie ich zawierania brokerom reasekuracyjnym

w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, a także wykonywanie tych umów, w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia

lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (reasekuracja bierna);

2)

składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia

należne z tytułu umów, o których mowa w pkt 1 i 1a;

3)

ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu zawieranych umów, o których mowa w

pkt 1 i 1a;

4)

ustanawianie w drodze czynności cywilnoprawnych zabezpieczeń rzeczowych lub osobistych,

jeżeli są one bezpośrednio związane z zawieraniem umów, o których mowa w pkt 1 i 1a.

4.

Czynnościami ubezpieczeniowymi są również

1)

ocena ryzyka w ubezpieczeniach osobowych i ubezpieczeniach majątkowych oraz w umowach

gwarancji ubezpieczeniowych;

2)

wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa

w ust. 3 pkt 1 i 1a;

3)

przejmowanie i zbywanie przedmiotów lub praw nabytych przez zakład ubezpieczeń w związku

z wykonywaniem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

4)

prowadzenie kontroli przestrzegania przez ubezpieczających lub ubezpieczonych, zastrzeżonych

w umowie lub w ogólnych warunkach ubezpieczeń, obowiązków i zasad bezpieczeństwa odnoszących

się do przedmiotów objętych ochroną ubezpieczeniową;

5)

prowadzenie postępowań regresowych oraz postępowań windykacyjnych związanych z wykonywaniem

a)

umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych,

b)

umów reasekuracji w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia i umów gwarancji

ubezpieczeniowych;

6)

lokowanie środków zakładu ubezpieczeń;

7)

wykonywanie innych czynności określonych w przepisach innych ustaw.

5.

Czynnościami ubezpieczeniowymi są także następujące czynności, jeżeli są wykonywane

przez zakład ubezpieczeń

1)

ustalanie przyczyn i okoliczności zdarzeń losowych;

2)

ustalanie wysokości szkód oraz rozmiaru odszkodowań oraz innych świadczeń należnych

uprawnionym z umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych;

3)

ustalanie wartości przedmiotu ubezpieczenia;

4)

czynności zapobiegania powstawaniu albo zmniejszeniu skutków wypadków ubezpieczeniowych

lub finansowanie tych działań z funduszu prewencyjnego.

6.

Zakład ubezpieczeń może zlecać wykonanie czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 1-6

oraz ust. 5, innym podmiotom. Czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 1-6 oraz ust.

5, wykonywane przez te podmioty są traktowane jak czynności ubezpieczeniowe, w zakresie,

w jakim są wykonywane w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 5 oraz ust. 5 pkt 1 i 2, uważa się za czynności

ubezpieczeniowe także wtedy, gdy ich wykonywania podejmuje się zakład ubezpieczeń

na wniosek innego zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, Polskiego

Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych lub uprawnionego z tytułu umów, o których mowa

w ust. 3 pkt 1, także gdy umowy te zawarte są z innym zakładem ubezpieczeń.

8.

Zakład ubezpieczeń może bezpośrednio lub poprzez pośredników ubezpieczeniowych ustanowionych

na podstawie odrębnych przepisów

1)

(uchylony);

2)

pośredniczyć w imieniu lub na rzecz podmiotów wykonujących czynności bankowe określone

w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1376, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”, przy zawieraniu umów w ramach wykonywania tych czynności, na zasadach określonych

w ustawie - Prawo bankowe;

3)

pośredniczyć w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych

lub tytułów uczestnictwa funduszy zagranicznych, funduszy inwestycyjnych otwartych

z siedzibą w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz funduszy inwestycyjnych

otwartych z siedzibą w państwach należących do OECD innych niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546, z późn. zm..

9.

Zakład ubezpieczeń może zlecić, w formie pisemnej, innym podmiotom wykonywanie czynności,

o których mowa w ust. 3 pkt 2.

10.

O zawarciu zlecenia, o którym mowa w ust. 9, zakład ubezpieczeń niezwłocznie informuje

organ nadzoru.

Ustala się podział ubezpieczeń według działów, grup i rodzajów ryzyka określony w

załączniku do ustawy.

Zakład ubezpieczeń może wykonywać działalność ubezpieczeniową wyłącznie w formie spółki

akcyjnej albo towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych.

„1. Do postępowań wszczętych odpowiednio na podstawie przepisów

2)

art. 35 i 36 ustawy wymienionej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym,

- i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Do umów ubezpieczenia zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej wymaga zezwolenia organu nadzoru.

2.

Działalność ubezpieczeniową wykonuje zakład ubezpieczeń działający jako zakład ubezpieczeń

albo zakład ubezpieczeń i reasekuracji.

3.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w formie spółki akcyjnej ma obowiązek i

wyłączne prawo używania w nazwie lub firmie wyrazów „towarzystwo ubezpieczeń”, „zakład

ubezpieczeń”, „towarzystwo ubezpieczeń i reasekuracji”, „zakład ubezpieczeń i reasekuracji”.

Dopuszczalne jest używanie w obrocie odpowiednio skrótów „TU”, „ZU”, „TUiR”, „ZUiR”.

4.

Zakład ubezpieczeń, w formie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, ma obowiązek i wyłączne

prawo używania w nazwie wyrazów „towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych”. Dopuszczalne

jest używanie w obrocie skrótu „TUW”.

1.

Postępowania dotyczące roszczeń odszkodowawczych wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

2.

Postępowania dotyczące roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wszczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się według przepisów

dotychczasowych.

Organ nadzoru może być uczestnikiem postępowania rejestrowego dotyczącego zakładu

ubezpieczeń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który

wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2011 r.

1.

Zakład ubezpieczeń nie może wykonywać jednocześnie działalności, o której mowa w dziale

I załącznika do ustawy, oraz w dziale II załącznika do ustawy.

2.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność, o której mowa w dziale I załącznika do

ustawy, używa w nazwie lub firmie wyrazy wyróżniające ten rodzaj działalności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Powództwo o roszczenia wynikające z umów ubezpieczenia można wytoczyć albo według

przepisów o właściwości ogólnej albo przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub

siedziby ubezpieczającego, ubezpieczonego, uposażonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

1.

Krajowy lub zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową

w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych

za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów staje się członkiem

1)

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego - z dniem zawarcia pierwszej umowy w tej

grupie ubezpieczenia, oraz

2)

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

a)

w przypadku krajowego zakładu ubezpieczeń - z dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej,

b)

w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej - z dniem złożenia deklaracji członkowskiej,

c)

w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej - z dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez główny

oddział.

2.

Krajowy zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujący działalność

ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego staje się członkiem Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego z dniem zawarcia pierwszej umowy w tego rodzaju ubezpieczeniu.

1.

Reprezentantem do spraw roszczeń może być osoba prawna lub osoba fizyczna dająca rękojmię

należytego wykonywania czynności likwidacyjnych i regulowania płatności odszkodowawczych.

2.

Dane dotyczące ustanowionych reprezentantów do spraw roszczeń zakład ubezpieczeń przekazuje,

w terminie 30 dni od dnia ich ustanowienia, Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

3.

Dane dotyczące reprezentantów do spraw roszczeń, o których mowa w ust. 2, obejmują

1)

nazwę i adres siedziby zakładu ubezpieczeń, który ustanowił reprezentanta do spraw

roszczeń;

2)

imię i nazwisko lub nazwę reprezentanta do spraw roszczeń;

3)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym ustanowiony jest reprezentant do

spraw roszczeń;

4)

adres zamieszkania lub adres siedziby reprezentanta do spraw roszczeń;

5)

adres do korespondencji reprezentanta do spraw roszczeń, jeżeli jest inny niż adres,

o którym mowa w pkt 4;

6)

numer telefonu, numer faksu, adres elektroniczny reprezentanta do spraw roszczeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 65 i art. 10, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 50 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez krajowy zakład ubezpieczeń lub zagraniczny

zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii

Europejskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega nadzorowi organu nadzoru.

1.

Zakład ubezpieczeń udziela ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy ubezpieczenia

zawartej z ubezpieczającym.

2.

Umowa ubezpieczenia ma charakter dobrowolny, z zastrzeżeniem przepisów ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim

Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

3.

Ogólne warunki ubezpieczenia oraz umowa ubezpieczenia powinny być formułowane jednoznacznie

i w sposób zrozumiały.

4.

Postanowienia sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczającego,

ubezpieczonego, uposażonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

Ogólne warunki ubezpieczenia określają w szczególności

1)

rodzaj ubezpieczenia i jego przedmiot;

2)

warunki zmiany sumy ubezpieczenia lub sumy gwarancyjnej, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia

taką zmianę przewidują;

3)

prawa i obowiązki każdej ze stron umowy ubezpieczenia;

4)

zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń;

5)

przy ubezpieczeniach majątkowych - sposób ustalania rozmiaru szkody;

6)

sposób określania sumy odszkodowania lub innego świadczenia, jeżeli ogólne warunki

ubezpieczenia przewidują odstępstwa od zasad ogólnych;

7)

sposób ustalania i opłacania składki ubezpieczeniowej;

8)

metodę i sposób indeksacji składek, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia indeksację

przewidują;

9)

tryb i warunki dokonania zmiany umowy ubezpieczenia zawartej na czas nieokreślony;

10)

przesłanki i terminy wypowiedzenia umowy przez każdą ze stron, a także tryb i warunki

wypowiedzenia, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia przewidują taką możliwość.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

17 oraz pkt 57 w zakresie dodawanych art. 42f-42k, które wchodzą w życie po upływie

6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

jest obowiązany do zawarcia w umowie ubezpieczenia

1)

definicji poszczególnych świadczeń;

2)

wysokości składek odpowiadających poszczególnym świadczeniom podstawowym i dodatkowym;

3)

zasad ustalania świadczeń należnych z tytułu umowy, w szczególności sposobu kalkulacji

i przyznawania premii, rabatów i udziału w zyskach ubezpieczonego, określenia stopy

technicznej, wskazania wartości wykupu oraz wysokości sumy ubezpieczenia w przypadku

zmiany umowy ubezpieczenia na bezskładkową, o ile są one gwarantowane, określenia

kosztów oraz innych obciążeń pobieranych przez zakład ubezpieczeń przy wypłacie świadczeń;

4)

opisu tych czynników w metodach kalkulacji rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, które

mogą mieć wpływ na zmianę wysokości świadczenia zakładu ubezpieczeń;

5)

wskazania przepisów regulujących opodatkowanie świadczeń zakładu ubezpieczeń.

2.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, przed wyrażeniem

przez strony zgody na zmianę warunków umowy lub zmianę prawa właściwego dla zawartej

umowy ubezpieczenia zakład ubezpieczeń jest obowiązany przekazać pisemnie informacje

w tym zakresie ubezpieczającemu wraz z określeniem wpływu tych zmian na wartość świadczeń

przysługujących z tytułu zawartej umowy.

3.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

pisemnie informuje ubezpieczającego, nie rzadziej niż raz w roku, o wysokości świadczeń

przysługujących z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, w tym o wartości wykupu, jeżeli

wysokość świadczeń ulega zmianie w trakcie obowiązywania umowy ubezpieczenia. W przypadku

gdy z umowy ubezpieczenia przysługuje świadczenie ustalane na podstawie sumy ubezpieczenia

wyrażonej w ustalonej kwocie, zakład ubezpieczeń informuje ubezpieczającego o każdej

zmianie w zakresie sumy ubezpieczenia.

3a.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

jest obowiązany do pisemnego informowania ubezpieczającego, nie rzadziej niż raz w

roku, o wartości premii, jeżeli umowa ubezpieczenia uwzględnia udział w zysku z inwestowania

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

3aa

Pisemne informacje, o których mowa w ust. 2-3a, zakład ubezpieczeń może przekazać

za zgodą ubezpieczającego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pod warunkiem

opatrzenia tych wiadomości bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą

ważnego kwalifikowanego certyfikatu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262).

3b.

W przypadku umów ubezpieczenia na rzecz osoby trzeciej, w szczególności ubezpieczeń

grupowych, ubezpieczający obowiązany jest do przekazania ubezpieczonemu informacji

określonych w ust. 2-3a. Umowa ubezpieczenia określa sposób przekazywania informacji,

o których mowa w ust. 2-3a, przy czym informacje te powinny być przekazane ubezpieczonemu

1)

przed wyrażeniem przez ubezpieczającego zgody na zmianę warunków umowy lub prawa właściwego

dla umowy ubezpieczenia - w przypadku informacji, o których mowa w ust. 2;

2)

niezwłocznie po przekazaniu informacji ubezpieczającemu przez zakład ubezpieczeń -

w przypadku informacji, o których mowa w ust. 3 i 3a.

3c.

W przypadku grupowych umów ubezpieczenia, o którym mowa w dziale I załącznika do ustawy,

zakład ubezpieczeń, na żądanie ubezpieczonego, jest obowiązany do przekazania informacji

określonych w ust. 2-3a.

3d.

W przypadku nieprzekazania ubezpieczonemu, zgodnie z ust. 3c, wymaganych informacji,

zmiana warunków umowy lub prawa właściwego dla umowy ubezpieczenia, wysokości świadczeń

przysługujących z tytułu umowy ubezpieczenia, w tym wartości wykupu, sumy ubezpieczenia

w przypadku umowy ubezpieczenia z sumą ubezpieczenia wyrażoną w ustalonej kwocie oraz

wartości premii jest skuteczna względem ubezpieczonego jedynie w części korzystnej

dla tego ubezpieczonego.

3e.

W przypadku nieprzekazania ubezpieczonemu informacji, o których mowa w ust. 2-3a,

zgodnie z ust. 3b ubezpieczający ponosi wobec ubezpieczonego odpowiedzialność na zasadach

ogólnych.

4.

W zakresie ubezpieczeń na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym,

o których mowa w dziale I grupa 3 załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń jest obowiązany

do określenia lub zawarcia w umowie ubezpieczenia

1)

wykazu oferowanych ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych;

2)

zasad ustalania wartości świadczeń oraz wartości wykupu ubezpieczenia, w tym również

zasad umarzania jednostek ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego i terminów ich zamiany

na środki pieniężne i wypłaty świadczenia;

3)

regulaminu lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego obejmującego

w szczególności charakterystykę aktywów wchodzących w skład tego funduszu, kryteria

doboru aktywów oraz zasady ich dywersyfikacji i inne ograniczenia inwestycyjne;

4)

zasad i terminów wyceny jednostek ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

5)

zasad ustalania wysokości kosztów oraz wszelkich innych obciążeń potrącanych ze składek

ubezpieczeniowych lub z ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

6)

zasad alokacji składek ubezpieczeniowych w jednostki ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego,

w szczególności w zakresie określonym w pkt 4 i 5, oraz terminu zamiany składek na

jednostki tego funduszu.

5.

W zakresie umów ubezpieczenia z działu I grupa 3 załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

jest obowiązany do

1)

dokonywania wyceny jednostek ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego nie rzadziej

niż raz w miesiącu;

2)

ogłaszania, nie rzadziej niż raz w roku, w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim wartości

jednostki ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego ustalonej w miesiącu poprzedzającym

miesiąc, w którym jest dokonywane ogłoszenie;

3)

sporządzania i publikowania rocznych i półrocznych sprawozdań ubezpieczeniowego funduszu

kapitałowego.

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres sprawozdań, o których mowa w ust. 5 pkt 3, a także formę, sposób sporządzania

oraz termin i sposób publikacji tych sprawozdań, uwzględniając konieczność właściwego

i pełnego poinformowania ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia, o ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym.

Zakład ubezpieczeń, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, obowiązany jest udzielić

ubezpieczającemu, będącemu osobą fizyczną, informacji dotyczących

1)

prawa właściwego dla umowy w razie, gdy strony nie mają swobody wyboru prawa;

2)

prawa właściwego, którego wybór proponuje zakład ubezpieczeń, gdy strony mają swobodę

wyboru prawa;

3)

sposobu i trybu rozpatrywania skarg i zażaleń zgłaszanych przez ubezpieczającego lub

uprawnionego z umowy ubezpieczenia, a także organu właściwego do ich rozpatrzenia.

1.

W przypadku ubezpieczeń, o których mowa w dziale II grupa 17 załącznika do ustawy,

umowa ubezpieczenia nie może obejmować dodatkowo innych grup ubezpieczeń, chyba że

ubezpieczenia te uwzględnione zostały w odrębnej części polisy oraz została dla nich

ustalona odrębna składka ubezpieczeniowa.

2.

W ramach ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczonemu przysługuje prawo swobodnego

wyboru adwokata lub radcy prawnego, w zakresie obrony, reprezentowania lub wspierania

jego interesów w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

3.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w

dziale II grupa 17 załącznika do ustawy, ma obowiązek zapewnić, aby pracownik zakładu

ubezpieczeń zajmujący się obsługą roszczeń z tytułu umowy ubezpieczenia w tym zakresie

nie wykonywał podobnej działalności

1)

w zakresie innej grupy ubezpieczeń prowadzonej przez ten zakład ubezpieczeń;

2)

w innym zakładzie ubezpieczeń, który jest podmiotem dominującym lub podmiotem zależnym

wobec tego zakładu ubezpieczeń, wykonującym działalność ubezpieczeniową w dziale II

załącznika do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie na podstawie uznania roszczenia

uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku ustaleń dokonanych w postępowaniu, o którym

mowa w art. 16, zawartej z nim ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu.

1.

Po otrzymaniu zawiadomienia o zajściu zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową,

w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, zakład ubezpieczeń informuje

o tym ubezpieczającego lub ubezpieczonego, jeżeli nie są oni osobami występującymi

z tym zawiadomieniem, oraz podejmuje postępowanie dotyczące ustalenia stanu faktycznego

zdarzenia, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia, a także informuje

osobę występującą z roszczeniem pisemnie lub w inny sposób, na który osoba ta wyraziła

zgodę, jakie dokumenty są potrzebne do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń

lub wysokości świadczenia, jeżeli jest to niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zdarzeń objętych ochroną ubezpieczeniową na podstawie

umowy ubezpieczenia, o którym mowa w dziale II w grupie 18 załącznika do ustawy, jeżeli

świadczenie jest spełnione bezpośrednio po zgłoszeniu zdarzenia losowego objętego

ochroną ubezpieczeniową lub bez przeprowadzania postępowania dotyczącego ustalenia

stanu faktycznego zdarzenia, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia.

2.

Jeżeli w terminach określonych w umowie lub w ustawie zakład ubezpieczeń nie wypłaci

świadczenia, zawiadamia pisemnie osobę zgłaszającą roszczenie o przyczynach niemożności

zaspokojenia jej roszczeń w całości lub w części, a także wypłaca bezsporną część

świadczenia.

3.

Jeżeli świadczenie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona

w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym pisemnie osobę występującą

z roszczeniem, wskazując na okoliczności oraz na podstawę prawną uzasadniającą całkowitą

lub częściową odmowę wypłaty świadczenia. Informacja zakładu ubezpieczeń powinna zawierać

pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

4

Zakład ubezpieczeń ma obowiązek udostępniać osobom, o których mowa w ust. 1, oraz

poszkodowanemu lub uprawnionemu, informacje i dokumenty gromadzone w celu ustalenia

odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości świadczenia. Osoby te mogą żądać

pisemnego potwierdzenia przez zakład ubezpieczeń udostępnionych informacji, a także

sporządzenia na swój koszt kserokopii dokumentów i potwierdzenia ich zgodności z oryginałem

przez zakład ubezpieczeń. Informacje i dokumenty zakład ubezpieczeń ma obowiązek udostępniać

osobom, o których mowa w ust. 1, oraz poszkodowanemu lub uprawnionemu, na ich żądanie,

w postaci elektronicznej. Sposób udostępniania informacji i dokumentów, zapewniania

możliwości pisemnego potwierdzania udostępnianych informacji, a także zapewniania

możliwości sporządzania kserokopii dokumentów i potwierdzania ich zgodności z oryginałem

nie może wiązać się z wykraczającymi ponad uzasadnioną potrzebę utrudnieniami dla

tych osób, zaś koszty sporządzenia kserokopii oraz udostępniania informacji i dokumentów

w postaci elektronicznej ponoszone przez te osoby nie mogą odbiegać od przyjętych

w obrocie zwykłych kosztów wykonywania tego rodzaju usług.

5

Zakład ubezpieczeń przechowuje informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 4, do

czasu upływu terminu przedawnienia roszczeń z umowy ubezpieczenia.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia składane w związku z zawartą umową ubezpieczenia agentowi

ubezpieczeniowemu uznaje się za złożone zakładowi ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz

którego agent ubezpieczeniowy działa.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wyłączyć ani ograniczyć upoważnienia agenta ubezpieczeniowego

do odbierania oświadczeń, o których mowa w ust. 1.

Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany poinformować zakład ubezpieczeń o

przeprowadzeniu dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 i 1448 oraz z 2013 r. poz. 700). Badanie techniczne uznane jest jako normalne następstwo szkody i jego koszty pokrywa

zakład ubezpieczeń w ramach polisy AC, jak i OC sprawcy.

W przypadku okazania zakładowi ubezpieczeń przez podmiot, któremu przysługuje odszkodowanie,

niebędący płatnikiem podatku od towarów i usług, faktury (faktur) za naprawę szkody

komunikacyjnej, zakład ubezpieczeń jest zobowiązany uwzględnić w odszkodowaniu podatek

od towarów i usług.

1.

Wysokość składek ubezpieczeniowych ustala zakład ubezpieczeń po dokonaniu oceny ryzyka

ubezpieczeniowego.

2.

Składkę ubezpieczeniową ustala się w wysokości, która powinna co najmniej zapewnić

wykonanie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania

działalności ubezpieczeniowej zakładu ubezpieczeń.

3.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany gromadzić odpowiednie dane statystyczne w celu

ustalania na ich podstawie składek ubezpieczeniowych i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

4.

Składka ubezpieczeniowa powinna być ustalana według kryteriów przedstawionych w ogólnych

warunkach ubezpieczenia, zwłaszcza w zakresie zniżek lub podwyższeń kwot zasadniczych.

5.

Zakład ubezpieczeń może dokonywać indeksacji składki ubezpieczeniowej oraz innych

opłat pobieranych od ubezpieczającego lub należnych ubezpieczającemu z tytułu zawartej

umowy, pod warunkiem przedstawienia w umowie ubezpieczenia metod i terminów, według

których dokonuje się indeksacji.

Zastosowanie przez zakład ubezpieczeń kryterium płci w kalkulowaniu składek ubezpieczeniowych

i świadczeń nie może prowadzić do różnicowania składek ubezpieczeniowych i świadczeń

poszczególnych osób.

Różnicowanie składek ubezpieczeniowych i świadczeń do celów ubezpieczeń z działu I

i II załącznika do ustawy i związanych z nimi usług finansowych ze względu na ciążę

i macierzyństwo jest zakazane.

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione lub osoby i podmioty, za pomocą których

zakład ubezpieczeń wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są obowiązane do zachowania

tajemnicy dotyczącej poszczególnych umów ubezpieczenia.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy informacji udzielanych na wniosek

1)

sądu lub prokuratury, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu;

2)

Policji, jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwu, jego wykrycia

albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonym w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.;

3)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

4)

organu nadzoru, w zakresie wykonywania ustawowych zadań;

5)

Najwyższej Izby Kontroli, o treści umów ubezpieczenia zawartych przez jednostki objęte

kontrolą;

6

Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej lub dyrektora urzędu kontroli skarbowej,

w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

7)

Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, w zakresie wykonywania przez niego zadań

określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 276, z późn. zm.;

8)

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w zakresie wykonywania przez niego

zadań określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.;

9)

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zakresie wykonywania przez niego

zadań określonych w przepisach o ochronie konkurencji i konsumentów;

10)

komisji do rozpatrywania roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych przez wojska obce w

zakresie wykonywania przez nią zadań określonych w ustawie z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium

(Dz. U. Nr 93, poz. 1063, z późn. zm.;

11)

dyrektora izby celnej, w związku z prowadzoną przez organ celny

a)

sprawą o przestępstwo skarbowe lub o wykroczenie skarbowe przeciwko, będącej osobą

fizyczną, stronie umowy ubezpieczenia, o ile informacje mają związek z tą sprawą,

b)

sprawą o przestępstwo skarbowe popełnione przy wykonywaniu czynności związanych z

działalnością osoby prawnej lub spółki handlowej nieposiadającej osobowości prawnej,

będącej stroną umowy ubezpieczenia, o ile informacje mają związek z tą sprawą;

12)

centralnej ewidencji pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w zakresie umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych

za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów;

13)

Rzecznika Praw Obywatelskich, w zakresie wykonywania ustawowych zadań, w związku z

podjętą interwencją;

14)

Rzecznika Ubezpieczonych, w zakresie wykonywania ustawowych zadań, w związku z podjętą

interwencją;

15)

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, w zakresie wykonywania ustawowych zadań;

16)

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w zakresie wykonywania ustawowych

zadań;

17)

Polskiej Izby Ubezpieczeń, w zakresie zadań, o których mowa w art. 220 ust. 2 pkt

7;

18)

banku upoważnionego do dokonywania czynności obrotu dewizowego, w zakresie ustalenia

istnienia wymagalnego zobowiązania stanowiącego podstawę do przekazania za granicę

waluty obcej;

19)

biegłego rewidenta, w zakresie wykonywania ustawowych zadań;

20)

ubezpieczającego, ubezpieczonego, a w przypadku zgłoszenia nastąpienia zdarzenia,

z którym umowa wiąże odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń - także uposażonego lub

uprawnionego z umowy ubezpieczenia;

21)

innego zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto umowę reasekuracji lub koasekuracji,

w zakresie umów ubezpieczeń ryzyk objętych tą umową;

21a)

zakładu reasekuracji, z którym zawarto umowę reasekuracji, w zakresie umów ubezpieczenia

ryzyka objętych tą umową reasekuracji;

22)

innego zakładu ubezpieczeń, w zakresie niezbędnym dla przeciwdziałania przestępczości

ubezpieczeniowej lub stosowania taryfy w zależności od długości okresu bezszkodowego,

lub ustalania proporcjonalnej odpowiedzialności, w przypadku zawarcia umów ubezpieczenia

obowiązkowego na ten sam okres w co najmniej dwóch zakładach ubezpieczeń, lub dla

potrzeb ustalenia odpowiedzialności, jeżeli ten sam przedmiot ubezpieczenia w tym

samym czasie jest ubezpieczony od tego samego ryzyka w dwóch lub więcej zakładach

ubezpieczeń na sumy, które łącznie przewyższają jego wartość ubezpieczeniową;

23)

podmiotu przetwarzającego, na zlecenie zakładu ubezpieczeń, dane dotyczące ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz administrujących

indywidualnymi kontami jednostek uczestnictwa w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym;

24)

zleceniobiorców czynności określonych w art. 3 ust. 4 pkt 1-6 oraz ust. 5 w zakresie,

w jakim dotyczą one zleconych czynności;

25)

innych podmiotów, których uprawnienie do żądania informacji wynika z przepisów innych

ustaw.

3.

Przetwarzanie danych oraz wykonywanie czynności przez podmioty, o których mowa w ust.

2 pkt 23 i 24, nie ogranicza odpowiedzialności wynikającej z zakazu, o którym mowa

w ust. 1.

4

Zakład ubezpieczeń może udostępniać dane dotyczące umów ubezpieczenia na zasadach

i w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. Nr 81, poz. 530, z późn. zm..

5.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, złożenie zawiadomienia

o popełnieniu przestępstwa.

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których

zakład ubezpieczeń wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są obowiązane zachować w tajemnicy

informację o przekazaniu Policji danych na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

2.

Zachowanie tajemnicy, o której mowa w ust. 1, obowiązuje wobec strony umowy ubezpieczenia

oraz osób trzecich.

1.

Zakład ubezpieczeń może zażądać, aby ubezpieczony lub osoba na rzecz której ma zostać

zawarta umowa ubezpieczenia poddała się badaniom lekarskim lub badaniom diagnostycznym

z minimalnym ryzykiem, z wyłączeniem badań genetycznych, w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego,

ustalenia prawa do świadczenia i wysokości tego świadczenia.

2.

Koszty badań, o których mowa w ust. 1, pokrywa zakład ubezpieczeń.

3.

Na żądanie ubezpieczonego lub osoby, z którą lub na rzecz której nie została zawarta

umowa ubezpieczenia na skutek odmowy zawarcia tej umowy przez zakład ubezpieczeń lub

rezygnacji tej osoby z zawarcia umowy, zakład ubezpieczeń jest obowiązany udostępnić

wyniki badań, o których mowa w ust. 1. W przypadku śmierci ubezpieczonego zakład ubezpieczeń

jest obowiązany udostępnić wyniki badań ubezpieczonego także na żądanie uposażonego

lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia, jeżeli wyniki badań ubezpieczonego miały wpływ

na całkowitą lub częściową odmowę wypłaty świadczenia.

4.

W przypadku gdy z żądaniem udostępnienia wyników badań, o których mowa w ust. 1, występuje

osoba, z którą lub na rzecz której nie została zawarta umowa ubezpieczenia wskutek

rezygnacji tej osoby z zawarcia tej umowy, koszt tych badań pokrywa osoba występująca

z żądaniem.

1

Zakład ubezpieczeń może uzyskać odpłatnie od podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, które udzielały świadczeń zdrowotnych

ubezpieczonemu lub osobie, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

informacje o okolicznościach związanych z oceną ryzyka ubezpieczeniowego i weryfikacją

podanych przez tę osobę danych o jej stanie zdrowia, ustaleniem prawa tej osoby do

świadczenia z zawartej umowy ubezpieczenia i wysokością tego świadczenia, a także

informacje o przyczynie śmierci ubezpieczonego, z wyłączeniem wyników badań genetycznych.

2.

Z żądaniem przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, występuje lekarz upoważniony

przez zakład ubezpieczeń.

3.

Wystąpienie zakładu ubezpieczeń o informację, o której mowa w ust. 1, wymaga pisemnej

zgody ubezpieczonego lub osoby na rzecz której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia

albo jej przedstawiciela ustawowego.

4

Podmioty wykonujące działalność leczniczą są obowiązane przekazać posiadane informacje,

o stanie zdrowia ubezpieczonego lub osoby, na rachunek której ma zostać zawarta umowa

ubezpieczenia, zakładowi ubezpieczeń, który o te informacje występuje, w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od daty otrzymania wystąpienia zakładu ubezpieczeń o przekazanie

informacji.

5.

Zakład ubezpieczeń może, za pisemną zgodą osoby, której dane dotyczą albo jej przedstawiciela

ustawowego, na pisemne żądanie innego zakładu ubezpieczeń, udostępnić temu zakładowi

ubezpieczeń przetwarzane przez siebie dane osobowe, w zakresie potrzebnym do oceny

ryzyka ubezpieczeniowego i weryfikacji danych podanych przez ubezpieczającego lub

ubezpieczonego lub osobę na rzecz której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia, ustalenia

prawa ubezpieczonego do świadczenia z zawartej umowy ubezpieczenia i wysokości tego

świadczenia, a także do udzielenia posiadanych przez siebie informacji o przyczynie

śmierci ubezpieczonego lub informacji niezbędnych do ustalenia prawa uprawnionego

do odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia i jego wysokości.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

instytucji finansowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i tryb

udzielania zakładom ubezpieczeń przez podmioty wykonujące działalność leczniczą, informacji

o stanie zdrowia ubezpieczonych lub osób na rzecz których ma zostać zawarta umowa

ubezpieczenia, a także sposób ustalania wysokości opłat za udzielenie tych informacji,

uwzględniając, niezbędny dla oceny ryzyka ubezpieczeniowego, zakres tych informacji

oraz zastosowanie odpowiedniej stawki składki dla określenia odpowiedzialności zakładu

ubezpieczeń.

Przepisy art. 21 i art. 22 stosuje się odpowiednio do pozyskiwania danych osoby zgłaszającej

roszczenie z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Udostępnianie danych może dotyczyć

informacji niezbędnych zakładowi ubezpieczeń do ustalenia prawa tej osoby do odszkodowania

lub świadczenia, a także określenia jego wysokości.

1.

Zakład ubezpieczeń może zbierać, odpowiednio w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego

lub wykonania umowy ubezpieczenia, zawarte w umowach ubezpieczenia lub oświadczeniach

ubezpieczających składanych przed zawarciem umowy ubezpieczenia, dane ubezpieczonych

lub uprawnionych z umowy ubezpieczenia.

2.

Zbieranie danych, o których mowa w ust. 1, odpowiednio w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego

lub wykonania umowy ubezpieczenia przez zakład ubezpieczeń, nie powoduje po stronie

zakładu ubezpieczeń obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

1.

Sądy, prokuratura, Policja oraz inne organy i instytucje, na wniosek zakładu ubezpieczeń,

w zakresie zadań przez ten zakład ubezpieczeń wykonywanych i w celu ich wykonania,

w związku z wypadkiem lub zdarzeniem będącym podstawą ustalania odpowiedzialności,

udzielają informacji o stanie sprawy oraz udostępniają zebrane materiały, jeżeli są

one niezbędne do ustalenia okoliczności tych wypadków i zdarzeń losowych oraz wysokości

odszkodowania lub świadczenia.

2.

Sądy, prokuratura, Policja oraz inne organy i instytucje, na wniosek Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego, Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych lub Rzecznika

Ubezpieczonych, w zakresie zadań przez nie wykonywanych i w celu ich wykonania, udzielają

informacji w zakresie stanu sprawy oraz udostępniają zebrane materiały.

3.

Zakład ubezpieczeń ma obowiązek, na żądanie ubezpieczonego, uposażonego lub uprawnionego

z umowy ubezpieczenia lub poszkodowanego, udostępnić posiadane przez siebie informacje

związane z wypadkiem lub zdarzeniem będącym podstawą ustalenia jego odpowiedzialności

oraz ustalenia okoliczności wypadków i zdarzeń losowych, jak również wysokości odszkodowania

lub świadczenia.

1.

Dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów ubezpieczenia mogą być sporządzane

na informatycznych nośnikach danych, jeżeli będą w sposób należyty utworzone, utrwalone,

przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą

być wykonywane przez zakład ubezpieczeń lub spółkę utworzoną przez zakład ubezpieczeń

lub przez inne podmioty.

1a

Podpis osoby reprezentującej zakład ubezpieczeń na dokumencie potwierdzającym zawarcie

umowy ubezpieczenia może być odtworzony mechanicznie.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady tworzenia, utrwalania, przechowywania i zabezpieczania, w tym przy

zastosowaniu podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

konieczność odpowiedniego zabezpieczenia danych.

1.

Zarząd krajowego zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,

składa się z co najmniej dwóch członków.

1a.

W skład zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń wchodzi prezes.

2.

Członkiem zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń może być osoba, która spełnia łącznie

następujące wymagania

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wyższe wykształcenie uzyskane w Polsce lub uzyskane w innym państwie wykształcenie

będące wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych przepisów tego państwa;

3)

nie była skazana za umyślne przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

2a.

Równoczesne członkostwo tej samej osoby w zarządach zakładów ubezpieczeń wykonujących

działalność w zakresie działu I i działu II załącznika do ustawy nie może być uznane

za naruszenie spełnienia wymagania, o którym mowa w ust. 2 pkt 4.

3.

Co najmniej dwie osoby wchodzące w skład zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, w

tym prezes zarządu, muszą posiadać udowodnioną znajomość języka polskiego.

3a.

Organ nadzoru, na wniosek organu zakładu ubezpieczeń właściwego w zakresie powołania

członków zarządu, odstąpi, w drodze decyzji, od wymogu znajomości języka polskiego,

o którym mowa w ust. 3, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego,

biorąc w szczególności pod uwagę zakres działalności zakładu ubezpieczeń.

3b.

Organ nadzoru, na wniosek zakładu ubezpieczeń, może odstąpić, w drodze decyzji, od

stosowania wymogu posiadania wyższego wykształcenia uzyskanego w Polsce lub wykształcenia

uzyskanego w innym państwie, będącego wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych

przepisów tego państwa, w stosunku do danej osoby, uwzględniając w szczególności doświadczenie

zawodowe kandydata na członka zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń.

4.

Co najmniej dwóch członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, w tym prezes zarządu,

powinno posiadać doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń.

5.

Powołanie dwóch członków zarządu, w tym prezesa krajowego zakładu ubezpieczeń, następuje

za zgodą organu nadzoru, chyba że powołanie dotyczy osób, które pełniły funkcję członka

zarządu w poprzedniej kadencji. O wyrażenie zgody występuje organ zakładu ubezpieczeń

właściwy w zakresie powołania członków zarządu.

6.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 5, następuje w drodze decyzji.

7.

Organ nadzoru może w drodze decyzji odmówić wyrażenia zgody na powołanie osoby wchodzącej

w skład zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, jeżeli nie spełnia ona warunków określonych

w ust. 2-4.

8.

W przypadku odmowy udzielenia przez organ nadzoru zgody, o której mowa w ust. 5, powołanie

członka zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń nie wywołuje skutków prawnych.

9.

Organ krajowego zakładu ubezpieczeń właściwy w sprawie powoływania lub odwoływania

członków zarządu jest obowiązany poinformować organ nadzoru o zmianach w składzie

zarządu w ciągu 7 dni od dnia podjęcia uchwały o powołaniu lub odwołaniu.

10.

Jeżeli wymogi określone w ust. 3-5 nie są spełnione w związku z wygaśnięciem mandatu

członka zarządu wskutek rezygnacji, śmierci albo odwołania go ze składu zarządu, krajowy

zakład ubezpieczeń jest obowiązany, w terminie 6 miesięcy, dostosować swoją działalność

do wymogów określonych w przepisach ustawy.

1.

Członkiem rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń może być osoba, która spełnia

łącznie następujące wymagania

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

(uchylony);

3)

nie była skazana za umyślne przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

2.

Organ krajowego zakładu ubezpieczeń właściwy w sprawie powołania lub odwołania członków

rady nadzorczej jest obowiązany poinformować organ nadzoru o zmianach w składzie rady

nadzorczej w ciągu 7 dni od dnia podjęcia uchwały o powołaniu lub odwołaniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 21 pkt 1 lit. a-c i pkt 6 oraz art. 28, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 21 pkt 3-5, 7, 8 i 10-13, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.;

3)

art. 4 pkt 1-6, art. 5 pkt 2, art. 6, art. 7 pkt 2, art. 12-14, art. 17, art. 18,

art. 20 oraz art. 23, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Członkiem organu zarządzającego zakładu ubezpieczeń nie może być osoba będąca członkiem

organu zarządzającego

1)

(uchylony);

2)

towarzystwa funduszy inwestycyjnych;

3)

podmiotu prowadzącego działalność maklerską w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, z późn. zm. lub inną działalność w zakresie obrotu instrumentami finansowymi w rozumieniu tej

ustawy;

4)

powszechnego towarzystwa emerytalnego;

5)

banku;

6)

zakładu reasekuracji.

1.

Zarząd krajowego zakładu ubezpieczeń odpowiada za opracowanie, wprowadzenie i funkcjonowanie

regulacji wewnętrznych określających sposób wykonywania działalności ubezpieczeniowej,

w szczególności w zakresie czynności zleconych innym podmiotom, w tym regulaminu kontroli

wewnętrznej, dostosowanych do skali prowadzonej działalności oraz wielkości i profilu

ryzyka związanego z działalnością krajowego zakładu ubezpieczeń.

2.

W przypadku krajowego zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy

kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu zgodnie z przepisami ustawy regulacje

wewnętrzne, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać

1)

należyte gromadzenie i przekazywanie informacji i danych na potrzeby sprawowania nadzoru

dodatkowego;

2)

identyfikowanie, mierzenie, monitorowanie i kontrolę nad transakcjami przeprowadzonymi

z udziałem tego zakładu ubezpieczeń w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie, do krajowego zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność w formie spółki akcyjnej stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych.

1.

Statut zakładu ubezpieczeń wymaga, przed zarejestrowaniem, zatwierdzenia przez organ

nadzoru.

2.

Zmiany w statucie wymagają, przed zarejestrowaniem, zatwierdzenia przez organ nadzoru

w zakresie

1)

zmiany siedziby lub firmy;

2)

podwyższenia lub obniżenia kapitału zakładowego;

3)

zmiany zasięgu terytorialnego lub rzeczowego zakresu działalności;

4)

zmiany dotyczącej uprzywilejowania akcji lub uprawnień przyznanych akcjonariuszom

osobiście;

5)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i innych

rezerw;

6)

zmiany zasad reprezentacji spółki;

7)

zmian w gospodarowaniu majątkiem i aktywami zakładu ubezpieczeń, w tym w zakresie

określenia kompetencji organów zakładu ubezpieczeń;

8)

zmian w funduszu organizacyjnym;

9)

organu uprawnionego do zatwierdzania ogólnych lub szczególnych warunków ubezpieczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2011 r., z wyjątkiem art. 2 pkt 1, art. 3 pkt

1, pkt 2 lit. a, pkt 3, pkt 5 i pkt 6, art. 4 pkt 1-12, pkt 13 lit. b i c, pkt 14-25,

pkt 27, pkt 28, pkt 29 lit. a, pkt 30-33, pkt 34 lit. a, pkt 35-39, pkt 42-44 i pkt

46-50, art. 5, art. 6, art. 12, art. 13, art. 15, art. 16 i art. 31, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Kapitał zakładowy krajowego zakładu ubezpieczeń nie może być niższy niż najwyższa

wysokość minimalnego kapitału gwarancyjnego wymaganego dla grup ubezpieczeń, o których

mowa w załączniku do ustawy, w zakresie których krajowy zakład ubezpieczeń posiada

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

Kapitał zakładowy jest pokrywany wkładem pieniężnym i podlega wpłaceniu w całości

przed zarejestrowaniem krajowego zakładu ubezpieczeń w Krajowym Rejestrze Sądowym.

3.

Środki na opłacenie kapitału zakładowego nie mogą pochodzić z kredytu lub pożyczki

albo być w inny sposób obciążone.

4.

Wpłaty na akcje nie mogą pochodzić z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

1.

Akcje zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, mogą być tylko akcjami imiennymi.

2.

Zbycie akcji imiennych wymaga wydanej w drodze decyzji zgody organu nadzoru, jeżeli

następuje w okresie do 12 miesięcy od dnia dokonania wpisu zakładu ubezpieczeń do

Krajowego Rejestru Sądowego.

3.

Zbycie akcji z naruszeniem ust. 2 jest nieważne.

4.

W celu ustalenia składu akcjonariuszy zakładu ubezpieczeń, Krajowy Depozyt Papierów

Wartościowych S.A., spółka, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. przekazał

wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, firmy inwestycyjne i banki powiernicze w rozumieniu tej ustawy, mają obowiązek,

na żądanie zakładu ubezpieczeń będącego spółką publiczną i na jego koszt, w terminie

30 dni od dnia zgłoszenia żądania, przekazać zakładowi ubezpieczeń informację o posiadaniu

przez poszczególnych akcjonariuszy akcji tego zakładu ubezpieczeń w liczbie zapewniającej

co najmniej 5% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu.

5.

Przekazanie zakładowi ubezpieczeń informacji, o których mowa w ust. 4, nie narusza

obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej określonej w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

6.

W przypadku wykluczenia akcji zakładu ubezpieczeń z obrotu na rynku regulowanym lub

zniesienia dematerializacji jego akcji zgodnie z przepisami, o których mowa w ust.

5, zakład ubezpieczeń jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji,

dokonać zamiany akcji na okaziciela na akcje imienne. W okresie od dnia doręczenia

decyzji do dnia dokonania zamiany nie można dokonywać obrotu akcjami na okaziciela.

1.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo objąć akcje lub prawa

z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie

odpowiednio 10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu

lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić organ nadzoru

o zamiarze ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio,

stać się podmiotem dominującym zakładu ubezpieczeń w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń w liczbie zapewniającej

większość ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany jest każdorazowo

zawiadomić o tym zamiarze organ nadzoru.

2.

Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń albo

pośrednio nabywającego lub obejmującego akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu

ubezpieczeń uważa się podmiot dominujący w stosunku do podmiotu, który nabywa albo

obejmuje akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń bezpośrednio, jak również

podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem dominującym

w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń

albo posiada akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń.

3.

W przypadku gdy podmiot, który zamierza

1)

bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub stać się podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń, jest podmiotem zależnym,

zawiadomienie składa tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym podmiotem dominującym;

2)

pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub

stać się podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń, jest podmiotem zależnym,

zawiadomienie składa tylko jego pierwotny podmiot dominujący.

4.

Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także

1)

zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;

2)

podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń, w szczególności w wyniku zmiany statutu lub w następstwie wygaśnięcia

uprzywilejowania lub ograniczenia akcji co do prawa głosu, a także nabycia akcji lub

praw z akcji zakładu ubezpieczeń w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie

poziomów określonych w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub

udziału w kapitale zakładowym w wyniku dziedziczenia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed

przystąpieniem do wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu

dominującego wobec zakładu ubezpieczeń. Przepisy art. 35a-35o stosuje się odpowiednio.

6.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisy ust. 1-6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej

podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu

z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego

krajowego zakładu ubezpieczeń.

8.

W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają

wszystkie strony porozumienia łącznie.

9.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy nabycie albo objęcie akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń dokonywane jest przez instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną

mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w wykonaniu

umowy o subemisję inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, jeżeli

1)

prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie krajowym zakładem

ubezpieczeń oraz

2)

akcje krajowego zakładu ubezpieczeń zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia

albo objęcia.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przekazuje wraz

z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach

z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w art. 35 ust. 1, jak również

o podmiotach dominujących tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach

oraz o pozostawaniu przez ten podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających

innym podmiotom na wykonywanie praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub wykonywanie

uprawnień podmiotu dominującego krajowego zakładu ubezpieczeń.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób realizacji zamiaru,

którego dotyczy zawiadomienie oraz przedkłada dowody wskazujące na istnienie zamiaru

objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną umowę lub porozumienie, a w przypadku

gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym - stosowne oświadczenie w tym

zakresie.

3.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest

1)

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, zagraniczną firmą

inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub spółką zarządzającą w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub

2)

podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń,

zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej,

które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej

- zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności

nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,

firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej, o których mowa w pkt 2; jeżeli nie zachodzą

okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera stosowne oświadczenie w

tym zakresie.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedstawia wraz

z zawiadomieniem informacje dotyczące

1)

identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością

oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń

- o ile podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie;

2)

identyfikacji krajowego zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w art. 35 ust. 1;

3)

działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie

i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu

i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia

posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób,

o których mowa w pkt 1;

4)

grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury,

należących do niej podmiotów, prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych

i osobowych z innymi podmiotami;

5)

sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

6)

skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych

oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych jak również innych zakończonych

postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu składającego zawiadomienie

lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego

zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 35h ust. 2;

7)

toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne - z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego - lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe,

jak również innych toczących się postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych,

mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 35h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu zawiadomienie

lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego

podmiotu lub tych osób;

8)

działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej

osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 35 ust. 1 albo stania się

podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń, a w szczególności docelowego

udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu krajowego zakładu ubezpieczeń,

związanych z tym udziałem uprawnień, sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia

akcji lub praw z akcji, zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania

w porozumieniu z innymi podmiotami;

9)

zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności

krajowego zakładu ubezpieczeń, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych,

finansowych oraz dotyczących organizacji i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań,

o których mowa w art. 35h ust. 3.

2.

Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu

składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli podmiot

składający zawiadomienie jest instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń, zakładem

reasekuracji, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej, o ile okoliczność

ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji

określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych

informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie

na zarządzanie krajowym zakładem ubezpieczeń.

1.

Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone

na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub

właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego nie przewiduje

sporządzania wymaganych dokumentów podmiot składający zawiadomienie lub osoba, której

sprawa dotyczy, może, w miejsce tych dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające

wymagane informacje.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, mający miejsce zamieszkania

lub siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest ustanowić na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania

w przedmiocie zawiadomienia.

2.

W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, z wyłączeniem decyzji kończącej

postępowanie w przedmiocie zawiadomienia. O skutku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym,

organ nadzoru informuje pisemnie podmiot składający zawiadomienie.

W przypadku, gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 35 ust. 1,

jest podmiotem, o którym mowa w art. 35a ust. 3 pkt 1 lub 2, organ nadzoru występuje

na piśmie do właściwych władz nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie określonym

w art. 35h ust. 2, w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, o której mowa w art.

35h ust. 1 pkt 3.

1.

Organ nadzoru, niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, nie później jednak niż w

terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej jego otrzymanie.

2.

W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone do niego

wymagane informacje lub dokumenty, organ nadzoru wzywa podmiot składający zawiadomienie

do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.

3.

Organ nadzoru niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących uzupełnienie

zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie

pisemnej ich otrzymanie.

4.

Organ nadzoru, wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wszystkich wymaganych

informacji i dokumentów, informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie upływu

terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art. 35h ust.

1.

5.

Organ nadzoru może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie decyzji

w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie do przekazania

dodatkowych niezbędnych informacji lub dokumentów w terminie 20 dni roboczych od dnia

otrzymania wezwania, a w przypadku gdy

1)

miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub nadzór nad nim sprawują

władze nadzorcze państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej lub

2)

podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu,

nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze

nadzorcze państwa członkowskiego Unii Europejskiej

- w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych

od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów.

6.

W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu

na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania

informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do upływu terminu na przekazanie

informacji lub dokumentów.

7.

Organ nadzoru w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub dokumentów, o

których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od dnia ich otrzymania.

8.

W przypadku kolejnych wezwań organu nadzoru do przekazania dodatkowych informacji

lub dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów, o których

mowa w ust. 5. Wezwania te nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie decyzji

w przedmiocie sprzeciwu.

1.

Organ nadzoru zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji

lub praw z akcji lub co do stania się podmiotem dominującym krajowego zakładu ubezpieczeń,

jeżeli

1)

podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu

lub załączanych do zawiadomienia dokumentów i informacji;

2)

podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub

dokumentów żądanych przez organ nadzoru;

3)

uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowym zakładem

ubezpieczeń, z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na krajowy

zakład ubezpieczeń lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego

zawiadomienie.

2.

W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru bada,

czy podmiot składający zawiadomienie wykazał, że

1)

daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia;

2)

osoby, które będą kierować działalnością zakładu ubezpieczeń dają rękojmię prowadzenia

spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz posiadają odpowiednie

doświadczenie zawodowe;

3)

jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu

prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą

sytuację finansową podmiotu składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową

zakładu ubezpieczeń;

4)

zapewni przestrzeganie przez zakład ubezpieczeń wymogów ostrożnościowych wynikających

z przepisów prawa, w tym wypłacalności, kontroli wewnętrznej, zarządzania ryzykiem,

a w szczególności, że struktura grupy, której zakład ubezpieczeń stanie się częścią,

umożliwiać będzie sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną wymianę informacji

pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości tych władz;

5)

środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem

innych działań zmierzających do stania się podmiotem dominującym, powodujących, że

zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub

nieujawnionych źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu ani w związku

z zamierzonym nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań

zmierzających do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi zwiększone ryzyko popełnienia

przestępstwa, a także wystąpienia innych działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu

środków finansowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem

terroryzmu.

3.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru uwzględnia w szczególności

złożone w związku z postępowaniem, zobowiązania podmiotu dotyczące krajowego zakładu

ubezpieczeń lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

4.

Organ nadzoru może, w terminie określonym w art. 35i ust. 1, wydać decyzję o stwierdzeniu

braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności

wskazane w ust. 1.

5.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, organ nadzoru może ustalić termin nabycia

albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień podmiotu dominującego

krajowego zakładu ubezpieczeń.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu

składającego zawiadomienie.

1.

Organ nadzoru doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa w art. 35h ust.

1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i wszystkich wymaganych

informacji i dokumentów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia jej wydania.

2

Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie zawiadomienia

uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w placówce

pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529).

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, może zrealizować

zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli organ nadzoru nie doręczy decyzji w przedmiocie

sprzeciwu w terminie 60 dni roboczych, o którym mowa w art. 35i ust. 1, albo jeżeli

przed upływem tego terminu organ nadzoru wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw

do zgłoszenia sprzeciwu.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin,

o którym mowa w art. 35i ust. 1, biegnie od dnia, w którym organowi nadzoru doręczono

prawomocny wyrok sądu administracyjnego.

1.

W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji

1)

z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w art. 35h ust. 1,

albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego organ nadzoru do zgłoszenia sprzeciwu, o którym

mowa w art. 35h ust. 1, albo

4)

po wyznaczonym przez organ nadzoru terminie na nabycie albo objęcie akcji lub praw

z akcji, o którym mowa w art. 35h ust. 5

- z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 35m.

2.

W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego krajowego zakładu ubezpieczeń

1)

z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 albo

2)

w przypadku zgłoszenia przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w art. 35h ust.

1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego organ nadzoru do zgłoszenia sprzeciwu, o którym

mowa w art. 35h ust. 1, albo

4)

uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 35h ust. 5

- członkowie zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń powołani przez podmiot dominujący

lub będący członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje

w podmiocie dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji

krajowego zakładu ubezpieczeń; w przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie

zarządu zostali powołani przez podmiot dominujący, powołanie zarządu jest bezskuteczne

od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień podmiotu dominującego krajowego zakładu

ubezpieczeń, z zastrzeżeniem art. 35m.

3.

Uchwały walnego zgromadzenia krajowego zakładu ubezpieczeń podjęte z naruszeniem przepisu

ust. 1 są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości głosów bez uwzględnienia

głosów nieważnych. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia powództwa

o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia przysługuje również organowi

nadzoru. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

4.

Czynności z zakresu reprezentacji krajowego zakładu ubezpieczeń podejmowane z udziałem

członków zarządu z naruszeniem przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, organ nadzoru może, w drodze decyzji, nakazać

zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

6.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, organ nadzoru może

nałożyć na akcjonariusza krajowego zakładu ubezpieczeń karę pieniężną do wysokości

10 000 000 zł, ustanowić w krajowym zakładzie ubezpieczeń zarząd komisaryczny lub

cofnąć zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

W przypadku gdy wymagają tego interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka,

o której mowa w art. 35h ust. 1 pkt 3, organ nadzoru może, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego

krajowego zakładu ubezpieczeń, uchylić zakazy, o których mowa w art. 35l ust. 1 lub

2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których mowa w art. 35b ust. 1.

Podmiot nabywający albo obejmujący akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń,

w trybie art. 35 ust. 1, jest obowiązany poinformować o nabyciu lub objęciu krajowy

zakład ubezpieczeń, którego akcji nabycie albo objęcie dotyczy, w terminie 14 dni

od dnia nabycia albo objęcia.

1.

Jeżeli uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowym zakładem

ubezpieczeń, z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, który uzyskał bezpośrednio

lub pośrednio prawo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w art. 35 ust. 1 albo stał się bezpośrednio lub pośrednio podmiotem dominującym krajowego

zakładu ubezpieczeń lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na zakład ubezpieczeń,

a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje zobowiązań,

o których mowa w art. 35h ust. 3, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania

prawa głosu z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń posiadanych przez ten podmiot lub

wykonywania uprawnień podmiotu dominującego przysługujących temu podmiotowi. Dokonując

oceny, czy zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu przepisy art. 35h ust. 2 i 3

stosuje się odpowiednio.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3.

Uchwała walnego zgromadzenia krajowego zakładu ubezpieczeń jest nieważna, jeżeli przy

jej podejmowaniu wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku do których organ nadzoru

wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia wymogi kworum oraz

większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa

o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również organowi nadzoru. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli organ nadzoru wydał na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania

uprawnień podmiotu dominującego, przepisy art. 35l ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze

decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

6.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, organ nadzoru może

nałożyć na akcjonariusza krajowego zakładu ubezpieczeń karę pieniężną do wysokości

10 000 000 zł, ustanowić w krajowym zakładzie ubezpieczeń zarząd komisaryczny lub

cofnąć zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

7.

Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego organ nadzoru uchyla decyzję wydaną

na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa w art. 35 ust.

7, do podmiotów będących stronami porozumienia, o którym mowa w tym przepisie.

1

Podmiot, który zamierza zbyć bezpośrednio lub pośrednio akcje lub prawa z akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń, ma obowiązek każdorazowo powiadomić o zamiarze ich zbycia organ

nadzoru nie później niż na 14 dni przed planowanym zbyciem, jeżeli w wyniku zbycia

1)

jego udział w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub w kapitale zakładowym

spadłby odpowiednio poniżej 10%, 20%, jednej trzeciej, 50% lub

2)

zakład ubezpieczeń przestałby być jego podmiotem zależnym.

2.

Zamiar zbycia lub zbycie akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń przez

podmiot zależny uważa się za zamiar ich zbycia lub zbycie przez podmiot dominujący.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy podmiotem dominującym jest Skarb Państwa.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych oraz przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

5

Podmiot zbywający akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń, jest obowiązany

poinformować o zbyciu krajowy zakład ubezpieczeń, którego akcji zbycie dotyczy w terminie

14 dni od zbycia.

1

Zakład ubezpieczeń ma obowiązek po uzyskaniu informacji zawiadomić organ nadzoru o

każdym nabyciu lub objęciu albo zbyciu akcji lub praw z akcji przez akcjonariusza,

jeżeli powoduje to powstanie sytuacji, o której mowa w art. 35 ust. 1, art. 36 ust.

1 lub art. 239 ust. 1 i 2.

2.

Zakład ubezpieczeń ma obowiązek dołączyć do rocznego sprawozdania finansowego przedstawianego

organowi nadzoru informację o posiadaniu przez każdego akcjonariusza akcji dających

mu minimum 5% głosów na walnym zgromadzeniu lub 5% kapitału zakładowego.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę albo firmę akcjonariusza;

2)

miejsce zamieszkania i adres zamieszkania lub siedzibę i adres siedziby akcjonariusza;

3)

liczbę posiadanych akcji i procent odpowiadających im głosów na walnym zgromadzeniu.

1.

Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu ubezpieczeniowego z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego

podmiotu ubezpieczeniowego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.

2.

W przypadku gdy dominujący podmiot ubezpieczeniowy z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio

do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw podmiotu.

1.

W przypadku naruszeń prawa lub innych nieprawidłowości zagrażających wypłacalności

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w tym

na wniosek organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym siedzibę

ma zakład ubezpieczeń, organ nadzoru może podjąć w stosunku do dominującego podmiotu

ubezpieczeniowego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki określone

w art. 209 lub art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej

nakładanej na dominujący podmiot ubezpieczeniowy nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zakazać

wykonywania praw głosu z akcji lub udziałów posiadanych w zakładzie ubezpieczeń przez

dominujący podmiot ubezpieczeniowy.

1.

Organ nadzoru, po zasięgnięciu opinii organów nadzoru państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których zezwolenia uzyskały zakłady ubezpieczeń wchodzące w skład ubezpieczeniowej

grupy kapitałowej, może, w drodze decyzji skierowanej do krajowego zakładu ubezpieczeń

wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu,

uznać, że na potrzeby sprawowania nadzoru dodatkowego zgodnie z przepisami ustawy

nie uważa się niektórych podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a-c,

za wchodzące w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru uwzględnia rolę danego podmiotu

w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej oraz prawidłowe i skuteczne wykonywanie nadzoru

dodatkowego.

1.

Zakład ubezpieczeń, który ubezpiecza swoich członków na zasadzie wzajemności, jest

towarzystwem ubezpieczeń wzajemnych, zwanym dalej „towarzystwem”.

2.

Do umów ubezpieczenia zawieranych z towarzystwem przez podmioty będące członkami tego

towarzystwa nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Towarzystwo podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Towarzystwo uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Statut towarzystwa jest sporządzany w formie aktu notarialnego.

2.

Statut towarzystwa wymaga przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru.

3.

Zmiany w statucie towarzystwa wymagają przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez

organ nadzoru w zakresie

1)

zmiany siedziby lub nazwy;

2)

obniżenia kapitału zakładowego;

3)

zmiany zasięgu terytorialnego lub rzeczowego zakresu działalności;

4)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i innych

rezerw;

5)

zmiany zasad reprezentacji towarzystwa;

6)

zmian w gospodarowaniu majątkiem i aktywami towarzystwa, w tym w zakresie określenia

kompetencji organów towarzystwa oraz spłat z tytułu zobowiązań wobec członków towarzystwa;

7)

zmian w funduszu organizacyjnym, z zastrzeżeniem art. 92 ust. 2 pkt 5.

1.

Statut towarzystwa określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę towarzystwa;

2)

terytorialny zasięg działalności;

3)

liczbę członków zarządu i rady nadzorczej;

4)

zakres rzeczowy działalności z określeniem działu, grup i rodzajów ubezpieczeń oraz

zakres działalności reasekuracyjnej;

5)

wysokość kapitału zakładowego;

6)

zasady wykorzystania nadwyżki bilansowej oraz sposób pokrycia strat;

7)

zasady umarzania udziałów;

8)

zasady uzyskania i utraty członkostwa oraz rodzaje członkostwa;

9)

sposób rozwiązania towarzystwa;

10)

zasady dokonywania ogłoszeń towarzystwa, w tym oznaczenie pisma do ogłoszeń;

11)

organ uprawniony do zatwierdzania ogólnych warunków ubezpieczenia.

2.

Do statutu towarzystwa mogą być włączone ogólne warunki ubezpieczenia.

W towarzystwie mogą być tworzone związki wzajemności członkowskiej, jeżeli tak stanowi

statut towarzystwa.

1.

Towarzystwo posiadające ograniczony zakres działalności ze względu na małą liczbę

członków oraz niewielką liczbę lub niskie sumy zawieranych umów ubezpieczenia lub

niewielki terytorialny zasięg działalności może być uznane przez organ nadzoru za

małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych.

2.

Organ nadzoru może uznać towarzystwo za małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych, po

spełnieniu przez nie następujących warunków

1)

towarzystwo ubezpiecza jedynie swoich członków;

2)

członkami towarzystwa jest zdefiniowany w statucie krąg podmiotów;

3)

roczny przypis składki nie przekracza równowartości w złotych 5 mln euro.

3.

Decyzja o uznaniu towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych przez organ nadzoru za małe towarzystwo

ubezpieczeń wzajemnych podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

4.

Do małego towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie stosuje się przepisów art. 13 ust.

1, jeżeli statut przewiduje wnoszenie przez członków dopłat lub zmniejszenie świadczeń

towarzystwa na rzecz członków, a także art. 45 ust. 1, art. 46, art. 47 oraz art.

146 ust. 1.

5.

Małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych nie może wykonywać działalności w zakresie

reasekuracji czynnej.

6.

W razie przekroczenia przez małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych kwot rocznego

przypisu składki, o której mowa w ust. 2 pkt 3, towarzystwo obowiązane jest zawiadomić

o tym organ nadzoru.

7.

Od dnia przekroczenia kwoty rocznego przypisu składki, o której mowa w ust. 2 pkt

3, towarzystwo z mocy ustawy kontynuuje działalność jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych.

8.

Towarzystwo zobowiązane jest dostosować działalność do wymogów ustawy w terminie 12

miesięcy od dnia przekroczenia rocznego przypisu składki, o której mowa w ust. 2 pkt

3.

1.

Jeżeli statut nie stanowi inaczej, uzyskanie członkostwa musi być związane z zawarciem

umowy ubezpieczenia, a jego utrata - z wygaśnięciem stosunku ubezpieczenia.

2.

Statut towarzystwa może przewidywać, że towarzystwo będzie ubezpieczało także osoby

niebędące członkami towarzystwa. Osoby te nie mogą być zobowiązane do udziału w pokrywaniu

straty towarzystwa przez wnoszenie dodatkowej składki ubezpieczeniowej.

3.

Składki od osób, o których mowa w ust. 2, nie mogą stanowić więcej niż 10% składki

przypisanej brutto towarzystwa.

1.

Statut towarzystwa przewiduje tworzenie kapitału zapasowego według zasad, o których

mowa w art. 396 Kodeksu spółek handlowych, z tym że obniżenie kapitału zapasowego może nastąpić wyłącznie przez pokrycie straty

bilansowej.

2.

Statut towarzystwa określa system świadczeń członków na rzecz towarzystwa. Przysługujące

członkowi należności majątkowe od towarzystwa nie zwalniają tego członka z obowiązku

płacenia składek.

3.

Statut towarzystwa może przewidywać zmniejszenie świadczeń towarzystwa na rzecz członków

z tytułu ubezpieczeń, chyba że przewiduje on nieograniczony udział członków w pokryciu

straty w technicznym rachunku ubezpieczeń.

4.

Członkowie towarzystwa nie odpowiadają za jego zobowiązania.

1.

Kapitał zakładowy nie może być niższy niż najwyższa wysokość minimalnego kapitału

gwarancyjnego wymaganego dla grup ubezpieczeń, o których mowa w załączniku do ustawy,

w zakresie których towarzystwo posiada zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

Kapitał zakładowy jest pokrywany w całości wkładem pieniężnym w terminie 30 dni od

dnia zarejestrowania towarzystwa.

3.

Statut towarzystwa może przewidywać spłacanie kapitału zakładowego tylko z nadwyżek

rocznych i w okresie tworzenia kapitału zapasowego osobom, które wniosły kapitał zakładowy,

lub niespłacanie kapitału zakładowego określonym osobom.

4.

Kapitał zakładowy może być obniżony przez zmniejszenie nominalnej wartości udziałów

lub przez umorzenie części udziałów.

5.

Osoby, które wniosły kapitał zakładowy, mogą być członkami zarządu towarzystwa lub

rady nadzorczej towarzystwa, w zakresie określonym w statucie, do czasu spłacenia

kapitału.

6.

Spłata kapitału zakładowego osobie, o której mowa w ust. 5, powoduje nabycie udziałów

własnych przez towarzystwo.

7.

Jeżeli udziały własne nie zostaną zbyte w terminie 12 miesięcy od dnia nabycia, muszą

być umorzone w drodze obniżenia kapitału zakładowego.

8.

Udziały własne należy umieścić w bilansie jako osobną pozycję pod nazwą „Udziały własne

do zbycia”.

9.

Towarzystwo nie może wykonywać samo albo przez pełnomocników uprawnień wynikających

z własnych udziałów.

10.

Nadwyżka roczna może być przeznaczona na spłatę kapitału zakładowego, o którym mowa

w ust. 3, albo na zwiększenie kapitałów własnych i funduszy członkowskich tworzonych

w towarzystwie.

Do towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy art. 35-36 i art. 239.

Organami towarzystwa są

1)

zarząd towarzystwa, zwany dalej w niniejszym rozdziale „zarządem”;

2)

rada nadzorcza towarzystwa, zwana dalej w niniejszym rozdziale „radą nadzorczą”;

3)

walne zgromadzenie członków towarzystwa, zwane dalej w niniejszym rozdziale „walnym

zgromadzeniem”.

1.

Zarząd prowadzi sprawy towarzystwa i reprezentuje towarzystwo.

2.

Do zarządu mogą być powołane osoby spośród członków towarzystwa lub spoza ich grona.

3.

Członków zarządu powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, chyba że statut towarzystwa

stanowi inaczej.

1.

Mandat członka zarządu wygasa najpóźniej z dniem odbycia walnego zgromadzenia zatwierdzającego

sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu.

2.

Mandat członka zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania go

ze składu zarządu.

3.

Do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu

zlecenia przez przyjmującego zlecenie.

Członek zarządu może być w każdym czasie odwołany lub zawieszony w czynnościach. Nie

pozbawia go to roszczeń ze stosunku pracy lub innego stosunku prawnego dotyczącego

pełnienia funkcji członka zarządu.

1.

Prawo członka zarządu do prowadzenia spraw towarzystwa i reprezentowania towarzystwa

dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych towarzystwa, z wyjątkiem spraw,

które wymagają uchwały walnego zgromadzenia.

2.

Prawa członka zarządu do prowadzenia spraw towarzystwa i reprezentowania towarzystwa

nie można ograniczyć ze skutkiem prawnym wobec osób trzecich.

1.

Sposób reprezentowania towarzystwa określa statut towarzystwa. Jeżeli statut towarzystwa

nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń woli i

podpisywania pism w imieniu towarzystwa jest wymagane współdziałanie dwóch członków

zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

2.

Do ustanowienia prokury stosuje się przepisy dotyczące ustanowienia prokury w spółce

akcyjnej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają ustanowienia prokury jednoosobowej lub łącznej i

nie ograniczają praw prokurentów, wynikających z przepisów o prokurze.

4.

Oświadczenia pisemne kierowane do towarzystwa złożone w jego lokalu albo jednemu z

członków zarządu lub prokurentowi mają skutek prawny względem towarzystwa.

1.

Oświadczenia pisemne towarzystwa kierowane do oznaczonej osoby zawierają

1)

nazwę towarzystwa, jego siedzibę i adres;

2)

oznaczenie sądu rejestrowego i numeru, pod którym towarzystwo jest wpisane do rejestru;

3)

imiona i nazwiska członków zarządu.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy oświadczeń woli kierowanych do osób

pozostających z towarzystwem w stałych stosunkach umownych.

W umowach między towarzystwem a członkami zarządu, a także w sporach z nimi, towarzystwo

reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik wybrany przez walne zgromadzenie.

1.

Członek zarządu nie może bez zgody towarzystwa zajmować się interesami konkurencyjnymi

ani też uczestniczyć w podmiocie konkurencyjnym. Jeżeli statut towarzystwa nie stanowi

inaczej, zgody udziela organ uprawniony do powołania zarządu.

2.

W przypadku sprzeczności interesów towarzystwa z osobistymi interesami członka zarządu,

jego współmałżonka, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia oraz osób, z którymi

jest on powiązany osobiście, członek zarządu wstrzymuje się od udziału w rozstrzygnięciu

takich spraw i żąda zaznaczenia tego w protokole z posiedzenia zarządu.

Uchwały zarządu są protokołowane. Protokoły zawierają porządek obrad, nazwiska i imiona

obecnych członków zarządu, liczbę głosów oddanych na poszczególne uchwały oraz zdania

odrębne. Protokoły podpisują obecni na posiedzeniu członkowie zarządu.

1.

Rada nadzorcza składa się co najmniej z pięciu członków powoływanych i odwoływanych

przez walne zgromadzenie.

2.

Statut towarzystwa może przewidywać inny sposób powoływania lub odwoływania członków

rady nadzorczej.

3.

Członek zarządu, likwidator i pracownik towarzystwa zajmujący stanowisko głównego

księgowego, radcy prawnego lub inne podlegające bezpośrednio członkowi zarządu nie

może być równocześnie członkiem rady nadzorczej.

1.

Rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością towarzystwa we wszystkich dziedzinach

jego działalności.

2.

Do kompetencji rady nadzorczej należy w szczególności ocena sprawozdania finansowego,

zarówno co do zgodności z księgami i dokumentami, jak i ze stanem faktycznym, badanie

sprawozdania zarządu z działalności towarzystwa, badanie wniosków zarządu co do podziału

nadwyżki bilansowej albo pokrycia straty bilansowej oraz składanie walnemu zgromadzeniu

corocznego sprawozdania pisemnego z wyników powyższej oceny.

3.

W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 2, rada nadzorcza może badać każdą

czynność towarzystwa, żądać od zarządu i pracowników towarzystwa sprawozdań i wyjaśnień,

dokonywać rewizji stanu majątku oraz sprawdzać księgi i dokumenty.

1.

Do kompetencji rady nadzorczej należy również zawieszanie w czynnościach poszczególnych

lub wszystkich członków zarządu oraz delegowanie członków rady nadzorczej do czasowego

wykonywania czynności członków zarządu niemogących sprawować swoich czynności.

2.

W przypadku długotrwałej niemożności sprawowania czynności przez członka zarządu rada

nadzorcza niezwłocznie podejmuje odpowiednie działania w celu dokonania zmiany w składzie

zarządu.

1.

Statut towarzystwa może rozszerzyć uprawnienia rady nadzorczej, a w szczególności

przewidywać, że zarząd jest obowiązany uzyskać zgodę rady nadzorczej przed dokonaniem

określonych czynności.

2.

Jeżeli rada nadzorcza nie wyrazi zgody na dokonanie określonej czynności, zarząd może

zwrócić się do walnego zgromadzenia, aby powzięło uchwałę udzielającą zgody na dokonanie

tej czynności.

Rada nadzorcza wykonuje swoje obowiązki kolegialnie, może jednak delegować swoich

członków do samodzielnego pełnienia określonych czynności nadzorczych.

1.

Uchwały rady nadzorczej mogą być powzięte, jeżeli wszyscy członkowie zostali zaproszeni

do udziału w posiedzeniu rady nadzorczej. Uchwały zapadają bezwzględną większością

głosów, przy obecności co najmniej połowy członków rady nadzorczej, chyba że statut

towarzystwa stanowi inaczej.

2.

Do protokołów rady nadzorczej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące protokołów

zarządu.

3.

Walne zgromadzenie uchwala dla rady nadzorczej regulamin określający jej organizację

i sposób wykonywania czynności.

Najwyższym organem towarzystwa jest walne zgromadzenie. W sprawach niezastrzeżonych

w ustawie lub statucie do właściwości innych organów towarzystwa, podejmowanie uchwał

należy do walnego zgromadzenia.

1.

Zwyczajne walne zgromadzenie odbywa się w terminie 6 miesięcy po upływie każdego roku

obrotowego.

2.

Przedmiotem obrad zwyczajnego walnego zgromadzenia, poza innymi sprawami wymienionymi

w statucie, jest

1)

rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności towarzystwa, bilansu

oraz rachunku zysków i strat za rok ubiegły;

2)

powzięcie uchwały o podziale nadwyżki bilansowej albo o pokryciu straty bilansowej;

3)

udzielenie członkom organów towarzystwa absolutorium z wykonania przez nich obowiązków.

Walne zgromadzenie odbywa się w siedzibie towarzystwa. Statut towarzystwa może zawierać

odmienne postanowienia dotyczące określenia miejsca zwołania walnego zgromadzenia,

jednakże walne zgromadzenie może odbywać się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Walne zgromadzenie zwołuje zarząd.

2.

Rada nadzorcza ma prawo zwołania zwyczajnego walnego zgromadzenia, jeżeli zarząd nie

zwoła go w terminie określonym w art. 65 ust. 1, oraz nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,

jeżeli zwołanie go uzna za wskazane, a zarząd nie zwoła walnego zgromadzenia w terminie

14 dni od dnia zgłoszenia odpowiedniego żądania przez radę nadzorczą.

3.

Statut towarzystwa może przyznać uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, także innym

osobom.

1.

Członkowie towarzystwa uprawnieni do udziału w walnym zgromadzeniu, reprezentujący

przynajmniej jedną dziesiątą udziałów lub głosów na walnym zgromadzeniu, mogą żądać

zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, jak również umieszczenia określonych

spraw w porządku obrad najbliższego walnego zgromadzenia. Żądanie takie należy złożyć

na piśmie do zarządu najpóźniej na 30 dni przed proponowanym terminem walnego zgromadzenia.

2.

Statut towarzystwa może przyznać uprawnienia, o których mowa w ust. 1, członkom towarzystwa

uprawnionym do udziału w walnym zgromadzeniu przedstawiającym mniej niż jedną dziesiątą

udziałów lub głosów na walnym zgromadzeniu.

3.

Jeżeli w terminie 14 dni od dnia przedstawienia żądania zarządowi nadzwyczajne walne

zgromadzenie nie będzie zwołane, sąd rejestrowy może po wezwaniu zarządu do złożenia

oświadczenia upoważnić do zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia członków towarzystwa

uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu, występujących z tym żądaniem. Sąd wyznacza

przewodniczącego tego walnego zgromadzenia. Walne zgromadzenie podejmie uchwałę rozstrzygającą,

czy koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia ma ponieść towarzystwo.

4.

W ogłoszeniach i zawiadomieniach listami poleconymi, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru,

o zwołaniu nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, o którym mowa w ust. 3, należy powołać

się na postanowienie sądu rejestrowego.

1.

Walne zgromadzenie zwołuje się przez ogłoszenie, którego dokonuje się co najmniej

na 21 dni przed terminem walnego zgromadzenia.

2.

W ogłoszeniu należy oznaczyć datę, godzinę i miejsce odbycia walnego zgromadzenia

oraz szczegółowy porządek obrad. W przypadku zamierzonej zmiany statutu towarzystwa

należy powołać dotychczas obowiązujące postanowienia, jak również treść projektowanych

zmian.

3.

Członek towarzystwa uprawniony do udziału w walnym zgromadzeniu, który złoży w towarzystwie

przynajmniej jeden udział, może żądać zawiadomienia go listem poleconym, za zwrotnym

potwierdzeniem odbioru, wysłanym najpóźniej równocześnie z ogłoszeniem, o terminie

i porządku obrad walnego zgromadzenia, a następnie o powziętych uchwałach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli statut towarzystwa nie stanowi inaczej, walne zgromadzenie jest ważne bez względu

na liczbę reprezentowanych na nim udziałów.

Jeżeli statut nie stanowi inaczej, walne zgromadzenie otwiera przewodniczący rady

nadzorczej albo jego zastępca, a następnie spośród osób uprawnionych do uczestnictwa

na walnym zgromadzeniu wybiera się przewodniczącego.

1.

Lista obecności, zawierająca spis uczestników walnego zgromadzenia z wymienieniem

liczby udziałów na walnym zgromadzeniu, które każdy z nich przedstawia i służących

im głosów, podpisana przez przewodniczącego walnego zgromadzenia, wyłożona jest podczas

obrad tego walnego zgromadzenia. Statut towarzystwa może zawierać inne postanowienia

w tym zakresie.

2.

Na wniosek członków towarzystwa uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu reprezentujących

przynajmniej jedną dziesiątą udziałów, lista obecności jest sprawdzona przez wybraną

w tym celu komisję, złożoną co najmniej z 3 osób. Wnioskodawcy mają prawo wyboru jednego

członka komisji.

1.

Członkowie towarzystwa uprawnieni do udziału w walnym zgromadzeniu mogą uczestniczyć

w walnym zgromadzeniu oraz wykonywać prawo głosu osobiście lub przez pełnomocników.

2.

Pełnomocnictwo udzielone jest, pod rygorem nieważności, na piśmie i dołączone do protokołu

walnego zgromadzenia.

3.

Członek zarządu lub pracownik towarzystwa nie mogą być pełnomocnikami na walnym zgromadzeniu.

Członek towarzystwa uprawniony do udziału w walnym zgromadzeniu nie może ani osobiście,

ani przez pełnomocnika, ani jako pełnomocnik innej osoby, głosować przy powzięciu

uchwały, dotyczącej jego odpowiedzialności wobec towarzystwa z jakiegokolwiek tytułu

oraz w sprawie przyznania mu wynagrodzenia, umowy między nim a towarzystwem oraz sporu

między nim a towarzystwem.

1.

Uchwały walnego zgromadzenia zapadają bezwzględną większością głosów oddanych, jeżeli

przepisy statutu towarzystwa lub niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

2.

Głosowanie jest jawne. Tajne głosowanie zarządza się przy wyborach organów towarzystwa

lub likwidatorów oraz nad wnioskami o odwołanie członków organów towarzystwa lub likwidatorów,

o pociągnięcie ich do odpowiedzialności, jak również w sprawach osobowych. Tajne głosowanie

należy również zarządzić na żądanie choćby jednego z obecnych.

3.

Uchwały walnego zgromadzenia są protokołowane przez notariusza.

4.

W protokole należy stwierdzić prawidłowość zwołania walnego zgromadzenia i jego zdolność

do powzięcia uchwał, wymienić powzięte uchwały, liczbę głosów oddanych za każdą uchwałą

i zgłoszone sprzeciwy. Do protokołu należy dołączyć odpowiednie dokumenty, w tym dowody

zwołania walnego zgromadzenia i listę obecności z podpisami uczestników zgromadzenia.

5.

Odpis protokołu zarząd umieści w księdze protokołów. Członkowie towarzystwa uprawnieni

do udziału w walnym zgromadzeniu mogą przeglądać księgę protokołów, mogą także żądać

wydania poświadczonych przez zarząd odpisów uchwał.

1.

Uchwała walnego zgromadzenia sprzeczna z prawem, postanowieniami statutu towarzystwa

lub dobrymi obyczajami może być zaskarżona w drodze wytoczonego przeciwko towarzystwu

powództwa o uchylenie uchwały.

2.

Prawo do wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia przysługuje

1)

zarządowi, radzie nadzorczej oraz poszczególnym członkom tych organów;

2)

członkowi towarzystwa uprawnionemu do udziału w walnym zgromadzeniu, który głosował

przeciwko uchwale, a po jej powzięciu zażądał zaprotokołowania sprzeciwu;

3)

członkowi towarzystwa uprawnionemu do udziału w walnym zgromadzeniu bezzasadnie niedopuszczonemu

do udziału w walnym zgromadzeniu;

4)

innym członkom towarzystwa uprawnionym do udziału w walnym zgromadzeniu, którzy nie

byli obecni na walnym zgromadzeniu, jedynie w przypadku wadliwego zwołania zgromadzenia

lub też powzięcia uchwały w sprawie nieobjętej porządkiem obrad.

3.

Uchwała walnego zgromadzenia może być zaskarżona przez członka towarzystwa uprawnionego

do udziału w walnym zgromadzeniu nawet w przypadku zgodności uchwały z przepisami

prawa i statutem towarzystwa, jeżeli jest sprzeczna z interesem towarzystwa lub ma

na celu pokrzywdzenie członka towarzystwa uprawnionego do udziału w walnym zgromadzeniu.

4.

Powództwo o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia należy wnieść w terminie 30 dni

od dnia otrzymania wiadomości o uchwale, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy

od dnia powzięcia uchwały.

1.

W sporze dotyczącym uchylenia lub stwierdzenia nieważności uchwały walnego zgromadzenia

pozwane towarzystwo reprezentuje zarząd, jeżeli na mocy uchwały walnego zgromadzenia

nie został ustanowiony w tym celu pełnomocnik.

2.

Jeżeli zarząd nie może działać za towarzystwo, a brak jest uchwały walnego zgromadzenia

o ustanowieniu pełnomocnika, sąd właściwy do rozstrzygnięcia powództwa wyznacza kuratora

towarzystwa.

1.

Prawomocny wyrok uchylający uchwałę ma moc obowiązującą w stosunkach między towarzystwem

a wszystkimi członkami towarzystwa uprawnionymi do udziału w walnym zgromadzeniu.

2.

W przypadkach, w których ważność czynności dokonanej przez towarzystwo jest zależna

od uchwały walnego zgromadzenia, uchylenie takiej uchwały nie ma skutku wobec osób

trzecich działających w dobrej wierze.

1.

Zmiana statutu towarzystwa wymaga uchwały walnego zgromadzenia, powziętej większością

co najmniej trzech czwartych oddanych głosów.

2.

Walne zgromadzenie może upoważnić radę nadzorczą do dokonania w jego uchwałach zmian

o charakterze redakcyjnym.

3.

Zmiany statutu towarzystwa nie mogą ograniczać praw wynikających z zawartych umów

ubezpieczenia.

Uchwała o rozwiązaniu towarzystwa lub połączeniu z innym towarzystwem zapada większością

co najmniej trzech czwartych oddanych głosów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 63,

który wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2011 r.

1.

Towarzystwo może zostać przekształcone w spółkę akcyjną. Do przekształcenia towarzystwa

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych dotyczące powstania spółki akcyjnej.

2.

Do przekształcenia, o którym mowa w ust. 1, wymaga się

1)

sporządzenia planu przekształcenia towarzystwa wraz z załącznikami oraz opinią biegłego

rewidenta;

2)

powzięcia uchwały o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną i jej zatwierdzenia

przez organ nadzoru;

3)

powołania członków organów spółki akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia towarzystwa;

4)

podpisania, przez członków towarzystwa, statutu spółki akcyjnej powstałej w wyniku

przekształcenia towarzystwa;

5)

wykreślenia towarzystwa z rejestru i dokonania wpisu do rejestru spółki akcyjnej powstałej

w wyniku przekształcenia towarzystwa.

3.

Do przygotowania planu przekształcenia towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu spółek handlowych.

1.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną jest podejmowana większością

trzech czwartych głosów przez walne zgromadzenie.

2.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną zawiera

1)

nazwę i siedzibę towarzystwa przekształcanego oraz firmę i siedzibę spółki akcyjnej,

która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa;

2)

zasady ustalenia wartości udziałów towarzystwa określonych na podstawie sprawozdania

finansowego sporządzanego dla celów przekształcenia;

3)

określenie wysokości kapitału zakładowego spółki akcyjnej, która powstanie w wyniku

przekształcenia towarzystwa;

4)

sposób objęcia akcji oraz zakres praw przyznanych akcjonariuszom uczestniczącym w

spółce akcyjnej, która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa, jeżeli przyznanie

takich praw jest przewidziane;

5)

zakres rzeczowy i terytorialny zasięg działalności spółki akcyjnej, która powstanie

w wyniku przekształcenia towarzystwa;

6)

zgodę na brzmienie statutu spółki akcyjnej, która powstanie w wyniku przekształcenia

towarzystwa;

7)

nazwiska i imiona członków zarządu oraz rady nadzorczej spółki akcyjnej, która powstanie

w wyniku przekształcenia towarzystwa.

1.

Towarzystwo, na 30 dni przed planowanym podjęciem uchwały o przekształceniu towarzystwa

w spółkę akcyjną, wzywa członków w sposób przewidziany dla ich zawiadamiania, do złożenia

oświadczeń o uczestnictwie w powstającej spółce akcyjnej w zakresie

1)

zamiaru objęcia akcji spółki, która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa;

2)

kontynuowania umowy ubezpieczenia w zakładzie ubezpieczeń, który powstanie w wyniku

przekształcenia towarzystwa.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności, formy pisemnej.

3.

Członkowi, który nie złożył oświadczenia o uczestnictwie w powstającej spółce akcyjnej,

przysługuje roszczenie o zapłatę kwoty odpowiadającej wartości jego udziału w towarzystwie,

zgodnie ze sprawozdaniem finansowym sporządzonym dla celów przekształcenia; przysługuje

mu również prawo wypowiedzenia umowy ubezpieczenia.

4.

Towarzystwo ma obowiązek zapłaty kwoty, o której mowa w ust. 3, nie później niż w

terminie 6 miesięcy od dnia przekształcenia towarzystwa w spółkę akcyjną.

5.

Roszczenie o zapłatę kwoty, o której mowa w ust. 3, przedawnia się z upływem 2 lat

od dnia powzięcia uchwały o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną.

Oświadczenia członków towarzystwa o nieuczestniczeniu w powstającej spółce akcyjnej

przedstawia się na walnym zgromadzeniu, które ma podjąć uchwałę o przekształceniu

towarzystwa w spółkę akcyjną.

1.

Członkowie towarzystwa przystępujący do spółki powstałej w wyniku przekształcenia

obejmują akcje proporcjonalnie do ich udziałów.

2.

Jeżeli kapitał zakładowy nie został w całości objęty w sposób, o którym mowa w ust.

1, musi być do pełnej wysokości uzupełniony nowymi akcjami. Akcje te są w całości

obejmowane za wkłady pieniężne.

1.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną jest zatwierdzana przez organ

nadzoru.

2.

Wniosek o zatwierdzenie uchwały o przekształceniu powinien zawierać

1)

plan przekształcenia, o którym mowa w art. 81 ust. 2 pkt 1;

2)

uchwałę o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną;

3)

sprawozdanie finansowe przekształcanego towarzystwa;

4)

dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych wolnych od obciążeń w wysokości

równej kapitałowi zakładowemu wraz z oświadczeniem o przeznaczeniu ich na pokrycie

kapitału zakładowego;

5)

informacje o obejmujących akcje osobach, które nie były członkami przekształcanego

towarzystwa;

6)

oświadczenia członków towarzystwa o nieuczestniczeniu w powstającej spółce akcyjnej,

jako głos odrębny.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, uchwałę o przekształceniu towarzystwa

w spółkę akcyjną, jeżeli są spełnione następujące warunki

1)

został złożony wniosek spełniający warunki określone w art. 86 ust. 2;

2)

przekształcenie towarzystwa w spółkę akcyjną jest zgodne z przepisami prawa;

3)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umowy ubezpieczenia

są należycie zabezpieczone.

1.

Zarząd zgłosi do rejestru przekształcenie towarzystwa w spółkę akcyjną.

2.

Towarzystwo staje się spółką akcyjną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla z rejestru towarzystwo przekształcane

(dzień przekształcenia).

1.

Majątek przekształconego towarzystwa staje się majątkiem powstałej spółki akcyjnej.

2.

Do majątku powstałej spółki i do akcji wydawanych akcjonariuszom stosuje się przepisy

Kodeksu spółek handlowych dotyczące wkładów niepieniężnych i akcji wydawanych za te wkłady.

1.

Spółce akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia przysługują wszystkie prawa i obowiązki,

które przysługiwały towarzystwu przed przekształceniem.

2.

Spółka akcyjna staje się podmiotem zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej,

które zostało przyznane towarzystwu przed jego przekształceniem.

1.

Powstała spółka akcyjna ogłosi trzykrotnie w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim o przekształceniu

i poinformuje pisemnie ubezpieczonych, którzy nie byli członkami przekształcanego

towarzystwa, o przysługującym im prawie do wypowiedzenia umowy ubezpieczenia w okresie

3 miesięcy od dnia ostatniego ogłoszenia.

2.

Pierwsze ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno być dokonane w terminie 7 dni

od dnia przekształcenia, a pozostałe w odstępach nie krótszych niż 7 dni i nie dłuższych

niż 14 dni.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej dla krajowego zakładu ubezpieczeń

wydaje, w drodze decyzji, po rozpatrzeniu wniosku założycieli zakładu ubezpieczeń,

organ nadzoru.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie nazwy lub firmy, siedziby i adresu, zasięgu terytorialnego i rzeczowego

zakresu działalności krajowego zakładu ubezpieczeń;

2)

określenie wysokości kapitału zakładowego;

3)

wskazanie założycieli krajowego zakładu ubezpieczeń;

4)

wskazanie formy prawnej, w jakiej ma być wykonywana działalność;

5)

określenie wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji

krajowego zakładu ubezpieczeń i zorganizowanie sieci przedstawicielstw; wymóg ten

nie dotyczy przypadku, gdy akwizycja na rzecz zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w

art. 38 ust. 1, będzie prowadzona przez struktury własne założycieli zakładu ubezpieczeń;

6)

wskazanie imion i nazwisk osób przewidzianych na członków zarządu i rady nadzorczej;

7)

wskazanie imienia i nazwiska aktuariusza, osoby której powierzono prowadzenie ksiąg

rachunkowych oraz doradcy inwestycyjnego w przypadku, gdy obowiązek zatrudnienia tej

osoby wynika z ustawy.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

projekt statutu krajowego zakładu ubezpieczeń;

2)

projekty ogólnych warunków ubezpieczenia ryzyk, w zakresie których ma być wydane zezwolenie;

3)

sprawozdania finansowe założycieli, obejmujące bilanse, rachunki zysków i strat, sprawozdania

z przepływu środków pieniężnych za ostatnie trzy lata przed datą złożenia wniosku

lub z całego okresu działalności, jeżeli założyciel wykonuje działalność gospodarczą

przez czas krótszy niż okres trzech lat - w przypadku gdy obowiązek sporządzania takich

sprawozdań finansowych założycieli, z prowadzonej przez nich działalności gospodarczej,

wynika z odrębnych przepisów prawa;

4)

noty objaśniające do sprawozdań, o których mowa w pkt 3;

5)

wyliczenie marginesu wypłacalności i wyliczenie wartości środków własnych - w przypadku

gdy założycielem jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

6)

sprawozdania bankowe z przepływu środków pieniężnych na rachunkach bankowych, obejmujące

okres roku do dnia złożenia wniosku, zeznania podatkowe, składane na podstawie przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych, za ostatnie trzy lata podatkowe, oświadczenie

o pochodzeniu środków pieniężnych przeznaczonych na pokrycie kapitału zakładowego

i funduszu organizacyjnego - w przypadku założycieli będących osobami fizycznymi,

które nie mają obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych;

7)

oświadczenia założycieli o kapitale zakładowym ze wskazaniem podmiotów obejmujących

akcje lub udziały, sposobu objęcia akcji lub udziałów, ilości obejmowanych akcji lub

udziałów oraz rodzaju akcji lub udziałów;

8)

dowód posiadania przez założycieli środków finansowych wolnych od obciążeń w wysokości

równej kapitałowi zakładowemu i funduszowi organizacyjnemu wraz z oświadczeniem o

przeznaczeniu ich na pokrycie kapitału zakładowego i funduszu organizacyjnego;

9)

plan działalności, obejmujący okres pierwszych trzech lat obrotowych działalności;

10

zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego lub odpis

ze stosownego rejestru wystawiony poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wydany

nie później niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku - w przypadku gdy założycielem

jest osoba prawna;

11)

zaświadczenie organu nadzoru właściwego dla siedziby zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji, dotyczące wykonywanej przez wnioskodawcę działalności

oraz spełnienia wymogów w zakresie wypłacalności;

12)

poświadczone notarialnie kopie stron dowodu osobistego, zawierające serię i numer

dowodu osobistego, imię i nazwisko, numer ewidencyjny PESEL, oznaczenie organu wydającego

dowód osobisty oraz datę wydania dowodu osobistego albo poświadczoną notarialnie kopię

paszportu - w przypadku założycieli będących osobami fizycznymi;

13)

życiorysy założycieli będących osobami fizycznymi oraz osób przewidzianych na członków

zarządu, członków rady nadzorczej i aktuariusza;

14)

zgody osób przewidzianych na członków zarządu oraz rady nadzorczej na objęcie stanowisk

w zakładzie ubezpieczeń oraz oświadczenie aktuariusza o wyrażeniu zgody na wykonywanie

obowiązków w krajowym zakładzie ubezpieczeń;

15

poświadczenie odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia zawodowego osób przewidzianych

na członków zarządu i rady nadzorczej, w tym kopie świadectw pracy i dokumentów potwierdzających

wykształcenie;

16)

poświadczoną kopię decyzji o wpisie aktuariusza do rejestru aktuariuszy;

17

dane o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym osoby proponowanej na stanowisko aktuariusza,

w tym kopie świadectw pracy i dokumentów potwierdzających wykształcenie;

18

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności osób proponowanych na członków zarządu

i rady nadzorczej oraz aktuariusza;

19)

oświadczenia założycieli oraz osób przewidzianych na członków zarządu i członków rady

nadzorczej o toczących się przeciwko nim postępowaniach sądowych w związku ze sprawą

gospodarczą;

20)

oświadczenia założycieli oraz osób przewidzianych na członków zarządu i członków rady

nadzorczej o uczestnictwie w organach zarządzających i nadzorujących spółek handlowych;

21)

oświadczenie doradcy inwestycyjnego o wyrażeniu zgody na zatrudnienie - w przypadku

wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

działu I grupa 3 załącznika do ustawy;

22)

listę reprezentantów do spraw roszczeń, którzy zostaną ustanowieni w każdym państwie

członkowskim Unii Europejskiej - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej w zakresie działu II grupy 10 załącznika do ustawy,

z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika;

23)

oświadczenie założycieli, czy krajowy zakład ubezpieczeń będzie podmiotem zależnym

lub podmiotem ze znaczącym udziałem kapitałowym

a)

zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej,

które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim

Unii Europejskiej,

b)

podmiotu dominującego w stosunku do zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji

kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie

działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

c)

osoby fizycznej lub prawnej, posiadającej znaczący udział kapitałowy w zakładzie ubezpieczeń,

zakładzie reasekuracji, instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej

- z informacją o nazwach i adresach siedziby podmiotów, o których mowa w lit. a-c.

3a

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 10 i 18, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone

na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub

konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być

zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

4a.

Organ nadzoru może, w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego

nie przewiduje sporządzania określonych dokumentów, o których mowa w ust. 3, odstąpić

od wymogu złożenia dokumentów, zastępując je oświadczeniem wnioskodawcy lub osoby,

której sprawa dotyczy.

5.

Organ nadzoru może żądać od założycieli krajowego zakładu ubezpieczeń informacji dotyczących

ich

1)

struktury własnościowej;

2)

sytuacji finansowej;

3)

dotychczasowej działalności.

1.

Plan działalności, o którym mowa w art. 92 ust. 3 pkt 9, określa dane i warunki, jakie

ze względu na rodzaj i rozmiar prowadzonych ubezpieczeń są niezbędne do zapewnienia

zdolności krajowego zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań. Plan działalności

zawiera w szczególności

1)

określenie rodzaju ryzyk, które krajowy zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać;

2)

program reasekuracji określający formę i zakres reasekuracji oraz reasekuratorów;

3)

określenie źródeł finansowania środków w wysokości minimalnego kapitału gwarancyjnego

i marginesu wypłacalności;

4)

oszacowanie kosztów utworzenia administracji krajowego zakładu ubezpieczeń i organizacji

działalności z określeniem źródeł finansowania tych kosztów;

5)

określenie środków będących w posiadaniu krajowego zakładu ubezpieczeń, które są niezbędne

do wykonania usług świadczenia pomocy, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń zamierza

ubezpieczać ryzyka określone w dziale II grupa 18 załącznika do ustawy;

6)

określenie organizacji działalności ubezpieczeniowej, w tym

a)

struktury organizacyjnej krajowego zakładu ubezpieczeń,

b)

sposobu zawierania umów ubezpieczenia,

c)

zasad akceptacji ryzyk,

d)

sposobu ustalania stawek ubezpieczeniowych,

e)

sposobu ustalania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

f)

przyjętych zasad rachunkowości, w szczególności zasad rozliczania kosztów, w tym kosztów

administracyjnych i kosztów akwizycji,

g)

systemu ustalania wartości odszkodowań lub świadczeń,

h)

systemu zarządzania aktywami,

i)

systemu kontroli wewnętrznej.

2.

Do planu działalności, o którym mowa w art. 92 ust. 3 pkt 9, dołącza się rachunek

symulacyjny pierwszych 3 lat obrotowych działalności, obejmujący

1)

oszacowanie kosztów działalności ubezpieczeniowej, w tym kosztów administracyjnych

i kosztów akwizycji;

2)

oszacowanie składki i świadczeń z wyróżnieniem działalności bezpośredniej i reasekuracji;

3)

oszacowanie liczby zawieranych umów ubezpieczenia, stopy wypowiedzeń umów i wartości

sum ubezpieczenia, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać ryzyka określone

w dziale I załącznika do ustawy;

4)

oszacowanie i wskazanie źródeł finansowania środków niezbędnych do pokrycia rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych i środków własnych w wysokości marginesu wypłacalności;

5)

projekt

a)

bilansu,

b)

ogólnego rachunku zysków i strat,

c)

zbiorczego technicznego rachunku ubezpieczeń,

d)

technicznych rachunków ubezpieczeń dla grup ubezpieczeń,

e)

wyliczenia środków własnych oraz marginesu wypłacalności i kapitału gwarancyjnego;

6)

uzasadnienie oszacowanych wartości, o których mowa w pkt 1-4.

Jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 92 ust. 3 pkt 23, przed wydaniem zezwolenia

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru występuje na piśmie do

właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji

dotyczących

1)

nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji

kredytowej lub firmy inwestycyjnej,

2)

założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców podmiotów, o których mowa w pkt 1,

3)

podmiotów dominujących w stosunku do podmiotów, o których mowa w pkt 1,

4)

osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący udział kapitałowy w podmiotach,

o których mowa w pkt 1

- które mogą być przydatne dla oceny, czy założyciele, akcjonariusze, udziałowcy lub

osoby przewidziane na członków zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń

dają rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej jest wydawane w zakresie jednej

lub więcej grup ubezpieczeń, o których mowa w załączniku do ustawy.

W zezwoleniu, o którym mowa w art. 92, określa się

1)

nazwę lub firmę, siedzibę i adres, zasięg terytorialny i rzeczowy zakres działalności

krajowego zakładu ubezpieczeń;

2)

wysokość kapitału zakładowego;

3)

założycieli krajowego zakładu ubezpieczeń;

4)

formę organizacyjną działalności krajowego zakładu ubezpieczeń;

5)

imiona i nazwiska osób przewidzianych na członków pierwszego zarządu.

1.

Na wniosek założycieli zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w art. 38 ust. 1, organ

nadzoru może wydać promesę zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

W promesie organ nadzoru określa okres jej ważności, który nie może być krótszy niż

6 miesięcy.

3.

W okresie ważności promesy organ nadzoru nie może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej, chyba że nastąpią zmiany w zakresie wniosku, dokumentów

i informacji, o których mowa w art. 92.

4.

Odmowa wydania promesy zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej może

nastąpić z przyczyn, o których mowa w art. 98, z wyłączeniem ust. 1 pkt 5 i 6 tego

artykułu.

1.

Zmiana zasięgu terytorialnego lub rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu

ubezpieczeń wymaga zezwolenia organu nadzoru.

2.

Zezwolenie jest wydawane na wniosek krajowego zakładu ubezpieczeń.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera informacje, o których mowa w art. 92 ust.

2 pkt 1.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się plan działalności, o którym mowa w

art. 92 ust. 3 pkt 9, oraz odpowiednio inne dokumenty, o których mowa w art. 92 ust.

3.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej nie może być wydane, jeżeli

zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności

1)

wniosek o wydanie zezwolenia i dołączone do niego dokumenty nie spełniają wymagań

określonych w ustawie;

2)

w skład zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń wchodzą osoby, które

nie spełniają wymogów określonych w ustawie;

3)

założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń byli karani za umyślne przestępstwo stwierdzone

prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń nie dają rękojmi prowadzenia spraw krajowego

zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia;

5)

założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń nie udowodnią posiadania środków finansowych

w wysokości równej co najmniej funduszowi organizacyjnemu i ustalonym w planie działalności

wartościom emisji akcji (udziałów) krajowego zakładu ubezpieczeń;

6)

założyciele posługują się wartościami majątkowymi pochodzącymi z nielegalnych lub

nieujawnionych źródeł;

7)

plan działalności krajowego zakładu ubezpieczeń nie zapewnia zdolności krajowego zakładu

ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań;

8)

(uchylony).

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie działu II grupa

10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika,

nie może być wydane, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń nie przedłoży listy reprezentantów

do spraw roszczeń.

W przypadkach, o których mowa w art. 35 lub art. 239, przepisy art. 98 ust. 1 pkt

3-6 stosuje się odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zakładu ubezpieczeń

przy wtórnym nabyciu akcji albo udziałów.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń jest obowiązany rozpocząć wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia.

2.

Za dzień rozpoczęcia wykonywania działalności ubezpieczeniowej uważa się dzień zawarcia

pierwszej umowy ubezpieczenia.

3.

Krajowy zakład ubezpieczeń jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru o zaprzestaniu

wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub zawierania umów ubezpieczenia w danej

grupie ubezpieczeń w terminie 7 dni.

1.

Organ nadzoru może cofnąć krajowemu zakładowi ubezpieczeń w drodze decyzji zezwolenie

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń,

jeżeli

1)

przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania zezwolenia lub

2)

wykonuje działalność z naruszeniem prawa, statutu, planu działalności lub nie zapewnia

zdolności krajowego zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań, lub

3)

nie zrealizuje w terminie planu przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych albo

krótkoterminowego planu wypłacalności, lub

4)

zaprzestanie wykonywania działalności ubezpieczeniowej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy,

lub

5)

złoży wniosek o cofnięcie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej;

6)

nie rozpoczął wykonywania działalności ubezpieczeniowej w terminie, o którym mowa

w art. 100 ust. 1;

7)

jeżeli w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zakładu ubezpieczeń

zaistniały przesłanki określone w art. 98 ust. 1 pkt 3-6.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, organ nadzoru może cofnąć zezwolenie w

zakresie grup ubezpieczeń, w których działalność ubezpieczeniowa nie została rozpoczęta.

3.

Organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

działu II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej przewoźnika, w przypadku stwierdzenia braku reprezentanta do spraw roszczeń

w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

4.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

jednej lub więcej grup ubezpieczeń, organ nadzoru może ograniczyć lub zakazać krajowemu

zakładowi ubezpieczeń swobodnego rozporządzania jego aktywami oraz zaciągania zobowiązań

lub przekazać zarząd majątkiem zakładu ubezpieczeń wyznaczonej osobie.

5.

Z dniem przekazania zarządu majątkiem wyznaczonej osobie prawo reprezentacji krajowego

zakładu ubezpieczeń w zakresie praw i obowiązków, których przedmiotem jest majątek

krajowego zakładu ubezpieczeń, przechodzi na wyznaczoną osobę.

6.

Z dniem przekazania zarządu majątkiem wyznaczonej osobie, kompetencje organów krajowego

zakładu ubezpieczeń w zakresie praw i obowiązków, których przedmiotem jest majątek

krajowego zakładu ubezpieczeń, ulegają zawieszeniu do dnia upływu terminu sprawowania

zarządu przez wyznaczoną osobę.

7.

Organ nadzoru ustala wynagrodzenie za sprawowanie zarządu majątkiem krajowego zakładu

ubezpieczeń przez wyznaczoną osobę. Koszty zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń

przez wyznaczoną osobę ponosi krajowy zakład ubezpieczeń.

8.

Osoba wyznaczona do sprawowania zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń otrzymuje

w razie potrzeby urlop bezpłatny w macierzystym zakładzie pracy na czas pełnienia

tej funkcji. Okres bezpłatnego urlopu zalicza się do okresów pracy oraz innych okresów,

od których zależy nabycie uprawnień pracowniczych.

9.

Organ nadzoru w decyzji o przekazaniu zarządu majątkiem, o którym mowa w ust. 4, określa

1)

osobę, której przekazuje się zarząd majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń;

2)

okres, na który jest ustanawiany zarząd majątkiem;

3)

szczegółowe zadania zarządu majątkiem;

4)

sposób wykonywania zadań zarządu majątkiem;

5)

wysokość wynagrodzenia za zarząd majątkiem.

10.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 4, jest natychmiast wykonalna.

11.

Organ nadzoru, w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, trzykrotnie ogłasza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim informację o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

1)

krajowy zakład ubezpieczeń nie może zawierać umów ubezpieczenia;

2)

umowy ubezpieczenia już zawarte nie mogą być przedłużane i nie przedłużają się;

3)

sumy ubezpieczeń zawartych umów ubezpieczenia nie mogą być podwyższane;

4)

krajowy zakład ubezpieczeń nie może zawierać umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji

czynnej;

5)

umowy reasekuracji czynnej i umowy retrocesji czynnej już zawarte nie mogą być przedłużane

i nie przedłużają się;

6)

krajowy zakład ubezpieczeń nie może przyjmować nowych cesji w ramach zawartych umów

reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

7)

krajowy zakład ubezpieczeń nie może zwiększać odpowiedzialności w ramach zawartych

umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do głównych oddziałów zagranicznych zakładów

ubezpieczeń, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń może podejmować i wykonywać działalność ubezpieczeniową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadzie wzajemności.

2.

Zasady wzajemności, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się do państw należących do

Światowej Organizacji Handlu.

3.

Podjęcie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń, z zastrzeżeniem

przepisów rozdziału 6, wymaga zezwolenia organu nadzoru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

(uchylony).

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń może podejmować i wykonywać działalność ubezpieczeniową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie przez główny oddział, z zastrzeżeniem

przepisów rozdziału 6.

2.

Główny oddział działa na podstawie przepisów prawa polskiego i statutu głównego oddziału

sporządzanego przez zagraniczny zakład ubezpieczeń, w formie aktu notarialnego.

3.

Statut głównego oddziału i jego zmiany podlegają zatwierdzeniu przez organ nadzoru.

4.

Statut głównego oddziału określa w szczególności

1)

strukturę organizacyjną głównego oddziału;

2)

zasady tworzenia jednostek terenowych oraz zasady ich reprezentacji;

3)

rodzaje rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tworzonych przez główny oddział i metody

ich tworzenia;

4)

zasady rozliczeń z centralą zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

5.

Główny oddział podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego i może rozpocząć działalność

z chwilą dokonania wpisu.

6.

Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego może zostać dokonany po uzyskaniu zezwolenia organu

nadzoru na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Główny oddział może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany.

2.

Głównym oddziałem kieruje dyrektor głównego oddziału.

3.

Dyrektor głównego oddziału i jego zastępcy muszą każdorazowo spełniać następujące

wymagania

1)

posiadać pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiadać wyższe wykształcenie uzyskane w Polsce lub uzyskane w innym państwie wykształcenie

będące wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych przepisów tego państwa;

3)

nie być skazanym za umyślne przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

dawać rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

3a.

Równoczesne pełnienie funkcji dyrektora głównego oddziału lub jego zastępcy, przez

tę samą osobę w głównych oddziałach zagranicznych zakładów ubezpieczeń wykonujących

działalność w zakresie działu I i działu II załącznika do ustawy, nie może być uznane

za naruszenie spełnienia wymagania, o którym mowa w ust. 3 pkt 4.

4.

Co najmniej dwie osoby, o których mowa w ust. 3, w tym dyrektor głównego oddziału,

muszą posiadać udowodnioną znajomość języka polskiego.

4a.

Organ nadzoru, na wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń, odstąpi, w drodze decyzji,

od wymogu znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 4, jeżeli nie jest to

niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w szczególności pod uwagę zakres

działalności zakładu ubezpieczeń.

4b.

Organ nadzoru, na wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń, może odstąpić, w drodze

decyzji, od stosowania wymogu posiadania wyższego wykształcenia uzyskanego w Polsce

lub wykształcenia uzyskanego w innym państwie, będącego wykształceniem wyższym w rozumieniu

właściwych przepisów tego państwa, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, uwzględniając w szczególności

doświadczenie zawodowe kandydata na dyrektora głównego oddziału zagranicznego zakładu

ubezpieczeń lub jego zastępcy.

5.

Co najmniej dwie osoby, o których mowa w ust. 3, w tym dyrektor głównego oddziału,

powinny posiadać doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń.

6.

Prawo reprezentacji głównego oddziału przysługuje dyrektorowi i jednemu z zastępców

lub dwóm zastępcom łącznie.

7.

Dyrektor głównego oddziału oraz jego zastępcy są ujawniani w Krajowym Rejestrze Sądowym.

8.

Główny oddział jest obowiązany przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności

w siedzibie głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Główny oddział ma swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości

wskazanej w zezwoleniu.

10.

(uchylony).

1.

Organ nadzoru, na wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń, wydaje, w drodze decyzji,

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez główny oddział na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę i siedzibę zagranicznego zakładu ubezpieczeń oraz nazwę państwa, w którym znajduje

się jego siedziba;

2)

siedzibę oraz rzeczowy zakres działalności głównego oddziału;

3)

imiona i nazwiska osób przewidzianych na dyrektora głównego oddziału, jego zastępców,

aktuariusza, osoby odpowiedzialnej za prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz doradcy

inwestycyjnego, w przypadku gdy obowiązek zatrudnienia tej osoby wynika z ustawy.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

statut zagranicznego zakładu ubezpieczeń;

2)

projekty ogólnych warunków ubezpieczeń, w zakresie których ma być wydane zezwolenie;

3)

wyliczenie marginesu wypłacalności i wyliczenie wartości środków własnych zagranicznego

zakładu ubezpieczeń;

4)

plan działalności spełniający warunki, o których mowa w art. 93, dotyczący prowadzenia

głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmujący okres pierwszych

3 lat działalności;

5)

projekt statutu głównego oddziału;

6)

zaświadczenie organu nadzoru ubezpieczeniowego państwa, w którym znajduje się siedziba

zagranicznego zakładu ubezpieczeń, o posiadaniu przez ten zakład ubezpieczeń zezwolenia

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej oraz o posiadaniu środków własnych oraz

informację o sytuacji finansowej tego zakładu ubezpieczeń;

7)

sprawozdanie finansowe za okres ostatnich 3 lat działalności zagranicznego zakładu

ubezpieczeń wraz z opinią biegłego rewidenta;

8)

dowód, że krajowe zakłady ubezpieczeń mogą podjąć działalność ubezpieczeniową na terytorium

kraju, w którym zakład ubezpieczeń ma siedzibę; wymóg ten nie dotyczy krajów, z którymi

Rzeczpospolita Polska podpisała stosowne umowy międzynarodowe;

9)

informacje o wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji

głównego oddziału i zorganizowanie jego jednostek terenowych;

10)

wskazanie źródeł środków finansowych niezbędnych do wypłacenia świadczeń ubezpieczeniowych

i pokrycia marginesu wypłacalności;

11)

zgodę osoby proponowanej na stanowisko dyrektora głównego oddziału oraz osób proponowanych

na stanowiska jego zastępców, a także zgodę aktuariusza - na wykonywanie obowiązków

w głównym oddziale;

12)

życiorysy osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców

oraz aktuariusza;

13

dokumenty potwierdzające odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe niezbędne

do zarządzania zakładem ubezpieczeń osoby proponowanej na stanowisko dyrektora i osób

proponowanych na stanowiska jego zastępców, w tym kopie świadectw pracy i dokumentów

potwierdzających wykształcenie;

14

dane o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym osoby proponowanej na stanowisko aktuariusza,

w tym kopie świadectw pracy i dokumentów potwierdzających wykształcenie oraz kopię

decyzji o wpisie do rejestru aktuariuszy;

15

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności osób proponowanych na stanowiska dyrektora

głównego oddziału i jego zastępców oraz aktuariusza;

16)

oświadczenie osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców

oraz aktuariusza o toczących się przeciwko nim postępowaniach sądowych w związku ze

sprawą gospodarczą oraz o uczestnictwie w organach zarządzających i nadzorujących

spółek handlowych;

17)

oświadczenie doradcy inwestycyjnego o wyrażeniu zgody na zatrudnienie - w przypadku

wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

działu I grupa 3 załącznika do ustawy;

18)

listę ustanowionych w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej reprezentantów

do spraw roszczeń - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie działu II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej przewoźnika.

3a

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 15, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone

na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub

konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być

zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 107 ust. 1, jest wydawane na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń, o których mowa w załączniku

do ustawy.

2.

Zezwolenie może być wydane, jeżeli w państwie, w którym znajduje się siedziba zagranicznego

zakładu ubezpieczeń, zakład ten posiada odpowiednie zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej we wnioskowanym zakresie i działa w formie spółki akcyjnej albo towarzystwa

ubezpieczeń wzajemnych.

3.

Wymóg co do formy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy podmiotów zagranicznych wykonujących

działalność ubezpieczeniową, których siedziba znajduje się w państwach należących

do Światowej Organizacji Handlu.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń, który złożył wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej przez główny oddział lub uzyskał takie zezwolenie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, może złożyć wniosek o przyznanie mu łącznie następujących uprawnień

1)

obliczenia marginesu wypłacalności, o którym mowa w art. 116, w odniesieniu do wyników

całej działalności, którą zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje

przez główne oddziały mające siedziby na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

złożenia kaucji, o której mowa w art. 113, jedynie na terytorium jednego spośród państw

członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń

zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały;

3)

umiejscowienia aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na

terytorium jednego spośród państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których

zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową

przez główne oddziały.

2.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń występuje o przyznanie uprawnień, o których mowa w

ust. 1, do organu nadzoru oraz właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których zamierza on wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główny

oddział.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, zagraniczny zakład ubezpieczeń ma obowiązek wskazać

właściwy organ nadzoru jednego spośród państw członkowskich Unii Europejskiej na terytorium

których zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność

ubezpieczeniową przez główne oddziały. Wskazany we wniosku właściwy organ będzie sprawować

nadzór nad wypłacalnością zagranicznego zakładu ubezpieczeń w odniesieniu do jego

działalności wykonywanej przez główne oddziały na terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej. W państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym ma siedzibę

wskazany właściwy organ nadzoru składana jest kaucja, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane, gdy wyrażą na to zgodę właściwe

organy wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny

zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez

główne oddziały i na terytorium których złożył wniosek, o którym mowa w ust. 1. Organ

nadzoru udziela zgody w drodze decyzji, po dokonaniu w szczególności oceny sytuacji

finansowej zagranicznego zakładu ubezpieczeń, w tym jego wypłacalności.

5.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują po wyrażeniu zgody, o której mowa

w ust. 4, od dnia przekazania informacji przez wskazany właściwy organ nadzoru, o

którym mowa w ust. 3, organom nadzoru pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej

na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje

działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały, o zamiarze sprawowania nadzoru

nad wypłacalnością tego zakładu ubezpieczeń.

6.

Organ nadzoru przekaże lub wystąpi do właściwych organów nadzoru państw członkowskich

Unii Europejskiej na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać

lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały - informacje niezbędne

do sprawowania nadzoru nad wypłacalnością zagranicznego zakładu ubezpieczeń w odniesieniu

do jego działalności wykonywanej przez główny oddział na terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej.

7.

Na wniosek jednego lub kilku zainteresowanych państw członkowskich Unii Europejskiej

zgoda na przyznanie uprawnień, o których mowa w ust. 1, może być cofnięta równocześnie

przez wszystkie zainteresowane państwa członkowskie Unii Europejskiej. Organ nadzoru

cofa zgodę w drodze decyzji.

8.

Nadzór sprawowany przez wskazany właściwy organ nadzoru, o którym mowa w ust. 3, jest

traktowany tak jak nadzór, o którym mowa w rozdziale 6.

1.

Powołanie dyrektora głównego oddziału i jednego z jego zastępców następuje za zgodą

organu nadzoru, chyba że powołanie dotyczy osób, które pełniły te funkcje w poprzedniej

kadencji. O wyrażenie zgody występuje zagraniczny zakład ubezpieczeń.

2.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.

3.

Organ nadzoru może, w drodze decyzji, odmówić wyrażenia zgody na powołanie danej osoby

na stanowisko dyrektora głównego oddziału lub jego zastępcy, jeżeli osoba ta nie spełnia

warunków określonych w art. 106 ust. 3-5.

4.

W przypadku odmowy udzielenia przez organ nadzoru zgody, o której mowa w ust. 1, powołanie

osób, o których mowa w ust. 1, nie wywołuje skutków prawnych.

5.

Jeżeli wymogi określone w ust. 1 oraz w art. 106 ust. 4-5 nie są spełnione w związku

z rezygnacją, śmiercią lub odwołaniem dyrektora głównego oddziału lub jego zastępcy,

zagraniczny zakład ubezpieczeń jest obowiązany, w terminie 6 miesięcy, dostosować

swoją działalność do wymogów określonych w przepisach ustawy.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń jest obowiązany rozpocząć wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia.

Zmiana rzeczowego zakresu działalności głównego oddziału wymaga zezwolenia organu

nadzoru.

1.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być rozpoczęte po złożeniu kaucji, w celu

zabezpieczenia jego przyszłych zobowiązań z tytułu umów ubezpieczenia zawartych przez

główny oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Kaucja wynosi równowartość minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego.

3.

Kaucja jest utrzymywana przez cały okres działalności głównego oddziału na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Kaucja wraz z oprocentowaniem jest zaliczana na poczet posiadanych środków własnych

i podlega zdeponowaniu na wyodrębnionym, oprocentowanym rachunku w banku mającym siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który posiada fundusze własne w wysokości

stanowiącej równowartość w złotych co najmniej 100 mln euro.

5.

Kaucja wraz z oprocentowaniem podlega zwrotowi zagranicznemu zakładowi ubezpieczeń

po zaspokojeniu wszystkich roszczeń wynikających z umów ubezpieczenia zawartych za

pośrednictwem głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Kaucja nie podlega egzekucji; zaspokojenie z kaucji za zgodą organu nadzoru wydaną

w drodze decyzji może nastąpić jedynie w trakcie likwidacji głównego oddziału.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

nie może być wydane, jeżeli

1)

wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń nie spełnia warunków określonych w ustawie

lub

2)

osoby proponowane na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców nie spełniają

wymogów określonych w ustawie, lub

3)

zagraniczny zakład ubezpieczeń nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności

ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

zagraniczny zakład ubezpieczeń nie posiada środków finansowych w wysokości równej

co najmniej funduszowi organizacyjnemu i środków własnych głównego oddziału ustalonych

w planie działalności, lub

5)

zagraniczny zakład ubezpieczeń nie posiada środków finansowych niezbędnych do zapewnienia

pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych głównego oddziału, lub

6)

zagraniczny zakład ubezpieczeń posługuje się wartościami majątkowymi pochodzącymi

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, lub

7)

plan działalności nie zapewnia zdolności do wykonywania zobowiązań głównego oddziału,

lub

8)

wykonywanie działalności zagraża obronności, bezpieczeństwu państwa lub bezpieczeństwu

i porządkowi publicznemu.

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

w zakresie działu II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej przewoźnika, nie może być wydane, jeżeli zagraniczny zakład ubezpieczeń nie

przedłoży listy reprezentantów do spraw roszczeń.

Główny oddział jest obowiązany do tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, o

których mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2, na pokrycie zobowiązań, jakie mogą wyniknąć

z zawartych przez główny oddział umów ubezpieczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej środki własne w wysokości nie niższej niż margines wypłacalności i nie niższej

niż kapitał gwarancyjny, przy czym podstawą do wyliczenia marginesu wypłacalności

jest

1)

wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych głównego oddziału oraz wielkość sum ubezpieczenia

umów zawartych przez główny oddział, w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń

wykonującego działalność w dziale I grupy 1-3 lub 4 załącznika do ustawy;

2)

składka lub świadczenie głównego oddziału w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń

wykonującego działalność w dziale I grupa 5 załącznika do ustawy;

3)

składka lub świadczenie głównego oddziału w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń

wykonującego działalność w dziale II załącznika do ustawy.

Przepisy określające uprawnienia organu nadzoru w stosunku do organów zakładu ubezpieczeń

stosuje się odpowiednio do dyrektora głównego oddziału i jego zastępców.

1.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Decyzja zatwierdzająca umowę, o której mowa w ust. 1, może być wydana, jeżeli zakład

ubezpieczeń przejmujący portfel ubezpieczeń będzie posiadać środki własne w wysokości

marginesu wypłacalności.

3.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, przeniesienie całości lub części portfela

ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, po uzyskaniu od właściwych organów tego państwa informacji w zakresie

1)

dopuszczalności, według prawa krajowego tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

przeniesienia portfela;

2)

zgody na dokonanie przeniesienia portfela;

3)

posiadania przez zakład ubezpieczeń przejmujący portfel ubezpieczeń środków własnych

w wysokości marginesu wypłacalności.

4.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, przeniesienie całości lub części portfela

ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na rzecz głównego oddziału, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, po uzyskaniu od właściwych organów

tego państwa informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

5.

W przypadku gdy ryzyko objęte umową ubezpieczenia zawartą przez główny oddział na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umiejscowione jest w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, organ nadzoru zatwierdza przeniesienie portfela, o którym mowa

w ust. 1, 3 lub 4, po uzyskaniu zgody właściwych organów państwa, w którym jest umiejscowione

ryzyko.

6.

Do umów o przeniesienie portfela, o których mowa w ust. 1 oraz w ust. 3, przepisy

art. 183-186 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ nadzoru cofa, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

zakład ten w państwie, gdzie znajduje się jego siedziba

1)

utracił zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej;

2)

został postawiony w stan likwidacji lub ogłoszono jego upadłość.

2.

Organ nadzoru może cofnąć, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności

w zakresie jednej lub kilku grup ubezpieczeń albo jednego lub kilku rodzajów ubezpieczeń

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

zagraniczny zakład ubezpieczeń przestał spełniać warunki niezbędne do uzyskania zezwolenia;

2)

główny oddział wykonuje działalność ubezpieczeniową z naruszeniem przepisów prawa,

statutu lub nie zapewnia zdolności zagranicznego zakładu ubezpieczeń do wykonywania

zobowiązań;

3)

zagraniczny zakład ubezpieczeń wystąpił do organu nadzoru z wnioskiem o cofnięcie

zezwolenia, przy czym należy zagwarantować zabezpieczenie interesów ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia w szczególności

w zakresie spełnienia świadczeń i wypłaty odszkodowań;

4)

zagraniczny zakład ubezpieczeń nie rozpoczął wykonywania działalności ubezpieczeniowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie, o którym mowa w art. 111;

5)

zagraniczny zakład ubezpieczeń zaprzestał wykonywania działalności ubezpieczeniowej

przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;

6)

zagraniczny zakład ubezpieczeń nie zrealizuje w terminie planu przywrócenia prawidłowych

stosunków finansowych albo krótkoterminowego planu wypłacalności;

7)

w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zagranicznego zakładu ubezpieczeń

zaistnieją przesłanki określone w art. 98 ust. 1 pkt 3-6.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, organ nadzoru może cofnąć zezwolenie w

zakresie grup ubezpieczeń, w których działalność ubezpieczeniowa nie została rozpoczęta.

4.

Organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny

zakład ubezpieczeń w zakresie działu II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, w przypadku stwierdzenia braku

reprezentanta do spraw roszczeń w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

5.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń jest obowiązany, w terminie 7 dni, zawiadomić organ

nadzoru o zaprzestaniu wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub zawierania umów

w danej grupie ubezpieczenia.

1.

W przypadku gdy organ nadzoru sprawuje nadzór nad działalnością ubezpieczeniową zagranicznego

zakładu ubezpieczeń na zasadach i w trybie określonych w art. 109, cofnięcie zezwolenia,

o którym mowa w art. 119, wymaga powiadomienia organów nadzoru pozostałych państw

członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń

wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały.

2.

W przypadku gdy właściwy organ nadzoru, o którym mowa w art. 109 ust. 3, poinformuje

organ nadzoru o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na jego terytorium, organ nadzoru zastosuje do

tego zagranicznego zakładu ubezpieczeń wszelkie środki przewidziane w ustawie.

3.

W przypadku gdy powodem cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, jest brak wymaganego

marginesu wypłacalności, organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Rozwiązanie głównego oddziału następuje po przeprowadzeniu jego likwidacji.

1.

Organ nadzoru może zarządzić likwidację głównego oddziału w przypadku, gdy

1)

działalność głównego oddziału jest wykonywana z naruszeniem przepisów prawa, statutu,

planu działalności lub nie zapewnia zdolności zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań;

2)

główny oddział nie spełnia świadczeń ubezpieczeniowych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo spełnia je z opóźnieniem lub częściowo;

3)

zostało wszczęte postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne wobec zagranicznego zakładu

ubezpieczeń w kraju jego siedziby.

2.

W przypadku zarządzenia likwidacji organ nadzoru wyznacza likwidatora.

1.

Likwidatorzy są obowiązani składać sprawozdania o przebiegu likwidacji co 3 miesiące

od dnia otwarcia likwidacji; organ nadzoru może żądać przedstawiania sprawozdań o

przebiegu likwidacji w terminach krótszych oraz przekazywania dodatkowych informacji.

2.

W przypadku zarządzenia likwidacji głównego oddziału

1)

główny oddział nie może zawierać nowych umów ubezpieczenia;

2)

umowy już zawarte nie mogą być przedłużane i nie przedłużają się;

3)

sumy ubezpieczeń zawartych umów ubezpieczenia nie mogą być podwyższane;

4)

główny oddział nie może zawierać umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

5)

umowy reasekuracji czynnej i umowy retrocesji czynnej już zawarte nie mogą być przedłużane

i nie przedłużają się;

6)

główny oddział nie może przyjmować nowych cesji w ramach zawartych umów reasekuracji

czynnej i umów retrocesji czynnej;

7)

główny oddział nie może zwiększać odpowiedzialności w ramach zawartych umów reasekuracji

czynnej i umów retrocesji czynnej.

3.

W przypadku likwidacji przez zagraniczny zakład ubezpieczeń działalności na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub utraty zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w kraju, w którym znajduje się siedziba zagranicznego zakładu ubezpieczeń, likwidatorem

głównego oddziału jest jego dyrektor.

4.

Dyrektor głównego oddziału ma obowiązek powiadomić organ nadzoru o zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w art. 119, w terminie 3 dni od dnia powzięcia informacji o zaistnieniu

tych okoliczności oraz trzykrotnie ogłasza o zaistnieniu tych okoliczności w dzienniku

o zasięgu ogólnokrajowym. Ogłoszenia są dokonywane w odstępach nie krótszych niż 7

dni i nie dłuższych niż 14 dni. Pierwsze ogłoszenie powinno być dokonane w terminie

7 dni od dnia powiadomienia organu nadzoru.

5.

Dyrektor głównego oddziału, który nie powiadomi organu nadzoru oraz nie ogłosi trzykrotnie

w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim o okolicznościach, o których mowa w art. 119,

odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z zagranicznym zakładem ubezpieczeń za

szkodę wyrządzoną z tego tytułu wierzycielom.

Jeżeli środki stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie wystarczą

na pokrycie wszystkich zobowiązań głównego oddziału, za wydaną w drodze decyzji zgodą

organu nadzoru, zaspokojenie niepokrytej części zobowiązań następuje z kaucji, o której

mowa w art. 113.

Do likwidacji głównego oddziału stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych dotyczące likwidacji spółki akcyjnej.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń odpowiada za zobowiązania głównego oddziału całym swoim

majątkiem.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń, w ramach swobody świadczenia usług, może wykonywać działalność

ubezpieczeniową na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Działalność krajowego zakładu ubezpieczeń w zakresie, o którym mowa w ust. 1, podlega

nadzorowi organu nadzoru.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej może wykonywać

działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli uzyskał

odpowiednie zezwolenie na wykonywanie tej działalności w państwie, w którym ma swoją

siedzibę.

2.

Wykonywanie działalności przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1, podlega

nadzorowi właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym ma

on swoją siedzibę.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wykonujący

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany stosować prawo

polskie, chyba że co innego wynika z umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną.

2.

Za zobowiązania z tytułu wykonywanej działalności ubezpieczeniowej zagraniczny zakład

ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1, odpowiada całym swoim majątkiem.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej może wykonywać

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział

1)

po otrzymaniu przez organ nadzoru od właściwego organu państwa, w którym znajduje

się siedziba zakładu ubezpieczeń, odpowiednich informacji dotyczących zagranicznego

zakładu ubezpieczeń, o których mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 i w art. 135 ust. 1;

2)

po otrzymaniu od organu nadzoru informacji o warunkach, na których działalność ta

jest wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Organ nadzoru przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organowi nadzoru

państwa właściwego ze względu na siedzibę zakładu ubezpieczeń, w terminie 2 miesięcy

od dnia otrzymania informacji, o których mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 i w art. 135

ust. 1.

3.

W przypadku, gdy organ nadzoru nie przekaże informacji, o których mowa w ust. 1 pkt

2, organowi nadzoru państwa właściwego ze względu na siedzibę zakładu ubezpieczeń,

w terminie określonym w ust. 2, zakład ubezpieczeń może rozpocząć wykonywanie działalności

przez oddział po upływie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez organ nadzoru informacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że organ nadzoru wskaże wcześniejszy dzień, od

którego działalność może być podjęta.

4.

W zakresie zmiany informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 odpowiednie zastosowanie

ma przepis art. 138.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej może wykonywać

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w inny sposób niż przez oddział

w ramach swobody świadczenia usług, po otrzymaniu przez organ nadzoru od właściwych

organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terenie którego znajduje się

siedziba zakładu ubezpieczeń

1)

zaświadczenia potwierdzającego, że zakład ubezpieczeń posiada środki na pokrycie marginesu

wypłacalności;

2)

informacji o grupach ubezpieczeń, na wykonywanie których posiada on zezwolenie;

3)

informacji o rodzaju ryzyk, które taki zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W zakresie zmiany informacji, o których mowa w ust. 1, odpowiednie zastosowanie ma

przepis art. 138.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej wykonujący

działalność w dziale II grupy 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem odpowiedzialności

cywilnej przewoźnika, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w inny sposób niż przez

oddział w ramach swobody świadczenia usług, ma obowiązek przekazać organowi nadzoru,

za pośrednictwem właściwego organu państwa, w którym znajduje się siedziba zakładu

ubezpieczeń

1)

dane osobowe przedstawicieli zakładu ubezpieczeń upoważnionych do jego reprezentowania

w zakresie niezbędnym dla

a)

podejmowania i zaspokajania roszczeń zgłaszanych przez osoby uprawnione oraz

b)

zapewnienia zastępstwa prawnego zakładu w sporach przed polskimi sądami powszechnymi;

2)

oświadczenie o zamiarze zostania członkiem Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

2.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie wyznaczy przedstawicieli, o których mowa w

ust. 1, organ nadzoru może wyrazić zgodę na reprezentowanie zakładu ubezpieczeń w

zakresie, o którym mowa w ust. 1, przez ustanowionego przez ten zakład ubezpieczeń

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej reprezentanta do spraw roszczeń.

Krajowy zakład ubezpieczeń, który zamierza rozpocząć działalność ubezpieczeniową na

terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ma obowiązek zawiadomienia

organu nadzoru.

1.

Zawiadomienie, o którym mowa w art. 134, w przypadku zamiaru wykonywania działalności

przez oddział zawiera

1)

nazwę państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego zakład ubezpieczeń

zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową;

2)

rodzaj planowanej działalności, w tym rodzaje ryzyk, które zakład ubezpieczeń zamierza

ubezpieczać w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

3)

strukturę organizacyjną oddziału;

4)

plan działalności;

5)

adres oddziału w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

6)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami zakładu

ubezpieczeń w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem, jeżeli jest

to niezbędne, sposobu reprezentacji;

7)

oświadczenie, że zakład ubezpieczeń jest członkiem biura narodowego i zagranicznego

ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego, w przypadku gdy zamierza on wykonywać działalność

w dziale II grupa 10 załącznika do ustawy, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej

przewoźnika.

2.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, organ

nadzoru przekaże informacje, o których mowa w ust. 1, wraz z oświadczeniem, że zakład

ubezpieczeń posiada środki na pokrycie marginesu wypłacalności, właściwym organom

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza

wykonywać działalność.

3.

Organ nadzoru może odmówić, w drodze decyzji, przekazania informacji, o których mowa

w ust. 1, jeżeli

1)

sytuacja finansowa zakładu ubezpieczeń nie pozwala na utworzenie oddziału;

2)

struktura organizacyjna oddziału nie zapewnia prawidłowego wykonywania działalności;

3)

osoby mające kierować oddziałem nie posiadają odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia

zawodowego niezbędnego do zarządzania zakładem ubezpieczeń lub nie dają rękojmi prowadzenia

spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty lub były karane za umyślne przestępstwo

stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

przedstawiony plan działalności nie zapewnia zdolności do wykonywania zobowiązań.

4.

Oddział może zostać ustanowiony, jeżeli po przekazaniu informacji, w trybie ust. 2,

zakład otrzyma od właściwych organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

zakład zamierza ustanowić oddział, informacje o warunkach, na jakich działalność ta

będzie wykonywana. Oddział może być ustanowiony w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania

informacji przez zakład.

5.

Organ nadzoru niezwłocznie powiadomi zakład ubezpieczeń o przyczynach odmowy, o której

mowa w ust. 3.

1.

Organ nadzoru przekazuje informacje, o których mowa w art. 135 ust. 1, oraz oświadczenie,

o którym mowa w art. 135 ust. 2, w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza działać przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług, chyba że właściwe organy tego

państwa nie zgłoszą takiego wymogu.

2.

Organ nadzoru może zgłosić wymóg przekazania mu w języku polskim informacji, o których

mowa w art. 131-133.

1.

Zawiadomienie, o którym mowa w art. 134, w przypadku zamiaru wykonywania działalności

w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług, zawiera wskazanie

rodzajów ryzyk, jakie zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać, a w przypadku gdy krajowy

zakład ubezpieczeń wykonuje działalność w dziale II grupa 10 załącznika do ustawy,

z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, także

1)

dane osobowe przedstawicieli zakładu ubezpieczeń upoważnionych do jego reprezentowania

w zakresie niezbędnym dla

a)

podejmowania i zaspokajania roszczeń zgłaszanych przez osoby uprawnione oraz

b)

zapewnienia zastępstwa prawnego zakładu ubezpieczeń w sporach przed sądami powszechnymi;

2)

oświadczenie, że zakład ubezpieczeń jest członkiem biura narodowego i zagranicznego

ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego.

2.

W terminie 30 dni od dnia zawiadomienia, o którym mowa w art. 134, organ nadzoru przekaże

właściwemu organowi państwa, w którym zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność

1)

zaświadczenie potwierdzające, że zakład ubezpieczeń posiada środki własne na pokrycie

marginesu wypłacalności;

2)

informację o grupach ubezpieczeń, na które posiada zezwolenie;

3)

informację o rodzaju ryzyk, które zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać w państwie

członkowskim Unii Europejskiej;

4)

w przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń wykonuje działalność w dziale II grupa

10 załącznika, z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, dane osobowe przedstawicieli

zakładu ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1 oraz oświadczenie, że zakład ubezpieczeń

jest członkiem biura narodowego i zagranicznego ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego.

3.

Organ nadzoru może odmówić przekazania informacji, o których mowa w ust. 2, jeżeli

sytuacja finansowa zakładu ubezpieczeń nie pozwala na wykonywanie działalności w zakresie

określonym w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 134.

4.

Zakład ubezpieczeń może rozpocząć działalność po otrzymaniu potwierdzenia od właściwego

organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o otrzymaniu informacji, o których

mowa w ust. 2. Art. 131 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Organ nadzoru niezwłocznie powiadomi zakład ubezpieczeń o przyczynach odmowy, o której

mowa w ust. 3.

1.

O zamiarze zmiany wszelkich danych lub informacji, o których mowa w art. 135 ust.

1 i art. 137 ust. 1 i 2, zakład ubezpieczeń ma obowiązek poinformowania organu nadzoru

oraz właściwych organów państwa, w którym znajduje się siedziba oddziału zakładu ubezpieczeń,

w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym wprowadzeniem tych zmian.

2.

Wprowadzanie zmian informacji lub danych, o których mowa w art. 135 ust. 1 i art.

137 ust. 1 i 2, następuje w trybie określonym w art. 135 ust. 2 i 3 i art. 137 ust.

2 i 3.

1.

Jeżeli organ nadzoru stwierdzi, że zagraniczny zakład ubezpieczeń, wykonujący działalność

przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług,

przy wykonywaniu tej działalności nie przestrzega przepisów prawa polskiego, zobowiąże

ten zakład ubezpieczeń do usunięcia takiej nieprawidłowości.

2.

Jeżeli zakład ten nie podejmie koniecznych działań, o których mowa w ust. 1, organ

nadzoru poinformuje o tym właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym zakład ten ma siedzibę.

3.

Jeżeli pomimo zastosowania środków przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii

Europejskiej wobec zakładu ubezpieczeń lub jeżeli środki te okażą się niedostateczne

lub nie zostaną zastosowane, a zagraniczny zakład ubezpieczeń w dalszym ciągu będzie

naruszać przepisy prawa polskiego, organ nadzoru, po poinformowaniu właściwych organów

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zakład ten ma siedzibę, może zastosować

wszystkie uprawnienia przysługujące mu z mocy ustawy w stosunku do krajowych zakładów

ubezpieczeń i zagranicznych zakładów ubezpieczeń, aby zapobiec dalszym naruszeniom

prawa.

4.

Organ nadzoru w ramach czynności, o których mowa w ust. 3, może również zakazać wykonywania,

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działalności ubezpieczeniowej przez zakład

ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 3.

Krajowy zakład ubezpieczeń, który wykonuje działalność w ramach swobody świadczenia

usług, jest obowiązany do poinformowania ubezpieczającego, przed zawarciem umowy ubezpieczenia,

o siedzibie zakładu ubezpieczeń.

Polisa lub inny dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia przez oddział

lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług musi zawierać

informacje dotyczące

1)

adresu i siedziby zakładu ubezpieczeń lub odpowiednio adresu oddziału zakładu ubezpieczeń,

który udziela ochrony ubezpieczeniowej;

2)

miejsca zawarcia umowy ubezpieczenia;

3)

właściwości sądu, w przypadku sporu między stronami umowy ubezpieczenia;

4)

daty zawarcia umowy ubezpieczenia i terminu jej obowiązywania;

5)

przedmiotu umowy ubezpieczenia i warunków jej wykonania;

6)

oznaczenia stron umowy ubezpieczenia;

7)

wysokości składki ubezpieczeniowej;

8)

wskazania ogólnych warunków ubezpieczenia, w oparciu o które została zawarta umowa

ubezpieczenia oraz ich dostarczenia ubezpieczającemu.

Krajowy zakład ubezpieczeń wykonujący działalność poza granicami kraju jest obowiązany

do informowania organu nadzoru, oddzielnie dla transakcji przeprowadzanych w zakresie

działalności oddziału oraz dla transakcji przeprowadzanych w inny sposób niż przez

oddział w ramach swobody świadczenia usług, o wysokości składek, świadczeń i prowizji,

niepomniejszonych o reasekurację, w podziale na państwa członkowskie Unii Europejskiej

i grupy ubezpieczeń, a także - w odniesieniu do działu II grupa 10 załącznika do ustawy,

z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika - o częstotliwości występowania

i średniej wysokości szkód.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń może zawrzeć umowę o przeniesienie portfela ubezpieczeń

z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

2.

Organ nadzoru zatwierdza umowę, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem warunków określonych

w art. 181-186

1)

po otrzymaniu od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym przejmujący zakład ubezpieczeń ma siedzibę, potwierdzenia, że zakład ten,

po przejęciu portfela, będzie posiadał środki własne w wysokości marginesu wypłacalności;

2)

po zasięgnięciu opinii

a)

w przypadku ubezpieczeń z działu I załącznika do ustawy - właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym ubezpieczający ma stałe miejsce zamieszkania

lub siedzibę zarządu,

b)

w przypadku ubezpieczeń z działu II załącznika do ustawy - właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka.

1.

Przeniesienie portfela ubezpieczeń zawartych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej

wymaga pozytywnej opinii organu nadzoru przekazanej właściwemu organowi państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym zagraniczny zakład ubezpieczeń ma siedzibę.

2.

W przypadku gdy przeniesienie portfela, o którym mowa w ust. 1, ma nastąpić na rzecz

krajowego zakładu ubezpieczeń, organ nadzoru przekazuje właściwemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zagraniczny zakład ubezpieczeń ma siedzibę,

informację, czy krajowy zakład ubezpieczeń po przeniesieniu portfela będzie posiadać

środki własne w wysokości marginesu wypłacalności.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, organ nadzoru przekazuje najpóźniej w terminie

3 miesięcy od dnia wystąpienia o przekazanie tych informacji.

Do likwidacji oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń z państwa członkowskiego

Unii Europejskiej i krajowego zakładu ubezpieczeń za granicą stosuje się odpowiednio

art. 190-201.

1.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać środki własne w wysokości nie niższej

niż margines wypłacalności i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.

2.

Kapitał gwarancyjny jest równy większej z wartości

1)

jednej trzeciej marginesu wypłacalności;

2)

minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego.

1.

Do zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność, o której mowa w dziale I załącznika

do ustawy, których składka przypisana brutto z tytułu wykonywanej działalności reasekuracyjnej

w ostatnim roku obrotowym przekracza 10% całkowitej składki przypisanej brutto, lub

składka przypisana brutto z tytułu wykonywanej działalności reasekuracyjnej w ostatnim

roku obrotowym przekracza kwotę równowartości w złotych 50 000 000 euro, lub rezerwy

techniczno-ubezpieczeniowe w ujęciu brutto, utworzone w związku z wykonywaną działalnością

reasekuracyjną, przekraczają 10% łącznych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w ujęciu

brutto, utworzonych na koniec roku obrotowego, stosuje się następujące zasady

1)

margines wypłacalności zakładu ubezpieczeń stanowi sumę

a)

marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń, obliczonego zgodnie z przepisami dotyczącymi

gospodarki finansowej zakładów ubezpieczeń oraz

b)

marginesu wypłacalności zakładu reasekuracji, obliczonego zgodnie z przepisami dotyczącymi

gospodarki finansowej zakładów reasekuracji;

2)

minimalna wysokość kapitału gwarancyjnego jest równa większej z dwóch kwot

a)

minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego dla zakładu ubezpieczeń, obliczonej zgodnie

z przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów ubezpieczeń oraz

b)

minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego dla zakładu reasekuracji, obliczonej zgodnie

z przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów reasekuracji;

3)

wysokość środków własnych zakładu ubezpieczeń stanowiących pokrycie marginesu wypłacalności

i wysokość środków własnych zakładu ubezpieczeń stanowiących pokrycie kapitału gwarancyjnego

jest ustalana zgodnie z przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów ubezpieczeń

oraz przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów reasekuracji;

4)

zakład ubezpieczeń lokuje aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

z tytułu wykonywanej działalności reasekuracyjnej zgodnie z przepisami dotyczącymi

gospodarki finansowej zakładów reasekuracji; aktywa zakładu stanowiące pokrycie rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych związanych z wykonywaną działalnością reasekuracyjną

muszą zostać wydzielone i być zarządzane niezależnie od aktywów związanych z wykonywaną

przez zakład ubezpieczeń działalnością ubezpieczeniową bezpośrednią, bez możliwości

transferu tych aktywów.

2.

Do zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność, o której mowa w dziale II załącznika

do ustawy, których składka przypisana brutto z tytułu wykonywanej działalności reasekuracyjnej

w ostatnim roku obrotowym przekracza 10% całkowitej składki przypisanej brutto, lub

składka przypisana brutto z tytułu wykonywanej działalności reasekuracyjnej w ostatnim

roku obrotowym przekracza kwotę równowartości w złotych 50 000 000 euro, lub rezerwy

techniczno-ubezpieczeniowe w ujęciu brutto, utworzone w związku z wykonywaną działalnością

reasekuracyjną przekraczają 10% łącznych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w ujęciu

brutto, utworzonych na koniec roku obrotowego, stosuje się zasady, o których mowa

w ust. 1 pkt 2 i 4.

3.

Do wyliczenia równowartości w złotych kwoty wyrażonej w euro, o której mowa w ust.

1 i 2, przyjmuje się średni kurs walut obcych Narodowego Banku Polskiego według tabeli

kursów średnich nr 1 każdego roku.

4.

Jeżeli w dwóch kolejnych latach obrotowych warunki wymienione w ust. 1 i 2 nie są

spełnione, zakład ubezpieczeń od trzeciego kolejnego roku obrotowego stosuje przepisy

dotyczące gospodarki finansowej zakładów ubezpieczeń.

5.

Zakład ubezpieczeń może wystąpić do organu nadzoru o skrócenie terminu, o którym mowa

w ust. 4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób wyliczenia wysokości marginesu wypłacalności oraz minimalną wysokość kapitału

gwarancyjnego dla działów i grup ubezpieczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia

wypłacalności zakładów ubezpieczeń.

1.

Środki własne zakładu ubezpieczeń są to aktywa zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem

aktywów

1)

przeznaczonych na pokrycie wszelkich przewidywalnych zobowiązań;

2)

wartości niematerialnych i prawnych;

3)

akcji i udziałów własnych będących w posiadaniu zakładu ubezpieczeń;

4)

z tytułu odroczonego podatku dochodowego.

2.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń podlegającego nadzorowi dodatkowemu

wyłącza się posiadane przez zakład ubezpieczeń akcje i inne aktywa finansujące kapitały

własne innych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do tej samej

ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2a.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład konglomeratu

finansowego wyłącza się posiadane przez zakład ubezpieczeń akcje lub udziały finansujące

kapitały własne innych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych

i instytucji finansowych, w rozumieniu prawa bankowego, oraz firm inwestycyjnych.

2b.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wyłącza się posiadane przez

zakład ubezpieczeń w odniesieniu do innych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji,

instytucji kredytowych i instytucji finansowych, w rozumieniu prawa bankowego, oraz firm inwestycyjnych

1)

udzielone przez zakład ubezpieczeń pożyczki podporządkowane spełniające warunki określone

w ust. 4 pkt 2;

2)

skumulowane niezapłacone dywidendy z tytułu akcji uprzywilejowanych.

2c.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń, jeżeli udziały lub akcje w innej instytucji kredytowej,

firmie inwestycyjnej, instytucji finansowej, zakładzie reasekuracji lub zakładzie

ubezpieczeń są posiadane tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację

oraz utrzymanie podmiotu, organ nadzoru może wyrazić zgodę na odstąpienie od stosowania

przepisów w sprawie odliczeń określonych w ust. 2a lub 2b.

2d

Na wniosek zakładu ubezpieczeń podlegającego nadzorowi dodatkowemu lub podlegającego

na podstawie ustawy o nadzorze uzupełniającym nadzorowi uzupełniającemu, organ nadzoru

może wyrazić zgodę na odstąpienie od pomniejszania środków własnych zakładu ubezpieczeń

o elementy określone w ust. 2a lub 2b, odnoszące się do podmiotów określonych w ust.

2a lub 2b, jeżeli podlegają one nadzorowi dodatkowemu zgodnie z właściwymi przepisami

lub nadzorowi uzupełniającemu zgodnie z przepisami ustawy o nadzorze uzupełniającym.

3.

W szczególności środki własne zakładu ubezpieczeń powinny odpowiadać

1)

wartości opłaconego kapitału zakładowego;

2)

wartości zobowiązań wobec członków towarzystwa, w przypadku towarzystwa ubezpieczeń

wzajemnych, pod warunkiem, że zgodnie ze statutem towarzystwa zobowiązania wobec członków

towarzystwa

a)

mogą być spłacone członkom towarzystwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy nie spowoduje

to naruszenia art. 146 ust. 1,

b)

w przypadku likwidacji towarzystwa, mogą być spłacone członkom towarzystwa tylko i

wyłącznie po spłaceniu wszelkich innych zobowiązań towarzystwa,

c)

z wyłączeniem indywidualnych płatności związanych z wygaśnięciem członkostwa, nie

mogą być spłacane przed przekazaniem informacji o zamiarze dokonania spłaty, w terminie

30 dni przed dniem spłaty, organowi nadzoru, który może zakazać w tym terminie dokonywania

spłaty;

3)

(uchylony);

4)

kapitałowi zapasowemu i kapitałom rezerwowym oraz kapitałowi z aktualizacji wyceny;

5)

niepodzielonemu wynikowi finansowemu z lat ubiegłych po potrąceniu należnych dywidend

zysk - wielkość dodatnia, strata - wielkość ujemna;

6)

wynikowi finansowemu netto w okresie sprawozdawczym po potrąceniu należnych dywidend

zysk - wielkość dodatnia, strata - wielkość ujemna;

7)

(uchylony).

4.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń i na podstawie przedstawionych przez niego dowodów

organ nadzoru może wyrazić, w drodze decyzji, zgodę na zaliczenie do środków własnych

1)

wszelkich ukrytych rezerw, wynikających z niedoszacowania aktywów lub przeszacowania

pasywów w bilansie, o ile takie ukryte rezerwy nie mają wyjątkowego charakteru;

2)

kapitału pożyczek podporządkowanych spełniających łącznie następujące warunki

a)

kapitał pożyczek podporządkowanych nie może stanowić więcej niż 25% środków własnych,

b)

kapitał pożyczek podporządkowanych jest opłacony w pełnej wysokości,

c)

w umowie pożyczki zawarto warunki, zgodnie z którymi kapitał pożyczek podporządkowanych

w przypadku upadłości albo likwidacji zakładu ubezpieczeń, może być spłacony dopiero

po zaspokojeniu wszystkich innych wierzycieli zakładu ubezpieczeń,

d)

w przypadku pożyczek z określonym okresem spłaty, pierwotny okres spłaty musi wynosić

przynajmniej 5 lat; nie później jednak, niż 12 miesięcy przed terminem spłaty, zakład

ubezpieczeń jest obowiązany przedstawić do zatwierdzenia przez organ nadzoru, plan

przedstawiający sposób utrzymania lub podniesienia środków własnych do wymaganej wartości

przed terminem spłaty, chyba że warunki zaliczenia pożyczki do środków własnych stopniowo

ograniczają wartość pożyczki zaliczanej do środków własnych przez okres co najmniej

5 lat przed terminem spłaty; organ nadzoru może zezwolić na przedterminową spłatę

pożyczek, na wniosek zakładu ubezpieczeń, pod warunkiem że nie spowoduje to naruszenia

art. 146 ust. 1,

e)

w przypadku pożyczek, których termin spłaty nie jest ustalony, pożyczki te mogą być

spłacane tylko i wyłącznie z zachowaniem pięcioletniego okresu wypowiedzenia, chyba

że nie są już zaliczane do środków własnych; dokonanie przedterminowej spłaty może

nastąpić tylko i wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody organu nadzoru, na wniosek

zakładu ubezpieczeń, który jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru o planowanej spłacie

co najmniej 6 miesięcy przed planowanym terminem spłaty i przedstawić aktualne dane

o wartości środków własnych i dane o wartości środków własnych przed i po dokonaniu

płatności; organ nadzoru może zezwolić na spłatę pożyczek pod warunkiem, że nie spowoduje

to naruszenia art. 146 ust. 1,

f)

w umowie pożyczki nie zawarto żadnych warunków przewidujących, że w określonych okolicznościach,

innych niż likwidacja zakładu ubezpieczeń, zadłużenie zostanie spłacone przed uzgodnionym

terminem spłaty,

g)

w umowie pożyczki zawarto warunki, zgodnie z którymi umowa pożyczki może być zmieniona

tylko po otrzymaniu od organu nadzoru oświadczenia o braku zastrzeżeń do planowanych

zmian;

3)

połowy należnych wpłat na kapitał zakładowy pod warunkiem, że 25% tego kapitału zostało

opłacone, nie więcej jednak niż równowartość 50% mniejszej spośród wartości marginesu

wypłacalności lub środków własnych zakładu ubezpieczeń.

5.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w art. 38 ust. 1, wykonującego działalność

w dziale II załącznika do ustawy, organ nadzoru może wyrazić, w drodze decyzji, zgodę

na zaliczenie do środków własnych należności towarzystwa od jego członków z tytułu

dopłat, których może zażądać na podstawie statutu, do wysokości 50% dopłat należnych

w roku obrotowym i do wysokości 50% mniejszej spośród wartości środków własnych lub

marginesu wypłacalności.

6.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń na życie i na podstawie przedstawionych przez niego

dowodów organ nadzoru może wyrazić, w drodze decyzji, zgodę na zaliczenie do środków

własnych

1)

do dnia 31 grudnia 2009 r., kwoty 50% przyszłych zysków zakładu ubezpieczeń, nie więcej

jednak niż równowartość 25% mniejszej spośród wartości marginesu wypłacalności lub

środków własnych zakładu ubezpieczeń, ustalonych poprzez pomnożenie przewidywanego

rocznego zysku, którym jest średnia arytmetyczna zysków zakładu ubezpieczeń wykazanych

w okresie ostatnich 5 lat działalności, przez współczynnik, który określa pozostały

średni okres ważności umów ubezpieczenia, nieprzekraczający 6 lat, o ile przyszłe

zyski nie zostały już uwzględnione w wyliczeniu środków własnych zakładu ubezpieczeń

w ramach ukrytych rezerw;

2)

w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie stosuje metody Zillmera lub stosuje ją, lecz

nie uwzględnia przy tym kosztów akwizycji w pełnej wysokości - różnicy między wysokością

rezerwy obliczoną przez zakład ubezpieczeń i wysokością rezerwy obliczoną przy zastosowaniu

metody Zillmera z uwzględnieniem kosztów akwizycji w pełnej wysokości; wielkość ta

nie może jednak przekroczyć 3,5% sumy różnicy pomiędzy sumami kapitału i wysokości

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla wszystkich umów ubezpieczenia, dla których

stosowanie metody Zillmera jest dopuszczalne; różnica zaliczana do środków własnych

jest pomniejszana o nierozliczone koszty akwizycji, wykazane w bilansie jako aktywa.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób kalkulacji współczynnika kwoty 50% przyszłych zysków oraz współczynnika określającego

maksymalną wysokość przyszłych zysków, które mogą być zaliczone do środków własnych,

zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika

do ustawy, uwzględniając konieczność zapewnienia spójności i przejrzystości dokonywanych

obliczeń.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób ustalania środków własnych krajowych zakładów ubezpieczeń wchodzących

w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej uwzględniając, aby w ubezpieczeniowej grupie

kapitałowej do środków własnych nie były zaliczane podwójnie, w sposób bezpośredni

lub pośredni, te same aktywa.

Środki własne na pokrycie kapitału gwarancyjnego stanowią aktywa, o których mowa w

art. 148, z wyłączeniem aktywów, o których mowa w art. 148 ust. 4 pkt 3.

1.

Zakład ubezpieczeń tworzy

1)

kapitał zapasowy oraz kapitały rezerwowe;

2)

rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe.

2.

Zakład ubezpieczeń może tworzyć w ciężar kosztów

1)

fundusz prewencyjny przeznaczony na finansowanie działalności zapobiegawczej, w wysokości

nieprzekraczającej 1% składki przypisanej na udziale własnym w ostatnim roku obrotowym;

2)

fundusze i rezerwy specjalne określone w statucie.

1.

Ze środków pochodzących z funduszu organizacyjnego zakładu ubezpieczeń zgromadzonych

na wyodrębnionym rachunku bankowym mogą być finansowane jedynie koszty związane z

utworzeniem administracji zakładu ubezpieczeń oraz z organizowaniem sieci jego przedstawicielstw.

2.

Przychody ze środków funduszu organizacyjnego zakładu ubezpieczeń, po opodatkowaniu,

zwiększają odpowiednio wartość tego funduszu.

3.

Sposób tworzenia i gospodarowania funduszem organizacyjnym określa statut zakładu

ubezpieczeń.

1.

Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, o których mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2, są przeznaczone

na pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z zawartych umów

ubezpieczenia.

2.

Na rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe składają się

1)

rezerwa składek;

2)

rezerwa na ryzyka niewygasłe;

3)

rezerwa na niewypłacone odszkodowania lub świadczenia, w tym rezerwa na skapitalizowaną

wartość rent;

4)

rezerwa na wyrównanie szkodowości (ryzyka);

5)

rezerwa ubezpieczeń na życie;

6)

rezerwa ubezpieczeń na życie, gdy ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający;

7)

rezerwy na premie i rabaty dla ubezpieczonych;

8)

rezerwy na zwrot składek dla członków;

9)

inne rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe określone w statucie.

3.

Rezerwy, o których mowa w ust. 2 pkt 5-7, oraz rezerwa na skapitalizowaną wartość

rent zwiększane są w całości lub określonej części o dochody z tytułu lokat tych rezerw,

z uwzględnieniem warunków umowy ubezpieczenia i odpowiednich formuł matematycznych

wykorzystywanych przy obliczaniu rezerw.

4.

Obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w zakładzie ubezpieczeń wykonującym

działalność w dziale I załącznika do ustawy mogą być dokonywane wyłącznie przez aktuariusza.

5.

Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe w zakładzie ubezpieczeń wykonującym działalność

w dziale II załącznika do ustawy, które są ustalane metodami matematyki ubezpieczeniowej,

muszą być potwierdzone opinią aktuariusza o ich prawidłowości. Opinia ta stanowi załącznik

do sprawozdania finansowego.

W zakresie koasekuracji rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe są tworzone przez każdy

z zakładów ubezpieczeń zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie, co najmniej w

wysokości proporcjonalnej do udziału zakładu w koasekurowanym ryzyku.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do lokowania środków finansowych w taki sposób,

aby uwzględniając rodzaj i strukturę prowadzonych ubezpieczeń osiągnąć jak największy

stopień bezpieczeństwa i rentowności przy jednoczesnym zachowaniu płynności środków.

1.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać aktywa spełniające warunki określone w

ustawie w wysokości nie niższej niż wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w

ujęciu brutto.

2.

Aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych są ustalone w walucie,

w której są wyrażone zobowiązania z umów ubezpieczenia, z tytułu których tworzy się

odpowiednie rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady ustalania waluty, w której ma zostać wypłacone odszkodowanie lub

świadczenie z umowy ubezpieczenia oraz przypadki, kiedy nie stosuje się zasady ustalania

waluty, uwzględniając w szczególności sytuację, gdy odszkodowanie lub świadczenie

określone w umowie ubezpieczenia nie jest wyrażone w żadnej walucie oraz możliwość

zaistnienia niedopasowania aktywów lub pasywów zakładu ubezpieczeń w danej walucie.

4.

Aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych powinny być w odpowiedni

sposób zróżnicowane i rozproszone tak, aby nie były one związane z jednym rodzajem

aktywów lub jednym podmiotem, jak również nie były obciążone zobowiązaniami innymi

niż wynikające z umów ubezpieczenia.

5.

Termin wymagalności aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

powinien być dostosowany do terminu wymagalności zobowiązań z umów ubezpieczenia.

6.

Aktywami stanowiącymi pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych mogą być następujące

rodzaje aktywów

1)

papiery wartościowe emitowane, poręczone lub gwarantowane przez Skarb Państwa oraz

organizacje międzynarodowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska;

2)

obligacje emitowane lub poręczone przez jednostki samorządu terytorialnego lub związki

jednostek samorządu terytorialnego;

3)

inne dłużne papiery wartościowe o stałej stopie dochodu;

4)

akcje, w tym dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, a także notowane na tym rynku

prawa poboru, prawa do akcji;

5)

jednostki uczestnictwa lub certyfikaty inwestycyjne w funduszach inwestycyjnych;

6)

inne dłużne papiery wartościowe o zmiennej stopie dochodu;

7)

udziały;

8)

listy zastawne;

9)

pożyczki, w tym zabezpieczone hipotecznie lub przez instytucje finansowe, oraz pożyczki

pod zastaw praw wynikających z umów ubezpieczenia na życie;

10)

nieruchomości lub ich części, z wyłączeniem nieruchomości lub ich części wykorzystywanych

na własne potrzeby;

11)

środki pieniężne, w tym zgromadzone na rachunku bankowym;

12)

depozyty bankowe;

13)

należności od reasekuratorów;

14)

udział reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych;

15)

należności depozytowe od cedentów;

16)

należności od ubezpieczających wynikające z zawartych umów ubezpieczenia z wyłączeniem

należności, w przypadku których od dnia ich wymagalności upłynęło więcej niż 3 miesiące;

17)

należności od pośredników ubezpieczeniowych wynikające z zawartych umów ubezpieczenia

z wyłączeniem należności, w przypadku których od dnia ich wymagalności upłynęło więcej

niż 3 miesiące;

18)

należności od budżetu państwa;

19)

środki trwałe, inne niż nieruchomości, jeżeli dokonuje się od nich odpisów amortyzacyjnych

według stawek amortyzacyjnych ustalonych z zachowaniem zasady ostrożności;

20)

zarachowane czynsze i odsetki;

21)

aktywowane koszty akwizycji w zakresie zgodnym ze sposobem ustalania rezerwy składek

lub rezerwy ubezpieczeń na życie w dziale I załącznika do ustawy oraz w zakresie zgodnym

ze sposobem ustalania rezerwy składek w dziale II załącznika do ustawy;

22)

instrumenty pochodne, jak opcje, transakcje terminowe typu futures, transakcje zamienne

o ile służą zmniejszeniu ryzyka związanego z innymi aktywami stanowiącymi pokrycie

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

7.

Wartość aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest ustalana

z zachowaniem zasady ostrożności, po pomniejszeniu o zobowiązania wynikające z ich

uzyskania. Jeżeli zakład ubezpieczeń ustala wartość aktywów stanowiących pokrycie

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w sposób naruszający zasadę ostrożności wyceny,

organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń do dokonywania wyceny indywidualnych

aktywów po cenach sprzedaży netto.

8.

Nie stanowią aktywów na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych krajowego zakładu

ubezpieczeń, podlegającego nadzorowi dodatkowemu, aktywa finansujące kapitały własne

innych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji należących do tej samej ubezpieczeniowej

grupy kapitałowej.

9.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń organ nadzoru może udzielić, w drodze decyzji, zezwolenia

na uznawanie za aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych aktywów

innych niż określone w ust. 6. Organ nadzoru w decyzji udzielającej zezwolenia określa

warunki dopuszczalności uznania za aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

wskazanych w zezwoleniu aktywów.

10.

(uchylony).

11.

W przypadku, gdy ryzyko jest umiejscowione na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej aktywa, o których mowa w ust. 6, mogą być lokowane wyłącznie na terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 12.

12.

Do uznania za środki stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, aktywów

znajdujących się poza granicami państw członkowskich Unii Europejskiej, jest wymagane

zezwolenie ogólne udzielone przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych.

13.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, udzielić

zezwolenia ogólnego na uznawanie za środki stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

aktywów znajdujących się poza granicami państw członkowskich Unii Europejskiej, uwzględniając

konieczność zachowania bezpieczeństwa i rentowności aktywów.

1.

Aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie mogą przekraczać

1)

40% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w papierach wartościowych dopuszczonych

do obrotu na rynku regulowanym i jednostkach uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych;

2)

25% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w nieruchomościach oraz inwestycjach

w certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych, dokonujących lokat wyłącznie w

nieruchomości, a także pożyczkach zabezpieczonych hipotecznie, z zastrzeżeniem że

aktywa te nie mogą przekraczać

a)

10% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w jednej nieruchomości lub kilku

nieruchomościach, które ze względu na swoje położenie powinny być uznane za jedną

lokatę,

b)

5% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w pożyczce zabezpieczonej hipotecznie

udzielonej temu samemu pożyczkobiorcy lub grupie pożyczkobiorców związanych ze sobą;

3)

10% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w listach zastawnych, udziałach,

akcjach niedopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym i innych papierach wartościowych

o stałej lub zmiennej stopie dochodu, z zastrzeżeniem, że udział zakładu ubezpieczeń

w przedsiębiorstwie, które jest emitentem tych papierów wartościowych, nie przekracza

10% jego kapitału podstawowego;

4)

10% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w certyfikatach inwestycyjnych funduszy

inwestycyjnych zamkniętych;

5)

10% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w dłużnych papierach wartościowych

o stałej kwocie dochodu i pożyczkach zabezpieczonych przez instytucje finansowe;

6)

5% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w papierach wartościowych jednego

emitenta lub grupy emitentów powiązanych albo w pożyczkach jednego pożyczkobiorcy

lub grupy pożyczkobiorców związanych ze sobą;

7)

5% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w pożyczkach, które nie są zabezpieczone

hipotecznie albo przez instytucje finansowe, przy czym aktywa te nie mogą przekraczać

1% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w jednej pożyczce;

8)

łącznie 25% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w należnościach od cedentów,

reasekuratorów, ubezpieczających lub pośredników ubezpieczeniowych oraz udziale reasekuratorów

w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych, przy czym wartość tych należności oraz udziału

reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych niezabezpieczonych hipotecznie

albo przez instytucje finansowe nie przekroczy 5% łącznej wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

nie są wymagane zabezpieczenia od reasekuratorów, którzy wykonują działalność w ramach

uzyskanego na podstawie ustawy zezwolenia organu nadzoru lub w ramach swobody świadczenia

usług albo uzyskali pozytywną opinię organu nadzoru;

9)

5% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w środkach trwałych, z zastrzeżeniem

pkt 2;

10)

3% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w środkach pieniężnych;

11)

3% wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w zarachowanych czynszach i odsetkach.

1a.

Do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 155 ust. 1, nie wlicza

się rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla ubezpieczeń na życie, o których mowa w

dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający.

2.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie dotyczą papierów wartościowych

emitowanych, poręczonych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa, albo organizacje

międzynarodowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska, pożyczek udzielanych

Skarbowi Państwa lub poręczonych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa albo organizacje

międzynarodowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska, papierów wartościowych

emitowanych, poręczonych lub gwarantowanych przez jednostki samorządu terytorialnego

lub związki jednostek samorządu terytorialnego, pożyczek udzielonych jednostkom samorządu

terytorialnego oraz poręczonych lub gwarantowanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

3.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, nie dotyczą zakładu ubezpieczeń,

o którym mowa w art. 38 ust. 1.

4.

Z ograniczeń określonych w ust. 1 są wyłączone aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I grupa 3 załącznika do ustawy,

jeżeli ryzyko lokaty ponosi ubezpieczający.

5.

Z ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8, są wyłączone należności od ubezpieczających

wynikające z dobrowolnych ubezpieczeń, o których mowa w dziale II załącznika do ustawy,

do wysokości rezerwy składek utworzonej dla tych ubezpieczeń.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń wykonuje działalność ubezpieczeniową w dziale I

grupa 3 załącznika do ustawy, do zarządzania ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym

lub ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi jest obowiązany zatrudnić doradcę inwestycyjnego

lub zawrzeć umowę z podmiotem uprawnionym, na podstawie odrębnych przepisów, do zarządzania

aktywami na zlecenie.

(uchylony).

Aktuariuszem jest osoba fizyczna wykonująca czynności w zakresie matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki, wpisana do rejestru aktuariuszy.

1.

Do zadań aktuariusza należy

1)

ustalanie wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

2)

kontrolowanie aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, zgodnie

z art. 167;

3)

wyliczanie marginesu wypłacalności;

4)

sporządzanie rocznego raportu o stanie portfela ubezpieczeń i reasekuracji;

5)

ustalanie wartości składników zaliczanych do środków własnych.

2.

Aktuariusz niezwłocznie informuje zarząd zakładu ubezpieczeń o ujawnieniu podczas

wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, faktów wskazujących na popełnienie przestępstwa

lub naruszenie przepisów prawa.

3.

Aktuariusz, w terminie 30 dni od dnia poinformowania zarządu zakładu ubezpieczeń o

ujawnieniu faktów, o których mowa w ust. 2, informuje organ nadzoru o ujawnionych

faktach oraz podjętych przez zakład ubezpieczeń działaniach w związku z ujawnieniem

tych faktów.

4.

Aktuariusza powołuje i odwołuje zarząd, a jeżeli aktuariusz jest członkiem zarządu

- organ właściwy w sprawie powołania lub odwołania zarządu.

5.

Organ właściwy w sprawie powołania lub odwołania aktuariusza jest obowiązany niezwłocznie

poinformować organ nadzoru o powołaniu lub odwołaniu aktuariusza, nie później niż

w terminie 3 dni od dnia powołania lub odwołania.

6.

Organ właściwy w sprawie powołania aktuariusza jest obowiązany powołać nowego aktuariusza

nie później niż w terminie 30 dni od dnia odwołania poprzedniego aktuariusza.

7.

W razie naruszenia przez organ właściwy w sprawie powołania lub odwołania aktuariusza

obowiązku, o którym mowa w ust. 6, organ nadzoru jest uprawniony do wskazania aktuariusza

na okres nieprzekraczający 6 miesięcy.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, które muszą być zawarte w rocznym raporcie o stanie portfela, o

którym mowa w ust. 1 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia organowi nadzoru

pełnej informacji o stanie portfela zakładu ubezpieczeń.

Rejestr aktuariuszy prowadzi organ nadzoru.

1.

Do rejestru aktuariuszy może być wpisana osoba fizyczna, spełniająca następujące wymagania

1)

ukończyła studia wyższe;

2)

przez okres co najmniej 2 lat wykonywała czynności z zakresu matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki, pod kierunkiem aktuariusza;

3)

złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin aktuarialny;

4)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

korzysta z pełni praw publicznych;

6)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

przestępstwo przeciwko mieniu lub za przestępstwo skarbowe.

2.

Organ nadzoru dokonuje wpisu do rejestru aktuariuszy na wniosek zainteresowanej osoby.

3.

Wpis aktuariusza do rejestru obejmuje

1)

imię i nazwisko, datę urodzenia i miejsce zamieszkania;

2)

numer zaświadczenia Komisji Egzaminacyjnej dla Aktuariuszy o złożeniu egzaminów aktuarialnych;

3)

datę wpisu.

4.

Aktuariusz ma obowiązek niezwłocznego zgłoszenia organowi nadzoru zmiany danych podlegających

wpisowi.

5.

Rejestr aktuariuszy jest ogłaszany przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

6.

Od wymogu złożenia egzaminu aktuarialnego organ nadzoru, po uzyskaniu opinii ogólnopolskich

organizacji aktuariuszy, może zwolnić osobę będącą obywatelem państwa obcego spełniającą

warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6.

7.

Od wymogu złożenia egzaminu aktuarialnego są zwolnieni obywatele państw członkowskich

Unii Europejskiej na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87, poz. 954 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 655)

Organ nadzoru dokona skreślenia aktuariusza z rejestru aktuariuszy w przypadku

1)

wniosku aktuariusza;

2)

zaprzestania wykonywania zawodu aktuariusza przez okres dłuższy niż 6 lat;

3)

utraty pełnej zdolności do czynności prawnych;

4)

prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych;

5)

skazania aktuariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa, o których mowa w art.

161 ust. 1 pkt 6;

6)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu aktuariusza;

7)

śmierci aktuariusza.

1.

Tworzy się Komisję Egzaminacyjną dla Aktuariuszy, zwaną dalej „Komisją”.

2.

Osoby wchodzące w skład Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw instytucji

finansowych na wniosek organu nadzoru.

3.

Komisja składa się z

1)

przewodniczącego Komisji;

2)

zastępcy przewodniczącego Komisji;

3)

sekretarza Komisji;

4)

trzech członków Komisji.

4.

W skład Komisji wchodzą osoby posiadające wiedzę z zakresu matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki.

5.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

przygotowywanie testów egzaminacyjnych;

2)

przeprowadzanie egzaminów aktuarialnych oraz sprawdzanie testów egzaminacyjnych;

3)

sporządzanie protokołów z posiedzeń Komisji;

4)

rozpatrywanie odwołań od wyników egzaminów, składanych przez jego uczestników.

6.

Za udział w każdej sesji egzaminacyjnej oraz za przygotowanie zadania egzaminacyjnego

członkom Komisji, o których mowa w ust. 3, przysługuje wynagrodzenie.

Obsługę administracyjno-biurową Komisji zapewnia Urząd.

1.

Tematy egzaminów aktuarialnych dotyczą w szczególności zagadnień z zakresu matematyki

ubezpieczeniowej, finansowej i statystyki.

2.

Warunkiem przystąpienia do egzaminu aktuarialnego jest zgłoszenie w Urzędzie pisemnego

wniosku o przystąpienie do egzaminu oraz wniesienie opłaty egzaminacyjnej.

3.

Wejście na salę egzaminacyjną odbywa się za okazaniem dowodu tożsamości.

4.

Osoba przystępująca do egzaminu aktuarialnego potwierdza ten fakt własnoręcznym podpisem

na liście obecności.

5.

Kontrolę nad organizacją i przebiegiem egzaminu aktuarialnego wykonują osoby wchodzące

w skład Komisji. W czasie egzaminu na sali egzaminacyjnej muszą być obecne co najmniej

2 osoby wchodzące w skład Komisji.

6.

Urząd jest odpowiedzialny za przechowywanie testów egzaminacyjnych.

7.

Urząd nie ponosi kosztów uczestnika związanych z przystąpieniem do egzaminu aktuarialnego.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii ogólnopolskich

organizacji aktuariuszy, w drodze rozporządzenia

1)

nadaje regulamin Komisji;

2)

ustala wysokość opłat egzaminacyjnych, o których mowa w art. 165 ust. 2, dla osób

składających egzaminy aktuarialne przed Komisją;

3)

ustala wysokość wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład Komisji za przeprowadzanie

egzaminów oraz przypadki, gdy wynagrodzenie to nie przysługuje.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, wydając rozporządzenie, o którym

mowa w ust. 1, uwzględnia sposób działania Komisji, terminy i miejsce przeprowadzania

egzaminów, kontrolę sposobu ich przeprowadzenia, terminy przyjmowania zgłoszeń i uiszczania

opłaty egzaminacyjnej oraz sposób ogłaszania powyższych danych do publicznej wiadomości.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii ogólnopolskich

organizacji aktuariuszy, określi, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązujących tematów

egzaminów aktuarialnych oraz tryb przeprowadzania tych egzaminów, uwzględniając konieczność

zapewnienia pełnego sprawdzianu wiedzy kandydatów oraz sprawnego przeprowadzenia egzaminów.

1.

Zakład ubezpieczeń przedstawia organowi nadzoru roczne sprawozdanie finansowe, sporządzone

zgodnie z przepisami o rachunkowości, w terminie 6 miesięcy od ostatniego dnia roku

obrotowego.

2.

Sprawozdanie finansowe zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność w zakresie działu

I oraz działu II grupa 10 załącznika do ustawy, obok osób określonych w odrębnych

ustawach, podpisuje również aktuariusz.

3.

Do sprawozdania finansowego zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność w zakresie

ubezpieczeń działu II załącznika do ustawy, w których rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

są ustalane metodami aktuarialnymi, dołącza się opinię aktuariusza o prawidłowości

wykazanych w sprawozdaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustalanych metodami

aktuarialnymi.

4.

Do sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, dołącza się raport o stanie portfela ubezpieczeń

i reasekuracji, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 4.

Do sprawozdań finansowych zakład ubezpieczeń dołącza zestawienie środków własnych

wraz ze wskazaniem dowodów posiadania środków własnych w wysokości co najmniej marginesu

wypłacalności.

1.

Zakład ubezpieczeń przedstawia organowi nadzoru kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania

finansowe i statystyczne.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

zakres, formę i sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, oraz terminy

ich przedstawiania organowi nadzoru, uwzględniając wszystkie informacje mające wpływ

na ocenę sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń.

1.

Wyboru podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych dokonuje się przed

upływem roku obrotowego, jednakże ten sam podmiot nie może być wybrany na okres dłuższy

niż 5 lat.

2.

O wyborze podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych zakład ubezpieczeń

zawiadamia organ nadzoru nie później niż w terminie 7 dni od dnia wyboru.

1.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru o zmianie osoby, której

powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych, w terminie 7 dni od dnia powstania tych

zmian.

2.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru o zmianie podmiotu badającego

sprawozdanie finansowe zakładu ubezpieczeń, w terminie 7 dni od dnia zmiany tego podmiotu.

Biegły rewident, przeprowadzający badanie sprawozdania finansowego zakładu ubezpieczeń,

jest obowiązany powiadomić niezwłocznie organ nadzoru o ujawnionych podczas badania

sprawozdania finansowego zakładu ubezpieczeń faktach wskazujących na

1)

popełnienie przestępstwa;

2)

naruszenie przepisów prawa;

3)

zagrożenie wypłacalności zakładu ubezpieczeń.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń podlegający dodatkowemu nadzorowi oraz główny oddział jest

obowiązany do sporządzenia i przekazywania organowi nadzoru wraz ze sprawozdaniem,

o którym mowa w art. 169 ust. 1, rocznych sprawozdań dotyczących transakcji przeprowadzanych

w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej w szczególności w zakresie

1)

pożyczek;

2)

gwarancji oraz innych transakcji pozabilansowych;

3)

środków stanowiących pokrycie marginesu wypłacalności;

4)

lokat;

5)

reasekuracji biernej oraz działalności reasekuracyjnej;

6)

porozumień co do podziału kosztów.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres, formę i zasady sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust.

1, uwzględniając wysokość i strukturę kapitału zakładowego, wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

prawidłowość polityki lokacyjnej, wysokość i pokrycie środkami własnymi marginesu

wypłacalności oraz informacje mające wpływ na sytuację finansową zakładu ubezpieczeń.

3.

Organ nadzoru, w przypadku stwierdzenia, że transakcje, o których mowa w ust. 1, zagrażają

bądź mogą zagrozić wypłacalności zakładu ubezpieczeń, może podjąć środki określone

w art. 187, art. 189 ust. 1, art. 209 i art. 212.

1.

Zakład ubezpieczeń współubezpieczający lub główny oddział współubezpieczający są obowiązane

do sporządzania danych statystycznych dotyczących zakresu operacji koasekuracyjnych

oraz przekazywania ich organowi nadzoru.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i rodzaje danych statystycznych, które mają być sporządzone przez zakład ubezpieczeń

współubezpieczający lub główny oddział współubezpieczający, oraz terminy i formy ich

przekazywania organowi nadzoru, uwzględniając szczegółowo dane pozwalające określić

pełny zakres operacji koasekuracyjnych.

Organ nadzoru przekazuje organom nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej

niezbędne informacje dotyczące umów koasekuracji i współpracuje z nimi w zakresie

nadzoru nad takimi umowami.

1.

Połączenie zakładów ubezpieczeń może nastąpić, jeżeli wykonują one działalność w takiej

samej formie organizacyjnej.

2.

Przepisy niniejszego rozdziału nie wyłączają stosowania przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Do łączenia się zakładów ubezpieczeń stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych o łączeniu się spółek kapitałowych, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

W przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych przepisy te stosuje się odpowiednio.

Na zakład ubezpieczeń przejmujący lub na zakład ubezpieczeń nowo zawiązany przechodzą,

z dniem połączenia

1)

portfel ubezpieczeń zakładu przejmowanego lub łączących się zakładów;

2)

portfel reasekuracji zakładu przejmowanego lub łączących się zakładów.

1.

Łączące się zakłady ubezpieczeń uzgadniają na piśmie plan połączenia zakładów ubezpieczeń.

2.

Plan połączenia zakładów ubezpieczeń, oprócz danych określonych w Kodeksie spółek handlowych, zawiera

1)

grupy ryzyk, w zakresie których zakład ubezpieczeń przejmujący lub nowo zawiązany

będzie wykonywać działalność;

2)

imiona i nazwiska

a)

osób, które będą wchodzić w skład organów zakładu ubezpieczeń przejmującego lub nowo

zawiązanego,

b)

osoby, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych,

c)

aktuariusza, jeżeli obowiązek wykonywania przez tę osobę przypisanych jej czynności

wynika z ustawy.

3.

Do planu połączenia zakładów ubezpieczeń należy dołączyć

1)

projekty uchwał o połączeniu zakładów ubezpieczeń;

2)

projekt statutu zakładu przejmującego lub zakładu ubezpieczeń nowo zawiązanego;

3)

dowód posiadania aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

zakładu ubezpieczeń przejmującego lub nowo zawiązanego;

4)

sprawozdania finansowe;

5)

dowód posiadania środków własnych na pokrycie marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń

przejmującego lub nowo zawiązanego.

1.

Organ nadzoru, w terminie 21 dni od dnia powiadomienia o planie połączenia zakładów

ubezpieczeń, może, w drodze decyzji, złożyć sprzeciw wobec planowanego połączenia

zakładów ubezpieczeń, jeżeli z przedłożonych dokumentów wynika, że po połączeniu nowo

powstały zakład ubezpieczeń nie będzie dysponować środkami własnymi w wysokości wymaganego

marginesu wypłacalności lub zakład ubezpieczeń nie będzie posiadał aktywów na pokrycie

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz

1)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia

nie zostały należycie zabezpieczone lub

2)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia

podlegających reasekuracji nie zostały należycie zabezpieczone.

2.

Sprzeciw, złożony przez organ nadzoru, powoduje bezskuteczność planu połączenia zakładów

ubezpieczeń.

3.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, następuje nie później niż w terminie 14 dni

od ogłoszenia planu połączenia zakładów ubezpieczeń, przez jeden z łączących się zakładów

ubezpieczeń.

1.

Zakład ubezpieczeń może zawrzeć z innym zakładem ubezpieczeń umowę o przeniesienie

całości lub części umów ubezpieczeń, zwaną dalej „przeniesieniem portfela ubezpieczeń”.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, wymaga zatwierdzenia przez organ nadzoru.

1.

Przeniesienie portfela ubezpieczeń może nastąpić pod warunkiem, że zakład ubezpieczeń

przejmujący portfel ubezpieczeń i zakład ubezpieczeń przekazujący portfel ubezpieczeń,

po wykonaniu umowy będą posiadać środki własne w wysokości co najmniej marginesu wypłacalności

oraz będą posiadać aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

2.

Organ nadzoru może zwolnić zakład ubezpieczeń przekazujący lub przejmujący portfel

od warunku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli umowa ma na celu ochronę interesów ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, w sytuacji zagrożenia

wypłacalności zakładu ubezpieczeń przekazującego.

1.

Po zatwierdzeniu przeniesienia portfela ubezpieczeń organ nadzoru, na koszt zainteresowanych

zakładów ubezpieczeń, ogłosi w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim o dokonanym przeniesieniu

portfela ubezpieczeń i wezwie ubezpieczających do zgłaszania sprzeciwu w terminie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

2.

Ubezpieczający, którzy zgłosili sprzeciw, mają prawo wypowiedzenia przenoszonej umowy

ubezpieczenia na ostatni dzień terminu, o którym mowa w ust. 1, licząc od dnia ogłoszenia

o dokonanym przeniesieniu portfela.

1.

Wniosek o zatwierdzenie przeniesienia portfela ubezpieczeń składają wspólnie zainteresowane

zakłady ubezpieczeń.

2.

Wniosek o zatwierdzenie przeniesienia portfela ubezpieczeń określa

1)

nazwy i siedziby zakładów ubezpieczeń przejmującego i przekazującego portfel ubezpieczeń;

2)

wykaz przenoszonych umów ubezpieczenia;

3)

wykaz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustalonych dla przenoszonych umów ubezpieczenia;

4)

wykaz aktywów przenoszonych wraz z umowami ubezpieczenia.

3.

Do wniosku o zatwierdzenie przeniesienia portfela ubezpieczeń należy dołączyć

1)

umowę o przeniesienie portfela ubezpieczeń;

2)

dowód posiadania środków własnych w wysokości marginesu wypłacalności zakładów ubezpieczeń

przejmującego i przekazującego portfel ubezpieczeń lub wniosek o zwolnienie od warunku

określonego w art. 182 ust. 1;

3)

dowód posiadania aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

przez zakład ubezpieczeń przejmujący i przekazujący portfel ubezpieczeń, z wyjątkiem

przypadku określonego w art. 182 ust. 2.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, przeniesienie portfela ubezpieczeń, jeżeli

są spełnione następujące warunki

1)

został złożony wniosek spełniający warunki określone w art. 184;

2)

zakłady ubezpieczeń przekazujący i przejmujący portfel ubezpieczeń spełniają warunki

określone w art. 182;

3)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umowy ubezpieczenia

są należycie zabezpieczone.

1.

Wraz z przeniesieniem portfela ubezpieczeń następuje przeniesienie aktywów zakładu

ubezpieczeń przekazującego do zakładu ubezpieczeń przyjmującego, w wysokości rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych ustalonej dla przenoszonego portfela ubezpieczeń.

2.

W przypadku uzasadnionym ochroną interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, organ nadzoru może, na wniosek zainteresowanego

zakładu ubezpieczeń, określić wartość aktywów przenoszonych wraz z portfelem ubezpieczeń

lub wyrazić zgodę na przeniesienie portfela ubezpieczeń bez przekazania środków finansowych.

1.

Zakład ubezpieczeń może zawrzeć z innym zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji

umowę o przeniesienie całości lub części umów reasekuracji, zwaną dalej „przeniesieniem

portfela reasekuracji”.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, wymaga zatwierdzenia przez organ nadzoru.

1.

Przeniesienie portfela reasekuracji może nastąpić pod warunkiem, że zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji przejmujący portfel reasekuracji i zakład ubezpieczeń przekazujący

portfel reasekuracji, po wykonaniu umowy będą posiadać środki własne w wysokości co

najmniej marginesu wypłacalności oraz będą posiadać aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

2.

Organ nadzoru może zwolnić zakład ubezpieczeń przekazujący lub zakład ubezpieczeń

przejmujący, lub zakład reasekuracji przejmujący portfel reasekuracji od warunku,

o którym mowa w ust. 1, jeżeli umowa ma na celu ochronę interesów ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji,

w sytuacji zagrożenia wypłacalności zakładu ubezpieczeń przekazującego portfel reasekuracji.

1.

Wniosek o zatwierdzenie przeniesienia portfela reasekuracji składają wspólnie zainteresowane

zakłady ubezpieczeń albo zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji.

2.

Wniosek o zatwierdzenie przeniesienia portfela reasekuracji zawiera

1)

nazwy i siedziby zakładu ubezpieczeń przekazującego i zakładu ubezpieczeń lub zakładu

reasekuracji przejmującego portfel reasekuracji;

2)

wykaz przenoszonych umów reasekuracji;

3)

wykaz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustalonych dla przenoszonych umów reasekuracji;

4)

wykaz aktywów przenoszonych wraz z umowami reasekuracji.

3.

Do wniosku o zatwierdzenie przeniesienia portfela reasekuracji należy dołączyć

1)

umowę o przeniesienie portfela reasekuracji;

2)

dowód posiadania środków własnych w wysokości marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń

przekazującego i zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji przejmującego portfel

reasekuracji, lub wniosek o zwolnienie od warunku określonego w art. 186b ust. 1;

3)

dowód posiadania aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

przez zakład ubezpieczeń przekazujący oraz zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji

przejmujący portfel reasekuracji, lub wniosek o zwolnienie od warunku określonego

w art. 186b ust. 1.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, przeniesienie portfela reasekuracji, jeżeli

są spełnione następujące warunki

1)

został złożony wniosek spełniający warunki określone w art. 186c;

2)

zakład ubezpieczeń przekazujący oraz zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przejmujący

portfel reasekuracji spełniają warunki określone w art. 186b;

3)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia

podlegających reasekuracji są należycie zabezpieczone.

1.

Wraz z przeniesieniem portfela reasekuracji następuje przeniesienie aktywów zakładu

ubezpieczeń przekazującego do zakładu ubezpieczeń przejmującego lub zakładu reasekuracji

przejmującego, w wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, ustalonej dla przenoszonego

portfela reasekuracji.

2.

W przypadku uzasadnionym ochroną interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji organ nadzoru może,

na wniosek zainteresowanego zakładu ubezpieczeń, określić wartość aktywów przenoszonych

wraz z portfelem reasekuracji lub wyrazić zgodę na przeniesienie portfela reasekuracji

bez przekazania środków finansowych.

1.

Jeżeli rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe zakładu ubezpieczeń nie są pokryte aktywami

zgodnie z prawem, organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń do przedłożenia

planu przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych w zakresie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

2.

Jeżeli środki własne zakładu ubezpieczeń są niższe niż wymagany margines wypłacalności,

organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń do przedłożenia planu przywrócenia

prawidłowych stosunków finansowych, do zatwierdzenia przez organ nadzoru.

3.

Jeżeli środki własne zakładu ubezpieczeń są niższe niż wymagany kapitał gwarancyjny,

zakład ubezpieczeń jest obowiązany niezwłocznie

1)

zawiadomić organ nadzoru o zaistniałej sytuacji;

2)

przedłożyć do zatwierdzenia przez organ nadzoru krótkoterminowy plan wypłacalności.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, organ nadzoru może

1)

zakazać zakładowi ubezpieczeń swobodnego rozporządzania aktywami lub ograniczyć zakres

działalności;

2)

wyznaczyć zakładowi ubezpieczeń termin przedłożenia planów, o których mowa w ust.

1 i 2, lub termin, do którego zakład ubezpieczeń powinien przywrócić prawidłowe stosunki

finansowe albo wypłacalność;

3)

zakazać zakładowi ubezpieczeń dokonywania wypłat z zysku.

5.

O zamiarze zastosowania środków, o których mowa w ust. 4, organ nadzoru informuje

właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, w których zakład ubezpieczeń

posiada zobowiązania.

6.

O zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 4, organ nadzoru informuje właściwe

organy państw członkowskich Unii Europejskiej, w których zakład ubezpieczeń wykonuje

działalność ubezpieczeniową.

7.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, organ nadzoru uzna, że zostały zagrożone

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia,

może podjąć czynności określone w ustawie, które uzna za konieczne w celu ochrony

interesów tych osób.

8.

Jeżeli interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów

ubezpieczenia mogą zostać lub zostały zagrożone, organ nadzoru może zażądać od zakładu

ubezpieczeń przedłożenia programu naprawczego. Program naprawczy podlega zatwierdzeniu

przez organ nadzoru w drodze decyzji.

8a.

Program naprawczy, o którym mowa w ust. 8, powinien zawierać co najmniej informacje,

o których mowa w art. 93 ust. 2, sporządzone na okres kolejnych 3 lat obrotowych działalności

zakładu ubezpieczeń. W uzasadnionych przypadkach organ nadzoru może zatwierdzić program

naprawczy obejmujący okres krótszy niż kolejne 3 lata obrotowe działalności zakładu

ubezpieczeń.

8b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8, organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń

do utrzymywania w okresie objętym programem naprawczym środków własnych na poziomie

wyższym niż wymagany margines wypłacalności.

8c.

Organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń do wyliczenia środków własnych zakładu

ubezpieczeń przy zastosowaniu niższej niż wynika to z przyjętych przez zakład ubezpieczeń

zasad wyceny, wartości elementów wykorzystywanych do ich wyliczenia, w szczególności

gdy stwierdzone zostały w okresie ostatniego roku obrotowego istotne zmiany wartości

rynkowej tych elementów.

8d.

Organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń do ograniczenia wpływu reasekuracji

przy ustalaniu wartości wymaganego marginesu wypłacalności jeżeli

1)

w okresie ostatniego roku obrotowego zaszły istotne zmiany w zawartych przez zakład

ubezpieczeń umowach reasekuracji;

2)

z zawartych umów reasekuracji wynika, że brak jest rzeczywistego transferu ryzyka

bądź jest on na nieznaczącym poziomie.

9.

Organ nadzoru współdziała z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których zakład ubezpieczeń wykonuje działalność ubezpieczeniową w celu prawidłowego

wykonania środków, o których mowa w ust. 4.

1.

Organ nadzoru może podjąć decyzję o ustanowieniu kuratora nadzorującego wykonanie

przez zakład ubezpieczeń

1)

planu przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych w zakresie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

o których mowa w art. 187 ust. 1;

2)

planu przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych, o których mowa w art. 187 ust.

2;

3)

krótkoterminowego planu wypłacalności, o którym mowa w art. 187 ust. 3 pkt 2;

4)

programu naprawczego, o którym mowa w art. 187 ust. 8.

2.

Kuratora powołuje się na czas określony. Kurator może być w każdym czasie odwołany

przez organ nadzoru.

3.

Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów zakładu ubezpieczeń

oraz prawo do uzyskiwania wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego funkcji.

4.

Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał i decyzji zarządu i

rady nadzorczej zakładu ubezpieczeń do właściwego sądu gospodarczego w terminie 14

dni od dnia ich powzięcia. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonanie uchwały lub decyzji.

5.

Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub uchwałę walnego

zgromadzenia członków, które naruszają interesy zakładu ubezpieczeń, ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, w terminie określonym

w art. 424 § 1 Kodeksu spółek handlowych.

6.

Decyzja organu nadzoru o ustanowieniu kuratora jest natychmiast wykonalna. Od decyzji

o ustanowieniu kuratora zakład ubezpieczeń może wnieść skargę do sądu administracyjnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania

decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

7.

Funkcję kuratora może pełnić osoba fizyczna legitymująca się co najmniej 10-letnim

doświadczeniem zawodowym w zakresie organizacji i zasad działalności zakładu ubezpieczeń.

Kuratorem może być również osoba prawna, w której co najmniej połowa członków organu

zarządzającego spełnia warunek określony w zdaniu poprzedzającym.

8.

Kurator składa organowi nadzoru okresowe sprawozdania ze swojej działalności zawierające

ocenę realizacji przez zarząd zakładu ubezpieczeń planu przywrócenia prawidłowych

stosunków finansowych, krótkoterminowego planu wypłacalności lub programu naprawczego.

9.

Wynagrodzenie kuratora ustala organ nadzoru, z tym że nie może ono być wyższe niż

wynagrodzenie prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń, w którym ustanowiono kuratora.

Koszty związane z wykonaniem funkcji kuratora obciążają koszty działalności zakładu

ubezpieczeń.

1.

Organ nadzoru może ustanowić, w drodze decyzji, zarząd komisaryczny w celu doprowadzenia

do prawidłowych stosunków finansowych w przypadku, gdy zakład ubezpieczeń

1)

nie przedłoży krótkoterminowego planu wypłacalności lub organ nadzoru odmówi jego

zatwierdzenia lub

2)

nie zrealizuje w terminie krótkoterminowego planu wypłacalności, lub

3)

w każdym innym przypadku zagrożenia wypłacalności zakładu ubezpieczeń.

2.

Organ nadzoru może ustanowić zarząd komisaryczny w przypadku zaistnienia w zakładzie

ubezpieczeń sytuacji niemożności wykonywania przez organy tego zakładu ubezpieczeń

powierzonych im zadań, co może w istotny sposób zagrozić interesom ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, a także gdy organy

zakładu ubezpieczeń wykonują powierzone im zadania z rażącym naruszeniem interesów

zakładu ubezpieczeń, ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia w szczególności przez doprowadzanie do sytuacji, w której zakład

ubezpieczeń nie będzie w stanie wypłacać należnych świadczeń.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, jest natychmiast wykonalna.

4.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego na decyzję

o ustanowieniu zarządu komisarycznego może wnieść rada nadzorcza zakładu ubezpieczeń.

5.

Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Zgłoszenia dokonuje zarząd komisaryczny w dniu jego ustanowienia.

6.

Ustanowienie zarządu komisarycznego nie wpływa na prawa i obowiązki zakładu ubezpieczeń,

z wyjątkiem zmian określonych w ustawie.

7.

Z dniem ustanowienia zarządu komisarycznego

1)

wygasają mandaty członków zarządu zakładu ubezpieczeń;

2)

ustanowione prokury i pełnomocnictwa wygasają;

3)

prawa i obowiązki innych organów zakładu ubezpieczeń ulegają zawieszeniu na okres

zarządu komisarycznego, z zastrzeżeniem ust. 4.

8.

Zarząd komisaryczny ma prawo podejmowania decyzji we wszelkich sprawach zastrzeżonych

w przepisach prawa i statucie do właściwości zarządu, rady nadzorczej i walnego zgromadzenia

zakładu ubezpieczeń.

9.

Organ nadzoru wydaje decyzję o odwołaniu zarządu komisarycznego w każdym przypadku,

w którym przestały istnieć przesłanki ustanowienia zarządu komisarycznego albo została

zarządzona likwidacja przymusowa albo zakład ubezpieczeń został postawiony w stan

upadłości.

10.

Zarząd komisaryczny w porozumieniu z organem nadzoru podejmuje wszelkie niezbędne

czynności w celu zabezpieczenia interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia.

11.

Organ nadzoru w decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego określa dzień ustanowienia

zarządu komisarycznego i okres, na jaki jest ustanowiony zarząd komisaryczny, a także

wskazuje, czy okres ten może być przedłużany.

12.

Organ nadzoru po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, w formie pisemnej określa

liczbę członków i skład zarządu komisarycznego, a także szczegółowe zadania, sposób

wykonywania zadań, zasady reprezentacji oraz wynagrodzenie zarządu komisarycznego.

13.

Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego nie może być wyższe niż wynagrodzenie

członków dotychczasowego zarządu zakładu ubezpieczeń. Koszty zarządu komisarycznego

obciążają zakład ubezpieczeń.

14.

Członkowie zarządu komisarycznego otrzymują w razie potrzeby urlop bezpłatny w macierzystym

zakładzie pracy na czas pełnienia tej funkcji. Okres bezpłatnego urlopu zalicza się

do okresów pracy oraz innych okresów, od których zależy nabycie uprawnień pracowniczych.

15.

(uchylony).

Likwidacja zakładu ubezpieczeń następuje w przypadku

1)

podjęcia uchwały walnego zgromadzenia zakładu ubezpieczeń o rozwiązaniu zakładu ubezpieczeń

(likwidacja dobrowolna);

2)

zarządzenia likwidacji przez organ nadzoru (likwidacja przymusowa).

W przypadku otwarcia likwidacji

1)

zakład ubezpieczeń nie może zawierać umów ubezpieczenia;

2)

umowy już zawarte nie mogą być przedłużane i nie przedłużają się;

3)

sumy ubezpieczeń zawartych umów ubezpieczenia nie mogą być podwyższane;

4)

zakład ubezpieczeń nie może zawierać umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

5)

umowy reasekuracji czynnej i umowy retrocesji czynnej już zawarte nie mogą być przedłużane

i nie przedłużają się;

6)

zakład ubezpieczeń nie może przyjmować nowych cesji w ramach zawartych umów reasekuracji

czynnej i umów retrocesji czynnej;

7)

zakład ubezpieczeń nie może zwiększać odpowiedzialności w ramach zawartych umów reasekuracji

czynnej i umów retrocesji czynnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

O zamiarze podjęcia uchwały o rozwiązaniu zakładu ubezpieczeń organ zwołujący walne

zgromadzenie zakładu ubezpieczeń jest obowiązany, nie później niż 30 dni przed zwołaniem

walnego zgromadzenia, zawiadomić organ nadzoru.

2.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamiający określa

1)

przyczyny rozwiązania zakładu ubezpieczeń;

2)

osoby mające pełnić funkcje likwidatorów.

3.

Organ nadzoru może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, wyrazić, w drodze decyzji, sprzeciw, w przypadku gdy rozwiązanie zakładu

ubezpieczeń zagraża interesom ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia. W przypadku zgłoszenia sprzeciwu organ, który zwołał walne zgromadzenie

zakładu ubezpieczeń, jest obowiązany do niezwłocznego odwołania posiedzenia.

4.

Organ nadzoru, z ważnych powodów, może wyznaczyć, w drodze decyzji, likwidatorów z

urzędu.

1.

Organ nadzoru może zarządzić likwidację przymusową zakładu ubezpieczeń, jeżeli

1)

zakład ubezpieczeń wykonuje działalność z naruszeniem prawa lub statutu lub planu

działalności nie zapewniając zdolności zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań;

2)

zakład ubezpieczeń nie zrealizuje w terminie planu przywrócenia prawidłowych stosunków

finansowych albo krótkoterminowego planu wypłacalności;

3)

walne zgromadzenie zakładu ubezpieczeń nie podejmie uchwały o pokryciu straty finansowej

albo strata finansowa nie zostanie pokryta w terminie i w sposób określony w uchwale;

4)

zarząd komisaryczny nie doprowadził do przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych

zakładu ubezpieczeń w ustalonym terminie;

5)

zakład ubezpieczeń nie spełnia świadczeń z tytułu umów ubezpieczenia albo spełnia

je z opóźnieniem lub częściowo;

6)

zostało cofnięte zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

całej działalności.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

1.

W przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej organ nadzoru

1)

wyznacza likwidatora;

2)

powiadamia pisemnie o otwarciu likwidacji znanych sobie wierzycieli zakładu ubezpieczeń;

3)

powiadamia o otwarciu likwidacji organy nadzoru państw członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Organ nadzoru ogłasza otwarcie likwidacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

1.

Likwidator posiada umocowanie do wykonywania obowiązków, wynikających z prowadzonego

postępowania likwidacyjnego w stosunku do zakładu ubezpieczeń, także na terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej, z zachowaniem prawa krajowego tych państw.

2.

Likwidator posiadający umocowanie do wykonywania obowiązków wynikających z prowadzonego

przymusowego postępowania likwidacyjnego w stosunku do zagranicznego zakładu ubezpieczeń

mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej posiada takie same uprawnienia

jak likwidator, o którym mowa w ust. 1.

Informacja o likwidacji zakładu ubezpieczeń podlega wpisowi do właściwych rejestrów

państw członkowskich Unii Europejskiej, w których zakład ubezpieczeń wykonuje działalność,

zgodnie z przepisami rozdziału 6.

Likwidator składa organowi nadzoru

1)

bilans otwarcia likwidacji i sprawozdanie likwidacyjne, sporządzone w terminie wyznaczonym

przez organ nadzoru - niezwłocznie po ich sporządzeniu;

2)

sprawozdanie finansowe za każdy rok likwidacji, w terminie ustalonym dla zakładów

ubezpieczeń;

3)

sprawozdania o przebiegu likwidacji, w terminach i w sposób określonych przez organ

nadzoru.

Likwidator ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu nadzoru o ukończeniu likwidacji.

1.

W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

tworzą osobną masę przeznaczoną na zaspokojenie roszczeń z tytułu

1)

umów ubezpieczenia;

2)

umów reasekuracji.

2.

Inne zobowiązania zakładu ubezpieczeń mogą być pokryte z aktywów stanowiących pokrycie

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wyłącznie po zaspokojeniu wszystkich roszczeń

z tytułu umów, o których mowa w ust. 1.

1.

Do likwidacji towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, z wyjątkiem małych towarzystw ubezpieczeń

wzajemnych, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych.

2.

Likwidacja małego towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych następuje w sposób określony

w uchwale walnego zgromadzenia. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru niepodjęcia

lub niewykonywania czynności likwidacyjnych wobec małego towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,

do likwidacji towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych.

W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń zobowiązania wynikające z umów koasekuracji

zawartych na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej będą zaspokajane w

ten sam sposób, jak zobowiązania wynikające z innych umów ubezpieczenia zawartych

przez ten zakład ubezpieczeń.

1.

Organ nadzoru sprawuje nadzór nad zakładami ubezpieczeń wykonującymi działalność ubezpieczeniową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 11.

2.

Do zadań organu nadzoru należy w szczególności

1)

ochrona interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z

umów ubezpieczenia, przez zapobieganie sytuacji, w której zakład ubezpieczeń nie będzie

w stanie wypłacać tym osobom należnego świadczenia;

2)

wydawanie zezwoleń na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej;

3)

podejmowanie innych działań określonych w ustawie.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

Organ nadzoru może nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności również jeżeli

wymaga tego interes ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia.

1.

W przypadku ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w skład której wchodzi krajowy zakład

ubezpieczeń oraz zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, organ nadzoru może zawrzeć z organami nadzoru państw członkowskich

Unii Europejskiej porozumienie w zakresie współpracy w sprawowaniu dodatkowego nadzoru

nad zakładami ubezpieczeń wchodzącymi w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może, na wniosek

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeprowadzić kontrolę krajowego

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej bądź zapewnić

możliwość przeprowadzenia takiej kontroli przez przedstawicieli organu nadzoru państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.

3.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może wystąpić do

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie kontroli

zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który uzyskał zezwolenie w tym państwie członkowskim,

bądź o zapewnienie przedstawicielom organu nadzoru możliwości przeprowadzenia takiej

kontroli.

1.

W przeprowadzonej przez organ nadzoru kontroli, o której mowa w art. 208, oddziału

krajowego zakładu ubezpieczeń może uczestniczyć właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń wykonuje działalność ubezpieczeniową

przez oddział, jeżeli organ ten złoży taki wniosek.

2.

Organ nadzoru może wystąpić do właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym ma siedzibę zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział, o uczestniczenie w przeprowadzanej

w tym oddziale kontroli działalności i stanu majątkowego zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przeprowadzonym badaniu sprawozdania finansowego

na zlecenie zakładu ubezpieczeń, organ nadzoru może zobowiązać zakład ubezpieczeń

do zlecenia biegłym rewidentom badania prawidłowości i rzetelności wszystkich sprawozdań

finansowych sporządzanych przez zakład ubezpieczeń oraz kontroli ksiąg rachunkowych

mającej na celu badanie gospodarki finansowej i wypłacalności zakładu ubezpieczeń.

Badanie nie może być zlecone ponownie biegłemu rewidentowi, który dokonał badania

sprawozdania, w którym stwierdzono nieprawidłowości.

1.

Organ nadzoru może żądać od zakładu ubezpieczeń informacji i wyjaśnień dotyczących

działalności zakładu ubezpieczeń i jego gospodarki finansowej, w zakresie niezbędnym

dla wykonywania zadań z zakresu nadzoru.

2.

Organ nadzoru może zażądać okresowego przekazywania przez zakład ubezpieczeń danych

określonych przez organ nadzoru.

3.

Organ nadzoru może żądać od zakładu ubezpieczeń przedstawienia wzorów umów ubezpieczenia,

informacji o poszczególnych produktach oferowanych na podstawie indywidualnych negocjacji

z ubezpieczającymi, wniosków o zawarcie ubezpieczenia, taryf składek ubezpieczeniowych

i innych formularzy lub innych drukowanych dokumentów stosowanych przez zakład ubezpieczeń

przy zawieraniu umów.

1.

Organ nadzoru może żądać od podmiotu innego niż zakład ubezpieczeń, wchodzącego w

skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, informacji, wyjaśnień lub danych niezbędnych dla sprawowania nadzoru dodatkowego.

2.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie przekaże w wyznaczonym terminie

wymaganych informacji, wyjaśnień lub danych, organ nadzoru może podjąć w stosunku

do takiego podmiotu środki określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna

granica wysokości kary pieniężnej nakładanej na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000

zł.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzać kontrolę działalności i stanu majątkowego zakładu

ubezpieczeń.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę

działalności i stanu majątkowego podmiotów, które wykonują czynności ubezpieczeniowe

w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń w zakresie tych czynności.

3.

Kontrola działalności i stanu majątkowego zakładu ubezpieczeń przeprowadzana jest

przez pracowników Urzędu tworzących zespół inspekcyjny, upoważnionych przez organ

nadzoru, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli.

4.

Pracownicy, o których mowa w ust. 3, w zakresie ustalonym w upoważnieniu organu nadzoru,

mają prawo do

1)

wstępu do wszystkich pomieszczeń kontrolowanego zakładu ubezpieczeń;

2)

swobodnego dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego i środków łączności;

3)

wglądu do wszelkich dokumentów kontrolowanego zakładu ubezpieczeń oraz żądania sporządzenia

kopii, odpisów i wyciągów z tych dokumentów;

4)

wglądu do danych zawartych w systemie informatycznym kontrolowanego zakładu ubezpieczeń

oraz żądania sporządzenia kopii lub wyciągów z tych danych, w tym w formie elektronicznej;

5)

wglądu do wszelkich dokumentów pośrednika ubezpieczeniowego kontrolowanego zakładu

ubezpieczeń oraz żądania sporządzenia kopii, odpisów i wyciągów z tych dokumentów;

6)

żądania wyjaśnień ustnych lub pisemnych od osób pozostających w stosunku pracy, zlecenia

lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze z zakładem ubezpieczeń i pośredników

ubezpieczeniowych kontrolowanego zakładu ubezpieczeń, w tym w formie elektronicznej;

7)

żądania sporządzenia niezbędnych danych, w tym w formie elektronicznej;

8)

zabezpieczenia dokumentów i innych dowodów.

5.

(uchylony).

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę podmiotów, o których mowa w art. 207a, w

zakresie rzetelności informacji, wyjaśnień lub danych przekazanych w trybie art. 207a.

2.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art.

208 ust. 3 i 4 oraz art. 208b-208h.

3.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli, organ nadzoru może podjąć w stosunku do takiego podmiotu środki określone

w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej nakładanej

na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

1.

W toku kontroli zakładu ubezpieczeń badaniu podlega zgodność działalności zakładu

ubezpieczeń z prawem, statutem, planem działalności oraz interesem ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz jego stan majątkowy.

2.

Czynności kontrolne powinny zostać przeprowadzone w terminie nie dłuższym niż 60 dni

od dnia rozpoczęcia kontroli.

1.

Kontrolę przeprowadza zespół inspekcyjny składający się co najmniej z dwóch inspektorów.

2.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o którym mowa w art. 208 ust. 3, zawiera

co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora uprawnionego do wykonania kontroli oraz numer jego legitymacji

służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

3.

Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie lub w miejscu wykonywania działalności przez

zakład ubezpieczeń oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności

przez zakład ubezpieczeń.

1.

Inspektor podlega wyłączeniu od udziału w kontroli, jeżeli ustalenia kontroli mogłyby

oddziaływać na jego prawa lub obowiązki albo prawa lub obowiązki jego małżonka lub

osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do

drugiego stopnia bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli.

2.

Inspektor może być wyłączony również w razie stwierdzenia innych przyczyn, które mogłyby

wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

3.

Jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, ujawnią się w toku kontroli, inspektor

powstrzymuje się od dalszych czynności i zawiadamia o tym niezwłocznie organ nadzoru.

4.

Wyłączony inspektor powinien podejmować jedynie czynności niecierpiące zwłoki, ze

względu na interes publiczny lub ważny interes zakładu ubezpieczeń.

5.

O wyłączeniu od udziału w kontroli postanawia organ nadzoru z urzędu albo na wniosek

zakładu ubezpieczeń lub na wniosek inspektora. Organ nadzoru, postanawiając o wyłączeniu

inspektora, uzupełnia skład zespołu inspekcyjnego, a także zmienia odpowiednio upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli oraz niezwłocznie doręcza upoważnienia zakładowi ubezpieczeń.

6.

Z ważnych przyczyn organ nadzoru może zmienić skład osobowy zespołu inspekcyjnego

także w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2. Zdanie drugie ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

Ustaleń kontroli dokonuje się na podstawie dowodów.

2.

Do dowodów zalicza się w szczególności

1)

dokumenty;

2)

dane i informacje umieszczone w systemach informatycznych zakładu ubezpieczeń;

3)

dowody rzeczowe;

4)

oświadczenia, informacje i wyjaśnienia złożone przez upoważnionych pracowników i pośredników

ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń;

5)

oświadczenia osób trzecich;

6)

opinie ekspertów;

7)

wyniki oględzin;

8)

inne materiały będące przedmiotem kontroli, które mogą przyczynić się do stwierdzenia

stanu faktycznego w zakresie objętym kontrolą.

3.

Organ nadzoru przed podpisaniem protokołu, o którym mowa w art. 208f ust. 1, zapewnia

zakładowi ubezpieczeń możliwość zapoznania się oraz ustosunkowania się do materiałów,

będących dowodami w kontroli, które nie zostały uzyskane w toku kontroli.

4.

Dowody uzyskane w toku kontroli są przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp

do nich bez zgody inspektora kierującego zespołem inspekcyjnym.

5.

Zebrane w toku kontroli dowody mogą być zabezpieczane przez

1)

oddanie na przechowanie zarządowi zakładu ubezpieczeń lub upoważnionemu przez zarząd

pracownikowi zakładu ubezpieczeń za pokwitowaniem;

2)

przechowanie w siedzibie zakładu ubezpieczeń w oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym

pomieszczeniu;

3)

zabranie z zakładu ubezpieczeń za pokwitowaniem.

1.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół.

2.

Protokół kontroli zawiera w szczególności

1)

nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń;

2)

datę i numer upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz jego zmiany;

3)

miejsce i datę przeprowadzania czynności kontrolnych;

4)

wskazanie jednostek organizacyjnych objętych kontrolą;

5)

wskazanie objętych kontrolą podmiotów, które wykonują czynności ubezpieczeniowe w

imieniu i na rzecz zakładów ubezpieczeń;

6)

imiona i nazwiska inspektorów przeprowadzających kontrolę;

7)

określenie zakresu kontroli;

8)

imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób składających oświadczenia oraz udzielających

informacji i wyjaśnień w toku kontroli;

9)

opis dokonanych czynności oraz ustalenia stanu faktycznego;

10)

wzmiankę o poinformowaniu zakładu ubezpieczeń o przysługujących mu prawach i obowiązkach;

11)

wykaz załączników z podaniem nazwy i cech każdego załącznika;

12)

miejsce i datę sporządzenia protokołu.

3.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

inspektor kierujący zespołem inspekcyjnym lub w jego zastępstwie inny inspektor wchodzący

w skład zespołu inspekcyjnego przeprowadzającego kontrolę przekazuje zakładowi ubezpieczeń.

4.

Osoba upoważniona przez organ zarządzający zakładu ubezpieczeń potwierdza odbiór protokołu

kontroli na jednym egzemplarzu protokołu podpisanym przez inspektora kierującego zespołem

inspekcyjnym. Osoby te parafują każdą stronę protokołu.

5.

Jeżeli zakład ubezpieczeń odmawia lub uchyla się od odebrania protokołu kontroli,

organ nadzoru wzywa pisemnie zakład ubezpieczeń do odebrania protokołu, wyznaczając

termin nie krótszy niż 7 dni do dokonania tej czynności. W przypadku bezskutecznego

upływu wyznaczonego terminu protokół uważa się za doręczony z upływem ostatniego dnia

tego terminu.

1.

Po podpisaniu protokołu kontroli nie dokonuje się w protokole żadnych poprawek i dopisków,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Oczywiste omyłki pisarskie prostuje inspektor kierujący zespołem inspekcyjnym, parafując

sprostowania. Organ nadzoru o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich informuje

pisemnie zakład ubezpieczeń.

1.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu kontroli zakład ubezpieczeń może zgłosić

organowi nadzoru pisemne zastrzeżenia i uwagi do treści protokołu oraz wyjaśnienia

w sprawach objętych zakresem kontroli.

2.

O sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń organ nadzoru informuje zakład ubezpieczeń w terminie

14 dni od dnia doręczenia zastrzeżeń.

3.

Informacje o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń załącza się do protokołu kontroli.

Do kontroli podmiotów, które wykonują czynności ubezpieczeniowe w imieniu i na rzecz

zakładu ubezpieczeń, stosuje się odpowiednio przepisy o kontroli zakładów ubezpieczeń.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Organ nadzoru może wydawać zalecenia w stosunku do zakładu ubezpieczeń w celu

1)

zapewnienia zgodności działalności zakładu ubezpieczeń z przepisami prawa, statutu

lub planem działalności;

2)

zapewnienia trwałej zdolności zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań;

3)

zapobieżenia naruszaniu interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub

uprawnionych z umów ubezpieczenia.

2.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie wykonuje w wyznaczonym terminie zaleceń, o

których mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zobowiązać zakład ubezpieczeń

do wykonania tych zaleceń.

1.

Organ nadzoru może nakazać zakładowi ubezpieczeń rozwiązanie w wyznaczonym terminie

umowy, na podstawie której zlecono wykonywanie czynności ubezpieczeniowych innemu

podmiotowi, w przypadku stwierdzenia, że wykonywanie czynności odbywa się z naruszeniem

prawa, wpływa niekorzystnie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zakład

ubezpieczeń zgodnie z przepisami prawa, na ostrożne i stabilne zarządzanie zakładem

ubezpieczeń lub na interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przewidzianych w umowie ograniczeń

w zakresie możliwości i terminów jej rozwiązywania lub wypowiadania.

3.

W przypadku nierozwiązania umowy w wyznaczonym terminie organ nadzoru może nałożyć

na zakład ubezpieczeń kary pieniężne, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2.

1.

Zakład ubezpieczeń zawiadamia organ nadzoru o terminie walnego zgromadzenia zakładu

ubezpieczeń, w terminie 7 dni przed datą posiedzenia, a w przypadku nadzwyczajnego

walnego zgromadzenia - niezwłocznie po powzięciu informacji o zwołaniu walnego zgromadzenia.

2.

Organ nadzoru może delegować swojego przedstawiciela do udziału w posiedzeniu walnego

zgromadzenia zakładu ubezpieczeń.

3.

Przedstawiciel organu nadzoru może zabierać głos we wszystkich sprawach na walnym

zgromadzeniu zakładu ubezpieczeń.

4.

Organ nadzoru może żądać od organów zakładu ubezpieczeń zwołania, w określonym terminie,

walnego zgromadzenia zakładu ubezpieczeń lub umieszczenia określonych spraw w porządku

obrad najbliższego walnego zgromadzenia.

5.

Jeżeli w terminie 14 dni od dnia przedstawienia żądania, o którym mowa w ust. 4, walne

zgromadzenie zakładu ubezpieczeń nie zostanie zwołane w terminie określonym przez

organ nadzoru lub określone sprawy nie zostaną umieszczone w porządku obrad najbliższego

walnego zgromadzenia, organ nadzoru zwołuje walne zgromadzenie zakładu ubezpieczeń

lub umieszcza określone sprawy w porządku obrad najbliższego walnego zgromadzenia.

Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia ponosi zakład ubezpieczeń.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, organ nadzoru deleguje swojego przedstawiciela

do udziału w walnym zgromadzeniu zakładu ubezpieczeń.

1.

Jeżeli zakład ubezpieczeń nie wykonuje w wyznaczonym terminie decyzji, o której mowa

w art. 209 ust. 2, lub wykonuje działalność z naruszeniem przepisów prawa, statutu,

zawartych umów ubezpieczenia lub planu działalności lub nie udziela informacji lub

wyjaśnień, organ nadzoru może, w drodze decyzji

1)

nakładać na członków zarządu zakładu ubezpieczeń lub prokurentów kary pieniężne do

wysokości odpowiadającej trzykrotnemu przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu z ostatnich

12 miesięcy;

2)

nakładać na zakład ubezpieczeń kary pieniężne do wysokości 0,5% składki przypisanej

brutto uzyskanej przez zakład ubezpieczeń w roku poprzednim, a w przypadku gdy zakład

ubezpieczeń nie prowadził działalności lub miał zbiór składki przypisanej poniżej

20 mln złotych do wysokości 100 000 złotych;

3)

zawieszać w czynnościach członków zarządu zakładu ubezpieczeń do czasu rozpatrzenia

wniosku o ich odwołanie, na najbliższym posiedzeniu organu uprawnionego do ich odwołania;

zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za zakład ubezpieczeń,

w tym w zakresie jego praw i obowiązków majątkowych;

4)

występować do właściwego organu zakładu ubezpieczeń lub innego uprawnionego podmiotu

z wnioskiem o odwołanie członka zarządu lub odwołanie udzielonej prokury.

2.

(uchylony).

3.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, stanowią dochód

budżetu państwa.

1.

Organ nadzoru informuje Komisję Europejską oraz organy nadzoru innych państw członkowskich

Unii Europejskiej o

1)

udzieleniu zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej krajowemu zakładowi

ubezpieczeń, będącemu podmiotem zależnym od podmiotu dominującego mającego siedzibę

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej;

2)

bezpośrednim lub pośrednim nabyciu albo objęciu akcji lub praw z akcji krajowego zakładu

ubezpieczeń przez podmiot mający siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej, jeżeli wskutek nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji krajowy

zakład ubezpieczeń staje się podmiotem zależnym od tego podmiotu.

2.

Organ nadzoru wraz z informacją, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przekazuje Komisji

Europejskiej oraz organom nadzoru innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacje

o strukturze kapitałowej ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

1.

Organ nadzoru informuje Komisję Europejską o wszelkich trudnościach, na które w państwach

niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej napotykają krajowe zakłady ubezpieczeń,

które zamierzają wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium tych państw.

2.

Organ nadzoru na wniosek Komisji Europejskiej przekaże informacje o

1)

wnioskach o udzielenie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez

zakład ubezpieczeń będący podmiotem zależnym od podmiotu dominującego mającego siedzibę

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej;

2)

posiadanych przez siebie informacjach o zamiarze bezpośredniego lub pośredniego nabycia

albo objęcia akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub innego zakładu

ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez podmiot mający siedzibę

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej, w ilości powodującej,

że ten zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu mającego siedzibę

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej.

3.

W przypadku podjęcia przez Komisję Europejską odpowiedniej decyzji w warunkach, o

których mowa w ust. 1, bądź w przypadku rozpoczęcia procedury, o której mowa w art. 5 decyzji Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. nr 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji Europejskiej

(Dz. Urz. WE L 184 z 17.07.1999), organ nadzoru, stosownie do podjętej przez Komisję

Europejską decyzji, zawiesza z urzędu prowadzone postępowania, ogranicza liczbę wydawanych

zezwoleń bądź wydaje inne decyzje o treści wynikającej z decyzji podjętej przez Komisję

Europejską w sprawach z zakresu

1)

udzielania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa niebędącego państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

2)

nabywania albo obejmowania akcji lub praw z akcji w przypadkach, o których mowa w

art. 35, przez podmiot, którego siedziba znajduje się w państwie niebędącym państwem

członkowskim Unii Europejskiej, lub przez podmiot zależny od takiego podmiotu.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do zagranicznych zakładów ubezpieczeń, które posiadają

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

1.

Organ nadzoru może zwrócić się do Komisji Europejskiej z propozycją negocjacji porozumień

z państwami niebędącymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, dotyczącymi wykonywania

nadzoru dodatkowego nad

1)

zakładami ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, posiadającymi podmioty

partycypujące, których siedziby znajdują się w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

2)

zakładami ubezpieczeń z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,

posiadającymi podmioty partycypujące, które mają siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Propozycja negocjacji porozumień, o której mowa w ust. 1, powinna mieć na celu zapewnienie

1)

organom nadzoru z państw członkowskich Unii Europejskiej informacji niezbędnych do

wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą na terytorium

Unii Europejskiej, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące w podmiotach

mających siedzibę w państwach niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej;

2)

organom nadzoru z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji

niezbędnych do wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą

na terytorium tych państw, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące

w podmiotach mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Podmiot partycypujący jest to podmiot dominujący lub inny podmiot, który posiada znaczący

udział kapitałowy, lub podmiot powiązany z podmiotem, w taki sposób, że może on podjąć

inne działania, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Krajowe zakłady ubezpieczeń i zagraniczne zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tworzą ubezpieczeniowy samorząd gospodarczy.

1.

Polska Izba Ubezpieczeń, zwana dalej „Izbą”, jest organizacją ubezpieczeniowego samorządu

gospodarczego, reprezentującą zakłady ubezpieczeń, o których mowa w art. 215, i które

z mocy ustawy są członkami Izby, działającej na rzecz rozwiązywania problemów rynku

ubezpieczeń w Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

Izba reprezentuje również zakłady reasekuracji, o których mowa w art. 217a.

2.

Izba posiada osobowość prawną.

1.

Członkostwo w Izbie jest obowiązkowe i powstaje z chwilą podjęcia przez zakład ubezpieczeń,

o którym mowa w art. 215, działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Członkostwo w Izbie ustaje z chwilą podjęcia uchwały o likwidacji dobrowolnej lub

z chwilą, gdy decyzja o likwidacji przymusowej stała się prawomocna.

Członkami Izby, na zasadzie dobrowolności, mogą być zakłady reasekuracji.

1.

Organami Izby są

1)

Walne Zgromadzenie Polskiej Izby Ubezpieczeń, zwane dalej „Walnym Zgromadzeniem Izby”;

2)

Zarząd Polskiej Izby Ubezpieczeń, składający się z Prezesa Zarządu, który jest Prezesem

Izby, i z pozostałych członków Zarządu, w tym Wiceprezesów, których liczbę określa

statut Izby;

3)

Komisja Rewizyjna Polskiej Izby Ubezpieczeń.

2.

Wybory do organów Izby są powszechne i odbywają się w głosowaniu tajnym.

3.

Kadencja organów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie może być dłuższa niż 4 lata.

„1. Akty wykonawcze wydane na podstawie

13)

art. 22 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 167,

- zachowują moc do dnia wejścia w życie odpowiednich aktów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 6 ust. 2 i art. 161 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 125, art. 22

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 129, art. 18 ust. 11 ustawy, o której mowa w art.

139, art. 16 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 148, art. 19 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 151, art. 115 § 9 i 10 ustawy, o której mowa w art. 153, art. 54 ustawy,

o której mowa w art. 157, art. 21 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 158, art. 118

ust. 5 i 6 ustawy, o której mowa w art. 164, art. 22 ust. 6 ustawy, o której mowa

w art. 167, art. 33a ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 172, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Statut Izby i jego zmiany są uchwalane przez Walne Zgromadzenie Izby bezwzględną większością

głosów przy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania.

2.

Statut Izby określa w szczególności

1)

nazwę Izby i jej siedzibę;

2)

zadania Izby i formy ich realizacji;

3)

zakres uprawnień organów Izby oraz tryb ich wyboru;

4)

prawa i obowiązki członków Izby;

5)

zasady gospodarki finansowej Izby oraz zasady wykonywania działalności gospodarczej;

6)

strukturę organizacyjną Izby.

1.

Podstawowymi zadaniami Izby jest reprezentowanie i podejmowanie działań w celu ochrony

wspólnych interesów członków Izby, współdziałanie w zapobieganiu zagrożeniom rynku

ubezpieczeń, kształtowanie, upowszechnianie i czuwanie nad przestrzeganiem zasad uczciwej

konkurencji i zasad etyki w działalności ubezpieczeniowej.

2.

Do zadań Izby należy w szczególności

1)

reprezentowanie członków Izby wobec organów władzy publicznej oraz podejmowanie działań

w celu ochrony ich interesów;

2)

wyrażanie opinii o projektach aktów prawnych zawierających regulacje dotyczące działalności

ubezpieczeniowej, lub z nią związane, i współdziałanie na wniosek przy ich opracowywaniu;

3)

reprezentowanie członków Izby w międzynarodowych organizacjach ubezpieczeniowych;

4)

współdziałanie z organizacjami, stowarzyszeniami i instytucjami krajowymi i zagranicznymi

w zakresie ubezpieczeń;

5)

inicjowanie i wykonywanie działalności edukacyjnej i informacyjnej w dziedzinie ubezpieczeń

oraz współpraca w zakresie szkolenia i doskonalenia zawodowego kadr ubezpieczeniowych;

6)

pozyskiwanie, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji o funkcjonowaniu

rynków ubezpieczeniowych w kraju i za granicą oraz opracowywanie na ich podstawie

i udostępnianie dla potrzeb działalności ubezpieczeniowej analiz i prognoz oraz wydawanie

biuletynu Izby;

7)

tworzenie i wykonywanie informatycznych baz danych w zakresie statystyki ubezpieczeniowej,

a w szczególności baz danych o przebiegu szkodowości w poszczególnych rodzajach ubezpieczeń

oraz baz danych niezbędnych do przeciwdziałania przestępczości ubezpieczeniowej, w

tym informacji o wypłaconych odszkodowaniach lub świadczeniach, z wyłączeniem ubezpieczeń,

o których mowa w dziale II w grupach 3 i 10 załącznika do ustawy, oraz o osobach,

przeciwko którym było prowadzone postępowanie karne w związku z podejrzeniem popełnienia

przez nie przestępstwa na szkodę zakładu ubezpieczeń, zakończone wyrokiem skazującym

lub warunkowym umorzeniem postępowania;

8)

stwarzanie możliwości polubownego i pojednawczego rozstrzygania sporów między członkami

Izby.

3.

Ustalenie zakresu oraz sposobu pozyskiwania i udostępniania informacji i danych, o

których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, od zakładów ubezpieczeń wymaga uchwały Walnego Zgromadzenia

Izby.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres danych gromadzonych w bazach danych, o których mowa w ust. 2 pkt

7, a także okres przechowywania tych danych, uwzględniając w szczególności przepisy

o ochronie danych osobowych oraz przepisy regulujące funkcjonowanie Krajowego Rejestru

Karnego.

5.

Izba udostępnia swoim członkom dane zgromadzone w bazach, o których mowa w ust. 2

pkt 7.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.

Izba, w przypadku naruszenia przez członka Izby zasad, o których mowa w art. 220,

podejmuje działania i stosuje środki określone w statucie i uchwałach Walnego Zgromadzenia

Izby.

Izba może wykonywać działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorcy powołanego przez

Walne Zgromadzenie Izby.

1.

Majątek Izby powstaje ze składek członkowskich, dotacji, darowizn, spadków, zapisów,

dochodów z majątku Izby oraz dochodów z działalności gospodarczej, o której mowa w

art. 222.

2.

Dochód z działalności gospodarczej służy do realizacji zadań Izby i nie może być przeznaczony

do podziału między jej członków.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość składki członkowskiej płaconej przez zakłady ubezpieczeń na rzecz Izby, uwzględniając

zadania Izby określone w ustawie.

4.

Sposób opłacania i egzekwowania składki oraz ustalania wysokości odsetek za nieterminowe

jej opłacanie określa statut Izby.

Do zakładów reasekuracji stosuje się odpowiednio przepisy art. 6 ust. 1, art. 7, art.

11, art. 27 ust. 1-2 i ust. 3b-10, art. 28 oraz art. 30, z tym że użyte w art. 27

ust. 1 określenie „towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych” oznacza „towarzystwo reasekuracji

wzajemnej”.

1.

Zakład reasekuracji może wykonywać działalność reasekuracyjną wyłącznie w formie spółki

akcyjnej albo towarzystwa reasekuracji wzajemnej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zakład reasekuracji może wykonywać działalność reasekuracyjną również w formie spółki

europejskiej określonej w rozporządzeniu Rady nr 2157/2001/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu

spółki europejskiej (SE)

(Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001).

1.

Zakład reasekuracji wykonujący działalność w formie spółki akcyjnej ma obowiązek i

wyłączne prawo używania w nazwie lub firmie wyrazów „towarzystwo reasekuracji”, „towarzystwo

reasekuracyjne” lub „zakład reasekuracji”. Dopuszczalne jest używanie w obrocie odpowiednio

skrótów „TR” lub „ZR”.

2.

Zakład reasekuracji wykonujący działalność w formie towarzystwa reasekuracji wzajemnej

ma obowiązek i wyłączne prawo używania w nazwie wyrazów „towarzystwo reasekuracji

wzajemnej”. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu „TRW”.

1.

Składkę reasekuracyjną ustala się w wysokości, która powinna co najmniej zapewnić

wykonanie wszystkich zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji i pokrycie kosztów

wykonywania działalności reasekuracyjnej przez zakład reasekuracji.

2.

Zakład reasekuracji jest zobowiązany gromadzić odpowiednie dane statystyczne w celu

ustalania na ich podstawie składek reasekuracyjnych i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

Członkiem organu zarządzającego zakładu reasekuracji nie może być osoba będąca jednocześnie

członkiem organu zarządzającego

1)

(uchylony);

2)

towarzystwa funduszy inwestycyjnych;

3)

podmiotu prowadzącego działalność maklerską w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub inną działalność w zakresie obrotu maklerskimi instrumentami finansowymi w rozumieniu

tej ustawy;

4)

powszechnego towarzystwa emerytalnego;

5)

banku;

6)

zakładu ubezpieczeń.

Do zakładów reasekuracji stosuje się odpowiednio przepisy art. 31, art. 32 ust. 1,

art. 33 ust. 2-4, art. 34-37c, z tym, że użyte w art. 35h ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w

art. 35m określenie „interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia” oznacza „interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji”.

Zmiany w statucie wymagają, przed zarejestrowaniem, zatwierdzenia przez organ nadzoru

w zakresie

1)

zmiany siedziby lub firmy;

2)

podwyższenia lub obniżenia kapitału zakładowego;

3)

zmiany zakresu działalności, o którym mowa w art. 223y;

4)

zmiany dotyczącej uprzywilejowania akcji lub uprawnień przyznanych akcjonariuszom

osobiście;

5)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i innych rezerw;

6)

zmiany zasad reprezentacji spółki;

7)

zmian w gospodarowaniu majątkiem i aktywami zakładu reasekuracji, w tym w zakresie

określenia kompetencji organów zakładu reasekuracji;

8)

zmian w funduszu organizacyjnym.

Kapitał zakładowy krajowego zakładu reasekuracji nie może być niższy niż wysokość

minimalnego kapitału gwarancyjnego wymaganego dla rodzajów reasekuracji, w zakresie

działalności krajowego zakładu reasekuracji, o którym mowa w art. 223y.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Do towarzystw reasekuracji wzajemnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 39, art.

40 ust. 1 i 2, art. 42, art. 45 ust. 1, 2 i 4, art. 46 ust. 2 oraz art. 48-91.

Zakład reasekuracji, który przyjmuje ryzyko cedowane przez swoich członków na zasadzie

wzajemności, jest towarzystwem reasekuracji wzajemnej.

Zmiany w statucie towarzystwa reasekuracji wzajemnej wymagają przed zarejestrowaniem

zatwierdzenia przez organ nadzoru w zakresie

1)

zmiany siedziby lub nazwy;

2)

obniżenia kapitału zakładowego;

3)

zmiany zakresu działalności, o którym mowa w art. 223y;

4)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i innych rezerw;

5)

zmiany zasad reprezentacji towarzystwa;

6)

zmian w gospodarowaniu majątkiem i aktywami towarzystwa, w tym w zakresie określenia

kompetencji organów towarzystwa oraz spłat z tytułu zobowiązań wobec członków towarzystwa;

7)

zmian w funduszu organizacyjnym.

Statut towarzystwa reasekuracji wzajemnej określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę towarzystwa;

2)

liczbę członków zarządu i rady nadzorczej;

3)

zakres działalności reasekuracyjnej, o którym mowa w art. 223y;

4)

wysokość kapitału zakładowego;

5)

zasady wykorzystania nadwyżki bilansowej oraz sposób pokrycia strat;

6)

zasady umarzania udziałów;

7)

zasady uzyskania i utraty członkostwa oraz rodzaje członkostwa;

8)

sposób rozwiązania towarzystwa;

9)

zasady dokonywania ogłoszeń towarzystwa, w tym oznaczenie pisma do ogłoszeń.

Jeżeli statut towarzystwa reasekuracji wzajemnej nie stanowi inaczej, uzyskanie członkostwa

musi być związane z zawarciem umowy reasekuracji, a jego utrata - z wygaśnięciem stosunku

reasekuracji.

Kapitał zakładowy towarzystwa reasekuracji wzajemnej nie może być niższy niż wysokość

minimalnego kapitału gwarancyjnego wymaganego dla rodzajów reasekuracji, w zakresie

działalności krajowego zakładu reasekuracji, o którym mowa w art. 223y.

Do nabywania i zbywania udziałów towarzystwa reasekuracji wzajemnej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 35-36.

Do zakładów reasekuracji stosuje się odpowiednio przepisy art. 92 ust. 3 pkt 1, 3-20

i 23 oraz ust. 4-5, art. 93a, art. 98 ust. 1, art. 100 ust. 1, art. 101 ust. 5-8,

art. 102 pkt 4-7, z tym że użyte w art. 98 ust. 1 pkt 4 określenie „interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia” oznacza „interesy

ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia

podlegających reasekuracji”.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej dla krajowego zakładu reasekuracji

wydaje, w drodze decyzji, po rozpatrzeniu wniosku założycieli zakładu reasekuracji,

organ nadzoru.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie nazwy lub firmy, siedziby i adresu oraz zakresu działalności krajowego

zakładu reasekuracji, o którym mowa w art. 223y;

2)

określenie wysokości kapitału zakładowego;

3)

wskazanie założycieli krajowego zakładu reasekuracji;

4)

wskazanie formy prawnej, w jakiej ma być wykonywana działalność;

5)

określenie wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji

krajowego zakładu reasekuracji;

6)

wskazanie imion i nazwisk osób przewidzianych na członków zarządu i rady nadzorczej;

7)

wskazanie imienia i nazwiska aktuariusza oraz osoby, której powierzono prowadzenie

ksiąg rachunkowych.

1.

Plan działalności, o którym mowa w art. 92 ust. 3 pkt 9, określa dane i warunki, jakie

ze względu na rodzaj i rozmiar prowadzonej reasekuracji są niezbędne do zapewnienia

zdolności krajowego zakładu reasekuracji do wykonywania zobowiązań. Plan działalności

zawiera w szczególności

1)

określenie rodzajów ryzyka, które krajowy zakład reasekuracji zamierza przyjmować;

2)

określenie rodzajów umów reasekuracji, które zakład reasekuracji zamierza zawierać

z cedentami;

3)

program retrocesji określający formę i zakres retrocesji oraz retrocesjonariuszy;

4)

określenie źródeł finansowania środków w wysokości minimalnego kapitału gwarancyjnego

i marginesu wypłacalności;

5)

oszacowanie kosztów utworzenia administracji krajowego zakładu reasekuracji i organizacji

działalności z określeniem źródeł finansowania tych kosztów;

6)

określenie organizacji działalności reasekuracyjnej, w tym

a)

struktury organizacyjnej krajowego zakładu reasekuracji,

b)

zasad akceptacji ryzyka,

c)

sposobu ustalania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

d)

przyjętych zasad rachunkowości, w szczególności zasad rozliczania kosztów,

e)

systemu zarządzania aktywami,

f)

systemu kontroli wewnętrznej.

2.

Do planu działalności, o którym mowa w art. 92 ust. 3 pkt 9, dołącza się rachunek

symulacyjny pierwszych 3 lat obrotowych działalności, obejmujący

1)

oszacowanie kosztów działalności reasekuracyjnej, w tym kosztów administracyjnych

oraz prowizji;

2)

oszacowanie składki i świadczeń;

3)

oszacowanie i wskazanie źródeł finansowania środków niezbędnych do pokrycia rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych i środków własnych w wysokości marginesu wypłacalności;

4)

projekt

a)

bilansu,

b)

ogólnego rachunku zysków i strat,

c)

zbiorczego technicznego rachunku ubezpieczeń; w przypadku, gdy krajowy zakład reasekuracji

składa wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej w

zakresie, o którym mowa w art. 223y pkt 3, zbiorczy techniczny rachunek ubezpieczeń

sporządza się oddzielnie dla każdego rodzaju reasekuracji,

d)

wyliczenia środków własnych oraz marginesu wypłacalności i kapitału gwarancyjnego;

5)

uzasadnienie oszacowanych wartości, o których mowa w pkt 1-3.

Zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej jest wydawane, zgodnie z wnioskiem

o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej, w zakresie reasekuracji

1)

ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy;

2)

pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy;

3)

ubezpieczeń, o których mowa w pkt 1 i 2.

W zezwoleniu, o którym mowa w art. 223w ust. 1, określa się

1)

nazwę lub firmę, siedzibę i adres, zakres działalności krajowego zakładu reasekuracji,

o którym mowa w art. 223y;

2)

wysokość kapitału zakładowego;

3)

założycieli krajowego zakładu reasekuracji;

4)

formę organizacyjną działalności krajowego zakładu reasekuracji;

5)

imiona i nazwiska osób przewidzianych na członków pierwszego zarządu.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 223zh ust. 1, jest wydawane na wykonywanie działalności

reasekuracyjnej w zakresie reasekuracji

1)

ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy;

2)

pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy;

3)

ubezpieczeń, o których mowa w pkt 1 i 2.

2.

Zezwolenie może być wydane, jeżeli w państwie, w którym znajduje się siedziba zagranicznego

zakładu reasekuracji, zakład ten posiada odpowiednie zezwolenie na wykonywanie działalności

reasekuracyjnej we wnioskowanym zakresie i działa w formie odpowiadającej spółce akcyjnej

albo towarzystwu reasekuracji wzajemnej.

3.

Wymóg co do formy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy podmiotów zagranicznych wykonujących

działalność reasekuracyjną

1)

których siedziba znajduje się w państwach należących do Światowej Organizacji Handlu

lub

2)

jeżeli wynika to z umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę Europejską.

Główny oddział zagranicznego zakładu reasekuracji jest obowiązany posiadać na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej środki własne w wysokości nie niższej niż margines wypłacalności

i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.

1.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela reasekuracji posiadanego przez główny oddział na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na rzecz zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Decyzja zatwierdzająca umowę, o której mowa w ust. 1, może być wydana, jeżeli zakład

reasekuracji lub zakład ubezpieczeń przejmujący portfel reasekuracji będzie posiadać

1)

środki własne w wysokości marginesu wypłacalności;

2)

aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

3.

Do umów o przeniesienie portfela, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 223zzk-223zzm.

1.

Organ nadzoru może cofnąć, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie jednego lub dwóch rodzajów reasekuracji

przez zagraniczny zakład reasekuracji, jeżeli

1)

zagraniczny zakład reasekuracji przestał spełniać warunki niezbędne do uzyskania zezwolenia;

2)

główny oddział wykonuje działalność reasekuracyjną z naruszeniem przepisów prawa,

statutu lub nie zapewnia zdolności zagranicznego zakładu reasekuracji do wykonywania

zobowiązań;

3)

zagraniczny zakład reasekuracji wystąpił do organu nadzoru z wnioskiem o cofnięcie

zezwolenia, przy czym należy zagwarantować zabezpieczenie interesów ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji,

w szczególności w zakresie spełnienia świadczeń i wypłaty odszkodowań;

4)

zagraniczny zakład reasekuracji nie rozpoczął wykonywania działalności reasekuracyjnej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie, o którym mowa w art. 111;

5)

zagraniczny zakład reasekuracji zaprzestał wykonywania działalności reasekuracyjnej

przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;

6)

zagraniczny zakład reasekuracji nie zrealizuje w terminie planu przywrócenia prawidłowych

stosunków finansowych albo krótkoterminowego planu wypłacalności;

7)

w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zagranicznego zakładu reasekuracji

zaistnieją przesłanki określone w art. 98 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 oraz art. 223zb.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, organ nadzoru może cofnąć zezwolenie w

zakresie rodzaju reasekuracji, w którym działalność reasekuracyjna nie została rozpoczęta.

3.

Zagraniczny zakład reasekuracji jest obowiązany, w terminie 7 dni, zawiadomić organ

nadzoru o zaprzestaniu wykonywania działalności reasekuracyjnej lub zawierania umów

w zakresie jednego rodzaju reasekuracji.

1.

Dyrektor głównego oddziału ma obowiązek powiadomić organ nadzoru o zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w art. 119 ust. 1 i art. 223zl, w terminie 3 dni od dnia powzięcia

informacji o zaistnieniu tych okoliczności.

2.

Dyrektor głównego oddziału, który nie powiadomi organu nadzoru o okolicznościach,

o których mowa w art. 119 ust. 1 i art. 223zl, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z zagranicznym zakładem reasekuracji za szkodę wyrządzoną z tego tytułu wierzycielom.

Do zagranicznego zakładu reasekuracji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej wykonującego

działalność reasekuracyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 128, art. 129 ust. 1 i 2 oraz art. 139.

Krajowy zakład reasekuracji, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 223y,

może wykonywać działalność reasekuracyjną na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej w ramach swobody świadczenia usług lub przez oddział.

Jeżeli organ nadzoru poweźmie wątpliwość, czy działalność zagranicznego zakładu reasekuracji

działającego w ramach swobody świadczenia usług nie narusza przepisów dotyczących

gospodarki finansowej obowiązujących w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w

którym zakład ten ma siedzibę, powiadamia o tym właściwe organy tego państwa członkowskiego.

1.

W przypadku gdy zagraniczny zakład reasekuracji wykonujący działalność przez oddział

wykonuje działalność ubezpieczeniową, organ nadzoru może, po uprzednim powiadomieniu

właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeprowadzić

kontrolę oddziału, o której mowa w art. 208.

2.

Właściwy organ nadzoru z państwa członkowskiego Unii Europejskiej może uczestniczyć

w czynnościach podejmowanych przez organ nadzoru, o których mowa w ust. 1.

1.

Krajowy zakład reasekuracji może zawrzeć umowę o przeniesienie portfela reasekuracji

z zakładem reasekuracji lub zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Organ nadzoru zatwierdza umowę, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem warunków określonych

w art. 223zzi-223zzm po otrzymaniu od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym przejmujący zakład reasekuracji lub zakład ubezpieczeń

ma siedzibę, potwierdzenia, że zakład ten, po przejęciu portfela, będzie posiadał

1)

środki własne w wysokości marginesu wypłacalności;

2)

aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.