Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej

1.

Ustawa określa położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa

nadbrzeżnego oraz organy administracji morskiej i ich kompetencje.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, stanowi inaczej.

Do postępowań w sprawie wydania pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są

1)

morskie wody wewnętrzne,

2)

morze terytorialne,

3)

wyłączna strefa ekonomiczna

- zwane dalej „polskimi obszarami morskimi”.

2.

Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi

i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami

oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi

pod nimi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

7, 9 i 10, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2012 r.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa

1)

na morskich wodach wewnętrznych oraz na morzu terytorialnym mogą być ustanawiane strefy

zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa;

2)

poza morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym mogą być ogłaszane strefy

niebezpieczne dla żeglugi lub rybołówstwa.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ustanawia, w drodze rozporządzenia,

strefy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem w szczególności terminów uznania

strefy za niebezpieczną oraz wskazania dokładnych współrzędnych geograficznych tej

strefy.

Działania prowadzone na obszarach morskich, w tym których wyłącznym celem jest obrona

lub bezpieczeństwo państwa, przeprowadza się, w stopniu racjonalnym, przy podjęciu

niezbędnych środków na rzecz osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska morskiego,

w szczególności zapewniając pobór próbek w punktach pomiarowych zlokalizowanych na

polskich obszarach morskich dla celów monitoringu wód, o którym mowa w art. 155a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm..

Morskimi wodami wewnętrznymi są

1)

część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną

oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą

Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim

a wodami portu Szczecin;

2)

część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową biegnącą od punktu o współrzędnych

54°37′36″ szerokości geograficznej północnej i 18°49′18″ długości geograficznej wschodniej

(na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22′12″ szerokości geograficznej

północnej i 19°21′00″ długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Wiślanej);

3)

część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej

między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie;

4)

wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe

urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego.

1.

Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości

12 mil morskich (22 224 m), liczonych od linii podstawowej tego morza.

2.

Linię podstawową morza terytorialnego stanowi linia najniższego stanu wody wzdłuż

wybrzeża lub zewnętrzna granica morskich wód wewnętrznych.

3.

Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony

o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Redy, na których odbywa się normalnie załadunek, wyładunek i kotwiczenie statków,

położone całkowicie lub częściowo poza obszarem wód morskich określonym zgodnie z

ust. 1 i 3, są włączone do morza terytorialnego.

5.

Granice red, o których mowa w ust. 4, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Obce statki, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu

przez morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Nieszkodliwy przepływ oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu

1)

przejścia przez nie bez wchodzenia na morskie wody wewnętrzne lub bez dobijania do

urządzeń portowych albo znajdujących się poza morskimi wodami wewnętrznymi urządzeń

redowych;

2)

wejścia lub opuszczenia morskich wód wewnętrznych;

3)

dobijania lub opuszczania urządzeń portowych albo redowych, o których mowa w pkt 1.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów wojennych

obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie

morskie wody wewnętrzne.

1.

Zezwolenia wydane na podstawie przepisów art. 22, art. 23, art. 26, art. 29, art.

30 pkt 5, art. 31 ust. 1, art. 32 i art. 32a ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej

ustawy stają się odpowiednio pozwoleniami oraz zachowują ważność na czas, na który

zostały wydane.

2.

Zgoda wydana na podstawie art. 28 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy staje

się odpowiednio pozwoleniem i zachowuje ważność na czas, na który została wydana.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Przepływ powinien być nieprzerwany i szybki. Zatrzymanie się lub kotwiczenie jest

dozwolone wyłącznie, jeżeli wiąże się ze zwyczajną żeglugą lub jest konieczne ze względu

na siłę wyższą albo inne niebezpieczeństwo lub też w celu udzielenia pomocy ludziom,

jak również statkom morskim bądź powietrznym znajdującym się w niebezpieczeństwie.

Obce statki rybackie podczas przepływu są obowiązane usunąć z pokładu sprzęt rybacki

lub złożyć go w sposób wyłączający użycie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przepływ uważa się za nieszkodliwy dopóty, dopóki nie zagraża pokojowi, porządkowi

publicznemu lub bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepływ uważa się za zagrażający pokojowi, porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli obcy statek lub okręt wojenny podejmuje na morzu

terytorialnym działania polegające na

1)

groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności, integralności terytorialnej

lub niezawisłości politycznej Rzeczypospolitej Polskiej albo pogwałceniu w jakikolwiek

inny sposób zasad prawa międzynarodowego zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych;

2)

ćwiczeniach lub użyciu broni wszelkiego rodzaju;

3)

zbieraniu informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;

6)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;

7)

ładowaniu lub wyładowywaniu towarów, walut albo przyjmowaniu na statek lub wysadzaniu

ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

umyślnym zanieczyszczeniu morza;

9)

uprawianiu rybołówstwa;

10)

prowadzeniu badań lub działalności hydrograficznej;

11)

zakłócaniu systemu łączności lub innych urządzeń i instalacji Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo żeglugi, minister właściwy do

spraw gospodarki morskiej

2.

Trasy przepływu i systemy rozgraniczenia ruchu uwidacznia się na mapach morskich.

Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne

są obowiązane do przestrzegania prawa polskiego oraz przepisów międzynarodowych dotyczących

zapobiegania zderzeniom na morzu i ochrony środowiska morskiego.

1.

Polskiej jurysdykcji karnej nie stosuje się odnośnie do przestępstw popełnionych na

obcych statkach podczas przepływu przez morze terytorialne, chyba że

1)

skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

3)

kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny państwa bandery statku

zwróci się do właściwych polskich organów o pomoc;

4)

jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.

2.

Przepisy ust. 1 nie ograniczają wykonywania polskiej jurysdykcji karnej, jeżeli obcy

statek przepływa przez morze terytorialne po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

3.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez morze terytorialne nie podejmuje

się żadnych czynności w związku z przestępstwem popełnionym przed wejściem statku

na polskie morze terytorialne, jeżeli statek, płynąc z obcego portu, przepływa jedynie

przez to morze, nie wchodząc na morskie wody wewnętrzne.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli czyn naruszył prawa Rzeczypospolitej Polskiej

określone w art. 17, jak również w wypadku ścigania sprawców zanieczyszczeń środowiska

morskiego.

5.

Organy podejmujące czynności z zakresu jurysdykcji karnej, na wniosek kapitana statku,

są obowiązane powiadomić przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny

państwa bandery.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który

wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.

1.

Nie można zatrzymać obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne,

w celu dokonania jakiejkolwiek czynności w postępowaniu cywilnym w stosunku do osoby

fizycznej znajdującej się na statku.

2.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne nie można

prowadzić egzekucji ani dokonywać zajęcia statku w związku z jakimkolwiek postępowaniem

cywilnym, chyba że dotyczy ono roszczeń wynikających ze zobowiązań powstałych podczas

lub w związku z przepływem statku przez polskie morskie wody wewnętrzne lub polskie

morze terytorialne.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy obcy statek stoi na polskim morzu terytorialnym

lub przepływa przez to morze po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

Ustanawia się wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2007 r.

Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega

do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

2.

W razie braku umów międzynarodowych, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, w drodze

rozporządzenia, może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej.

Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej

1)

suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych,

zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających

je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych

gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2)

władztwo w zakresie

a)

budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b)

badań naukowych morza,

c)

ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3)

inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu,

układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym,

sposobów korzystania z morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje prawo polskie dotyczące ochrony środowiska.

(uchylony).

(uchylony).

1

Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie

i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju

konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania

lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie

gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności

wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

2.

Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu

polskiemu.

1.

W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, o którym mowa w art. 37a, pozwolenie

na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich

obszarach morskich, określonych w art. 22, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej.

1a

Zakazuje się wznoszenia i wykorzystywania elektrowni wiatrowych na morskich wodach

wewnętrznych i morzu terytorialnym.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu przez ministrów

właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa

2a

Organy, o których mowa w ust. 2, wydają opinię w terminie nie dłuższym niż 90 dni

od dnia otrzymania wniosku; niewydanie opinii w tym terminie traktuje się jako brak

zastrzeżeń.

3.

Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby

za sobą zagrożenie dla

1)

środowiska i zasobów morskich;

2)

interesu gospodarki narodowej;

3)

obronności i bezpieczeństwa państwa;

4)

bezpieczeństwa żeglugi morskiej;

5)

bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego;

6)

bezpieczeństwa lotów statków powietrznych;

7)

podwodnego dziedzictwa archeologicznego lub

8)

bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych

dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi.

4.

Wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, ustala się na podstawie przepisów odrębnych.

5.

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się rodzaj przedsięwzięcia i jego lokalizację

za pomocą współrzędnych geograficznych, charakterystyczne parametry techniczne przedsięwzięcia,

szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności

w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

6

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na okres niezbędny do wznoszenia

i wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, jednak nie dłuższy niż

30 lat, z zastrzeżeniem ust. 6g.

6a

Jeżeli w ciągu 6 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot,

któremu udzielono pozwolenia, nie uzyska pozwolenia na budowę dla całości lub części

etapowanego przedsięwzięcia objętego tym pozwoleniem organ, który wydał pozwolenie

stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.

6b

Jeżeli nie później niż 60 dni przed upływem 6 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym

mowa w ust. 1, podmiot, któremu udzielono pozwolenia, złoży organowi, który wydał

pozwolenie, wyjaśnienia na piśmie i dokumenty potwierdzające podjęcie wszystkich czynności

wymaganych przez prawo zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę, termin, o

którym mowa w ust. 6a, zostaje przedłużony na czas niezbędny do uzyskania pozwolenia

na budowę, jednak nie dłuższy niż 2 lata od dnia, w którym upłynął 6 letni termin

od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1. Przedłużenie terminu stwierdza,

w drodze decyzji, organ, który wydał pozwolenie.

6c

Jeżeli w ciągu

1)

3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, nie zostanie

rozpoczęta budowa sztucznej wyspy, konstrukcji i urządzeń albo

2)

5 lat od dnia rozpoczęcia budowy nie zostanie podjęte wykorzystywanie sztucznej wyspy,

konstrukcji i urządzeń

- organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,

wygaśnięcie tego pozwolenia.

6d

Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może, w drodze decyzji stwierdzić

dla całości lub, w przypadku etapowanego przedsięwzięcia, dla części obszaru objętego

pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznej wyspy,

konstrukcji i urządzeń, jest niezgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu, jednocześnie

nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 55 ust. 2.

6e

W przypadku utraty ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub stwierdzenia jego

wygaśnięcia organ, który wydał pozwolenie, może nakazać, w drodze decyzji, podmiotowi,

któremu udzielono pozwolenia, całkowite lub częściowe usunięcie na koszt tego podmiotu

konstrukcji, urządzeń i elementów infrastruktury oraz spowodowanych szkód w środowisku,

określając warunki i termin wykonania tych czynności.

6f

Jeżeli konstrukcje, urządzenia i elementy infrastruktury oraz szkody w środowisku

nie zostaną usunięte zgodnie z warunkami i terminami określonymi w decyzji, o której

mowa w ust. 6e, prace te mogą być wykonane przez właściwego terytorialnie dyrektora

urzędu morskiego na koszt podmiotu zobowiązanego decyzją do wykonania tych prac.

6g

Jeżeli sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia zostały wzniesione oraz były wykorzystywane

zgodnie z wymaganiami określonymi w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ, który

wydał pozwolenie, może przedłużyć jego ważność na okres do 20 lat. Przedłużenie ważności

następuje w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia, złożony

nie później, niż 120 dni przed upływem terminu określonego w ust. 6. Przepisy ust.

2-5, art. 27a i art. 27b ust. 1 stosuje się odpowiednio.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej prowadzi rejestr wydanych pozwoleń,

o których mowa w ust. 1.

8.

W przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a, gdy znajduje się on na etapie

opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia

planu.

W przypadku przyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a, pozwolenie na wznoszenie i

wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,

o których mowa w art. 22, wydaje dyrektor właściwego urzędu morskiego. Przepisy art.

23 oraz art. 27a i art. 27b stosuje się odpowiednio.

Wokół sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń dyrektor właściwego urzędu morskiego

może ustanowić strefy bezpieczeństwa, sięgające nie dalej niż 500 metrów od każdego

punktu ich zewnętrznej krawędzi, chyba że inny zasięg strefy jest dozwolony przez

powszechnie przyjęte normy prawa międzynarodowego lub zalecony przez właściwą organizację

międzynarodową.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

21 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Informacje o budowie sztucznych wysp, ustawianiu konstrukcji i urządzeń, ustanowieniu

wokół nich stref bezpieczeństwa, jak również całkowitej lub częściowej likwidacji

sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń są podawane do publicznej wiadomości w urzędowych

publikacjach Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.

Układanie i utrzymywanie podmorskich kabli i rurociągów na morskich wodach wewnętrznych

i morzu terytorialnym wymaga pozwolenia

1.

Układanie i utrzymywanie podmorskich kabli i rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej

jest dozwolone, jeśli nie utrudnia wykonania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod

warunkiem uzgodnienia lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a, powinien zawierać

nazwę, oznaczenie siedziby i adres wnioskodawcy, szczegółowe określenie przedsięwzięcia

wymagającego pozwolenia i jego celu ze wskazaniem

1)

proponowanej lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geograficznych naniesionych

na mapę morską, wyznaczających akwen przeznaczony na realizację i eksploatację przedsięwzięcia;

2)

powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację i eksploatację przedsięwzięcia oraz

okresu niezbędnego do realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia;

3)

charakterystycznych parametrów technicznych i wartości planowanego przedsięwzięcia,

łącznie z przedstawieniem etapów i harmonogramu realizacji przedsięwzięcia oraz z

przedstawieniem sposobów przekazywania produktu na ląd;

4)

oceny skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć

1)

zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do właściwego rejestru zawierające w szczególności

numer tego wpisu;

2)

opis technologii planowanego przedsięwzięcia;

3)

informacje o środowisku znajdującym się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;

4)

opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i jego zasoby

naturalne zarówno żywe, jak i mineralne oraz ich ocenę;

5)

opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na

środowisko morskie;

6)

opis przyjętych założeń i zastosowanych metod prognozy oraz wykorzystanych danych

o środowisku morskim, ze wskazaniem trudności powstałych przy gromadzeniu niezbędnych

informacji;

7)

projekt programu monitoringu, w tym monitoringu środowiska i zarządzania procesem

inwestycyjnym i eksploatacyjnym;

8)

opis elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2013 r. poz. 627, 628 i 842), znajdujących się w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

2a.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

2b.

Wniosek wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 2, należy złożyć w 7 egzemplarzach.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wniosków o wydanie pozwoleń, o których

mowa w art. 26, a także wniosków o wydanie decyzji, o których mowa w art. 27.

1

Za wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 23, art. 23a i art. 26, organ wydający

pozwolenia pobiera opłaty w wysokości stanowiącej równowartość 300 jednostek obliczeniowych,

określonych w art. 55, a jeżeli wydane pozwolenie przewiduje zajęcie wyłącznej strefy

ekonomicznej pod sztuczną wyspę, konstrukcję i urządzenie, pobiera się dodatkową opłatę

w wysokości stanowiącej 1% wartości planowanego przedsięwzięcia, określonej zgodnie

z ust. 1b. Opłatę w wysokości stanowiącej równowartość 300 jednostek obliczeniowych

pobiera się przed wydaniem pozwolenia, a dodatkową opłatę pobiera się w następujący

sposób

1)

10% pełnej kwoty opłaty w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym

mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna;

2)

30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia

stała się ostateczna, a w przypadku gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest wymagana

w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto budowę przedsięwzięcia;

3)

30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto wykorzystanie sztucznych

wysp, konstrukcji i urządzeń;

4)

30% pełnej kwoty po 3 latach od dnia dokonania wpłaty, o której mowa w pkt 3.

1a

Opłaty, o których mowa w ust. 1, związane z decyzją wymienioną w art. 23 w ust. 6g,

wnoszone są w całości w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przedłużeniu ważności

pozwolenia stała się ostateczna.

1b

Wartość planowanego przedsięwzięcia oblicza się na potrzebę dodatkowej opłaty, o której

mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę ceny rynkowe urządzeń i usług niezbędnych do całkowitej

realizacji przedsięwzięcia, na dzień składania wniosku o wydanie pozwolenia, o którym

mowa w art. 23 ust. 1.

1c

Podmiot, któremu udzielono pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed dokonaniem

opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przedstawia organowi, który wydał to pozwolenie,

informację o rzeczywistej wartości zrealizowanego przedsięwzięcia.

1d

Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, określa, w drodze decyzji,

wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy

faktyczną wartością zrealizowanego przedsięwzięcia oraz wysokością opłat wniesionych

zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1 pkt 1 i 2.

1e

Opłaty, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zwrotowi.

1f

W razie niewniesienia opłat określonych w ust. 1 we wskazanych terminach, organ właściwy

do wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, w drodze decyzji, odmawia wydania

pozwolenia albo stwierdza utratę jego ważności. Przepisy art. 23 ust. 6e i 6f stosuje

się odpowiednio.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

3.

Pozwolenia, o których mowa w art. 23, art. 23a i art. 26, dają podmiotom w nich wymienionym

prawo korzystania z polskiego obszaru morskiego do celów określonych w pozwoleniu;

prawa wynikające z pozwolenia nie mogą być przenoszone na inne podmioty.

1.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1,

dotyczącego wyłącznej strefy ekonomicznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie

pozwolenia dotyczących akwenu objętego tym wnioskiem w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o

1)

przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;

2)

lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geograficznych;

3)

powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem;

4)

organie właściwym do wydania pozwolenia;

5)

możliwości składania kolejnych wniosków, o których mowa w ust. 1, w terminie 60 dni

od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej;

6)

obowiązujących kryteriach oceny wniosków;

7)

najistotniejszym kryterium oceny wniosków.

1.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 27c ust. 2 pkt 5, zostanie złożony co najmniej

jeden kolejny kompletny wniosek, o którym mowa w art. 27c ust. 1, minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej przeprowadza postępowanie rozstrzygające.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po upływie terminu, o którym mowa

w art. 27c ust. 2 pkt 5

1)

informuje wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, o wszczęciu

postępowania rozstrzygającego;

2)

wzywa wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, do przedłożenia

w terminie 21 dni, informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie spełnienia przez

wnioskodawców kryteriów, o których mowa w art. 27g.

3.

Termin zakończenia postępowania rozstrzygającego nie może być dłuższy niż 4 miesiące

od dnia wpłynięcia ostatniej opinii, o której mowa w art. 23 ust. 2 i 2a.

1.

Do wniosków, o których mowa w art. 27c, przepisy art. 23 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, do wniosku jest negatywna,

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania

pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego.

Postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie

o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1. Do postępowania rozstrzygającego

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ocenia złożone w postępowaniu rozstrzygającym

wnioski, w szczególności według następujących kryteriów

1)

zgodność planowanych przedsięwzięć z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w art. 37a, lub w przypadku jego braku możliwość przeznaczenia akwenu

na wnioskowane cele z uwzględnieniem opinii, o których mowa w art. 23 ust. 2;

2)

proponowane przez wnioskodawców okresy obowiązywania pozwolenia, w tym daty rozpoczęcia

i zakończenia budowy i eksploatacji planowanych przedsięwzięć;

3)

sposób zabezpieczenia środków finansowych przeznaczonych na wniesienie opłaty, o której

mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1;

4)

sposoby finansowania planowanych przedsięwzięć, z uwzględnieniem środków własnych,

kredytów, pożyczek oraz proponowanego dofinansowania realizacji inwestycji ze środków

publicznych;

5)

możliwości stworzenia zaplecza kadrowego, organizacyjnego i logistycznego, pozwalającego

na realizację planowanych przedsięwzięć;

6)

wkład planowanych przedsięwzięć w realizację unijnych i krajowych polityk sektorowych.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej umożliwia wnioskodawcom wgląd w dokumentację

dotyczącą postępowania rozstrzygającego, w której w szczególności

1)

dokonano wyboru najistotniejszego kryterium oceny wniosków w postępowaniu rozstrzygającym

spośród kryteriów, o których mowa w art. 27g;

2)

określono liczbę punktów za każde kryterium wymienione w art. 27g;

3)

określono minimum kwalifikacyjne.

Podmiotem wyłonionym w postępowaniu rozstrzygającym jest wnioskodawca, który

1)

osiągnął minimum kwalifikacyjne;

2)

uzyskał największą liczbę punktów spośród wszystkich uczestników.

Wyniki postępowania rozstrzygającego ogłasza się w siedzibie oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

gospodarki morskiej, ze wskazaniem wnioskodawców, którzy osiągnęli minimum kwalifikacyjne,

uszeregowanych w kolejności według malejącej liczby uzyskanych punktów.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu postępowania rozstrzygającego

1)

wydaje pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiotowi wyłonionemu, nie wcześniej

niż 14 dni od dnia ogłoszenia wyników tego postępowania albo

2)

uznaje to postępowanie za nierozstrzygnięte w przypadku, gdy żaden z wnioskodawców

nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego albo

3)

unieważnia postępowanie rozstrzygające, jeśli zachodzą przesłanki określone w art.

27m ust. 1.

2.

Decyzja o wydaniu pozwolenia jest decyzją administracyjną.

W przypadku gdy podmiot wyłoniony w postępowaniu rozstrzygającym zrezygnuje z ubiegania

się o pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed jego wydaniem lub nie wniesie

opłaty za wydanie pozwolenia, o której mowa w art. 27b ust. 1, lub w przypadku wystąpienia

zagrożeń, o których mowa w art. 23 ust. 3, pozwolenie zostaje wydane uczestnikowi,

który uzyskał kolejno największą liczbę punktów.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej z urzędu lub na wniosek uczestnika

postępowania rozstrzygającego, złożony w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników

tego postępowania, unieważnia to postępowanie w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco

naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników konkursu.

2.

Od decyzji w sprawie unieważnienia postępowania rozstrzygającego uczestnikowi tego

postępowania przysługuje, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

Po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 27m ust. 2, uczestnikowi postępowania rozstrzygającego

przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uczestnikowi postępowania rozstrzygającego nie przysługuje inny, niż określony w art.

27m ust. 2 i art. 27n, tryb kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu rozstrzygającym.

Unieważnienie postępowania rozstrzygającego stanowi podstawę wznowienia postępowania

w sprawie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1.

Badania naukowe na polskich morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym mogą

być prowadzone przez obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także przez

właściwe organizacje międzynarodowe, po uzyskaniu pozwolenia

1.

Badania naukowe w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej mogą być prowadzone przez

państwa, osoby i organizacje, o których mowa w art. 28, po uzyskaniu pozwolenia

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1)

dotyczą bezpośrednio zasobów naturalnych strefy;

2)

wymagają drążenia dna, użycia środków wybuchowych lub wprowadzenia do środowiska morskiego

substancji szkodliwych;

3)

wymagają budowy lub użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń.

Obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także właściwe organizacje międzynarodowe

przeprowadzające badania naukowe na polskich obszarach morskich są obowiązane do

1)

zapewnienia udziału polskich przedstawicieli w badaniach, włączając w to ich obecność

na pokładach statków badawczych i innych urządzeń;

2)

informowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej

3)

umożliwienia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej

4)

niezwłocznego informowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej

5)

niezwłocznego usunięcia urządzeń naukowo-badawczych i wyposażenia po zakończeniu badań,

chyba że na ich pozostawienie uzyskano odrębne pozwolenie

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, polskie osoby prawne i fizyczne mogą prowadzić badania naukowe

na polskich obszarach morskich bez pozwolenia

2.

Do połowów prowadzonych w ramach badań naukowych stosuje się przepisy o rybołówstwie

morskim.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1

Jeżeli badania, o których mowa w art. 28 i 29 ust. 1, dotyczą żywych zasobów morza,

pozwolenie wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa.

2.

Przepisy art. 30 i 32 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

Do poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania zasobów mineralnych w polskich obszarach

morskich stosuje się odpowiednie przepisy prawa geologicznego i górniczego oraz przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego, bezpieczeństwa żeglugi i życia

na morzu.

Uprawianie na polskich obszarach morskich turystyki oraz sportów wodnych może się

odbywać na warunkach i w sposób zgodny z przepisami prawa polskiego.

1.

Przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości może być dokonywane przez osoby

fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej

wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia dyrektora właściwego urzędu morskiego.

2.

Pozwolenie na przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości wydawane jest na

wniosek zainteresowanych podmiotów, o których mowa w ust. 1, w uzgodnieniu z komendantem

morskiego oddziału Straży Granicznej oraz wojewódzkim konserwatorem zabytków właściwymi

dla siedziby urzędu morskiego oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Biura Hydro graficznego

Marynarki Wojennej.

3.

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

pozycję lub obszar przeszukiwania;

2)

nazwę lub określenie wraku;

3)

nazwę statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie, warunki przeszukiwania,

łącznie z warunkami bezpieczeństwa, oraz

4)

okres przeszukiwania, który nie może być dłuższy niż 30 dni.

4.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może także nakładać na wnioskodawcę obowiązek

zapewnienia inspektorowi inspekcji morskiej odpowiednich warunków pracy oraz zakwaterowania

i wyżywienia na statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie wraku lub jego

pozostałości, i umożliwienia inspektorowi korzystania w celach służbowych ze środków

łączności znajdujących się na statku.

5.

W tym samym czasie na przeszukiwanie określonego wraku statku lub jego pozostałości

pozwolenie może być wydane tylko jednemu podmiotowi.

6.

Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

istnieje zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi morskiej lub zanieczyszczenia środowiska

morskiego;

2)

wrak statku lub jego pozostałości znajdują się w obszarze składowania lub zatopienia

uzbrojenia, materiałów wybuchowych lub broni chemicznej;

3)

wrak statku lub jego pozostałości podlegają szczególnej ochronie.

1.

Podróż statku, z którego ma nastąpić przeszukanie wraku lub jego pozostałości, powinna

zaczynać się i kończyć w porcie polskim.

2.

Wszelkie przedmioty znalezione i wydobyte w trakcie przeszukiwania wraków statków

lub ich pozostałości mogą znajdować się wyłącznie na statku objętym pozwoleniem, o

którym mowa w art. 35a ust. 1, i podlegają przekazaniu dyrektorowi urzędu morskiego,

który wydał pozwolenie, najpóźniej w dniu upływu ważności pozwolenia.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach uzyskiwania pozwolenia, o którym mowa w art. 35a ust.

1, a także wzór pozwolenia oraz wzór wniosku o wydanie pozwolenia, mając na uwadze

bezpieczeństwo osób przeszukujących wraki lub ich pozostałości oraz względy bezpieczeństwa

żeglugi morskiej.

1.

Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do brzegu morskiego.

2.

W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą

1)

pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i

lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami

bezpieczeństwa i ochrony środowiska;

2)

pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni

wpływ na stan pasa technicznego.

3.

Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalną i maksymalną szerokość

pasa technicznego i ochronnego oraz sposób wyznaczania ich granic, kierując się uwarunkowaniami

lokalnymi, rzeźbą terenu, formą jego zabudowy oraz uwzględniając oddziaływanie żywiołu

morskiego na brzeg morski.

5.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego, w drodze zarządzenia, określa

1)

granice pasa technicznego, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin, a

na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony

Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa technicznego

w terenie;

2)

granice pasa ochronnego w uzgodnieniu z właściwym wojewodą i właściwymi radami gmin,

a na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi

Obrony Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa

ochronnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Pas techniczny może być wykorzystywany do innych celów niż wymieniony w art. 36 ust.

2 pkt 1 za zgodą właściwego organu administracji morskiej, który jednocześnie określa

warunki takiego wykorzystania.

2.

Zabrania się tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego.

3.

Pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje

o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu

obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów

zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego

oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu

morskiego.

4.

Wszystkie plany i projekty związane z zagospodarowaniem morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego są zatwierdzane przez organy administracji morskiej w uzgodnieniu

z właściwymi gminami nadmorskimi.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: środowiska, gospodarki

wodnej, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rolnictwa, rybołówstwa, transportu,

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej może przyjąć, w drodze rozporządzenia,

plan zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając ustalenia określone w ust. 2 oraz wydane

ważne pozwolenia, o których mowa w art. 23 i art. 23a.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga o

1)

przeznaczeniu obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej;

2)

zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem

wymogów ochrony przyrody;

3)

rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego;

4)

kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej;

5)

obszarach i warunkach ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego.

1.

Projekt planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza dyrektor właściwego dla obszaru objętego

planem urzędu morskiego.

2.

Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania

na środowisko.

3.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania

na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli

ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rybołówstwa określi, w

drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części tekstowej

i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych,

rodzaju opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów

oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych .

1.

Organami administracji morskiej są

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jako naczelny organ administracji

morskiej;

2)

dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów

urzędów morskich w zakresie uregulowanym w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29 ust.

2, art. 30 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 35 ust. 2 oraz art. 37, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia, oraz art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Dyrektor urzędu morskiego podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.

2.

Dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej. Zastępców dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej na wniosek dyrektora urzędu morskiego.

3.

Na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora urzędu morskiego może być powołany wyłącznie

obywatel polski posiadający wykształcenie wyższe oraz wiedzę, kwalifikacje zawodowe

i doświadczenie z zakresu gospodarki morskiej oraz funkcjonowania administracji rządowej.

4.

Dyrektor urzędu morskiego wykonuje swoje kompetencje przy pomocy urzędu morskiego,

który jest państwową jednostką budżetową.

5.

W skład urzędu morskiego wchodzą w szczególności

1)

inspekcja morska, inspekcja bandery, inspekcja portu - przy pomocy których dyrektor

urzędu morskiego realizuje swoje zadania w zakresie inspekcji statków;

1a

Służba Kontroli Ruchu Statków (Służba VTS) - przy pomocy której dyrektor urzędu morskiego

realizuje swoje zadania w zakresie monitorowania ruchu statków i przekazywania informacji;

2)

kapitanaty i bosmanaty portów - przy pomocy których dyrektor urzędu morskiego wykonuje

swoje kompetencje w portach i przystaniach morskich;

3)

Biuro Spraw Obronnych Żeglugi - do realizacji zadań, o których mowa w art. 42 ust.

2 pkt 1a.

1.

Urzędy morskie tworzy i znosi minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

3.

Organizację urzędu morskiego oraz szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu morskiego

określa statut nadany przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej

1.

Pracownicy organów administracji morskiej określonych kategorii noszą w czasie pełnienia

obowiązków służbowych umundurowanie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1.

Do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane

z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami.

2.

W szczególności do organów administracji morskiej należą sprawy

1)

bezpieczeństwa żeglugi morskiej;

1a

ochrony portów morskich i żeglugi morskiej, w tym związane z wykonywaniem zadań obronnych

oraz zadań o charakterze niemilitarnym, w szczególności zapobieganie aktom terroru

oraz likwidacji skutków zaistniałych zdarzeń;

2)

korzystania z dróg morskich oraz portów i przystani morskich;

3)

(uchylony);

4)

bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych

dna morskiego;

5)

ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem wskutek korzystania z morza oraz

przez zatapianie odpadów i innych substancji w zakresie nieuregulowanym przepisami

prawa geologicznego i górniczego;

6)

ratowania życia, prowadzenia prac podwodnych i wydobywania mienia z morza;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

nadzoru przeciwpożarowego w polskich obszarach morskich oraz morskich portach i przystaniach;

10)

uzgadnianie decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń budowlanych

na obszarze pasa technicznego, morskich portów i przystani, morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego, jak również wszelkich innych decyzji dotyczących zagospodarowania

tego pasa;

10a)

(uchylony);

11)

budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie

technicznym;

12)

wyznaczania dróg morskich, kotwicowisk i badania warunków ich żeglowności;

13)

oznakowania nawigacyjnego dróg morskich i kotwicowisk w portach i przystaniach morskich

oraz na wybrzeżu;

14)

nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia w trybie przewidzianym

w przepisach o postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

15)

wydawania oraz uzgadniania decyzji wynikających z przepisów ustawy o portowych urządzeniach

do odbioru odpadów i pozostałości ładunkowych ze statków;

16)

sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej;

17

wykonywania kontroli w zakresie zgodności z zasadniczymi lub innymi wymaganiami wprowadzonych

do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów wyposażenia morskiego oraz rekreacyjnych

jednostek pływających;

18

nadawania nazw statkom morskim;

19

organizacji pilotażu morskiego;

20

budowy i utrzymywania obiektów infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani

morskich;

21

zarządzania portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki narodowej i

przystaniami morskimi, w których nie powołano podmiotu zarządzającego w trybie przepisów

ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179), w zakresie przewidzianym w tych przepisach;

22

planowania rozwoju portów i przystani morskich, o których mowa w pkt 21;

23

monitorowania i informowania o ruchu statków;

24

ewidencji ładunków i pasażerów;

25

nadzoru nad wprowadzonymi do obrotu lub oddanymi do użytku wyrobami wyposażenia morskiego

oraz rekreacyjnymi jednostkami pływającymi, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm.;

26

zarządu nad morzem terytorialnym i morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad gruntami

pokrytymi tymi wodami, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

26a

wykonywania zadań w dziedzinie ochrony środowiska morskiego i ochrony przed powodzią

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

27

kontroli paliwa u dostawców paliwa dostarczanego na statki.

3.

Do organów administracji morskiej należy także wykonywanie zadań w dziedzinie współpracy

międzynarodowej w zakresie spraw określonych w ust. 1 i 2.

4.

Wydawanie decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 10 i 11, następuje po zasięgnięciu

opinii właściwego organu samorządu terytorialnego.

5.

Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i górniczego.

6

W celu wymiany wiedzy i doświadczenia w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organy administracji

morskiej odbywają regularne spotkania, a w wyjątkowych okolicznościach odbywają także

spotkania doraźne.

1.

Kapitan portu może, na wniosek wierzyciela, zatrzymać tymczasowo na czas nieprzekraczający

72 godzin, z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy

1)

statek w celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z tytułu opłat portowych,

szkód wyrządzonych w urządzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z

tytułu zanieczyszczenia środowiska;

2)

wydobyty wrak i inne przedmioty, które utrudniały żeglugę, w celu zabezpieczenia roszczenia

z tytułu ich usunięcia.

2.

Tymczasowe zatrzymanie traci moc w razie złożenia odpowiedniego zabezpieczenia lub

w razie dokonania zajęcia na podstawie właściwych przepisów.

3.

Wierzyciel, o którym mowa w ust. 1, odpowiada za wszelkie szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego

zatrzymania. Roszczenie z tego tytułu przedawnia się z upływem roku od dnia jego powstania.

W sprawach należących do właściwości organów administracji morskiej, rozstrzyganych

w trybie postępowania administracyjnego, decyzje w pierwszej instancji wydają dyrektorzy

urzędów morskich, chyba że w myśl przepisu szczególnego organem właściwym w pierwszej

instancji jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1.

Organy administracji morskiej działają na polskich obszarach morskich, w portach i

przystaniach morskich oraz w pasie technicznym, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

2.

Organy administracji morskiej są także właściwe do wykonywania określonych umowami

międzynarodowymi i prawem polskim zadań na morzu pełnym.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

granice portów morskich od strony morza i ich red, z wyłączeniem portów wojennych,

z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4,

2)

po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin - granice portów morskich od strony lądu

- z uwzględnieniem współrzędnych geograficznych lub granicznych punktów geodezyjnych.

2.

Dyrektorzy urzędów morskich, po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów

ochrony granicy państwowej, określają granice przystani morskich.

3.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i formy współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną

w zakresie wymienionym w art. 42 oraz w zakresie hydrografii i kartografii morskiej.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych

im w ustawach.

2.

Z zastrzeżeniem art. 48 przepisy, o których mowa w ust. 1, są wydawane w formie zarządzenia.

3.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym właściwym ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

4.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego wchodzi w życie po upływie czternastu dni od

daty jego ogłoszenia, chyba że określa inny termin albo termin taki wynika z ustawy,

na podstawie której zostało ono wydane.

1

W zakresie nieunormowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia,

zdrowia lub mienia, ochrony środowiska morskiego na morzu, w porcie morskim, przystani

oraz w pasie technicznym, a także ochrony żeglugi i portów morskich - dyrektor urzędu

morskiego może ustanawiać w zakresie określonym w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe

zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania się.

2.

Przepisy porządkowe, o których mowa w ust. 1, ustanawia się w formie zarządzenia porządkowego.

3.

(uchylony).

4.

Zarządzenie porządkowe wchodzi w życie z dniem w nim określonym, nie wcześniej jednak

niż z dniem jego ogłoszenia, w sposób określony w ust. 5 lub 6.

5.

Zarządzenie porządkowe podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym

ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

6.

W razie konieczności natychmiastowego wprowadzenia w życie zarządzenia porządkowego,

może ono być publikowane w drodze obwieszczeń w miejscach jego obowiązywania, drogą

radiową lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w żegludze morskiej lub na danym terenie.

Dzień takiego opublikowania zarządzenia porządkowego jest dniem jego ogłoszenia.

7.

Zarządzenie porządkowe ogłoszone w sposób określony w ust. 6 podaje się następnie

do wiadomości we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym.

(uchylony).

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawują na obszarze swego działania dyrektorzy

urzędów morskich.

1.

Wykonując w polskich obszarach morskich zadania, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt

1-6 i 9

1)

inspekcja morska ma prawo

a)

kontrolowania, czy statki są uprawnione do działalności, którą wykonują, oraz czy

posiadają wymagane pozwolenie,

b)

kontrolowania, czy żegluga lub inna działalność jest wykonywana zgodnie z przepisami

prawa polskiego i umowami międzynarodowymi,

c)

wykrywania zanieczyszczeń środowiska morskiego powodowanych działalnością na morzu

i ich sprawców,

d

kontrolowania, czy statki spełniają wymagania w zakresie ochrony żeglugi morskiej;

2)

inspekcja bandery ma prawo kontrolowania statków o polskiej przynależności w zakresie

wymagań określonych w przepisach prawa polskiego, przepisach prawa Unii Europejskiej

oraz w ratyfikowanych umowach międzynarodowych dotyczących

a)

budowy statków, stałych urządzeń i ich wyposażenia,

b)

składu i kwalifikacji załóg,

c)

ochrony środowiska,

d)

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,

e

ochrony żeglugi morskiej;

3)

inspekcja portu ma prawo kontrolowania statków obcej przynależności zawijających do

polskich portów w zakresie wymagań określonych w umowach międzynarodowych i przepisach

prawa Unii Europejskiej dotyczących

a)

bezpieczeństwa żeglugi,

b)

składu i kwalifikacji załóg,

c)

ochrony środowiska,

d)

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,

e

ochrony żeglugi morskiej.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie podlegają jednostki pływające Marynarki

Wojennej, Straży Granicznej i Policji.

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie podlegają

1)

okręty wojenne i jednostki pomocnicze;

2)

statki rybackie;

3)

statki drewniane o prostej konstrukcji;

4)

statki specjalnej służby państwowej nieużywane do celów handlowych oraz

5)

statki rekreacyjne lub sportowe nieużywane do celów handlowych.

4.

Określone w ust. 1 pkt 1 uprawnienia inspekcja morska może realizować we współdziałaniu

ze Strażą Graniczną, przy użyciu jej sił i środków, a w razie konieczności także w

porozumieniu z Marynarką Wojenną.

5.

W przypadku nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej

Straży Granicznej, Straż Graniczna może samodzielnie realizować uprawnienia określone

w ust. 1 pkt 1 w imieniu terenowego organu administracji morskiej.

6.

Przekazanie Straży Granicznej środków posiadanych przez urzędy morskie do realizacji

uprawnień określonych w ust. 1 pkt 1 nastąpi w drodze porozumienia ministrów właściwych

do spraw gospodarki morskiej i spraw wewnętrznych.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, uprawnienia inspektora inspekcji morskiej,

określone w art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1, przysługują odpowiednio dowódcom jednostek

pływających Straży Granicznej.

1

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor inspekcji morskiej, zwany dalej

„inspektorem”, jest uprawniony do

1)

kontroli dokumentów zezwalających na uprawianie rybołówstwa morskiego lub innej działalności

na polskich obszarach morskich;

2)

(uchylony);

3)

(uchylony);

4)

żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli,

a w przypadkach uzasadnionego podejrzenia naruszenia ustawy lub przepisów wydanych

na jej podstawie, do

a)

zatrzymania dokumentów, o których mowa w pkt 1,

b)

(uchylona),

c)

sprawdzenia pomieszczeń statku.

2

Inspektor inspekcji bandery oraz inspektor inspekcji portu w czasie wykonywania czynności

służbowych mających na celu stwierdzenie, czy statek spełnia wymagania określone w

art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 3, są uprawnieni do kontroli dokumentów potwierdzających

spełnienie tych wymagań, a także do sprawdzenia ogólnego stanu technicznego statku,

łącznie z warunkami sanitarno-bytowymi. Przepisy ust. 1 oraz art. 52-54 stosuje się

odpowiednio.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów ustawy, inspektor może

skontrolować obcy statek znajdujący się w polskich obszarach morskich i zmusić go

do zawinięcia do wskazanego portu, przy zastosowaniu wszelkich niezbędnych środków.

2.

O zatrzymaniu i doprowadzeniu obcego statku do portu polskiego terenowy organ administracji

morskiej zawiadamia niezwłocznie właściwy organ państwa bandery statku.

3.

Kontrolę w zakresie ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem ze statków

reguluje odrębna ustawa.

4

Kontrolę w zakresie ochrony żeglugi i portów morskich reguluje odrębna ustawa.

1.

Kierownik statku znajdującego się na polskich obszarach morskich powinien, na sygnał

nadany z jednostki pływającej Straży Granicznej, zatrzymać statek i umożliwić dokonanie

czynności inspekcyjnych.

2.

Inspektor uprawniony jest do przebywania na każdym statku prowadzącym jakąkolwiek

działalność w polskich obszarach morskich.

3.

W czasie przebywania inspektora na statku kierownik tego statku powinien umożliwić

mu dokonanie kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów i obserwacji prowadzonej

działalności, a w szczególności

1)

udzielić niezbędnych wyjaśnień;

2)

przedstawić do wglądu żądane dokumenty łącznie z dziennikiem pokładowym;

3)

umożliwić obejrzenie złowionych ryb i sprzętu połowowego, sprzętu używanego do badań

oraz pobranych w trakcie badań próbek i dokonanych analiz;

4)

umożliwić dokonanie wpisów do dziennika pokładowego;

5)

umożliwić korzystanie ze środków łączności oraz zapewnić pomoc przy przekazywaniu

i otrzymywaniu depesz;

6)

udzielić wszelkiej innej pomocy niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia kontroli;

7)

zapewnić niezbędne zakwaterowanie i wyżywienie w czasie dłuższego pobytu na statku.

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor jest obowiązany do noszenia munduru

i oznaki inspekcyjnej.

1.

Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonuje

się, z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy i innych ustaw oraz przepisów wydanych

na ich podstawie

1)

eksploatacji zasobów mineralnych lub żywych zasobów morza,

2)

zanieczyszczania środowiska morskiego,

3)

badań naukowych morza i dna morskiego,

4)

budowy sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń,

5)

układania podmorskich kabli i rurociągów

- wymierza się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych,

zwanych „Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR)”, określanych przez Międzynarodowy Fundusz

Walutowy.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto narusza przepisy o eksploatacji sztucznych wysp,

konstrukcji, urządzeń, podmorskich kabli i rurociągów.

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 1, w części dotyczącej eksploatacji żywych zasobów morza, nie

stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o rybołówstwie morskim.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki.

Kto

1)

zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,

2)

prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez właściwy

organ,

3)

wprowadza statek do strefy zamkniętej dla żeglugi i rybołówstwa oraz pozostawia w

tej strefie sprzęt rybacki,

4)

wyprowadza statek z portu wbrew otrzymanemu zakazowi,

5)

ładuje lub wyładowuje towar ze statku w miejscu do tego niewyznaczonym,

6)

nawiązuje łączność z wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,

7)

opuszcza statek w miejscu niedozwolonym,

8)

przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych,

imigracyjnych lub sanitarnych,

9)

wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art. 47 i 48,

10)

nie stosuje się do nakazów określonych w art. 52 ust. 1,

11)

(uchylony),

12)

uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z przeznaczeniem,

13)

uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,

14)

wykracza przeciwko przepisom o prowadzeniu i przechowywaniu na statku dokumentów,

15)

wykracza przeciwko przepisom o okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,

16)

wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,

17)

wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia statku lub okoliczności podlegającej wpisowi

do rejestru okrętowego albo do rejestracji w urzędzie morskim,

18

wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku oznaczenia nazwy, portu macierzystego

i numeru identyfikacyjnego statku,

19

przeszukuje wraki statków lub ich pozostałości bez wymaganego pozwolenia albo nie

stosuje się do warunków określonych w pozwoleniu,

19a

uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności

za roszczenia morskie, o którym mowa w art. 102c Kodeksu morskiego,

20

podejmuje się przewozu pasażerów z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 182 § 3 lub art. 182a § 2 Kodeksu

morskiego

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 55 i 56, wymierza dyrektor urzędu morskiego

w formie decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

1.

W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może

zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu

egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano

naruszenia przepisów.

2.

Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza

zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.

3.

Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez

organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji

bankowej przez bank albo zakład ubezpieczeń mający siedzibę w Polsce.

4.

Kary ustalone na podstawie art. 55 i 56, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,

wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu państwa.

(pominięte).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.

(pominięty).

1.

Umowami, o których mowa w art. 16 ust. 1, są

1)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich

o rozgraniczeniu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy ekonomicznej, strefy

rybołówstwa morskiego i szelfu kontynentalnego na Morzu Bałtyckim, podpisana w Moskwie

dnia 17 lipca 1985 r.

(Dz. U. z 1986 r. Nr 16, poz. 85);

2)

umowa w sprawie rozgraniczenia szelfu kontynentalnego i stref rybołówczych między

Polską Rzecząpospolitą Ludową a Królestwem Szwecji, sporządzona w Warszawie dnia 10

lutego 1989 r.

(Dz. U. Nr 54, poz. 323);

3)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie

rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22

maja 1989 r.

(Dz. U. Nr 43, poz. 233).

2.

Do czasu zawarcia umowy o rozgraniczeniu obszarów morskich między Rzecząpospolitą

Polską a Królestwem Danii pozostaje w mocy art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1977 r. o polskiej strefie rybołówstwa

morskiego

(Dz. U. Nr 37, poz. 163), z tym że przez pojęcie polskiej strefy rybołówstwa morskiego rozumie się polską

wyłączną strefę ekonomiczną.

(pominięty).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

dotychczasowe przepisy, o ile nie są z nią sprzeczne.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o terenowych organach administracji morskiej

(Dz. U. Nr 6, poz. 35, z 1961 r. Nr 6, poz. 42, z 1971 r. Nr 12, poz. 117 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192);

2)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o morzu terytorialnym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 37, poz. 162);

3)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o szelfie kontynentalnym Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. Nr 37, poz. 164 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 18 i art.

31 ust. 1 wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 70, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.