Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej

Rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb zwalniania żołnierzy zawodowych,

zwanych dalej „żołnierzami”, z zawodowej służby wojskowej.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

ustawa - ustawę z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

2)

dowódca jednostki - dowódcę jednostki wojskowej, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt

1 ustawy, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe lub do której został skierowany

w ramach pełnienia zawodowej służby wojskowej w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji;

3)

organ zwalniający - organ uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej

służby wojskowej, o którym mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, a w odniesieniu do szeregowych

zawodowych dowódca jednostki zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia

etatowego co najmniej pułkownika (komandora).

1.

Dowódca jednostki w przypadkach, o których mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, doręcza

żołnierzowi decyzję zwalniającą go z zawodowej służby wojskowej.

2.

Doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 1, odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267).

W razie wybrania żołnierza na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora

albo na kierownicze stanowiska państwowe obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów

wykonawczych samorządu terytorialnego dowódca jednostki występuje niezwłocznie do

organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko

służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku

dołącza się zaświadczenie o wyborze.

W razie odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego

niezgłoszenia się do komisji w określonym terminie i miejscu albo niepoddania się

badaniom lekarskim, do których żołnierz został zobowiązany, dowódca jednostki niezwłocznie

występuje do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania

na stanowisko służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

W razie otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej dowódca jednostki

występuje niezwłocznie do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego

do wyznaczania na stanowisko służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej

służby wojskowej. Do wniosku dołącza się ostateczną opinię służbową.

W razie otrzymania w dwóch kolejnych latach oceny niedostatecznej ze sprawdzianu sprawności

fizycznej lub nieprzystąpienia w dwóch kolejnych latach do tego sprawdzianu, chyba

że został zwolniony z tego sprawdzianu na podstawie art. 50a ust. 3 ustawy, dowódca

jednostki występuje niezwłocznie do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu

właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza

z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające te fakty,

wydane na podstawie przepisów dotyczących przeprowadzania sprawdzianu sprawności fizycznej

żołnierzy zawodowych.

1.

W razie niezłożenia przez żołnierza, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy, w nakazanym

terminie oświadczenia o stanie majątkowym Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej,

po upływie czternastu dni od dnia doręczenia jednorazowego pisemnego upomnienia tego

żołnierza, występuje do organu zwalniającego z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z

zawodowej służby wojskowej. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające te fakty.

2.

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej o przesłanym wniosku, o którym mowa w ust.

1, informuje dowódcę jednostki oraz organ właściwy do wyznaczania na stanowisko służbowe.

Żołnierza, który złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, zwalnia się z

zawodowej służby wojskowej niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia w tej sprawie,

wydanego przez właściwy organ.

1.

W razie odmowy pełnienia zawodowej służby wojskowej na równorzędnym lub wyższym stanowisku

służbowym organ właściwy do wyznaczania na stanowisko służbowe przesyła do organu

zwalniającego wniosek o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej wraz z oświadczeniem

żołnierza o odmowie pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do żołnierza, który odmówił objęcia równorzędnego

stanowiska służbowego w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej odwołania z zajmowanego

stanowiska służbowego.

1.

Żołnierz składa wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej do organu

zwalniającego.

2.

Wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierza uważa

się za dokonane, jeżeli zostało złożone za potwierdzeniem odbioru w kancelarii jednostki

wojskowej lub wysłane przesyłką poleconą na adres jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełni zawodową służbę wojskową.

2a

Dowódca jednostki, do którego wpłynęło wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej żołnierza, przesyła je drogą służbową do organu zwalniającego oraz

informuje bezpośrednio dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwej do spraw kadr o wypowiedzeniu przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej, w terminie pięciu dni od dnia wpłynięcia do jednostki tego wypowiedzenia.

3.

Wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane przez żołnierza

następuje w formie pisemnej i powinno zawierać oświadczenie woli żołnierza wskazujące

jednoznacznie na zamiar wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego.

3a

Organ zwalniający informuje bezpośrednio dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr o skróceniu okresu wypowiedzenia stosunku

służbowego zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 114 ust. 6 ustawy, w terminie

pięciu dni od dnia dokonania tej czynności.

4.

W przypadku dokonania przez żołnierza wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, organ

zwalniający wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w

której określa datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynikającą z wypowiedzenia.

5.

Wycofanie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na pisemny wniosek

żołnierza, za zgodą organu zwalniającego.

5a

Organ zwalniający informuje bezpośrednio dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr o wyrażeniu zgody na wycofanie wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 1, w terminie pięciu dni od dnia dokonania tej czynności.

6.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 5, nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której

mowa w ust. 4.

1.

W przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca

okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe organ, o którym mowa

w art. 20 ust. 3 ustawy, występuje do organu zwalniającego, jeżeli sam nie jest tym

organem, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ zwalniający ustalając w decyzji datę zwolnienia,

określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

3.

Zwolnienie żołnierza zawodowego przebywającego na urlopie macierzyńskim z zawodowej

służby wojskowej, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem następującym

po ostatnim dniu urlopu macierzyńskiego.

1.

W przypadku nieobecności w służbie jednorazowo przez okres trzech dni roboczych, która

nie została usprawiedliwiona, dowódca jednostki występuje do organu zwalniającego,

za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, z wnioskiem

o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

2.

Przez jednorazowy okres trzech dni roboczych, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć

następujące po sobie dni robocze, niezależnie od tego, czy są przedzielone dniami

wolnymi od służby lub dodatkowymi dniami wolnymi od służby.

(uchylony).

1.

W przypadkach

1)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z

warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary,

2)

odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa,

3)

otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej

- dowódca jednostki może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem

organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z

zawodowej służby wojskowej.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się ostateczną opinię służbową żołnierza.

3.

W przypadku gdy organ zwalniający nie uwzględni wniosku, o którym mowa w ust. 1, wyznacza

żołnierza na stanowisko służbowe lub kieruje do organu właściwego do wyznaczenia na

stanowisko służbowe.

1.

W przypadku niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję organ właściwy do wyznaczania

na stanowisko służbowe występuje z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie

żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

2.

Organ zwalniający w przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza lub

2)

wyznacza żołnierza na wolne stanowisko służbowe bądź kieruje go do organu właściwego

do wyznaczania na stanowisko służbowe.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zwolnienie następuje w terminie określonym

w art. 112 ust. 2 ustawy.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 5 ustawy

może nastąpić po uzyskaniu pisemnej zgody żołnierza na zwolnienie w tym trybie. Zwolnienie

powinno nastąpić w dniu uzgodnionym z żołnierzem, przypadającym nie później niż w

okresie sześciu miesięcy od wyrażenia zgody na zwolnienie.

1.

W przypadkach, o których mowa w § 4-8, 10 i 13-15, organ zwalniający wydając decyzję

o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, określa datę zwolnienia.

1a

Zwolnienie żołnierza zawodowego przebywającego na urlopie macierzyńskim z zawodowej

służby wojskowej, w przypadkach, o których mowa w ust. 1, następuje z dniem następującym

po ostatnim dniu urlopu macierzyńskiego.

2.

Wnioski o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej przesyła się do organu zwalniającego

wraz z teczką akt personalnych żołnierza.

1.

W przypadkach, o których mowa w § 4-8, 10 i 12-16, jeżeli organem uprawnionym do występowania

z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest organ zwalniający,

nie sporządza się wniosku o zwolnienie.

2.

W przypadku podjęcia decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej organ,

o którym mowa w ust. 1, informuje organ uprawniony do wyznaczania na stanowisko służbowe,

o ile sam nie jest tym organem.

Decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej wykonuje

1)

dowódca jednostki;

2)

dyrektor komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr

- w stosunku do żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej.

1.

Jeżeli dowódca jednostki nie może wykonać decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej

służby wojskowej, informuje niezwłocznie o tym organ zwalniający, podając przyczyny

zwłoki.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ zwalniający przenosi żołnierza do dyspozycji

i określa ostateczny termin zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej.

Rozkazy personalne, o których mowa w art. 115 ust. 3 ustawy, przesyła się niezwłocznie

do

1)

organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe;

2)

dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr.

Żołnierza, który zrzekł się obywatelstwa polskiego, zwalnia się z zawodowej służby

wojskowej z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o zrzeczeniu się obywatelstwa polskiego

wydanego przez organ właściwy do orzekania w sprawach obywatelstwa.

1

Żołnierza, który został uznany przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej

służby wojskowej, zwalnia się z tej służby z dniem, w którym decyzja komisji stała

się ostateczna.

2.

W razie ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności żołnierza do zawodowej

służby wojskowej dowódca jednostki, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową,

zwalnia go od wykonywania obowiązków służbowych. Fakt zwolnienia od wykonywania obowiązków

służbowych dowódca jednostki stwierdza w rozkazie dziennym.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza, który osiągnął wiek określony w

art. 111 pkt 5 ustawy, następuje z dniem ukończenia sześćdziesiątego roku życia.

Zwolnienie żołnierza służby kontraktowej z zawodowej służby wojskowej, jeżeli nie

nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu, następuje z dniem upływu okresu pełnienia służby

określonym w kontrakcie, z zastrzeżeniem art. 111a ustawy.

1.

Dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez organ

wojskowy, w przypadkach określonych w art. 114 ust. 2 ustawy, może nastąpić na wniosek

organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, skierowany do organu wymienionego

w art. 114 ust. 4 ustawy.

2.

Jeżeli organ właściwy do wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej

uzna zasadność wniosku oraz brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko

służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym, dokonuje wypowiedzenia stosunku

służbowego.

3.

Brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom

stwierdza dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw

kadr.

4.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr w przypadku

stwierdzenia możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe odpowiadające

jego kwalifikacjom

1)

wyznacza żołnierza na stanowisko służbowe, jeżeli jest organem, o którym mowa w art.

44 ust. 1 pkt 5 ustawy, właściwym do wyznaczenia na to stanowisko;

2)

wskazuje stanowisko służbowe organowi, o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1-4 ustawy,

w celu wyznaczenia na nie żołnierza.

5.

Wycofanie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na pisemny wniosek

organu, który dokonał wypowiedzenia, za zgodą żołnierza, do którego skierowane było

wypowiedzenie.

Zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w

art. 111 pkt 11-15 ustawy, następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia odpowiedniego

organu.

Podstawę wydania rozkazu personalnego o skreśleniu z ewidencji żołnierza, który

1)

zmarł lub został uznany za zmarłego - stanowi akt zgonu lub orzeczenie sądu o uznaniu

za zmarłego;

2)

zaginął, gdy nie może być jeszcze wydane orzeczenie sądu o uznaniu za zmarłego - stanowi

prawomocne postanowienie prokuratora wojskowego wydane w tej sprawie.

W przypadku, o którym mowa w art. 116 ustawy, organ wojskowy, który wydał decyzję

lub rozkaz o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, dokonuje, nie zmieniając

daty zwolnienia, zmiany tej decyzji lub rozkazu, określając, że zwolnienie z zawodowej

służby wojskowej nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby

wojskowej dokonanego przez organ wojskowy.

1.

Zasady kierowania do wojskowej komisji lekarskiej żołnierza, w stosunku do którego

jest wykonywana decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, określają przepisy

w sprawie orzekania przez komisję lekarską o zdolności żołnierza do zawodowej służby

wojskowej, z tym że skierowanie takiego żołnierza przez dowódcę jednostki wykonującego

decyzję o zwolnieniu następuje na wniosek żołnierza.

2.

Skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej nie wpływa na rozliczenie żołnierza z

jednostką wojskową oraz zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej.

1.

Jeżeli żołnierz, w stosunku do którego została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej, przebywa w zakładzie opieki zdrowotnej, dowódca jednostki, w której

ten żołnierz ostatnio pełnił służbę, doręcza zwalnianemu żołnierzowi lub przesyła

kierownikowi tego zakładu decyzję albo wyciąg z rozkazu dziennego o zwolnieniu żołnierza

z zawodowej służby wojskowej w celu doręczenia żołnierzowi.

2.

Przebywanie na zwolnieniu lekarskim lub w zakładzie opieki zdrowotnej nie wpływa na

wykonanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

1.

W przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza, w stosunku do którego

zastosowano tymczasowe aresztowanie albo odbywającego karę pozbawienia wolności (aresztu

wojskowego), rozkaz personalny o zwolnieniu przesyła się do dowódcy jednostki, w której

ten żołnierz ostatnio pełnił służbę, a ponadto w odniesieniu do żołnierza

1)

wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie - do sądu, który zastosował ten

środek zapobiegawczy, oraz do prokuratora wojskowego, w którego dyspozycji przebywa

tymczasowo aresztowany żołnierz;

2)

odbywającego karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) - do sądu, który wydał

wyrok w pierwszej instancji.

2.

Dowódca jednostki, wykonujący rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, doręcza

za pokwitowaniem tymczasowo aresztowanemu lub skazanemu żołnierzowi rozkaz personalny

o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej.

W ramach rozliczenia związanego ze zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej

dowódca jednostki w szczególności odbiera od niego broń osobistą i inne uzbrojenie

oraz wyekwipowanie, dokumenty służbowe, a także wyposażenie wojskowe, wydane mu na

czas pełnienia służby.

Skierowanie do wojskowego komendanta uzupełnień następuje w dniu zwolnienia. Dniem

zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest dzień określony w decyzji o

zwolnieniu, z zastrzeżeniem § 21 ust. 2.

Dowódca jednostki, który wykonał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby

wojskowej, przesyła niezwłocznie do dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr oraz organów prowadzących ewidencję żołnierza

meldunek o jego zwolnieniu.

Traci moc rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania

żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej

(Dz. U. Nr 50, poz. 483).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia