Konwencja o pracy na morzu, przyjęta przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 r.

1.

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się w pełni przestrzegać

jej postanowień w sposób określony w Artykule VI w celu zabezpieczenia praw marynarzy

do zatrudnienia na godnych warunkach.

2.

Członkowie będą ze sobą współpracować w celu skutecznego wdrożenia i egzekwowania

niniejszej Konwencji.

DEFINICJE I ZAKRES ZASTOSOWANIA

1.

Dla celów niniejszej Konwencji i o ile konkretne przepisy nie będą stanowiły inaczej,

określenia

(a)

właściwa władza oznacza ministra, departament rządowy lub inne władze uprawnione do wydawania i wprowadzania

w życie przepisów, zarządzeń i innych instrukcji mających moc prawną w odniesieniu

do przedmiotu danego postanowienia;

(b)

deklaracja zgodności oznacza deklarację, o której mówi Prawidło 5.1.3;

(c)

tonaż brutto oznacza tonaż brutto obliczony zgodnie z przepisami dotyczącymi pomierzania zawartymi

w Załączniku I do Międzynarodowej konwencji w sprawie pomierzania statków z 1969 r.,

lub jakiejkolwiek późniejszej konwencji w tej sprawie; dla statków objętych tymczasowym

planem pomierzania przyjętym przez Międzynarodową Organizację Morską całkowity tonaż

określony jest zgodnie z kolumną UWAGI Międzynarodowego świadectwa pomiarowego (1969 r.);

(d)

morski certyfikat pracy oznacza certyfikat, o którym jest mowa w Prawidle 5.1.3;

(e)

wymagania niniejszej Konwencji oznacza wymagania zawarte w niniejszych Artykułach i w Prawidłach oraz części A Kodeksu

niniejszej Konwencji;

(f)

marynarz oznacza każdą osobę zatrudnioną, zaangażowaną lub pracującą w jakimkolwiek charakterze

na statku, do którego odnosi się niniejsza Konwencja;

(g)

marynarska umowa o pracę obejmuje zarówno umowę o pracę, jak też artykuły umowy;

(h)

nabór marynarzy i służby pośrednictwa pracy oznaczają każdą osobę, spółkę, instytucję, agencję lub inną organizację, w sektorze

publicznym lub prywatnym, która zajmuje się naborem marynarzy w imieniu armatorów

lub kierowaniem marynarzy do armatorów;

(i)

statek oznacza statek inny niż ten, który pływa wyłącznie na wodach śródlądowych, wodach

osłoniętych lub wodach do nich przyległych lub na obszarach, gdzie obowiązują przepisy

portowe;

(j)

armator oznacza właściciela lub inną organizację lub osobę, taką jak menedżer, agent lub osoba

wynajmująca statek, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za funkcjonowanie

statku i która, przyjmując taką odpowiedzialność, zgodziła się przejąć obowiązki nałożone

na armatorów zgodnie z niniejszą Konwencją, bez względu na to, czy jakakolwiek inna

organizacja lub osoba wypełnia pewne obowiązki w imieniu armatora.

2.

O ile nie zostanie wyraźnie stwierdzone inaczej niniejsza Konwencja dotyczy wszystkich

marynarzy.

3.

W przypadku wątpliwości dotyczących tego, czy pewne kategorie osób można uważać za

marynarzy dla celów niniejszej Konwencji, kwestia ta zostanie rozstrzygnięta przez

właściwą władzę działającą na terytorium Członków po konsultacji z zainteresowanymi

tą kwestią organizacjami armatorów i marynarzy.

4.

O ile nie zostanie stwierdzone inaczej, niniejsza Konwencja dotyczy wszystkich statków,

stanowiących własność publiczną lub prywatną, których przeznaczeniem jest działalność

gospodarcza, innych niż statki wykorzystywane do połowu lub podobnych rodzajów działalności

i statków o tradycyjnej budowie takich jak „dau” lub dżonki. Niniejsza Konwencja nie

dotyczy okrętów wojennych lub statków pomocniczych marynarki wojennej.

5.

W przypadku wątpliwości czy niniejsza Konwencja dotyczy danego statku lub określonej

kategorii statków, kwestia ta zostanie określona przez właściwą władzę każdego Członka

po konsultacji z organizacjami zainteresowanych armatorów i marynarzy.

6.

Tam, gdzie właściwa władza uzna, że nie byłoby rozsądne lub praktyczne zastosowanie

pewnych elementów Kodeksu, o którym mowa w Artykule VI, ustęp 1, do danego statku

lub konkretnej kategorii statków podnoszących banderę Członka, odpowiednie postanowienia

Kodeksu nie będą miały zastosowania w zakresie, w którym dana kwestia regulowana jest

odmiennie przez prawo krajowe bądź układy zbiorowe pracy lub inne dokumenty. Przyjęcie

takiego stanowiska wymaga konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów i

marynarzy i może dotyczyć tylko statków o tonażu brutto mniejszym niż 200 ton, nie

odbywających podróży międzynarodowych.

7.

O każdym wyłączeniu, o którym mowa w punktach 3 lub 5 lub 6 niniejszego Artykułu Członek

poinformuje Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, który powiadomi Członków

Organizacji.

8.

O ile nie zostanie stwierdzone inaczej, odniesienia do niniejszej Konwencji są jednocześnie

odniesieniami do Prawideł i Kodeksu.

FUNDAMENTALNE PRAWA I ZASADY

Każdy Członek upewni się, że przepisy prawne obowiązujące na jego terytorium respektują,

w kontekście niniejszej Konwencji, podstawowe prawa do

(a)

wolności zrzeszania się i skutecznego uznania prawa do negocjacji zbiorowych;

(b)

eliminacji wszystkich form pracy przymusowej lub obowiązkowej;

(c)

skutecznej likwidacji pracy dzieci; i

(d)

likwidacji dyskryminacji w dziedzinie zatrudnienia i wykonywania zawodu.

ZATRUDNIENIE MARYNARZY I PRAWA SPOŁECZNE

1.

Każdy marynarz ma prawo do bezpiecznego miejsca pracy, które spełnia normy bezpieczeństwa.

2.

Każdy marynarz ma prawo do sprawiedliwych warunków zatrudnienia.

3.

Każdy marynarz ma prawo do godnych warunków życia i pracy na statku.

4.

Każdy marynarz ma prawo do ochrony zdrowia, opieki medycznej, opieki społecznej i

innych form ochrony socjalnej.

5.

Każdy Członek zapewni, w granicach swojej jurysdykcji, że prawa marynarzy w zakresie

warunków zatrudnienia oraz ich prawa socjalne określone w poprzednich ustępach niniejszego

Artykułu są w pełni wprowadzone w życie zgodnie z wymogami Konwencji. O ile nie zostanie

to inaczej stwierdzone w Konwencji, takie wprowadzenie w życie może być osiągnięte

poprzez krajowe przepisy prawne, poprzez układy zbiorowe pracy lub inne stosowane

środki bądź praktykę.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ W ZAKRESIE WDRAŻANIA I EGZEKWOWANIA

1.

Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może ją wypowiedzieć po upływie

dziesięciu lat od daty początkowego wejścia jej w życie, aktem przekazanym Dyrektorowi

Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy i przez niego zarejestrowanym. Wypowiedzenie

to nabiera mocy dopiero po upływie jednego roku od daty jego zarejestrowania.

2.

Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, a który w ciągu jednego roku

po upływie dziesięcioletniego okresu, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego Artykułu

nie skorzysta z prawa wypowiedzenia określonego w niniejszym artykule, będzie związany

postanowieniami niniejszej Konwencji na następne dziesięć lat i następnie będzie mógł

ją wypowiedzieć po upływie każdego kolejnego dziesięcioletniego okresu, z zachowaniem

warunków określonych w niniejszym Artykule.

SKUTEK WEJŚCIA W ŻYCIE

1.

Każdy Członek wdroży i egzekwować będzie przepisy prawne lub inne rozwiązania, które

przyjął w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji w odniesieniu

do statków i marynarzy podlegających jego jurysdykcji.

2.

Każdy Członek będzie efektywnie sprawować jurysdykcję i kontrolę nad statkami podnoszącymi

jego banderę, ustanawiając system zapewniający stosowanie się do wymagań niniejszej

Konwencji, włączając w to regularne inspekcje, sprawozdania, monitoring i postępowanie

prawne zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa.

3.

Każdy Członek zapewni, że statki podnoszące jego banderę będą posiadać morski certyfikat

pracy i deklarację zgodności wymagane przez niniejszą Konwencję.

4.

Statek, do którego odnosi się niniejsza Konwencja, może, zgodnie z prawem międzynarodowym,

zostać poddany inspekcji przez Członka innego niż państwo bandery, gdy statek znajduje

się w jednym z jego portów, w celu stwierdzenia czy statek spełnia wymagania niniejszej

Konwencji.

5.

Każdy Członek będzie skutecznie sprawował swą jurysdykcję i kontrolę nad służbami

naboru i pośrednictwa pracy marynarzy, jeśli takowe działają na jego terytorium.

6.

Każdy Członek zabroni działań stanowiących naruszenie wymagań niniejszej Konwencji

i ustanowi, zgodnie z prawem międzynarodowym, stosowne sankcje lub nakazy powzięcia

środków zaradczych zgodnie z obowiązującymi na jego terytorium prawami, które są odpowiednie

do zapobiegania aktom naruszenia.

7.

Każdy Członek będzie wypełniać obowiązki wynikające z niniejszej Konwencji w sposób,

który zapewni, że statki podnoszące banderę jakiegokolwiek państwa, które nie ratyfikowało

niniejszej Konwencji, nie będą traktowane lepiej niż podnoszące banderę kraju, który

ją ratyfikował.

PRAWIDŁA ORAZ CZĘŚCI A I B KODEKSU

1.

Prawidła i postanowienia Części A Kodeksu są obowiązkowe. Postanowienia części B Kodeksu

nie są obowiązkowe.

2.

Każdy Członek podejmuje się przestrzegania praw i zasad zawartych w Prawidłach i wdrożenia

każdego Prawidła w sposób określony w odpowiednich postanowieniach Części A Kodeksu.

Ponadto Członek rozpatrzy należycie wdrożenie swoich obowiązków w sposób określony

w Części B Kodeksu.

3.

Członek, nie będący w stanie wdrożyć praw i zasad w sposób przewidziany w Części A

Kodeksu może, o ile Konwencja nie stanowi inaczej, wdrożyć Część A za pomocą przepisów

prawa lub innych rozwiązań, które są zasadniczo równoważne z postanowieniami Części

A.

4.

Dla wyłącznego celu ustępu 3 niniejszego Artykułu, każde prawo, przepis, układ zbiorowy

pracy lub inne rozwiązanie będzie uważane za zasadniczo równoważne, w kontekście niniejszej

Konwencji, jeśli Członek upewni się, że

(a)

prowadzi do pełnego osiągnięcia ogólnego przedmiotu i celu postanowienia lub postanowień

Części A Kodeksu; oraz

(b)

spełnia odnośne postanowienie lub postanowienia Części A Kodeksu.

KONSULTACJE Z ORGANIZACJAMI ARMATORÓW I MARYNARZY

Jakiekolwiek odstępstwo, wyłączenie lub inne elastyczne stosowanie niniejszej Konwencji,

w odniesieniu do którego Konwencja wymaga konsultacji z organizacjami armatorów i

marynarzy może, w przypadkach gdy reprezentatywne organizacje armatorów lub marynarzy

nie istnieją na terytorium Członka, nastąpić tylko poprzez konsultację z Komitetem,

o którym mowa w Artykule XIII.

WEJŚCIE W ŻYCIE

1.

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy zostanie poinformowany o formalnych

ratyfikacjach niniejszej Konwencji w celu ich zarejestrowania.

2.

Niniejsza Konwencja będzie obowiązywała tylko tych Członków Międzynarodowej Organizacji

Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.

3.

Niniejsza Konwencja wejdzie w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia zarejestrowania

przez Dyrektora Generalnego ratyfikacji zgłoszonej przez 30 Członków, których łączny

udział w całkowitym światowym tonażu brutto statków wynosi co najmniej 33 procent.

4.

Następnie Konwencja wejdzie w życie w stosunku do każdego członka po upływie dwunastu

miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

WYPOWIEDZENIE

Niniejsza Konwencja rewiduje następujące Konwencje

Konwencja Nr 7 dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy w marynarce

z 1920 r.

Konwencja Nr 8 dotycząca odszkodowania na wypadek bezrobocia z powodu rozbicia się

statku z 1920 r.

Konwencja Nr 9 dotycząca pośrednictwa pracy dla marynarzy z 1920 r.

Konwencja Nr 16 dotycząca obowiązkowych oględzin lekarskich dzieci i młodocianych

zatrudnionych na statkach z 1921 r.

Konwencja Nr 22 dotycząca umowy najmu marynarzy z 1926 r.

Konwencja Nr 23 dotycząca repatriacji marynarzy z 1926 r.

Konwencja Nr 53 dotycząca minimalnych kwalifikacji zawodowych kapitanów i oficerów

marynarki handlowej z 1936 r.

Konwencja Nr 54 dotycząca płatnych urlopów dla marynarzy z 1936 r.

Konwencja Nr 55 dotycząca obowiązków armatora w razie choroby, wypadku lub śmierci

marynarzy z 1936 r.

Konwencja Nr 56 dotycząca ubezpieczenia marynarzy na wypadek choroby z 1936 r.

Konwencja Nr 57 dotycząca czasu pracy na statkach i stanu załogi z 1936 r.

Konwencja Nr 58 dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy w marynarce

(zrewidowana) z 1936 r.

Konwencja Nr 68 dotycząca zaopatrzenia w żywność i służby wyżywienia załóg na statkach

z 1946 r.

Konwencja Nr 69 dotycząca świadectwa kwalifikacyjnego kucharzy okrętowych z 1946 r.

Konwencja Nr 70 dotycząca zabezpieczenia społecznego marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 72 dotycząca płatnych urlopów dla marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 73 dotycząca badania lekarskiego marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 74 dotycząca świadectw kwalifikacyjnych starszych marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 75 dotycząca zakwaterowania załóg statków z 1946 r.

Konwencja Nr 76 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach z 1946 r.

Konwencja Nr 91 dotycząca płatnych urlopów marynarzy (zrewidowana) z 1949 r.

Konwencja Nr 92 dotycząca pomieszczenia załogi na statku (zrewidowana) z 1949 r.

Konwencja Nr 93 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana),

1949 r.

Konwencja Nr 109 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana),

1958 r.

Konwencja Nr 133 dotycząca pomieszczenia załogi na statku (postanowienia uzupełniające)

z 1970 r.

Konwencja Nr 134 dotycząca zapobiegania wypadkom marynarzy przy pracy z 1970 r.

Konwencja Nr 145 dotycząca ciągłości zatrudnienia marynarzy z 1976 r.

Konwencja Nr 146 dotycząca corocznego płatnego urlopu dla marynarzy z 1976 r.

Konwencja Nr 147 dotycząca minimalnych norm na statkach handlowych z 1976 r.

Protokół z 1996 r. do Konwencji Nr 147 dotyczącej minimalnych norm na statkach handlowych

z 1976 r.

Konwencja Nr 163 dotycząca udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy na morzu

i w porcie z 1987 r.

Konwencja Nr 164 dotycząca ochrony zdrowia i opieki medycznej marynarzy z 1987 r.

Konwencja Nr 165 dotycząca zabezpieczenia społecznego marynarzy (zrewidowana) z 1987 r.

Konwencja Nr 166 dotycząca repatriacji marynarzy (zrewidowana) 1987 r.

Konwencja Nr 178 dotycząca inspekcji warunków pracy i życia marynarzy z 1996 r.

Konwencja Nr 179 dotycząca rekrutacji i zatrudnienia marynarzy z 1996 r.

Konwencja Nr 180 dotycząca czasu pracy i stanu załogi na statkach z 1996 r.

FUNKCJE DEPOZYTARIUSZA

1.

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy poinformuje wszystkich Członków Międzynarodowej

Organizacji Pracy o zarejestrowaniu wszystkich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia

i wypowiedzenia, o którym zostanie poinformowany przez Członków Organizacji.

2.

Gdy warunki zawarte w ustępie 3 Artykułu VIII zostaną spełnione, Dyrektor Generalny

zwróci uwagę Członków Organizacji na datę wejścia w życie Konwencji.

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy udzieli Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych, w celu zarejestrowania, zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów

Zjednoczonych, wyczerpujących informacji o wszystkich dokumentach ratyfikacyjnych,

przyjęcia i wypowiedzenia, które zarejestrował zgodnie z niniejszą Konwencją.

SPECJALNY KOMITET TRÓJSTRONNY

1.

Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy będzie dokonywać ciągłej oceny funkcjonowania

niniejszej Konwencji, powołując w tym celu komitet posiadający specjalne kompetencje

w zakresie norm dotyczących pracy na morzu.

2.

Komitet zajmujący się kwestiami związanymi z funkcjonowaniem niniejszej Konwencji

będzie się składał z dwóch reprezentantów nominowanych przez rząd każdego Członka,

który ratyfikował niniejszą Konwencję oraz reprezentantów armatorów i marynarzy, wyznaczonych

przez Radę Administracyjną po konsultacji ze Wspólną Połączoną Komisją Morską.

3.

Rządowi przedstawiciele Członków, którzy nie ratyfikowali jeszcze niniejszej Konwencji,

mogą uczestniczyć w pracach Komitetu, ale nie będą mieli prawa uczestniczyć w głosowaniu

dotyczącym jakiejkolwiek kwestii rozważanej w związku z niniejszą Konwencją. Rada

Administracyjna może zaprosić inne organizacje lub podmioty do wyznaczenia przedstawicieli,

którzy będą uczestniczyć w obradach Komitetu w charakterze obserwatorów.

4.

Głosy każdego przedstawiciela armatorów i marynarzy, uczestniczącego w obradach Komitetu,

będą ważone w taki sposób, by zapewnić zarówno grupie armatorów, jak też grupie marynarzy,

połowę siły głosu całkowitej liczby rządów reprezentowanych na obradach i upoważnionych

do głosu.

POPRAWKI DO NINIEJSZEJ KONWENCJI

1.

Poprawki do każdego z postanowień niniejszej Konwencji mogą zostać przyjęte przez

Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy w ramach artykułu 19 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz reguł i procedur Organizacji dotyczących przyjmowania Konwencji. Poprawki do

kodeksu mogą zostać również przyjęte zgodnie z procedurami określonymi w Artykule

XV.

2.

W przypadku Członków, których ratyfikacje niniejszej Konwencji zostały zarejestrowane

przed przyjęciem poprawki, tekst poprawki zostanie im przekazany do ratyfikacji.

3.

W przypadku innych Członków Organizacji poprawiony tekst Konwencji zostanie im przekazany

do ratyfikacji zgodnie z artykułem 19 Konstytucji.

4.

Poprawka będzie uważana za przyjętą w dniu, w którym zostaną zarejestrowane ratyfikacje

poprawki lub poprawionej Konwencji, w zależności od przypadku, przez co najmniej 30

Członków z łącznym udziałem w światowym tonażu brutto statków w wysokości co najmniej

33 procent.

5.

Poprawka przyjęta w ramach artykułu 19 Konstytucji będzie wiążąca jedynie dla tych

Członków Organizacji, których ratyfikacje zostały zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego

Międzynarodowego Biura Pracy.

6.

W przypadku każdego Członka, o którym mowa w ustępie 2 niniejszego Artykułu poprawka

wejdzie w życie po upływie dwunastu miesięcy od daty przyjęcia poprawki, o którym

mowa w ustępie 4 niniejszego Artykułu lub po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania

ratyfikacji poprawki, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

7.

Z zastrzeżeniem ustępu 9 niniejszego Artykułu, w przypadku Członków wymienionych w

ustępie 3 niniejszego Artykułu poprawiona Konwencja wejdzie w życie po upływie dwunastu

miesięcy od daty przyjęcia poprawki, o której mowa w ustępie 4 niniejszego Artykułu

lub po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania ich ratyfikacji Konwencji,

w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

8.

Członków, których ratyfikacja niniejszej Konwencji została zarejestrowana przed przyjęciem

poprawki, ale którzy nie ratyfikowali poprawki, niniejsza Konwencja będzie obowiązywać

bez poprawki.

9.

Każdy Członek, którego ratyfikacja niniejszej Konwencji zostanie zarejestrowana po

przyjęciu poprawki, ale przed datą, o której mowa ustęp 4 niniejszego Artykułu może,

w deklaracji towarzyszącej dokumentowi ratyfikacyjnemu, sprecyzować, że ratyfikacja

dotyczy Konwencji bez poprawki. W przypadku ratyfikacji zawierającej taką deklarację,

Konwencja zacznie obowiązywać danego Członka 12 miesięcy po dacie rejestracji ratyfikacji.

Jeśli dokumentowi ratyfikacyjnemu nie towarzyszy taka deklaracja lub, jeśli ratyfikacja

zostaje zarejestrowana w dniu, o którym wspomina ustęp 4 lub później, Konwencja zacznie

obowiązywać danego Członka po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania ratyfikacji

i, po wejściu w życie zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu, poprawka będzie dla

danego Członka wiążąca, o ile nie zostanie w poprawce postanowione inaczej.

POPRAWKI DO KODEKSU

1.

Do Kodeksu można wnosić poprawki albo zgodnie z procedurą określoną w Artykule XIV

albo, o ile nie zostanie w sposób wyraźny postanowione inaczej, zgodnie z procedurą

przewidzianą w niniejszym Artykule.

2.

Poprawka do Kodeksu może zostać zaproponowana Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego

Biura Pracy przez rząd każdego Członka Organizacji lub grupę reprezentantów Armatorów

lub grupę reprezentantów Marynarzy, które zostały wyznaczone na członków Komitetu,

o którym mowa w Artykule XIII. Poprawka proponowana przez rząd musi wcześniej zostać

zaproponowana, lub poparta, przez przynajmniej pięć rządów Członków, którzy ratyfikowali

Konwencję lub przez grupę przedstawicieli Armatorów lub Marynarzy, o których mowa

w niniejszym ustępie.

3.

Po stwierdzeniu, że propozycja poprawki spełnia wymagania ustępu 2 niniejszego Artykułu

Dyrektor Generalny bezzwłocznie przekaże propozycję, łącznie z komentarzami lub sugestiami,

którą uzna za stosowną, wszystkim Członkom Organizacji, wraz z zaproszeniem do podzielenia

się swoimi obserwacjami lub sugestiami dotyczącymi propozycji w okresie 6 miesięcy

lub w innym okresie (który nie będzie krótszy niż trzy miesiące i nie dłuższy niż

dziewięć miesięcy) określonym przez Radę Administracyjną.

4.

Po zakończeniu okresu, o którym mowa w ustępie 3 niniejszego Artykułu propozycja,

której towarzyszyć będzie podsumowanie uwag i sugestii sformułowanych zgodnie z postanowieniami

niniejszego ustępu, zostanie przekazana Komitetowi do rozważenia na posiedzeniu. Poprawka

zostanie uznana za przyjętą przez Komitet, jeśli

(a)

na posiedzeniu, na którym propozycja będzie rozważana, reprezentowana będzie przynajmniej

połowa rządów Członków, którzy ratyfikowali niniejszą Konwencję; oraz

(b)

co najmniej dwie trzecie członków Komitetu zagłosuje za przyjęciem poprawki; oraz

(c)

większość ta będzie reprezentować przynajmniej połowę siły głosu rządów, połowę siły

głosu Armatorów i połowę siły głosu marynarzy będących członkami Komitetu zarejestrowanych

na posiedzeniu, na którym propozycja zostanie poddana pod głosowanie.

5.

Poprawki przyjęte zgodnie z ustępem 4 niniejszego Artykułu zostaną przedstawione na

następnej sesji Konferencji do zatwierdzenia. Takie zatwierdzenie będzie wymagać większości

dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych delegatów. Jeśli nie uda się uzyskać

wspomnianej większości, propozycja poprawki wróci do Komitetu w celu ponownego jej

rozpatrzenia, jeśli Komitet wyrazi taką wolę.

6.

Poprawki zatwierdzone przez Konferencję zostaną notyfikowane przez Dyrektora Generalnego

wszystkim Członkom, których ratyfikacje niniejszej Konwencji zostały zarejestrowane

przed datą zatwierdzenia poprawek przez Konferencję. Tacy Członkowie będą dalej zwani

„Członkami ratyfikującymi”. Notyfikacja poprawek będzie zawierać odniesienie do niniejszego

Artykułu i będzie określać okres, w którym można formalnie zgłaszać brak zgody. Okres

ten będzie wynosić dwa lata od daty notyfikacji, o ile w czasie zatwierdzania poprawek

Konferencja nie ustaliła innego okresu, który musi wynosić przynajmniej jeden rok.

Kopia notyfikacji zostanie przekazana innym Członkom Organizacji do wiadomości.

7.

Poprawka zatwierdzona przez Konferencję będzie uznana za przyjętą, o ile, na końcu

wyznaczonego okresu, nie zostały przedstawione Dyrektorowi Generalnemu formalne zgłoszenia

braku zgody od więcej niż 40 procent Członków, którzy ratyfikowali Konwencję i którzy

reprezentują nie mniej niż 40 procent tonażu brutto statków Członków, którzy ratyfikowali

Konwencję.

8.

Poprawka uznana za przyjętą wejdzie w życie sześć miesięcy po zakończeniu wyznaczonego

okresu na terytorium wszystkich Członków ratyfikujących, z wyjątkiem tych, którzy

formalnie wyrazili swój brak zgody zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu i nie

wycofali takiego braku zgody zgodnie z ustępem 11.

Jednakże

(a)

przed końcem ustalonego okresu każdy Członek ratyfikujący może powiadomić Dyrektora

Generalnego, że poprawka będzie dla niego wiążąca dopiero po późniejszej wyrażonej

notyfikacji jej przyjęcia; oraz

(b)

przed datą wejścia w życie poprawki każdy Członek ratyfikujący może powiadomić Dyrektora

Generalnego, że nie wprowadzi w życie poprawki przez wskazany okres.

9.

Poprawka, która jest przedmiotem powiadomienia, o którym mowa w ustępie 8(a) niniejszego

Artykułu, wejdzie w życie na terytorium Członka wydającego takie powiadomienie sześć

miesięcy po tym jak Członek ten powiadomił Dyrektora Generalnego o przyjęciu poprawki

lub w dniu, w którym poprawka po raz pierwszy wchodzi w życie, w zależności od tego,

która z tych dat jest późniejsza.

10.

Okres, o którym mowa w ustępie 8(b) niniejszego Artykułu, nie będzie przekraczał 1

roku od daty wejścia w życie poprawki lub wykraczał poza taki dłuższy okres, jaki

może być wyznaczony przez Konferencję w chwili zatwierdzania poprawki.

11.

Członek, który formalnie zgłosił brak zgody odnośnie do poprawki, może wycofać swój

brak zgody w każdej chwili. Jeśli Dyrektor Generalny otrzyma powiadomienie o takim

wycofaniu po tym jak poprawka weszła w życie, poprawka zacznie obowiązywać danego

Członka po upływie sześciu miesięcy od daty zarejestrowania powiadomienia.

12.

Po wejściu poprawki w życie Konwencja może być ratyfikowana tylko w poprawionej formie.

13.

W zakresie, w jakim morski certyfikat pracy dotyczy kwestii, które reguluje wprowadzona

w życie poprawka do Konwencji

(a)

Członek, który przyjął poprawkę nie będzie zobowiązany do rozszerzenia korzyści wynikających

z Konwencji w odniesieniu do morskich certyfikatów pracy wydawanych statkom podnoszącym

banderę innego Członka, który

(i)

zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu formalnie zgłosił brak zgody odnośnie do

poprawki i nie wycofał takiego braku zgody; lub

(ii)

zgodnie z ustępem 8(a) niniejszego Artykułu powiadomił, że przyjęcie przez niego poprawki

zależy od późniejszej wyrażonej notyfikacji i nie przyjął poprawki; oraz

(b)

Członek, który przyjął poprawkę rozszerzy korzyści wynikające z Konwencji w odniesieniu

do morskich certyfikatów pracy wydawanych statkom podnoszącym banderę innego Członka,

który powiadomił, zgodnie z ustępem 8(b) niniejszego Artykułu, że nie wprowadzi w

życie poprawki przez okres wyznaczony zgodnie z ustępem 10 niniejszego Artykułu.

JĘZYKI AUTENTYCZNE

Teksty angielski i francuski niniejszej Konwencji są jednakowo autentyczne.