Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie rejestru cywilnych statków powietrznych oraz znaków i napisów na statkach powietrznych wpisanych do tego rejestru

1.

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe zasady prowadzenia rejestru cywilnych statków powietrznych, tryb składania

wniosków o wpis do rejestru cywilnych statków powietrznych, zgłaszania zmiany danych

rejestrowych, a także wzór świadectwa rejestracji oraz warunki jego ważności;

2)

znaki rozpoznawcze oraz inne znaki i napisy dla statków powietrznych wpisanych do

rejestru cywilnych statków powietrznych.

2.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do statków powietrznych objętych przepisami

wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, zwanej dalej „ustawą”.

Rejestr cywilnych statków powietrznych, zwany dalej „rejestrem”, prowadzi się w podziale

na

1)

księgi ewidencji znaków rozpoznawczych dla statków powietrznych - zawierające dane,

o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy, w szczególności niezbędne do ustalenia, jakie

znaki rozpoznawcze zostały nadane danemu egzemplarzowi statku powietrznego;

2)

zbiór dokumentów - zawierający dokumenty wymagane przy wpisywaniu statków powietrznych

do rejestru, zmianie danych rejestrowych oraz wykreślaniu statków powietrznych z rejestru,

w szczególności dokumenty, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 3 ustawy, oraz

a)

świadectwo zdatności w zakresie hałasu,

b)

pozwolenie radiowe, o którym mowa w art. 143 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm., na używanie pokładowej stacji lotniczej,

c)

Jednolity Dokument Administracyjny (SAD), o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych

wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne

(Dz. U. Nr 94, poz. 902, z późn. zm. - dla statków powietrznych sprowadzanych spoza Unii Europejskiej,

d)

umowę, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy.

Wniosek o wpis do rejestru składa się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego

dalej „Prezesem Urzędu”, w formie zgłoszenia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy.

1.

Wzór świadectwa rejestracji określa załącznik do rozporządzenia.

2.

Świadectwo rejestracji traci ważność z chwilą wykreślenia statku powietrznego z rejestru.

1.

Zmianę danych rejestrowych zgłasza się na piśmie Prezesowi Urzędu.

2.

Zgłaszając zmianę danych rejestrowych, składa się świadectwo rejestracji.

3.

W przypadku zmiany właściciela lub użytkownika statku powietrznego, zgłaszając zmianę

danych rejestrowych, składa się również dokument potwierdzający własność, ograniczone

prawo rzeczowe do statku powietrznego lub umowę z użytkownikiem potwierdzającą faktyczne władanie

statkiem powietrznym.

4.

W przypadku zmiany danych technicznych statku powietrznego zawartych w świadectwie

zdatności do lotu, zgłaszając zmianę danych rejestrowych, składa się również dokument

potwierdzający, że zmiana ta została zatwierdzona przez Prezesa Urzędu albo Europejską

Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego, jeżeli zmiana wymaga takiego zatwierdzenia.

5.

Użytkownik statku powietrznego inny niż właściciel, zgłaszając zmianę danych rejestrowych,

składa również pisemną zgodę właściciela statku powietrznego na zgłoszenie zmiany.

6.

Zgłoszenie zmiany danych rejestrowych skutkuje dokonaniem przez Prezesa Urzędu adnotacji

w świadectwie rejestracji w przypadku wpisu albo zmiany wpisu użytkownika statku powietrznego,

wpisu albo zmiany wpisu zastawów albo wydaniem nowego świadectwa rejestracji w przypadku

zmiany właściciela lub zmiany znaków rozpoznawczych.

1.

Znakiem rozpoznawczym jest znak przynależności państwowej oraz znak rejestracyjny.

Znak rozpoznawczy składa się z grupy liter lub cyfr.

2.

Znak przynależności państwowej umieszcza się przed znakiem rejestracyjnym. Oba znaki

rozdziela się poziomą kreską.

3.

Znakiem polskiej przynależności państwowej są litery „SP”.

4.

Znak rejestracyjny samolotów, wiropłatów, balonów i sterowców składa się z grupy trzech

liter.

5.

Znak rejestracyjny szybowców i motoszybowców składa się z grupy czterech cyfr.

6.

Znak rejestracyjny składający się z liter nie może zaczynać się od litery Q oraz tworzyć

grupy liter sygnału niebezpieczeństwa SOS lub podobnych sygnałów, a także grupy liter

XXX, PAN i TTT oraz zawierać liter: J, Ł, Ą, Ę, Ń, Ó, Ż, Ź, Ć, Ś.

1.

Do oznakowania statków powietrznych używa się wielkich liter alfabetu łacińskiego

i cyfr arabskich. Litery i cyfry są proste, bez ozdób.

2.

Szerokość każdej litery lub cyfry, oprócz litery I, M, W i cyfry 1, i długość poziomej

kreski stanowi 4/6 wysokości litery lub cyfry; szerokość litery I stanowi 1/6 wysokości

litery, szerokość litery M - 5/6 wysokości litery, szerokość litery W - 6/6 wysokości

litery, szerokość cyfry 1 - 2/6 wysokości cyfry.

3.

Litery, cyfry i kreski poziome wykonuje się pełnymi liniami w kolorze wyraźnie kontrastującym

z kolorem tła. Grubość linii stanowi 1/6 wysokości litery lub cyfry.

4.

Każda litera i cyfra jest oddzielona od innej poprzedniej lub następnej odstępem nie

mniejszym niż 1/4 szerokości litery lub cyfry. Kreskę poziomą traktuje się w tym zakresie

jak literę lub cyfrę.

Litery i cyfry składające się na znak rozpoznawczy mają tę samą wielkość.

Wysokość znaków rozpoznawczych umieszczonych na statkach powietrznych lżejszych od

powietrza nie może być mniejsza niż 50 cm.

1.

Wysokość znaków rozpoznawczych umieszczonych na skrzydłach statków powietrznych cięższych

od powietrza nie może być mniejsza niż 50 cm.

2.

Wysokość znaków rozpoznawczych umieszczonych na kadłubie lub analogicznej konstrukcji

statków powietrznych cięższych od powietrza nie może być mniejsza niż 30 cm. Znaki

te nie mogą sięgać do linii konturowej kadłuba lub analogicznej konstrukcji.

W przypadku gdy wymiary skrzydeł, kadłuba lub analogicznej konstrukcji statków powietrznych

cięższych od powietrza uniemożliwiają umieszczenie znaków rozpoznawczych o wysokości

określonej w § 10, umieszcza się znaki rozpoznawcze w wysokości zapewniającej identyfikację

tych statków.

Znaki rozpoznawcze na statkach powietrznych maluje się lub nanosi w inny sposób zapewniający

podobny stopień trwałości tych znaków.

1.

Znaki rozpoznawcze na sterowcu umieszcza się na korpusie lub na powierzchni statecznika.

W przypadku gdy znaki są umieszczane na korpusie, umieszcza się je z obu stron wzdłuż

sterowca oraz na górnej powierzchni wzdłuż osi symetrii. W przypadku gdy znaki są

umieszczane na powierzchni statecznika, umieszcza się je na statecznikach poziomym

i pionowym. Znaki na stateczniku poziomym umieszcza się na górnej powierzchni prawej

połowy i na dolnej powierzchni lewej połowy, przy czym górna część liter i cyfr jest

skierowana w stronę krawędzi natarcia. Znaki na stateczniku pionowym umieszcza się

na każdej stronie, w dolnej części statecznika, przy czym litery są rozmieszczone

poziomo.

2.

Znaki rozpoznawcze na balonie kulistym umieszcza się w dwóch przeciwległych miejscach,

położonych w pobliżu największego obwodu poziomego balonu.

3.

Znaki rozpoznawcze na balonie niekulistym umieszcza się po każdej jego stronie, w

miejscach położonych w pobliżu linii maksymalnego przekroju poprzecznego balonu, bezpośrednio

nad pasem podwieszenia lub nad punktami mocowania lin podwieszenia kosza.

4.

Znaki rozpoznawcze na statku powietrznym lżejszym od powietrza umieszcza się w taki

sposób, aby były widoczne z obu jego stron zarówno z powietrza, jak i z ziemi.

1.

Na statkach powietrznych cięższych od powietrza znaki rozpoznawcze umieszcza się na

dolnej powierzchni konstrukcji lewego skrzydła. W miarę możliwości znaki umieszcza

się w jednakowej odległości od krawędzi natarcia i spływu skrzydła. Górna część liter

i cyfr jest skierowana w stronę krawędzi natarcia skrzydła.

2.

Na statkach powietrznych cięższych od powietrza znaki rozpoznawcze umieszcza się również

albo na każdym boku kadłuba lub analogicznej konstrukcji pomiędzy skrzydłami i usterzeniem

ogonowym, albo na górnej połowie płaszczyzn pionowych usterzenia ogonowego. Znaki

na pojedynczym usterzeniu pionowym umieszcza się po jego obu stronach. W przypadku

gdy statek powietrzny ma więcej niż jedno usterzenie pionowe, znaki umieszcza się

na zewnętrznych powierzchniach tego usterzenia.

W przypadku gdy w konstrukcji statku powietrznego cięższego od powietrza nie ma elementów,

o których mowa w § 14, znaki rozpoznawcze umieszcza się w sposób zapewniający identyfikację

statku powietrznego.

1.

Znaki rozpoznawcze umieszcza się również na tabliczce tożsamości, mocowanej na statkach

powietrznych z wyjątkiem szybowców i motoszybowców.

2.

Głębokość napisu wyrytego na tabliczce tożsamości nie może być mniejsza niż 1 mm;

wysokość znaków napisu nie może być mniejsza niż 15 mm.

3.

Tabliczkę tożsamości wykonuje się z metalu ogniotrwałego lub innego materiału ognioodpornego

mającego odpowiednie właściwości fizyczne i mocuje na statku powietrznym w miejscu

dobrze widocznym w pobliżu głównego wejścia.

1.

Znaki i napisy inne niż znaki rozpoznawcze umieszcza się na statkach powietrznych

w odległości nie mniejszej niż 50 cm od znaków rozpoznawczych.

2.

W przypadku gdy znaki i napisy inne niż znaki rozpoznawcze umieszcza się w jednej

linii ze znakami rozpoznawczymi, ich wielkość nie może przekraczać 0,8 wielkości znaków

rozpoznawczych.

1.

Świadectwa rejestracji wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność.

2.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do znaków rozpoznawczych oraz innych znaków i napisów na statkach powietrznych oznakowanych

przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Traci moc rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych

zasad prowadzenia rejestru cywilnych statków powietrznych oraz znaków i napisów na

statkach powietrznych

(Dz. U. Nr 109, poz. 1034).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.