Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska

Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o

ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska.

1

Do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy

1)

kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. w zakresie

a)

przestrzegania przepisów o ochronie środowiska,

b)

przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania

zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu

na stan środowiska,

c)

przestrzegania przepisów dotyczących zawartości siarki w ciężkim oleju opałowym stosowanym

w instalacjach energetycznego spalania paliw oraz w oleju do silników statków żeglugi

śródlądowej,

d)

eksploatacji instalacji i urządzeń chroniących środowisko przed zanieczyszczeniem,

e)

przestrzegania przepisów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych,

f)

przestrzegania przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi

odpadami oraz o opłacie produktowej,

g)

postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263, z późn. zm., oraz z produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi te substancje,

h)

przestrzegania przepisów i uzyskanych na ich podstawie zezwoleń, z wyłączeniem kontroli

laboratoryjnej, w zakresie postępowania z organizmami genetycznie zmodyfikowanymi,

i)

przestrzegania przepisów o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,

j)

przestrzegania przepisów o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, z wyjątkiem

przepisów art. 41 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i

elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495, z późn. zm.,

k)

przestrzegania przepisów o bateriach i akumulatorach, z wyjątkiem przestrzegania przez

sprzedawców detalicznych i sprzedawców hurtowych przepisów art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 11, art. 31 ust. 3, art. 48-50, art. 53 oraz

art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. Nr 79, poz. 666, z późn. zm.;

1a

kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 391, z późn. zm.;

2)

prowadzenie państwowego monitoringu środowiska, w szczególności

a)

opracowywanie programów państwowego monitoringu środowiska,

b)

koordynacja realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska,

c)

gromadzenie informacji o środowisku w zakresie ujętym w programach państwowego monitoringu

środowiska,

d)

przetwarzanie zgromadzonych informacji o środowisku i dokonywanie ocen stanu środowiska,

e)

opracowywanie raportów o stanie środowiska,

f)

udział w międzynarodowej wymianie informacji o stanie środowiska, w tym koordynacja

współpracy z Europejską Agencją Środowiska, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia

2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji

i Obserwacji Środowiska

(Dz. Urz. UE L 126 z 21.05.2009, str. 13);

3)

podejmowanie decyzji wstrzymujących działalność prowadzoną z naruszeniem wymagań związanych

z ochroną środowiska lub naruszeniem warunków korzystania ze środowiska;

4)

przeciwdziałanie poważnym awariom oraz sprawowanie nadzoru nad usuwaniem ich skutków;

5)

wykonywanie zadań związanych ze zbieraniem danych do Europejskiego Rejestru Uwalniania

i Transferu Zanieczyszczeń oraz prowadzeniem Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu

Zanieczyszczeń;

6)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.;

7)

udział w przekazywaniu do użytkowania obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcia

mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

8)

wykonywanie zadań w zakresie zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawy;

9)

wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów;

10)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych

(Dz. U. Nr 138, poz. 865, z późn. zm.;

11)

kontrola wyrobów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku, podlegających ocenie

zgodności w zakresie spełniania przez nie zasadniczych lub innych wymagań dotyczących

ochrony środowiska;

12)

wykonywanie zadań z zakresu

a

ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. Nr 63, poz. 322 oraz z 2012 r. poz. 908),

b)

rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia

2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń

w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego

dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie

Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji

91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.),

c)

rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

w sprawie detergentów

(Dz. Urz. UE L 104 z 08.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 48, z późn. zm.),

d)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008 z dnia 17 czerwca

2008 r. dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów

(Dz. Urz. UE L 204 z 31.07.2008, str. 1, z późn. zm.),

e)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego

i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie

(WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.)

- w zakresie zagrożeń dla środowiska;

13

przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych

(Dz. U. Nr 122, poz. 695);

14)

wykonywanie pomiarów wielkości emisji oraz poziomu substancji lub energii występujących

w środowisku;

15)

prowadzenie badań referencyjnych i porównawczych;

16)

prowadzenie interkalibracyjnych porównań międzylaboratoryjnych;

17)

współdziałanie w zakresie ochrony środowiska z innymi organami kontroli, organami

ścigania i wymiaru sprawiedliwości, innymi organami administracji państwowej i organami

samorządu terytorialnego oraz obrony cywilnej, a także organizacjami społecznymi;

17a

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.;

18)

wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami.

2.

Zwierzchni nadzór nad wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje minister

właściwy do spraw środowiska.

3.

Inspekcja Ochrony Środowiska współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska i zastępcy wojewódzkich inspektorów ochrony

środowiska, którzy zostali powołani przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się

z dniem wejścia w życie ustawy wojewódzkimi inspektorami ochrony środowiska i zastępcami

wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska w rozumieniu przepisów ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Organami Inspekcji Ochrony Środowiska są

1)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska;

2)

wojewódzki inspektor ochrony środowiska jako organ rządowej administracji zespolonej

w województwie.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest centralnym organem administracji rządowej

nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Pracownicy wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska zatrudnieni na stanowiskach

urzędniczych na podstawie umowy o pracę z dniem wejścia w życie ustawy stają się pracownikami

służby cywilnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1706), z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska kieruje działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska.

2.

(uchylony).

3

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób

wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego

do spraw środowiska. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4

Zastępcę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powołuje minister właściwy do spraw

środowiska, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,

na wniosek Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Minister właściwy do spraw środowiska

odwołuje Zastępcę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4a

Stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska.

4b

Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ogłasza

się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

4c

Termin, o którym mowa w ust. 4b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4d

Nabór na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadza zespół, powołany

przez ministra właściwego do spraw środowiska, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

4e

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

4f

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 4e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

4g

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

4h

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

4i

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

4j

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4k

Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 4, powołuje Główny

Inspektor Ochrony Środowiska.

4l

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio ust. 4a-4j.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu

Ochrony Środowiska.

6.

W skład Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska mogą wchodzić: departamenty, wydziały,

zespoły terenowe, samodzielne stanowiska oraz laboratoria.

7.

Organizację Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska określa statut nadany, w drodze

rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw

środowiska.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, kierując działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska

1)

ustala ogólne kierunki działania Inspekcji Ochrony Środowiska oraz wydaje zalecenia

i wytyczne, określające sposób postępowania w trakcie realizacji zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1, oraz kontroluje stan ich realizacji;

2)

ustala szczegółowe zasady postępowania w przypadku wystąpienia poważnej awarii w zakresie

należącym do właściwości Inspekcji Ochrony Środowiska oraz zasady współdziałania z

innymi organami administracji publicznej;

3)

może wydawać wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska polecenia dotyczące podjęcia

określonych czynności i żądać będących w ich posiadaniu informacji o stanie środowiska

i jego ochronie oraz o zakresie i wynikach ich działania;

4)

organizuje i koordynuje kontrole podmiotów korzystających ze środowiska o zasięgu

lub znaczeniu ponadwojewódzkim;

5)

opracowuje wieloletnie programy państwowego monitoringu środowiska;

6)

dokonuje analiz i ocen

a)

przestrzegania przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 1,

b)

stanu środowiska;

7

prowadzi system informatyczny, o którym mowa w art. 28h ust. 1, i nadzoruje jego funkcjonowanie;

8)

organizuje szkolenia pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie wykonywania

zadań określonych w ustawie i w przepisach odrębnych;

9)

sporządza roczne sprawozdanie z działalności Inspekcji Ochrony Środowiska i przedkłada

je do akceptacji ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do 31 maja roku

następnego.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zakresie zadań określonych w art. 2 ust. 1 współpracuje

z

1)

organami państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

właściwymi organami innych państw na podstawie zawartych umów i porozumień;

3)

organizacjami międzynarodowymi.

1.

Stosunki pracy pracowników zatrudnionych w wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska

na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. z dniem 1 stycznia 2011 r. przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony.

2.

Do pracowników zatrudnionych w wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska na podstawie

mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy.

3.

Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego

w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub to stanowisko

były urzędnikami państwowymi zatrudnionymi w wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska

na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Do tych osób stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym w wojewódzkim inspektoracie

ochrony środowiska na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić w razie

1)

ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków członka korpusu służby

cywilnej, jeżeli wina pracownika jest oczywista;

2)

popełnienia przez pracownika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które uniemożliwia

dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym

wyrokiem.

5.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem, o którym mowa w ust. 4, bez wypowiedzenia

z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia uzyskania przez pracodawcę

wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska kieruje działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska

na obszarze województwa.

2.

Wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

3.

Stanowisko wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska może zajmować osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

5)

posiada co najmniej 5-letni staż pracy na stanowiskach związanych z zadaniami z zakresu

ochrony środowiska, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;

6)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując działalnością Inspekcji Ochrony

Środowiska na obszarze województwa

1)

wykonuje jej zadania zgodnie z ogólnymi kierunkami działania, zaleceniami i wytycznymi

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

ustala, w porozumieniu z wojewodą, kierunki działania oraz roczne plany pracy Inspekcji

Ochrony Środowiska w województwie;

3)

opracowuje i realizuje wojewódzkie programy monitoringu środowiska;

4)

dokonuje na obszarze województwa analiz i ocen

a)

przestrzegania przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 1,

b)

stanu środowiska;

5)

przedkłada Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska informacje o realizacji zadań

Inspekcji Ochrony Środowiska na obszarze województwa za dany rok w terminie do 15

lutego roku następnego oraz na żądanie, w każdym czasie.

5.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykonuje zadania przy pomocy wojewódzkiego

inspektoratu ochrony środowiska.

6.

Zastępców wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w liczbie do dwóch, powołuje

i odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

7.

Stanowisko zastępcy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska może zajmować osoba,

która spełnia warunki określone w ust. 3.

8.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, może tworzyć delegatury

wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska. Kierownik delegatury może, z upoważnienia

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, prowadzić sprawy i wydawać na terenie

swojego działania decyzje administracyjne.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zasady i sposób organizacji

wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska oraz ich delegatur, mając na względzie

zapewnienie ich sprawnego i jednolitego działania.

Pracownik wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska zatrudniony na stanowisku

urzędniczym, który w dniu wejścia w życie ustawy nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych

przewidzianych dla zajmowanego przez niego stanowiska, może być nadal zatrudniony

na tym stanowisku.

(uchylony).

Z dniem wejścia w życie ustawy laboratoria wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska

oraz laboratoria delegatur wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska stają się

laboratoriami w rozumieniu art. 28f ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za zgodą Głównego Inspektora Ochrony Środowiska,

może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych,

powiatom położonym na terenie województwa.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska z dniem wejścia w życie ustawy podejmuje działania

zmierzające do utworzenia systemu informatycznego Inspekcji Ochrony Środowiska „Ekoinfonet”.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska

organem właściwym jest, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska i jako organ wyższego stopnia ‒ Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

1.

Rada gminy, rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz w roku rozpatrują informację

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stanie środowiska na obszarze województwa.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska informuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta),

zarząd powiatu i zarząd województwa o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu

dla danego terenu.

2.

W związku z przedłożoną informacją, o której mowa w ust. 1, radzie powiatu służy prawo

do określania, w drodze uchwały, kierunków działania wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska w celu zapewnienia na danym obszarze należytej ochrony środowiska.

3.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia środowiska starosta lub wójt (burmistrz, prezydent

miasta) może skierować, zawierający uzasadnienie, wniosek do wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o podjęcie należących do jego zadań i kompetencji działań zmierzających

do usunięcia tego zagrożenia, gdy podjęcie działań wykracza poza zadania i kompetencje

odpowiednio starosty lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

4.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 2 oraz wniosek skierowany na podstawie ust. 3 nie

mogą dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, lecz powinny ustalać przedmiot

działań lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi i którego

zakres należy do właściwości wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

1.

Starosta, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść wniosku skierowanego na podstawie art. 8a ust. 3.

2.

Wniosek przekazany ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5 w zakresie

art. 4a ust. 1 pkt 7 oraz pkt 16 w zakresie rozdziału 4c, które wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Kontrolę wykonują Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzcy inspektorzy ochrony

środowiska oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwani

dalej „inspektorami”.

2.

Przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony

jest do

1

wstępu z niezbędnym sprzętem

a)

na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na którym prowadzona jest działalność

gospodarcza,

b)

do środków transportu;

1a

wstępu przez całą dobę wraz z niezbędnym sprzętem na teren niezwiązany z prowadzeniem

działalności gospodarczej;

2)

pobierania próbek, przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych czynności

kontrolnych w celu ustalenia na terenie kontrolowanej nieruchomości, w obiekcie lub

jego części, stanu środowiska oraz oceny tego stanu w świetle przepisów o ochronie

środowiska, a także indywidualnie określonych w decyzjach administracyjnych warunków

wykonywania działalności wpływającej na środowisko;

3)

żądania wstrzymania ruchu instalacji lub urządzeń oraz powstrzymania się od wykonywania

innych czynności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla pobrania próbek oraz przeprowadzenia

badań i pomiarów;

4)

oceny sposobu eksploatacji instalacji lub urządzeń, w tym środków transportu;

5)

oceny stosowanych technologii i rozwiązań technicznych;

6)

żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie

niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego;

7)

żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką

kontroli;

8)

żądania okazania dokumentów niezbędnych do wymierzenia mandatu lub kary grzywny;

9)

oceny sposobu wykonywania pomiarów emisji, ilości pobranej wody oraz odprowadzanych

ścieków przez jednostkę prowadzącą pomiary, w tym poprawności sposobu pobierania i

analizy próbek.

2a

Jeżeli pobranie próbek, przeprowadzenie niezbędnych badań lub wykonanie innych czynności

kontrolnych wymaga specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska może upoważnić do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem,

posiadającą taką wiedzę lub takie umiejętności.

2b

Do osoby, o której mowa w ust. 2a, stosuje się przepisy ust. 2 pkt 1, 2 i 9 oraz ust.

3.

3.

Upoważniony do kontroli inspektor jest uprawniony do poruszania się po terenie nieruchomości,

obiektu lub ich części oraz środków transportu, bez potrzeby uzyskiwania przepustki

oraz nie podlega rewizji osobistej przewidzianej w regulaminie wewnętrznym kontrolowanej

jednostki organizacyjnej; podlega on przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującym

w kontrolowanej jednostce organizacyjnej.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz kontrolowana osoba fizyczna,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o zakwaterowaniu sił

zbrojnych, obowiązani są umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli, w szczególności

umożliwić dokonanie czynności, o których mowa w art. 9 ust. 2.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo

komendanta Policji o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności

kontrolnych.

2.

Na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwy miejscowo komendant

Policji jest obowiązany do zapewnienia inspektorowi pomocy Policji w toku wykonywania

czynności kontrolnych.

1.

Z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza

kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej.

2.

Protokół podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub

kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia

i uwagi.

3.

W razie odmowy podpisania protokółu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający

podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu

organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.

1.

Na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może

1)

wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub osoby fizycznej;

2)

wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3)

wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

2.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna,

w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących

wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zażądać od kierownika kontrolowanej jednostki

organizacyjnej przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem

postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania go,

w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i o podjętych działaniach.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może upoważnić inspektora do wydania w trakcie

kontroli decyzji w przedmiocie wstrzymania

1)

działalności powodującej naruszenie wymagań ochrony środowiska, jeżeli zachodzi bezpośrednie

zagrożenie zdrowia lub życia ludzi albo bezpośrednie zagrożenie zniszczenia środowiska

w znacznych rozmiarach;

2)

oddania do użytku obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji niespełniających

wymagań ochrony środowiska.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672 i 675).

(uchylony).

Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 5 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych aktów prawa miejscowego wydanych

na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 5 i mogą być zmieniane.

W sprawach o wykroczenia przeciwko środowisku organom Inspekcji Ochrony Środowiska

przysługuje uprawnienie oskarżyciela publicznego także wtedy, gdy wniosek o ukaranie

za wykroczenie złożył inny uprawniony oskarżyciel.

W razie stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie kierownika jednostki organizacyjnej,

jej pracownika lub innej osoby fizycznej wyczerpuje znamiona przestępstwa przeciwko

środowisku, organy Inspekcji Ochrony Środowiska kierują do organu powołanego do ścigania

przestępstw zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, dołączając dowody dokumentujące

podejrzenie.

Ustawa wchodzi w życie w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą zwrócić się do każdego organu administracji

państwowej i rządowej oraz organu samorządu terytorialnego o udzielenie informacji

lub udostępnienie dokumentów i danych związanych z ochroną środowiska.

2.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności

organów, o których mowa w ust. 1, organy Inspekcji Ochrony Środowiska kierują wystąpienie,

którego treścią może być w szczególności wniosek o

1)

wszczęcie postępowania administracyjnego;

2)

dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu.

3.

W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 2, organom Inspekcji Ochrony

Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu

przed sądem administracyjnym.

1.

Inspekcja Ochrony Środowiska współdziała w wykonywaniu czynności kontrolnych z innymi

organami kontroli, w tym z Państwową Inspekcją Sanitarną, organami administracji państwowej

i rządowej, organami samorządu terytorialnego, organami obrony cywilnej oraz organizacjami

społecznymi.

2.

Współdziałanie to obejmuje w szczególności

1)

(uchylony);

1a)

rozpatrywanie wniosków o przeprowadzenie kontroli, składanych przez organy jednostek

samorządu terytorialnego;

2)

przekazywanie właściwym organom administracji państwowej i rządowej oraz organom samorządu

terytorialnego informacji o wynikach kontroli przeprowadzonych przez Inspekcję Ochrony

Środowiska;

3)

wymianę informacji o wynikach kontroli;

4)

wymianę z organami celnymi i Strażą Graniczną informacji związanych ze sprowadzaniem

do kraju towarów, których wwóz jest zakazany lub ograniczony ze względu na ochronę

środowiska;

5)

współpracę ze Strażą Graniczną w wykonywaniu kontroli w strefie nadgranicznej;

6)

współpracę z organami Państwowej Straży Pożarnej w zakresie przeciwdziałania poważnym

awariom.

3

Przeprowadzenie kontroli nieobjętej planem kontroli Inspekcji Ochrony Środowiska mogą

zarządzić wojewoda lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

4.

Inspekcja Ochrony Środowiska udziela pomocy organom samorządu terytorialnego w realizacji

ich zadań kontrolnych w zakresie ochrony środowiska.

5.

(uchylony).

1.

Koszty pobierania próbek oraz wykonywania pomiarów i analiz, na podstawie których

stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne

lub osoby fizyczne, których działalność jest źródłem naruszania tych wymagań.

2.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1, ustala w drodze decyzji organ Inspekcji

Ochrony Środowiska stwierdzający naruszenie wymagań ochrony środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, kierując się potrzebą zapewnienia proporcjonalności kosztów,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób ustalania kosztów ponoszonych w

związku z prowadzeniem

1)

kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska;

2)

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącym

przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, oraz w sprawie ustalenia lokalizacji autostrad oraz dróg ekspresowych wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym

i postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli zgłosi swój udział w postępowaniu.

(uchylony).

(uchylony).

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podejmować wszelkie czynności należące do

właściwości wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jeśli uzna to za celowe ze

względu na wagę lub zawiłość sprawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 9 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9x ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3, art. 9y ust.

1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3 oraz art. 9z ust. 1‒3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2013 r.;

3)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9z ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2013 r.

1.

Tworzy się państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje zadania wynikające z odrębnych ustaw, zobowiązań

międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych potrzeb wynikających z polityki

ekologicznej państwa.

3.

Państwowy monitoring środowiska realizowany jest na podstawie

1)

wieloletnich programów państwowego monitoringu środowiska opracowanych przez Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska i zatwierdzanych przez ministra właściwego do spraw

środowiska;

2)

wojewódzkich programów monitoringu opracowanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska i zatwierdzonych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4.

Wojewódzkie programy monitoringu zawierają zadania określone w wieloletnich programach

państwowego monitoringu środowiska.

5

Programy państwowego monitoringu środowiska obejmują, dla poszczególnych elementów

środowiska, zadania

1)

krajowe;

2)

regionalne (wojewódzkie i międzywojewódzkie);

3)

lokalne.

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

Działalność państwowego monitoringu środowiska koordynują organy Inspekcji Ochrony

Środowiska, w tym

1)

zadania krajowe i regionalne - Główny Inspektor Ochrony Środowiska;

2)

zadania lokalne - wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w uzgodnieniu z Głównym

Inspektorem Ochrony Środowiska.

1.

Organy administracji rządowej oraz samorządowej, prowadzące rejestry, wykazy, pomiary,

analizy i obserwacje stanu środowiska, są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania

danych o stanie środowiska uzyskanych w trakcie ich działalności dla potrzeb państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Informacje o środowisku i jego ochronie na obszarze województwa objęte państwowym

monitoringiem środowiska są gromadzone przez wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska

i przekazywane Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

3.

(uchylony).

Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala sposób gromadzenia i przetwarzania danych

oraz zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w art. 25 ust. 2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska opracowuje, nie rzadziej niż raz na 4 lata, raport

o stanie środowiska w Polsce, uwzględniając w szczególności dane z państwowego monitoringu

środowiska.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw środowiska może, dla celów kontroli i badań stanu środowiska,

określić, w drodze rozporządzenia, warunki i metody prowadzenia pomiarów wielkości

emisji oraz stężeń i poziomów substancji lub energii w środowisku, uwzględniając zobowiązania

międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej oraz postęp w zakresie technik pomiarowych.

1.

Inspekcja Ochrony Środowiska zapewnia informowanie społeczeństwa o stanie środowiska.

2.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska nieodpłatnie udostępnia organom administracji

informacje, o których mowa w art. 25 ust. 2.

3.

Na wniosek producenta zamierzającego prowadzić ekologiczne gospodarstwo rolne właściwy

organ Inspekcji Ochrony Środowiska wydaje zaświadczenie informujące, że na terenie,

na którym położone jest gospodarstwo rolne, nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych

stężeń szkodliwych substancji zanieczyszczających powietrze i wodę.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą

w środowisku i szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493, z późn. zm., które wystąpiły na terenie kraju.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi w formie

elektronicznej.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę zakres informacji wymagany

do sporządzania raportów dla Komisji Europejskiej dotyczących doświadczeń nabytych

podczas stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności za zapobieganie szkodom

w środowisku i naprawę szkód w środowisku oraz potrzebę zapewnienia dostępu do informacji

o środowisku, określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinny być

zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, sposób prowadzenia rejestru oraz sposób

udostępniania danych zawartych w rejestrze.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska, w terminie do końca lutego każdego roku, zbiorczą informację

na temat zawartości rejestru, o którym mowa w art. 28a ust. 1, za rok poprzedni.

W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony środowiska bezpośrednie

zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku mogą mieć skutki na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Główny

Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa, na którego

terytorium skutki te mogą wystąpić.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji o bezpośrednim zagrożeniu

szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku, które zostały spowodowane na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a których

skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia

o tym właściwy organ ochrony środowiska, o którym mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

Przepisów art. 28c i 28d nie stosuje się do poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

W wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska oraz ich delegaturach mogą działać

laboratoria.

2.

Do zadań laboratoriów, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

wykonywanie badań, pomiarów i analiz w związku z realizacją zadań, o których mowa

w art. 2 ust. 1;

2)

współpraca z krajowym laboratorium referencyjnym i wzorcującym w zakresie wdrażania

systemów jakości, metodyk badawczych oraz aparatury pomiarowej;

3)

udział w interkalibracyjnych porównaniach międzylaboratoryjnych i badaniach biegłości.

3.

Pobieranie próbek oraz badania, pomiary i analizy w związku z realizacją zadań, o

których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, wykonują laboratoria, o których mowa w ust. 1, posiadające akredytację

w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm..

4.

W zakresie, w jakim laboratoria, o których mowa w ust. 3, nie posiadają akredytacji,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zawrzeć umowę o pobranie próbek i wykonanie

badań i analiz z inną jednostką posiadającą akredytację w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

5.

Laboratoria, o których mowa w ust. 1, mogą pozyskiwać środki finansowe z tytułu sprzedaży

usług zleconych, w szczególności w zakresie

1)

badań laboratoryjnych, badań i pomiarów środowiskowych i innych czynności dotyczących

oceny jakości stanu ochrony środowiska;

2)

prowadzenia szkoleń i egzaminów.

6.

Środki pochodzące z wykonywanych przez laboratoria, o których mowa w ust. 1, usług,

o których mowa w ust. 5, stanowią dochody budżetu państwa.

1.

W Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska tworzy się krajowe laboratorium referencyjne

i wzorcujące.

2.

Krajowe laboratorium referencyjne i wzorcujące wykonuje zadania w zakresie jakości

badań powietrza atmosferycznego.

3.

Do zadań krajowego laboratorium referencyjnego i wzorcującego należy zapewnienie nadzoru

nad jakością badań powietrza atmosferycznego wykonywanych przez laboratoria, o których

mowa w art. 28f ust. 1, w szczególności poprzez

1)

organizowanie i wykonywanie interkalibracyjnych porównań międzylaboratoryjnych przez

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

ujednolicanie metod i procedur badawczych;

3)

wdrażanie nowych metod badawczych;

4)

szkolenie pracowników laboratoriów, o których mowa w art. 28f ust. 1, w zakresie nowych

metod badawczych;

5)

współpracę z laboratoriami referencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej;

6)

gromadzenie i rozpowszechnianie informacji dotyczących metod badawczych stosowanych

przez laboratoria referencyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.

4.

Krajowe laboratorium referencyjne i wzorcujące może wykonywać zadania w zakresie jakości

badań

1)

wód śródlądowych;

2)

hałasu;

3)

pól elektromagnetycznych;

4)

pomiarów emisji.

1.

Tworzy się system informatyczny Inspekcji Ochrony Środowiska „Ekoinfonet”, zwany dalej

„Ekoinfonetem”, za pomocą którego są zbierane, przechowywane, przetwarzane i udostępniane

dane dotyczące przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny

stanu środowiska, uzyskiwane w trakcie realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust.

1.

2.

Ekoinfonet obejmuje dane, o których mowa w ust. 1, przekazywane przez

1)

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska

1)

organizuje szkolenia specjalistyczne w zakresie obsługi Ekoinfonetu;

2)

zapewnia sprzęt informatyczny i oprogramowanie do obsługi Ekoinfonetu.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres, sposób

oraz tryb zbierania i udostępniania danych, o którym mowa w ust. 1, kierując się koniecznością

uzyskania danych niezbędnych do oceny przestrzegania przepisów ochrony środowiska

oraz badania i oceny stanu środowiska, a także sporządzania sprawozdań w tym zakresie.

1.

Integralną częścią Ekoinfonetu jest Krajowe Repozytorium Danych o Stanie i Ochronie

Środowiska, zwane dalej „Krajowym Repozytorium”, w którym są gromadzone i archiwizowane

dane, o których mowa w art. 28h ust. 1.

2.

Krajowe Repozytorium jest prowadzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

3.

Dane z Krajowego Repozytorium stanowią materiały archiwalne w rozumieniu ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016).

Korzystający z danych z Krajowego Repozytorium lub je przetwarzający jest obowiązany

podać w wytwarzanych informacjach, że dane te pochodzą z Krajowego Repozytorium.

W zakresie przeciwdziałania poważnym awariom do Inspekcji Ochrony Środowiska należy

1)

kontrola podmiotów, których działalność może stanowić przyczynę powstania poważnej

awarii;

2)

prowadzenie szkoleń dla organów administracji oraz podmiotów, o których mowa w pkt

1;

3)

badanie przyczyn powstawania oraz sposobów likwidacji skutków poważnych awarii dla

środowiska;

4)

prowadzenie rejestru zakładów, których działalność może być przyczyną wystąpienia

poważnej awarii, w tym zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii i o dużym

ryzyku wystąpienia awarii w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Inspekcja Ochrony Środowiska współdziała w akcji zwalczania poważnej awarii z organami

właściwymi do jej prowadzenia oraz sprawuje nadzór nad usuwaniem skutków tej awarii.

1.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują kontroli co najmniej raz w roku w zakładach

o dużym ryzyku wystąpienia awarii, a co najmniej raz na 2 lata ‒ w zakładach o zwiększonym

ryzyku wystąpienia awarii.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr poważnych awarii.

3.

Organy administracji właściwe do zwalczania poważnych awarii obowiązane są do informowania

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o poważnych awariach, które miały miejsce w

kraju, oraz o ich ewentualnych skutkach transgranicznych.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, kryteria charakteryzujące

poważne awarie, objęte obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3, oraz terminy

tego zgłoszenia i zakres zawartych w nim informacji, kierując się rodzajem i wielkością

zakładu lub środka transportu, rodzajem, kategorią i ilością substancji niebezpiecznej,

która przedostała się do środowiska, rodzajem i zakresem szkody w środowisku oraz

tym, aby nadsyłane informacje umożliwiały analizę przyczyn poważnych awarii oraz poszukiwanie

najlepszych środków zapobiegawczych, jak również skutecznych metod likwidacji skutków

poważnych awarii, a także najlepszych sposobów prowadzenia akcji ratowniczej.

1.

Kto

1)

w wyznaczonym terminie nie informuje organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie

wykonania zarządzeń pokontrolnych albo o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub

innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień,

2)

niezgodnie z prawdą informuje organ Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń

pokontrolnych lub przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego

prawem,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.

2.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięty).

(pominięty).

1.

Wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska wstępują, z dniem wejścia w życie ustawy,

w stosunki prawne odpowiednich Ośrodków (Samodzielnych Pracowni) Badań i Kontroli

Środowiska.

2.

Mienie i środki finansowe pozostające w dyspozycji Ośrodków (Samodzielnych Pracowni)

Badań i Kontroli Środowiska przejmują, z dniem wejścia w życie ustawy, wojewódzcy

inspektorzy ochrony środowiska.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zarządzić przekazanie przez wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska określonych składników mienia, o których mowa w ust.

2, innemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4.

(pominięty).

(pominięty).

1.

Pracownicy dotychczasowych Ośrodków (Samodzielnych Pracowni) Badań i Kontroli Środowiska

stają się pracownikami Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska z dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

Pracownicy, o których mowa w ust. 1, mogą, w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia

w życie ustawy, złożyć Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oświadczenie o wypowiedzeniu

stosunku pracy albo wniosek o jego rozwiązanie za porozumieniem stron, który powinien

być uwzględniony w terminie nie dłuższym niż obowiązujący w danym stosunku pracy okres

wypowiedzenia. Rozwiązanie stosunku pracy na zasadach przewidzianych w niniejszym

ustępie pociąga za sobą skutki, jakie prawo wiąże z rozwiązaniem umowy o pracę przez

zakład pracy za wypowiedzeniem z powodu likwidacji zakładu pracy.

1.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, które

zaistniały przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynikały z działalności, która została

zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia

2007 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 32, w brzmieniu dotychczasowym,

z tym że organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

(pominięty).

Starostowie niezwłocznie po wejściu w życie ustawy przekażą właściwym wojewodom

1)

akta spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz z pełną

posiadaną dokumentacją;

2)

rejestry, o których mowa w art. 110 ustawy zmienianej w art. 32 w brzmieniu dotychczasowym.

Główny Inspektorat Ochrony Środowiska oraz wojewódzkie inspektoraty ochrony środowiska

są jednostkami budżetowymi.

Rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, obejmujący

wszystkie zgłoszone od dnia 30 kwietnia 2007 r. przypadki wystąpienia bezpośrednich

zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, uruchamia się do dnia 30 kwietnia

2008 r.

Postępowanie w sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem

wejścia w życie ustawy prowadzi się zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska

zbiorczą informację na temat zawartości rejestru bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku

i szkód w środowisku za rok 2007 do dnia 31 grudnia 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

- które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 ‒ który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 listopada 2008 r., z wyjątkiem art. 121 i 123 ust.

1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135−139,

141−143, 145−147, 149−156, 158, 159, 161−185 oraz 187−189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.