Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

2.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu

1)

pełnego i produktywnego zatrudnienia;

2)

rozwoju zasobów ludzkich;

3)

osiągnięcia wysokiej jakości pracy;

4)

wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej;

5

zwiększania mobilności na rynku pracy.

3.

Ustawa ma zastosowanie do

1)

obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

za granicą u pracodawców zagranicznych;

2)

cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

a)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

b)

obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej,

c)

obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy

mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa

ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,

d)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy,

e)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na osiedlenie się,

f)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich,

g)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm.,

h)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej jako członkowie rodziny cudzoziemca, o którym

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 lub art. 54 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony,

i)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt tolerowany,

j)

korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,

k

ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie statusu uchodźcy i małżonków,

w imieniu których występują z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, którzy posiadają

zaświadczenie wydane na podstawie art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680),

l

którym udzielono ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

cudzoziemców - członków rodzin cudzoziemców, o których mowa w pkt 2 lit. a-c;

4

cudzoziemców - członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo po złożeniu wniosku

o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich przebywają

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Wspólnot Europejskich posiadali zezwolenie na zamieszkanie na czas

oznaczony;

5

cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4

Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują

osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz lit. i, j, l oraz cudzoziemcom

- członkom rodzin obywateli polskich.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

akademickim biurze karier - oznacza to jednostkę działającą na rzecz aktywizacji zawodowej

studentów i absolwentów szkoły wyższej, prowadzoną przez szkołę wyższą lub organizację

studencką, do której zadań należy w szczególności

a)

dostarczanie studentom i absolwentom szkoły wyższej informacji o rynku pracy i możliwościach

podnoszenia kwalifikacji zawodowych,

b)

zbieranie, klasyfikowanie i udostępnianie ofert pracy, staży i praktyk zawodowych,

c)

prowadzenie bazy danych studentów i absolwentów uczelni zainteresowanych znalezieniem

pracy,

d)

pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu odpowiednich kandydatów na wolne miejsca pracy oraz

staże zawodowe,

e)

pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;

2)

bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub

lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną

i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w

pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej

pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia

zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole,

z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego

z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych,

zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym

urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat,

b

nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.,

c

nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej,

renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia

za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia

pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,

zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego,

zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

d)

nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm., o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega

ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub

domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha

przeliczeniowe,

e)

nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów

specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,

obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości

przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych

ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku

rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy

jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,

f

nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu

wniosku o wpis

-

zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania

działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

-

nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności

gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,

g

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z

wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru

elektronicznego,

h)

nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego

wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych

przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,

i)

nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,

j

nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego,

specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego

wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego

okresu jego pobierania,

k)

nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art.

70 ust. 6,

l

nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego,

z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników;

2a)

(uchylony);

3)

bezrobotnym do 25 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który do dnia zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 roku życia;

4)

bezrobotnym powyżej 50 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który w dniu zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia;

5

bezrobotnym długotrwale - oznacza to bezrobotnego pozostającego w rejestrze powiatowego

urzędu pracy łącznie przez okres ponad 12 miesięcy w okresie ostatnich 2 lat, z wyłączeniem

okresów odbywania stażu i przygotowania zawodowego dorosłych;

6)

bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych - oznacza to bezrobotnego nieposiadającego

kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem,

zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania

zawodu;

7)

cudzoziemcu - oznacza to osobę nieposiadającą obywatelstwa polskiego;

8)

członku rodziny - oznacza to

a)

osobę pozostającą z obywatelem polskim lub cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2, w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

zstępnego, obywatela polskiego lub cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającego

na jego utrzymaniu;

9)

dodatku aktywizacyjnym - oznacza to kwotę wypłaconą osobie, która będąc bezrobotnym

posiadającym prawo do zasiłku, podjęła samodzielnie lub w wyniku skierowania przez

powiatowy urząd pracy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową;

9a

doświadczeniu zawodowym - oznacza to doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia,

wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej przez

okres co najmniej 6 miesięcy;

9b

EURES - oznacza to europejskie służby zatrudnienia państw, o których mowa w art. 1

ust. 3 pkt 2 lit. a-c, realizujące działania obejmujące w szczególności pośrednictwo

pracy wraz z doradztwem w zakresie mobilności na rynku pracy we współpracy ze związkami

zawodowymi i organizacjami pracodawców;

10)

(uchylony);

10a)

indywidualnym planie działania - oznacza to plan działań obejmujący podstawowe usługi

rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub

poszukującego pracy;

11

innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie

umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo

w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

lub spółdzielni usług rolniczych;

12)

koszcie szkolenia - oznacza to

a)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej,

b

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków w przypadku osób nieposiadających

prawa do stypendium oraz osób posiadających prawo do stypendium, o którym mowa w art.

41 ust. 3b,

c

koszty przejazdu, a w przypadku gdy szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż

miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania i wyżywienia,

d)

koszty badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych,

e)

koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych

uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych

do wykonywania danego zawodu;

12a

minimalnym wynagrodzeniu za pracę - oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za

pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy

ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314);

13)

nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej innej pracy zarobkowej - oznacza to

a)

zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez potwierdzenia na piśmie w wymaganym terminie

rodzaju zawartej umowy i jej warunków,

b)

niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia

społecznego,

c)

podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy,

d)

(uchylona),

e

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na pracę,

w przypadkach gdy jest ono wymagane, lub powierzenie wykonywania pracy na innych warunkach

lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art.

88i,

f)

(uchylona);

14

nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to wykonywanie pracy przez

cudzoziemca, który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go

do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub którego podstawa pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który

wykonuje pracę bez zezwolenia, w przypadkach gdy jest ono wymagane, lub na innych

warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem

art. 88i, lub bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnoprawnych;

15)

(uchylony);

16

odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają

ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje

lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu

zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas

dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza

3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości

co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu

pracy;

16a

ofercie pracy - oznacza to wolne od wymagań naruszających zasadę równego traktowania

w zatrudnieniu, w rozumieniu przepisów prawa pracy, zgłoszenie przez pracodawcę do

powiatowego urzędu pracy co najmniej jednego wolnego miejsca zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej w określonym zawodzie lub specjalności w celu uzyskania pomocy w

znalezieniu odpowiedniego pracownika;

17)

organach zatrudnienia - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów,

marszałków województw i starostów;

18)

organizacji pozarządowej - oznacza to niebędące jednostkami sektora finansów publicznych

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej, utworzone na podstawie

przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia, z wyjątkiem partii politycznych

i utworzonych przez nie fundacji;

19)

osobie samotnie wychowującej dzieci - oznacza to osobę samotnie wychowującą co najmniej

jedno dziecko w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

20)

osobie współpracującej - oznacza to osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą

działalność oraz zleceniobiorcami w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

21)

osobie zależnej - oznacza to osobę wymagającą ze względu na stan zdrowia lub wiek

stałej opieki, połączoną więzami rodzinnymi lub powinowactwem z osobą objętą usługami

lub instrumentami rynku pracy lub pozostającą z nią we wspólnym gospodarstwie domowym;

21a

partnerstwie transgranicznym EURES - oznacza to działania w ramach sieci EURES w regionach

przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzone przez Komisję Europejską na

podstawie odrębnych procedur, realizowane na podstawie umowy przez służby zatrudnienia,

związki zawodowe i organizacje pracodawców z państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c;

21b

podmiocie powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza to jednostkę

organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej lub osobę fizyczną, która

na podstawie umowy lub innego stosunku prawnego powierza wykonywanie pracy cudzoziemcowi;

22

poszukującym pracy - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub

cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, poszukujących zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym

urzędzie pracy;

23)

pozarolniczej działalności - oznacza to pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych;

23a)

pracach społecznie użytecznych - oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez

prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo

zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej;

24

przychodach - oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa,

działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy,

podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

25)

pracodawcy - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości

prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika;

26)

pracach interwencyjnych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które

nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze starostą i ma na celu wsparcie osób będących

w szczególnej sytuacji na rynku pracy, o których mowa w art. 49;

26a)

projektach - oznacza to projekty w rozumieniu art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, z późn. zm. realizujące działania w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych wynikające z programów

operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu

Pracy;

27

pożyczce szkoleniowej - oznacza to pożyczkę udzieloną z Funduszu Pracy na sfinansowanie

kosztów szkolenia podejmowanego bez skierowania powiatowego urzędu pracy na to szkolenie;

27a

praktycznej nauce zawodu dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych

umożliwiającą uzyskanie świadectw potwierdzających kwalifikację w zawodzie lub w przypadku

osób posiadających wykształcenie zasadnicze zawodowe lub średnie dyplomu potwierdzającego

kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających wszystkie kwalifikacje

wyodrębnione w danym zawodzie lub świadectwa czeladniczego;

27b

programach specjalnych - oznacza to zespół działań mających na celu dostosowanie posiadanych

lub zdobycie nowych kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz wsparcie zagrożonych

likwidacją lub istniejących i tworzonych miejsc pracy;

27c

projektach pilotażowych - oznacza to przedsięwzięcia inicjowane i realizowane przez

publiczne służby zatrudnienia samodzielnie lub we współpracy z innymi instytucjami

rynku pracy, polegające na wdrażaniu nowych metod, narzędzi i sposobów pomocy bezrobotnym,

poszukującym pracy lub pracodawcom w celu przygotowywania rozwiązań o charakterze

systemowym;

28)

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne wynagrodzenie w poprzednim kwartale,

od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na

podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych;

29)

przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to

a)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników,

zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u

pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

b)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy,

jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych,

produkcyjnych albo technologicznych,

c)

wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy

lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego

w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania

przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy,

d

rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1 z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika;

29a

przygotowaniu zawodowym dorosłych - oznacza to instrument aktywizacji w formie praktycznej

nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy dorosłych, realizowany bez nawiązania

stosunku pracy z pracodawcą, według programu obejmującego nabywanie umiejętności praktycznych

i wiedzy teoretycznej, zakończonego egzaminem;

29b

przyuczeniu do pracy dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych,

umożliwiającą uzyskanie wybranych kwalifikacji zawodowych lub umiejętności potwierdzonych

zaświadczeniem;

30)

(uchylony);

31)

(uchylony);

32)

robotach publicznych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac organizowanych przez gminy, organizacje pozarządowe

statutowo zajmujące się problematyką: ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury

fizycznej i turystyki, opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także

spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków

samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych,

spółek wodnych i ich związków;

33)

(uchylony);

34)

stażu - oznacza to nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania

pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą;

35

stypendium - oznacza to kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu lub innej uprawnionej

osobie w okresie odbywania szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, studiów

podyplomowych, stażu oraz w okresie nauki w szkole ponadgimnazjalnej albo w szkole

wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych;

36)

staroście - oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu,

sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy;

36a

specyficznych elementach wspierających zatrudnienie - oznacza to finansowanie z Funduszu

Pracy racjonalnych wydatków innych niż usługi i instrumenty rynku pracy, niezbędnych

do realizacji działań dostosowanych do indywidualnych potrzeb uczestników programu

specjalnego, adekwatnych do uwarunkowań lokalnego rynku pracy;

37)

szkoleniu - oznacza to pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie

lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych

do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

38)

składkach na ubezpieczenia społeczne - oznacza to składki na ubezpieczenia emerytalne,

rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek;

39)

(uchylony);

40)

wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy

zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do

rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są

spółkami kapitałowymi w organizacji;

41)

zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych;

42)

zajęciach aktywizacyjnych - oznacza to zajęcia dla bezrobotnych i poszukujących pracy,

które mają na celu przygotowanie ich do samodzielnego poszukiwania i podjęcia zatrudnienia

oraz innej pracy zarobkowej;

43)

zatrudnieniu - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego oraz umowy o pracę nakładczą;

43a

zezwoleniu na pracę - oznacza to decyzję właściwego organu, uprawniającą cudzoziemca

do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach określonych

w ustawie oraz w tej decyzji;

44)

zwolnieniu monitorowanym - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w związku z którym są świadczone usługi rynku

pracy dla pracowników będących w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku

służbowego, a także zagrożonych wypowiedzeniem;

45

żołnierzach rezerwy - oznacza to osoby zwolnione z zawodowej służby wojskowej Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym status żołnierza rezerwy przysługuje

przez okres 36 miesięcy od dnia zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

2

Nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego

1)

wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach

określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli

wolontariusz przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie z korzystającym;

2)

odbywanie praktyki absolwenckiej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich

(Dz. U. Nr 127, poz. 1052), jeżeli praktykant przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy umowę o praktykę

absolwencką.

3

Koszty badań lekarskich lub psychologicznych mających na celu

1)

stwierdzenie zdolności bezrobotnego do wykonywania pracy, uczestnictwa w szkoleniu

lub przygotowaniu zawodowym dorosłych, odbywania stażu, wykonywania prac społecznie

użytecznych,

2)

określenie szczególnych predyspozycji psychofizycznych wymaganych do wykonywania zawodu

- przeprowadzanych na wniosek powiatowego urzędu pracy, są finansowane z Funduszu

Pracy.

Przepisy ustawy chronią przestrzeganie zasady równego traktowania w dostępie i korzystaniu

z usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy bez względu na płeć, rasę, pochodzenie

etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub

orientację seksualną.

Do postępowań o naruszenie zasady równego traktowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej

w zakresie równego traktowania

(Dz. U. Nr 254, poz. 1700).

1.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane na podstawie uchwalanego przez Radę Ministrów

Krajowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia, zawierającego zasady realizacji Europejskiej

Strategii Zatrudnienia, zwanego dalej „Krajowym Planem Działań”, oraz w oparciu o

inicjatywy samorządu gminy, powiatu, województwa i partnerów społecznych.

2

Projekt Krajowego Planu Działań przygotowuje minister właściwy do spraw pracy przy

współudziale w szczególności: ministra właściwego do spraw gospodarki, ministra właściwego

do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego,

ministra właściwego do spraw rozwoju wsi oraz ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego.

3

Krajowy Plan Działań określa w szczególności

1)

cele i kierunki działań zgodne z priorytetami polityki państwa w dziedzinie rynku

pracy;

2)

przewidywaną wysokość środków finansowych, w tym Funduszu Pracy oraz budżetu państwa,

na dofinansowanie działań wynikających z Krajowego Planu Działań;

3)

wskaźniki efektywności Krajowego Planu Działań.

4

Samorząd województwa na podstawie Krajowego Planu Działań, uwzględniając strategię

rozwoju województwa oraz strategię wojewódzką w zakresie polityki społecznej, o których

mowa w odrębnych przepisach, przygotowuje corocznie regionalny plan działań na rzecz

zatrudnienia, określający priorytetowe grupy bezrobotnych i innych osób wymagających

wsparcia - po zasięgnięciu opinii powiatowych jednostek samorządu terytorialnego oraz

partnerów społecznych.

5.

Rada Ministrów w ramach Krajowego Planu Działań może przyjąć rządowe programy promocji

zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, mające na celu aktywizację zawodową bezrobotnych.

6.

(uchylony).

1.

Minister właściwy do spraw pracy realizuje zadania na rzecz rynku pracy przez

1)

przygotowywanie i koordynację realizacji Krajowego Planu Działań;

2)

koordynację publicznych służb zatrudnienia, w szczególności przez

a)

realizowanie zadań wynikających z funkcji dysponenta Funduszu Pracy,

b)

określanie instrumentów stymulujących rozwój kształcenia ustawicznego rozumianego

jako kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy

ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do bezrobotnych, poszukujących

pracy, pracowników i pracodawców,

c

tworzenie, rekomendowanie i upowszechnianie narzędzi, metod i zasobów informacyjnych

na potrzeby poradnictwa zawodowego, pośrednictwa pracy, organizacji szkoleń, przygotowania

zawodowego dorosłych lub innych form pomocy określonej w ustawie,

d

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez realizowanie

i koordynowanie działań w województwach i powiatach w zakresie udziału publicznych

służb zatrudnienia w sieci EURES oraz koordynowanie partnerstw transgranicznych EURES,

na terenie działania tych partnerstw,

e)

reprezentowanie publicznych służb zatrudnienia wobec publicznych służb zatrudnienia

innych państw,

f)

realizowanie postanowień i koordynowanie działań wynikających z umów międzynarodowych

i innych porozumień zawartych z partnerami zagranicznymi w zakresie przepływu pracowników;

3)

(uchylony);

4)

zapewnianie jednolitości stosowania prawa, w szczególności przez

a)

udzielanie wyjaśnień dotyczących stosowania przepisów ustawy,

b)

ustalanie standardów realizacji usług rynku pracy świadczonych przez publiczne służby

zatrudnienia;

5

sporządzanie i przedkładanie Radzie Ministrów, okresowych sprawozdań z realizacji

Krajowego Planu Działań;

6)

planowanie i realizowanie we współpracy z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego

zadań w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu, łagodzenia

skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, realizowanych przez instytucje

rynku pracy wynikających z programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego

Funduszu Społecznego, w zakresie należącym do kompetencji ministra właściwego do spraw

pracy;

7)

dążenie do uzyskania wysokiego poziomu i rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności

przez

a)

prowadzenie badań i analiz rynku pracy,

b)

ustalanie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy,

c

koordynowanie opracowywania i rekomendowanie standardów kwalifikacji zawodowych dla

zawodów występujących w klasyfikacji zawodów i specjalności,

d

koordynowanie opracowywania i rekomendowanie modułowych programów szkoleń zawodowych

dla potrzeb rynku pracy,

e

prowadzenie i udostępnianie internetowych baz danych z zakresu rynku pracy, w szczególności

dotyczących ofert pracy, instytucji szkoleniowych, klasyfikacji zawodów i specjalności,

standardów kwalifikacji zawodowych, modułowych programów szkolenia zawodowego,

f

inicjowanie, realizowanie i koordynowanie projektów pilotażowych,

g

upowszechnianie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie

oraz pomocy świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia;

8)

wprowadzanie i rozwijanie w publicznych służbach zatrudnienia systemów teleinformatycznych

zapewniających spójny system obsługi rynku pracy oraz prowadzenie i udostępnianie

internetowej bazy ofert pracy.

1a.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego realizuje zadania z zakresu

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności przez pełnienie

funkcji instytucji łącznikowej.

2

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu minimalnych wymagań dla systemu teleinformatycznego

lub oprogramowania stosowanego w publicznych służbach zatrudnienia zawierającego strukturę,

wymaganą minimalną funkcjonalność, wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa,

wydajności i rozwoju systemu oraz zakres komunikacji między elementami struktury systemu,

w tym zestawienie struktur dokumentów elektronicznych, formatów danych oraz protokołów

komunikacyjnych i szyfrujących, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235),

2)

sposób postępowania w zakresie stwierdzania zgodności oprogramowania z opisem minimalnych

wymagań oraz ogłaszania terminu dostosowania oprogramowania,

3)

sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu wymagań określających minimalny zakres

informacji o rynku pracy udostępnianej przez publiczne służby zatrudnienia oraz standardów

obowiązujących w zakresie prezentacji tej informacji na stronach internetowych publicznych

służb zatrudnienia

- mając na uwadze zapewnienie spójności systemów teleinformatycznych stosowanych w

publicznych służbach zatrudnienia, w szczególności w zakresie jednorodności zakresu

i rodzaju danych, która umożliwi ich scalanie w zbiór centralny, a także zachowanie

zgodności z minimalnymi wymaganiami i sposobem stwierdzania zgodności oprogramowania,

określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

3.

Publiczne służby zatrudnienia używają oprogramowania, które jest zgodne z wymaganiami

określonymi przez ministra właściwego do spraw pracy w przepisach wydanych na podstawie

ust. 2.

4

Minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane

dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń,

a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy,

gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz

może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych.

5

Publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych

na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji

zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3,

lub narzędzia określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c.

6

Dane z rejestru utworzonego na podstawie ust. 4 mogą być udostępniane w trybie i na

zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne innym podmiotom realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo

na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym

do realizacji tych zadań. Dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany

zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.

7

Minister właściwy do spraw pracy w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

1)

określa - na podstawie oceny ryzyka powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym

bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- sektory działalności na poziomie sekcji, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności

(PKD), o szczególnym natężeniu powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym

bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przygotowuje - na podstawie informacji przekazanych przez Straż Graniczną i Państwową

Inspekcję Pracy - i przekazuje Komisji Europejskiej

a)

co roku, do dnia 30 czerwca - informacje o liczbie przeprowadzonych w poprzednim roku

kontroli w zakresie powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego

dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz procentowym

udziale podmiotów powierzających wykonywanie pracy tym cudzoziemcom w każdym sektorze,

o którym mowa w pkt 1,

b)

co trzy lata - sprawozdania z realizacji ustawy określającej skutki powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

8

Ministrowie właściwi do spraw odpowiednio: budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 46 ust. 6 i 6a ustawy

zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 46 ust. 6 i 6a tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw pracy pełni funkcję koordynatora publicznych służb zatrudnienia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w ustawie są

1)

publiczne służby zatrudnienia;

2)

Ochotnicze Hufce Pracy;

3)

agencje zatrudnienia;

4)

instytucje szkoleniowe;

5)

instytucje dialogu społecznego;

6)

instytucje partnerstwa lokalnego.

2.

Publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi

urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami

wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką wyspecjalizowaną w działaniach na rzecz

młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, oraz bezrobotnych

do 25 roku życia.

4

Agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje

zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy

za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego

lub pracy tymczasowej.

5.

Instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie

odrębnych przepisów edukację pozaszkolną.

6.

Instytucjami dialogu społecznego na rynku pracy są

1)

związki zawodowe lub organizacje związków zawodowych,

2)

organizacje pracodawców,

3)

organizacje bezrobotnych,

4)

organizacje pozarządowe

- jeżeli wśród zadań statutowych znajduje się realizacja zadań w zakresie promocji

zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

7.

Instytucją partnerstwa lokalnego jest grupa instytucji realizujących na podstawie

umowy przedsięwzięcia i projekty na rzecz rynku pracy.

8.

(uchylony).

9

Publiczne służby zatrudnienia współpracują z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

„2. Cudzoziemiec, któremu wydano wizę na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust.

3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, zachowuje uprawnienia, o

których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b lub ust. 2 pkt 5 ustawy zmienianej w art.

3 w brzmieniu dotychczasowym oraz w art. 13 ust. 2 pkt 1 lit. i ustawy zmienianej

w art. 4 w brzmieniu dotychczasowym, przez okres ważności tej wizy.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

określanie i koordynowanie regionalnej polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich

w odniesieniu do krajowej polityki rynku pracy przez przygotowanie i realizację regionalnego

planu działań na rzecz zatrudnienia;

2)

podział posiadanych środków Funduszu Pracy, z uwzględnieniem kierunków i priorytetów

określonych w regionalnym planie działań na rzecz zatrudnienia, na działania na rzecz

promocji zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i aktywizacji bezrobotnych;

3)

opracowywanie analiz rynku pracy i badanie popytu na pracę, w tym prowadzenie monitoringu

zawodów deficytowych i nadwyżkowych;

4)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w określaniu i realizacji regionalnej

polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich;

5)

(uchylony);

6)

programowanie i wykonywanie zadań realizowanych przy współfinansowaniu Europejskiego

Funduszu Społecznego przez

a)

(uchylona),

b)

wykonywanie zadań wynikających z programów, o których mowa w przepisach o Narodowym

Planie Rozwoju albo o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

6a

koordynowanie na terenie województwa realizacji programów aktywizacji zawodowej finansowanych

z rezerwy Funduszu Pracy pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy;

6b

inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych;

7)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

8)

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

w szczególności

a)

pełnienie funkcji instytucji właściwej,

b

przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków bezrobotnych o wydanie odpowiednich dokumentów

w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia,

c)

wydawanie decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia;

9

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez

a)

wspieranie, koordynowanie i realizację zadań sieci EURES na terenie województwa we

współpracy z ministrem właściwym do spraw pracy, samorządami powiatowymi, związkami

zawodowymi i organizacjami pracodawców,

b)

realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES, na

terenie działania tych partnerstw;

10)

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

11)

organizowanie i koordynowanie oraz świadczenie usług poradnictwa zawodowego i informacji

zawodowej, a także ich rozwijanie na terenie województwa;

12)

opracowywanie, gromadzenie, aktualizowanie i upowszechnianie informacji zawodowych

na terenie województwa;

12a

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie opracowywania, gromadzenia

i aktualizowania informacji zawodowych o charakterze ogólnokrajowym;

13

współpraca na terenie województwa z powiatowymi urzędami pracy w zakresie organizacji

szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży, w szczególności przez

a)

badanie popytu na kwalifikacje i umiejętności zawodowe na wojewódzkim rynku pracy

i upowszechnianie wyników tych badań,

b)

prowadzenie rejestru instytucji szkoleniowych i analiz ich oferty szkoleniowej oraz

udostępnianie informacji o tej ofercie,

c)

wspieranie metodyczne działań powiatowych urzędów pracy w zakresie organizacji szkoleń,

przygotowania zawodowego dorosłych i staży,

d)

prowadzenie analiz skuteczności oddziaływania na rynek pracy szkoleń, przygotowania

zawodowego dorosłych i staży oraz upowszechnianie wyników tych analiz,

e)

prowadzenie dialogu społecznego w zakresie polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego,

f)

popularyzację idei uczenia się przez całe życie i upowszechnianie dobrych praktyk

w zakresie organizacji szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży;

14)

organizowanie, prowadzenie i finansowanie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych

urzędów pracy;

15)

określanie, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia, na podstawie klasyfikacji

zawodów i specjalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. b, wykazu zawodów,

w których za przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników może być dokonywana refundacja,

o której mowa w art. 12 ust. 6; wykaz zawodów podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym;

16

współdziałanie z właściwymi organami oświatowymi, szkołami i szkołami wyższymi w harmonizowaniu

kształcenia i szkolenia zawodowego z potrzebami rynku pracy;

17

prowadzenie rejestru agencji zatrudnienia oraz wydawanie certyfikatów o dokonaniu

wpisu do rejestru agencji zatrudnienia;

18

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych

na podstawie art. 4 ust. 4;

19

udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie i świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia.

1a

Projekty pilotażowe, o których mowa w ust. 1 pkt 6b, mogą być realizowane na wniosek

marszałka województwa po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt pilotażowy

ministrowi właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu jego zgody na realizację projektu

pilotażowego.

1b

Na wniosek marszałka województwa minister właściwy do spraw pracy może przyznać na

realizację projektu pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. b i

c, organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez wojewódzki urząd pracy będący

jednostką organizacyjną samorządu województwa.

4.

(uchylony).

5.

Marszałek województwa może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora wojewódzkiego urzędu

pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu

marszałka województwa spraw, w tym wydawania decyzji i postanowień w trybie przepisów

o postępowaniu administracyjnym. W zakresie zadań wynikających z programów współfinansowanych

z Funduszu Pracy w imieniu marszałka województwa zadania wykonuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

6.

Marszałek województwa powołuje dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy wyłonionego w

drodze konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni

staż pracy w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy

w innych instytucjach rynku pracy. Marszałek województwa odwołuje dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy po uzyskaniu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia. Opinia wojewódzkiej

rady zatrudnienia nie jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 52 i 53 Kodeksu pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy na jego wniosek.

7.

Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

8.

W ramach wojewódzkich urzędów pracy funkcjonują centra informacji i planowania kariery

zawodowej będące wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi, które w szczególności

1

wspomagają powiatowe urzędy pracy w prowadzeniu poradnictwa zawodowego i informacji

zawodowej przez świadczenie wyspecjalizowanych usług w zakresie planowania kariery

zawodowej na rzecz bezrobotnych i poszukujących pracy, w tym z wykorzystaniem systemów

teleinformatycznych;

2)

we współpracy z powiatowymi urzędami pracy opracowują i aktualizują informacje zawodowe

oraz inne zasoby informacji pomocne w aktywnym poszukiwaniu pracy i upowszechniają

je na terenie województwa;

3)

prowadzą zajęcia aktywizacyjne na rzecz bezrobotnych i poszukujących pracy;

4)

(uchylony);

5)

współdziałają z powiatowymi urzędami pracy w opracowywaniu i realizowaniu indywidualnych

planów działania;

6)

(uchylony);

7

świadczą poradnictwo zawodowe i informację zawodową na rzecz pracodawców oraz wspomagają

powiatowe urzędy pracy w tym zakresie;

8

udzielają informacji o możliwościach i zakresie pomocy świadczonej przez urzędy pracy

w ramach poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej oraz pomocy w aktywnym poszukiwaniu

pracy;

9

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy opracowują i aktualizują informacje

zawodowe oraz inne zasoby informacji pomocne w aktywnym poszukiwaniu pracy o charakterze

ogólnokrajowym.

8a.

Utworzenie i likwidacja centrum informacji i planowania kariery zawodowej wymaga zgody

ministra właściwego do spraw pracy.

9.

Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy i

realizacji zadań w zakresie polityki rynku pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8 w części dotyczącej art. 29 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

opracowanie i realizacja programu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego

rynku pracy stanowiącego część powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

o której mowa w odrębnych przepisach;

2)

pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu aktywizacji

lokalnego rynku pracy;

2a

udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie;

3)

udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo

pracy, poradnictwo zawodowe i informację zawodową oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu

pracy;

3a)

udzielanie pomocy pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników przez pośrednictwo pracy

oraz poradnictwo zawodowe i informację zawodową;

4)

rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy;

5)

(uchylony);

6)

inicjowanie, organizowanie i finansowanie usług i instrumentów rynku pracy;

7)

inicjowanie i wspieranie metodyczne tworzenia klubów pracy działających w innych niż

powiatowy urząd pracy instytucjach i organizacjach;

8)

(uchylony);

8a

inicjowanie, organizowanie i finansowanie szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;

9)

opracowywanie analiz i sprawozdań, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych

i nadwyżkowych, oraz dokonywanie ocen dotyczących rynku pracy na potrzeby powiatowej

rady zatrudnienia oraz organów zatrudnienia;

10)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

11)

współdziałanie z powiatowymi radami zatrudnienia w zakresie promocji zatrudnienia

oraz wykorzystania środków Funduszu Pracy;

12

współpraca z gminami w zakresie upowszechniania ofert pracy, upowszechniania informacji

o usługach poradnictwa zawodowego, szkoleniach, przygotowaniu zawodowym dorosłych,

stażach, organizacji robót publicznych oraz zatrudnienia socjalnego na podstawie odrębnych

przepisów;

12a

współpraca z wojewódzkimi urzędami pracy w zakresie świadczenia podstawowych usług

rynku pracy, w tym w opracowywaniu i aktualizacji informacji zawodowych oraz innych

zasobów informacji dotyczących lokalnego rynku pracy przydatnych w poszukiwaniu pracy;

13)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia;

14)

wydawanie decyzji o

a)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,

b

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub

pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń

niewynikających z zawartych umów,

c

obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych

świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych

z Funduszu Pracy,

d

odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie

pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji

lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a;

15)

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

w tym realizowanie decyzji, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c;

16

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez

a)

realizowanie zadań sieci EURES we współpracy z ministrem właściwym do spraw pracy,

samorządami województw, związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców,

b)

realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES na

terenie działania tych partnerstw;

16a)

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

17)

badanie i analizowanie sytuacji na lokalnym rynku pracy w związku z postępowaniem

o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca;

18)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników powiatowego urzędu pracy;

19)

opracowywanie i realizowanie indywidualnych planów działania;

20)

realizowanie projektów w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wynikających z

programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy;

21

organizacja i realizowanie programów specjalnych;

22

udostępnianie informacji o osobach zarejestrowanych, w zakresie niezbędnym do realizacji

zadań określonych w ustawie, innym instytucjom rynku pracy lub podmiotom, o których

mowa w art. 24 ust. 1, oraz innym podmiotom publicznym albo podmiotom niebędącym podmiotami

publicznymi, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo

na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji;

23

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych

na podstawie art. 4 ust. 4;

24

inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące

w skład powiatowej administracji zespolonej.

2a.

Minister właściwy do spraw pracy przekaże samorządom powiatowym w 2006 r. oraz w 2007 r.

z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni

na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia

i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych

ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa oraz z rezerwy dysponenta Funduszu

Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia

społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy.

2a

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje samorządom powiatowym do dnia 31 grudnia

2013 r. z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok

poprzedni na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem

kwot przyznanych z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie

kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego

urzędu pracy.

2a

Środki, o których mowa w ust. 2a

2b.

Kwota środków, o której mowa w ust. 2a

2c.

Przekazane samorządom powiatowym kwoty środków, o których mowa w ust. 2aart. 8 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm..

2d.

Starosta może ze środków Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie

innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, zrefundować

część poniesionych z budżetu powiatu kosztów kwalifikowalnych w rozumieniu przepisów

rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r.

w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1784/1999

(Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 12) realizacji projektów poniesionych na

1)

ocenę, w rozumieniu przepisów o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

2)

pomoc i doradztwo prawne powiatowemu urzędowi pracy w zakresie przygotowania i przeprowadzenia

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego z realizacją

projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

3)

zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych dla powiatowego urzędu

pracy, niezbędnych i bezpośrednio związanych z realizacją projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2006 r.

ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1260/1999

- do wysokości 3% kwoty przyznanej ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa

na realizację zadań współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy.

3.

Utworzenie, likwidacja lub zmiana obszaru działania powiatowego urzędu pracy wymaga

zgody ministra właściwego do spraw pracy.

4.

(uchylony).

5.

Starosta powołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy wyłonionego w drodze konkursu

spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni staż pracy

w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy w innych instytucjach

rynku pracy. Starosta odwołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy po uzyskaniu opinii

powiatowej rady zatrudnienia. Opinia powiatowej rady zatrudnienia nie jest wymagana

w przypadkach, o których mowa w art. 52 i 53 Kodeksu pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora powiatowego urzędu pracy na jego wniosek.

5a.

Dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a, wyłonionego w drodze

konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują

w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy

do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie

i prezydenci miast na prawach powiatu.

6.

Zastępców dyrektora powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje dyrektor powiatowego

urzędu pracy.

7.

Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub

na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw,

w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu

administracyjnym.

1.

Powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący

obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów.

2.

Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa

w ust. 1, zwany dalej „powiatem prowadzącym”, otrzymuje dotacje celowe na wydatki

bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej „powiatami

dotującymi”.

3.

Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające

wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów

funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę

refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację

przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu

Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego.

4.

W przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia

przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych

kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców

z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania

powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy,

w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa

w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych

ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu

dotującego.

1.

W ramach powiatowych urzędów pracy wyodrębnia się centra aktywizacji zawodowej, będące

wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi powiatowego urzędu pracy, które realizują

zadania w zakresie usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy.

2.

W ramach powiatowych urzędów pracy we współpracy z samorządem gminnym mogą być tworzone

i prowadzone lokalne punkty informacyjno-konsultacyjne, które na terenie gminy realizują

w szczególności zadania w zakresie udzielania osobom zainteresowanym oraz pracodawcom

informacji o możliwościach i zakresie udzielenia pomocy określonej w ustawie oraz

rejestrowania bezrobotnych i poszukujących pracy. Zadania te są realizowane przede

wszystkim przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych umożliwiających dostęp do

rejestrów publicznych prowadzonych w powiatowych urzędach pracy.

1.

Projekty pilotażowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24, mogą być realizowane na

wniosek starosty, po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt ministrowi

właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu zgody tego ministra na realizację projektu pilotażowego.

2.

Na wniosek starosty minister właściwy do spraw pracy może przyznać na realizację projektu

pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub Ochotniczych Hufcach Pracy, które otrzymały

licencję zawodową przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 176, poz. 1243) i wykonywały zadania w zakresie pośrednictwa pracy co najmniej przez okres 12 miesięcy,

spełniają warunek, o którym mowa w art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1.

1.

Do zadań wojewody w zakresie polityki rynku pracy należy sprawowanie nadzoru nad realizacją

zadań wykonywanych przez marszałka województwa lub starostę, wojewódzkie lub powiatowe

urzędy pracy, oraz inne podmioty, zwane dalej „jednostkami kontrolowanymi”, w szczególności

w zakresie

1

stosowania standardów i warunków prowadzenia przez urzędy pracy usług rynku pracy,

o których mowa w art. 35 ust. 5;

2)

spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla dyrektorów i pracowników urzędów

pracy;

3)

przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu Pracy;

4)

prawidłowości zlecania realizacji zadań i usług rynku pracy;

5)

kontroli realizacji innych zadań, wynikających z ustawy, wykonywanych przez samorząd

terytorialny lub inne podmioty.

2.

Do zadań wojewody należy również

1)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników urzędu wojewódzkiego oraz wojewódzkich

i powiatowych urzędów pracy;

2)

wydawanie licencji pośrednikom pracy i doradcom zawodowym;

3)

wydawanie zezwoleń na pracę cudzoziemców;

4)

realizacja zadań organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach

dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia.

3.

Wojewoda, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa oraz wojewódzkiej rady zatrudnienia,

ustala kryteria wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców.

4.

W kryteriach, o których mowa w ust. 3, wojewoda

1)

określa wykaz zawodów i rodzajów pracy, w stosunku do których wydanie zezwolenia na

pracę nie wymaga uwzględnienia informacji starosty, kierując się sytuacją na lokalnym

rynku pracy, w szczególności liczbą zarejestrowanych bezrobotnych i poszukujących

pracy w poszczególnych zawodach w stosunku do liczby ofert zgłoszonych do powiatowych

urzędów pracy;

2)

określa przypadki, w których zezwolenie na pracę może być wydane na okres krótszy

niż określony we wniosku, biorąc pod uwagę w szczególności poprzednie okresy pobytu

i pracy cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej, charakter lub rodzaj pracy wykonywanej

przez cudzoziemca oraz znaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca

dla gospodarki.

5.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, nie mogą zawierać wymagań dyskryminujących ze względu

na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, pochodzenie etniczne, orientację

seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne, ani ze względu na przynależność

związkową lub do organizacji pracodawców.

6.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających

z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

organem właściwym jest starosta;

2)

organem wyższego stopnia jest wojewoda.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 73a ust. 6 oraz

art. 90 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 16, art. 73a ust. 6 oraz art. 90 ust. 4 tej

ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową.

2.

Nadzór nad Ochotniczymi Hufcami Pracy sprawuje minister właściwy do spraw pracy.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw pracy w szczególności

akceptuje roczne plany pracy i sprawozdania z wykonania planu pracy Ochotniczych Hufców

Pracy za rok poprzedni.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 71 ust.

1 pkt 2 lit. a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jest

zaliczany okres zatrudnienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, w którym pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne na podstawie art. 104a

ustawy zmienianej w art. 1 nie odprowadzali składek na Fundusz Pracy.

2.

Osoby, którym w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy odmówiono ostateczną decyzją administracyjną przyznania prawa do zasiłku dla

bezrobotnych, z uwagi na nieuwzględnienie do okresu uprawniającego do zasiłku dla

bezrobotnych okresu zatrudnienia wskazanego w art. 104a ustawy zmienianej w art. 1,

mogą w okresie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wystąpić z wnioskiem

o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

3.

W przypadku osób, o których mowa w ust. 2, warunek posiadania okresu uprawniającego

do prawa do zasiłku dla bezrobotnych rozpatrywany jest na dzień rejestracji w powiatowym

urzędzie pracy, bezpośrednio poprzedzającej wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa

do zasiłku dla bezrobotnych.

4.

Prawo do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych przysługuje osobom, o których mowa

w ust. 2, pod warunkiem posiadania statusu bezrobotnego w dniu składania wniosku o

przyznanie tego prawa.

5.

Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 2.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania

marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej

kształcenia i wychowania.

2.

W zakresie kształcenia i wychowania młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy w szczególności

prowadzą działania mające na celu

1)

umożliwienie młodzieży, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum albo

nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół, zdobycie kwalifikacji zawodowych oraz

uzupełnienie wykształcenia podstawowego lub gimnazjalnego;

2)

umożliwienie młodzieży uzupełniania ponadgimnazjalnego wykształcenia ogólnego i zawodowego.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie, o którym mowa w ust. 2, organizują rekrutacje młodzieży

do Ochotniczych Hufców Pracy, prowadzą działalność edukacyjno-szkoleniową oraz w porozumieniu

z kuratorami oświaty i organami prowadzącymi szkoły kierują uczestników Ochotniczych

Hufców Pracy do szkół i placówek, o których mowa w przepisach o systemie oświaty.

4.

Młodzież objęta opieką Ochotniczych Hufców Pracy, która ukończyła 15 lat najpóźniej

w dniu rozpoczęcia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, jeżeli

1)

ma opóźnienie w cyklu kształcenia i nie rokuje ukończenia szkoły podstawowej lub gimnazjum

dla dzieci i młodzieży albo

2)

ma uwarunkowania psychofizyczne lub trudną sytuację życiową ograniczającą możliwość

nauki w szkole

- może uczęszczać do szkół dla dorosłych.

4a

Ochotnicze Hufce Pracy mogą prowadzić szkolenia także dla osób powyżej 18 roku życia

w ośrodkach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4.

5.

W zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu

młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy, w szczególności

1

prowadzą pośrednictwo pracy, z wyłączeniem działań przewidzianych dla sieci EURES,

oraz organizują zatrudnianie dla

a)

młodzieży w wieku powyżej 15 lat, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum

albo nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół,

b)

bezrobotnych do 25 roku życia,

c)

uczniów i studentów;

2)

prowadzą poradnictwo zawodowe dla młodzieży oraz mobilne centra informacji zawodowej;

3)

inicjują międzynarodową współpracę i wymianę młodzieży;

4)

(uchylony);

5)

refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu

przygotowania zawodowego w ramach szkoleń ogólnych w rozumieniu przepisów o dopuszczalności

pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

6.

Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę

na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem wykazu

zawodów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 15, do wysokości najniższych stawek, określonych

w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja

na podstawie umowy zawartej z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców.

7.

Ochotnicze Hufce Pracy współpracują w szczególności z jednostkami administracji rządowej,

z publicznymi służbami zatrudnienia i innymi instytucjami rynku pracy oraz jednostkami

samorządu terytorialnego.

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych

młodocianym pracownikom oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń,

a w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, terminy składania

i kryteria rozpatrywania wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację,

elementy umowy o refundację i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę,

mając na względzie zapewnienie młodocianym pracownikom właściwych warunków odbywania

przygotowania zawodowego oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy

publicznej dla przedsiębiorców z warunkami dopuszczalności pomocy na szkolenia.

Do osób, które do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy podjęły szkolenie lub którym

przyznano dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych lub kosztów egzaminów, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Współdziałanie Ochotniczych Hufców Pracy z jednostkami samorządu terytorialnego odbywa

się na warunkach określonych w zawieranych umowach lub porozumieniach, określających

cele, zadania do realizacji na rzecz młodzieży oraz wzajemne zobowiązania organizacyjne

i finansowe w tym zakresie.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 7, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2011 r.;

2)

art. 1 pkt 24, który wchodzi w życie po upływie 7 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Zadania, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2, są realizowane przez Komendanta Głównego

Ochotniczych Hufców Pracy, w szczególności przy pomocy

1)

Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy;

2)

wojewódzkich komendantów Ochotniczych Hufców Pracy;

3)

dyrektorów centrów kształcenia i wychowania;

4)

dyrektorów ośrodków szkolenia zawodowego.

2.

Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5 lit. c,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2013 r.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania

i organizację Ochotniczych Hufców Pracy, mając na względzie zapewnienie efektywności

i skuteczności realizacji zadań przez Ochotnicze Hufce Pracy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji uzupełnienia wykształcenia

ogólnego młodzieży w Ochotniczych Hufcach Pracy oraz zdobywania przez nią kwalifikacji

zawodowych, mając na względzie szczególne potrzeby w tym zakresie młodzieży rekrutowanej

do Ochotniczych Hufców Pracy.

„2. Cudzoziemcy, którym udzielono zgody na pobyt tolerowany na podstawie

1)

art. 97 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1,

2)

art. 97 pkt 2 lub pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym

do dnia 1 października 2005 r.

− zachowują uprawnienia nabyte na podstawie ustaw przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

3.

Ograniczenie czasowe, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy uprawnień określonych w

ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

1.

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług

1)

pośrednictwa pracy, polegających w szczególności na

a)

udzielaniu pomocy osobom w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych,

b)

pozyskiwaniu i upowszechnianiu ofert pracy,

c)

udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą

pracy,

d)

informowaniu kandydatów do pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych

zmianach na lokalnym rynku pracy,

e)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów osób poszukujących odpowiedniego zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej z pracodawcami,

f)

kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art.

85 ust. 2,

2)

doradztwa personalnego, polegających w szczególności na

a)

prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników

i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy,

b)

wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy,

c)

weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji,

3)

poradnictwa zawodowego, polegających w szczególności na

a)

udzielaniu pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,

b)

udzielaniu informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zawodowych w szczególności

o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,

c)

inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych, zajęć aktywizujących

w zakresie pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy,

d)

udzielaniu pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy, w szczególności na udzielaniu

informacji i doradztwie w tym zakresie,

4)

pracy tymczasowej, polegających na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu

tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej

na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach

o zatrudnianiu pracowników tymczasowych

- jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672), zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, i wymaga wpisu do rejestru

podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Wpisowi do rejestru podlega również wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt

1-3, przez jednostki samorządu terytorialnego, szkoły wyższe, stowarzyszenia, fundacje,

organizacje społeczne i zawodowe oraz inne organizacje, których statutowym celem jest

świadczenie tych usług.

Agencja zatrudnienia prowadzi działalność polegającą na świadczeniu jednej, kilku

lub wszystkich usług, o których mowa w art. 18 ust. 1.

Posiadanie wpisu do rejestru nie uprawnia do prowadzenia pośrednictwa pracy w ramach

sieci EURES.

1.

Nie wymaga wpisu do rejestru świadczenie usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, przez

1)

Ochotnicze Hufce Pracy;

2)

centra integracji społecznej oraz kluby integracji społecznej, o których mowa w przepisach

o zatrudnieniu socjalnym;

3)

wyspecjalizowane organy wojskowe, o których mowa w przepisach o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych, wykonujące te usługi dla żołnierzy zawodowych zwalnianych i

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej;

4)

przedsiębiorców zagranicznych posiadających uprawnienia i prowadzących zgodnie z prawem

działalność w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego

lub pracy tymczasowej na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej oraz państw

niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać

ze swobody świadczenia usług na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą

Europejską i jej państwami członkowskimi i zamierzających świadczyć te same usługi

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - korzystających ze swobody świadczenia usług,

o której mowa w art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

2.

Nie wymaga wpisu do rejestru

1)

działalność w zakresie kierowania za granicę do pracodawców zagranicznych własnych

pracowników, jeżeli wynika to z umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska;

2)

działalność w zakresie kierowania za granicę do zatrudnienia polegającego na czasowym

przyjęciu do rodziny w zamian za określone świadczenia w celu doskonalenia umiejętności

językowych lub zawodowych na okres do 2 lat; przepisy art. 19d i art. 85 ust. 2 stosuje

się odpowiednio;

3)

działalność, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, prowadzona przez organy

określone w przepisach o systemie oświaty, kierujące nauczycieli do pracy za granicą

w środowiskach polonijnych;

4)

gromadzenie w postaci dokumentu elektronicznego i udostępnianie informacji o wolnych

i poszukiwanych miejscach pracy za pośrednictwem systemów teleinformatycznych;

5)

pomoc instytucji szkoleniowych udzielana nieodpłatnie uczestnikom lub absolwentom

szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych, polegająca na informowaniu o sytuacji

na rynku pracy i zapotrzebowaniu na kwalifikacje;

6

działalność w zakresie organizowania praktycznej nauki zawodu, o której mowa w przepisach

o systemie oświaty;

7

działalność w zakresie kierowania osób do podmiotów w celu nabywania umiejętności

praktycznych, w szczególności odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki lub stażu zawodowego,

niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową; przepisy art. 19d oraz - w przypadku

kierowania za granicę do podmiotów zagranicznych - przepisy art. 85 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

1.

Rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego

się o wpis.

2.

Rejestr jest jawny i może być prowadzony w formie dokumentu elektronicznego.

1.

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na podstawie pisemnego wniosku o

wpis do rejestru, złożonego przez podmiot zamierzający prowadzić agencję zatrudnienia,

zawierającego następujące dane

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wpis do rejestru;

2)

adres zamieszkania lub siedziby podmiotu oraz adresy, pod którymi będzie prowadzona

działalność, wraz z nazwą gminy i województwa oraz numerem telefonu;

3)

oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;

4

numer identyfikacji podatkowej NIP;

5)

numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo numer w ewidencji działalności gospodarczej,

jeżeli został nadany, oraz nazwę i adres organu ewidencyjnego;

6)

adres poczty elektronicznej.

2.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, podmiot

1)

składa oświadczenie następującej treści

„Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki prowadzenia agencji zatrudnienia odpowiednio w zakresie

pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub pracy tymczasowej

- określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.”;

2)

przedstawia do wglądu dowód dokonania opłaty, o której mowa w art. 18k ust. 1, lub

składa jego kopię.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia oraz adres zamieszkania lub

siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

1.

Wniosek o wpis do rejestru może być złożony w formie elektronicznej. Wniosek składany

w formie elektronicznej powinien zawierać dane w ustalonym formacie elektronicznym,

zawarte we wzorze wniosku, o którym mowa w art. 19k, oraz powinien być opatrzony bezpiecznym

podpisem elektronicznym znakowanym czasem, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach

o podpisie elektronicznym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do informacji, o których mowa w art. 19e i

19f.

1.

Wpisowi do rejestru podlegają dane, o których mowa w art. 18e ust. 1, oraz data dokonania

wpisu, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby podmiotu.

2.

Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

1.

Przed dokonaniem wpisu do rejestru marszałek województwa może

1)

dokonać sprawdzenia faktów podanych we wniosku lub oświadczeniu, o których mowa w

art. 18e,

2)

wezwać podmiot do dostarczenia, w wyznaczonym terminie

a)

dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 3,

b)

zaświadczenia albo oświadczenia potwierdzającego dane, o których mowa w art. 18e ust.

1 pkt 4 i 5, oraz

c)

dokumentów poświadczających, że spełnia on warunki określone w art. 19

- w celu stwierdzenia, czy podmiot spełnia warunki prowadzenia działalności agencji

zatrudnienia.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 w pkt 2 lit. b, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

1.

Marszałek województwa wydaje certyfikat o dokonaniu wpisu podmiotu do rejestru, uprawniający

do świadczenia usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, zwany dalej „certyfikatem”.

2.

Certyfikat powinien zawierać następujące dane

1)

nazwę podmiotu;

2)

adres siedziby podmiotu;

3)

numer w rejestrze;

4)

datę dokonania wpisu do rejestru;

5)

datę dokonania pierwszego wpisu do rejestru w przypadku wydania certyfikatu z powodu

zmiany oznaczenia podmiotu lub adresu siedziby podmiotu.

1.

Marszałek województwa dokonuje zmiany wpisu oraz wydaje uwzględniający te zmiany certyfikat

w przypadku otrzymania informacji o zmianie danych, o której mowa w art. 19e pkt 1,

w zakresie zmiany oznaczenia podmiotu oraz adresu siedziby podmiotu.

2.

Zmiana miejsca zamieszkania lub siedziby podmiotu podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez marszałka województwa, który będzie właściwy po zmianie. W razie niewłaściwego

przekazania informacji o zmianie, marszałek województwa przekazuje niezwłocznie akta

ewidencyjne do marszałka województwa właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania

lub siedzibę.

1.

Wydanie certyfikatu podlega opłacie w wysokości 200 zł, stanowiącej dochód samorządu

województwa, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, nie podlega zwrotowi w razie wydania przez marszałka

województwa odmowy wpisu podmiotu do rejestru w przypadkach, o których mowa w art.

18l.

3.

Wydanie certyfikatu w przypadkach, o których mowa w art. 18j, jest zwolnione z opłaty,

o której mowa w ust. 1.

Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu podmiotu do rejestru, w przypadku

gdy

1)

podmiot nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 19;

2)

podmiot wykreślono z rejestru w przypadkach, o których mowa w art. 18m pkt 3 i 5-8,

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis;

3)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej wpisem;

4)

podmiot został założony i jest prowadzony przez osobę fizyczną, która poprzednio dopuściła

się naruszenia przepisów niniejszej ustawy, skutkującego wykreśleniem z rejestru podmiotu

prowadzonego przez tę osobę, w przypadkach, o których mowa w art. 18m pkt 3 i 5-8,

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis.

Marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku

1)

pisemnego wniosku podmiotu;

2)

postawienia przedsiębiorcy w stan likwidacji lub upadłości;

3)

wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

4

nieprowadzenia agencji zatrudnienia, w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego,

poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej, w okresie dwóch kolejnych lat, stwierdzonego

na podstawie informacji, o której mowa w art. 19f;

5

naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art.

19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5;

6

nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia

agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1, art. 19a i art. 19e-19h;

7)

złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust.

3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e pkt 1 i art. 19f, niezgodnych

ze stanem faktycznym;

8)

niezgodności danych w rejestrze ze stanem faktycznym po uprzednim wezwaniu podmiotu

do złożenia wyjaśnień w tej sprawie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania;

9

powierzania, na podstawie przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W przypadku wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru, wpis następuje, gdy decyzja

stanie się ostateczna.

2.

Dla podmiotu wpisanego do rejestru marszałek województwa prowadzi akta ewidencyjne,

obejmujące w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu.

3.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących wpisu do rejestru agencji zatrudnienia

organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.

Marszałek województwa sprawuje kontrolę w zakresie przestrzegania warunków prowadzenia

agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19, art. 19a, art. 19e i art. 19f.

1.

Marszałek województwa przekazuje w formie dokumentu elektronicznego ministrowi właściwemu

do spraw pracy zbiorczą informację z województwa dotyczącą informacji, o których mowa

w art. 19f, w terminie do dnia 31 marca.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna również zawierać dane o liczbie

1)

podmiotów posiadających wpis do rejestru na koniec okresu sprawozdawczego, z uwzględnieniem

podmiotów prowadzących działalność w zakresie świadczonych usług: pośrednictwa pracy,

w tym kierujących do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, doradztwa personalnego,

poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej;

2)

decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru, w tym z powodu nieprzestrzegania warunków

prowadzenia agencji zatrudnienia;

3)

decyzji o odmowie wpisu do rejestru;

4)

przeprowadzonych kontroli, w tym liczbę stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania

warunków prowadzenia agencji zatrudnienia;

5)

przedsiębiorców zagranicznych składających zawiadomienie, o którym mowa w art. 19i,

z podaniem państwa pochodzenia oraz rodzaju świadczonych usług.

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza dane o agencjach zatrudnienia przekazane

w formie dokumentu elektronicznego przez marszałków województw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art.

18 ust. 1, powinien spełniać następujące warunki

1)

nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

o ile był obowiązany do ich opłacania;

2

być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121-121b;

3)

być podmiotem, w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono

jego upadłości.

Agencja zatrudnienia powinna

1)

posiadać lokal przeznaczony na biuro agencji zatrudnienia zapewniający poufność prowadzonych

rozmów;

2)

posiadać wyposażenie w podstawowy sprzęt techniczny umożliwiający prowadzenie działalności

agencji zatrudnienia;

3)

dla obsługi osób korzystających z usług w zakresie

a)

doradztwa personalnego i poradnictwa zawodowego - zapewnić osoby z wykształceniem

wyższym, których program studiów obejmował przygotowanie w zakresie doradztwa personalnego

lub poradnictwa zawodowego albo osoby z wykształceniem wyższym, które posiadają co

najmniej roczne doświadczenie zawodowe w pracy na stanowisku doradcy personalnego

lub zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia lub agencjach zatrudnienia,

b)

pośrednictwa pracy oraz pracy tymczasowej - zapewnić osoby z wykształceniem co najmniej

średnim.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przetwarzania posiadanych danych osobowych

zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.

Agencja zatrudnienia nie może dyskryminować ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność,

rasę, religię, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania

polityczne i wyznanie, ani ze względu na przynależność związkową osób, dla których

poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Agencja zatrudnienia od osób, dla których poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

lub którym udziela pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia, nie

może pobierać kwot innych niż określone w art. 85 ust. 2 pkt 7.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania marszałka województwa o

1)

każdej zmianie danych, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 2, w terminie 14 dni

od dnia ich powstania, przy czym art. 18e ust. 3 stosuje się odpowiednio;

2)

zaprzestaniu działalności;

3

zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, o których mowa

w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia zawieszenia

albo wznowienia wykonywania tej działalności.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji

o działalności agencji zatrudnienia - w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku,

za rok poprzedni - zawierającej w szczególności liczbę

1)

osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych

zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku

pracy, z podaniem państw zatrudnienia;

2)

pracodawców oraz osób korzystających z usług doradztwa personalnego i poradnictwa

zawodowego;

3)

osób skierowanych przez agencję zatrudnienia do wykonywania pracy tymczasowej według

grup elementarnych zawodów, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności

dla potrzeb rynku pracy, z podaniem państw zatrudnienia.

W dokumentach, ogłoszeniach i ofertach agencja zatrudnienia jest obowiązana umieszczać

numer wpisu do rejestru, a ogłaszane oferty pracy do wykonywania pracy tymczasowej

oznacza się jako „oferty pracy tymczasowej”.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek współpracować z organami zatrudnienia w zakresie

realizacji polityki rynku pracy.

1.

Przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w art. 18c ust. 1 pkt 4, przed rozpoczęciem

działalności w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego

lub pracy tymczasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa marszałkowi województwa

właściwemu dla miejsca świadczenia usług zawiadomienie, zawierające następujące dane

1)

nazwę państwa pochodzenia przedsiębiorcy;

2)

oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego siedzibę;

3)

przybliżone miejsce i termin wykonywania usług oraz rodzaj świadczonych usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone w formie elektronicznej.

3.

W przypadku gdy niemożliwe jest określenie podstawowego miejsca wykonywania usługi

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca zagraniczny składa zawiadomienie,

o którym mowa w ust. 1, do marszałka województwa mazowieckiego.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału w zakresie działalności

gospodarczej, o której mowa w art. 18, w tym przeprowadzania kontroli działalności

gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o

wpis do rejestru, wzór certyfikatu oraz zakres składanych informacji o działalności

agencji zatrudnienia, a także wzory formularzy składanych informacji, mając na względzie

tworzenie warunków do rozwoju agencji zatrudnienia.

1.

Instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń

po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd

pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej.

1a.

Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej.

2.

(uchylony).

3.

Instytucja szkoleniowa może ubiegać się o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych

po złożeniu wniosku o wpis wraz z informacją o

1)

tematyce prowadzonych szkoleń;

2)

kadrze prowadzącej szkolenia;

3)

bazie lokalowej, jej wyposażeniu i środkach dydaktycznych;

4)

metodach oceny jakości szkoleń;

5)

liczbie bezrobotnych i poszukujących pracy objętych szkoleniami w okresie ostatniego

roku;

6

udzielonej nieodpłatnie pomocy uczestnikom i absolwentom szkolenia lub przygotowania

zawodowego dorosłych polegającej na informowaniu o sytuacji na rynku pracy i zapotrzebowaniu

na kwalifikacje.

4

Wojewódzki urząd pracy zawiadamia pisemnie instytucję szkoleniową o dokonanym wpisie

do rejestru instytucji szkoleniowych oraz przekazuje tę informację ministrowi właściwemu

do spraw pracy.

5.

Wpis do rejestru instytucji szkoleniowych jest bezpłatny.

6.

Wojewódzki urząd pracy wykreśla instytucję szkoleniową z rejestru instytucji szkoleniowych

1)

na wniosek instytucji szkoleniowej;

2)

w przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem naruszenia przepisów ustawy;

3)

w przypadku zakończenia działalności przez instytucję szkoleniową;

4)

w przypadku niepowiadomienia wojewódzkiego urzędu pracy o kontynuowaniu działalności

szkoleniowej w kolejnym roku kalendarzowym.

7.

Instytucja szkoleniowa ma obowiązek informować wojewódzki urząd pracy o zmianie siedziby,

otwarciu i likwidacji oddziałów lub filii oraz o kontynuowaniu działalności szkoleniowej

w kolejnym roku kalendarzowym.

8.

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza informacje o instytucjach szkoleniowych

wpisanych do rejestru instytucji szkoleniowych przekazane przez wojewódzkie urzędy

pracy.

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

i wykreślania wpisu w rejestrze instytucji szkoleniowych oraz uaktualniania danych

w rejestrze, wzór wniosku o wpis oraz wymagane dokumenty, mając na względzie efektywne

wydatkowanie środków publicznych na szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

oraz zasadę wzajemności w stosunku do podmiotów z państw członkowskich Unii Europejskiej

zamierzających uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie

szkoleń.

Polityka rynku pracy realizowana przez władze publiczne opiera się na dialogu i współpracy

z partnerami społecznymi, w szczególności w ramach

1)

działalności rad zatrudnienia;

2)

partnerstwa lokalnego;

3)

uzupełniania i rozszerzania oferty usług publicznych służb zatrudnienia przez partnerów

społecznych i agencje zatrudnienia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

„4. Osoby, którym starosta przed dniem wejścia w życie ustawy przyznał dofinansowanie

kosztów studiów podyplomowych, uzyskują z dniem wejścia w życie ustawy prawo do stypendium,

o którym mowa w art. 42a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1.

5.

W 2009 r. wysokość stypendium w okresie odbywania stażu, o którym mowa w art. 53 ust.

6 ustawy zmienianej w art. 1 wynosi

1)

773 zł w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2009 r.;

2)

791 zł w okresie od dnia 1 czerwca 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

6.

W 2009 r. wysokość stypendium w okresie odbywania szkolenia, o którym mowa w art.

41 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 wynosi miesięcznie 100% zasiłku, o którym mowa

w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia

w życie ustawy, a dla bezrobotnych

1)

posiadających wykształcenie gimnazjalne lub niższe lub

2)

bez kwalifikacji zawodowych lub

3)

powyżej 50 roku życia lub

4)

z prawem do zasiłku

- 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy.

7.

W 2009 r. wysokość stypendium w okresie odbywania przygotowania zawodowego dorosłych,

o którym mowa w art. 53g ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 wynosi miesięcznie 100%

zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym

do dnia wejścia w życie ustawy, a dla bezrobotnych

1)

posiadających wykształcenie gimnazjalne lub niższe lub

2)

bez kwalifikacji zawodowych lub

3)

powyżej 50 roku życia

- 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4 i 13 oraz art. 7 ust. 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia

ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 31 lit. a w zakresie dotyczącym ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1

stycznia 2013 r.;

3)

art. 1 pkt 27 w zakresie dotyczącym art. 64 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie z dniem

1 września 2014 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego

do spraw pracy w sprawach polityki rynku pracy.

2.

Wojewódzkie rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi marszałka województwa

w sprawach polityki rynku pracy.

3.

Powiatowe rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi starosty w sprawach

polityki rynku pracy.

4.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia i

rozwoju zasobów ludzkich;

2

opiniowanie projektu Krajowego Planu Działań;

3)

opiniowanie rocznych sprawozdań z działalności Funduszu Pracy, a także ocena racjonalności

gospodarki środkami tego funduszu;

3a)

realizacja zadań określonych w przepisach o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy;

4)

opiniowanie okresowych sprawozdań z realizacji Krajowego Planu Działań;

5)

opiniowanie projektów ustaw dotyczących promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

5.

Do zakresu działania wojewódzkich rad zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia w

województwie;

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy;

3)

opiniowanie kryteriów podziału środków Funduszu Pracy dla samorządów powiatowych danego

województwa na finansowanie programów dotyczących promocji zatrudnienia i finansowanie

innych fakultatywnych zadań oraz opiniowanie opracowanych przez wojewódzkie urzędy

pracy propozycji przeznaczenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu

województwa i sprawozdań z ich wykorzystania;

4)

składanie wniosków i wydawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków kształcenia,

szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie;

5)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie

Naczelnej Radzie Zatrudnienia okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia;

6)

delegowanie przedstawicieli do komisji konkursowej w liczbie równej co najmniej połowie

składu komisji dokonującej wyboru kandydata na stanowisko dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy;

7)

opiniowanie wniosków o odwołanie lub wnioskowanie o odwołanie dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy;

8)

delegowanie przedstawiciela do Naczelnej Rady Zatrudnienia;

9

opiniowanie wojewódzkich kryteriów wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców.

6

Do zakresu działania powiatowych rad zatrudnienia stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 5. Powiatowe rady zatrudnienia opiniują programy specjalne, w tym

1)

celowość ich realizacji, biorąc pod uwagę w szczególności

a)

liczbę osób objętych programem, kryteria doboru tych osób,

b)

zakładane rezultaty programu specjalnego, z podaniem mierników i trybu dokonania oceny,

c)

koszty realizacji programu specjalnego, w tym poszczególnych przedsięwzięć;

2)

proponowane przez starostę zmiany realizacji programów specjalnych.

Umowy z instytucjami szkoleniowymi, pracodawcami i innymi podmiotami dotyczące skierowania

bezrobotnych lub poszukujących pracy, o których mowa w art. 43 ustawy zmienianej w

art. 1, na szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, zawarte przed

dniem wejścia w życie ustawy, są kontynuowane na zasadach określonych w dotychczasowych

przepisach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 36 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 21, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2009 r.

1.

W skład Naczelnej Rady Zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez ministra właściwego

do spraw pracy spośród przedstawicieli

1)

wszystkich organizacji związkowych i organizacji pracodawców reprezentatywnych w rozumieniu

ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego

(Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.;

2)

ogólnopolskich organizacji jednostek samorządu terytorialnego reprezentowanych w Komisji

Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;

3)

wojewódzkich rad zatrudnienia;

4)

organizacji pozarządowych o zasięgu krajowym zajmujących się statutowo problematyką

rynku pracy;

5)

nauki - delegowanych przez Komitet Nauk o Pracy i Polityce Społecznej Polskiej Akademii

Nauk.

2.

W skład wojewódzkiej rady zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez marszałka województwa

spośród działających na terenie województwa

1)

wojewódzkich struktur każdej organizacji związkowej reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

2)

wojewódzkich struktur każdej organizacji pracodawców reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych rolników indywidualnych

i izb rolniczych,

4)

(uchylony),

5)

organizacji pozarządowych zajmujących się statutowo problematyką rynku pracy,

6)

przedstawicieli nauki - delegowanych przez Komitet Nauk o Pracy i Polityce Społecznej

Polskiej Akademii Nauk

oraz przedstawiciel wojewody.

3.

W skład powiatowej rady zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez starostę spośród

działających na terenie powiatu

1)

terenowych struktur każdej reprezentatywnej organizacji związkowej w rozumieniu ustawy

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

2)

terenowych struktur każdej reprezentatywnej organizacji pracodawców w rozumieniu ustawy

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych rolników indywidualnych

i izb rolniczych;

4)

jednostek samorządu terytorialnego;

5)

organizacji pozarządowych zajmujących się statutowo problematyką rynku pracy.

4.

Członków Naczelnej Rady Zatrudnienia powołuje minister właściwy do spraw pracy, członków

wojewódzkich rad zatrudnienia - marszałek województwa, a członków powiatowych rad

zatrudnienia - starosta, spośród kandydatów zgłoszonych przez organy i organizacje,

o których mowa odpowiednio w ust. 1-3.

4a.

W przypadku gdy powiatowy urząd pracy realizuje zadania z zakresu promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej na obszarze przekraczającym

granice powiatu, tworzy się jedną powiatową radę zatrudnienia, która jest powoływana

przez prezydenta miasta na prawach powiatu lub starostę sprawującego zwierzchnictwo

nad powiatowym urzędem pracy w porozumieniu z prezydentem miasta na prawach powiatu

lub starostą powiatu dotującego.

5.

Członek rady zatrudnienia może zostać odwołany

1)

na wniosek organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka rady;

2)

z inicjatywy odpowiednio ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa

oraz starosty, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, które zgłosiły jego

kandydaturę na członka rady.

6.

Kadencja rad zatrudnienia trwa 4 lata.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz

tryb działania rad zatrudnienia, a także warunki, na jakich mogą uczestniczyć w posiedzeniach

rad zatrudnienia przedstawiciele organów, organizacji i instytucji niereprezentowanych

w radach, oraz tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając na względzie

zapewnienie efektywnego dialogu społecznego.

8.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady zatrudnienia. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego

według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

9.

Na wniosek członków rady zatrudnienia zamieszkałych poza miejscem obrad rady koszty

przejazdów środkami transportu zbiorowego są refundowane ze środków Funduszu Pracy

odpowiednio przez ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa albo starostę,

w wysokości i na zasadach określonych w przepisach odrębnych dla pracownika zatrudnionego

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju.

1.

Marszałek województwa lub starosta w ramach środków określonych w budżecie danego

samorządu mogą zlecić realizację usług rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust.

1

1)

jednostkom samorządu terytorialnego;

2)

organizacjom pozarządowym statutowo zajmującym się problematyką rynku pracy;

3)

związkom zawodowym;

4)

organizacjom pracodawców;

5)

instytucjom szkoleniowym;

6)

agencjom zatrudnienia;

7

centrom integracji społecznej.

1a.

Marszałek województwa lub starosta przy zlecaniu usług rynku pracy, o których mowa

w art. 35 ust. 1, zapewnia ich realizację zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

2

Zlecanie wykonywania usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy, odbywa

się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie lub przez zakup

tych usług, na zasadach i w trybie określonych w przepisach o zamówieniach publicznych,

przy uwzględnieniu sposobu ich realizacji zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

3

Zlecanie realizacji usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy nie może

dotyczyć

1)

spraw podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej;

2)

wydatkowania i gospodarowania środkami Funduszu Pracy.

4.

Wolontariusze mogą wykonywać świadczenia w zakresie realizacji usług rynku pracy na

rzecz podmiotów określonych w ust. 1 pkt 1-4 na zasadach określonych w przepisach

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Terminem początkowym, od którego należy obliczać liczbę odmów, o których mowa w art.

33 ust. 4 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, jest dzień wejścia w życie ustawy.

„2. Zbiorcze wyniki kontroli, za rok 2012, stanowią podstawę do dokonania pierwszej

oceny ryzyka i określenia sektorów działalności, o których mowa w art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

(uchylony).

Zwolnienie z opłacania składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o którym mowa w art. 104b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 i art.

9b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 18, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dotyczy

osób zatrudnionych po dniu 30 czerwca 2009 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 19, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2010 r.;

2)

art. 3 pkt 2 i art. 11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze

lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych

przepisów.

(uchylony).

Projekty lokalne i programy regionalne realizowane w dniu wejścia w życie ustawy są

realizowane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.”

W roku 2013 dysponent Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 6,

nie może dokonywać przesunięć, przewidzianych w planie Funduszu Pracy, wydatków realizowanych

w ramach środków Unii Europejskiej w celu ich przeniesienia na zadania realizowane

bez udziału środków europejskich, z tym że przesunięcia te mogą być dokonywane za

zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 4 ust. 2, art. 19 ust. 22, art. 33 ust. 5, art. 35 ust. 3 i 4, art. 46 ust. 6,

art. 53 ust. 9, art. 83 i art. 90 ust. 1 i 5 ustawy zmienianej w art. 1,

- zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.”

(uchylony).

1.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. wyodrębnienie w ramach powiatowych urzędów pracy centrów

aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 9b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

nie jest obowiązkowe.

2.

Do dnia 31 grudnia 2010 r. przedsięwzięcia, o których mowa w art. 9b ust. 1 i 2 ustawy

zmienianej w art. 1, na wniosek starosty zaopiniowany przez radę powiatu są dofinansowane

ze środków Funduszu Pracy pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw

pracy do wysokości 80% kosztów ich utworzenia, nie więcej niż 80-krotność przeciętnego

wynagrodzenia obowiązującego w kwartale bezpośrednio poprzedzającym finansowanie tych

kosztów.

3.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. przedsięwzięcia, o których mowa

w art. 9b ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, na wniosek starosty, zaopiniowany

przez radę powiatu, są dofinansowane z utworzonej na ten cel rezerwy w ciężar niewykorzystanej

nadwyżki środków Funduszu Pracy z lat ubiegłych, będącej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw pracy, do wysokości 80% kosztów ich utworzenia, nie więcej niż 80-krotność

przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w kwartale bezpośrednio poprzedzającym finansowanie

tych kosztów.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 21 i art. 22, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1, 6, 12-15 i 17, art. 2-5, art. 7, art. 8, art. 10-12, art. 14-17, art.

19, art. 20 oraz art. 23, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

(uchylony).

(uchylony).

1.

Osoba, która może wykazać, że w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy była zatrudniona przez co najmniej 12 miesięcy na stanowisku doradcy

EURES lub asystenta EURES albo przez co najmniej 12 miesięcy wykonywała zadania w

zakresie świadczenia usług EURES w co najmniej połowie pełnego wymiaru czasu pracy

będąc zatrudnioną na innym stanowisku, spełnia warunek, o którym mowa w art. 92 ust.

2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, i może wystąpić o nadanie licencji zawodowej pośrednika

pracy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r.

2.

Osoba, która może wykazać, że w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy była zatrudniona przez co najmniej 24 miesiące na stanowisku doradcy

EURES, asystenta EURES lub pośrednika pracy i wykonywała zadania w zakresie świadczenia

usług EURES, spełnia warunek, o którym mowa w art. 92 ust. 4 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 1, i po uzyskaniu licencji, o której mowa w ust. 1 może wystąpić o nadanie

licencji zawodowej pośrednika pracy I stopnia, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, zatrudnione w powiatowym urzędzie pracy, mogą

realizować zadania w zakresie pośrednictwa pracy prowadzonego w ramach sieci EURES

bez posiadania licencji zawodowej pośrednika pracy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2010 r.

(uchylony).

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniały jeden z następujących warunków

1)

wykonywały zadania na stanowisku pośrednika pracy - stażysty przez okres krótszy niż

12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia,

2)

wykonywały zadania na stanowisku pośrednika pracy - stażysty, przez okres co najmniej

12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia,

3)

otrzymały licencję zawodową pośrednika pracy

- mogą uzyskać licencję pośrednika pracy I stopnia bez spełniania warunku, o którym

mowa w art. 92 ust. 4 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1.

Od dnia 1 stycznia 2010 r. wysokość świadczeń, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt

1, oraz stypendium, o którym mowa w art. 24 ust. 1, jest ustalana w oparciu o art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia

2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

(uchylony).

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub Ochotniczych Hufcach Pracy, które otrzymały

licencję zawodową przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 176, poz. 1243) i wykonywały zadania w zakresie poradnictwa zawodowego przez okres co najmniej 12

miesięcy spełniają warunek, o którym mowa w art. 94 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej

w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

1.

Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą

rejestr tych osób.

2.

Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te

osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

3

Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym

przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy

pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym

przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego

będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym

do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.

3a

Odbywanie przez bezrobotnego praktyki absolwenckiej stanowi uzasadnioną przyczynę

niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3.

4.

Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego,

który

1)

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;

2)

otrzymał pożyczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub

instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności pozarolniczej lub

rolniczej albo otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej,

o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności;

2a

otrzymał jednorazowo środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

lub z instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej,

rolniczej lub na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności lub

na wniesienie wkładu;

2b

rozpoczął realizację indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego lub podpisał

kontrakt socjalny, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje od następnego dnia po dniu rozpoczęcia realizacji indywidualnego programu

zatrudnienia socjalnego lub podpisania kontraktu socjalnego;

3

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej

formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,

mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej

w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres

a)

120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b)

180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c)

270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

4

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił

w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu

bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio

na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw;

4a)

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust.

2a;

5)

(uchylony);

6)

złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego;

7

z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w art.

73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3;

8

po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania

prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie

statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany

w pkt 3;

9

pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa

odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa

się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie

lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności

do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego;

10

nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa

w art. 80 ust. 2;

11

z własnej winy przerwał program przygotowania zawodowego dorosłych, nie przystąpił

do egzaminu kwalifikacyjnego, czeladniczego lub sprawdzającego.

4a

Starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący

pracy

1)

nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu

potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie;

2)

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony

między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej

przyczynie tego niestawiennictwa;

3

nie podjął przygotowania zawodowego dorosłych albo nie podjął lub przerwał indywidualny

plan działania, szkolenie, studia podyplomowe, o których mowa w art. 42a, albo uczestnictwo

w programie specjalnym lub nie przystąpił do egzaminu, o którym mowa w art. 40 ust.

3a;

4)

złożył wniosek o rezygnację z pomocy określonej w ustawie świadczonej przez powiatowy urząd pracy.

4b

Pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni odpowiednio

1)

po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z powiatowym urzędem pracy;

2)

od dnia niestawiennictwa;

3)

od następnego dnia po dniu zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 4a pkt 3 i

4.

4c

W przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres

ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku

ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w

ustawie do ich nabycia.

4d

Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego kobiety w ciąży oraz w okresie 30

dni po dniu porodu z powodu związanej z ciążą i porodem niezdolności do pracy trwającej

przez nieprzerwany okres 90 dni, o którym mowa w ust. 4 pkt 9, z wyłączeniem przypadku

złożenia wniosku o pozbawienie tego statusu przez samą bezrobotną.

4e

Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego bezrobotnego, który został wpisany

do Krajowego Rejestru Sądowego jako założyciel spółdzielni socjalnej po dniu zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy, w związku z uwzględnieniem przez starostę jego wniosku

o przyznanie środków na założenie spółdzielni socjalnej, do dnia następnego po dniu

otrzymania tych środków.

4f

W przypadku gdy bezrobotnemu przyznano zasiłek na podstawie przepisów o koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.

a-c, decyzja starosty o utracie statusu bezrobotnego oznacza także utratę prawa do

tego zasiłku.

5

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji

i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji

niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych,

a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz

treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego

pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej, mając na względzie pozyskanie wszystkich

koniecznych informacji mających wpływ na uprawnienia rejestrowanych osób.

6

Informacje dotyczące osób zarejestrowanych są gromadzone przez powiatowe urzędy pracy

w szczególności w formie dokumentów elektronicznych oraz przetwarzane i udostępniane

publicznym służbom zatrudnienia do celów określonych w ustawie przede wszystkim z

wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych.

7

Informacje, o których mowa w ust. 6, mogą być udostępniane w trybie i na zasadach

określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne na podstawie wniosku złożonego w szczególności w formie dokumentu elektronicznego

innym podmiotom, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz

jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne, realizującym zadania publiczne na podstawie

odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny

w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Dostęp do danych osobowych jest nadzorowany

i rejestrowany zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.

8

Informacje, o których mowa w ust. 6, mogą być udostępniane z wykorzystaniem systemów

teleinformatycznych, jeżeli powiatowy urząd pracy oraz inny podmiot, realizujący zadania

publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia,

spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada urządzenia umożliwiające identyfikację osoby uzyskującej informacje w systemie

oraz zakresu, daty i celu ich uzyskania;

2)

posiada zabezpieczenia uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z celem

ich uzyskania;

3)

dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany zgodnie z przepisami o

ochronie danych osobowych.

9

Pozyskiwanie z powiatowych urzędów pracy lub od osób fizycznych informacji, o których

mowa w ust. 6, przez podmioty, o których mowa w ust. 7, jest prowadzone przede wszystkim

z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych.

1.

Do postępowań w sprawach zezwoleń na pracę dla cudzoziemców, rozpoczętych przed dniem

wejścia w życie ustawy i niezakończonych ostateczną decyzją, stosuje się dotychczasowe

przepisy.

2.

W postępowaniach w sprawach zezwoleń na pracę cudzoziemców rozpoczętych po dniu wejścia

w życie ustawy, do czasu wydania przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego obwieszczenia,

o którym mowa w art. 90 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, wysokość wynagrodzenia,

o którym mowa w art. 88c ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, ustala się na podstawie

obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm..

3.

Do czasu wydania przez wojewodę kryteriów, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 1, przepisów art. 88c ust. 3 pkt 1 i art. 88e ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1, nie stosuje się.

Powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w

razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy

1)

świadczą usługę poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej;

2)

świadczą usługę pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy;

3)

inicjują, organizują i finansują szkolenia, przygotowanie zawodowe dorosłych i staże

oraz przyznają i wypłacają stypendia;

4)

inicjują i dofinansowują tworzenie dodatkowych miejsc pracy;

5)

inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy;

6)

przyznają i wypłacają zasiłki oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia.

1.

Powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, może przygotować indywidualny

plan działania dla bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu doprowadzenia do podjęcia

przez niego odpowiedniej pracy.

2.

Indywidualny plan działania jest przygotowywany przy udziale bezrobotnego lub poszukującego

pracy i zawiera w szczególności

1)

działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie;

2)

działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego

pracy w celu poszukiwania pracy;

3)

planowane terminy realizacji poszczególnych działań;

4)

formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z pośrednikiem pracy, doradcą zawodowym

lub innym pracownikiem urzędu pracy;

5)

termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania.

3

Przygotowanie indywidualnego planu działania jest obowiązkowe dla

1)

bezrobotnego do 25 roku życia,

2)

bezrobotnego powyżej 50 roku życia,

3)

bezrobotnego bez kwalifikacji zawodowych,

4)

bezrobotnego bez doświadczenia zawodowego,

5)

bezrobotnego, który po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjął zatrudnienia

- o ile pozostaje on nieprzerwanie w rejestrze, o którym mowa w art. 33 ust. 1, przez

okres co najmniej 180 dni od dnia rejestracji, a indywidualny plan działania nie został

przygotowany dla niego wcześniej.

4

Dla bezrobotnego, o którym mowa w ust. 3, który jest w trakcie odbywania szkolenia,

stażu, przygotowania zawodowego dorosłych albo prac społecznie użytecznych powiatowy

urząd pracy przygotowuje indywidualny plan działania nie później niż 90 dni po zakończeniu

uczestnictwa w określonej formie pomocy.

5

Przygotowanie indywidualnego planu działania musi zostać zakończone nie później niż

przed upływem 30 dni od dnia zakończenia okresu, o którym mowa w ust. 3 albo w ust.

4.

1.

Podmioty posiadające w dniu wejścia w życie ustawy status agencji pośrednictwa pracy,

agencji doradztwa personalnego, agencji poradnictwa zawodowego oraz agencji pracy

tymczasowej, potwierdzony wydanymi certyfikatami wstępnymi lub certyfikatami, z mocy

prawa otrzymują status agencji zatrudnienia w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Marszałek województwa wydaje certyfikat potwierdzający bezterminowy wpis do rejestru

agencji zatrudnienia oraz dokonuje wpisu do rejestru podmiotom

1)

posiadającym certyfikaty wstępne, w okresie do 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2)

posiadającym certyfikaty, w okresie do 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Wydanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, jest zwolnione z opłaty, o której mowa

w art. 18k ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Wnioski o wpis do rejestru agencji zatrudnienia, złożone i nierozpatrzone przed dniem

wejścia w życie ustawy, są rozpatrywane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w zakresie

opłat od wydawanych certyfikatów i zaświadczeń stosuje się dotychczasowe przepisy.

1.

Podstawowymi usługami rynku pracy są

1)

pośrednictwo pracy;

2)

(uchylony);

3)

poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa;

4)

pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;

5)

organizacja szkoleń.

2.

Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby

zatrudnienia są realizowane zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

2a.

(uchylony).

2b

Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby

zatrudnienia mogą być realizowane z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i

dokumentów elektronicznych.

2c

W zakresie niezbędnym do realizacji usług rynku pracy publiczne służby zatrudnienia

mogą przetwarzać dane osobowe osób korzystających z tych usług.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, standardy i szczegółowe

warunki prowadzenia przez urzędy pracy usług rynku pracy, uwzględniając zakres usług,

miejsce i sposób ich realizacji oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób

korzystających z usług i mając na uwadze ujednolicenie usług rynku pracy realizowanych

przez publiczne służby zatrudnienia oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania

pomocy publicznej dla przedsiębiorców z warunkami jej dopuszczalności.

Okres 180 dni, o którym mowa w art. 34a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, dla osób

zarejestrowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy biegnie od dnia jej

wejścia w życie.

1.

Pośrednictwo pracy polega w szczególności na

1)

udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia

oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;

2)

pozyskiwaniu ofert pracy;

2a)

upowszechnianiu ofert pracy, w tym przez przekazywanie ofert pracy do internetowej

bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra właściwego do spraw pracy;

3)

udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą

pracy;

4)

informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji

i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;

5)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;

6)

współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach

uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;

7)

informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

3a

Pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie państw,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy

realizują wyłącznie przez sieć EURES.

3b

Wojewódzkie urzędy pracy mogą realizować działania w zakresie pośrednictwa pracy wyłącznie

o zasięgu ponadpowiatowym i we współpracy z właściwymi powiatowymi urzędami pracy.

4

Pośrednictwo pracy dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców realizowane

przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy jest prowadzone nieodpłatnie, zgodnie z

zasadami

1)

dostępności usług pośrednictwa pracy dla poszukujących pracy oraz dla pracodawców;

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy;

3)

równości - oznaczającej obowiązek udzielania wszystkim bezrobotnym i poszukującym

pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez względu na

płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,

przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną;

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu pracy jest

podawane do wiadomości bezrobotnym i poszukującym pracy.

4a.

Powiatowy urząd pracy, który nie dysponuje kandydatami spełniającymi wymagania określone

w ofercie pracy, udostępnia informacje o braku możliwości realizacji oferty innym

powiatowym urzędom pracy co najmniej przez internetową bazę ofert pracy, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.

5.

(uchylony).

5a

Pracodawca zgłasza ofertę pracy do jednego powiatowego urzędu pracy, właściwego ze

względu na siedzibę pracodawcy albo miejsce wykonywania pracy albo innego wybranego

przez siebie urzędu.

5b

Pracodawca zgłaszając ofertę pracy do powiatowego urzędu pracy może nie wyrazić zgody

na podawanie do wiadomości publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację

przez osoby niezarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy.

5c

Zadania w zakresie upowszechniania oferty pracy, kontaktów z pracodawcą i osobami

zarejestrowanymi oraz kierowanie zarejestrowanych do pracodawcy realizuje powiatowy

urząd pracy, który przyjął ofertę pracy od pracodawcy.

5d

Oferta pracy, w związku z którą pracodawca nie wyraził zgody na podawanie do wiadomości

publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację, może być udostępniona w

pełnym zakresie wyłącznie tym bezrobotnym lub poszukującym pracy, którzy spełniają

wymagania określone w ofercie i których powiatowy urząd pracy kieruje do pracy u tego

pracodawcy.

5e

Powiatowy urząd pracy nie może przyjąć oferty pracy, jeżeli pracodawca zawarł w ofercie

pracy wymagania, które naruszają zasadę równego traktowania w zatrudnieniu w rozumieniu

przepisów prawa pracy i mogą dyskryminować kandydatów do pracy, w szczególności ze

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,

przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną.

5f

Powiatowy urząd pracy może nie przyjąć oferty pracy, w szczególności jeżeli pracodawca

w okresie 365 dni przed dniem zgłoszenia oferty pracy został ukarany lub skazany prawomocnym

wyrokiem za naruszenie przepisów prawa pracy albo jest objęty postępowaniem dotyczącym

naruszenia przepisów prawa pracy.

5g

Odmowa przyjęcia oferty pracy przez powiatowy urząd pracy wymaga pisemnego uzasadnienia.

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów

i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakres jej stosowania, uwzględniając zawody

i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa

zawodowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. z wyjątkiem art. 7 pkt 1 lit. b

i pkt 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa polega na udzielaniu

1)

bezrobotnym i poszukującym pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,

w szczególności na

a)

udzielaniu informacji o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,

b)

udzielaniu porad z wykorzystaniem standaryzowanych metod ułatwiających wybór zawodu,

zmianę kwalifikacji, podjęcie lub zmianę zatrudnienia, w tym badaniu zainteresowań

i uzdolnień zawodowych,

c)

kierowaniu na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydawanie

opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia,

d)

inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych dla bezrobotnych

i poszukujących pracy;

2

pracodawcom pomocy

a)

w doborze kandydatów do pracy spośród bezrobotnych i poszukujących pracy,

b)

we wspieraniu rozwoju zawodowego pracodawcy i jego pracowników przez udzielanie porad

zawodowych.

2.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa są realizowane zgodnie z zasadami

1)

dostępności usług poradnictwa zawodowego dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz

dla pracodawców;

2)

dobrowolności;

3)

równości bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub

przynależność związkową;

4)

swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia;

5)

bezpłatności;

6)

poufności i ochrony danych.

3.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa są świadczone w formie grupowej lub w formie

porady indywidualnej.

4.

(uchylony).

4a

Udzielanie pracodawcom pomocy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest realizowane na wniosek

pracodawcy.

4b

Pomoc pracodawcy, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, jest świadczona w formie porady

indywidualnej.

1.

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy polega na przygotowywaniu bezrobotnych i poszukujących

pracy do lepszego radzenia sobie w poszukiwaniu i podejmowaniu zatrudnienia, w szczególności

przez

1)

uczestnictwo w szkoleniu z zakresu umiejętności poszukiwania pracy;

2)

uczestnictwo w zajęciach aktywizacyjnych;

3)

dostęp do informacji i elektronicznych baz danych służących uzyskaniu umiejętności

poszukiwania pracy i samozatrudnienia.

2

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jest świadczona

bezrobotnym i poszukującym pracy.

3.

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy jest udzielana przez powiatowe urzędy pracy w

ramach klubów pracy oraz przez centra informacji i planowania kariery zawodowej wojewódzkich

urzędów pracy.

4.

Koszty utworzenia klubu pracy i prowadzonych w nim działań są finansowane ze środków

przeznaczonych na funkcjonowanie powiatowego urzędu pracy oraz ze środków Funduszu

Pracy w zakresie wyposażenia klubu pracy oraz kosztów prowadzenia zajęć przez osoby

niebędące pracownikami powiatowego urzędu pracy.

5.

Starosta inicjuje i wspiera tworzenie klubów pracy przez instytucje lub organizacje,

udzielając im pomocy organizacyjnej i merytorycznej.

6.

Starosta może zawrzeć ze szkołą wyższą lub organizacją studencką umowę przewidującą

sfinansowanie z Funduszu Pracy części kosztów wyposażenia nowo otwartego akademickiego

biura karier, w wysokości nieprzekraczającej piętnastokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

Do sfinansowania kosztów wyposażenia akademickiego biura karier prowadzącego działalność

gospodarczą mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis.

Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36, z zastrzeżeniem art. 36 ust. 5b, oraz

w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 39 ust. 1 pkt 3, mogą korzystać osoby niezarejestrowane

w powiatowym urzędzie pracy.

Z usług rynku pracy świadczonych przez wojewódzki urząd pracy, o których mowa w art.

38 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz art. 39 ust. 1 pkt 2 i 3, mogą korzystać osoby

powyżej 18 roku życia niezarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy.

Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36 i 38, w zakresie określonym dla pracodawców,

mogą korzystać przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, niebędący pracodawcami w rozumieniu ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 39, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy, z mocą od dnia 1 stycznia

2009 r.;

2)

art. 1 pkt 75 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2009 r.;

3)

art. 1 pkt 49, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1

Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych

w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji zwiększających

szansę na podjęcie lub utrzymanie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej, w szczególności w przypadku

1)

braku kwalifikacji zawodowych;

2)

konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji;

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;

4)

braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy.

2.

(uchylony).

2a

Inicjowanie szkoleń polega na

1)

informowaniu o możliwościach i zasadach korzystania ze szkoleń proponowanych przez

urząd pracy oraz promowanie tej formy aktywizacji;

2)

diagnozowaniu zapotrzebowania na zawody, specjalności i kwalifikacje na rynku pracy

oraz diagnozowaniu potrzeb szkoleniowych osób uprawnionych do szkolenia;

3)

sporządzaniu i upowszechnianiu planu szkoleń.

2b

Organizacja szkoleń polega na

1)

wyborze instytucji szkoleniowej i zawieraniu umów szkoleniowych z instytucjami szkoleniowymi

lub powierzaniu przez starostę przeprowadzenia szkolenia zakładanej i prowadzonej

przez siebie instytucji szkoleniowej;

2)

kierowaniu osób na szkolenia;

3)

monitorowaniu przebiegu szkoleń;

4)

prowadzeniu analiz skuteczności i efektywności szkoleń.

2c

Finansowanie szkoleń osób skierowanych przez starostę jest realizowane ze środków

publicznych, w szczególności ze środków Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego

lub ze środków programów Unii Europejskiej, i polega na

1)

finansowaniu kosztów szkoleń instytucjom szkoleniowym;

2)

wypłacaniu stypendiów osobom skierowanym na szkolenia;

3)

finansowaniu kosztów przejazdów lub kosztów zakwaterowania i wyżywienia związanych

z udziałem w szkoleniach;

4)

finansowaniu kosztów badań lekarskich lub psychologicznych.

2d

Starosta, w celu zapewnienia najwyższej jakości szkolenia, dokonuje wyboru instytucji

szkoleniowej i zleca lub powierza przeprowadzenie szkolenia, o którym mowa w ust.

2b pkt 1, z zachowaniem obowiązujących procedur oraz mając na uwadze zasady konkurencyjności,

równego traktowania i przejrzystości.

3

Starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni

on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w

danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia.

3a

Starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości

przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw,

dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz

koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust. 3

stosuje się odpowiednio.

4

Szkolenie finansowane przez starostę z Funduszu Pracy odbywa się w formie kursu, realizowanego

według planu nauczania obejmującego przeciętnie nie mniej niż 25 godzin zegarowych

w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie

może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym

zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy; w przypadkach osób bez kwalifikacji zawodowych

szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia

w danym zawodzie nie dłużej niż 24 miesiące.

5

Skierowanie na szkolenie bezrobotnego, w przypadkach zawodów wymagających szczególnych

predyspozycji psychofizycznych, powinno być poprzedzone określeniem przez doradcę

zawodowego powiatowego urzędu pracy predyspozycji do wykonywania zawodu, który osoby

te uzyskają w wyniku szkolenia; w uzasadnionych przypadkach szkolenie może być poprzedzone

skierowaniem na badania lekarskie lub psychologiczne finansowane z Funduszu Pracy.

6.

Przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność

związkową.

7.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania standardów

kwalifikacji zawodowych i ich wykaz, uwzględniając potrzeby kształcenia i szkolenia

zawodowego.

8.

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania

modułowych programów szkoleń zawodowych i ich wykaz, uwzględniając sposób ich wykorzystania

na rynku pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 7, art. 8, art. 15, art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 4, który wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę,

przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.

1a.

(uchylony).

1b

Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje

prawo wyboru świadczenia.

2

Stypendium nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia przysługuje

mu z tego tytułu inne stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne w

wysokości równej lub wyższej niż stypendium finansowane z Funduszu Pracy.

3

Wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.

1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin;

w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala

się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym

mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

3a

Skierowany przez starostę na szkolenie w przypadku podjęcia zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności gospodarczej w trakcie szkolenia ma prawo do ukończenia

tego szkolenia bez konieczności ponoszenia jego kosztów.

3b

Bezrobotnemu skierowanemu przez starostę na szkolenie, który w trakcie szkolenia podjął

zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, niezależnie od wymiaru

godzin szkolenia, od dnia podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej do dnia zakończenia szkolenia. Od stypendium tego nie są odprowadzane

składki na ubezpieczenia społeczne.

3c

Do stypendium, o którym mowa w ust. 3b, nie stosuje się zasady proporcjonalnego ustalania

jego wysokości, o której mowa w ust. 3. Stypendium, o którym mowa w ust. 3b, za niepełny

miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego stypendium przez 30 i mnożąc otrzymaną

kwotę przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który stypendium

przysługuje.

4

W przypadku skierowania na szkolenie bezrobotnego, koszty tego szkolenia są finansowane

z Funduszu Pracy.

4a

Starosta finansuje z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, koszty zakwaterowania i wyżywienia

bezrobotnego, skierowanego na szkolenie odbywane poza miejscem zamieszkania, jeżeli

wynika to z umowy zawartej z instytucją szkoleniową.

4b

Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie, w formie zwrotu, całości lub części

poniesionych przez skierowanego bezrobotnego, kosztów z tytułu przejazdu na szkolenie.

4c

Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, poniesionych

przez bezrobotnego kosztów przejazdu na egzamin, o którym mowa w art. 40 ust. 3a.

5.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z

Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na

prośbę bezrobotnego albo organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów tego

szkolenia. Przepisy art. 40 stosuje się odpowiednio.

6

Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów

szkolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy przyczyną nieukończenia szkolenia było podjęcie

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

7

Osobom skierowanym na szkolenie przez starostę, z wyjątkiem osób posiadających z tego

tytułu prawo do stypendium, z wyłączeniem stypendium, o którym mowa w ust. 3b, przysługuje

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku ze szkoleniem oraz w drodze do miejsca szkolenia i z powrotem, wypłacane

przez instytucję ubezpieczeniową, w której osoby te zostały ubezpieczone.

8.

Instytucja szkoleniowa jest obowiązana ubezpieczyć osobę, o której mowa w ust. 7,

od następstw nieszczęśliwych wypadków.

9

Starosta może w umowie zawartej z instytucją szkoleniową przewidzieć przyznanie tej

instytucji z Funduszu Pracy jednorazowej kwoty w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia

za pracę za każdego skierowanego bezrobotnego uczestniczącego w szkoleniu, który wskutek

działań tej instytucji szkoleniowej podjął w ciągu 30 dni od dnia ukończenia szkolenia

zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą i wykonuje je co najmniej

przez 6 miesięcy.

10.

Do przyznania instytucji szkoleniowej jednorazowej kwoty, o której mowa w ust. 9,

mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis.

11

Osoby bezrobotne biorące udział bez skierowania starosty w szkoleniach finansowanych

z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy

o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

(Dz. U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm. albo ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, powiadamiają powiatowy

urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia.

1

Starosta może, na wniosek bezrobotnego, udzielić pożyczki na sfinansowanie kosztów

szkolenia do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu podpisania

umowy pożyczki w celu umożliwienia podjęcia lub utrzymania zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności gospodarczej.

2.

Pożyczka, o której mowa w ust. 1, jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty nie może

przekroczyć 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.

3.

W przypadku wykorzystania pożyczki na cele inne niż określone w umowie, niepodjęcia lub nieukończenia szkolenia pożyczka podlega bezzwłocznemu zwrotowi

w całości, wraz z odsetkami ustawowymi. Odsetki ustawowe ustala się także od kwoty pożyczki niespłaconej w terminie.

1.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów

podyplomowych należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%, jednak nie więcej

niż 300% przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Starosta zawiera z osobą, o której mowa w ust. 1, umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych,

która określa w szczególności prawa i obowiązki stron oraz wysokość i tryb przekazywania

środków na pokrycie kosztów studiów podyplomowych w formie bezpośrednich wpłat na

konto organizatora tych studiów.

3

W przypadku gdy bezrobotny w trakcie odbywania studiów podyplomowych podejmie zatrudnienie,

inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się dofinansowania

kosztów tych studiów do planowanego terminu ich ukończenia.

4.

W przypadku przerwania studiów podyplomowych z winy uczestnika, kwota wydatkowana

na ich finansowanie z Funduszu Pracy podlega zwrotowi.

5

Bezrobotnemu, któremu starosta przyznał dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych,

za okres uczestnictwa w tych studiach zgodnie z ich programem przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

6

Uczestnikowi studiów podyplomowych, który w trakcie ich odbywania podjął zatrudnienie,

inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się wypłaty stypendium,

o którym mowa w ust. 5, do planowanego terminu ukończenia tych studiów.

7

Uczestnikowi studiów podyplomowych, o którym mowa w ust. 6, przysługuje odszkodowanie

z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku

ze studiami podyplomowymi oraz w drodze do miejsca studiów i z powrotem, wypłacane

przez instytucję ubezpieczeniową, w której uczestnik ten został ubezpieczony.

8

Starosta ze środków Funduszu Pracy ubezpiecza uczestnika studiów podyplomowych, o

którym mowa w ust. 7, od następstw nieszczęśliwych wypadków, z wyłączeniem przypadku,

gdy uczestnik ten posiada już takie ubezpieczenie.

1.

Do poszukującego pracy, który

1)

jest w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy,

2)

jest zatrudniony u pracodawcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest w stanie

likwidacji, z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji,

3)

otrzymuje świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek

socjalny, określone w odrębnych przepisach,

4

uczestniczy w zajęciach w centrum integracji społecznej lub indywidualnym programie

integracji, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej,

5)

jest żołnierzem rezerwy,

6)

pobiera rentę szkoleniową,

7)

pobiera świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6,

8)

podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie na podstawie przepisów

o ubezpieczeniu społecznym rolników jako domownik lub małżonek rolnika, jeżeli zamierza

podjąć zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą poza rolnictwem

- przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1, w okresie odbywania szkolenia i studiów podyplomowych

stypendium nie przysługuje.

3

Do pracowników oraz osób wykonujących inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą

w wieku 45 lat i powyżej, zainteresowanych pomocą w rozwoju zawodowym, po zarejestrowaniu

się w urzędzie pracy, przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

Instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy są

1

finansowanie kosztów przejazdu do pracodawcy zgłaszającego ofertę pracy lub do miejsca

pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub odbywania zajęć w zakresie

poradnictwa zawodowego lub pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy w związku ze skierowaniem

przez powiatowy urząd pracy;

2

finansowanie kosztów zakwaterowania w miejscu pracy osobie, która podjęła zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem stałego

zamieszkania, w przypadku skierowania przez powiatowy urząd pracy;

3)

dofinansowanie wyposażenia miejsca pracy, podjęcia działalności gospodarczej, kosztów

pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa;

4)

refundowanie kosztów poniesionych z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w związku z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego;

5)

finansowanie dodatków aktywizacyjnych;

6

finansowanie kosztów zorganizowanego przejazdu bezrobotnych i poszukujących pracy,

w związku z udziałem tych osób w targach pracy i giełdach pracy organizowanych przez

wojewódzki urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy, w szczególności prowadzonego w

ramach sieci EURES.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów

przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy

zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego

dorosłych lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego lub pomocy w aktywnym

poszukiwaniu pracy osobie, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż lub została skierowana na zajęcia

z zakresu poradnictwa zawodowego lub pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy i dojeżdża

do tych miejsc;

2)

uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego

wynagrodzenia za pracę.

2.

Starosta może dokonywać przez okres, o którym mowa w ust. 1, zwrotu z Funduszu Pracy

kosztów zakwaterowania osobie, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem zamieszkania w miejscowości,

do której czas dojazdu i powrotu do miejsca stałego zamieszkania wynosi łącznie ponad

3 godziny dziennie;

2)

mieszka w hotelu lub wynajętym mieszkaniu w miejscowości lub w pobliżu miejscowości,

w której jest zatrudniona, wykonuje inną pracę zarobkową, odbywa staż lub przygotowanie

zawodowe dorosłych;

3)

uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w miesiącu, za który jest dokonywany zwrot kosztów

zakwaterowania.

3.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca

zamieszkania w przypadku skierowania go do pracodawcy, który zgłosił ofertę pracy,

jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.

4.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, koszt przejazdu

na badania lekarskie lub psychologiczne i powrotu do miejsca zamieszkania, jeżeli

na badania te został on skierowany przez powiatowy urząd pracy i dojeżdża do tych

miejsc.

5.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do miejsca wykonywania prac, o

których mowa w art. 73a ust. 1, i powrotu do miejsca zamieszkania lub pobytu.

1

Starosta z Funduszu Pracy może

1)

zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub

doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej

w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;

1a

zrefundować osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, zamieszkującej lub mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm. lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. lub w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn. zm., zatrudniającym w okresie ostatnich 6 miesięcy, w każdym miesiącu, co najmniej jednego

pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska

pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak

niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, zwanych dalej „producentem rolnym”;

2)

przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w

tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem

tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej

wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana

na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu

środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

1a

Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do niepublicznych przedszkoli i niepublicznych

szkół, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm..

1b

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do absolwentów centrum integracji społecznej

oraz absolwentów klubów integracji społecznej, o których mowa w przepisach o zatrudnieniu

socjalnym.

2

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna

szkoła i producent rolny, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia

stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu otrzymanych

środków wraz z odsetkami, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku pracy skierowanego

lub skierowanych bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy

niż 24 miesiące albo naruszył inne warunki umowy o refundację.

2a

Przepis ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania do bezrobotnego, który zarejestrował się

jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia

wykonywania działalności gospodarczej.

3.

Osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności

gospodarczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana

dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli prowadziła działalność

gospodarczą lub była członkiem spółdzielni socjalnej przez okres krótszy niż 12 miesięcy

albo naruszone zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków.

4.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 2 i 3, dochodzenie

roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

5

Przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, jest przyjmowane w wysokości

obowiązującej w dniu zawarcia umowy z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą,

niepublicznym przedszkolem, niepubliczną szkołą, producentem rolnym lub bezrobotnym.

5a

W postępowaniach w przedmiocie przyznawania środków, o których mowa w ust. 1 i 1a,

w przypadku zastosowania poręczenia jako formy zabezpieczenia zwrotu przyznanych środków,

mogą być przetwarzane następujące dane osobowe poręczyciela

1)

imię i nazwisko;

2)

adres zamieszkania;

3)

numer PESEL, jeżeli został nadany, oraz nazwa i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

4)

uzyskiwane dochody, z podaniem źródła i kwoty dochodu;

5)

aktualne zobowiązania finansowe, z podaniem wysokości miesięcznej spłaty zadłużenia.

5b

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna

szkoła, producent rolny i bezrobotny, ubiegający się o przyznanie środków, o których

mowa w ust. 1 i 1a, składa oświadczenie o niekaralności za przestępstwo przeciwko

obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. z 2012 r. poz. 768, 769 i 1193), w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie środków.

6

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i

1a oraz ust. 1a,

2)

szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w

ust. 1b, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa

w ust. 1 pkt 2,

3)

formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanej refundacji lub środków na podjęcie działalności

gospodarczej, w przypadku niedotrzymania warunków umowy dotyczącej ich przyznania

- mając na względzie zwiększenie mobilności oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych,

racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także konieczność zapewnienia

zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania pomocy de minimis w przypadku

refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego

w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym w ust. 1b w postaci

jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej lub refundacji

kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa dotyczących podjęcia takiej działalności.

6a

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w ust. 1b jednorazowo

środków na podjęcie działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz formy zabezpieczenia zwrotu środków na podjęcie

działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, w przypadku niedotrzymania

warunków umowy dotyczącej ich przyznania - mając na względzie zwiększenie mobilności

oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych, racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu

Pracy, a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania

pomocy de minimis w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym

w ust. 1b w postaci jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności na zasadach

określonych dla spółdzielni socjalnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 21, art. 29, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2, art. 3, art. 4, art. 12, art. 15, art. 17, art. 18, art. 24, art. 25, art.

33 i art. 46, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2011 r.;

3)

art. 28, art. 36 i art. 37, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2011 r.;

4)

art. 5 pkt 1 lit. b i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Starosta może zawrzeć z pracodawcą umowę przewidującą jednorazowe refundowanie poniesionych

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem

skierowanego bezrobotnego.

2.

Refundacja może nastąpić w przypadku, gdy

1)

pracodawca zatrudniał skierowanego bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej 12 miesięcy oraz

2)

po upływie 12 miesięcy zatrudnienia skierowany bezrobotny jest nadal zatrudniony.

3.

Kwota refundowanych składek, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 300% wysokości

minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu spełnienia warunków określonych

w ust. 2.

1.

Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli

1)

w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze

czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe

od minimalnego wynagrodzenia za pracę;

2)

z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

stanowiącej różnicę między minimalnym wynagrodzeniem za pracę a otrzymywanym wynagrodzeniem,

nie większej jednak niż 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez okres,

w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby

bezrobotnemu zasiłek.

4.

Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku

1)

skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót

publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały

zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;

2)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową

bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;

3)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego.

1.

Starosta może finansować z Funduszu Pracy koszty zorganizowanego przejazdu bezrobotnych

i poszukujących pracy, skierowanych przez powiatowy urząd pracy do udziału w targach

pracy i giełdach pracy jakie są organizowane na terenie innego powiatu przez wojewódzki

urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy.

2.

Zorganizowany przejazd bezrobotnych i poszukujących pracy na miejsce targów i giełd,

o których mowa w ust. 1, i z powrotem odbywa się z miejsc określonych przez powiatowy

urząd pracy.

W stosunku do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy

1)

bezrobotnych do 25 roku życia,

2)

bezrobotnych długotrwale albo po zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego, o którym

mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2, albo kobiet, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu

dziecka,

3)

bezrobotnych powyżej 50 roku życia,

4)

bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia

średniego,

5)

bezrobotnych samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia,

6)

bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia,

7)

bezrobotnych niepełnosprawnych

- mogą być dodatkowo stosowane działania określone w art. 50-61a.

W stosunku do bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43, którzy zostali wyłonieni

przez starostę, z uwzględnieniem analiz i prognoz lokalnego rynku pracy, mogą być

dodatkowo stosowane programy specjalne.

1.

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 1, 3 i 6, powiatowy urząd pracy w okresie

do 6 miesięcy od dnia rejestracji powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, odbycia przygotowania zawodowego dorosłych lub

zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych.

2.

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49, korzystającym ze świadczeń pomocy społecznej,

powiatowy urząd pracy w okresie 6 miesięcy od dnia utraty prawa do zasiłku z powodu

upływu okresu jego pobierania, a w przypadku bezrobotnych bez prawa do zasiłku w okresie

6 miesięcy od dnia rejestracji

1)

powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu,

odbycia przygotowania zawodowego dorosłych, zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych,

robót publicznych lub

2)

na wniosek ośrodka pomocy społecznej może skierować do uczestnictwa w kontrakcie socjalnym,

indywidualnym programie usamodzielnienia, lokalnym programie pomocy społecznej, o

których mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub uczestnictwa w indywidualnym programie

zatrudnienia socjalnego, o którym mowa w przepisach o zatrudnieniu socjalnym.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powiatowy urząd pracy oraz ośrodek pomocy

społecznej są obowiązane informować się wzajemnie o planowanych działaniach wobec

bezrobotnych w trybie określonym w zawartym porozumieniu.

1.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres

do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49, część kosztów poniesionych

na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako

iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy

oraz kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1, obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia

każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego

wynagrodzenia.

2.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych co najmniej

w połowie wymiaru czasu pracy na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, o

których mowa w art. 49, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz

składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę

i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdą osobę

bezrobotną.

3.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12 miesięcy skierowanych

bezrobotnych, o których mowa w art. 49, w ramach prac interwencyjnych, w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę

i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego,

jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

4.

Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej

6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i

po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, starosta

może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu spełnienia tego warunku.

5.

Starosta, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek wziąć pod uwagę

jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

(uchylony).

1

Bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez

okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej

lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej

lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym

w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni

przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej,

o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm..

1a

Starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, o których

mowa w art. 49 pkt 1.

2

Do bezrobotnego, w okresie 12 miesięcy od dnia określonego w dyplomie, świadectwie

lub innym dokumencie poświadczającym ukończenie szkoły wyższej, który nie ukończył

27 roku życia, ust. 1a stosuje się odpowiednio.

3.

(uchylony).

4

Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu

określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje

psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe

bezrobotnego. Program powinien określać

1)

nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy;

2)

zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego;

3)

rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

4)

sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

5)

opiekuna osoby objętej programem stażu.

5

Nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu

realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje

o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych

w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu.

6

Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty

zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy

art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje

stypendium, zasiłek nie przysługuje.

7.

(uchylony).

7a

Na wniosek bezrobotnego odbywającego staż pracodawca jest obowiązany do udzielenia

dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych odbywania stażu. Za dni

wolne przysługuje stypendium. Za ostatni miesiąc odbywania stażu pracodawca jest obowiązany

udzielić dni wolnych przed upływem terminu zakończenia stażu.

8

Przepisy ust. 1-7a stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych.

9

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

odbywania stażu, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwych warunków nabywania

umiejętności.

1.

Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy przygotowanie zawodowe

dorosłych bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7, w celu uzyskania

przez nich kwalifikacji lub umiejętności zawodowych, potwierdzonych dokumentami, o

których mowa w art. 53c ust. 3 i art. 53d ust. 3.

2.

Przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w formie

1

praktycznej nauki zawodu dorosłych umożliwiającej przystąpienie do egzaminu potwierdzającego

kwalifikacje w zawodzie lub egzaminu czeladniczego;

2)

przyuczenia do pracy dorosłych mającego na celu zdobycie wybranych kwalifikacji zawodowych

lub umiejętności, niezbędnych do wykonywania określonych zadań zawodowych, właściwych

dla zawodu występującego w klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy.

3.

Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane na podstawie umowy w sprawie realizacji

przygotowania zawodowego dorosłych zawieranej między starostą a pracodawcą lub między

starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową, wpisaną do rejestru prowadzonego przez

wojewódzki urząd pracy.

4.

Praktyczna nauka zawodu dorosłych trwa od 12 do 18 miesięcy, a przyuczenie do pracy

dorosłych trwa od 3 do 6 miesięcy.

1.

Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane według programu ukierunkowanego

na nabywanie umiejętności praktycznych oraz zdobywanie wiedzy teoretycznej, niezbędnych

do wykonywania zadań zawodowych, przygotowanego przez pracodawcę lub instytucję szkoleniową

we współpracy z pracodawcą.

2.

Na czas realizacji programu pracodawca wyznacza opiekuna uczestnika przygotowania

zawodowego dorosłych, posiadającego kwalifikacje określone zgodnie z art. 53m.

1.

Program praktycznej nauki zawodu dorosłych uwzględnia w szczególności wymagania określone

w podstawie programowej kształcenia w zawodach lub standardy wymagań będące podstawą

przeprowadzania egzaminu czeladniczego.

2.

Praktyczna nauka zawodu dorosłych kończy się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje

w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, zgodnie z przepisami

w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy

oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych lub egzaminem

czeladniczym przeprowadzanym przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie

z przepisami w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie.

3.

Uczestnik praktycznej nauki zawodu dorosłych, który zdał egzaminy potwierdzające kwalifikacje

w zawodzie lub egzamin czeladniczy z wynikiem pozytywnym, otrzymuje odpowiednio świadectwa

potwierdzające kwalifikacje w zawodzie lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe

albo świadectwo czeladnicze zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2.

1.

Program przyuczenia do pracy dorosłych uwzględnia w szczególności standardy kwalifikacji

zawodowych dostępne w bazach danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw

pracy lub wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodach.

2.

Przyuczenie do pracy dorosłych kończy się egzaminem sprawdzającym przeprowadzanym

przez komisję egzaminacyjną izby rzemieślniczej, instytucję szkoleniową wpisaną do

rejestru prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy lub inną instytucję uprawnioną

do przeprowadzania egzaminów wskazaną przez starostę.

3.

Przyuczenie do pracy dorosłych może kończyć się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje

w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, jeżeli program

przyuczenia do pracy uwzględnia wymagania określone w podstawie programowej kształcenia

w zawodach.

4.

Uczestnik przyuczenia do pracy dorosłych, który zdał

1)

egzamin sprawdzający, o którym mowa w ust. 2 z wynikiem pozytywnym, otrzymuje zaświadczenie

potwierdzające nabyte umiejętności lub

2)

egzaminy, o których mowa w ust. 3, otrzymuje świadectwa potwierdzające kwalifikacje

w zawodzie.

1.

Wymiar czasu odbywania przygotowania zawodowego dorosłych nie może przekraczać 8 godzin

zegarowych dziennie i 40 godzin zegarowych tygodniowo.

2.

Nabywanie umiejętności praktycznych obejmuje co najmniej 80% czasu odbywania przygotowania

zawodowego dorosłych i jest realizowane u pracodawcy.

3.

Pracodawca zapewnia warunki umożliwiające zdobywanie wiedzy teoretycznej prowadząc

kształcenie teoretyczne bezpośrednio u siebie lub kierując uczestnika do instytucji

szkoleniowej wskazanej przez starostę. W przypadku gdy kształcenie teoretyczne realizuje

instytucja szkoleniowa pracodawca jest obowiązany udzielić uczestnikowi przygotowania

zawodowego dorosłych czasu wolnego na uczestnictwo w zajęciach w wymiarze przewidzianym

programem.

4.

W przypadku gdy pracodawca nie może zapewnić warunków do zrealizowania w pełni programu

praktycznej nauki zawodu dorosłych, możliwe jest zrealizowanie części tego programu

przez wskazane przez starostę Centrum Kształcenia Praktycznego lub Centrum Kształcenia

Ustawicznego, działające na podstawie przepisów o systemie oświaty, w wymiarze nieprzekraczającym

20% czasu programu.

Pracodawca jest obowiązany do udzielenia uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych

dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych; za ostatni miesiąc odbywania

przygotowania zawodowego dorosłych pracodawca jest obowiązany udzielić dni wolnych

przed upływem terminu zakończenia przygotowania zawodowego dorosłych.

1.

Uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych przysługuje stypendium w wysokości

i na zasadach określonych w art. 41 ust. 1-3; przepisy art. 80 stosuje się odpowiednio.

Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje.

2.

Stypendium przysługuje za dni wolne, o których mowa w art. 53f.

3.

Starosta nie wypłaca stypendium za okres nieusprawiedliwionych nieobecności uczestnika

przygotowania zawodowego dorosłych.

1.

Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program

tego przygotowania lub nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w

zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, jest obowiązany do zwrotu

kosztów tego przygotowania poniesionych z Funduszu Pracy, z wyjątkiem sytuacji gdy

powodem przerwania programu tego przygotowania lub nieprzystąpienia do egzaminu potwierdzającego

kwalifikacje w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego było podjęcie

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

2.

Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program

tego przygotowania, nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie,

egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, może być ponownie zarejestrowany

w powiatowym urzędzie pracy, nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przerwania

programu lub nieprzystąpienia do egzaminu.

Starosta refunduje ze środków Funduszu Pracy pracodawcy, z którym zawarł umowę w sprawie

realizacji przygotowania zawodowego dorosłych, określone w umowie wydatki poniesione

na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych, w szczególności na materiały i surowce,

eksploatację maszyn i urządzeń, odzież roboczą, posiłki regeneracyjne i inne środki

niezbędne do realizacji programu przygotowania zawodowego dorosłych w wymiarze do

2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy pełny miesiąc realizacji programu.

1.

Pracodawcy, z którym starosta zawarł umowę w sprawie realizacji przygotowania zawodowego

dorosłych, przysługuje jednorazowa premia ze środków Funduszu Pracy po zakończeniu

tej formy aktywizacji, jeżeli skierowany przez starostę uczestnik przygotowania zawodowego

dorosłych ukończył program praktycznej nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy

dorosłych i zdał egzamin, o którym mowa w art. 53c ust. 2 lub art. 53d ust. 2.

2.

Premia jest przyznawana w wysokości 400 zł za każdy pełny miesiąc programu przygotowania

zawodowego dorosłych, zrealizowanego dla każdego skierowanego uczestnika, na podstawie

umowy, o której mowa w art. 53a ust. 3.

3.

Kwota premii określona w ust. 2 podlega waloryzacji na zasadach określonych w art.

72 ust. 6.

4.

Jeżeli umowa w sprawie realizacji przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana

z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a osoba skierowana przez starostę podjęła przygotowanie

zawodowe dorosłych u innego pracodawcy - przysługującą kwotę premii dzieli się między

wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy realizowanego u nich programu

tego przygotowania. Premia nie przysługuje pracodawcy, z którym umowa w sprawie realizacji

przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana z winy pracodawcy.

5.

Premię przyznaje starosta, który zawarł z pracodawcą umowę w sprawie realizacji przygotowania

zawodowego dorosłych, po stwierdzeniu spełnienia warunku określonego w ust. 1.

6.

Premia jest przyznawana na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia

złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przez uczestnika przygotowania zawodowego

dorosłych. Do wniosku należy dołączyć kopię dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia,

potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1.

Refundacja, o której mowa w art. 53i, oraz premia, o której mowa w art. 53j, stanowią

pomoc de minimis i są przyznawane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis.

1.

Koszty przygotowania zawodowego dorosłych obejmujące

1)

refundację wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych

niezbędnych do realizacji programu, o których mowa w art. 53i,

2)

jednorazową premię przyznawaną pracodawcy, o której mowa w art. 53j,

3)

należność przysługującą instytucji szkoleniowej za przygotowanie i realizację ustalonej

części programu,

4)

koszty badań lekarskich i psychologicznych mających na celu ustalenie zdolności do

udziału w przygotowaniu zawodowym dorosłych,

5

koszty egzaminów potwierdzających kwalifikacje w zawodzie, egzaminów czeladniczych

lub egzaminów sprawdzających są finansowane z Funduszu Pracy.

2

W przypadku gdy uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych nie złożył z wynikiem

pozytywnym egzaminu, koszty ponownego przystąpienia do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje

w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego nie mogą być sfinansowane

ze środków Funduszu Pracy.

3

Starosta może sfinansować koszty przejazdu do miejsca odbywania przygotowania zawodowego

dorosłych, a w przypadku gdy przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w miejscowości

innej niż miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania, zgodnie z art. 44 i 45.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

sposób i tryb organizowania przygotowania zawodowego dorosłych, sposób refundowania

pracodawcy wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych

i wypłacania premii, kwalifikacje wymagane od opiekunów uczestników przygotowania

zawodowego dorosłych, wzór zaświadczenia o ukończeniu przygotowania zawodowego dorosłych,

warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sprawdzającego oraz wzór wydawanego zaświadczenia,

mając na uwadze efektywność tej formy pozyskiwania kwalifikacji i umiejętności zawodowych,

a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania

pomocy de minimis.

Starosta ustala i opłaca, w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe od stypendiów wypłaconych

na podstawie art. 41 ust. 3, art. 53 ust. 6, art. 53g ust. 1 oraz od stypendium wypłaconego

na podstawie art. 42a ust. 5 za okres, w którym osoba odbywająca studia podyplomowe

nie pozostaje w zatrudnieniu, nie wykonuje innej pracy zarobkowej lub nie prowadzi

działalności gospodarczej.

1

Bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych,

będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo

w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek

bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa

w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki.

2.

Starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki

zgodnie z programem nauczania.

3.

Stypendium przysługuje pod warunkiem nie prze kroczenia wysokości dochodu na osobę

w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń

z pomocy społecznej. Do dochodu nie wlicza się kwoty tego stypendium.

4

Podstawą wypłaty stypendium jest zaświadczenie albo oświadczenie składane przez bezrobotnego

stwierdzające podjęcie lub kontynuowanie nauki.

4a

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

5

Stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki. Przepis art. 73 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

6

Osobie, której starosta przyznał stypendium, o którym mowa w ust. 1, przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, od dnia podjęcia zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej. Przepis art. 41 ust. 3c stosuje

się odpowiednio.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt 1, 2, 6 i 7, kosztów

wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty zasiłku określonej

w art. 72 ust. 1, obowiązującej w ostatnim dniu każdego rozliczanego miesiąca i składek

na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 18 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt 1, 2, 6 i 7, kosztów

wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia

za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli zwrot

obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc.

1

Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych,

o których mowa w art. 49 pkt 2-7, a także bezrobotnych będących dłużnikami alimentacyjnymi,

w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, przez okres do 6

miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składek na ubezpieczenia

społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu

zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od

refundowanego wynagrodzenia.

2

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez organizatora robót publicznych kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12

miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2-7, a także bezrobotnych

będących dłużnikami alimentacyjnymi, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym

do alimentów, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak przeciętnego

wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia

za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi

miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Na wniosek organizatora robót publicznych starosta może przyznawać zaliczki ze środków

Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz opłacenia składek na ubezpieczenia

społeczne.

4.

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 1 i 2, a także bezrobotni będący dłużnikami

alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, mogą

zostać skierowani przez starostę, na zasadach dotyczących robót publicznych, do wykonywania

przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym

połowy wymiaru czasu pracy, w instytucjach użyteczności publicznej oraz organizacjach

zajmujących się problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej

lub pomocy społecznej.

5.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 4, powinno dotyczyć w szczególności bezrobotnych

zobowiązanych do alimentów na mocy odrębnych przepisów.

6.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił bezrobotnych skierowanych do prac, o których

mowa w ust. 4, część poniesionych kosztów na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na

ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych bezrobotnych i połowy minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego

miesiąca, łącznie ze składką na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 3, po upływie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy mogą ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego,

jeżeli spełniają warunki do nabycia tego świadczenia, określone w odrębnych przepisach.

1.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 3, do wykonywania

pracy w ramach prac interwencyjnych przez okres do 24 miesięcy oraz dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne.

2.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w ust. 1, do wykonywania pracy

w ramach prac interwencyjnych u pracodawcy przez okres do 4 lat i dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,

jeżeli obejmuje ona koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3.

(uchylony).

4.

Jeżeli do pracy w ramach prac interwencyjnych są kierowani bezrobotni, którzy

1)

spełniają warunki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia;

2)

nie spełniają warunków koniecznych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Prace interwencyjne, o których mowa w art. 51, 56 i 59, nie mogą być organizowane

w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy.

1

Wykazy pracodawców i osób, z którymi zawarto umowy w przypadkach, o których mowa w

art. 46 ust. 1 pkt 1 i 1a, ust. 1a, art. 47 ust. 1, art. 51 ust. 1-4, art. 53 ust.

1, art. 53a ust. 1, art. 56, art. 57 ust. 1, 2 i 4 i art. 59 ust. 1-3

2.

Powiatowy urząd pracy po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w terminie do dnia

31 stycznia, przekazuje właściwej powiatowej radzie zatrudnienia zbiorczy wykaz pracodawców

i osób, o których mowa w ust. 1.

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać

1)

nazwę pracodawcy albo imię i nazwisko osoby, z którą zawarto umowę;

2)

wskazanie rodzaju instrumentu rynku pracy;

3

liczbę utworzonych stanowisk pracy, stażu i przygotowania zawodowego dorosłych.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych, jednorazowej refundacji

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne poniesionych w związku

z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, treść wniosku o organizowanie robót publicznych,

prac interwencyjnych oraz tryb i warunki zawieranych umów z uprawnionymi pracodawcami,

mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków z Funduszu Pracy, a także konieczność

zapewnienia zgodności udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców z warunkami

dopuszczalności pomocy na zatrudnienie.

1

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 5, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych

kosztów, refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej,

nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, na każde

dziecko, na opiekę którego poniesiono koszty, jeżeli bezrobotny podejmie zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową lub zostanie skierowany na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych

lub szkolenie oraz pod warunkiem osiągania z tego tytułu miesięcznie przychodów nieprzekraczających

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2

Refundacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na okres do 6 miesięcy.

3

W przypadku skierowania na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych lub szkolenie refundacja

kosztów opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 następuje na okres odbywania stażu,

przygotowania zawodowego dorosłych lub szkolenia.

4.

Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, starosta może wypłacić zaliczkę na refundację

kosztów opieki nad dzieckiem.

5.

Na zasadach określonych w ust. 1-4 może nastąpić również refundacja kosztów opieki

nad osobą zależną.

1.

Bezrobotny może być skierowany do odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych

oraz do prac interwencyjnych do przedsiębiorcy niezatrudniającego pracownika na zasadach

przewidzianych dla pracodawców.

2.

Do odbycia przygotowania zawodowego dorosłych u przedsiębiorcy niezatrudniającego

pracownika na zasadach przewidzianych dla pracodawców może być skierowana osoba, o

której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7.

1.

Starosta może zawrzeć z agencją zatrudnienia umowę na doprowadzenie skierowanego bezrobotnego

będącego w szczególnej sytuacji na rynku pracy do zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu

pracy przez okres co najmniej roku.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

termin zawarcia umowy o pracę ze skierowanym bezrobotnym;

2)

warunki i tryb przekazania środków Funduszu Pracy przysługujących agencji zatrudnienia

z tytułu doprowadzenia skierowanego bezrobotnego do zatrudnienia;

3)

kwotę przekazywanych środków w wysokości nie wyższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia,

obowiązującego w dniu zawarcia umowy, za jednego skierowanego bezrobotnego;

4)

zasady dokumentowania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wysokość środków przekazywanych agencji zatrudnienia

1)

w dniu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż 30% łącznej

kwoty środków przysługujących agencji zatrudnienia;

2)

po spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1, nie może być niższa niż 50% tej łącznej

kwoty.

4.

W przypadku niewywiązania się agencji zatrudnienia z warunku, o którym mowa w ust.

1, przekazane agencji środki podlegają zwrotowi.

5.

W przypadku rozwiązania ze skierowanym bezrobotnym umowy o pracę z przyczyn, o których

mowa w art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, agencja zatrudnienia nie jest obowiązana

do zwrotu otrzymanych środków.

1.

Osobie podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników, z którą stosunek pracy lub

stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy i która nie

jest uprawniona do zasiłku

1)

przysługuje

a)

pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne rolników w okresie pierwszych czterech

kwartałów po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego,

b

stypendium, o którym mowa w art. 41,

c)

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla bezrobotnych;

2)

starosta może

a)

sfinansować koszty szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub pozarolniczej działalności

poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 41 ust. 6 stosuje się odpowiednio,

b)

przyznać jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, na podjęcie pozarolniczej

działalności lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej

związanej z rolnictwem.

2.

Świadczenia przyznaje się osobie, o której mowa w ust. 1, jeżeli

1)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy lub stosunku służbowym i osiągała wynagrodzenie stanowiące

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, wynoszące co

najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę przez okres 365 dni, i stosunek ten został

rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy;

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo, w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego

niemającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu, nie przekracza kwoty podatku rolnego

z 1 ha przeliczeniowego.

3.

Pokrycie składek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, polega na przekazaniu z Funduszu

Pracy na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji

właściwego starosty wydanej na wniosek rolnika obowiązanego do zapłacenia składek,

kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje

począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania

stosunku pracy lub stosunku służbowego.

4

Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, stanowią pomoc de minimis i są przyznawane

zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis.

1.

Starosta samodzielnie lub we współpracy z innymi organami, organizacjami i podmiotami

zajmującymi się problematyką rynku pracy oraz pracodawcami, w celu aktywizacji zawodowej

osób, o których mowa w art. 49a, inicjuje i realizuje programy specjalne.

2.

Programy specjalne są realizowane po zaopiniowaniu przez powiatową radę zatrudnienia.

3.

Programy specjalne są finansowane ze środków Funduszu Pracy, ustalonych według algorytmu,

przyznanych na finansowanie zadań w powiecie oraz mogą być wspierane innymi środkami.

4.

Łączna kwota wydatków poniesionych na realizację programów specjalnych nie może przekroczyć

10% wysokości środków Funduszu Pracy, ustalonych według algorytmu, przyznanych na

finansowanie zadań w powiecie.

5.

Maksymalna wysokość środków Funduszu Pracy przeznaczonych w ramach jednego programu

specjalnego na działania w przeliczeniu na jednego uczestnika wynosi dziesięciokrotność

przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia programu specjalnego.

6.

Łączna kwota wydatków poniesionych na specyficzne elementy wspierające zatrudnienie,

związane z realizacją programu specjalnego, nie może przekroczyć 20% wysokości środków

Funduszu Pracy, przeznaczonych na realizację programu specjalnego.

7.

Na wniosek starosty minister właściwy do spraw pracy na realizację programów specjalnych

może przyznać dodatkowe środki, z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

8.

Instrumenty rynku pracy lub usługi rynku pracy realizowane przez urzędy pracy w ramach

programu specjalnego są finansowane ze środków Funduszu Pracy w zakresie określonym

w art. 108 ust. 1.

9.

Programy specjalne mogą obejmować okres dłuższy niż rok budżetowy.

10.

Program specjalny może być realizowany przez powiatowy urząd pracy samodzielnie lub

we współpracy z pracodawcą lub podmiotem określonym w art. 24 ust. 1.

11.

Program specjalny może zostać zlecony podmiotowi określonemu w art. 24 ust. 1, w przypadku

gdy

1)

nie istnieje możliwość realizacji programu specjalnego we własnym zakresie lub

2)

zlecenie programu specjalnego zapewni efektywniejszą jego realizację.

12

Przy zlecaniu realizacji programu specjalnego podmiotom, o których mowa w ust. 10,

przepisy art. 24 ust. 1a-4 określające wymagania przy zlecaniu usług rynku pracy stosuje

się odpowiednio.

W przypadku gdy elementem programu specjalnego są prace interwencyjne, roboty publiczne

lub jednorazowa refundacja kosztów składek na ubezpieczenia społeczne w związku z

zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, pomoc w tym zakresie jest przyznawana na

zasadach pomocy de minimis.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

organizacji i realizacji programów specjalnych, zakres ich stosowania, sposób wyłaniania

i doboru uczestników programów oraz sposób finansowania tych programów z Funduszu

Pracy, mając na uwadze zgodność wydatkowania środków z zasadami przyznawania pomocy

de minimis.

1.

Pracodawcy, w ramach posiadanych środków, mogą tworzyć zakładowy fundusz szkoleniowy,

zwany dalej „funduszem szkoleniowym”.

2.

Fundusz szkoleniowy jest przeznaczony na finansowanie lub współfinansowanie kosztów

kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców.

3.

Fundusz szkoleniowy może być tworzony przez więcej niż jednego pracodawcę na zasadzie

porozumienia.

4.

Utworzenie, funkcjonowanie i likwidację funduszu szkoleniowego reguluje układ zbiorowy

pracy lub regulamin funduszu szkoleniowego.

1.

Dochodami funduszu szkoleniowego są

1)

wpłaty pracodawców, zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy lub regulaminu

funduszu szkoleniowego, w wysokości nie niższej niż 0,25% funduszu płac;

2)

inne wpływy.

1a

Wpłaty, o których mowa w ust. 1, obciążają koszty działalności pracodawców.

2

Wydatkowanie środków funduszu szkoleniowego następuje na podstawie postanowienia pracodawcy

w uzgodnieniu z pracownikiem kierowanym na szkolenie.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

1

Na wniosek pracodawcy, który utworzył fundusz szkoleniowy, starosta może refundować

z Funduszu Pracy, na warunkach określonych w umowie, koszty szkolenia pracowników

lub pracodawcy w wysokości do 50%, nie więcej jednak niż do wysokości przeciętnego

wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy, na jedną osobę, a w przypadku

osób w wieku 45 lat i powyżej - w wysokości do 80%, nie więcej jednak niż do wysokości

300% przeciętnego wynagrodzenia, obowiązującego w dniu zawarcia umowy, na jedną osobę.

1a

Pracodawca, który utworzył fundusz szkoleniowy, i korzysta z refundacji ze środków

Funduszu Pracy części kosztów szkolenia, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do

udostępnienia staroście, na jego żądanie, dokumentu potwierdzającego istnienie funduszu

szkoleniowego, list imiennych osób kierowanych na szkolenia współfinansowane ze środków

Funduszu Pracy oraz dokumentów potwierdzających poniesione koszty szkolenia.

2

Na wniosek pracodawcy, który skieruje pracownika na trwające co najmniej 22 dni robocze

szkolenie w wymiarze równym czasowi pracy skierowanego pracownika i udzieli mu na

ten okres płatnego urlopu szkoleniowego, a na okres szkolenia tego pracownika zatrudni

bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, starosta refunduje z Funduszu

Pracy

1)

koszty szkolenia pracownika - w wysokości do 80% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu rozpoczęcia szkolenia, na jednego pracownika;

2)

wynagrodzenie osoby skierowanej przez powiatowy urząd pracy, wraz ze składkami na

ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, w wysokości nieprzekraczającej 40%

przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia szkolenia, za każdego

skierowanego.

2a

Przepisy ust. 2 mają zastosowanie także do pracodawcy, który nie utworzył funduszu

szkoleniowego.

3.

(uchylony).

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

refundacji kosztów szkoleń oraz wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,

o których mowa w ust. 1 i 2, mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków, a

także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy publicznej z warunkami dopuszczalności

pomocy na szkolenia w przypadku refundacji kosztów szkoleń, o których mowa w ust.

1 i ust. 2 pkt 1, i zasadami udzielania pomocy de minimis w przypadku refundacji wynagrodzeń

i składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

1.

Pracodawca zamierzający zwolnić co najmniej 50 pracowników w okresie 3 miesięcy jest

obowiązany uzgodnić z powiatowym urzędem pracy właściwym dla siedziby tego pracodawcy

lub ze względu na miejsce wykonywania pracy zakres i formy pomocy dla zwalnianych

pracowników, dotyczące w szczególności

1)

pośrednictwa pracy;

2)

poradnictwa zawodowego;

3)

szkoleń;

4)

pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy.

2.

W przypadku zwolnienia monitorowanego pracodawca jest obowiązany podjąć działania

polegające na zapewnieniu pracownikom przewidzianym do zwolnienia lub będącym w trakcie

wypowiedzenia lub w okresie 6 miesięcy po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku

służbowego usług rynku pracy realizowanych w formie programu.

3.

Program może być realizowany przez powiatowy urząd pracy, agencję zatrudnienia lub

instytucję szkoleniową.

4.

Program może być finansowany

1)

przez pracodawcę;

2)

przez pracodawcę i odpowiednie jednostki administracji publicznej;

3)

na podstawie porozumienia organizacji i osób prawnych z udziałem pracodawcy.

5

Pracodawcy, w ramach programu, o którym mowa w ust. 2, mogą na wniosek pracownika

finansować świadczenie szkoleniowe.

6.

Świadczenie szkoleniowe jest przyznawane przez pracodawcę na wniosek pracownika i

przysługuje po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego na czas udziału

pracownika w szkoleniach, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy.

7.

W okresie korzystania ze świadczenia szkoleniowego zwolnionemu pracownikowi przysługuje

pomoc w zakresie poradnictwa zawodowego udzielana przez właściwy dla zwolnionego pracownika

powiatowy urząd pracy. Pracownik ten może być skierowany na jednorazowe szkolenie

organizowane i finansowane przez powiatowy urząd pracy, na zasadach określonych w

ustawie.

8.

Po przyznaniu przez pracodawcę świadczenia szkoleniowego powiatowy urząd pracy refunduje

pracodawcy składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe finansowane ze środków własnych

pracodawcy, w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

9.

Pracodawca wypłaca co miesiąc zwolnionemu pracownikowi, na podstawie zawartej z nim

umowy, począwszy od miesiąca, w którym pracownik rozpoczął szkolenie, świadczenie

szkoleniowe w wysokości równej wynagrodzeniu pracownika, obliczanemu jak za urlop

wypoczynkowy, nie wyższej jednak niż 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7

dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem

art. 75, jeżeli

1

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego

dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co

najmniej 365 dni

a

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem

art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających

łącznie dłużej niż 30 dni,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód

w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy

o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych

umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy

stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres

pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d)

opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności

lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia

wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej

minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej

pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w

art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy

miesiąc zatrudnienia,

h)

był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy

przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej

Polskiej jako repatriant,

i)

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie

lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy

1

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby

wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej

w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie

cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym

mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2013 r. poz. 667);

2)

urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1,

renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy

zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania

zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego

lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia,

z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca

co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4)

niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne

i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej

minimalne wynagrodzenie za pracę;

5)

za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez

pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono

pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

3.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed

ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności

wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę w

okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania

zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do

zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i

w trakcie przerw w odbywaniu kary.

4

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zasadniczej służby wojskowej

lub okresowej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240

dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w

powiatowym urzędzie pracy.

5.

(uchylony).

6.

W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po

upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie

posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania

tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

7.

(uchylony).

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

oraz tryb opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym

w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uwzględniając zasady obowiązujące przy opłacaniu składek

na ubezpieczenia społeczne, brak możliwości ich opłacania za okresy wsteczne oraz

ich zwrotu, chyba że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej wysokości.

1

Wysokość zasiłku wynosi

1)

717 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku;

2)

563 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

2.

Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt

1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7

3.

Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje

zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

4.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego,

okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych

pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju

na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu

bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek

pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów

bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące

przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem

1)

w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami,

o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2, bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat;

2)

na które, ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny, przysługuje

zasiłek pielęgnacyjny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko.

5.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 89.

5a.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również

a)

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r.,

jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego

najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych

przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r.

podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca

co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę,

b)

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004 r.

za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2

lit. a-c, za które były opłacane składki na Fundusz Pracy.

6.

Zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków,

w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie

zmienił się lub uległ zmniejszeniu.

7

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do stypendiów oraz dodatków aktywizacyjnych,

o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2.

8.

Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, kwoty zasiłków po waloryzacji.

9.

Średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, o którym mowa w

ust. 6, ustala się na podstawie komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie

art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

10.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala

się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych

przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.

11

Do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zakresie dotyczącym terminów oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w zakresie dotyczącym sposobu obliczania terminów.

12

Uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy

przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych

od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie.

13.

Starosta ustala i opłaca, na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach,

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od zasiłków wypłaconych bezrobotnym.

1

Okres pobierania zasiłku wynosi

1)

6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze

powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego

dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia

w kraju;

2)

12 miesięcy - dla bezrobotnych

a)

zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia

na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku

przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b)

powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający

do zasiłku, lub

c)

którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek

bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu

jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

2.

Okres pobierania zasiłku przez bezrobotnego nie ulega zmianie, jeżeli w okresie jego

pobierania następuje zmiana miejsca zamieszkania bezrobotnego lub miejscowość, w której

on mieszka, została objęta obszarem działania innego powiatu.

2a.

W przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości

powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd

pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym

dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

2b.

(uchylony).

3.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o

czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

4

Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia

w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia

lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby

zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.

5.

Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu

podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania

przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie

i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od

dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia

pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia,

zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności

lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę

miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku

przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w przypadku

1

powołania i zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby

wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej,

kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej

lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz

zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;

2)

bezrobotnych odbywających szkolenia lub staże organizowane przez inny podmiot niż

powiatowy urząd pracy.

7.

Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu

kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku

na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których

mowa w ust. 4.

8.

Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności,

pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej

pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu,

wymienione w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2.

1.

Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego

ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie

gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa, w wymiarze do 10 godzin w tygodniu.

1a

Do wykonywania prac społecznie użytecznych mogą być kierowane również osoby uczestniczące

w kontrakcie socjalnym, indywidualnym programie usamodzielniania, lokalnym programie

pomocy społecznej lub indywidualnym programie zatrudnienia socjalnego, jeżeli podjęły

uczestnictwo w tych formach w wyniku skierowania powiatowego urzędu pracy na podstawie

art. 50 ust. 2.

2.

Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego

między starostą a gminą, na rzecz której prace społecznie użyteczne będą wykonywane.

3

Bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a, nieposiadającym prawa do zasiłku,

przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania

prac społecznie użytecznych. Świadczenie podlega waloryzacji na zasadach określonych

w art. 72 ust. 6.

4.

Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej

niezdolności do pracy.

5

Starosta refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia

przysługującego bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a.

6

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac społecznie użytecznych, w tym warunki ustalania świadczenia,

o którym mowa w ust. 3, uwzględniając dobro społeczności lokalnej, potrzeby aktywizacji

osób bezrobotnych i osób, o których mowa w ust. 1a.

Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności

gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego

albo utratę prawa do zasiłku.

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, wykonywania

prac interwencyjnych, robót publicznych, poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,

mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej

w ustawie;

1a

po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania

prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie;

2

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał

stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron,

chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub

zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku

pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło

z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie

art. 55 § 1;

3)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował

rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;

4)

otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu

pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej

po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej;

5)

otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6)

(uchylony);

7

odbywa odpłatną praktykę absolwencką i otrzymuje z tego tytułu miesięczne świadczenie

pieniężne w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę;

8

zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności

gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.

2.

Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek

przysługuje

1

po upływie okresu wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 3 - w przypadku wymienionym w ust.

1 pkt 1 i 1a;

2

po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8;

3)

po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 3;

4)

po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których

mowa w ust. 1 pkt 4 i 5.

3

Bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje

w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje

pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu

w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy

urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu

za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie

10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

4

Bezrobotny, który nabył w Rzeczypospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia

i udaje się do innego państwa, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w celu

poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w przepisach

o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

5.

(uchylony).

6

Bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy

pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych

dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie

w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 71 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4 lit. a, b i e w zakresie ust. 6, pkt 5-7, pkt 9 lit. a-d, pkt 10, pkt

13 lit. b, pkt 15 w zakresie art. 14 ust. 4-7 i pkt 16 w zakresie art. 14b oraz art.

5, art. 6, art. 9, art. 18, art. 45, art. 58 i art. 59, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2012 r.

1.

Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z

przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz

składką na ubezpieczenie zdrowotne.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się

1)

świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie

prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2)

świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych

dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu

pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

3

zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone

osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,

renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej,

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego

lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie,

nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;

4)

koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6;

4a

koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust.

1;

5)

zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia

umowy o pracę;

6)

świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;

7)

świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił

wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia

przedemerytalnego.

3

Roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych

z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków

do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają

przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty.

3a

Roszczenia do należnych a niepobranych kwot zasiłków dla bezrobotnych i innych świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 6 miesięcy od dnia

postawienia ich do dyspozycji.

4.

Roszczenia pracodawców z tytułu refundacji z Funduszu Pracy należnych świadczeń ulegają

przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia.

6.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

7.

Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie,

zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa

w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć

te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek

1)

w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono,

że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały

jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego

można dochodzić należności;

2)

dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie

lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę

pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3)

osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których

mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić

należności;

4)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków,

o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

7a.

Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu

umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.

8.

(uchylony).

9.

Od należności, której termin zapłaty odroczono lub którą rozłożono na raty, nie nalicza

się odsetek za zwłokę, jeżeli odsetki takie wynikają z przepisów ustawy lub wydanych

na jej podstawie przepisów, za okres od wydania decyzji do dnia upływu terminu zapłaty

określonego w decyzji. Jeżeli jednak w terminie określonym w decyzji nie zostanie

dokonana zapłata odroczonej należności lub należności rozłożonej na raty, od kwot

pozostałych do spłaty nalicza się odsetki za zwłokę od terminu płatności, o którym

mowa w ust. 1.

10.

(uchylony).

Świadczenia z tytułu bezrobocia przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom

stanowią ich prawa majątkowe i przechodzą po ich śmierci, w równych częściach, na

małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej

w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie

braku takich osób prawa te wchodzą do spadku.

Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 76 ust. 2

pkt 6, obciąża w równych częściach małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane

do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

1

W przypadku przyznania bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, prawa do

emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub

służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej,

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego,

świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę

minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierali zasiłek, stypendium,

dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy,

pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego

przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w

kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona

za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1, kwota emerytury, świadczenia

przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa

w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego,

zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego

lub renty rodzinnej.

3

Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której

mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który

wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne

z tytułu pozostawania bez pracy.

4.

W przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,

renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt

1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty

rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na

okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku

następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę

z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę

szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej

połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.;

2)

art. 50-53 i 70-73, które wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po

upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 62 i 63, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

4)

art. 64 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

1

Okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 41 ust. 1, art.

53 ust. 6 i art. 53g ust. 1 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania

uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Okresów pobierania zasiłku i stypendium nie wlicza się jednak do

1)

okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku;

2)

okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego;

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń

socjalnych przysługujących na urlopie górniczym, górniczych zasiłków socjalnych, okresu

uprawnienia do świadczenia górniczego lub okresu pobierania stypendium na przekwalifikowanie,

określonych w odrębnych przepisach.

1.

Bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności

do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania

zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy

zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby lub macierzyństwa.

2

Bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są

obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub

opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie

zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym

dniem niezdolności do pracy.

Kwoty zasiłków, stypendiów i innych świadczeń z tytułu bezrobocia finansowanych z

Funduszu Pracy za należny okres zaokrągla się w górę do 10 groszy.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w terminie do dnia 30 września każdego roku,

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów według stanu

na dzień 30 czerwca danego roku.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

przyznawania zasiłku, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, mając na względzie zapewnienie

prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego wydatkowania środków Funduszu

Pracy.

Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa się w trybie i na

zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.

1.

Podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych

przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych

służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia świadczących usługi, o których mowa

w art. 18 ust. 1 pkt 1.

2.

Kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji

zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z

osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać w szczególności

1)

pracodawcę zagranicznego;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej

do pracy świadczenia socjalne;

4)

warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób

tropikalnych;

5)

obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia;

6)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę

pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania

się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym

roszczeń;

7)

kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych

ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na

a)

dojazd i powrót osoby skierowanej,

b)

wydanie wizy,

c)

badania lekarskie,

d)

tłumaczenia dokumentów;

8)

informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie

wykonywania pracy;

9)

inne zobowiązania stron.

3.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego

zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności

1)

liczbę miejsc pracy;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym

pracę świadczenia socjalne;

4)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą

koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy

zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

4.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek poinformować na piśmie osobę kierowaną do pracy

za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86.

5.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień

i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących

w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność

agencji zatrudnienia.

1

Udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego,

są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dokumenty,

tryb i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich za granicą w celu

realizacji umów o dzieło przez polskich pracodawców, jeżeli został on ustanowiony

w umowie międzynarodowej, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.

1.

Cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli

1)

posiada status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

udzielono mu ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

posiada zezwolenie na osiedlenie się w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich w Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

posiada zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

korzysta z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

8)

jest obywatelem państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależącego do Unii

Europejskiej;

9)

jest obywatelem państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to

państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;

10)

jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 7-9, lub jest zstępnym małżonka

tego cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającym na utrzymaniu tego cudzoziemca

lub jego małżonka lub jest wstępnym tego cudzoziemca lub jego małżonka, pozostającym

na utrzymaniu tego cudzoziemca lub jego małżonka;

11)

jest osobą, o której mowa w art. 19 ust. 2-3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.;

11a

posiada w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone

w związku z okolicznością, o której mowa w art. 63a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

12

posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, 20, 25 i 26 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, lub

b)

na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

c)

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z wyjątkiem zezwolenia

udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, lub

d)

na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen, lub

e)

na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, lub

f)

w ruchu bezwizowym, o ile postanowienia umowy o ruchu bezwizowym przewidują możliwość

wykonywania pracy przez cudzoziemców.

2.

Z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec

1

posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 10, 11, 13 i 15-18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

2)

będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust.

1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;

3)

będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub

cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1-2 i ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej udzielone na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 lub 14 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

5

przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania

zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4;

6)

posiadający ważną Kartę Polaka;

7)

ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy lub będący małżonkiem, w imieniu którego

został złożony wniosek o nadanie statusu uchodźcy, pod warunkiem posiadania zaświadczenia

wydanego na podstawie art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do

Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę

mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę

w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie

pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.

Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec

1)

wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem,

którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej

działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców

lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy;

3

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu

podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z pracodawcą zagranicznym;

4)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub

innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i

jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o

charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa);

5)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na okres przekraczający 3 miesiące w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu

niż wskazany w pkt 2-4.

1.

Zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy

cudzoziemcowi.

2.

W postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca

stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

1.

Zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1 i 2, właściwego ze względu na siedzibę

lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 3, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu,

do którego cudzoziemiec jest delegowany;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 4, właściwego ze względu na siedzibę lub

miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego jest świadczona usługa, a jeżeli podmiot

ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą - ze względu na główne miejsce

wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 5, właściwego ze względu na główne miejsce

wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku zmiany właściwości wojewody ze względu na zmianę siedziby lub miejsca

zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, siedziby podmiotu, do którego

cudzoziemiec jest delegowany albo głównego miejsca wykonywania pracy, właściwość wojewody

do prowadzenia postępowania o przedłużenie zezwolenia określa się na dzień złożenia

wniosku.

3.

W przypadku gdy specyfika wykonywanej przez cudzoziemca pracy nie pozwala na wskazanie

głównego miejsca jej wykonywania, zezwolenie wydaje wojewoda mazowiecki.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli

1)

wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem nie będzie

niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub

na porównywalnym stanowisku;

2)

uzyska informację starosty właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania

podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi o braku możliwości zaspokojenia

potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy

lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, starosta wydaje w terminie

1)

nie dłuższym niż 7 dni od dnia złożenia oferty w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli

z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika możliwość zorganizowania

rekrutacji;

2)

nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty w przypadku organizowania rekrutacji

wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.

3.

Wojewoda wydaje zezwolenie bez konieczności uzyskania informacji, o której mowa w

ust. 1 pkt 2, jeżeli

1)

zawód, w którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę lub rodzaj pracy, która ma być mu

powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1;

2)

wydaje przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym

stanowisku;

3)

brak takiej konieczności wynika z odrębnych przepisów.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 2, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot,

którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec

1)

w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego

złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 90 ust. 7 oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy

przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników,

którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę lub

2)

wykaże posiadanie środków, lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości

warunków określonych w pkt 1, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej

się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji

lub tworzenia miejsc pracy.

5.

Wojewoda może, w przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy, ograniczyć w zezwoleniu

na pracę zakres wykonywanych przez cudzoziemca zadań do czynności zarządzających i

reprezentacji podmiotu.

6.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli

1)

wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 67;

2)

wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy,

nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 90 ust. 7;

3)

pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz

2 i upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody oraz organów, o których

mowa w art. 88f ust. 3, jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku

kalendarzowym.

7.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca w niepełnym

wymiarze czasu pracy lub na podstawie umowy cywilnoprawnej, wojewoda uwzględnia wysokość

wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem proporcjonalnie do wymiaru

czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

8.

Wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez uwzględnienia warunków, o których mowa w ust.

1-5 i 7, w przypadku cudzoziemca, który

1)

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę ukończył

szkołę lub uczelnię wyższą z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

innego państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej

lub

2

przez 3 lata poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę przebywał

legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem przypadków określonych

w art. 110 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, a pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

9.

Jeżeli cudzoziemiec ma wykonywać pracę w związku z realizacją umowy, której przedmiotem

jest udostępnienie lub wynajem pracowników przez podmiot z siedzibą w państwie innym

niż państwa członkowskie Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego

lub Konfederacja Szwajcarska, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę w sytuacji, gdy

podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi prowadzi działalność gospodarczą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział, który zgodnie z art. 18 uzyskał

wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

10.

Jeżeli podmiotem powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest agencja pracy

tymczasowej, a zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego,

warunki określone w ust. 1-3 stosuje się odpowiednio ze względu na siedzibę lub miejsce

zamieszkania pracodawcy użytkownika.

Uzyskanie zezwolenia na pracę nie zwalnia z określonych odrębnymi przepisami wymogów,

od spełnienia których uzależnione jest wykonywanie zawodów regulowanych lub działalności.

1.

Zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata i może

być przedłużane.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec pełni funkcję w zarządzie osoby prawnej, która na dzień

złożenia wniosku zatrudnia powyżej 25 osób, wojewoda może wydać zezwolenie na pracę

na okres nie dłuższy niż 5 lat.

3.

W przypadku delegowania cudzoziemca przez pracodawcę zagranicznego w celu realizacji

usługi eksportowej, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę na okres delegowania.

4.

W przypadkach określonych w kryteriach, o których mowa w art. 10 ust. 3, wojewoda

może ograniczyć okres, na który wydaje zezwolenie na pracę.

5.

Do przedłużenia zezwolenia na pracę stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania

zezwolenia na pracę.

1

Zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca. Zezwolenie na pracę

określa podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca i stanowisko lub

rodzaj pracy wykonywanej przez cudzoziemca oraz okres ważności zezwolenia. W przypadkach,

o których mowa w art. 88 pkt 3 i 4, w zezwoleniu na pracę określany jest podmiot,

do którego cudzoziemiec jest delegowany. Jeżeli zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca

w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę określany jest pracodawca

użytkownik.

2.

Zezwolenie na pracę jest wydawane w trzech egzemplarzach, z których dwa otrzymuje

podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

3

Na wniosek innego wojewody, naczelnika właściwego urzędu skarbowego, terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, konsula, organu Państwowej Inspekcji

Pracy, Służby Celnej, Straży Granicznej lub Policji wojewoda przekazuje kopie wydanych

decyzji w sprawie zezwoleń na pracę oraz informacji, o których mowa w art. 88h ust.

1 pkt 7 oraz art. 88i ust. 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw pracy, wojewodowie oraz wojewódzkie i powiatowe urzędy

pracy gromadzą i przetwarzają dane dotyczące cudzoziemców, zezwoleń na pracę, kontroli

przestrzegania przepisów ustawy i toczących się w tych sprawach postępowań, w zakresie

niezbędnym do realizacji przepisów ustawy.

1.

Zobowiązanie do wykonywania czynności wynikających z umowy cywilnoprawnej lub obowiązek

świadczenia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wygasają, w przypadku gdy

cudzoziemiec przestał spełniać warunki określone w art. 87.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony zachowują prawo do odszkodowania, jeżeli

odmowa lub uchylenie zezwolenia na pracę było wynikiem niezachowania należytej staranności,

o ile przepisy szczególne albo treść umowy nie stanowią inaczej.

1.

Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, od którego jest wymagane posiadanie

zezwolenia na pracę, jest obowiązany do

1)

uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych

we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę;

2)

dostosowywania, w przypadku, o którym mowa w art. 88c ust. 6, wysokości wynagrodzenia

cudzoziemca do aktualnej wysokości miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art.

90 ust. 7, co najmniej raz w roku;

3)

zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej oraz przedstawienia cudzoziemcowi

przed podpisaniem umowy jej tłumaczenia na język zrozumiały dla cudzoziemca;

4)

przekazania cudzoziemcowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę, którego to zezwolenie

dotyczy oraz kopii informacji, o których mowa w art. 88i ust. 1 i 2;

5)

informowania cudzoziemca o działaniach podejmowanych w związku z postępowaniem o udzielenie

lub przedłużenie zezwolenia na pracę, decyzjach o wydaniu, odmowie lub uchyleniu zezwolenia

oraz składaniu informacji, o których mowa w art. 88i ust. 1 i 2;

6)

zachowania należytej staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia

na pracę cudzoziemca;

7)

niezwłocznego poinformowania organu wydającego zezwolenie w przypadku niepodjęcia

przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie 3 miesięcy od daty rozpoczęcia ważności

zezwolenia na pracę lub zakończenia wykonywania pracy przez cudzoziemca wcześniej

niż 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia na pracę;

8)

udostępnienia podmiotom, o których mowa w art. 88f ust. 3, na ich wniosek dokumentów

potwierdzających wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1-6, sporządzonych w języku

polskim lub przetłumaczonych na język polski.

2.

W stosunku do cudzoziemca pełniącego funkcję w zarządzie osoby prawnej wpisanej do

rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji, przepisów ust.

1 pkt 1-3 nie stosuje się.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, w sytuacji odmowy udzielenia, uchylenia

zezwolenia na pracę lub gdy cudzoziemiec przestał spełniać warunki określone w art.

87, podmiot powierzający wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest obowiązany niezwłocznie odwołać cudzoziemca z delegacji.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ust. 1-3, podmiot powierzający wykonywanie

pracy przez cudzoziemca jest obowiązany do

1)

niezwłocznego dokonania czynności, o których mowa w ust. 1-3;

2)

wypłacenia cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia za okres wykonywanej pracy w wysokości

zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz opłacenia związanych

z nim składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy.

1.

Zezwolenie na pracę zachowuje ważność w przypadku

1)

gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi zamierza powierzyć mu na

okresy łącznie nieprzekraczające 30 dni w roku kalendarzowym wykonywanie pracy o innym

charakterze lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę,

2)

zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej działania podmiotu

powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca, a także przejęcia pracodawcy lub

jego części przez innego pracodawcę,

3)

przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę,

4)

zmiany osoby reprezentującej pracodawcę, o której mowa w art. 88c ust. 6 pkt 3,

5

zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego

dla pracowników i przedsiębiorców

(Dz. U. Nr 125, poz. 1035 oraz z 2010 r. Nr 219, poz. 1445)

- jeżeli podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy niezwłocznie powiadomił

o dokonanej zmianie w formie pisemnej wojewodę, który wydał zezwolenie, oraz pozostają

spełnione wymagania określone w art. 88c i 88d, z wyjątkiem art. 88c ust. 1 pkt 2.

2.

Zezwolenie na pracę może zachować ważność, w przypadku gdy

1)

cudzoziemiec, w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, nie podjął wykonywania pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej

daty ważności zezwolenia na pracę,

2)

cudzoziemiec, w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy, przerwał

wykonywanie pracy na okres przekraczający 3 miesiące

- jeżeli przyczyna opóźnienia lub przerwy w wykonywaniu pracy jest uzasadniona, a

podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca niezwłocznie powiadomił w

formie pisemnej o tych sytuacjach wojewodę, który wydał zezwolenie.

3.

Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 1, wiąże się ze zmianą organu właściwego do wydawania

zezwolenia na pracę, wojewoda, który wydał zezwolenie przekazuje niezwłocznie po otrzymaniu

powiadomienia kopię wniosku i wydanej decyzji wojewodzie właściwemu po zmianie.

1.

Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, gdy podmiot

powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi

1)

w toku postępowania

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę, albo w celu użycia jako autentyczny podrobił lub

przerobił dokument albo takiego dokumentu jako autentycznego używał;

2)

nie spełnił wymogów określonych w art. 88c i 88d;

3)

prawomocnym wyrokiem sądu został uznany za winnego wykroczenia określonego w art.

120 ust. 3-5;

4)

w ciągu dwóch lat od uznania za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 120

ust. 1, został ponownie uznany za winnego podobnego wykroczenia;

5)

jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie czynu z art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;

6)

jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia

na pracę, czynu z art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę;

7)

jest osobą fizyczną, karaną za czyn, o którym mowa w art. 253 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub w innym państwie na podstawie przepisów Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu

oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego

Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej,

albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę;

8)

nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 88h ust. 4 lub art. 88i ust. 1 i 2;

9)

wnioskuje o wydanie zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który

a)

nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku zamiaru powierzenia

wykonywania pracy w zawodzie regulowanym,

b)

w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za czyn określony

w art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

2.

Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę również w przypadku

gdy dane osoby, której dotyczy wniosek, zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców,

których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się w przypadku złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia

na pracę dla cudzoziemca, który nie jest osobą odpowiedzialną lub współodpowiedzialną

za działania lub zaniechania, stanowiące przesłanki odmowy wydania zezwolenia na pracę.

Wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli

1)

uległy zmianie okoliczności lub dowody, odnoszące się do wydanej decyzji, z zastrzeżeniem

art. 88i;

2)

ustała przyczyna, dla której zostało udzielone zezwolenie na pracę;

3)

otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w art. 88h ust. 1 pkt 7, lub sytuacja, o której

mowa w art. 88h ust. 1 pkt 7, została ustalona w wyniku przeprowadzonej kontroli;

4)

podmiot powierzający wykonywanie pracy nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art.

88h ust. 4 lub art. 88i ust. 1 i 2;

5)

cudzoziemiec przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 88d;

6)

cudzoziemiec przerwał wykonywanie pracy na okres przekraczający 3 miesiące, z zastrzeżeniem

art. 88i ust. 2 pkt 2;

7)

otrzymał informację, że dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

1.

Okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej

i byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r. są traktowane jak okresy

zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych.

2.

Okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na okres skierowania do pracy za

granicą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw

i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa

eksportowego i usług związanych z eksportem

(Dz. U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259, z 1991 r. Nr 78, poz. 346 oraz z 1993 r. Nr 99, poz. 452), a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności

do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - wlicza się

do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, jeżeli pracownik podjął

zatrudnienie u macierzystego pracodawcy w terminie przewidzianym w tym rozporządzeniu.

3.

Okres zatrudnienia za granicą pracownika, który nie pozostawał w stosunku pracy przed

skierowaniem do pracy za granicą na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w ust.

2, jest traktowany jak okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych. Dotyczy to także pracownika, któremu

udzielono urlopu bezpłatnego na okres skierowania do pracy za granicą, a który nie

podjął pracy u macierzystego pracodawcy po zakończeniu pracy za granicą lub podjął

pracę u macierzystego pracodawcy, lecz po upływie terminu przewidzianego w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 2.

1

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

typy zezwoleń na pracę,

2)

tryb postępowania w sprawie zezwoleń na pracę,

3)

tryb przeprowadzania przez starostę działań, o których mowa w art. 88c ust. 1 i 2,

4)

wzór i tryb przekazywania informacji starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb

kadrowych pracodawcy,

5)

wykaz dokumentów, które podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest

obowiązany przedstawić w trakcie postępowania,

6)

wzory wniosków o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę, oświadczeń podmiotu

powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi dotyczących spełnienia wymagań określonych

w ustawie, wzory informacji, o których mowa w art. 88h ust. 1 pkt 7 oraz art. 88i

ust. 1 i 2, oraz zezwoleń i przedłużeń zezwoleń, które mogą zawierać dane osobowe

cudzoziemca oraz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca

- mając na uwadze specyfikę sytuacji, o których mowa w art. 88, oraz zapewnienie właściwej

organizacji postępowania w sprawie wydania i przedłużania zezwoleń na pracę.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, uwzględniając przypadki

określone w umowach i porozumieniach międzynarodowych oraz programach szkoleniowych

lub doradczych realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych

programach pomocowych, polską politykę zagraniczną, specyfikę wykonywanego zawodu,

charakter pracy, okres pracy, wymogi dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie

pracy, a także szczególny status, który był podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę bez względu na warunki,

o których mowa w art. 88c, kierując się szczególnie zasadą wzajemności, specyfiką

wykonywanego zawodu lub charakterem pracy.

6.

(uchylony).

7

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej według województw w pierwszym i trzecim kwartale danego roku, z wyłączeniem

Poczty Polskiej - Spółki Akcyjnej i Telekomunikacji Polskiej - Spółki Akcyjnej. Do

obliczenia wysokości przeciętnego wynagrodzenia nie przyjmuje się wypłat z tytułu

udziału w zysku lub w nadwyżce bilansowej oraz dodatkowych wynagrodzeń rocznych dla

pracowników jednostek sfery budżetowej.

8

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji

może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki techniczne składania i rozpatrywania

wniosków w postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca

za pośrednictwem systemów teleinformatycznych, mając na uwadze zapewnienie efektywności

prowadzenia postępowań z udziałem podmiotów krajowych i zagranicznych oraz spójność

z systemami, o których mowa w art. 4 ust. 2.

1

Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi składa wniosek o wydanie zezwolenia

na pracę lub jego przedłużenie po dokonaniu jednorazowej wpłaty w wysokości nie większej

niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę za każdego cudzoziemca.

2.

Wpłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty,

o której mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę

1)

rodzaj wykonywanej pracy, kwalifikacje posiadane przez cudzoziemca oraz ich zależność

od podaży i popytu na rynku pracy lub

2)

umowy i porozumienia międzynarodowe w zakresie zatrudnienia, lub

3)

okres wykonywania pracy przez cudzoziemca, lub

4)

liczbę wniosków o wydanie zezwolenia na pracę lub wniosków o przedłużenie zezwolenia

na pracę składanych przez pracodawcę.

Pracownikami publicznych służb zatrudnienia są pracownicy zatrudnieni w tych służbach,

w tym

1)

pośrednicy pracy;

2)

doradcy zawodowi;

3)

specjaliści do spraw rozwoju zawodowego;

4)

specjaliści do spraw programów;

5)

liderzy klubów pracy;

6)

doradcy EURES i asystenci EURES.

1.

Zadania w zakresie pośrednictwa pracy realizują

1)

pośrednik pracy - stażysta;

2)

pośrednik pracy;

3)

pośrednik pracy I stopnia;

4)

pośrednik pracy II stopnia.

2.

Pośrednikiem pracy może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4)

wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie pośrednictwa

pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

2a.

Wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, nie stosuje się do obywateli, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, posiadających decyzję o uznaniu kwalifikacji

zawodowych, wydaną zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

(uchylony).

3a

Pośrednik pracy - stażysta wykonuje zadania w zakresie pośrednictwa pracy pod nadzorem

pośrednika pracy posiadającego licencję zawodową lub przełożonego.

4.

Pośrednikiem pracy I stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2, i która

1)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy w publicznych

służbach zatrudnienia;

2)

(uchylony);

3

posiada wyższe wykształcenie.

5.

Pośrednikiem pracy II stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, oraz

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

posiada co najmniej 36-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy I stopnia

w publicznych służbach zatrudnienia;

3)

ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa pracy.

6.

(uchylony).

1.

Wojewoda, na wniosek zainteresowanej osoby, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje

licencję zawodową pośrednika pracy określonego stopnia osobie spełniającej warunki,

o których mowa w art. 92 ust. 2, 2a, 4 i 5.

2.

Określa się następujące stopnie licencji zawodowej pośrednika pracy

1)

licencja zawodowa pośrednika pracy;

2)

licencja zawodowa pośrednika pracy I stopnia;

3)

licencja zawodowa pośrednika pracy II stopnia.

1.

Zadania w zakresie poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej realizują

1)

doradca zawodowy - stażysta;

2)

doradca zawodowy;

3)

doradca zawodowy I stopnia;

4)

doradca zawodowy II stopnia.

2.

Doradcą zawodowym może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

posiada wyższe wykształcenie;

4)

wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie poradnictwa

zawodowego przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

2a.

Wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, nie stosuje się do obywateli, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, posiadających decyzję o uznaniu kwalifikacji

zawodowych, wydaną zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

(uchylony).

3a

Doradca zawodowy - stażysta wykonuje zadania w zakresie poradnictwa zawodowego pod

nadzorem doradcy zawodowego posiadającego licencję zawodową lub przełożonego.

4.

Doradcą zawodowym I stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2, oraz

1)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych

służbach zatrudnienia i ukończone studia magisterskie lub co najmniej 12-miesięczny

staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia i

ukończone studia magisterskie z zakresu psychologii lub poradnictwa zawodowego;

2)

(uchylony).

5.

Doradcą zawodowym II stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, oraz

1)

ukończyła studia podyplomowe z zakresu poradnictwa zawodowego;

2)

posiada co najmniej 36-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego I stopnia.

6.

(uchylony).

7

Doradcy zawodowi, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, mogą prowadzić zajęcia aktywizacyjne,

o których mowa w art. 8 ust. 8 pkt 3.

1.

Wojewoda, na wniosek zainteresowanej osoby, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje

licencję zawodową doradcy zawodowego określonego stopnia osobie spełniającej warunki,

o których mowa w art. 94 ust. 2, 2a, 4 i 5.

2.

Określa się następujące stopnie licencji zawodowej doradcy zawodowego

1)

licencja zawodowa doradcy zawodowego;

2)

licencja zawodowa doradcy zawodowego I stopnia;

3)

licencja zawodowa doradcy zawodowego II stopnia.

1

Zadania w zakresie planowania rozwoju zasobów ludzkich oraz organizacji szkoleń i

przygotowania zawodowego dorosłych wykonuje

1)

specjalista do spraw rozwoju zawodowego - stażysta;

2)

specjalista do spraw rozwoju zawodowego;

3)

starszy specjalista do spraw rozwoju zawodowego;

4)

samodzielny specjalista do spraw rozwoju zawodowego.

2

Specjalistą do spraw rozwoju zawodowego może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

posiada wykształcenie wyższe;

4)

wykonywała zadania, o których mowa w ust. 1, przez okres co najmniej 12 miesięcy w

publicznych służbach zatrudnienia.

2a

Starszym specjalistą do spraw rozwoju zawodowego może zostać osoba, która spełnia

łącznie warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku specjalisty do spraw rozwoju

zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia.

3.

Samodzielnym specjalistą do spraw rozwoju zawodowego może zostać osoba spełniająca

łącznie warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2

przez co najmniej 24 miesiące wykonywała zadania na stanowisku starszego specjalisty

do spraw rozwoju zawodowego;

3)

ukończyła studia podyplomowe z zakresu rozwoju zasobów ludzkich potwierdzone odpowiednimi

dokumentami.

3a

Osoba niespełniająca warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może wykonywać czynności

na stanowisku specjalisty do spraw rozwoju zawodowego - stażysty pod nadzorem specjalisty

do spraw rozwoju zawodowego, o którym mowa w ust. 2 i 3, lub przełożonego.

4.

(uchylony).

1

Zadania z zakresu przygotowywania, realizacji i oceniania efektów programów i projektów

z zakresu promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej

realizują

1)

specjalista do spraw programów - stażysta;

2)

specjalista do spraw programów;

3)

samodzielny specjalista do spraw programów.

2.

Specjalistą do spraw programów może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3

posiada wykształcenie wyższe;

4)

wykonywała zadania z zakresu projektowania, realizowania lub oceniania programów i

projektów, o których mowa w ust. 1, przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych

służbach zatrudnienia;

5)

(uchylony).

3.

Samodzielnym specjalistą do spraw programów może zostać osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

przez co najmniej 24 miesiące wykonywała zadania na stanowisku specjalisty do spraw

programów;

3)

ukończyła studia podyplomowe z zakresu programów i projektów rynku pracy potwierdzone

odpowiednimi dokumentami.

3a

Osoba niespełniająca warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może wykonywać czynności

na stanowisku specjalisty do spraw programów - stażysty pod nadzorem specjalisty do

spraw programów lub przełożonego.

4.

(uchylony).

1

Zadania polegające na udzielaniu pomocy w zakresie aktywnego poszukiwania pracy wykonuje

1)

lider klubu pracy - stażysta;

2)

lider klubu pracy;

3)

starszy lider klubu pracy.

2.

Liderem klubu pracy może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4

wykonywała zadania na stanowisku lidera klubu pracy - stażysty przez okres co najmniej

12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia lub w Ochotniczych Hufcach Pracy;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

2a

Starszym liderem klubu pracy może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, oraz posiadająca co najmniej 24-miesięczny staż pracy

na stanowisku lidera klubu pracy w publicznych służbach zatrudnienia lub w Ochotniczych

Hufcach Pracy i posiadająca wyższe wykształcenie.

2b

Osoba niespełniająca warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może wykonywać zadania

na stanowisku lidera klubu pracy - stażysty pod nadzorem lidera klubu pracy, starszego

lidera klubu pracy lub przełożonego.

3.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Zadania przewidziane dla sieci EURES w wojewódzkim urzędzie pracy wykonuje doradca

EURES i asystent EURES, a w powiatowym urzędzie pracy wykonuje pośrednik pracy.

2.

Doradcą EURES może zostać osoba, która

1)

spełnia wymagania zawarte w odrębnych procedurach, określonych przez Komisję Europejską,

obowiązujących państwa członkowskie Unii Europejskiej;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada wykształcenie wyższe;

5)

posiada znajomość języka angielskiego, francuskiego lub niemieckiego wystarczającą

do wykonywania zadań;

6)

była zatrudniona przez okres co najmniej 12 miesięcy na stanowisku asystenta EURES

w publicznych służbach zatrudnienia lub posiada licencję zawodową pośrednika pracy

lub doradcy zawodowego;

7)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

3.

Asystentem EURES może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4)

posiada licencję zawodową pośrednika pracy lub była zatrudniona przez okres co najmniej

12 miesięcy na stanowisku pośrednika pracy - stażysty w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

4

Doradca EURES i asystent EURES może zostać pośrednikiem pracy I stopnia jeżeli spełnia

łącznie warunki, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 oraz

1)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy lub asystenta

EURES lub doradcy EURES w publicznych służbach zatrudnienia po uzyskaniu licencji

zawodowej pośrednika pracy;

2)

posiada wykształcenie wyższe.

5

Doradca EURES i asystent EURES może zostać pośrednikiem pracy II stopnia jeżeli spełnia

łącznie warunki, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 oraz

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

posiada co najmniej 36-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy I stopnia

lub asystenta EURES lub doradcy EURES w publicznych służbach zatrudnienia po uzyskaniu

licencji zawodowej pośrednika pracy I stopnia;

3)

ukończył studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa pracy.

Pracownicy, o których mowa w art. 91 pkt 1-6, są obowiązani doskonalić kwalifikacje

zawodowe, w szczególności przez uczestnictwo w szkoleniach z wykorzystaniem modułowych

programów szkoleń dla kadr publicznych służb zatrudnienia dostępnych w bazach danych

prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy.

Dzień 27 stycznia ustanawia się Dniem Pracownika Publicznych Służb Zatrudnienia.

1.

Pracownikom wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy, o których mowa w art. 91 pkt

1 i 2, może być przyznany dodatek do wynagrodzenia uzależniony od stopnia posiadanej

licencji i doskonalenia kwalifikacji zawodowych oraz jakości wykonywanej pracy.

2.

Pracownikom wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy, o których mowa w art. 91 pkt

3-6, może być przyznany dodatek do wynagrodzenia uzależniony od posiadanego przygotowania

zawodowego, doskonalenia kwalifikacji zawodowych oraz jakości wykonywanej pracy.

3.

Dodatki, o których mowa w ust. 1 i 2, są finansowane ze środków Funduszu Pracy.

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb nadawania

licencji zawodowych pośrednika pracy i doradcy zawodowego, biorąc pod uwagę rozwój

zawodowy pracowników publicznych służb zatrudnienia.

5.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb

oraz warunki przyznawania i wypłacania dodatku do wynagrodzenia pracownikom, o których

mowa w art. 91 pkt 1-6, mając na uwadze osiągnięcie zwiększonej efektywności oraz

rozwoju zawodowego pracowników publicznych służb zatrudnienia.

1.

Przepisy art. 92, 94, 96-98 i 100 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych w

Ochotniczych Hufcach Pracy.

2.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym.

2.

Dysponentem Funduszu Pracy jest minister właściwy do spraw pracy.

1.

Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym

mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie

za pracę, w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę, co najmniej wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, a w przypadku osób wykonujących

pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania

co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę, opłacają

1)

pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby

a)

pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym,

b)

wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą,

c

wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy

o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące, z wyłączeniem

osób świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. Nr 45, poz. 235, Nr 131, poz. 764 i Nr 171, poz. 1016),

d)

wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,

e)

pobierające stypendia sportowe,

f)

otrzymujące świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym, świadczenie górnicze

lub górniczy zasiłek socjalny lub wynagrodzenie przysługujące w okresie świadczenia

górniczego, stypendium na przekwalifikowanie lub kontraktu szkoleniowego - przewidziane

w odrębnych przepisach,

g)

za żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy niespełniających warunków do nabycia

prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej,

za których, po zwolnieniu ze służby lub rozwiązaniu stosunku pracy, odprowadzono składkę

na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od uposażenia lub wynagrodzenia wypłaconego

w okresie służby lub stosunku pracy na podstawie przepisów odrębnych,

h)

za funkcjonariuszy, którzy w chwili zwolnienia ze służby spełniają jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej, w przypadku przekazania składek

na ubezpieczenie emerytalne i rentowe;

1a)

(uchylony);

2)

rolnicze spółdzielnie produkcyjne, spółdzielnie kółek rolniczych lub spółdzielnie

usług rolniczych - za swoich członków, z wyjątkiem członków, którzy wnieśli wkład

gruntowy o powierzchni użytków rolnych większej niż 2 ha przeliczeniowe;

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym

lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyjątkiem

a)

duchownych,

b)

pobierających na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłek stały,

c

pobierających na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne,

specjalny zasiłek opiekuńczy lub dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego

wychowywania dziecka,

d)

podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników,

e)

żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej,

f)

odbywających zastępcze formy służby wojskowej,

g)

przebywających na urlopach wychowawczych oraz pobierających zasiłek macierzyński,

h)

pobierających świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6,

i

osób świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.

2.

Wysokość składki na Fundusz Pracy określa ustawa budżetowa.

3.

W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek

opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę

wymiaru składek ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku osób, o

których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w tym przepisie.

4.

Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 3, składa stosowne oświadczenie każdemu

pracodawcy lub w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

jeżeli sama opłaca składki na ubezpieczenia społeczne.

Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy

za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu

macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwsze

go miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego

lub urlopu wychowawczego.

1.

Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy

przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę,

za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem

pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.

2.

Składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione

w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat

dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

(uchylony).

Przedsiębiorcy Polskiego Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku

Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi,

Zakład Opieki dla Niewidomych w Laskach oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają

składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym

stopniu niepełnosprawności.

1.

Przychodami Funduszu Pracy są

1)

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy;

2)

dotacje budżetu państwa;

3)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej na współfinansowanie projektów finansowanych

z Funduszu Pracy;

4)

odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na rachunkach bankowych dysponenta

Funduszu Pracy oraz samorządów województw, powiatów, Ochotniczych Hufców Pracy i wojewodów;

4a

odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na wyodrębnionych rachunkach bankowych,

których obowiązek utworzenia wynika z obowiązujących przepisów lub umów zawartych

na ich podstawie z dysponentem funduszu, będących w dyspozycji kierownika jednostki

organizacyjnej realizującej zadania finansowane ze środków Funduszu Pracy;

5)

spłaty rat i odsetki od pożyczek udzielonych z Funduszu Pracy;

6)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na współfinansowanie działań

z zakresu udziału publicznych służb zatrudnienia w EURES;

6a)

środki ze sprzedaży akcji i udziałów, o których mowa w art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2013 r. poz. 216), oraz zwrot środków z Banku Gospodarstwa Krajowego, pochodzących z wypłaty pożyczek

dla osób fizycznych podejmujących działalność gospodarczą;

6b

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na współfinansowanie działań

publicznych służb zatrudnienia innych niż projekty współfinansowane z Europejskiego

Funduszu Społecznego;

6c

odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach

publicznych;

7)

inne wpływy.

2

Przychodami Funduszu Pracy są również opłaty, wpłaty, kary pieniężne i grzywny, o

których mowa w art. 115 i art. 119-123, a także środki pieniężne, przekazywane do

Funduszu Pracy na podstawie art. 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych

(Dz. U. Nr 94, poz. 651, z późn. zm..

3.

Dysponent Funduszu Pracy, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

może zaciągać kredyty i pożyczki na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków.

4.

(uchylony).

1.

Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych

służb zatrudnienia związanych z udziałem w sieci EURES.

2.

Rodzaj działań, o których mowa w ust. 1, oraz wydatków na ich realizację określają

1

porozumienia zawierane między ministrem właściwym do spraw pracy a samorządami województw

lub samorządami powiatów lub

2

umowy zawierane między Rzecząpospolitą Polską a Unią Europejską, lub

3

umowy zawierane między państwami, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, a

Unią Europejską na finansowanie partnerstw transgranicznych EURES.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 2, podlegają refundacji ze środków pochodzących z budżetu

Unii Europejskiej do wysokości określonej w umowach, o których mowa w ust. 2 pkt 2

i 3.

4

Porozumienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1, określają w szczególności tryb oraz zasady

udzielania i rozliczania środków, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami o

finansach publicznych, z uwzględnieniem okresów i terminów wynikających z umów, o

których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

1.

Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych

służb zatrudnienia określonych w ustawie, współfinansowanych z budżetu Unii Europejskiej,

innych niż projekty współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego.

2

Rodzaj działań, o których mowa w ust. 1, oraz wydatków na ich realizację określają

porozumienia zawierane między ministrem właściwym do spraw pracy a samorządami województw

lub samorządami powiatów lub umowy zawierane między organami zatrudnienia a Unią Europejską.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 2, podlegają refundacji ze środków pochodzących z budżetu

Unii Europejskiej do wysokości określonej w umowach, o których mowa w ust. 2.

4

Porozumienia, o których mowa w ust. 2, określają w szczególności tryb oraz zasady

udzielania i rozliczania środków, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami o

finansach publicznych, z uwzględnieniem okresów i terminów wynikających z umów, o

których mowa w ust. 2.

1.

Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego

i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.

2.

Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wyodrębniony

rachunek bankowy prowadzony dla składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych i przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy

niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych od ich otrzymania, w

formie zaliczek, część składek zgromadzonych na koncie odpowiadającą udziałowi stopy

procentowej składek na Fundusz Pracy w sumie stóp procentowych składek na Fundusz

Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

ostatecznie rozlicza pobrane składki na Fundusz Pracy do 20 dnia następnego miesiąca.

3.

W razie nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej

wysokości Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć pracodawcę lub osobę podlegającą

ubezpieczeniu społecznemu dodatkową opłatą w wysokości do 100% należnej kwoty składek.

4.

Od składek na Fundusz Pracy nieopłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, o których

mowa w ust. 3, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składki, odsetki i dodatkowe opłaty są

przekazywane na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy.

5.

Koszty poboru składek na Fundusz Pracy obciążają ten fundusz i są zwracane Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty składek przekazanych na rachunek bankowy

dysponenta Funduszu Pracy.

6.

W przypadku nieprzekazania w terminach określonych w ust. 2 składek, pobranych odsetek

oraz dodatkowych opłat, o których mowa w ust. 4, na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy należne są od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odsetki ustawowe.

1.

Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie

1)

kosztów badań lekarskich, psychologicznych i specjalistycznych, o których mowa w art.

2 ust. 3, art. 38 ust. 4

2)

kosztów związanych z organizowaniem partnerstwa lokalnego, o którym mowa w art. 6

ust. 7, obejmujących koszty organizacji przez organy zatrudnienia spotkań i konferencji

z udziałem przedstawicieli instytucji partnerstwa lokalnego oraz instytucji realizujących

inicjatywy partnerów rynku pracy;

3)

(uchylony);

4)

refundacji kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz

Pracy oraz odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych pracowników wojewódzkich

urzędów pracy, o których mowa w art. 109 ust. 7a;

4a)

kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych

urzędów pracy, o których mowa w art. 9 ust. 2a i 2a

4b)

kosztów kwalifikowalnych realizacji projektów, o których mowa w art. 9 ust. 2d i art.

109 ust. 7c;

5)

kosztów wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie

umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenia społeczne

od refundowanych wynagrodzeń, o których mowa w art. 12 ust. 6;

5a)

kosztów korespondencji, komunikowania się, przekazywania środków pieniężnych oraz

innych dokumentów niezbędnych do realizacji refundacji kosztów wynagrodzeń oraz składek

na ubezpieczenia społeczne pracowników młodocianych;

6)

kosztów szkolenia oraz przejazdu członków rad zatrudnienia, o których mowa w art.

23 ust. 7 i 9;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

kosztów szkolenia pracowników, bezrobotnych i innych uprawnionych osób, o których

mowa w art. 41 ust. 4 i 5 oraz art. 43;

10)

jednorazowych kwot przyznawanych instytucjom szkoleniowym, o których mowa w art. 41

ust. 9;

11)

pożyczek na sfinansowanie kosztów szkolenia, o których mowa w art. 42;

12

kosztów przejazdów i zakwaterowania, o których mowa w art. 45 i art. 48a;

13)

refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego,

jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, kosztów pomocy prawnej,

konsultacji i doradztwa, o których mowa w art. 46;

14)

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne refundowanych pracodawcy,

o których mowa w art. 47;

15)

dodatków aktywizacyjnych, o których mowa w art. 48;

16)

zwrotu części kosztów poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia bezrobotnych

w ramach prac interwencyjnych, o których mowa w art. 51, 56 i 59;

17

stypendiów, o których mowa w art. 41, 42a, 53, 53g oraz 55;

17a

kosztów przygotowania zawodowego dorosłych, o których mowa w art. 53l ust. 1;

18)

składek na ubezpieczenia społeczne opłacanych od stypendiów, o których mowa w art.

54;

19)

zwrotu kosztów poniesionych przez organizatora robót publicznych z tytułu zatrudnienia

bezrobotnych, o których mowa w art. 57;

20)

(uchylony);

21)

kosztów opieki nad dzieckiem i osobą zależną, o których mowa w art. 61;

21a

kosztów umów zawartych z agencją zatrudnienia, o których mowa w art. 61b;

22)

świadczeń przysługujących rolnikom zwalnianym z pracy, o których mowa w art. 62;

23)

refundowania pracodawcy kosztów szkolenia pracowników, o których mowa w art. 69 ust.

1 i ust. 2 pkt 1;

24)

refundowania pracodawcy wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, o których

mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2;

24a)

świadczeń, o których mowa w art. 73a ust. 3;

25)

refundacji pracodawcom składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 70

ust. 8;

26)

zasiłków, o których mowa w art. 71, oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych

zasiłków, o których mowa w art. 72 ust. 13;

27)

refundacji dodatków do wynagrodzeń, o których mowa w art. 100;

27a)

(uchylony);

28)

kosztów poboru składek, o których mowa w art. 107 ust. 5;

29)

kosztów opracowywania, upowszechniania i wdrażania klasyfikacji zawodów i specjalności,

standardów kwalifikacji zawodowych oraz modułowych programów szkoleń dla bezrobotnych

i poszukujących pracy;

30

opracowywania i rozpowszechniania informacji zawodowych oraz wyposażenia w celu prowadzenia

pośrednictwa pracy lub poradnictwa zawodowego przez publiczne służby zatrudnienia

i Ochotnicze Hufce Pracy;

30a

kosztów tworzenia centrów aktywizacji zawodowej, uruchamianych w ramach powiatowych

urzędów pracy;

30b

kosztów tworzenia lokalnych punktów informacyjno-konsultacyjnych, uruchamianych w

ramach powiatowych urzędów pracy;

31

opracowywania, wydawania lub rozpowszechniania informacji o usługach organów zatrudnienia

oraz innych partnerów rynku pracy, dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców;

31a

opracowywania, wydawania lub rozpowszechniania informacji o zadaniach i działaniach

publicznych służb zatrudnienia realizowanych w ramach sieci EURES lub wynikających

z reprezentacji wobec publicznych służb zatrudnienia innych państw;

32)

kosztów wezwań, zawiadomień, zakupu lub druku kart rejestracyjnych i innych druków

niezbędnych do ustalenia uprawnień do zasiłku i innych świadczeń z tytułu bezrobocia,

przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych oraz kosztów komunikowania

się z pracodawcami, bezrobotnymi, poszukującymi pracy, organami rentowymi oraz urzędami

skarbowymi;

33)

badań, opracowywania programów, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących

rynku pracy;

34)

kosztów wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu teleinformatycznego i technologii

cyfrowych w publicznych służbach zatrudnienia oraz Ochotniczych Hufcach Pracy, służących

realizacji zadań wynikających z ustawy;

35)

wydatków związanych z promocją oraz pomocą prawną zatrudnionym za granicą w ramach

umów międzynarodowych;

36)

kosztów opracowywania i rozpowszechniania przez publiczne służby zatrudnienia i Ochotnicze

Hufce Pracy materiałów informacyjnych i szkoleniowych dotyczących nabywania umiejętności

poszukiwania i uzyskiwania zatrudnienia;

36a)

kosztów przeprowadzenia audytu zewnętrznego projektów realizowanych w ramach Europejskiego

Funduszu Społecznego współfinansowanych ze środków Funduszu Pracy;

37)

kosztów wyposażenia klubów pracy oraz prowadzenia w nich zajęć przez osoby niebędące

pracownikami urzędów pracy, o których mowa w art. 39 ust. 4, oraz kosztów wyposażenia

akademickich biur karier, o których mowa w art. 39 ust. 6;

38)

kosztów szkolenia kadr publicznych służb zatrudnienia i kadr Ochotniczych Hufców Pracy;

38a

kosztów konferencji, seminariów, posiedzeń lub spotkań, w tym o charakterze międzynarodowym,

organizowanych przez ministra właściwego do spraw pracy, w szczególności dla kadry

publicznych służb zatrudnienia i Ochotniczych Hufców Pracy;

39)

(uchylony);

40)

świadczeń integracyjnych przyznawanych na pod stawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym

oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych świadczeń;

41

zatrudnienia wspieranego, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu

socjalnym, oraz wsparcia, o którym mowa w art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych;

42)

restrukturyzacji zatrudnienia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o

pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy;

42a

kosztów pomocy oraz kosztów jej realizacji przez Bank Gospodarstwa Krajowego w zakresie

i na zasadach określonych w przepisach o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów

mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę;

42b

kosztów związanych z realizacją zadań samorządu powiatu określonych w przepisach,

o których mowa w pkt 42a;

43)

kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego w sprawach nienależnie pobranych świadczeń

pieniężnych i innych wypłat z Funduszu Pracy;

44

odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań pokrywanych z Funduszu Pracy oraz kosztów

obsługi wyodrębnionych rachunków bankowych Funduszu Pracy;

45)

spłaty i obsługi kredytów i pożyczek wraz z odsetkami, zaciągniętych przez Fundusz

Pracy;

46)

zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych,

o których mowa w art. 141;

47)

(uchylony);

48)

kosztów, o których mowa w art. 42a;

49)

wydatków związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w sieci EURES, o których

mowa w art. 106a;

50

wydatków związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w działaniach współfinansowanych

z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 106b;

51

specyficznych elementów wspierających zatrudnienie, realizowanych w ramach programów

specjalnych, niewymienionych w pkt 1-50;

52

zleconych programów specjalnych, o których mowa w art. 66a ust. 11;

53

kosztów realizacji projektów pilotażowych;

54

zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych

wraz z kosztami ich obsługi, o których mowa w przepisach o świadczeniach przedemerytalnych;

55

dofinansowania pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych pracowników w zakresie

i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty;

56

kosztów szkoleń, studiów podyplomowych, stypendiów i składek na ubezpieczenia społeczne

oraz świadczeń, o których mowa w przepisach o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego

dla pracowników i przedsiębiorców.

1a

Ze środków Funduszu Pracy w 2009 r. są finansowane

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

1b

Ze środków Funduszu Pracy w 2010 r. są finansowane

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

1c

Ze środków Funduszu Pracy w 2011 r. są finansowane

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

1d

Ze środków Funduszu Pracy w 2012 r. są finansowane

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

1e

Ze środków Funduszu Pracy w 2013 r. są finansowane

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

2.

Dysponent Funduszu Pracy może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu

Pracy kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych

w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak, że łączna kwota

środków na finansowanie zadań na rzecz przeciwdziałania bezrobociu nie powinna zostać

zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.

3

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki finansowej

Funduszu Pracy oraz zasady i tryb powierzania przez organy zatrudnienia bankom i innym

instytucjom dokonywania wypłat świadczeń pieniężnych dla bezrobotnych i innych uprawnionych

osób, mając na względzie zapewnienie racjonalności gospodarowania środkami Funduszu

Pracy.

1.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje, na wyodrębniony rachunek bankowy, samorządom

województw i powiatów środki Funduszu Pracy na finansowanie zadań realizowanych w

województwie do wysokości kwot ustalonych zgodnie z ust. 2-11.

2.

Kwoty środków (limity), jakie mogą być wydatkowane w roku budżetowym na realizację

programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji

zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań w województwie, są ustalane przez ministra

właściwego do spraw pracy według algorytmu.

3.

Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy

Ochotniczym Hufcom Pracy kwotę środków Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na refundowanie

wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników, szkolenie

pracowników Ochotniczych Hufców Pracy oraz realizację innych zadań finansowanych z

Funduszu Pracy.

4

Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy

urzędom wojewódzkim środki Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów

1)

szkoleń pracowników urzędów wojewódzkich oraz wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy;

2)

wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu teleinformatycznego i technologii

cyfrowych w urzędach wojewódzkich, służących realizacji zadań wynikających z ustawy.

5.

Środki Funduszu Pracy na wypłatę zasiłków i innych obligatoryjnych świadczeń są przekazywane

samorządom województw i powiatów do wysokości faktycznych potrzeb.

6.

(uchylony).

7.

Podstawę wydatkowania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na finansowanie

w województwie projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

stanowi umowa zawarta między zarządem województwa a ministrem właściwym do spraw rozwoju

regionalnego, po uprzednim uzgodnieniu treści umowy oraz wysokości środków Funduszu

Pracy przeznaczonych na finansowanie tych projektów z ministrem właściwym do spraw

pracy. Kopie zawartych umów minister do spraw rozwoju regionalnego przekazuje niezwłocznie

ministrowi właściwemu do spraw pracy.

7a.

Podstawę wydatkowania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na refundację

kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz Pracy

oraz odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych pracowników wojewódzkich urzędów

pracy wykonujących zadania wynikające z realizacji w województwie projektów współfinansowanych

ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy stanowi umowa zawarta

między zarządem województwa a ministrem właściwym do spraw pracy, określająca wysokość

środków na ten cel oraz sposób ich wydatkowania.

7b.

Marszałek województwa informuje ministra właściwego do spraw pracy o kwocie środków

Funduszu Pracy przeznaczonych w danym roku budżetowym na realizację przez powiaty

projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach

poszczególnych działań, w tym ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu

województwa oraz ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządów powiatowych.

7c.

Minister właściwy do spraw pracy może ze środków Funduszu Pracy zrefundować część

poniesionych z budżetu kosztów kwalifikowalnych w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r.

w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1784/1999 realizacji projektów poniesionych na

1)

pomoc i doradztwo prawne urzędowi ministra właściwego do spraw pracy w zakresie przygotowania

i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego

z realizacją projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu

Pracy,

2)

zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych, niezbędnych i bezpośrednio

związanych z realizacją projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2006 r.

ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1260/1999

- do wysokości 0,5% wartości projektu.

7d

Minister właściwy do spraw pracy może wydatkować środki z rezerwy dysponenta Funduszu

Pracy na projekty pilotażowe.

7e

Podstawę wydatkowania środków Funduszu Pracy na projekt pilotażowy, realizowany przez

samorząd województwa lub powiatu, stanowi umowa zawierana między samorządem województwa

lub powiatu a ministrem właściwym do spraw pracy, określająca w szczególności wysokość

środków na ten cel oraz sposób ich wydatkowania.

8.

Kwoty środków Funduszu Pracy na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań

realizowanych przez powiaty są ustalane przez zarząd województwa, według kryteriów

określonych przez sejmik województwa, w ramach kwoty, o której mowa w ust. 2. Określając

kryteria, sejmik województwa powinien wziąć pod uwagę w szczególności

1)

skalę napływów do bezrobocia i odpływów z bezrobocia;

2)

udział osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy w ogólnej liczbie bezrobotnych;

3)

stopę bezrobocia;

4)

wskaźnik efektywności realizowanych usług lub instrumentów rynku pracy;

5)

kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w powiecie na realizację projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

9.

Decyzję w sprawie wyboru form aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych uprawnionych

osób, w ramach łącznej kwoty ustalonej dla powiatu na finansowanie programów na rzecz

promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej, podejmuje

starosta, po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia.

10.

Organy zatrudnienia oraz ochotnicze hufce pracy mogą zawierać umowy, porozumienia

i udzielać zleceń dotyczących realizacji programów rynku pracy finansowanych z Funduszu

Pracy, powodujących powstawanie zobowiązań przechodzących na rok następny do wysokości

30% kwoty środków (limitów) ustalonych na dany rok kalendarzowy, a łącznie z zobowiązaniami

wynikającymi z realizacji projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej

do wysokości określonej przez ministra właściwego do spraw pracy. Zobowiązania te

obciążają kwotę (limit) środków Funduszu Pracy ustaloną na rok następny.

11.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Zatrudnienia oraz Komisji Wspólnej

Rządu i Samorządu Terytorialnego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

algorytm, o którym mowa w ust. 2;

2

udział w ustalonej dla województwa kwocie Funduszu Pracy na finansowanie programów

na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej

środków będących w dyspozycji samorządu województwa, z przeznaczeniem na realizację

projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego;

3)

sposób ustalania kwot środków z Funduszu Pracy dla samorządów województw i powiatów

oraz wysokość i przeznaczenie rezerwy będącej w dyspozycji ministra właściwego do

spraw pracy.

11a.

Przy ustalaniu kwot środków na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej w województwie algorytm powinien

w szczególności uwzględniać

1)

skalę napływów do bezrobocia i odpływów z bezrobocia;

2)

udział osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy w ogólnej liczbie bezrobotnych;

3)

stopę bezrobocia;

4)

kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w województwie na realizację projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

12.

Środki trwałe lub wyposażenie zakupione z Funduszu Pracy przez

1)

organy zatrudnienia albo Ochotnicze Hufce Pracy na potrzeby związane z realizacją

zadań określonych w ustawie stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwego samorządu

terytorialnego do wyłącznej dyspozycji odpowiednio: urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw pracy, wojewódzkiego urzędu pracy, powiatowego urzędu pracy, a

także wydzielonej komórki organizacyjnej urzędu obsługującego właściwego wojewodę

realizującej zadania określone w ustawie;

2)

podmioty prowadzące działalność gospodarczą oraz przez bezrobotnych, o których mowa

w art. 46, stają się ich własnością;

3)

szkoły wyższe lub organizacje studenckie, o których mowa w art. 39 ust. 6, stają się

ich własnością.

1.

Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 9, nie mogą przekroczyć dziesięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.

2

Łączna kwota przeznaczona na koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt

38, w okresie kolejnych trzech lat nie może przekroczyć iloczynu dziesięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przeciętnej liczby zatrudnionych w urzędzie

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, według stanu na dzień 1 stycznia w pierwszym

roku finansowania szkoleń.

3.

Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 6, nie mogą przekroczyć pięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.

1.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych środki Funduszu Pracy na finansowanie zasiłków i świadczeń

przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych wraz z kosztami ich obsługi w terminie

umożliwiającym wypłatę świadczeń.

2.

Podstawą przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, jest umowa zawarta między

ministrem właściwym do spraw pracy a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Umowa powinna określać w szczególności wysokość środków, tryb ich przekazywania oraz

wysokość kosztów związanych z obsługą wypłaty świadczeń.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonuje rozliczenia otrzymanych środków w terminie

20 dni po upływie miesiąca, w którym dokonano wypłaty świadczeń.

1.

Minister właściwy do spraw pracy na wniosek wojewody przekazuje na wyodrębniony rachunek

bankowy urzędu wojewódzkiego środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem dla gmin na dofinansowanie

pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych pracowników.

2.

Podstawą przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, jest umowa zawarta między

ministrem właściwym do spraw pracy a wojewodą.

3.

Umowa powinna określać w szczególności wysokość środków oraz tryb ich przekazywania

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1.

4.

Wojewoda dokonuje rozliczenia otrzymanych środków w terminie 20 dni po upływie miesiąca,

w którym przekazano środki na realizację zadań, o których mowa w ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem

na pomoc państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom,

które utraciły pracę, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje środki Funduszu Pracy na wyodrębniony

rachunek bankowy powiatowego urzędu pracy z przeznaczeniem na pokrycie kosztów realizacji

zadań samorządu powiatu określonych w przepisach, o których mowa w art. 108 ust. 1

pkt 42a, w wysokości 1% kwoty przyznanej na podstawie tych przepisów pomocy.

W sprawach z zakresu gospodarki funduszami celowymi nieuregulowanych w niniejszym

rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy o finansach publicznych.

Wojewoda sprawuje nadzór, o którym mowa w art. 10 ust. 1, w szczególności przez

1)

badanie dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania nadzoru lub kontroli;

2)

wykonywanie niezbędnych do celów nadzoru lub kontroli odpisów, wyciągów z dokumentów

lub kserokopii oraz zestawień i obliczeń sporządzonych na podstawie dokumentów;

3)

przeprowadzanie oględzin obiektów i pomieszczeń oraz obserwację przebiegu czynności

objętych nadzorem lub kontrolą;

4)

żądanie od pracowników kontrolowanej jednostki udzielania informacji w formie ustnej

i pisemnej w związku z czynnościami nadzorczymi lub kontrolnymi;

5)

wzywanie i przesłuchiwanie świadków;

6)

zwracanie się o wydanie opinii przez biegłych i specjalistów z zakresu rynku pracy.