Umowa międzynarodowa Umowa pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Europejską Agencją Kosmiczną w sprawie przystąpienia Polski do Konwencji o utworzeniu Europejskiej Agencji Kosmicznej i związane z tym warunki, podpisana w Warszawie dnia 31 lipca 2012 r., oraz Konwencja o utworzeniu Europejskiej Agencji Kosmicznej, sporządzona w Paryżu dnia 30 maja 1975 r.

Celem niniejszej Umowy jest ustanowienie warunków przystąpienia Polski do Konwencji,

których spełnienie skutkuje nadaniem Polsce statusu członka Agencji oraz Państwa Strony

Konwencji.

1.

Zgodnie z jej art. XXI ust. 1, Konwencja stanie się skuteczna dla Polski w dniu, w

którym Polska przedłoży dokumenty akcesyjne Rządowi Republiki Francuskiej. Polska

podejmie wszelkie niezbędne kroki, aby dokumenty akcesyjne zostały złożone przed dniem

16 listopada 2012 r. W przeciwnym razie warunki niniejszej Umowy mogą zostać poddane

ponownym negocjacjom na wniosek którejkolwiek ze Stron.

2.

Z dniem przystąpienia do Konwencji, jej postanowienia, wraz ze wszystkimi środkami

podjętymi przez Radę Agencji, stają się wiążące dla Polski i mają zastosowanie do

tego Państwa. Polska zyskuje taki sam status jak pozostałe Państwa Członkowskie w

odniesieniu do decyzji, orzeczeń, rezolucji lub wszelkich innych aktów przyjętych

przez Radę Agencji bądź, z upoważnienia Rady Agencji, przez dowolny podporządkowany

jej organ, a także w odniesieniu do wszelkich Umów zawartych przez Agencję. Polska

zobowiązuje się tym samym do przestrzegania zasad i polityk wynikających z tych aktów

oraz, w razie potrzeby, podjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia pełnego wdrażania

tych zasad i polityk.

3.

Polska podejmie, w rozsądnym terminie, wszelkie odpowiednie środki, aby dostosować

przepisy i zasady krajowe do praw i obowiązków wynikających z jej przystąpienia do

Agencji.

Archiwa Agencji są nietykalne.

Bez uszczerbku dla treści Art. XXII i XXIII budynki i tereny Agencji są nietykalne.

1.

Agencja posiada immunitet od jurysdykcji i egzekucji z wyjątkiem

a.

sytuacji, w której decyzją Rady wyraźnie zrzeknie się ona immunitetu w określonym

stopniu w danej sprawie; Rada ma obowiązek zrzeczenia się takiego immunitetu we wszelkich

przypadkach, gdy powoływanie się na niego utrudniałoby wymierzanie sprawiedliwości

i zniesienie go nie spowoduje szkody dla interesów Agencji;

b.

powództwa cywilnego stron trzecich w kwestii szkód wynikających z wypadku spowodowanego

przez pojazd mechaniczny należący do Agencji lub używany w jej imieniu, lub w przypadku

przestępstwa drogowego z udziałem takiego pojazdu;

c.

uprawomocnienia się wyroku arbitrażowego podjętego zgodnie z Art. XXV lub XXVI;

d.

zajęcia na podstawie prawomocnego wyroku sądowego pensji lub wynagrodzenia, które

Agencja winna jest pracownikowi.

2.

Własność i majątek Agencji, bez względu na ich lokalizację, nie podlegają roszczeniom

rekwizycyjnym, konfiskatom, wywłaszczeniom i sekwestrowi. Nie dotyczy ich również

żadna forma administracyjnego lub warunkowego sądowego zajęcia z wyłączeniem sytuacji,

gdy konieczne jest czasowe zajęcie w związku z zapobieganiem i śledztwami w sprawach

wypadków z udziałem pojazdów mechanicznych należących do Agencji lub używanych w jej

imieniu.

1.

Towary nabyte zgodnie z Art. V lub importowane zgodnie z Art. VI nie będą sprzedawane

lub oddawane, jeśli nie pozostaje to w zgodności z warunkami ustalonymi przez Państwa

Członkowskie, które przyznały zwolnienia.

2.

Przekazywanie towarów i usług pomiędzy Siedzibą Główną i ośrodkami Agencji oraz pomiędzy

jej różnymi ośrodkami lub, na użytek wdrażania programu Agencji pomiędzy nimi a instytucją

państwową Państwa Członkowskiego, jest zwolnione z opłat lub ograniczeń wszelkiego

rodzaju; jeśli to konieczne, Państwo Członkowskie podejmie wszelkie odpowiednie środki

w celu przyznania zwolnienia z takich opłat lub ich zwrotu lub usunięcia takich ograniczeń.

Agencja posiada osobowość prawną. W szczególności ma zdolność do zawierania umów,

pozyskiwania i zbywania ruchomości i nieruchomości oraz bycia stroną w postępowaniu

prawnym.

Nie przyznaje się zwolnienia wynikającego z przepisów Art. V lub VI w przypadku towarów

zakupionych lub importowanych, lub usług świadczonych dla osobistych korzyści personelu

Agencji.

1.

Dla celów Art. V i VI oficjalne działania Agencji obejmują jej działania administracyjne,

włącznie z operacjami związanymi z systemem zabezpieczenia społecznego, oraz działania

podejmowane w dziedzinie badań i technologii kosmicznych oraz ich zastosowań w kosmosie

dla realizacji celów Agencji określonych w Konwencji.

2.

O zakresie, w którym inne zastosowania takich badań i technologii oraz inne działania

wykonywane zgodnie z Art. V ust. 2 oraz Art. IX Konwencji mogą zostać uznane za część

oficjalnych działań Agencji, decyduje w każdym przypadku Rada po konsultacjach z właściwymi

władzami zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

3.

Przepisy Art. V i VI nie odnoszą się do podatków i ceł, które jedynie są opłatami

za usługi użyteczności publicznej.

Towary importowane lub eksportowane przez Agencję lub w jej imieniu, które są niezbędne

dla wykonywania jej zadań, są zwolnione z wszelkich należności oraz podatków importowych

i eksportowych oraz z wszelkich ograniczeń i zakazów importowych i eksportowych.

1.

W zakresie oficjalnych działań Agencja, jej własność i dochód są zwolnione z podatków

bezpośrednich.

2.

Gdy zakupy lub usługi o istotnej wartości niezbędne do wykonywania oficjalnych działań

Agencji są dokonywane lub zlecane przez Agencję lub w jej imieniu oraz gdy cena takich

zakupów lub usług zawiera podatki lub cła, odpowiednie środki, jeśli to możliwe, są

podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu przyznania zwolnienia z niniejszych

podatków lub ceł lub w celu ich zwrotu.

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu umożliwienia wjazdu

na ich terytoria, pobytu tam lub opuszczenia ich przez pracowników Agencji.

1.

Dla oficjalnej komunikacji oraz przekazywania wszystkich dokumentów każde Państwo

Członkowskie traktuje Agencję nie mniej korzystnie niż inne organizacje międzynarodowe.

2.

Oficjalna komunikacja Agencji nie podlega żadnej cenzurze bez względu na rodzaj środków

komunikacji.

1.

Przedstawiciele Państw Członkowskich podczas pełnienia swoich funkcji oraz w trakcie

podróży służbowych do i z miejsca spotkań posiadają następujące przywileje i immunitety

a.

immunitet od aresztowania i zatrzymania oraz konfiskaty bagażu osobistego;

b.

immunitet od jurysdykcji, również po zakończeniu misji, w kwestiach działań, włącznie

ze słowem mówionym lub pisanym, dokonanych przez nich podczas wykonywania swoich funkcji;

immunitet ten nie obowiązuje jednakże w przypadku przestępstwa drogowego popełnionego

przez przedstawiciela Państwa Członkowskiego ani w przypadku szkody spowodowanej przez

pojazd mechaniczny należący do niego lub przez niego kierowany;

c.

nietykalność wszelkich oficjalnych pism i dokumentów;

d.

prawo do używania kodów oraz do otrzymywania dokumentów lub korespondencji za pośrednictwem

specjalnego kuriera lub w zapieczętowanym opakowaniu;

e.

zwolnienia ich oraz współmałżonków z wszelkich przepisów ograniczających wjazd oraz

z dotyczących obcokrajowców formalności rejestracyjnych;

f.

tych samych ułatwień w kwestiach walutowych oraz kontroli wymiany, jakie przyznawane

są przedstawicielom zagranicznych rządów przebywających na tymczasowych misjach oficjalnych;

g.

takich samych ułatwień celnych dotyczących ich bagażu osobistego, jakie przyznawane

są przedstawicielom dyplomatycznym;

2.

Przywileje i immunitety przyznawane są przedstawicielom Państw Członkowskich nie dla

ich osobistych korzyści, ale w celu zapewnienia pełnej niezależności podczas wykonywania

ich funkcji związanych z Agencją Zatem Państwo Członkowskie ma obowiązek uchylić immunitet

przedstawiciela w każdym przypadku, gdy jego utrzymanie utrudnia wymierzanie sprawiedliwości,

a immunitet może być zniesiony bez naruszenia celów, dla jakich został przyznany.

Art. XVI i XVIII odnoszą się do wszelkich kategorii pracowników, których obowiązuje

Regulamin Pracowniczy Agencji. Rada decyduje o kategoriach ekspertów, których obowiązuje

Art. XVII. Nazwiska, tytuły oraz adresy pracowników i ekspertów, do których odnosi

się niniejszy Artykuł, będą okresowo przekazywane Państwom Członkowskim.

Agencja może otrzymywać i posiadać wszelkiego rodzaju fundusze, waluty, gotówkę lub

papiery wartościowe; może przeznaczać je bez ograniczeń na wszelkie cele opisane w

niniejszej Konwencji oraz posiadać konta w każdej walucie w zakresie wymaganym do

wykonywania jej zobowiązań.

1.

Zgodnie z warunkami oraz procedurą ustaloną przez Radę, Dyrektor Generalny oraz pracownicy

Agencji podlegają opodatkowaniu na korzyść Agencji z tytułu swoich pensji i wynagrodzeń

wypłacanych przez Agencję. Takie pensje i wynagrodzenia są wyłączone z powszechnego

opodatkowania państwowego; jednakże Państwa Członkowskie zachowują prawo do brania

pod uwagę tych pensji i wynagrodzeń dla celów szacowania kwoty opodatkowania, która

będzie odnosić się do dochodu z innych źródeł.

2.

Przepisy ustępu 1 nie dotyczą rent i emerytur wypłacanych przez Agencję jej wcześniejszym

Dyrektorom Generalnym oraz pracownikom.

Ekspertom innym niż pracownicy określeni w Art. XVI podczas wykonywania swoich funkcji

związanych z Agencją lub podczas wykonywania misji na rzecz Agencji przyznaje się

następujące przywileje i immunitety, w zakresie koniecznym dla wykonywania ich funkcji

włącznie z czasem podróżowania w trakcie wykonywania ich funkcji oraz w czasie trwania

misji

a.

immunitet od jurysdykcji w odniesieniu do działań obejmujących słowo mówione i pisane,

dokonanych przez nich podczas wykonywania swoich funkcji; immunitet ten nie obowiązuje

jednakże w przypadkach popełnienia przez eksperta przestępstwa drogowego ani w przypadku

szkód wyrządzonych przez pojazd mechaniczny należący do lub kierowany przez takiego

eksperta; eksperci zachowują niniejszy immunitet również po zakończeniu pracy dla

Agencji;

b.

nietykalność wszelkich oficjalnych pism i dokumentów;

c.

takie same ułatwienia dotyczące wymiany walutowej oraz przepisów dotyczących wymiany

oraz odnoszące się do ich prywatnego bagażu, jakie przyznawane są urzędnikom obcych

rządów przebywających na tymczasowych misjach oficjalnych.

Pracownicy Agencji

a.

posiadają, nawet po odejściu ze służby w Agencji, immunitet od jurysdykcji w odniesieniu

do działań, obejmujących słowo mówione i pisane, dokonanych przez nich podczas wykonywania

swoich funkcji; immunitet ten nie obowiązuje jednakże w przypadkach popełnienia przez

pracownika Agencji przestępstwa drogowego ani w przypadku szkód wyrządzonych przez

pojazd mechaniczny należący do niego lub przez niego kierowany;

b.

są wyłączeni z wszelkich zobowiązań dotyczących służby wojskowej;

c.

mają zapewnioną nietykalność wszelkich oficjalnych pism i dokumentów;

d.

mają dostęp do tych samych ułatwień w kwestiach zwolnienia z wszelkich przepisów ograniczających

imigrację oraz określających rejestrację obcokrajowców, jakie zwyczajowo przyznawane

są pracownikom organizacji międzynarodowych, a członkowie ich rodzin pozostający z

nimi we wspólnocie domowej mają zapewnione te same ułatwienia;

e.

mają zapewnione takie same przywileje dotyczące przepisów wymiany, jakie są zwyczajowo

przyznawane pracownikom organizacji międzynarodowych;

f.

w czasie kryzysu międzynarodowego mają zapewnione takie same ułatwienia dotyczące

powrotu do kraju jak przedstawiciele dyplomatyczni, a członkowie ich rodzin pozostający

z nimi we wspólnocie domowej mają zapewnione takie same ułatwienia;

g.

mają prawo do zwolnionego z opłat celnych wwozu swoich ruchomości oraz rzeczy osobistych

podczas objęcia stanowiska w danym Państwie Członkowskim oraz w momencie zakończenia

sprawowania funkcji w rzeczonym Państwie Członkowskim do zwolnionego z opłat celnych

wywozu ich ruchomości oraz rzeczy osobistych, w obu przypadkach ograniczone warunkami

uznanymi za konieczne przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium prawo jest

wykonywane.

Poza przywilejami i immunitetami zapisanymi w Art. XVI Dyrektor Generalny Agencji

oraz, gdy na tym stanowisku jest wakat, osoba wskazana do wykonywania jego obowiązków,

nabywa przywileje i immunitety, do których uprawnieni są przedstawiciele dyplomatyczni

porównywalnego szczebla.

Każde Państwo Członkowskie zachowuje prawo stosowania wszelkich środków ostrożności

w interesie własnego bezpieczeństwa.

1.

Agencja stale współpracuje z odpowiednimi władzami Państw Członkowskich w celu umożliwienia

odpowiedniego stosowania prawa, zapewnienia przestrzegania przepisów policyjnych oraz

przepisów regulujących używanie materiałów wybuchowych i łatwopalnych, zdrowia publicznego,

inspekcji pracy oraz innych podobnych narodowych przepisów prawnych i w celu zapobiegania

wszelkim przypadkom nadużywania przywilejów, immunitetów oraz ułatwień opisanych w

niniejszym Załączniku.

2.

Procedura współpracy opisana w ustępie i może zostać ustanowiona w umowach dodatkowych

określonych w Art. XXVIII.

Żadne Państwo Członkowskie nie będzie zobowiązane do przyznawania przywilejów i immunitetów

określonych w Artykułach XIV, XV, XVI b, e oraz g oraz XVII c, swoim własnym obywatelom

lub osobom, które w momencie podejmowania obowiązków w danym Państwie Członkowskim

są stałymi rezydentami danego państwa.

1.

Przywileje i immunitety opisane w niniejszym Załączniku nie są przyznawane Dyrektorowi

Generalnemu, pracownikom i ekspertom w celu ich osobistych korzyści. Przyznawane są

one wyłącznie w celu zapewnienia we wszelkich okolicznościach niezakłóconego funkcjonowania

Agencji oraz całkowitej niezależności osób, którym zostały przyznane.

2.

Dyrektor Generalny ma obowiązek uchylić wszelkie właściwe immunitety we wszelkich

sprawach, w których utrzymywanie ich utrudnia wymierzanie sprawiedliwości i mogą one

zostać uchylone bez szkody dla interesów Agencji. W przypadku Dyrektora Generalnego

Rada jest władna uchylić taki immunitet.

Każde Państwo Członkowskie może wnieść do Międzynarodowego Trybunału Arbitrażowego

o którym mowa w Art. XVII niniejszej Konwencji każdy spór

a.

wynikający ze szkody spowodowanej za sprawą Agencji;

b.

dotyczący wszelkich pozaumownych zobowiązań Agencji;

c.

dotyczący Dyrektora Generalnego, pracownika lub eksperta Agencji i w którym osoba

zainteresowana może powoływać się na immunitet od jurysdykcji opisany w Artykułach

XV, XVI a lub XVII a, jeśli immunitet ten nie jest uchylony zgodnie z Art. XXI. W

sporach w których powołanie się na immunitet od jurysdykcji wynika z Artykułu XVI

a lub XVII a, odpowiedzialność Agencji podczas arbitrażu zastępuje odpowiedzialność

osób opisanych w niniejszych Artykułach.

1.

Podczas zawierania pisemnych kontraktów, innych niż te zawierane zgodnie z Regulaminem

Pracowniczym, Agencja zapewnia arbitraż. Zapis arbitrażowy lub specjalna umowa arbitrażowa

zawarta w tym zakresie określa stosowane prawo oraz państwo, w którym arbitrzy urzędują

Stosowana będzie procedura arbitrażowa tego państwa.

2.

Egzekucja wyroku arbitrażowego regulowana jest obowiązującymi przepisami państwa,

na terytorium którego wyrok będzie wykonany.

W przypadku ustanowienia własnego programu systemu zabezpieczenia społecznego Agencja,

Dyrektor Generalny oraz pracownicy będą wyłączeni z wszelkich obowiązkowych opłat

na rzecz narodowych instytucji zabezpieczenia społecznego zgodnie z umowami zawartymi

z Państwami Członkowskimi zgodnie z Art. XXVIII.

Obrót publikacjami oraz innymi materiałami wysyłanymi przez lub do Agencji nie będzie

w żaden sposób ograniczany.

Zgodnie z art. XIII ust. 4 lit a) Konwencji, Polska dokona specjalnej płatności w

kwocie 11,1 mln EUR, w warunkach ekonomicznych z roku 2011. Płatność ta zostania dokonana

w czterech rocznych ratach od 2012 do 2015 r.

1.

Roczne budżety Agencji zapewniają Państwom Członkowskim oraz innym jednostkom finansującym

coroczne instrumenty, za pomocą których spełniane są ich wieloletnie zobowiązania,

jednocześnie zapewniając ciągłość wykonywania zaakceptowanych programów i działań

Agencji. Są one wiążącą podstawą mobilizacji Państw Członkowskich do wnoszenia wkładów

finansowych.

2.

Wszelkie koszty (w tym koszty inwestycyjne związane z użytkowaniem wspólnej infrastruktury)

związane z działaniami i programami poza zakresem Art. V ust. 1 niniejszej Konwencji,

takie jak te przewidziane w Art. V ust. 2 i Art. IX niniejszej Konwencji, są ponoszone

przez stronę wnioskującą, jeżeli Rada nie zadecyduje inaczej.

3.

Dyrektor Generalny ustala odpowiednie księgowanie i sprawozdawczość dla Państw Członkowskich

oraz innych jednostek finansujących w celu zapewnienia przejrzystości oraz możliwości

śledzenia ich osobnych statusów finansowania właściwych działań i programów.

1.

Dyrektor Generalny ustala takie narzędzia planowania, jakie są uważane za przydatne

dla optymalizacji użycia zasobów Agencji w celu zapewnienia ciągłej konsolidacji realizacji

programu oraz przygotowania właściwego finansowania przez Państwa Członkowskie. Plany

takie zawierają między innymi

-

dziesięcioletni plan zawierający wszystkie zaakceptowane oraz przewidywane programy

i działania, wraz z szacowanymi wkładami finansowymi oraz wydatkami;

-

roczne i wieloletnie plany finansowe, ustalone na podstawie zobowiązań Państw Członkowskich,

przyjętych działań i programów oraz przystąpienia do umów z innymi jednostkami finansującymi;

plany takie będą obejmować wspólne koszty przewidywane w Art. I ust. 3 i Art. XIII

ust. 1 niniejszej Konwencji.

2.

Powyższe plany będą sprawdzane oraz przedstawiane Radzie lub podległym jej instytucjom

wyznaczonym przez nią przynajmniej raz na rok z zachowaniem odpowiedniego okresu potrzebnego

do przyjęcia budżetów lub w każdym koniecznym terminie, zgodnie z Przepisami Finansowymi.

1.

Dyrektor Generalny na podstawie planów opisanych w Art. II ust. 2 niniejszego Załącznika

przygotowuje i przedstawia Radzie następujące projekty budżetów zawierające zapotrzebowania

na fundusze na kolejny rok

a.

projekt budżetu generalnego działań obowiązkowych opisanych w Art. V ust. 1a niniejszej

Konwencji;

b.

projekty budżetów powiązanych z budżetem generalnym, jeśli są one stworzone zgodnie

z Przepisami Finansowymi;

c.

projekty budżetów na programy opcjonalne opisane w Art. V ust. 1b niniejszej Konwencji.

2.

Projekty budżetów na dany rok są przedstawiane Radzie do akceptacji przed końcem poprzedniego

roku finansowego. Procedury poprawek budżetu oraz wszelkie tymczasowe środki wymagane

w przypadku braku akceptacji budżetów przed rozpoczęciem roku finansowego są zawarte

w Przepisach Finansowych.

3.

Inne budżety przedstawiane są Radzie dla programów i działań finansowanych przez inne

jednostki.

1.

Księgi rachunkowe Agencji, jej sprawozdania finansowe oraz zarządzanie finansowe ocenianie

są przez niezależną Komisję Audytową. Rada mianuje większością dwóch trzecich głosów

wszystkich Państw Członkowskich Państwa Członkowskie, które zmieniając się na sprawiedliwych

zasadach są uprawnione do nominowania audytorów, najlepiej spośród własnych doświadczonych

audytorów, do pełnienia funkcji w niniejszej komisji. Jeden z członków Komisji Audytowej

jest Przewodniczącym w trakcie przedostatniego roku jego mandatu.

2.

Celem audytu jest weryfikacja i potwierdzenie, iż roczne sprawozdania finansowe są

zgodne z księgami i rejestrami Agencji oraz że są zgodne z prawem i bezbłędne. Po

zakończeniu każdego roku finansowego Komisja sporządza raport, który jest przyjmowany

większością głosów jej członków a następnie przekazywany Radzie. Komisja sporządza

również raport dotyczący zarządzania finansowego zasobami Agencji.

3.

Komisja Audytową wykonuje takie inne funkcje, jakie ustalono w Przepisach Finansowych

oraz ma nieograniczony dostęp w dowolnym czasie do wszelkich dokumentów księgowych

oraz rejestrów uznanych za konieczne do przeprowadzenia audytu. Dostęp do informacji

tajnych podlega odpowiednim przepisom i regulacjom.

Finansowe zarządzanie Agencją służy celom określonym w Art. II niniejszej Konwencji

i wspomaga wdrażanie długoterminowej europejskiej polityki kosmicznej zaakceptowanej

przez Radę. Agencja stosuje międzynarodowe standardy księgowe oraz działa zgodnie

z zasadami solidnego zarządzania finansowego, oszczędności i wydajności w planowaniu

oraz zarządzaniu zasobami, przejrzystości, odpowiedzialności oraz kontroli użycia

funduszy publicznych, wypłacalności i sprawiedliwości w mobilizowaniu zasobów Państw

Członkowskich. System finansowy odzwierciedla wieloletni charakter działań i programów

Agencji. Jest podległy efektywnej kontroli wewnętrznej oraz niezależnym audytom.

Planowanie finansowe, ustalanie budżetu i księgowości włączając w to wkłady finansowe

Państw Członkowskich wyrażane jest w euro, walucie raportów i transakcji.

Rok finansowy Agencji trwa od pierwszego stycznia do trzydziestego pierwszego grudnia

danego roku.

Dyrektor Generalny wdraża całościowy system kontroli wewnętrznej w celu nadzorowania

działań oraz osiągania celów, oceniania oszczędności, wydajności i efektywności operacji

oraz weryfikacji ich regularności i zgodności z obowiązującymi przepisami i regulacjami.

1.

Finansowanie działań i programów przewidzianych w Art. V mniejszej Konwencji jest

realizowane za pomocą wkładów finansowych Państw Członkowskich szacowanych zgodnie

z Art. XIII niniejszej Konwencji.

2.

Kiedy Państwo przystępuje do Konwencji zgodnie z jej Art. XXII, wkłady finansowe pozostałych

Państw Członkowskich zostają ponownie zweryfikowane. Nowy podział, który uprawomocni

się w dniu, o którym zdecyduje Rada, zostanie ustalony na podstawie statystyk dochodu

narodowego za lata, które były podstawą obliczania obowiązującego podziału.

3.

Ustalenia, na podstawie których wnoszone są wkłady finansowe zapewniające prawidłowe

funkcjonowanie Agencji, zostaną zawarte w Przepisach Finansowych.

4.

Dyrektor Generalny powiadamia Państwa Członkowskie o kwocie ich wkładów finansowych

oraz o datach dokonywania tych płatności.

1.

Systemy finansowe oraz księgowe Agencji tworzą główny rejestr finansowy działań i

operacji Agencji. Wspomaga on efektywne zarządzanie oraz kontrolę zasobów Agencji

poprzez odpowiednie i systematyczne rejestrowanie transakcji finansowych oraz identyfikację

i pomiar kosztów.

2.

System księgowy Agencji działa zgodnie z ogólnymi zasadami księgowości oraz stosuje

międzynarodowe standardy księgowości sektora publicznego dotyczące publikacji jej

rocznych sprawozdań finansowych.

3.

Do obowiązków Dyrektora Generalnego należy zapewnienie, iż rozliczenia zapewniają

rzetelny i pełny rejestr osiągnięć finansowych Agencji oraz wierne odzwierciedlenie

jej pozycji finansowej na koniec każdego roku finansowego.

4.

Do dnia 31 października każdego roku Dyrektor Generalny przedstawia Radzie do akceptacji

oraz w celu wywiązania się ze swoich obowiązków poddane audytowi roczne sprawozdania

finansowe za poprzedni rok.

Zasoby gotówkowe Agencji pochodzące od Państw Członkowskich są zarządzane przez Dyrektora

Generalnego jako ogólny zasób pieniężny. Uzyskane odsetki są przyznawane każdemu Państwu

Członkowskiemu zgodnie z przepisami ustanowionymi w Przepisach Finansowych.

Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego Załącznika II oraz pozostałych odpowiednich

przepisów Konwencji są określone w Przepisach Finansowych zatwierdzonych przez Radę.

W dniu, w którym Konwencja wejdzie w życie dla Polski, przestanie obowiązywać Porozumienie o Europejskim Państwie Współpracującym, zawarte między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej

a Europejską Agencją Kosmiczną które zostało podpisane w Warszawie w dniu 27 kwietnia

2007 r. i weszło w życie w dniu 28 kwietnia 2008 r.

1.

Jeżeli program zawiera etap definicji projektu, państwa uczestniczące po zakończeniu

tego etapu ponownie oceniają koszt programu. Jeżeli ponowna ocena wykaże, iż ramy

finansowe opisane w Art. I zostały przekroczone o więcej niż 20%, każde z uczestniczących

państw może wycofać się z programu. Państwa uczestniczące, które nadal chcą kontynuować

program, konsultują się między sobą i ustalają warunki takiej kontynuacji. Składają

one odpowiedni raport Radzie, która podejmuje wszelkie niezbędne kroki.

2.

Podczas każdego etapu, zgodnie z zapisami w Deklaracji, Rada większością dwóch trzecich

głosów wszystkich państw uczestniczących akceptuje roczne budżety zawarte w odpowiednich

ramach finansowych lub pakietach składowych.

3.

Rada określa procedurę umożliwiającą rewizję ram finansowych lub pakietów składowych

w przypadku zmian poziomów cen.

4.

W przypadku gdy ramy finansowe lub pakiet składowy muszą być zrewidowane z powodów

innych niż opisane w ustępach 1 i 3, państwa uczestniczące wdrażają następującą procedurę

a.

Żadne państwo uczestniczące nie jest upoważnione do wycofania się z programu, jeśli

całkowity koszt nie przekracza o więcej niż 20% pierwotnych ram finansowych lub zrewidowanych

ram finansowych określonych zgodnie z procedurą zawartą w ustępie 1.

b.

Jeżeli całkowity koszt przekracza o więcej niż 20% odpowiednie ramy finansowe, każde

państwo uczestniczące może wycofać się z programu. Państwa uczestniczące, które nadal

chcą kontynuować program konsultują się między sobą i ustalają warunki takiej kontynuacji.

Składają one odpowiedni raport Radzie, która podejmuje wszelkie niezbędne kroki.

1.

Program jest wykonywany zgodnie z przepisami Konwencji oraz, jeżeli nie jest zastrzeżone

inaczej w niniejszym Załączniku lub w przepisach wdrażających, zgodnie z zasadami

i procedurami obowiązującymi w Agencji. Decyzje Rady podejmowane są zgodnie z niniejszym

Załącznikiem oraz przepisami wdrażającymi. W razie braku szczegółowych regulacji w

niniejszym Załączniku lub w przepisach wdrażających, stosuje się zasady głosowania

określone w Konwencji lub zasady proceduralne Rady.

2.

Decyzje dotyczące rozpoczęcia nowego etapu podejmowane są większością dwóch trzecich

głosów wszystkich państw uczestniczących pod warunkiem, że taka większość reprezentuje

przynajmniej dwie trzecie nakładów finansowych związanych z programem. Jeżeli niemożliwe

jest podjęcie decyzji o rozpoczęciu nowego etapu, państwa uczestniczące, które nadal

pragną kontynuować program, konsultują się między sobą i ustalają warunki takiej kontynuacji.

Państwa te składają raport Radzie, która podejmuje wszelkie niezbędne kroki.

Agencja, działając w imieniu państw uczestniczących, jest właścicielem satelitów,

systemów kosmicznych oraz innych obiektów stworzonych w trakcie trwania programu jak

również instalacji oraz sprzętu nabytego w celu wykonywania programu. O wszelkich

kwestiach dotyczących przeniesienia własności decyduje Rada.

1.

Jeżeli zostanie złożona propozycja wykonania programu opcjonalnego opisanego w Art.

V ust. 1b Konwencji, Prezes Rady przekazuje ją wszystkim Państwom Członkowskim do

rozpatrzenia.

2.

Gdy Rada, zgodnie z Art. XI ust. 5 c (i) Konwencji zaakceptuje wykonanie programu

opcjonalnego w ramach Agencji, każde Państwo Członkowskie, które nie zamierza uczestniczyć

w takim programie, w ciągu trzech miesięcy formalnie deklaruje, iż nie jest zainteresowane

uczestnictwem w nim; państwa uczestniczące wydają Deklarację, która zgodnie z Art.

III ust. 1 określa jego wykonanie w kwestiach

a.

etapów programu;

b.

warunków na podstawie których będzie on wykonywany, w tym czasu pul środków finansowych

oraz kosztów związanych z etapami programu i wszelkich innych przepisów dotyczących

jego zarządzania i wykonywania;

c.

wysokości wkładów finansowych określonych zgodnie z Art. XIII ust. 2 Konwencji;

d.

czasu trwania oraz wysokości pierwszych wiążących zobowiązań finansowych.

3.

Deklaracja zostaje przekazana Radzie do wiadomości wraz z projektem przepisów wdrażających

przekazanych Radzie do akceptacji.

4.

Jeżeli uczestniczące państwo nie jest w stanie przyjąć postanowień zapisanych w Deklaracji

oraz przepisów wdrażających w okresie czasu podanym w Deklaracji, przestaje być państwem

uczestniczącym. Inne Państwa Członkowskie mogą później stać się państwami uczestniczącymi

poprzez przyjęcie tych postanowień zgodnie z warunkami, które ustalane są z państwami

uczestniczącymi.

1.

Państwa uczestniczące mogą zdecydować o przerwaniu kontynuowania programu większością

dwóch trzecich głosów wszystkich państw uczestniczących, które reprezentują przynajmniej

dwie trzecie nakładów finansowych na program.

2.

Agencja powiadamia państwa uczestniczące o zakończeniu programu zgodnie z przepisami

wdrażającymi; takie przepisy wdrażające przestają obowiązywać z datą otrzymania takiego

powiadomienia.

1.

Wypowiedzenie Konwencji przez Państwo Członkowskie jest związane z wycofaniem danego

państwa z wszelkich programów, w których uczestniczy. Art. XXIV Konwencji stosowany

jest do praw i obowiązków wynikających z takich programów.

2.

Brak kontynuacji zgodnie z Art. II ust. 2 oraz wycofanie się zgodnie z Art. III ust.

1 i Art. III ust. 4b uprawomocnia się w dniu, w którym Rada otrzyma informacje opisane

w niniejszych Artykułach.

3.

Państwo uczestniczące, które decyduje się zaprzestać kontynuowania programu zgodnie

z Art. II ust. 2, lub wycofuje się z programu zgodnie z Art. III ust. 1 i Art. III

ust. 4b, zachowuje prawa nabyte przez państwa uczestniczące do dnia wejścia w życie

wycofania. Po tej dacie żadne następne prawo lub zobowiązanie wynikające z programu,

w którym już nie uczestniczy, nie obowiązuje danego państwa. Państwo pozostaje zobowiązane

finansować swoją część należności płatniczych, która odpowiada środkom zaaprobowanym

do wydatkowania w ramach budżetu roku bieżącego lub poprzednich lat budżetowych oraz

związanych z etapem programu, którego wykonywanie trwa. Jednakże państwa uczestniczące

mogą jednomyślnie zgodzić się w Deklaracji, iż państwo, które decyduje się nie kontynuować

programu lub wycofuje się z niego, jest zobowiązane do sfinansowania całości swojego

udziału w pierwotnych ramach finansowych albo pakietach składowych.

Współczynnik zwrotu przemysłowego oblicza się i stosuje na podstawie i według metody

obowiązującej w Agencji i mającej zastosowanie do wszystkich Państw Członkowskich,

z wyjątkiem współczynnika zwrotu z obowiązkowych programów i działań Agencji, określonych

w art. V ust. 1 lit. a) Konwencji (zwanych dalej „obowiązkowymi działaniami Agencji”),

w odniesieniu do których mają zastosowanie środki przejściowe, o których mowa w art.

6 poniżej.

1.

Przy zawieraniu kontraktów Agencja udziela preferencji przemysłowi i organizacjom

Państw Członkowskich. Jednakże, dla każdego programu opcjonalnego ujętego w Art. V

ust. 1 b Konwencji, szczególne preferencje udzielane są przemysłowi i organizacjom

państw uczestniczących.

2.

Rada określa, czy i w jakim zakresie Agencja może uchylać powyższą klauzulę preferencyjną.

3.

Kwestię, czy przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za należące do jednego z Państw

Członkowskich ustala się w świetle następujących kryteriów: lokalizacja oficjalnej

siedziby przedsiębiorstwa, ośrodków decyzyjnych, ośrodków badawczych i terytorium,

na którym mają być realizowane prace. W przypadku wątpliwości Rada zdecyduje, czy

przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za należące do jednego z Państw Członkowskich,

czy też nie.

Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, by dwustronne i wielostronne projekty

kosmiczne podejmowane przez nie z państwami nie będącymi członkami Agencji nie przynosiły

uszczerbku dla naukowych, ekonomicznych lub przemysłowych celów Agencji. W szczególności

a.

informują Agencję o takich projektach, jeśli uznają że nie stanowi to uszczerbku dla

projektów;

b.

omawiają tak zaprezentowane projekty z innymi Państwami Członkowskimi w celu ustalenia

zakresu szerszego uczestnictwa. Jeśli szersze uczestnictwo okaże się możliwe, stosuje

się procedury określone w Art. I b - e.

Podział geograficzny wszystkich kontraktów Agencji odbywa się wedle następujących

zasad ogólnych

1.

Ogólny współczynnik zwrotu nakładów Państwa Członkowskiego to stosunek jego procentowego

udziału w wartości ogólnej wszystkich umów rozdzielonych między wszystkie Państwa

Członkowskie i jego wkładów procentowych ogółem. Jednakże przy obliczaniu tego ogólnego

współczynnika zwrotu nie bierze się pod uwagę umów zawartych przez Państwa Członkowskie

ani wkładów wniesionych przez nie w programie realizowanym

a.

zgodnie z Art. VIII Konwencji założycielskiej Europejskiej Organizacji Badań Kosmosu

pod warunkiem, że odpowiednie Uzgodnienie zawiera zapisy w tym zakresie lub że wszystkie

Państwa uczestniczące uzgodnią tak jednogłośnie;

b.

zgodnie z Art. V ust. 1 b niniejszej Konwencji pod warunkiem, że wszystkie pierwotnie

uczestniczące Państwa uzgodnią tak jednogłośnie.

2.

Dla celów obliczania współczynników zwrotu stosuje się współczynniki ważące wobec

wartości umów na podstawie ich wartości technologicznej. Te współczynniki ważące określane

są przez Radę. Dla pojedynczej umowy o znacznej wartości można zastosować więcej niż

jeden współczynnik ważący.

3.

Idealny podział umów zawieranych przez Agencję powinien skutkować osiągnięciem przez

wszystkie kraje współczynnika równego 1.

4.

Współczynnik zwrotu oblicza się kwartalnie i wykazuje w postaci skumulowanej dla celów

kontroli formalnych ujętych w ustępie 5.

5.

Formalne kontrole podziału geograficznego odbywają się co pięć lat z kontrolą pośrednią

przed końcem trzeciego roku.

6.

Podział umów pomiędzy kontrolami formalnymi sytuacji powinien być taki, by w czasie

każdej kontroli formalnej ogólny współczynnik zwrotu każdego Państwa Członkowskiego

nie odbiegał znacząco od wartości idealnej. W czasie każdej kontroli formalnej Rada

może zmienić dolną granicę ogólnego współczynnika zwrotu na kolejny okres pod warunkiem,

że nigdy nie będzie on niższy od 0.8.

7.

Oddzielne oceny są przeprowadzane i przedkładane Radzie w odniesieniu do współczynników

zwrotu różnych kategorii umów, jakie zostaną przez Radę określone, a w szczególności

w odniesieniu do umów dotyczących zaawansowanych badań i rozwoju oraz umów w zakresie

technologii związanej z projektami. Dyrektor Generalny omawia te oceny z Radą okresowo

z ustaloną częstotliwością, a w szczególności w trakcie przeglądu postępów realizacji

w celu określenia działań niezbędnych dla skorygowania wszelkich odstępstw od założeń.

Podstawową zasadą internacjonalizacji programów narodowych jest to, że każde Państwo

Członkowskie udostępnia w celu uczestnictwa innym Państwom Członkowskim, w ramach

Agencji, wszelkie nowe cywilne projekty kosmiczne, jakie zamierza podjąć samo lub

we współpracy z innym Państwem Członkowskim. W tym zakresie

a.

każde Państwo Członkowskie powiadamia Dyrektora Generalnego Agencji o każdym takim

projekcie przed rozpoczęciem jego etapu B (etap definicji projektu);

b.

harmonogram i treść propozycji uczestnictwa w projekcie powinny umożliwiać innym Państwom

Członkowskim podjęcie znaczącego udziału w danych pracach; odpowiednio wcześnie należy

powiadomić Agencję o wszelkich powodach sprawiających, że jest to niewykonalne i o

wszelkich warunkach, jakie inicjujące projekt Państwo Członkowskie może chcieć ustalić

w odniesieniu do alokacji prac innych Państw Członkowskich;

c.

Państwo Członkowskie inicjujące projekt objaśnia ustalenia, jakie proponuje w celu

zarządzania technicznego projektem i podaje powody dla tychże;

d.

Państwo Członkowskie inicjujące projekt dokłada wszelkich starań, by przyjąć wszystkie

rozsądne reakcje odnośnie uzgodnień do zawarcia, w ramach czasowych wymaganych dla

decyzji projektowych, dotyczących poziomu kosztów i sposobu rozdziału kosztu i prac;

następnie przedkłada formalną propozycję, wedle Załącznika III, co do miejsca realizacji

projektu zgodnie z warunkami tego Załącznika;

e.

realizacja projektu w ramach Agencji nie może zostać wykluczona jedynie dlatego, że

projekt nie wzbudził zainteresowania innych Państw Członkowskich w stopniu pierwotnie

proponowanym przez Państwo Członkowskie inicjujące projekt.

Wszelkie decyzje podejmowane na gruncie polityki przemysłowej wykluczające jakąkolwiek

firmę lub organizację Państwa Członkowskiego z ubiegania się o umowy Agencji w danej

dziedzinie wymagają zgody takiego Państwa Członkowskiego.

W DOWÓD CZEGO niżej podpisani upoważnieni pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję.

SPORZĄDZONO w Paryżu dnia 30 maja 1975 r. w językach niemieckim, angielskim, hiszpańskim,

francuskim, włoskim, niderlandzkim i szwedzkim, a wszystkie te wersje językowe są

jednakowo autentyczne, w jednym oryginale, który zostaje złożony w archiwach Rządu

Republiki Francuskiej, który przekaże poświadczone kopie wszystkim państwom sygnatariuszom

i państwom przystępującym.

Tekst niniejszej Konwencji sporządzony w innych językach urzędowych Państw Członkowskich

Agencji musi być uwierzytelniony w jednomyślnym głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich.

Takie wersje językowe należy złożyć w archiwach Rządu Republiki Francuskiej, który

przekaże poświadczone kopie wszystkim państwom sygnatariuszom i państwom przystępującym.

Jeśli między dwoma kontrolami formalnymi stwierdza się możliwość, że ogólny współczynnik

zwrotu jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego będzie niższy od dolnej granicy określonej

w Art. IV ust. 6, Dyrektor Generalny przedłoży Radzie propozycje, w których potrzeba

naprawienia sytuacji przeważy nad zasadami Agencji dotyczącymi zawierania umów.

W okresie przejściowym, rozpoczynającym się w dniu przystąpienia i upływającym w dniu

31 grudnia 2017 r., mają zastosowanie następujące środki przejściowe

1.

Agencja wykorzystuje kwotę stanowiącą 45% całkowitego wkładu Polski w obowiązkowe

działania Agencji do końca okresu przejściowego, zgodnie z zasadami i procedurami

Agencji, na finansowanie działań mających na celu dostosowanie polskiego przemysłu,

operatorów, środowiska naukowego i innych podmiotów do wymogów Agencji, w szczególności

w zakresie działań obowiązkowych.

2.

Agencja dołoży wszelkich starań, aby wykorzystać - zgodnie z zasadami i procedurami

Agencji mającymi zastosowanie do wszystkich Państw Członkowskich - różnicę między

idealnym zwrotem z polskiego wkładu na obowiązkowe działania Agencji a kwotą, o której

mowa w ust. 1 powyżej, w celu zawierania kontraktów w obszarze obowiązkowych działań

Agencji. Ostatecznym celem Agencji jest osiągnięcie na koniec okresu przejściowego

tego samego poziomu zwrotu przemysłowego, jaki ma zastosowanie do wszystkich Państw

Członkowskich. Po zakończeniu okresu przejściowego nie jest jednak należna żadna rekompensata

z tytułu zwrotu przemysłowego z działań obowiązkowych.

3.

Wraz z zakończeniem okresu przejściowego zostanie przerwana ciągłość sporządzanych

dla Polski statystyk dotyczących zwrotu z działań obowiązkowych. Od pierwszego dnia

po zakończeniu okresu przejściowego, współczynnik zwrotu przemysłowego dla Polski

będzie ustalany według metody obowiązującej w Agencji i mającej zastosowanie do wszystkich

Państw Członkowskich. Wniesione wkłady ani kontrakty zawarte przed końcem okresu przejściowego,

związane z działaniami obowiązkowymi, nie będą brane pod uwagę przy obliczaniu współczynnika

zwrotu przemysłowego dla Polski po zakończeniu okresu przejściowego.

1.

Na wczesnym etapie działań kontraktowych i przed wystosowaniem zaproszeń do przetargu

Dyrektor Generalny przedkłada Radzie do akceptacji swą propozycję polityki zamówień

dla każdego kontraktu, który

a.

ma szacunkową wartość przekraczającą granice określone w zasadach dotyczących polityki

przemysłowej i które zależą od charakteru prac; lub

b.

w opinii Dyrektora Generalnego nie mieści się odpowiednio w zasadach dotyczących polityki

przemysłowej lub dodatkowych wytycznych określonych przez Radę, albo pozostaje w sprzeczności

z tymi zasadami lub wytycznymi.

2.

Dodatkowe wytyczne, o których mowa w ustępie 1 b powyżej, ustala okresowo Rada, jeśli

uzna je za pomocne dla celu określania tych obszarów, w których konieczne jest ich

wcześniejsze przedłożenie w świetle ustępu 1.

3.

Kontrakty Agencji przyznaje bezpośrednio Dyrektor Generalny bez dalszych konsultacji

z Radą poza następującymi przypadkami

a.

gdy ocena otrzymanych ofert sugeruje rekomendację wyboru wykonawcy, która byłaby sprzeczna

albo z wcześniejszymi instrukcjami Rady wydanymi na podstawie ustępu 1, albo z jakimikolwiek

ogólnymi wytycznymi polityki przemysłowej przyjętych w trakcie badań przeprowadzonych

przez Radę zgodnie z Art. I ust. 2; Dyrektor Generalny przedkłada wówczas sprawę do

decyzji Rady, wyjaśniając powody, dla których uznaje odstąpienie za konieczne i zaznaczając

jednocześnie, czy inna decyzja Rady stanowiłaby zalecaną alternatywę ze względów technicznych,

operacyjnych lub innych;

b.

gdy Rada zdecyduje ze szczególnych względów o przeprowadzeniu kontroli przed przyznaniem

umowy.

4.

Dyrektor Generalny w regularnych odstępach czasu, które zostaną ustalone, przedkłada

Radzie sprawozdania na temat kontraktów przyznanych w poprzednim okresie i działań

dotyczących kontraktów okresu następnego tak, by Rada mogła monitorować realizację

polityki przemysłowej Agencji.

1.

Przy wdrażaniu polityki przemysłowej opisanej w Art. VII niniejszej Konwencji Dyrektor

Generalny działa zgodnie z zapisami niniejszego załącznika i dyrektywami Rady.

2.

Rada bierze pod uwagę potencjał przemysłowy i strukturę przemysłową związane z działaniami

Agencji, a w szczególności

a.

ogólną strukturę przemysłu i grupowania przemysłowe;

b.

stopień specjalizacji pożądany w przemyśle i metody jego osiągania;

c.

koordynację odpowiednich państwowych polityk przemysłowych;

d.

interakcję z wszelkimi odpowiednimi politykami przemysłowymi innych ciał międzynarodowych;

e.

powiązania między wydajnością produkcji przemysłowej i potencjalnymi rynkami;

f.

organizację kontaktów z przemysłem pozwalających na monitorowanie i - tam gdzie to

niezbędne - dostosowanie polityki przemysłowej Agencji.

1.

Niniejsza Umowa podlega zatwierdzeniu zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi

w Polsce.

2.

Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu przedłożenia przez Polskę dokumentów akcesyjnych

Rządowi Republiki Francuskiej.

Sporządzono w Warszawie w dniu 31 lipca 2012 w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku polskim, angielskim, francuskim i

niemieckim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

1.

Niniejszym zostaje utworzona organizacja europejska zwana „Europejską Agencją Kosmiczną”,

zwana dalej „Agencją”.

2.

Członkowie Agencji, zwani dalej „Państwami Członkowskimi” to Państwa, które są stronami

niniejszej Konwencji zgodnie z Art. XX i XXII.

3.

Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą w działaniach obowiązkowych określonych

w Art. V ust. 1a oraz partycypują w stałych kosztach wspólnych Agencji wyszczególnionych

w Załączniku II.

4.

Centrala Agencji znajdować się będzie na obszarze Paryża.

Celem Agencji jest zapewnianie i promowanie, wyłącznie dla celów pokojowych, współpracy

pomiędzy państwami europejskimi w zakresie badań i technologii kosmicznych oraz ich

zastosowań w kosmosie z zamiarem ich wykorzystania dla celów naukowych oraz dla operacyjnych

systemów użytkowych

a.

poprzez opracowanie i wdrażanie długoterminowej europejskiej polityki kosmicznej,

poprzez określanie celów kosmicznych dla Państw Członkowskich oraz poprzez uzgadnianie

polityk Państw Członkowskich w odniesieniu do innych państwowych i międzynarodowych

organizacji i instytucji;

b.

poprzez opracowanie i wdrażanie działań i programów dotyczących przestrzeni kosmicznej;

c.

poprzez koordynację europejskiego programu kosmicznego i programów narodowych oraz

integrację tych ostatnich stopniowo i tak kompletnie jak to możliwe w europejski program

kosmiczny, zwłaszcza w kwestii rozwoju satelitów użytkowych;

d.

poprzez opracowanie i wdrażanie polityki przemysłowej odpowiedniej do jej programu

oraz propozycje spójnej polityki przemysłowej dla Państw Członkowskich;

1.

Państwa Członkowskie i Agencja ułatwiają wymianę naukowych i technicznych informacji

dotyczących obszarów badań i technologii kosmicznych oraz ich zastosowań w kosmosie,

przy założeniu, że Państwo Członkowskie nie będzie musiało przekazywać jakichkolwiek

informacji uzyskanych poza Agencją jeśli uzna, że taka informacja byłaby niezgodna

z interesami jego własnego bezpieczeństwa lub jego własnych porozumień ze stronami

trzecimi lub z warunkami, pod którymi taka informacja została uzyskana.

2.

Podczas wykonywania działań wynikających z Art. V Agencja zapewnia, że wszelkie wyniki

naukowe będą publikowane lub rozpowszechniane w inny sposób po wcześniejszym wykorzystaniu

ich przez naukowców odpowiedzialnych za eksperymenty. Otrzymane skrócone dane są własnością

Agencji.

3.

W przypadku zawierania umów lub porozumień Agencja w związku z wynikającymi z nich

wynalazkami i danymi technicznymi zabezpiecza takie prawa, które mogą być właściwe

dla ochrony interesów Agencji, Państw Członkowskich uczestniczących w danym programie

oraz osób fizycznych i prawnych będących pod ich jurysdykcją. Prawa te obejmują w

szczególności prawo do dostępu, ujawniania i wykorzystania. Państwa uczestniczące

będą informowane o takich wynalazkach oraz danych technicznych.

4.

Wynalazki i dane techniczne, które są własnością Agencji, będą ujawniane Państwom

Członkowskim i mogą być nieodpłatnie wykorzystane dla ich własnych celów przez Państwa

Członkowskie oraz przez osoby fizyczne i prawne będące pod ich jurysdykcją.

5.

Szczegółowe zasady dotyczące zastosowania powyższych zapisów są przyjmowane przez

Radę, większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich.

Państwa Członkowskie umożliwiają wymianę osób związanych z pracą będącą w kompetencjach

Agencji, zgodnie z obowiązującymi w każdym z tych państw prawem i przepisami odnoszącymi

się do wjazdu, pobytu lub wyjazdu z ich terytoriów takich osób.

1.

Pod warunkiem, że ich użycie nie jest niekorzystne ze względu na potrzeby własnych

działań i programów Agencji, Agencja udostępnia swoje instalacje na koszt państwa

zainteresowanego każdemu z Państw Członkowskich, które poprosi o ich udostępnienie

dla własnych programów. Rada określi większością dwóch trzecich głosów wszystkich

Państw Członkowskich praktyczne zasady, na podstawie których instalacje zostaną udostępnione.

2.

Jeśli jedno lub więcej Państw Członkowskich zechce zaangażować się w projekt, pozostający

poza działaniami i programami określonymi w Art. V, ale zgodny z celami Agencji, Rada

może zdecydować większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich

o udzieleniu wsparcia przez Agencję. Koszty wynikające z takiego wsparcia zostaną

pokryte przez Państwo Członkowskie lub państwa zainteresowane.

3.a.

Produkty stworzone w trakcie programu Agencji zostaną dostarczone każdemu z Państw

Członkowskich, które brało udział w finansowaniu danego programu i które poprosi o

dostarczenie tych produktów dla własnych celów.

Rada określi większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich praktyczne

ustalenia, na podstawie których takie produkty zostaną dostarczone a zwłaszcza środki

podjęte przez Agencję w stosunku do jej wykonawców, aby umożliwić ubiegającemu się

Państwu Członkowskiemu uzyskanie tych produktów.

b.

Takie Państwo Członkowskie może poprosić Agencję, aby stwierdziła, czy uważa, że ceny

proponowane przez wykonawców są uczciwe i rozsądne oraz czy, w podobnych okolicznościach,

Agencja uznałaby je za możliwe do zaakceptowania dla celów własnych wymagań,

c.

Spełnienie próśb opisanych w niniejszym ustępie nie zaangażuje Agencji w jakiekolwiek

dodatkowe koszty, a wszystkie koszty wynikające z takich wniosków zostaną pokryte

przez Państwa Członkowskie będące autorami takich wniosków.

1.

Działania Agencji składają się z działań obowiązkowych, w których uczestniczą wszystkie

Państwa Członkowskie, oraz działań opcjonalnych, w których uczestniczą wszystkie Państwa

Członkowskie poza tymi, które oficjalnie deklarują, że nie są zainteresowane uczestniczeniem

w nich.

a.

Odnośnie działań obowiązkowych, Agencja

i.

zapewnia wykonywanie podstawowych działań takich jak edukacja, dokumentacja, badania

nad przyszłymi projektami oraz prace badawcze nad technologią;

ii.

zapewnia opracowanie i realizację programu naukowego, w tym satelitów i innych systemów

kosmicznych;

iii.

zbiera istotne informacje i przekazuje je Państwom Członkowskim, zwraca uwagę na luki

i powtórzenia oraz zapewnia porady i wsparcie dla harmonizowania międzynarodowych

i narodowych programów;

iv.

utrzymuje regularny kontakt z użytkownikami technik kosmicznych i na bieżąco uzupełnia

informacje na temat ich wymagań.

b.

Odnośnie działań opcjonalnych Agencja zapewnia, zgodnie z zapisami określonymi w Załączniku

III, realizację programów, które mogą obejmować zwłaszcza

i.

projektowanie, rozwijanie, budowę, wynoszenie, umieszczanie na orbicie oraz kontrolowanie

satelitów i innych systemów kosmicznych;

ii.

projektowanie, rozwijanie, budowę i funkcjonowanie instalacji dla systemów wynoszących

i systemów transportu kosmicznego.

2.

W dziedzinie aplikacji kosmicznych Agencja może, jeśli zaistnieje taka możliwość,

wykonywać działania operacyjne zgodnie z warunkami, które zostaną ustalone przez Radę

większością głosów wszystkich Państw Członkowskich. Podczas takich działań Agencja

a.

udostępnia właściwym agencjom operacyjnym te instalacje własne, które mogą być im

przydatne;

b.

zapewnia zgodnie z wymogami, w imieniu właściwych agencji operacyjnych, wyniesienie,

umieszczenie na orbicie oraz kontrolę operacyjnych satelitów użytkowych;

c.

prowadzi wszelkie inne działania sugerowane przez użytkowników i zatwierdzone przez

Radę.

Koszty takich działań operacyjnych będą pokrywane przez zainteresowanych użytkowników.

3.

Odnośnie koordynacji i integracji programów opisanych w Art. II c, Agencja otrzymuje

z wyprzedzeniem informacje od Państw Członkowskich dotyczące projektów związanych

z nowymi programami kosmicznymi, umożliwia konsultacje pomiędzy Państwami Członkowskimi,

sporządza wszelką konieczną ocenę oraz ustanawia odpowiednie przepisy przyjmowane

przez Radę jednogłośnie w głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich. Cele i procedury

internacjonalizacji programów określone są w Załączniku IV.

1.

Dla wykonywania programów jej powierzonych, Agencja

a.

utrzymuje wewnętrzną zdolność wymaganą dla przygotowania i nadzoru jej zadań oraz,

w tym zakresie, ustanawia i kieruje takimi ośrodkami i instalacjami, jakie są wymagane

dla jej działań;

b.

może poczynić specjalne ustalenia dla wykonywania niektórych części swoich programów

poprzez lub we współpracy z państwowymi instytucjami Państw Członkowskich, lub dla

zarządzania przez Agencję pewnymi instalacjami należącymi do danego państwa.

2.

We wprowadzaniu swoich programów Państwa Członkowskie i Agencja będą dążyć do jak

najlepszego wykorzystania swoich istniejących instalacji i dostępnych usług jako podstawowego

priorytetu, oraz do ich racjonalizacji; odpowiednio, nie będą one tworzyć nowych instalacji

lub usług bez uprzedniego zbadania możliwości użycia już istniejących środków.

1.

Polityka przemysłowa, którą Agencja opracuje i wdroży na podstawie Art. II d w szczególności

będzie zaprojektowana tak, by

a.

spełniać wymogi europejskiego programu kosmicznego i skoordynowanych państwowych programów

kosmicznych w sposób efektywny kosztowo;

b.

poprawiać światową konkurencyjność przemysłu europejskiego poprzez utrzymywanie i

rozwijanie technologii kosmicznych oraz poprzez popieranie racjonalizacji i rozwoju

struktury przemysłowej zgodnej z wymaganiami rynku, przede wszystkim poprzez wykorzystanie

istniejącego potencjału przemysłowego wszystkich Państw Członkowskich;

c.

zapewniać, by wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczyły w sposób sprawiedliwy,

mający odniesienie do ich wkładu finansowego, we wdrażaniu europejskiego programu

kosmicznego oraz w związanym z nim rozwoju technologii kosmicznych; przede wszystkim

Agencja przyznaje preferencje do wykonywania swoich programów w jak największym stopniu

przemysłowi we wszystkich Państw Członkowskich, którym zapewnia się maksymalne możliwości

uczestnictwa w pracach technologicznych podejmowanych przez Agencję;

d.

wykorzystywać zalety wolnokonkurencyjnych przetargów we wszystkich przypadkach chyba,

że byłoby to sprzeczne z innymi określonymi celami polityki przemysłowej.

Inne cele mogą być określane przez Radę poprzez jednogłośną decyzję wszystkich Państw

Członkowskich.

Szczegółowymi ustaleniami dla osiągnięcia tych celów są ustalenia zawarte w Załączniku

V oraz w przepisach, które zostaną przyjęte przez Radę większością dwóch trzecich

głosów wszystkich Państw Członkowskich oraz które będą rewidowane okresowo.

2.

Dla wykonywania swoich programów Agencja maksymalnie wykorzysta zewnętrznych wykonawców

zgodnie z zasadą utrzymywania wewnętrznej zdolności określonej w Art. VI ust. 1.

1.

Podczas określania swoich misji, Agencja bierze pod uwagę systemy wynoszące i inne

systemy transportu kosmicznego rozwijane w ramach własnych programów, lub przez Państwo

Członkowskie, lub ze znacznym udziałem Agencji, i przyznaje pierwszeństwo w wykorzystaniu

ich dla wyniesienia odpowiednich ładunków, jeśli nie powoduje to nieracjonalnej niedogodności

w porównaniu do innych systemów wynoszących lub środków transportu kosmicznego dostępnych

w przewidywanym czasie, odnośnie kosztów, niezawodności i przystawalności do misji.

2.

Jeśli działania lub programy określone w Art. V wiążą się z użyciem systemów wynoszących

lub innych systemów transportu kosmicznego, uczestniczące państwa, po przedstawieniu

proponowanego programu do aprobaty lub akceptacji, informują Radę o przewidzianym

systemie wynoszącym lub systemie transportu kosmicznego. Jeśli podczas realizacji

programu uczestniczące państwa zechcą użyć systemu wynoszącego lub systemu transportu

kosmicznego innego niż wcześniej wybrane, Rada podejmuje decyzję dotyczącą tej zmiany

zgodnie z tymi samymi przepisami, które zastosowano odnośnie pierwotnej akceptacji

lub aprobaty programu.

Organami Agencji są Rada oraz Dyrektor Generalny wspomagany przez personel.

1.

Rada składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich.

2.

Rada zbiera się wedle potrzeb, zarówno na poziomie delegatów jak i na poziomie ministerialnym.

Zebrania odbywają się w Siedzibie Głównej Agencji chyba, że Rada zdecyduje inaczej.

3.a.

Rada wybiera na dwuletnią kadencję Prezesa i Wiceprezesów, którzy mogą być ponownie

wybrani na kolejny rok tylko raz. Prezes prowadzi posiedzenia Rady i zapewnia przygotowanie

jej decyzji; informuje Państwa Członkowskie o propozycjach realizacji programu opcjonalnego;

pomaga w koordynacji działań organów Agencji. Utrzymuje łączność pomiędzy Państwami

Członkowskimi za pośrednictwem ich delegatów w Radzie na temat kwestii ogólnych dotyczących

Agencji i dąży do zgodności ich poglądów w tych kwestiach. W przerwach między posiedzeniami

doradza Dyrektorowi Generalnemu oraz uzyskuje od niego wszelkie niezbędne informacje.

b.

Obsługę Prezesa zapewnia Biuro, o którego składzie decyduje Rada i które jest zwoływane

przez Prezesa. Biuro pomaga Prezesowi w przygotowaniu posiedzeń Rady.

4.

Kiedy Rada zbiera się na poziomie ministerialnym, wybiera przewodniczącego posiedzenia.

Kolejne spotkanie ministerialne zostaje zwołane przez niego.

5.

Poza funkcjami ustalonymi w innych przepisach niniejszej Konwencji oraz zgodnie z

jej zapisami, Rada

a.

odnośnie działań i programu opisanego w Art. V ust. 1a(i) oraz (ii)

i.

akceptuje działania i program większością głosów wszystkich Państw Członkowskich;

podjęte decyzje mogą zostać zmienione tylko na podstawie nowych decyzji przyjętych

przez dwie trzecie głosów wszystkich Państw Członkowskich;

ii.

określa jednogłośną decyzją wszystkich Państw Członkowskich poziom zasobów, które

mają być dostępne dla Agencji w okresie najbliższych pięciu lat;

iii.

określa jednogłośną decyzją wszystkich Państw Członkowskich, pod koniec trzeciego

roku każdego pięcioletniego okresu oraz po dokonaniu oceny sytuacji, poziom zasobów,

które mają być dostępne dla Agencji przez okres kolejnych pięciu lat, poczynając od

końca tego trzeciego roku;

b.

odnośnie działań opisanych w Art. V ust. 1a (iii) oraz (iv)

i.

określa kierunek polityki Agencji prowadzący do osiągnięcia jej celów;

ii przyjmuje większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich rekomendacje

skierowane do Państw Członkowskich;

c.

odnośnie programów opcjonalnych opisanych w Art. V ust. 1b

i.

akceptuje każdy z programów większością głosów wszystkich Państw Członkowskich;

ii.

określa w trakcie realizacji programów kolejność ich priorytetów;

d.

przyjmuje roczny plan prac Agencji;

e.

odnośnie budżetów zgodnie z ich określeniem w Załączniku II

i.

przyjmuje roczny budżet ogólny Agencji większością dwóch trzecich głosów wszystkich

Państw Członkowskich;

ii.

przyjmuje budżet każdego programu większością dwóch trzecich głosów państw uczestniczących;

f.

przyjmuje większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich Przepisy

Finansowe oraz inne ustalenia finansowe Agencji;

g.

opiniuje wydatki na działania obowiązkowe i opcjonalne określone w Art. V ust. 1;

h.

zatwierdza i publikuje po ocenie roczne rozliczenia finansowe Agencji;

i.

przyjmuje Regulamin Pracowniczy większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw

Członkowskich;

j.

przyjmuje większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich przepisy,

na podstawie których wydawana jest autoryzacja, biorąc pod uwagę pokojowe cele Agencji,

na transfer technologii i produktów powstałych w trakcie zadań Agencji lub z jej pomocą

poza terytoria Państw Członkowskich;

k.

decyduje o przyjęciu nowych Państw Członkowskich zgodnie z Art. XXII;

l.

decyduje o ustaleniach, które będą podjęte zgodnie z Art. XXIV w przypadku, gdy Państwo

Członkowskie wypowie niniejszą Konwencję lub przestanie być członkiem na podstawie

Art. XVIII;

m.

podejmuje wszelkie konieczne działania na rzecz realizacji celów Agencji określonych

w ramach niniejszej Konwencji.

6.a.

Każde Państwo Członkowskie ma jeden głos w Radzie. Jednakże Państwo Członkowskie nie

ma prawa głosu w sprawach dotyczących wyłącznie zaakceptowanego programu, w którym

nie bierze udziału.

b.

Państwo Członkowskie nie ma prawa głosu w Radzie, jeśli jego zaległości we wkładach

finansowych na rzecz Agencji odnośnie wszystkich działań i programów opisanych w Art.

V, w których Państwo to uczestniczy, przekroczą szacowaną wysokość jego wkładów finansowych

na bieżący rok finansowy. Ponadto, jeśli suma zaległości Państwa Członkowskiego w

finansowaniu jakiegokolwiek programu opisanego w Art. V ust. 1a(ii) lub Art. V ust.

1b, w którym dane Państwo uczestniczy, przekroczy szacowaną sumę finansowania danego

programu w bieżącym roku finansowym, wówczas takie Państwo nie będzie miało prawa

głosu w Radzie w kwestiach związanych wyłącznie z danym programem. W każdym takim

przypadku Państwo Członkowskie może jednak być upoważnione do głosowania w Radzie,

jeśli większość dwóch trzecich wszystkich Państw Członkowskich uzna, że brak płatności

jest spowodowany okolicznościami na które dane państwo nie ma wpływu.

c.

Obecność delegatów większości Państw Członkowskich jest konieczna do uzyskania kworum

na każdym posiedzeniu Rady.

d.

Poza sytuacjami, w których mniejsza Konwencja postanawia inaczej, decyzje Rady podejmowane

są na podstawie zwykłej większości obecnych i głosujących Państw Członkowskich.

e.

Przy określaniu jednogłośności lub większości wymaganej przez niniejszą Konwencję

liczenie nie będzie obejmowało Państwa Członkowskiego, które nie ma prawa głosu.

7.

Rada określa własne zasady postępowania.

8.a.

Rada ustanawia Komitet Programu Naukowego, do którego zwraca się z każdą kwestią odnoszącą

się do obowiązkowego programu naukowego określonego w Art. V ust. 1a(ii). Rada upoważnia

Komitet do podejmowania decyzji dotyczących tego programu, z uwzględnieniem kompetencji

Rady w kwestiach określania poziomu zasobów i przyjmowania rocznego budżetu. Zakres

kompetencji Komitetu Programu Naukowego określany jest przez Radę większością dwóch

trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich zgodnie z niniejszym artykułem.

b.

Rada może ustanowić inne podległe jej podmioty, które mogą być konieczne dla realizacji

celów Agencji. Ustanowienie oraz zakres kompetencji takich podmiotów oraz przypadki,

w których mają one prawo podejmowania decyzji, określane są przez Radę większością

dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich.

c.

Kiedy podległy podmiot bada kwestię dotyczącą wyłącznie jednego z programów opcjonalnych

określonych w Art. V ust. 1b, państwa nie uczestniczące w danym projekcie nie mają

prawa głosu chyba, że wszystkie uczestniczące państwa zdecydują inaczej.

1.a.

Rada mianuje Dyrektora Generalnego większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw

Członkowskich na ustalony okres i może taką samą większością głosów odwołać jego nominację.

b.

Dyrektor Generalny jest dyrektorem zarządzającym Agencji oraz jej prawnym przedstawicielem.

Podejmuje wszelkie działania konieczne do zarządzania Agencją, realizacji jej programów,

wdrażania jej polityki oraz wypełnianiem jej celów zgodnie z dyrektywami wydawanymi

przez Radę. Sprawuje władzę nad ośrodkami Agencji. Odnośnie zarządzania finansowego

Agencją działa zgodnie z przepisami zawartymi w Załączniku II. Sporządza dla Rady

roczny raport, który podlega publikacji. Może również zgłaszać propozycje dotyczące

działań i programów jak również środków służących zapewnieniu realizacji celów Agencji.

Uczestniczy w posiedzeniach Agencji bez prawa głosu.

c.

Rada może opóźnić mianowanie Dyrektora Generalnego na okres, który uważa za konieczny

dla uprawomocnienia się niniejszej Konwencji lub w przypadku kolejnego wakatu. W tym

przypadku wskazuje osobę, która będzie pełnić obowiązki Dyrektora Generalnego w zakresie

uprawnień i obowiązków określonych przez Radę.

2.

Dyrektor Generalny będzie wspomagany przez niezbędny personel naukowy, techniczny,

administracyjny oraz urzędniczy, na warunkach określonych przez Radę.

3.a.

Personel kierowniczy wyższego szczebla określony przez Radę jest wskazywany i może

zostać odwołany przez Radę za rekomendacją Dyrektora Generalnego. Mianowania oraz

odwołania przez Radę wymagają większości dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich.

b.

Inni członkowie personelu są mianowani i mogą zostać odwołani przez Dyrektora Generalnego

działającego z upoważnienia Rady.

c.

Cały personel jest zatrudniany na podstawie kwalifikacji, a pod uwagę bierze się odpowiedni

przydział stanowisk między obywateli Państw Członkowskich. Mianowania oraz wypowiedzenia

personelu odbywają się zgodnie z Regulaminem Pracowniczym.

d.

Naukowcy, którzy nie są członkami personelu i którzy wykonują badania w ośrodkach

Agencji podlegają Dyrektorowi Generalnemu oraz wszelkim ogólnym przepisom przyjętym

przez Radę.

4.

Obowiązki Dyrektora Generalnego oraz personelu w odniesieniu do Agencji mają wyłącznie

charakter międzynarodowy. Podczas wykonywania obowiązków nie będą oni ubiegać się

o instrukcje od żadnego rządu ani od żadnej władzy poza Agencją ani nie będą takich

instrukcji otrzymywać. Każde Państwo Członkowskie będzie respektować międzynarodowy

charakter obowiązków Dyrektora Generalnego i personelu oraz nie będzie podejmować

prób wpływania na nich w kwestii wykonywania ich obowiązków.

WKŁADY FINANSOWE

1.

Każde Państwo Członkowskie partycypuje w kosztach działań i programów opisanych w

Art. V ust. la oraz zgodnie z Załącznikiem II we wspólnych kosztach Agencji, w wysokości

zatwierdzanej przez Radę większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich

co trzy lata w czasie oceny opisanej w Art. XI ust. 5a(iii) lub za każdym razem, gdy

Rada w jednogłośnym głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich zadecyduje o ustaleniu

nowej wysokości wkładów. Wysokość wkładów finansowych oparta jest na średnim dochodzie

narodowym każdego Państwa Członkowskiego z trzech ostatnich lat, dla których dostępne

są statystyki. Jednakże,

a.

żadne Państwo Członkowskie nie będzie musiało wnosić wkładów finansowych wyższych

niż dwadzieścia pięć procent całkowitej wysokości wkładów finansowych szacowanych

przez Radę dla pokrycia tych kosztów;

b.

w przypadku wyjątkowych okoliczności dotyczących Państwa Członkowskiego Rada może

większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich zdecydować o zmniejszeniu

wkładów finansowych tego Państwa na ograniczony okres. W szczególności, kiedy roczny

dochód na obywatela w danym Państwa Członkowskim wynosi mniej niż kwota o której zdecyduje

Rada taką samą większością głosów, zostanie to uznane za wyjątkową okoliczność w rozumieniu

niniejszego przepisu.

2.

Każde Państwo Członkowskie będzie partycypować w kosztach każdego programu opcjonalnego

opisanego w Art. V ust. 1b chyba, że formalnie zadeklaruje, że nie jest zainteresowane

uczestnictwem w danym programie i dlatego nie jest jego uczestnikiem. Jeżeli wszystkie

państwa uczestniczące nie zdecydują inaczej, wysokość wkładów finansowych będzie oparta

o średni dochód narodowy każdego z państw uczestniczących z trzech ostatnich lat,

dla których dostępne są statystyki. Wysokość ta będzie rewidowana co trzy lata lub

za każdym razem, gdy Rada zdecyduje o ustaleniu nowej wysokości wkładów zgodnie z

ustępem 1. Jednakże żadne uczestniczące państwo, na podstawie tak ustalonej wysokości

wkładów, nie będzie musiało wnosić wkładów finansowych wyższych niż dwadzieścia pięć

procent całkowitej sumy wkładów przeznaczonych na dany program. Jednak odsetek wnoszony

przez każde z uczestniczących państw powinien równać się co najmniej dwudziestu pięciu

procentom ich procentowego wkładu ustalonego na podstawie przepisów ustępu 1 chyba,

że wszystkie uczestniczące państwa zdecydują inaczej podczas zatwierdzania programu

lub w trakcie wykonywania programu.

3.

Systemy statystyczne, które będą używane w celu ustalenia wysokości wkładu opisanego

w ustępach 1 i 2 muszą być jednakowe oraz muszą być określone w Przepisach Finansowych.

4.a.

Każde Państwo, które nie było stroną Konwencji założycielskiej Europejskiej Organizacji

Badań Kosmosu lub Konwencji założycielskiej Europejskiej Organizacji Rozwoju oraz

Budowy Kosmicznych Systemów Wynoszących, a które staje się stroną niniejszej Konwencji

dokona, poza swoimi wkładami finansowymi, specjalnej płatności związanej z bieżącą

wartością aktywów Agencji. Wysokość tej specjalnej płatności ustalana jest przez Radę

większością dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich.

b.

Płatności dokonywane zgodnie z przepisami zawartymi w Art. XIII ust. 4a są wykorzystane

dla obniżenia wkładów finansowych innych Państw Członkowskich pod warunkiem, że Rada

nie zdecyduje inaczej na podstawie większości dwóch trzecich głosów wszystkich Państw

Członkowskich.

5.

Należne wkłady finansowe wynikające z niniejszego Artykułu są płacone zgodnie z Załącznikiem

II.

6.

Zgodnie ze wskazówkami Rady Dyrektor Generalny może przyjmować darowizny lub zapisy

na rzecz Agencji, jeżeli nie podlegają one warunkom niezgodnym z celami Agencji.

1.

Agencja może na podstawie decyzji Rady podjętych w jednogłośnym głosowaniu wszystkich

Państw Członkowskich współpracować z innymi organizacjami i instytucjami międzynarodowymi

oraz z Rządami, organizacjami i instytutami państw nie będących członkami Agencji

oraz zawierać z nimi umowy.

2.

Niniejsza współpraca może przyjąć formę uczestnictwa państw nie będących członkami

Agencji lub organizacji międzynarodowych w jednym lub więcej programach zgodnie z

Art. V ust. 1a(ii) oraz Art. V ust. 1b. Zgodne z decyzjami, które zostaną podjęte

zgodnie z ustępem 1, szczegółowe ustalenia dla takiej współpracy są określane w każdym

przypadku przez Radę na podstawie większości dwóch trzecich głosów państw uczestniczących

w danym projekcie. Te ustalenia mogą stanowić, że państwo nie będące członkiem Agencji

będzie mieć głos w Radzie, kiedy Rada zajmuje się kwestiami odnoszącymi się wyłącznie

do programu, w którym takie państwo uczestniczy.

3.

Niniejsza współpraca może również przyjąć formę udzielenia statusu kraju współpracującego

państwom nie będącym członkami Agencji, które podejmą się wnieść swój wkład przynajmniej

do badań nad nowymi projektami zgodnie z Art. V ust. 1a(i). Szczegółowe ustalenia

w przypadku każdego członkostwa współpracującego określane są przez Radę większością

dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich.

W dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji, Agencja przejmuje wszelkie prawa i zobowiązania

Europejskiej Organizacji Badań Kosmosu oraz Europejskiej Organizacji Rozwoju i Budowy

Kosmicznych Systemów Wynoszących.

1.

Agencja posiada osobowość prawną.

2.

Agencja, członkowie jej personelu i eksperci oraz przedstawiciele jej Państw Członkowskich

objęci są zdolnością prawną, przywilejami i immunitetami określonymi w Załączniku

I.

3.

Umowy dotyczące Siedziby Głównej Agencji oraz ośrodków ustanowionych zgodnie z Art.

VI są zawierane pomiędzy Agencją a Państwami Członkowskimi, na których terytoriach

Siedziba Główna i takie ośrodki się znajdują

1.

Rada może zarekomendować Państwom Członkowskim poprawki do niniejszej Konwencji oraz

do Załącznika I. Każde Państwo Członkowskie, które zechce zgłosić poprawkę, powiadomi

o tym fakcie Dyrektora Generalnego. Dyrektor Generalny poinformuje Państwa Członkowskie

o każdej poprawce zgłoszonej zgodnie z niniejszą procedurą przynajmniej trzy miesiące

przed omówieniem jej przez Radę.

2.

Każda poprawka rekomendowana przez Radę wchodzi w życie po trzydziestu dniach od powiadomienia

Rządu Republiki Francuskiej o zaakceptowaniu poprawki przez wszystkie Państwa Członkowskie.

Rząd Republiki Francuskiej powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie o dacie wejścia

w życie każdej takiej poprawki.

3.

Rada może w jednogłośnym głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich wnieść poprawki

do każdego z pozostałych Załączników niniejszej Konwencji pod warunkiem, że poprawki

takie nie stoją w sprzeczności z niniejszą Konwencją. Każda taka poprawka wchodzi

w życie w dniu wyznaczonym przez Radę w jednogłośnym głosowaniu wszystkich Państw

Członkowskich. Dyrektor Generalny powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie o każdej

takiej poprawce oraz o dacie, z którą dana poprawka wchodzi w życie.

1.

Każdy spór pomiędzy dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi lub pomiędzy Państwem

Członkowskim a Agencją dotyczący interpretacji lub zastosowania niniejszej Konwencji

lub jej Załączników oraz jednocześnie każdy spór opisany w Załączniku I Art. XXVI,

który nie jest rozstrzygany w ramach Rady, jest na wniosek którejkolwiek ze stron

sporu przekazywany do arbitrażu.

2.

Jeżeli strony sporu nie zdecydują inaczej, procedura arbitrażu będzie zgodna z niniejszym

artykułem oraz z dodatkowymi przepisami przyjętymi przez Radę większością dwóch trzecich

głosów wszystkich Państw Członkowskich.

3.

Trybunał Arbitrażowy składa się z trzech członków. Każda ze stron sporu mianuje jednego

arbitra; dwaj pierwsi arbitrzy wybierają trzeciego arbitra, który będzie przewodniczącym

Trybunału Arbitrażowego. Dodatkowe przepisy opisane w ustępie 2 określają procedurę

postępowania, jeśli nominacje nie zostały zgłoszone w określonym czasie.

4.

Państwa Członkowskie albo Agencja, nie będące stronami sporu, mogą uczestniczyć w

pracach za zgodą Trybunału Arbitrażowego, jeśli ten uzna, że są one istotnie zainteresowane

decyzją podjętą w danej sprawie.

5.

Trybunał Arbitrażowy ustala swoją siedzibę oraz własne przepisy proceduralne.

6.

Decyzja Trybunału Arbitrażowego jest podejmowana większością głosów jego członków,

którym nie wolno wstrzymywać się od głosowania. Decyzja ta jest ostateczna i wiążąca

dla wszystkich stron sporu i nie można się od niej odwoływać. Strony zastosują się

do decyzji niezwłocznie. W przypadku sporu co do znaczenia lub zakresu decyzji, Trybunał

Arbitrażowy zinterpretuje ją na prośbę którejkolwiek ze stron sporu.

Każde Państwo Członkowskie, które nie wypełnia swoich zobowiązań określonych w niniejszej

Konwencji, utraci członkowstwo w Agencji na podstawie decyzji Rady podjętej większością

dwóch trzecich głosów wszystkich Państw Członkowskich. W takim przypadku stosuje się

przepisy Art. XXIV.

1.

Niniejsza Konwencja pozostaje otwarta do podpisu do dnia 31 grudnia 1975 r. dla państw

które są członkami Europejskiej Konferencji Kosmicznej. Załączniki do niniejszej Konwencji

stanowią jej integralną część.

2.

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji lub przyjęciu. Dokumenty ratyfikacyjne lub

przyjęcia składane są Rządowi Republiki Francuskiej.

3.

Po wejściu Konwencji w życie państwo które podpisało Konwencję i nie zakończyło jeszcze

swojej procedury ratyfikacyjnej lub przyjęcia, może uczestniczyć w spotkaniach Agencji

bez prawa głosu.

1.

Niniejsza konwencja wchodzi w życie, gdy państwa wymienione poniżej będące członkami

Europejskiej Organizacji Badań Kosmosu lub Europejskiej Organizacji Rozwoju i Budowy

Kosmicznych Systemów Wynoszących podpiszą ją oraz złożą dokumenty ratyfikacyjne lub

przyjęcia Rządowi Republiki Francuskiej: Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika

Francuska, Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Hiszpania,

Królestwo Szwecji, Konfederacja Szwajcarska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej. Dla każdego państwa ratyfikującego, przyjmującego lub przystępującego

do niniejszej Konwencji po dniu jej wejścia w życie, staje się ona obowiązująca w

dniu złożenia przez takie państwo dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub przystąpienia.

2.

Europejska Konwencja na rzecz utworzenia Europejskiej Organizacji Kosmicznej oraz

Konwencja na rzecz utworzenia Europejskiej Organizacji Rozwoju i Budowy Kosmicznych

Systemów Wynoszących przestają obowiązywać w dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji.

1.

Po wejściu w życie niniejszej Konwencji każde państwo może do niej przystąpić po uprzednim

podjęciu decyzji przez Radę w jednomyślnym głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich.

2.

Państwo pragnące przystąpić do niniejszej Konwencji powiadamia Dyrektora Generalnego,

który powiadamia Państwa Członkowskie o takim wniosku przynajmniej trzy miesiące przed

przedłożeniem go Radzie do decyzji.

3.

Dokumenty przystąpienia składane są Rządowi Republiki Francuskiej.

Rząd Republiki Francuskiej powiadamia wszystkie państwa które podpisały Konwencję

oraz państwa do niej przystępujące o

a.

dacie złożenia każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub przystąpienia;

b.

dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji oraz poprawek określonych w Art. XVI ust.

2;

c.

wypowiedzeniu niniejszej Konwencji przez Państwo Członkowskie.

1.

Po upływie sześciu lat od wejścia w życie niniejszej Konwencji każde Państwo Członkowskie

może ją wypowiedzieć poprzez powiadomienie Rządu Republiki Francuskiej, który powiadamia

pozostałe Państwa Członkowskie oraz Dyrektora Generalnego. Wypowiedzenie staje się

skuteczne z końcem roku finansowego następującego po roku finansowym, w którym o wypowiedzeniu

powiadomiono Rząd Republiki Francuskiej. Po tym jak wypowiedzenie stało się skuteczne

dane państwo jest zobowiązane wnieść należną część swojego wkładu finansowego, które

odpowiada wykorzystanej części środków zaaprobowanych do wydatkowania w ramach budżetu

w którym dane Państwo partycypowało w roku w którym Rząd Republiki Francuskiej został

powiadomiony o wypowiedzeniu, jak i w ramach wcześniejszych budżetów.

2.

Państwo Członkowskie wypowiadające Konwencję zrekompensuje Agencji utratę jej własności

na swoim terytorium, jeśli nie będzie możliwe zawarcie z Agencją specjalnego porozumienia

umożliwiającego użytkowanie tej własności przez Agencję lub zapewnienie ciągłości

określonych działań Agencji na terytorium danego Państwa. Każde takie specjalne porozumienie

szczegółowo określa, w jakim zakresie oraz na jakich warunkach przepisy niniejszej

Konwencji będą nadal obowiązywać po tym jak wypowiedzenie stało się skuteczne w związku

z dalszym użytkowaniem tej własności oraz ciągłością trwania takich działań.

3.

Państwo Członkowskie wypowiadające Konwencję oraz Agencja wspólnie ustalają wszelkie

dodatkowe zobowiązania, które dane Państwo musi wypełnić.

4.

Dane Państwo zachowa prawa nabyte do chwili w której wypowiedzenie staje się skuteczne.

1.

Agencja zostaje rozwiązana w przypadku, gdy liczba Państw Członkowskich wyniesie mniej

niż pięć. Może również zostać rozwiązana w każdym momencie na podstawie porozumienia

pomiędzy Państwami Członkowskimi.

2.

W przypadku jej rozwiązania Rada mianuje organ likwidacyjny, który będzie negocjować

z państwami, na których terytoriach w danym momencie znajdują się Siedziba Główna

Agencji oraz jej ośrodki. Osobowość prawna Agencji zostanie zachowana dla celów likwidacji.

3.

Wszelkie nadwyżki zostaną rozdzielone pomiędzy te państwa, które będą członkami Agencji

w chwili jej likwidacji proporcjonalnie do faktycznych wkładów dokonanych przez nie

od dat, w których stały się one stronami niniejszej Konwencji. W przypadku deficytu

zostanie on uzupełniony przez te same państwa proporcjonalnie do ich wkładów wedle

szacunków w roku finansowym wówczas bieżącym.

W dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji Rząd Republiki Francuskiej dokona jej

rejestracji w Sekretariacie Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z Artykułem

102 Karty Narodów Zjednoczonych.

Agencja tworzy odpowiednie przepisy dla satysfakcjonującego rozstrzygnięcia sporów

zaistniałych pomiędzy Agencją a Dyrektorem Generalnym, pracownikami lub ekspertami

odnośnie ich warunków zatrudnienia.

Agencja może decyzją Rady zawrzeć z jednym lub wieloma Państwami Członkowskimi uzupełniające

umowy w celu efektywnego wdrażania przepisów niniejszego Załącznika w odniesieniu

do tego państwa lub państw, lub inne umowy w celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania

Agencji oraz zabezpieczenia jej interesów.