Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie liczenia i systemu rejestracji osób odbywających podróż morską

Rozporządzenie określa

1)

sposób liczenia i system rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach,

o których mowa w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

2)

kryteria, jakim powinien odpowiadać system rejestracji;

3)

sposób przechowywania i przekazywania informacji o osobach znajdujących się na statku

w razie zagrożenia bezpieczeństwa pasażerów lub w razie wypadku;

4)

treść wniosku o zatwierdzenie systemu rejestracji;

5)

warunki i sposób zatwierdzania oraz kontrolowania systemu rejestracji;

6)

warunki udzielania zwolnień od obowiązku liczenia lub rejestracji pasażerów.

Sposób liczenia osób odbywających podróż morską polega na

1)

przechodzeniu pasażerów przez bramkę zintegrowaną z licznikiem przejść;

2)

stosowaniu ręcznego urządzenia zliczającego obsługiwanego przez osobę wpuszczającą

pasażerów na statek;

3)

odrywaniu kuponu lub odbieraniu jednego z egzemplarzy numerowanych kart pokładowych

wydawanych pasażerom przy wchodzeniu na statek;

4)

odczycie kodu kreskowego, magnetycznego lub innego kodu zawartego na bilecie lub karcie

pokładowej przez urządzenie umiejscowione przy wejściu na statek;

5)

ręcznym policzeniu pasażerów w przypadku jachtów komercyjnych;

6)

takim obliczaniu liczby pasażerów, aby nie wynikało ono z liczby sprzedanych lub pozostałych

w bloczku biletów ani z wykazu lub liczby pasażerów, którzy zarezerwowali bilet;

7)

każdej innej metodzie zapewniającej prawidłowe policzenie pasażerów.

System rejestracji

1)

powinien umożliwiać łatwe odczytanie zgromadzonych w nim informacji;

2)

powinien umożliwić łatwy dostęp do informacji w nim zgromadzonych dla podmiotów, o

których mowa w § 4 ust. 5 i § 8 ust. 1;

3)

powinien być bezpieczny, tak aby informacje w nim zgromadzone były w odpowiedni sposób

chronione przed zniszczeniem lub utratą, jak również przed możliwością zmiany, rozpowszechnianiem

lub nieupoważnionym dostępem;

4)

nie może powodować nadmiernej zwłoki przy zaokrętowaniu i wyokrętowaniu pasażerów.

1.

Na jachtach komercyjnych, z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych

bez załogi, rejestracja osób odbywających podróż morską polega na sporządzeniu listy

członków załogi oraz listy pasażerów, zawierających informacje, o których mowa w art.

103 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy.

2.

Prowadzący jacht komercyjny, o którym mowa w ust. 1, przed wypłynięciem jachtu z portu

zgłasza kapitanatowi lub bosmanatowi portu liczbę osób znajdujących się na jachcie.

3.

Listy, o których mowa w ust. 1, są przekazywane dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu

dla miejsca pobytu jachtu, za pomocą środków zapewniających bezpieczeństwo przekazywanych

danych, w szczególności za pomocą środków komunikacji elektronicznej, lub za pośrednictwem

kapitanatu lub bosmanatu portu, nie później niż w ciągu 30 minut od wyjścia jachtu

z portu, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla miejsca pobytu jachtu niezwłocznie udostępnia

informacje, o których mowa w ust. 1, podmiotom prowadzącym akcje poszukiwawcze i ratownicze.

5.

W przypadku gdy armator jachtu komercyjnego wyznaczy na lądzie osobę odpowiedzialną

za gromadzenie informacji, o których mowa w ust. 1, będącą punktem kontaktowym zapewniającym

dostępność tych informacji przez całą dobę i 7 dni w tygodniu, osoba ta, w razie zagrożenia

bezpieczeństwa osób odbywających podróż morską lub w razie wypadku, niezwłocznie przekazuje

listy, o których mowa w ust. 1, Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa (Służbie

SAR) oraz na żądanie

1)

dyrektorowi urzędu morskiego;

2)

Straży Granicznej;

3)

Marynarce Wojennej;

4)

Policji;

5)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, dane teleadresowe punktu kontaktowego armator

przekazuje niezwłocznie właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego nie później niż przed

wyjściem jachtu w morze.

Przed wyjściem statku z portu kapitan statku sprawdza, czy liczba pasażerów znajdujących

się na statku nie przekracza liczby pasażerów, jaką statek może przewozić zgodnie

z posiadanym certyfikatem.

1.

Informacje, o których mowa w art. 103 ust. 2 ustawy, są gromadzone przed rozpoczęciem

przez statek podróży i przekazywane nie później niż w ciągu 30 minut od wyjścia statku

z portu osobie odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji, wyznaczonej przez

armatora, lub do znajdującego się na lądzie systemu rejestracji należącego do armatora.

2.

Armator aktualizuje informacje, o których mowa w art. 103 ust. 2 ustawy, przed każdym

wyjściem statku z portu w podróż morską.

Informacje zebrane zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 ustawy należy przechowywać do czasu

bezpiecznego zakończenia podróży morskiej przez danego pasażera.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa osób odbywających podróż morską lub w razie wypadku

armator przekazuje zarejestrowane informacje Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa

(Służbie SAR) oraz na żądanie

1)

dyrektorowi urzędu morskiego;

2)

Straży Granicznej;

3)

Marynarce Wojennej;

4)

Policji;

5)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje odpowiedzialna za prowadzenie

systemu rejestracji osoba wyznaczona przez armatora.

Informacje, o których mowa w art. 103 ust. 2 ustawy, są przechowywane w sposób zapewniający

ochronę przed nieupoważnionym dostępem.

1.

Armator składa wniosek o zatwierdzenie systemu rejestracji do dyrektora urzędu morskiego

właściwego ze względu na rejon uprawiania żeglugi przez statek.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

nazwę statku, nr IMO, nr MMSI, sygnał rozpoznawczy, maksymalną liczbę pasażerów i

załogi zgodną z posiadanym certyfikatem;

2)

nazwę i adres armatora;

3)

opis sposobu liczenia pasażerów;

4)

wskazanie danych kontaktowych do osoby odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji,

wyznaczonej przez armatora;

3.

opis systemu rejestracji pasażerów wraz ze wzorami dokumentów i informacjami o urządzeniach

lub sprzęcie będącym jego częścią.

1.

Po sprawdzeniu kompletności wniosku dyrektor urzędu morskiego właściwego ze względu

na rejon uprawiania żeglugi przez statek zarządza przeprowadzenie kontroli systemu

rejestracji i wyznacza osobę, która tę kontrolę przeprowadza.

2.

Kontrolę przeprowadza się również w stosunku do systemów rejestracji, które uzyskały

zatwierdzenie, w celu sprawdzenia prawidłowości ich funkcjonowania.

Na podstawie przeprowadzonej kontroli dyrektor urzędu morskiego właściwego ze względu

na rejon uprawiania żeglugi przez statek

1)

w przypadku, gdy system rejestracji spełnia kryteria, o których mowa w § 3

a)

zatwierdza system rejestracji,

b)

potwierdza prawidłowość funkcjonowania systemu rejestracji;

2)

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu rejestracji

a)

wydaje zalecenia pokontrolne z terminem realizacji,

b)

cofa zatwierdzenie.

1.

Armator przewożący pasażerów drogą morską statkiem wyruszającym z portu położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uprawiającym żeglugę w obszarach morza, w

których statek nigdy nie znajduje się w odległości większej niż 6 mil od miejsca schronienia,

do którego rozbitkowie mogą dotrzeć i w pobliżu którego znajduje się sprzęt poszukiwawczy

i ratowniczy, może zostać zwolniony z obowiązku przekazywania informacji o liczbie

pasażerów znajdujących się na statku, gdy żegluga jest regularna, a czas podróży między

dwoma portami jest krótszy od jednej godziny.

2.

Armator statku odbywającego podróże wyłącznie w obszarach morza, o których mowa w

ust. 1, pomiędzy dwoma portami, lub którego podróż zaczyna się i kończy w tym samym

porcie, bez zawinięcia do portu pośredniego, może zostać zwolniony z obowiązku określonego

w art. 103 ust. 2 ustawy.

3.

Armator przewożący pasażerów drogą morską statkiem uprawiającym żeglugę regularną

w rejonie, w którym roczne prawdopodobieństwo napotkania fali o wysokości przekraczającej

2 m jest mniejsze niż 10%, może zostać zwolniony z wymogu, o którym mowa w art. 103

ust. 2 ustawy, pod warunkiem wykazania, że rejestracja pasażerów jest niemożliwa oraz

spełnione są poniższe warunki

1)

podróż nie przekracza 30 mil morskich, licząc od punktu wyjścia;

2)

głównym celem usługi jest zapewnienie regularnego połączenia pasażerskiego;

3)

funkcjonuje system kierowania żeglugą z lądu;

4)

dostępne są wiarygodne prognozy meteorologiczne;

5)

dostępny jest wystarczający sprzęt poszukiwawczy i ratowniczy.

4.

Wniosek o zwolnienie, o którym mowa w ust. 1-3, powinien mieć formę pisemną i zawierać

uzasadnienie.

5.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku o udzielonych zwolnieniach

informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej o udzielonych zwolnieniach informuje

niezwłocznie Komisję Europejską, wraz z uzasadnieniem podjętej decyzji.

7.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1-3, nie stosuje się wobec armatora organizującego przewóz pasażerów statkiem

podnoszącym banderę państwa trzeciego, będącego stroną Międzynarodowej konwencji o

bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318 i 319 oraz z 1986 r. Nr 35, poz. 177) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 320 i 321) i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 11 listopada 1988 r.

(Dz. U. z 2008 r. Nr 191, poz. 1173), które na mocy odpowiednich postanowień tej konwencji nie zgadza się na stosowanie

tego rodzaju zwolnień.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.