Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu identyfikacji usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców oraz sposobu i trybu przekazywania przez usługodawców informacji o pracownikach medycznych udzielających świadczeń opieki zdrowotnej

1.

Podstawą identyfikacji usługobiorcy w Systemie Informacji Medycznej, zwanym dalej

„SIM”, jest unikatowy identyfikator usługobiorcy, zwany dalej „identyfikatorem usługobiorcy”.

2.

Identyfikatorem usługobiorcy jest jego numer PESEL.

3.

W przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL, identyfikatorem usługobiorcy jest

identyfikator jego kraju pochodzenia, zgodny z normą PN-EN ISO 3166-1:2008 Kody nazw

krajów oraz ich jednostek administracyjnych - Część 1: Kody krajów, oraz

1)

identyfikator usługobiorcy obowiązujący w jego kraju pochodzenia albo

2)

numer dokumentu stwierdzającego tożsamość usługobiorcy - w przypadku braku identyfikatora,

o którym mowa w pkt 1.

4.

W przypadku noworodków identyfikatorem usługobiorcy do czasu nadania numeru PESEL

jest identyfikator jednego z rodziców lub opiekuna prawnego dziecka. W przypadku ciąży

mnogiej noworodkom przypisane są dodatkowo cyfry wskazujące na kolejność rodzenia

się.

5.

Potwierdzeniem tożsamości usługobiorcy w procesie jego uwierzytelnienia jest zgodność

deklarowanej tożsamości z danymi zawartymi w dowodzie osobistym, paszporcie lub innym

dokumencie stwierdzającym tożsamość, zawierającym identyfikator usługobiorcy obowiązujący

w jego kraju pochodzenia.

1.

Podstawą identyfikacji pracownika medycznego jest jego numer PESEL.

2.

W przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL, podstawą identyfikacji pracownika

medycznego jest identyfikator jego kraju pochodzenia, zgodny z normą PN-EN ISO 3166-1:2008

Kody nazw krajów oraz ich jednostek administracyjnych - Część 1: Kody krajów, oraz

1)

identyfikator pracownika medycznego obowiązujący w jego kraju pochodzenia albo

2)

numer dokumentu stwierdzającego tożsamość pracownika medycznego - w przypadku braku

identyfikatora, o którym mowa w pkt 1.

3.

Dane przekazywane przez usługodawców do Centralnego Wykazu Pracowników Medycznych

są przekazywane w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem

elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262) albo z wykorzystaniem profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235).

Podstawą identyfikacji usługodawcy w SIM jest jego numer REGON.

1.

Identyfikacja usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców w ramach SIM oraz

sposób i tryb przekazywania przez usługodawców informacji o pracownikach medycznych

udzielających świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz usługobiorców następuje z uwzględnieniem

wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, a w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach z uwzględnieniem następujących norm

1)

PN-EN ISO 3166-1:2008 Kody nazw krajów oraz ich jednostek administracyjnych - Część

1: Kody krajów,

2)

PN-ISO/IEC 15408-1:2002 - Technika informatyczna - Techniki zabezpieczeń - Kryteria

oceny zabezpieczeń informatycznych - Część 1: Wprowadzenie i model ogólny

- albo norm lub wersji norm je zastępujących.

2.

W przypadku danych dotyczących

1)

usługobiorców będących

a)

funkcjonariuszami Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwanych

dalej „służbami specjalnymi”,

b)

członkami rodzin, w rozumieniu art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., funkcjonariuszy służb specjalnych,

2)

usługodawców będących podmiotami leczniczymi, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 217)

- proces identyfikacji umożliwia ponadto realizację usług, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 13, art. 26 ust. 9 i art. 22 ust. 7 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie

informacji w ochronie zdrowia, zwanej dalej „ustawą”, w zakresie dotyczącym służb specjalnych.

1.

Usługodawcy, w zakresie przekazywania do SIM informacji o pracownikach medycznych

udzielających świadczeń opieki zdrowotnej, używają dokumentów elektronicznych umożliwiających

komunikację pomiędzy SIM a usługodawcami w zakresie przekazywania danych, o których

mowa w art. 17 ust. 2 ustawy.

2.

Jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów

informacyjnych ochrony zdrowia, udostępnia zestawienie struktur dokumentów elektronicznych

umożliwiających komunikację, o której mowa w ust. 1, wraz z formatami danych oraz

protokołami komunikacyjnymi i szyfrującymi zapewniającymi integralność danych niezbędnych

do celów identyfikacji z danymi zawartymi w rejestrach medycznych i rejestrach publicznych,

a także bieżącą aktualizację danych w ramach SIM wraz z dokumentacją opisu systemu

przesyłania tych danych w repozytorium interoperacyjności, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, w portalu edukacyjno-informacyjnym, o którym mowa w art. 36 ustawy, oraz w Biuletynie

Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw zdrowia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.