Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cenach

1.

Ustawa określa

1)

zasady i tryb kształtowania cen towarów i usług;

2

sposoby informowania o cenach oferowanych towarów i usług;

3)

skutki nieprzestrzegania jej uregulowań.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

cen w obrocie pomiędzy osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą;

2)

cen ustalanych na podstawie odrębnych ustaw, w zakresie uregulowanym w tych ustawach.

1.

Ceny towarów i usług uzgadniają strony zawierające umowę, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Ograniczenia swobody uzgadniania cen mogą być wprowadzone wyłącznie na podstawie art.

4, 5

1.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

Decyzji o określeniu kwoty nienależnej i o ustaleniu kwoty dodatkowej nie wydaje się,

jeżeli od końca roku, w którym zastosowano cenę, w tym marżę handlową, z naruszeniem

przepisów ustawy, w przypadkach określonych w art. 11 ustawy, o której mowa w art.

1, upłynęły dwa lata.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

cena - wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany

zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów

i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru

(usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym;

2)

cena jednostkowa towaru (usługi) - cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (usługi),

którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar, w rozumieniu przepisów

o miarach;

3)

(uchylony);

4)

kształtowanie cen - uzgadnianie cen między stronami umowy lub ich ustalanie w trybie

art. 4, 5

5)

(uchylony);

6)

marża handlowa - różnicę między ceną płaconą przez kupującego a ceną uprzednio zapłaconą

przez przedsiębiorcę, wynikającą z kosztów i zysku przedsiębiorcy; marża handlowa

może być wyrażona kwotowo lub w procentach;

7)

cena urzędowa i marża handlowa urzędowa - cenę i marżę handlową ustaloną w rozporządzeniu

wydanym przez właściwy organ administracji rządowej lub w uchwale wydanej przez organ

stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego;

8

przedsiębiorca - podmiot, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., a także osoba prowadząca działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego;

9)

towar - rzecz, jak również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;

10)

usługa - czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach wydanych na podstawie

przepisów o statystyce publicznej;

11)

(uchylony).

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

cenie - rozumie się przez to również stawkę taryfową;

2)

marży handlowej - rozumie się przez to także prowizję;

3)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W razie szczególnych zagrożeń dla właściwego funkcjonowania gospodarki państwa Rada

Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić wykaz towarów lub usług, na które

ustala się ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe, z zastrzeżeniem art. 5

2.

W wykazie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni towary lub usługi mające

podstawowe znaczenie dla kosztów utrzymania konsumentów oraz ustali okres stosowania

cen urzędowych i marż handlowych urzędowych.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia, ceny

urzędowe i marże handlowe urzędowe na towary i usługi, określone w wykazie, o którym

mowa w ust. 1, mając na względzie równoważenie interesów konsumentów i przedsiębiorców

zajmujących się wytwarzaniem i obrotem tymi towarami lub świadczeniem tych usług.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1

Rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach

pasażerskich oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym Warszawie

uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2

Rada powiatu może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach

pasażerskich.

3.

Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

4

Sejmik województwa może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich

przewozach pasażerskich.

Ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe mają charakter cen i marż handlowych maksymalnych,

chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Towar przeznaczony do sprzedaży detalicznej oznacza się ceną.

2.

W miejscach sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się, z zastrzeżeniem

ust. 3, ceny jednostkowe towarów i usług w sposób zapewniający prostą i niebudzącą

wątpliwości informację o ich wysokości, a w odniesieniu do cen urzędowych - także

o ich rodzaju (cena urzędowa) oraz o przyczynach wprowadzenia obniżek cen.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady uwidaczniania

cen towarów i usług oraz sposób oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży,

w tym przypadki, w których przez wyznaczony okres nie jest wymagane oznaczanie towarów

ceną lub uwidacznianie cen jednostkowych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności

informacji o cenie, uwzględniając w szczególności przypadki, gdy oznaczenie towaru

ceną lub uwidocznienie ceny jednostkowej jest utrudnione ze względu na charakter towaru,

rodzaj miejsca sprzedaży lub świadczenia usługi albo rozmiar działalności prowadzonej

przez przedsiębiorcę.

1.

Przedsiębiorca, który stosował ceny urzędowe lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem

przepisów ustawy i w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, jest obowiązany do jej

zwrotu kupującemu.

2.

W przypadku gdy kupujący, o którym mowa w ust. 1, nie jest znany lub koszt związany

z ustaleniem jego tożsamości byłby niewspółmierny do wysokości osiągniętej kwoty nienależnej,

przedsiębiorca jest obowiązany do jej wpłaty do budżetu państwa.

3.

Jeżeli organ kontroli skarbowej stwierdzi po rozpoczęciu postępowania kontrolnego,

że kwota nienależna nie została zwrócona kupującemu albo wpłacona do budżetu państwa,

przedsiębiorca jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę dodatkową w wysokości

150% kwoty nienależnej. Obowiązek wpłaty do budżetu państwa kwoty dodatkowej ciąży

na przedsiębiorcy również wtedy, gdy zwrócił on kupującemu albo wpłacił do budżetu

państwa kwotę nienależną po rozpoczęciu postępowania kontrolnego.

4.

Decyzję o określeniu kwoty nienależnej i ustaleniu kwoty dodatkowej, podlegających

przekazaniu do budżetu państwa wydaje właściwy naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek

organu kontroli skarbowej, który stwierdzi okoliczności, o których mowa w ust. 3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ kontroli skarbowej, który w toku przeprowadzanego

postępowania kontrolnego stwierdzi okoliczności, o których mowa w ust. 3, wydaje decyzję

określającą kwotę nienależną i ustalającą kwotę dodatkową, podlegające przekazaniu

do budżetu państwa. W przypadku innym niż określony w ust. 2, organ kontroli skarbowej

w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości wydaje wynik kontroli i przekazuje go właściwemu

naczelnikowi urzędu skarbowego.

6.

Decyzja o określeniu kwoty nienależnej i o ustaleniu kwoty dodatkowej nie jest wydawana,

jeżeli od końca roku, w którym zastosowano cenę urzędową lub marżę handlową urzędową

z naruszeniem przepisów ustawy, upłynęło pięć lat.

7.

Do postępowania w sprawach cen urzędowych lub marż handlowych urzędowych, o którym

mowa w ust. 4-6, stosuje się odpowiednio przepisy działu III i IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm..

8.

Wpłaty z tytułu kwot nienależnych i kwot dodatkowych, o których mowa w ust. 4 i 5,

stanowią dochód budżetu państwa i są dokonywane przez przedsiębiorcę obowiązanego

do ich uiszczenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja o określeniu kwoty nienależnej i ustaleniu kwoty dodatkowej stała

się ostateczna.

1.

Jeżeli przedsiębiorca w sposób uporczywy nie wykonuje obowiązków, o których mowa w

art. 12, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji,

karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5000 euro.

2

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorcy służy odwołanie do Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236 i Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1311 i 1324 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539 i Nr 88, poz. 961) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37

a)

w ust. 5 w zdaniu wstępnym wyrazy „Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu

opinii Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej” zastępuje się wyrazami

„Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii kas chorych, Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Aptekarskiej”,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw zdrowia wydaje,

uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa,

dostępność leków oraz bezpieczeństwo ich stosowania, a także możliwości płatnicze

systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.

”

;

2)

w art. 38 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, po zasięgnięciu opinii kas chorych, w drodze

rozporządzenia, ustalić limity cen materiałów medycznych, o których mowa w art. 39

ust. 1.

”

;

3)

w art. 39 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Osobom chorującym na choroby zakaźne lub psychiczne oraz upośledzonym umysłowo, a

także chorującym na niektóre choroby przewlekłe, wrodzone lub nabyte, leki i materiały

medyczne mogą być przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub częściową odpłatnością.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii kas chorych, Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób, o których mowa w ust. 1,

2)

wykaz leków i materiałów medycznych, które ze względu na choroby określone w wykazie,

o którym mowa w pkt 1, mogą być przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub

częściową odpłatnością, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony

zdrowia społeczeństwa, dostępność leków oraz bezpieczeństwo ich stosowania, a także

możliwości płatnicze systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.

”

;

4)

po art. 39 dodaje się art. 39a i 39b w brzmieniu

„

Art. 39a.

1.

Producent lub importer leków i materiałów medycznych, zwany dalej „wnioskodawcą”,

może składać do ministra właściwego do spraw zdrowia wnioski o ich umieszczenie w

wykazach, o których mowa w art. 37 ust. 5 pkt 1 i art. 39 ust. 2 pkt 2.

2.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę i adres,

2)

nazwę i proponowaną cenę leku lub materiału medycznego,

3)

wielkość realizowanych dostaw w okresie poprzedzającym złożenie wniosku i deklarowanych

w okresie późniejszym,

4)

dzienny koszt terapii oraz średni koszt standardowej terapii,

5)

uzasadnienie wniosku i proponowanej ceny.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, rozpatruje Zespół do Spraw Gospodarki Lekami, działający

na podstawie art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050), zwany dalej „Zespołem”.

4.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku Zespół informuje wnioskodawcę, wskazując uzasadnienie

zajętego stanowiska. Wnioskodawca może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego

stanowiska, zwrócić się do ministra właściwego do spraw zdrowia o ponowne rozpatrzenie

wniosku.

5.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 39b.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach, o których mowa w art. 39a ust.

1,

2)

sposób składania oraz tryb i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w art.

39a ust. 1, uwzględniając w szczególności, że rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać

dłużej niż 90 dni, licząc od dnia jego złożenia, z tym że w przypadku konieczności

uzupełnienia danych niezbędnych do umieszczenia danego środka farmaceutycznego i materiału

medycznego we właściwym wykazie termin ten liczy się od dnia otrzymania uzupełnienia,

oraz że w przypadku gdy procedura umieszczenia środka farmaceutycznego i materiału

medycznego na wykazach, o których mowa w art. 37 ust. 5 pkt 1 i art. 39 ust. 2 pkt

2, występuje łącznie z rozpatrywaniem informacji lub wniosku o ustalenie ceny urzędowej,

łączny termin nie może przekroczyć 180 dni, licząc od dnia otrzymania kompletnych

informacji.”.

”

(pominięty).

Do postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy mają zastosowanie

przepisy dotychczasowe.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej

jednak niż przez rok od dnia jej wejścia w życie, pozostają w mocy przepisy wykonawcze

wydane na podstawie

1)

ustawy, o której mowa w art. 19,

2)

dotychczasowych przepisów art. 37 ust. 5 i art. 39 ust. 2 ustawy, o której mowa w

art. 15.

(pominięty).

1.

W celu przygotowania po raz pierwszy stanowisk w zakresie ustalania cen urzędowych

i marż handlowych urzędowych na pochodzące z importu środki farmaceutyczne i materiały

medyczne objęte wykazami, o których mowa w art. 37 ust. 5 pkt 1 i art. 39 ust. 2 ustawy,

o której mowa w art. 15, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, Zespół może zwrócić się do przedsiębiorców zajmujących się obrotem tymi środkami

i materiałami o informacje niezbędne do przygotowywania tych stanowisk.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są przedkładane w zakresie i w terminie wskazanym

przez Zespół.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, z 1994 r. Nr 111, poz. 536, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 54, poz. 348 i Nr 160, poz. 1085, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 62, poz. 718, Nr 73, poz. 852 i Nr 120, poz. 1268).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2008 r.

1.

Producent lub importer leków i materiałów medycznych, zwany dalej „wnioskodawcą”,

może składać do ministra właściwego do spraw zdrowia wnioski o ich umieszczenie w

wykazach, o których mowa w art. 37 ust. 5 pkt 1 i art. 39 ust. 2 pkt 2.

2.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę i adres,

2)

nazwę i proponowaną cenę leku lub materiału medycznego,

3)

wielkość realizowanych dostaw w okresie poprzedzającym złożenie wniosku i deklarowanych

w okresie późniejszym,

4)

dzienny koszt terapii oraz średni koszt standardowej terapii,

5)

uzasadnienie wniosku i proponowanej ceny.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, rozpatruje Zespół do Spraw Gospodarki Lekami, działający

na podstawie art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050), zwany dalej „Zespołem”.

4.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku Zespół informuje wnioskodawcę, wskazując uzasadnienie

zajętego stanowiska. Wnioskodawca może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego

stanowiska, zwrócić się do ministra właściwego do spraw zdrowia o ponowne rozpatrzenie

wniosku.

5.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach, o których mowa w art. 39a ust.

1,

2)

sposób składania oraz tryb i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w art.

39a ust. 1, uwzględniając w szczególności, że rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać

dłużej niż 90 dni, licząc od dnia jego złożenia, z tym że w przypadku konieczności

uzupełnienia danych niezbędnych do umieszczenia danego środka farmaceutycznego i materiału

medycznego we właściwym wykazie termin ten liczy się od dnia otrzymania uzupełnienia,

oraz że w przypadku gdy procedura umieszczenia środka farmaceutycznego i materiału

medycznego na wykazach, o których mowa w art. 37 ust. 5 pkt 1 i art. 39 ust. 2 pkt

2, występuje łącznie z rozpatrywaniem informacji lub wniosku o ustalenie ceny urzędowej,

łączny termin nie może przekroczyć 180 dni, licząc od dnia otrzymania kompletnych

informacji.”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 11, art. 17-23, art. 41 ust. 1-5 i 8, art. 48 ust. 1-6, art. 63 pkt 26, art.

67, art. 68 ust. 2 i 3, art. 71, art. 74, art. 79 i art. 80, które wchodzą w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 63 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1,

art. 68 pkt 2 i 3 oraz art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2-8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit.

a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90 ust. 3-5, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2)

art. 48 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 83 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem

1 maja 2011 r.