Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzona w Oslo dnia 18 września 1997 r.

1.

Każde Państwo-Strona niniejszej Konwencji zobowiązuje się, że nigdy w żadnych okolicznościach

nie będzie

a)

używać min przeciwpiechotnych;

b)

prowadzić badań, produkować, w żaden inny sposób nabywać, składować lub przechowywać

min przeciwpiechotnych lub przekazywać komukolwiek pośrednio lub bezpośrednio min

przeciwpiechotnych;

c)

pomagać, zachęcać ani nakłaniać w jakikolwiek sposób nikogo do podejmowania jakiejkolwiek

działalności zabronionej Państwu-Stronie na mocy niniejszej Konwencji.

2.

Każde Państwo-Strona zobowiązuje się zniszczyć lub zapewnić zniszczenie wszystkich

min przeciwpiechotnych, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

1.

„Mina przeciwpiechotna” oznacza minę przeznaczoną do wybuchu wskutek obecności, bliskości

lub zetknięcia się z nią osoby, powodującą unieszkodliwienie, zranienie lub zabicie

jednej lub więcej osób. Miny zaprojektowanych tak aby wybuchały wskutek obecności,

bliskości lub zetknięcia z pojazdem, ale nie osób, które są wyposażone w urządzenia

zabezpieczające przed manipulowaniem nie uznaje się za miny przeciwpiechotne z powodu

posiadania takiego urządzeń.

2.

„Mina” oznacza bojowy środek rażenia umieszczony pod, na lub w pobliżu powierzchni

ziemi albo innej powierzchni i przeznaczony do wybuchu wskutek obecności, bliskości

lub zetknięcia się z nim osoby lub pojazdu.

3.

„Urządzenie zabezpieczające przed manipulowaniem” oznacza urządzenie przeznaczone

do ochrony miny, stanowiące jej część, połączone z nią, przyłączone do niej lub umieszczone

pod nią i które powoduje jej wybuch przy próbie manipulowania miną lub celowego poruszania

nią w inny sposób.

4.

„Przekazanie” obejmuje, poza fizycznym przemieszczeniem min przeciwpiechotnych do

lub z terytorium państwa, przeniesienie prawa własności i kontroli nad minami, ale

nie obejmuje przekazania terytorium, na którym rozmieszczono miny przeciwpiechotne.

5.

„Obszar zaminowany” oznacza obszar, który jest niebezpieczny ze względu na obecność

lub podejrzewaną obecność min.

1.

Niezależnie od zobowiązań ogólnych określonych w Artykule 1 zezwala się na zachowanie

lub przekazanie pewnej liczby min przeciwpiechotnych dla potrzeb rozwoju oraz szkolenia

w zakresie wykrywania min, rozminowywania lub technologii niszczenia min. Liczba takich

min nie przekroczy minimalnej liczby bezwzględnie koniecznej dla wyżej wymienionych

celów.

2.

Dozwolone jest przekazanie min przeciwpiechotnych w celu ich zniszczenia.

Z zastrzeżeniem postanowień Artykułu 3 każde Państwo-Strona zobowiązuje się zniszczyć

lub zapewnić zniszczenie wszystkich składowanych min przeciwpiechotnych, których jest

właścicielem lub które posiada, lub które podlegają jego jurysdykcji lub kontroli,

najszybciej jak to możliwe, lecz najpóźniej w ciągu czterech lat od wejścia w życie

niniejszej Konwencji dla tego Państwa-Strony.

1.

Każde Państwo-Strona zobowiązuje się do zniszczenia lub do zapewnienia zniszczenia

wszystkich min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na obszarach zaminowanych podlegających

jego jurysdykcji lub kontroli, najszybciej jak to możliwe, lecz nie później niż w

ciągu dziesięciu lat od wejścia w życie niniejszej Konwencji dla tego Państwa-Strony.

2.

Każde Państwo-Strona podejmie wszelkie starania, aby ustalić wszystkie obszary podlegające

jego jurysdykcji lub kontroli, o których wiadomo, lub co do których istnieje podejrzenie,

że są tam rozmieszczone miny przeciwpiechotne, oraz zapewni najszybciej jak to jest

możliwe, aby wszystkie obszary zaminowane, zawierające miny przeciwpiechotne, podlegające

jego jurysdykcji lub kontroli, były oznakowane wzdłuż ich obwodu, podlegały obserwacji

oraz były chronione przez ogrodzenie lub inny sposób, by uniemożliwić osobom cywilnym

dostęp, dopóki wszystkie miny przeciwpiechotne tam rozmieszczone nie zostaną zniszczone.

Oznakowanie obszarów zaminowanych powinno co najmniej odpowiadać standardom określonym

w „Protokole w sprawie zakazów lub ograniczeń użycia min, min-pułapek i innych urządzeń”,

zmienionym dnia 3 maja 1996 r., stanowiącym załącznik do „Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych które

mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki”.

3.

Jeśli Państwo-Strona uzna, że nie będzie w stanie zniszczyć lub zapewnić zniszczenia

wszystkich min przeciwpiechotnych, o których mowa w ustępie 1 w ciągu wyżej wymienionego

okresu, może ono przedstawić na Spotkaniu Państw-Stron lub Konferencji Przeglądowej

wniosek o przedłużenie ostatecznego terminu zakończenia procesu zniszczenia tych min

przeciwpiechotnych do dziesięciu lat.

4.

Każdy wniosek powinien zawierać

a)

czas trwania proponowanego przedłużenia;

b)

szczegółowe wyjaśnienia powodów proponowanego przedłużenia, w tym

(i)

przygotowanie i stan prac prowadzonych w ramach krajowych programów rozminowywania,

(ii)

środki finansowe i techniczne jakimi dysponuje Państwo-Strona w celu zniszczenia wszystkich

min przeciwpiechotnych; oraz

(iii)

okoliczności, które zmniejszają zdolność Państwa-Strony do zniszczenia wszystkich

min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na obszarach zaminowanych;

c)

humanitarne, społeczne, gospodarcze oraz ekologiczne konsekwencje przedłużenia;

oraz

d)

wszelkie inne informacje istotne dla wniosku o proponowane przedłużenie.

5.

Spotkanie Państw-Stron lub Konferencja Przeglądowa oceni wniosek, biorąc pod uwagę

czynniki wymienione w ustępie 4, i zadecyduje większością głosów Państw-Stron obecnych

i uczestniczących w głosowaniu o przyznaniu lub też nie okresu przedłużenia.

6.

Takie przedłużenie może być ponowione w razie przedłożenia nowego wniosku, zgodnie

z ustępami 3, 4 i 5 niniejszego artykułu. Wnioskując o kolejne przedłużenie, Państwo-Strona

przedstawia odpowiednie dodatkowe informacje o tym, jakie przedsięwzięcia podjęto

poprzednim okresie przedłużenia, zgodnie z niniejszym artykułem.

1.

Wypełniając zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji, każde Państwo-Strona ma

prawo ubiegać się o pomoc i ją otrzymywać od innych Państw-Stron, w takim zakresie,

w jakim jest to możliwe.

2.

Każde Państwo-Strona zobowiązuje się do ułatwiania wymiany sprzętu, materiałów oraz

informacji naukowych i technicznych dotyczących realizacji niniejszej Konwencji i

ma prawo uczestniczenia w takiej wymianie w możliwie najszerszym zakresie. Państwa-Strony

nie będą nakładać nieuzasadnionych ograniczeń na dostarczanie, w celach humanitarnych,

sprzętu służącego do rozminowywania oraz odpowiedniej informacji technicznej.

3.

Każde Państwo-Strona, które może to uczynić, udzieli pomocy w opiece nad ofiarami

min, w ich rehabilitacji oraz reintegracji społecznej i gospodarczej, a także w realizacji

programów uświadamiających o zagrożeniach powodowanych przez miny. Taka pomoc może

być udzielana, między innymi, poprzez system Narodów Zjednoczonych, międzynarodowe,

regionalne lub krajowe organizacje albo instytucje, Międzynarodowy Komitet Czerwonego

Krzyża, krajowe stowarzyszenia Czerwonego Krzyża oraz Czerwonego Półksiężyca i ich

międzynarodową federację, organizacje pozarządowe, lub w trybie dwustronnym.

4.

Każde Państwo-Strona, mające takie możliwości, udzieli pomocy w rozminowywaniu oraz

w działaniach z tym związanych. Taka pomoc może być udzielana, między innymi, poprzez

system Narodów Zjednoczonych, międzynarodowe lub regionalne organizacje lub instytucje,

organizacje lub instytucje pozarządowe lub w trybie dwustronnym, albo poprzez wnoszenie

wkładu do dobrowolnego Funduszu Powierniczego Narodów Zjednoczonych na rzecz pomocy

w rozminowywaniu lub do innych regionalnych funduszy, które zajmują się rozminowywaniem.

5.

Każde Państwo-Strona, mogące tak postąpić, udzieli pomocy w niszczeniu składowanych

min przeciwpiechotnych.

6.

Każde Państwo-Strona zobowiązuje się udzielić informacji w celu włączenia ich do bazy

danych dotyczącej rozminowywania, utworzonej w ramach systemu Narodów Zjednoczonych,

a zwłaszcza informacji dotyczącej różnych sposobów oraz technik rozminowywania, a

także udostępnić listy ekspertów, agencji eksperckich lub krajowych punktów kontaktowych

zajmujących się problematyką rozminowywania.

7.

Państwa-Strony mogą zwracać się do Organizacji Narodów Zjednoczonych, organizacji

regionalnych, innych Państw-Stron i do innych właściwych organizacji międzyrządowych

lub pozarządowych o pomoc w opracowaniu krajowego programu rozminowywania w celu określenia

między innymi

a)

rozmiaru i zakresu problemu jaki stwarzają miny przeciwpiechotne;

b)

zasobów finansowych, technicznych i ludzkich, wymaganych do realizacji programu;

c)

przewidywanej liczby lat niezbędnych do zniszczenia wszystkich min przeciwpiechotnych

rozmieszczonych na obszarach zaminowanych podlegających jurysdykcji lub kontroli zainteresowanego

Państwa-Strony;

d)

działań uświadamiających zagrożenia stwarzane przez miny w celu zmniejszenia liczby

rannych i zabitych z powodu wybuchów min;

e)

pomocy ofiarom min;

f)

stosunków między rządem zainteresowanego Państwa-Strony, a odpowiednimi podmiotami

rządowymi, międzyrządowymi lub pozarządowymi, które będą uczestniczyć w wykonywaniu

programu.

8.

Każde Państwo-Strona udzielające i otrzymujące pomoc zgodnie z postanowieniami niniejszego

artykułu zobowiązuje się do współpracy w celu zapewnienia pełnego i szybkiego wykonania

uzgodnionych programów pomocy.

1.

Każde Państwo-Strona przedstawi Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych

możliwie najszybciej, a w każdym razie nie później niż 180 dni po wejściu dla tego

Państwa w życie niniejszej Konwencji, sprawozdanie o

a)

krajowych środkach realizacji Konwencji, o których mowa w Artykule 9;

b)

całkowitej liczbie wszystkich składowanych min przeciwpiechotnych, których jest właścicielem

lub które posiada, albo które podlegają jego jurysdykcji lub kontroli, z podziałem

na typy, liczby i, o ile to możliwe, numery partii każdego typu składowanych min przeciwpiechotnych;

c)

rozmieszczeniu wszystkich obszarów zaminowanych, w zakresie w jakim to jest możliwe,

na terenie których stwierdzono lub podejrzewa się obecność min przeciwpiechotnych,

podlegających jego jurysdykcji lub kontroli, przedstawiając możliwie jak najwięcej

informacji o typach i ilości każdego rodzaju min przeciwpiechotnych w każdym obszarze

zaminowanym, a także informacje kiedy zostały tam rozmieszczone;

d)

typach, ilościach oraz, jeśli to możliwe, numerach partii wszystkich min przeciwpiechotnych

zachowanych lub przekazanych na potrzeby prac rozwojowych oraz szkolenia w wykrywaniu

min, rozminowywaniu lub technik niszczenia min, lub przekazanych w celu zniszczenia,

a także o instytucjach upoważnionych przez Państwo-Stronę do zachowania lub przekazywania

min przeciwpiechotnych zgodnie z Artykułem 3;

e)

statusie programów konwersji lub zamknięcia zakładów produkcji min przeciwpiechotnych;

f)

statusie programów niszczenia min przeciwpiechotnych zgodnie z Artykułami 4 i 5, z

podaniem informacji o metodach, które będą użyte w procesie niszczenia, o lokalizacji

wszystkich miejsc niszczenia oraz o standardach bezpieczeństwa i ochrony środowiska,

jakich należy przestrzegać;

g)

typach i ilości wszystkich min przeciwpiechotnych zniszczonych po wejściu w życie

niniejszej Konwencji dla Państwa-Strony, z podziałem na ilość min przeciwpiechotnych

każdego typu, które zostały zniszczone, zgodnie z Artykułem 4 i 5, łącznie z, o ile

to możliwe, numerami partii min przeciwpiechotnych każdego typu, w przypadku niszczenia

zgodnie z Artykułem 4;

h)

właściwościach technicznych każdego typu wyprodukowanych min przeciwpiechotnych, na

ile są znane, a także min, których Państwo-Strona jest obecnie właścicielem lub posiadaczem,

podając, tam gdzie to możliwe, takie kategorie informacji, które mogą ułatwić identyfikację

min przeciwpiechotnych i oczyszczenie z nich terenu; informacje te będą co najmniej

zawierać rozmiar min, rodzaj zapalnika, zawartość materiału wybuchowego, zawartość

metalu, kolorowe zdjęcia fotograficzne oraz inne informacje, które mogą ułatwić rozminowywanie;

oraz

i)

środkach podjętych w celu niezwłocznego i skutecznego ostrzeżenia ludności cywilnej

w odniesieniu do wszystkich obszarów określonych w Artykule 5 ustęp 2.

2.

Państwa-Strony uaktualnią corocznie, obejmując ostatni rok kalendarzowy, informacje

przedkładane zgodnie z niniejszym artykułem, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych, nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku.

3.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże otrzymane sprawozdania

Państwom-Stronom.

1.

Państwa-Strony zgadzają się konsultować się wzajemnie i współpracować ze sobą w zakresie

wdrażania postanowień niniejszej Konwencji i pracować wspólnie w duchu współpracy

w celu ułatwienia zastosowania się przez Państwa-Strony do ich zobowiązań nakładanych

przez Konwencję.

2.

Jeśli jedno lub więcej Państw-Stron pragnie wyjaśnić oraz dąży do rozwiązania kwestii

odnoszących się do przestrzegania postanowień niniejszej Konwencji przez inne Państwo-Stronę,

może przedłożyć temu Państwu-Stronie, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji

Narodów Zjednoczonych, Wniosek o Wyjaśnienie tej sprawy. Wniosek będzie zawierał wszystkie

odpowiednie informacje. Każde Państwo-Strona powstrzyma się od składania bezpodstawnych

Wniosków o Wyjaśnienie, w celu unikania nadużyć. Państwo-Strona otrzymujące Wniosek

o Wyjaśnienie przedstawi w terminie 28 dni, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego

Organizacji Narodów Zjednoczonych, Państwu-Stronie składającemu wniosek wszystkie

informacje, które byłyby pomocne w wyjaśnieniu tej sprawy.

3.

Jeśli składające Wniosek o Wyjaśnienie Państwo-Strona nie otrzyma odpowiedzi za pośrednictwem

Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w powyższym terminie lub

uznaje odpowiedź na ten Wniosek za niezadowalającą, może ono wnieść sprawę za pośrednictwem

Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych pod obrady następnego Spotkania

Państw-Stron. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże wszystkim

Państwom-Stronom ten wniosek z załączonymi wszystkimi odpowiednimi informacjami odnoszącymi

się do Wniosku o Wyjaśnienie. Wszystkie takie informacje zostaną przekazane Państwu-Stronie,

do którego skierowany był Wniosek o Wyjaśnienie. Państwo to będzie miało prawo odpowiedzi.

4.

Do czasu zwołania Spotkania Państw-Stron, każde z Państw-Stron, którego dotyczy przedmiotowa

sprawa, może wystąpić do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych

o podjęcie dobrych usług w celu ułatwienia złożenia wyjaśnień, o które poproszono.

5.

Państwo-Strona, które zwraca się z Wnioskiem o Wyjaśnienie, może zaproponować, za

pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, zwołanie Specjalnego

Spotkania Państw-Stron w celu rozpatrzenia sprawy. Sekretarz Generalny Organizacji

Narodów Zjednoczonych przekaże te propozycję i wszystkie informacje przedstawione

przez zainteresowane Państwa-Strony wszystkim Państwom-Stronom, łącznie z wnioskiem,

aby wskazały, czy popierają zwołanie Specjalnego Spotkania Państw-Stron dla rozpatrzenia

tej sprawy. Jeśli w terminie 14 dni od daty powiadomienia co najmniej 1/3 Państw-Stron

poprze zwołanie takiego Specjalnego Spotkania, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów

Zjednoczonych zwoła Specjalne Spotkanie Państw-Stron, w terminie następnych 14 dni,

Spotkanie uzyska kworum, gdy weźmie w nim udział większość Państw-Stron.

6.

Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne Spotkanie Państw-Stron, w zależności od przypadku,

określi przede wszystkim, czy nadal rozpatrywać sprawę, biorąc pod uwagę wszystkie

informacje przekazane przez zainteresowane Państwa-Strony. Spotkanie Państw-Stron

lub Specjalne Spotkanie Państw-Stron dołoży wszelkich starań, aby podjąć decyzję jednomyślnie.

Jeśli, mimo wszystkich podjętych starań, nie zostanie osiągnięte porozumienie, Spotkanie

podejmie tę decyzję większością głosów Państw-Stron obecnych i biorących udział w

głosowaniu.

7.

Wszystkie Państwa-Strony będą w pełni współpracować ze Spotkaniem Państw-Stron lub

ze Specjalnym Spotkaniem Państw-Stron przy badaniu tej sprawy, co obejmuje też misję

ustalania faktów, działającą zgodnie z ustępem 8.

8.

Jeśli będą niezbędne dalsze wyjaśnienia, Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne Spotkanie

Państw-Stron upoważni do wysłania misji ustalenia faktów i określi jej mandat większością

głosów Państw-Stron obecnych i biorących udział w głosowaniu. Państwo-Strona, otrzymujące

Wniosek o Wyjaśnienie, może w dowolnym czasie zaprosić misję ustalenia faktów na swoje

terytorium. Taka misja nie wymaga upoważnienia w drodze decyzji Spotkania Państw-Stron

lub Specjalnego Spotkania Państw-Stron. Misja złożona maksymalnie z 9 ekspertów wyznaczonych

i zaakceptowanych zgodnie z ustępami 9 i 10, może zbierać dodatkowe informacje na

miejscu domniemanego nieprzestrzegania Konwencji, podlegającemu jurysdykcji lub kontroli

Państwa-Strony, otrzymującego Wniosek o Wyjaśnienie oraz w innych miejscach bezpośrednio

związanych z tą sprawą.

9.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przygotowuje i uaktualnia listę

obejmującą przekazane przez Państwa-Strony nazwiska, obywatelstwa i inne odpowiednie

dane wykwalifikowanych ekspertów i podaje ją do wiadomości wszystkim Państwom-Stronom.

Każdy ekspert, ujęty na tej liście, będzie uznany za wyznaczonego do wszystkich misji

ustalania faktów, chyba że któreś Państwo-Strona oświadczy na piśmie, że nie wyraża

na to zgody. W przypadku braku takiej zgody ekspert ten nie będzie brać udziału w

misjach ustalania faktów na terytorium lub w innym miejscu, podlegającym jurysdykcji

lub kontroli sprzeciwiającego się Państwa-Strony, jeśli ten brak zgody został ogłoszony

przed wyznaczeniem takiego eksperta do udziału w danych misjach.

10.

Po otrzymaniu wniosku Spotkania Państw-Stron lub Specjalnego Spotkania Państw-Stron

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych wyznaczy, po konsultacjach z

Państwem-Stroną, otrzymującym Wniosek o Wyjaśnienie, członków misji, w tym jej szefa.

Do składu misji nie zostaną wyznaczeni obywatele Państwa-Strony wnioskującego o przeprowadzenie

misji ustalania faktów lub którego dotyczy ona bezpośrednio. Członkowie misji ustalania

faktów będą korzystać z przywilejów i immunitetów określonych w Artykule 6 „Konwencji o przywilejach i immunitetach Organizacji Narodów Zjednoczonych”, przyjętej dnia 13 lutego 1946 r.

11.

Po wcześniejszym zawiadomieniu na nie mniej niż 72 godziny członkowie misji ustalania

faktów przybędą niezwłocznie na terytorium Państwa-Strony otrzymującego Wniosek o

Wyjaśnienie. Państwo-Strona, otrzymujące wniosek, podejmie niezbędne kroki administracyjne

w celu przyjęcia, przetransportowania i zapewnienia zakwaterowania misji, a także

będzie odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa misji w maksymalnym zakresie,

w jakim to będzie możliwe, w czasie, kiedy misja będzie się znajdować na terytorium

podlegającym jego kontroli.

12.

Bez uszczerbku dla suwerenności Państwa-Strony, otrzymującego Wniosek o Wyjaśnienie,

misja ustalania faktów może wwieźć na terytorium tego Państwa-Strony niezbędny sprzęt,

który będzie wykorzystany wyłącznie w celu zbierania informacji dotyczących sprawy

domniemanego nieprzestrzegania Konwencji. Przed swoim przybyciem misja taka poinformuje

Państwo-Stronę otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie o rodzaju sprzętu, który zamierza

wykorzystać w ramach misji ustalania faktów.

13.

Państwo-Strona otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie podejmie wszelkie starania, aby zapewnić,

że misja ustalania faktów będzie miała możliwość rozmawiania ze wszystkimi właściwymi

osobami, które mogą dostarczyć informacje, odnoszące się do domniemanego nieprzestrzegania

Konwencji.

14.

Państwo-Strona, otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie, umożliwi misji ustalania faktów

dostęp do wszystkich obszarów i instalacji podlegających jego kontroli, gdzie można

oczekiwać zebrania faktów dotyczących nieprzestrzegania Konwencji. Podlegać to będzie

wszelkim uzgodnieniom, które Państwo-Strona, otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie, uzna

za niezbędne dla

a)

ochrony wrażliwego sprzętu, informacji i obszarów;

b)

ochrony konstytucyjnych zobowiązań, jakie Państwo-Strona, otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie

może mieć w odniesieniu do praw własności, przeszukań i konfiskat lub innych praw

konstytucyjnych; lub

c)

fizycznej ochrony oraz bezpieczeństwa członków misji ustalania faktów.

Państwo-Strona, otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie dokonując takich uzgodnień, podejmie

wszelkie uzasadnione starania, dla wykazania innymi środkami, że przestrzega niniejszej

Konwencji.

15.

Misja ustalania faktów może przebywać na terytorium Państwa-Strony, którego to dotyczy,

nie dłużej niż 14 dni, a w jednym określonym miejscu nie dłużej niż 7 dni, o ile nie

uzgodniono inaczej.

16.

Wszystkie informacje przekazane poufnie i nie związane z przedmiotem misji ustalania

faktów będą traktowane jako poufne.

17.

Misja ustalania faktów przedstawi, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji

Narodów Zjednoczonych, sprawozdanie o wynikach swoich ustaleń na Spotkaniu Państw-Stron

lub Specjalnym Spotkaniu Państw-Stron.

18.

Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne Spotkanie Państw-Stron rozpatrzy wszystkie stosowne

informacje, w tym sprawozdanie złożone przez misję ustalenia faktów i może dodatkowo

przedłożyć Państwu-Stronie, które otrzymało Wniosek o Wyjaśnienie, wniosek o zajęcie

się kwestią nieprzestrzegania Konwencji w wyznaczonym terminie. Państwo-Strona otrzymujące

Wniosek o Wyjaśnienie, złoży sprawozdanie na temat wszystkich działań podjętych w

odpowiedzi na ten wniosek.

19.

Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne Spotkanie Państw-Stron może zalecić zainteresowanym

Państwom-Stronom działania i środki dalszego wyjaśnienia lub rozwiązania badanej sprawy,

włączając w to podjęcie właściwych procedur zgodnie z prawem międzynarodowym. W sytuacji,

gdyby przedmiotową sprawę należało przypisać okolicznościom niekontrolowanym przez

Państwo-Stronę, otrzymujące Wniosek o Wyjaśnienie, Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne

Spotkanie Państw-Stron może zalecić właściwe środki, w tym użycie mechanizmów współpracy,

o których mowa w Artykule 6.

20.

Spotkanie Państw-Stron lub Specjalne Spotkanie Państw-Stron podejmą wszelkie starania,

aby podjąć decyzje, o których mowa w ustępie 18 i 19 jednomyślnie, a jeśli to niemożliwe,

większością 2/3 głosów Państw-Stron obecnych i biorących udział w głosowaniu.

Każde Państwo-Strona podejmie wszelkie właściwe środki prawne, administracyjne i inne,

w tym wprowadzenie sankcji karnych, aby zapobiegać i powstrzymywać wszelką działalność

zabronioną dla Państwa-Strony na podstawie niniejszej Konwencji, która to działalność

byłaby prowadzona na jego terytorium lub na terytorium podlegającym jego jurysdykcji

lub kontroli.

1.

Państwa-Strony będą się konsultować i współpracować ze sobą w celu rozstrzygnięcia

jakiegokolwiek sporu, który może powstać w związku ze stosowaniem lub interpretacją

niniejszej Konwencji. Każde Państwo-Strona może wnieść każdy taki spór pod obrady

Spotkania Państw-Stron.

2.

Spotkanie Państw-Stron może przyczynić się do rozstrzygnięcia sporu wszelkimi środkami,

które uzna za wskazane, w tym oferując swoją misję dobrych usług, wzywając Państw

będące stronami sporu do podjęcia procedury rozstrzygnięcia według ich wyboru, oraz

zalecając ograniczenie czasu trwania każdej uzgodnionej procedury.

3.

Niniejszy artykuł nie narusza postanowień niniejszej Konwencji odnoszących się do

pomocy i wyjaśniania przestrzegania jej postanowień.

1.

Państwa-Strony będą odbywać regularne spotkania w celu rozpatrzenia wszelkich spraw

związanych ze stosowaniem lub wykonywaniem niniejszej Konwencji, w tym dotyczących

a)

funkcjonowania i statusu niniejszej Konwencji;

b)

spraw wynikających ze sprawozdań przedkładanych na mocy postanowień niniejszej Konwencji;

c)

międzynarodowej współpracy i pomocy zgodnie z Artykułem 6;

d)

rozwoju technik oczyszczania terenu z min przeciwpiechotnych;

e)

spraw wnoszonych przez Państwa-Strony zgodnie z Artykułem 8, oraz

f)

decyzji w sprawie wniosków przedkładanych przez Państwa-Strony zgodnie z Artykułem

5.

2.

Pierwsze Spotkanie Państw-Stron zostanie zwołane przez Sekretarza Generalnego Organizacji

Narodów Zjednoczonych w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Konwencji. Następne

spotkania będą zwoływane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych

corocznie, aż do zwołania pierwszej Konferencji Przeglądowej.

3.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zwoła Specjalne Spotkanie Państw-Stron

zgodnie z postanowieniami zawartymi w Artykule 8.

4.

Państwa nie będące stronami niniejszej Konwencji, a także Organizacja Narodów Zjednoczonych,

inne właściwe organizacje i instytucje międzynarodowe, organizacje regionalne, Międzynarodowy

Komitet Czerwonego Krzyża i właściwe organizacje pozarządowe, mogą być zapraszane

do udziału w tych spotkaniach w charakterze obserwatorów zgodnie z przyjętymi Zasadami

Proceduralnymi.

1.

Konferencja Przeglądowa zostanie zwołana przez Sekretarza Generalnego Organizacji

Narodów Zjednoczonych po upływie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej Konwencji.

Następne Konferencje Przeglądowe zostaną zwołane przez Sekretarza Generalnego Organizacji

Narodów Zjednoczonych na wniosek jednego lub więcej Państw-Stron pod warunkiem, że

między Konferencjami Przeglądowymi upłynie co najmniej pięć lat. Wszystkie Państwa-Strony

niniejszej Konwencji będą zaproszone na każdą Konferencję Przeglądową

2.

Celem Konferencji Przeglądowej będzie

a)

dokonanie przeglądu funkcjonowania i statusu niniejszej Konwencji;

b)

rozpatrzenie potrzeby kolejnych Spotkań Państw-Stron, o których mowa w Artykule 11

ustęp 2 i odstępu czasu między spotkaniami;

c)

podjęcie decyzji w sprawie wniosków przedkładanych przez Państwa-Strony, zgodnie z

Artykułem 5; oraz

d)

przyjęcie, w razie potrzeby, wniosków dotyczących wykonania niniejszej Konwencji w

jej sprawozdaniu końcowym.

3.

Państwa niebędące stronami niniejszej Konwencji, a także Organizacja Narodów Zjednoczonych,

inne właściwe organizacje i instytucje międzynarodowe, organizacje regionalne, Międzynarodowy

Komitet Czerwonego Krzyża i właściwe organizacje pozarządowe, mogą być zapraszane

do udziału w każdej Konferencji Przeglądowej w charakterze obserwatorów zgodnie z

przyjętymi Zasadami Proceduralnymi.

1.

W każdej chwili po wejściu w życie niniejszej Konwencji każde Państwo-Strona może

złożyć propozycję zmiany niniejszej Konwencji. Każda propozycja zmiany zostanie przekazana

Depozytariuszowi, który powiadomi o niej wszystkie Państwa-Strony oraz zbierze ich

opinie o potrzebie zwołania Konferencji Poprawkowej w celu rozpatrzenia danej propozycji.

Jeśli większość Państw-Stron powiadomi Depozytariusza, nie później niż 30 dni po zawiadomieniu,

o poparciu dalszego rozpatrywania tej propozycji, Depozytariusz zwoła Konferencję

Poprawkową, na którą będą zaproszone wszystkie Państwa-Strony.

2.

Państwa nie będące stronami niniejszej Konwencji, a także Organizacja Narodów Zjednoczonych,

inne właściwe organizacje i instytucje międzynarodowe, organizacje regionalne, Międzynarodowy

Komitet Czerwonego Krzyża i właściwe organizacje pozarządowe, mogą zostać zaproszone

do udziału w każdej Konferencji Poprawkowej w charakterze obserwatorów zgodnie z ustalonymi

Zasadami Proceduralnymi.

3.

Konferencja Poprawkowa odbędzie się niezwłocznie po Spotkaniu Państw-Stron lub Konferencji

Przeglądowej, chyba że większość Państw-Stron poprosi o jej wcześniejsze zwołanie.

4.

Każda zmiana do niniejszej Konwencji będzie przyjmowana większością 2/3 głosów Państw-Stron

obecnych i biorących udział w głosowaniu na Konferencji Poprawkowej. Depozytariusz

poinformuje Państwa-Strony o każdej poprawce przyjętej w tym trybie.

5.

Zmiana do niniejszej Konwencji wejdzie w życie dla wszystkich Państw-Stron niniejszej

Konwencji, które ją przyjęły, po złożeniu Depozytariuszowi dokumentów o jej przyjęciu

przez większość Państw-Stron. Po tym czasie zmiana będzie wchodzić w życie w stosunku

do pozostałych Państwa-Stron w dniu złożenia dokumentów o jej przyjęciu.

1.

Koszty Spotkań Państw-Stron, Specjalnych Spotkań Państw-Stron, Konferencji Przeglądowych

oraz Konferencji Poprawkowych będą ponoszone przez Państwa-Strony oraz Państwa niebędące

stronami niniejszej Konwencji biorące w nich udział, zgodnie ze skalą składek Organizacji

Narodów Zjednoczonych po jej odpowiednim dostosowaniu.

2.

Koszty poniesione przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie

z Artykułami 7 i 8 oraz koszty misji ustalania faktów będą ponoszone przez Państwa-Strony

zgodnie ze skalą składek Organizacji Narodów Zjednoczonych po jej odpowiednim dostosowaniu.

Niniejsza Konwencja, sporządzona w Oslo w Norwegii 18 września 1997 r., będzie otwarta

do podpisania dla wszystkich państw w Ottawie, w Kanadzie, od dnia 3 grudnia 1997 r.

do dnia 4 grudnia 1997 r. oraz w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym

Jorku od dnia 5 grudnia 1997 r. do jej wejścia w życie.

1.

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa-Sygnatariuszy.

2.

Będzie ona otwarta do przystąpienia dla każdego państwa, które nie podpisało Konwencji.

3.

Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia będą składane

u Depozytariusza.

1.

Niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca, następującego

po miesiącu, w którym zostanie złożony czterdziesty dokument ratyfikacyjny, przyjęcia,

zatwierdzenia lub przystąpienia.

2.

W stosunku do każdego państwa, które składa swój dokument ratyfikacyjny, przyjęcia,

zatwierdzenia lub przystąpienia po dacie złożenia czterdziestego dokumentu ratyfikacyjnego,

przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego

dnia szóstego miesiąca następującego po dacie złożenia przez dane państwo swojego

dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

Każde państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia

oświadczyć, że będzie stosowało tymczasowo Artykuł 1 ustęp 1 niniejszej Konwencji

do czasu jej wejścia w życie.

Postanowienia niniejszej Konwencji nie będą podlegać zastrzeżeniom.

1.

Niniejsza Konwencja będzie zawarta na czas nieokreślony.

2.

Każde Państwo-Strona ma prawo, korzystając ze swojej suwerenności, wypowiedzenia niniejszej

Konwencji. O takim wypowiedzeniu zawiadomi ono wszystkie pozostałe Państwa-Strony,

Depozytariusza oraz Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dokument

wypowiedzenia powinien zawierać pełne wyjaśnienie przyczyn uzasadniających wypowiedzenie.

3.

Wypowiedzenie takie wejdzie w życie po upływie sześciu miesięcy od otrzymania dokumentu

wypowiedzenia przez Depozytariusza. Jeżeli jednak po upływie tego sześciomiesięcznego

okresu Państwo-Strona wypowiadające Konwencję jest zaangażowane w konflikt zbrojny,

takie wypowiedzenie nie wejdzie w życie przed zakończeniem tego konfliktu zbrojnego.

4.

Wypowiedzenie Konwencji przez Państwo-Stronę w żaden sposób nie będzie wpływać na

obowiązek państw dalszego wykonywania zobowiązań przyjętych zgodnie z wszelkimi stosownymi

normami prawa międzynarodowego.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zostaje niniejszym wyznaczony

na Depozytariusza niniejszej Konwencji.

Oryginał niniejszej Konwencji, której teksty w językach angielskim, arabskim, chińskim,

francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są jednakowo autentyczne, składa się do depozytu

Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.