Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pomocy społecznej

Ustawa określa

1)

zadania w zakresie pomocy społecznej;

2)

rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania;

3)

organizację pomocy społecznej;

4)

zasady i tryb postępowania kontrolnego w zakresie pomocy społecznej.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 150a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, organ właściwy prowadzi postępowanie z urzędu.

2.

Przyznając zasiłek stały, organ właściwy rozpatruje sprawę, przyjmując za podstawę

stan faktyczny istniejący w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego.

3.

Zasiłek stały wypłaca się za okres, w którym osoba posiadała prawo do zasiłku stałego.

4.

Osobie, która otrzymała zasiłek stały, o którym mowa w ust. 3, organ właściwy do wypłaty

świadczeń rodzinnych ustala prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 58 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm., jednak nie dłużej niż do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, za który osoba

otrzymała świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje ustalające wysokość

1)

pomocy pieniężnej, o której mowa w art. 78 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 1,

2)

opłaty ponoszonej przez rodziców za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej oraz osoby

pełnoletniej, o której mowa w art. 78 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1

- zachowują moc do czasu wydania decyzji na podstawie przepisów ustawy wymienionej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie

osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one

w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

2.

Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując

w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa, z organizacjami społecznymi i pozarządowymi,

Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi

i prawnymi.

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc decyzje o umorzeniu postępowań w sprawie

przyznania zasiłku stałego, wydane przed dniem 13 listopada 2007 r. w związku z art. 150 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 78 ust. 11 ustawy wymienionej

w art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 78 ust. 11 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Ukończenie przed dniem 1 października 2012 r. studiów podyplomowych, w których programie

uwzględniono minimum programowe dla specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej,

uznaje się za równoznaczne z uzyskaniem przez absolwentów tych studiów specjalizacji

z zakresu organizacji pomocy społecznej.

1.

Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia

niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

2.

Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust.

1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin

oraz ich integracji ze środowiskiem.

3.

Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających

udzielenie pomocy.

4.

Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli

odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z mocą od dnia 1 maja

2010 r.

1.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia warunkowe na prowadzenie domu

pomocy społecznej lub placówki opiekuńczo-wychowawczej zachowują moc, nie dłużej jednak

niż do dnia 31 grudnia 2012 r.

2.

Domy pomocy społecznej oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze, o których mowa w ust.

1, są obowiązane w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do

dostosowania programów naprawczych.

Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w

rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 52 ust. 3 i art. 118 ust.

3 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 52 ust. 3 i art. 118a ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej

jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej,

przysługuje

1)

osobom posiadającym obywatelstwo polskie mającym miejsce zamieszkania i przebywającym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemcom mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

a)

na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w

związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 oraz z 2012 r. poz. 589 i 769), lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony

uzupełniającej,

b)

na podstawie zgody na pobyt tolerowany - w formie schronienia, posiłku, niezbędnego

ubrania oraz zasiłku celowego;

3)

mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członkom ich rodzin w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm., posiadającym prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Prawo do świadczeń w formie interwencji kryzysowej, schronienia, posiłku, niezbędnego

ubrania oraz zasiłku celowego przysługuje cudzoziemcom, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15 oraz art. 53a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

o cudzoziemcach.

Sprawy o wymierzenie kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej

całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym

wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy kontynuuje się według przepisów

dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 4, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 31 grudnia 2010 r.;

2)

art. 1 pkt 22 i 27 oraz art. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2012 r.;

3)

art. 1 pkt 26, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2013 r.;

4)

art. 1 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

całkowita niezdolność do pracy - całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub

II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności

w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych;

2)

dochód dziecka - dochód, do którego zalicza się kwotę otrzymywanej renty wraz z dodatkiem

dla sierot zupełnych, zasiłek pielęgnacyjny, dodatek pielęgnacyjny, otrzymywane alimenty

oraz kwotę odpowiadającą dochodom uzyskiwanym z majątku dziecka;

3)

dochód na osobę w rodzinie - dochód rodziny podzielony przez liczbę osób w rodzinie;

4)

dochód rodziny - sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie;

5

jednostka organizacyjna pomocy społecznej - regionalny ośrodek polityki społecznej,

powiatowe centrum pomocy rodzinie, ośrodek pomocy społecznej, dom pomocy społecznej,

placówkę specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego, ośrodek wsparcia i ośrodek

interwencji kryzysowej;

6)

kontrakt socjalny - pisemną umowę zawartą z osobą ubiegającą się o pomoc, określającą

uprawnienia i zobowiązania stron umowy, w ramach wspólnie podejmowanych działań zmierzających

do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej osoby lub rodziny;

7)

niezdolność do pracy z tytułu wieku - ukończone 60 lat przez kobietę i 65 lat przez

mężczyznę;

8

osoba bezdomna - osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów

o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt

stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także

osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu,

w którym nie ma możliwości zamieszkania;

8

osoba bezdomna - osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów

o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt

stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą

w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości

zamieszkania;

9)

osoba samotna - osobę samotnie gospodarującą, niepozostającą w związku małżeńskim

i nieposiadającą wstępnych ani zstępnych;

10)

osoba samotnie gospodarująca - osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe;

11)

osoba zatrudniona - osobę pozostającą w zatrudnieniu w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

11a)

(uchylony);

12)

praca socjalna - działalność zawodową mającą na celu pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu

lub odzyskiwaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie poprzez pełnienie odpowiednich

ról społecznych oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi;

13)

renta - rentę z polskiego lub zagranicznego systemu ubezpieczeń społecznych, rentę

strukturalną lub rentę socjalną;

14)

rodzina - osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku,

wspólnie zamieszkujące i gospodarujące;

15

średni miesięczny koszt utrzymania w domu pomocy społecznej - kwotę rocznych kosztów

działalności domu wynikającą z utrzymania mieszkańców, z roku poprzedniego, bez kosztów

inwestycyjnych, wydatków bieżących na remonty i zakupy związane z realizacją programu

naprawczego, powiększoną o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy, podzieloną

przez liczbę miejsc, ustaloną jako sumę rzeczywistej liczby mieszkańców w poszczególnych

miesiącach roku poprzedniego, w domu;

16)

świadczenie nienależnie pobrane - świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych

nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub

osobistej;

17

bar mleczny - przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w postaci samoobsługowych,

bezalkoholowych, ogólnodostępnych zakładów masowego żywienia, sprzedających całodziennie

posiłki mleczno-nabiałowo-jarskie.

Podmiotom prowadzącym w dniu 1 maja 2004 r. placówki zapewniające całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, które do

dnia wejścia w życie ustawy nie dostosowały tych placówek do standardów określonych

w art. 68 ust. 4 oraz ust. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1, wojewoda wydaje

zezwolenie na prowadzenie tych placówek na czas określony, nie dłuższy niż do dnia

31 grudnia 2010 r., pod warunkiem spełnienia przez te placówki pozostałych standardów

określonych w art. 68 ust. 1-3, ust. 5 pkt 1 i 2, ust. 5a i 6 oraz art. 68a ustawy,

o której mowa w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 31, 34, 38, 41 i 43 oraz art. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 w zakresie art. 11 ust. 4, pkt 9 lit. b, pkt 16 lit. a i pkt 18 lit.

c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu

1)

ubóstwa;

2)

sieroctwa;

3)

bezdomności;

4)

bezrobocia;

5)

niepełnosprawności;

6)

długotrwałej lub ciężkiej choroby;

7)

przemocy w rodzinie;

7a)

potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi;

8)

potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności;

9)

bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego,

zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych;

10)

(uchylony);

11)

trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status

uchodźcy lub ochronę uzupełniającą;

12)

trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego;

13)

alkoholizmu lub narkomanii;

14)

zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;

15)

klęski żywiołowej lub ekologicznej.

1.

Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom także poprzez udzielenie dotacji przedmiotowej

do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych.

2.

Dotacje przedmiotowe do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych mogą być udzielane

na wniosek przedsiębiorcy, w zakresie określonym w ustawie budżetowej na dany rok.

Podmiot prowadzący placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku jest obowiązany spełnić standardy określone

w art. 68a ustawy, o której mowa w art. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

1.

Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a,

78

1)

osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461

2)

osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316

3)

rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w

rodzinie, zwanej dalej „kryterium dochodowym rodziny”

- przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art.

7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

2.

Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1

i 2, uprawniające do zasiłków okresowego i celowego.

3.

Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie

wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony,

bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną

o

1)

miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2)

składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

3)

kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

4

Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się

1)

jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2)

zasiłku celowego;

3)

pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie

przepisów o systemie oświaty;

4)

wartości świadczenia w naturze;

5)

świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych.

5.

W stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą

1

opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych - za dochód przyjmuje się przychód z tej działalności

pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem należnym określonym

w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych i składkami na ubezpieczenie

zdrowotne określonymi w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, związane z prowadzeniem tej działalności oraz odliczonymi

od dochodu składkami na ubezpieczenia społeczne niezaliczonymi do kosztów uzyskania

przychodów, określonymi w odrębnych przepisach, z tym że dochód ustala się, dzieląc

kwotę dochodu z działalności gospodarczej wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym

za poprzedni rok kalendarzowy przez liczbę miesięcy, w których podatnik prowadził

działalność, a jeżeli nie prowadził działalności, za dochód przyjmuje się kwotę zadeklarowaną

w oświadczeniu tej osoby;

2)

opodatkowaną na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym

od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - za dochód przyjmuje się

kwotę zadeklarowaną w oświadczeniu tej osoby.

6.

W sytuacji gdy podatnik łączy przychody z działalności gospodarczej z innymi przychodami

lub rozlicza się wspólnie z małżonkiem, przez podatek należny, o którym mowa w ust.

5 pkt 1, rozumie się podatek wyliczony w takiej proporcji, w jakiej pozostaje dochód

podatnika z pozarolniczej działalności gospodarczej wynikający z deklaracji podatkowych

do sumy wszystkich wykazanych w nich dochodów.

7

Wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w przypadku prowadzenia

działalności opodatkowanej na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym

od osób fizycznych ustala się na podstawie zaświadczenia wydanego przez naczelnika

właściwego urzędu skarbowego, zawierającego informację o wysokości

1)

przychodu;

2)

kosztów uzyskania przychodu;

3)

różnicy pomiędzy przychodem a kosztami jego uzyskania;

4)

dochodów z innych źródeł niż pozarolnicza działalność gospodarcza w przypadkach, o

których mowa w ust. 6;

5)

odliczonych od dochodu składek na ubezpieczenia społeczne;

6)

należnego podatku;

7)

odliczonych od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne związanych z prowadzeniem

pozarolniczej działalności gospodarczej.

8.

Wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w przypadku prowadzenia

działalności na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym

od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ustala się na podstawie zaświadczenia

wydanego przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego zawierającego informację o

formie opodatkowania oraz na podstawie dowodu opłacenia składek w Zakładzie Ubezpieczeń

Społecznych.

9.

Przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości

194

10.

Dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej i z ha przeliczeniowych oraz z innych

źródeł sumuje się.

11.

W przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku

lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego

pięciokrotnie kwoty

1)

kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej,

2)

kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie

- kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając

od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

12.

W przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu

uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód.

13.

W przypadku uzyskiwania dochodu w walucie obcej, wysokość tego dochodu ustala się

według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji administracyjnej

w sprawie świadczenia z pomocy społecznej.

Wojewoda jest zobowiązany do osiągnięcia standardu zatrudnienia, o którym mowa w art.

127b ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia 1 stycznia 2012 r.

1.

Kryteria dochodowe podlegają weryfikacji co 3 lata, z uwzględnieniem wyniku badań

progu interwencji socjalnej. Badania progu interwencji socjalnej dokonuje instytut

Pracy i Spraw Socjalnych.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalania progu interwencji socjalnej, zakres potrzeb niezbędnych do egzystencji,

minimalny zakres wydatków, okres oraz źródło danych, z jakiego przyjmuje się wysokość

cen towarów i usług, uwzględniając poziom wydatków gospodarstw domowych z i kwintyla

rozkładu dochodów, których wydatki należy uwzględnić w badaniu progu interwencji socjalnej.

3.

W roku, w którym przeprowadza się weryfikację, Rada Ministrów do dnia 15 maja przedstawia

Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

1)

propozycję kwot kryteriów dochodowych;

2)

informację o realizacji świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej za okres od poprzedniej

weryfikacji, obejmującą liczbę świadczeniobiorców, liczbę świadczeń i ogólną kwotę

wydatków na świadczenia.

4.

Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych uzgadnia kryteria dochodowe w

terminie do dnia 15 czerwca danego roku kalendarzowego.

5

Kwota stanowiąca podstawę ustalenia wysokości kwoty minimalnego i maksymalnego świadczenia

pieniężnego na utrzymanie i pokrycie wydatków związanych z nauką języka polskiego

dla cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub

ochronę uzupełniającą, a także maksymalna kwota zasiłku stałego ulegają zmianie w

terminach weryfikacji kryteriów dochodowych o 50% sumy kwot, o które wzrosły kryterium

dochodowe osoby samotnie gospodarującej i kryterium dochodowe na osobę w rodzinie.

6.

Kwota dochodu z 1 ha przeliczeniowego ulega zmianie w terminach weryfikacji kryteriów

dochodowych o 25% sumy kwot, o które wzrosły kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej

i kryterium dochodowe na osobę w rodzinie.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zweryfikowane kryteria

dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust. 5 i 6, do dnia 15 lipca w roku, w którym

przeprowadza się weryfikację.

8.

W przypadku gdy Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych nie uzgodni w

przewidzianym terminie kryteriów dochodowych, Rada Ministrów ustala, nie niższe niż

w przedstawionej propozycji, kryteria dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust.

5 i 6, w drodze rozporządzenia, w terminie do dnia 15 lipca danego roku.

8a.

Zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust. 5 i 6, obowiązują

od dnia 1 października roku, w którym jest przeprowadzana weryfikacja.

9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przedkłada corocznie do dnia

15 kwietnia Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych informację o wysokości

minimum egzystencji ustalonego przez instytut Pracy i Spraw Socjalnych. Jeśli w danym

roku kalendarzowym kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej i kwota

kryterium dochodowego na osobę w rodzinie będzie równa lub niższa niż minimum egzystencji,

Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych może wystąpić do Rady Ministrów

z wnioskiem o zweryfikowanie kwot kryteriów dochodowych. W takim przypadku ust. 1-8

stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ustawy zmienianej w art.

1 oraz art. 107 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8 zachowują moc do czasu wejścia w

życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 oraz art. 107 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1

Przy ustalaniu prawa do zasiłków stałego i okresowego w składzie rodziny nie uwzględnia

się dzieci wychowywanych w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka oraz pełnoletnich

wychowanków rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka, a do dochodu rodziny nie

wlicza się ich dochodów oraz świadczeń na pokrycie kosztów ich utrzymania i dodatków

przyznanych na podstawie przepisów o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

2

Przy ustalaniu prawa do pomocy pieniężnej na usamodzielnienie oraz pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki do dochodu nie wlicza się pomocy pieniężnej, o której mowa

w art. 88 ust. 1.

3.

(uchylony).

4.

Przy ustalaniu wysokości odpłatności za pobyt osoby w domu pomocy społecznej, w składzie

rodziny uwzględnia się innych członków rodziny przebywających w instytucjonalnych

placówkach opieki, jeżeli rodzina ponosi odpłatność za ich pobyt.

1.

W przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń,

ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia

własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania

albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego.

2

Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny,

o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu

trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie

jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej

przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia,

stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych,

robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji

zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia

odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić

podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia

lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

3.

W przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z

pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej

się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń.

W przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną

wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta

lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne

zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych,

wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania

świadczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.

1.

Osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z

pomocy społecznej.

2.

Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej.

Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Pomoc społeczna polega w szczególności na

1)

przyznawaniu i wypłacaniu przewidzianych ustawą świadczeń;

2)

pracy socjalnej;

3)

prowadzeniu i rozwoju niezbędnej infrastruktury socjalnej;

4)

analizie i ocenie zjawisk rodzących zapotrzebowanie na świadczenia z pomocy społecznej;

5)

realizacji zadań wynikających z rozeznanych potrzeb społecznych;

6)

rozwijaniu nowych form pomocy społecznej i samopomocy w ramach zidentyfikowanych potrzeb.

1.

Obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu

terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą.

2.

Gmina i powiat, obowiązane zgodnie z przepisami ustawy do wykonywania zadań pomocy

społecznej, nie mogą odmówić pomocy osobie potrzebującej, mimo istniejącego obowiązku

osób fizycznych lub osób prawnych do zaspokajania jej niezbędnych potrzeb życiowych.

3.

Pomocy nie mogą również odmówić podmioty, którym jednostki samorządu terytorialnego

zleciły realizację zadań, na zasadach określonych w art. 25.

1.

Gmina, powiat i samorząd województwa przygotowują ocenę zasobów pomocy społecznej

w oparciu o analizę lokalnej sytuacji społecznej i demograficznej.

2.

Zasoby, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności infrastrukturę, kadrę, organizacje

pozarządowe i nakłady finansowe na zadania pomocy społecznej bez względu na podmiot

je finansujący i realizujący.

3.

Ocena, o której mowa w ust. 1, obejmuje osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej,

rodzaje ich problemów oraz ich rozkład ilościowy.

4.

Organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego przedstawia co roku do dnia 30

kwietnia odpowiednio radzie gminy, radzie powiatu, a do dnia 30 czerwca sejmikowi

województwa właściwej jednostki samorządu terytorialnego ocenę, o której mowa w ust.

1. Ocena wraz z rekomendacjami jest podstawą do planowania budżetu na rok następny.

1.

Gmina i powiat opracowują strategię rozwiązywania problemów społecznych, a samorząd

województwa strategię w zakresie polityki społecznej.

2.

Strategia, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

diagnozę sytuacji społecznej;

2)

prognozę zmian w zakresie objętym strategią;

3)

określenie

a)

celów strategicznych projektowanych zmian,

b)

kierunków niezbędnych działań,

c)

sposobu realizacji strategii oraz jej ram finansowych,

d)

wskaźników realizacji działań.

1.

Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy

1)

opracowanie i realizacja gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych ze

szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania

problemów alkoholowych i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup

szczególnego ryzyka;

2

sporządzanie, zgodnie z art. 16a, oceny w zakresie pomocy społecznej;

3)

udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym;

4)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych;

5)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych;

6)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków powstałych w wyniku

zdarzenia losowego;

7)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków na świadczenia zdrowotne

osobom bezdomnym oraz innym osobom niemającym dochodu i możliwości uzyskania świadczeń

na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

8)

przyznawanie zasiłków celowych w formie biletu kredytowanego;

9)

opłacanie składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za osobę, która zrezygnuje

z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki

nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi

matką, ojcem lub rodzeństwem;

10)

praca socjalna;

11)

organizowanie i świadczenie usług opiekuńczych, w tym specjalistycznych, w miejscu

zamieszkania, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami

psychicznymi;

12

prowadzenie i zapewnienie miejsc w mieszkaniach chronionych;

13)

(uchylony);

14)

dożywianie dzieci;

15)

sprawienie pogrzebu, w tym osobom bezdomnym;

16)

kierowanie do domu pomocy społecznej i ponoszenie odpłatności za pobyt mieszkańca

gminy w tym domu;

16a)

pomoc osobom mającym trudności w przystosowaniu się do życia po zwolnieniu z zakładu

karnego;

17)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w formie dokumentu elektronicznego, z zastosowaniem systemu teleinformatycznego;

18)

utworzenie i utrzymywanie ośrodka pomocy społecznej, w tym zapewnienie środków na

wynagrodzenia pracowników;

19)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych;

20)

opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

2.

Do zadań własnych gminy należy

1)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków specjalnych celowych;

2)

przyznawanie i wypłacanie pomocy na ekonomiczne usamodzielnienie w formie zasiłków,

pożyczek oraz pomocy w naturze;

3)

prowadzenie i zapewnienie miejsc w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia o

zasięgu gminnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki;

4)

podejmowanie innych zadań z zakresu pomocy społecznej wynikających z rozeznanych potrzeb

gminy, w tym tworzenie i realizacja programów osłonowych;

5)

współpraca z powiatowym urzędem pracy w zakresie upowszechniania ofert pracy oraz

informacji o wolnych miejscach pracy, upowszechniania informacji o usługach poradnictwa

zawodowego i o szkoleniach.

1.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy

1)

(uchylony);

2)

(uchylony);

3)

organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania

dla osób z zaburzeniami psychicznymi;

4)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską

żywiołową lub ekologiczną;

5)

prowadzenie i rozwój infrastruktury środowiskowych domów samopomocy dla osób z zaburzeniami

psychicznymi;

6)

realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej, mających na

celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego

wsparcia;

7)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych, a także udzielanie schronienia, posiłku

oraz niezbędnego ubrania cudzoziemcom, o których mowa w art. 5a;

8)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych, a także udzielanie schronienia, posiłku

i niezbędnego ubrania cudzoziemcom, którzy uzyskali zgodę na pobyt tolerowany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

wypłacanie wynagrodzenia za sprawowanie opieki.

2.

Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 1, zapewnia budżet państwa.

3.

Koszty obsługi zadania, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, wynoszą 1,5% otrzymanej dotacji

celowej na wypłacanie wynagrodzeń za sprawowanie opieki.

Do zadań własnych powiatu należy

1)

opracowanie i realizacja powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

ze szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, wspierania osób niepełnosprawnych

i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup szczególnego ryzyka -

po konsultacji z właściwymi terytorialnie gminami;

2)

prowadzenie specjalistycznego poradnictwa;

3)

(uchylony);

4)

(uchylony);

5)

(uchylony);

6

przyznawanie pomocy pieniężnej na usamodzielnienie oraz na kontynuowanie nauki osobom

opuszczającym domy pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie,

domy dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz schroniska dla nieletnich,

zakłady poprawcze, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, specjalne ośrodki wychowawcze,

młodzieżowe ośrodki socjoterapii zapewniające całodobową opiekę lub młodzieżowe ośrodki

wychowawcze;

7

pomoc w integracji ze środowiskiem osób mających trudności w przystosowaniu się do

życia, młodzieży opuszczającej domy pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych

intelektualnie, domy dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz schroniska

dla nieletnich, zakłady poprawcze, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, specjalne

ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii zapewniające całodobową opiekę

lub młodzieżowe ośrodki wychowawcze, mających braki w przystosowaniu się;

8)

pomoc cudzoziemcom, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub

ochronę uzupełniającą, mającym trudności w integracji ze środowiskiem;

9)

(uchylony);

10)

prowadzenie i rozwój infrastruktury domów pomocy społecznej o zasięgu ponadgminnym

oraz umieszczanie w nich skierowanych osób;

11)

prowadzenie mieszkań chronionych dla osób z terenu więcej niż jednej gminy oraz powiatowych

ośrodków wsparcia, w tym domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, z

wyłączeniem środowiskowych domów samopomocy i innych ośrodków wsparcia dla osób z

zaburzeniami psychicznymi;

12)

prowadzenie ośrodków interwencji kryzysowej;

13)

udzielanie informacji o prawach i uprawnieniach;

14)

szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr pomocy społecznej z terenu powiatu;

15)

doradztwo metodyczne dla kierowników i pracowników jednostek organizacyjnych pomocy

społecznej z terenu powiatu;

16)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb, w tym tworzenie i

realizacja programów osłonowych;

17)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w formie dokumentu elektronicznego, z zastosowaniem systemu teleinformatycznego;

18

sporządzanie, zgodnie z art. 16a, oceny w zakresie pomocy społecznej;

19)

utworzenie i utrzymywanie powiatowego centrum pomocy rodzinie, w tym zapewnienie środków

na wynagrodzenia pracowników.

1.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy

1)

pomoc cudzoziemcom, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub

ochronę uzupełniającą, w zakresie indywidualnego programu integracji, oraz opłacanie

za te osoby składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

2)

prowadzenie i rozwój infrastruktury ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi;

3)

realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej, mających na

celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego

wsparcia;

4)

udzielanie cudzoziemcom, o których mowa w art. 5a, pomocy w zakresie interwencji kryzysowej;

5)

(uchylony);

6)

(uchylony).

2.

Środki na realizację zadań, o których mowa w ust. 1, zapewnia budżet państwa.

3.

(uchylony).

Do zadań samorządu województwa należy

1)

opracowanie, aktualizowanie i realizacja strategii wojewódzkiej w zakresie polityki

społecznej będącej integralną częścią strategii rozwoju województwa obejmującej w

szczególności programy: przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu, wyrównywania szans

osób niepełnosprawnych, pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych, współpracy z organizacjami pozarządowymi - po konsultacji z powiatami;

2)

organizowanie kształcenia, w tym prowadzenie publicznych szkół służb społecznych oraz

szkolenia zawodowego kadr pomocy społecznej;

3)

rozpoznawanie przyczyn ubóstwa oraz opracowywanie regionalnych programów pomocy społecznej

wspierających samorządy lokalne w działaniach na rzecz ograniczania tego zjawiska;

4)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie pomocy społecznej;

5)

organizowanie i prowadzenie regionalnych jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

6)

(uchylony);

7)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w formie dokumentu elektronicznego, z zastosowaniem systemu teleinformatycznego;

8

sporządzanie oceny, o której mowa w art. 16a, na podstawie ocen sporządzonych przez

gminy i powiaty z obszaru województwa, uwzględniającej kwestie i problemy społeczne

wynikające z przyjętej strategii wraz z projektami, o których mowa w pkt 3 i przekazanie

ich właściwemu wojewodzie do dnia 31 lipca każdego roku;

9)

utworzenie i utrzymanie regionalnego ośrodka polityki społecznej, w tym zapewnienie

środków na wynagrodzenia pracowników.

Do zadań wojewody należy

1)

ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego;

2)

stwierdzenie zgodności programów naprawczych w zakresie osiągania standardów w jednostkach

organizacyjnych pomocy społecznej oraz ocena stopnia ich realizacji;

3)

wydawanie i cofanie zezwoleń lub zezwoleń warunkowych na prowadzenie domów pomocy

społecznej oraz wydawanie i cofanie zezwoleń na prowadzenie placówek zapewniających

całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym

wieku, w tym prowadzonych na podstawie przepisów o działalności gospodarczej;

3a)

(uchylony);

4

prowadzenie rejestru domów pomocy społecznej, placówek zapewniających całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w tym prowadzonych

na podstawie przepisów o działalności gospodarczej, placówek zapewniających miejsca

noclegowe oraz jednostek specjalistycznego poradnictwa;

5

koordynowanie działań w zakresie integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej

Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, w szczególności w zakresie wskazania

im miejsca zamieszkania, oraz prowadzenie rejestru zatwierdzonych indywidualnych programów

integracji;

6)

(uchylony);

7)

realizacja lub zlecanie jednostkom samorządu terytorialnego lub podmiotom niepublicznym

zadań wynikających z programów rządowych;

8)

nadzór nad realizacją zadań samorządu gminnego, powiatowego i województwa, w tym nad

jakością działalności jednostek organizacyjnych pomocy społecznej oraz nad jakością

usług, dla których minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określił

standardy, w tym standardy opieki i wychowania, a także nad zgodnością zatrudnienia

pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej z wymaganymi kwalifikacjami;

8a)

(uchylony);

9)

kontrola jakości usług, o których mowa w pkt 8, wykonywanych przez podmioty niepubliczne

na podstawie umowy z organami administracji rządowej i samorządowej;

9a)

kontrola jakości usług, o których mowa w pkt 8, wykonywanych przez domy pomocy społecznej

prowadzone nie na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego przez podmioty

niepubliczne, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-4;

10)

kontrola placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle

chorym lub osobom w podeszłym wieku, w tym prowadzonych na podstawie przepisów o działalności

gospodarczej, w zakresie standardów usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw

tych osób;

11

analiza stanu i skuteczności pomocy społecznej w oparciu o ocenę zasobów pomocy społecznej

przyjętą przez samorząd województwa z uwzględnieniem założeń przewidzianych w strategii;

12)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej ministrowi właściwemu do spraw

zabezpieczenia społecznego, również w formie dokumentu elektronicznego, z zastosowaniem

systemu teleinformatycznego;

13)

realizacja zadań określanych przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

w zakresie utrzymania i rozwoju systemu informatycznego w jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej w województwie oraz współfinansowanie i sprawowanie nadzoru nad

jego funkcjonowaniem;

14)

finansowe wspieranie programów w określonym przez wojewodę obszarze pomocy społecznej,

realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego lub podmioty uprawnione, o

których mowa w art. 25 ust. 1; do wyboru programów stosuje się odpowiednio art. 25,

2628-35

15

koordynowanie, w ramach systemu pomocy społecznej, działań w zakresie zapobiegania

handlowi ludźmi oraz wsparcia udzielanego ofiarom handlu ludźmi.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy

1)

tworzenie koncepcji i określanie kierunków rozwoju w obszarze pomocy społecznej;

2)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz w obszarze pomocy społecznej;

3)

monitorowanie standardów, o których mowa w art. 22 pkt 8;

4)

analiza skuteczności pomocy społecznej;

5)

inspirowanie i promowanie nowych form i metod działania, a także szkolenie kadr;

6)

nadzór merytoryczny nad szkoleniem w zakresie organizacji pomocy społecznej i specjalizacji

w zawodzie pracownik socjalny;

7)

opracowywanie i finansowanie programów osłonowych;

7a)

finansowe wspieranie programów w określonym przez ministra obszarze pomocy społecznej,

realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego lub podmioty uprawnione, o

których mowa w art. 25 ust. 1;

8)

(uchylony);

9)

określanie zadań administracji publicznej w zakresie utrzymania i rozwoju systemu

informatycznego w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej w województwach, przekazywanie

środków na współfinansowanie oraz sprawowanie nadzoru nad funkcjonowaniem tego systemu;

10)

współdziałanie z organizacjami pozarządowymi.

1a

Do wyboru programów, o których mowa w ust. 1 pkt 7a, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, z późn. zm..

1b.

Minister może dokonywać kontroli i oceny realizacji programów, które wspiera finansowo.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób funkcjonowania jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, standardy dla poszczególnych

rodzajów usług, kwalifikacje osób wykonujących te usługi oraz termin dostosowania

do wymaganych standardów, uwzględniając zakres usług, miejsce i sposób ich realizacji

oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających z usług;

2)

standardy działalności zawodowej w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej,

uwzględniając aspekty etyczne tej działalności i konieczność zapewnienia wysokiej

jakości działań;

3)

tryb kierowania i przyjmowania do jednostek organizacyjnych pomocy społecznej prowadzonych

w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej, warunki i tryb ustalania

i pobierania odpłatności, jak również warunki całkowitego lub częściowego zwalniania

z odpłatności za pobyt w tych jednostkach i korzystanie z ich usług, uwzględniając

sytuację materialną kierowanych osób.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw informatyzacji, określi, w drodze rozporządzenia

1)

opis systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 17, art. 19

pkt 17, art. 21 pkt 7 i art. 22 pkt 12, stosowanych w jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej, zawierający strukturę systemu, wymaganą minimalną funkcjonalność

systemu oraz zakres komunikacji między elementami struktury systemu, w tym zestawienie

struktur dokumentów elektronicznych, formatów danych oraz protokołów komunikacyjnych

i szyfrujących, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm.,

2)

wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa, wydajności i rozwoju systemu,

3)

sposób postępowania w zakresie stwierdzania zgodności oprogramowania z opisem systemu

- mając na uwadze zapewnienie jednorodności zakresu i rodzaju danych, która umożliwi

ich scalanie w zbiór centralny, a także zachowanie zgodności z minimalnymi wymaganiami

i sposobem stwierdzania zgodności oprogramowania, określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

4.

W przypadku gdy realizacja zadań określonych w ustawie jest związana z przekazywaniem

informacji za pomocą systemu teleinformatycznego, minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego nieodpłatnie udostępni podmiotom obowiązanym do przekazywania informacji

na podstawie niniejszej ustawy oprogramowanie, które jest zgodne z wymaganiami określonymi

przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3.

4a.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może utworzyć rejestr centralny

obejmujący dane dotyczące jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, a także dane

dotyczące osób i rodzin, którym udzielono świadczeń pomocy społecznej, oraz form udzielonej

pomocy społecznej, gromadzone przez jednostki organizacyjne pomocy społecznej na podstawie

przepisów ustawy, oraz może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach

o ochronie danych osobowych. Jednostki organizacyjne pomocy społecznej przekazują

dane do rejestru centralnego, wykorzystując oprogramowanie, o którym w mowa w ust.

4.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, realizując zadania określone

w ustawie związane z przekazywaniem informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

uwzględnia zasadę równego traktowania wszystkich powszechnie użytkowanych w kraju

systemów operacyjnych oraz uwzględnia potrzebę umożliwienia wszystkim podmiotom obowiązanym

do przechowywania informacji w formie dokumentu elektronicznego, stosowania oprogramowania

dostosowanego do używanych systemów informatycznych bez konieczności ponoszenia dodatkowych

kosztów licencyjnych.

1.

Rada Ministrów może przyjąć rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę

poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki realizacji programu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia efektywności rządowego

programu pomocy społecznej.

1

Organy administracji rządowej i samorządowej, zwane dalej „organami”, mogą zlecać

realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie

lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom pozarządowym, o których

mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy, prowadzącym działalność w

zakresie pomocy społecznej, zwanych dalej „podmiotami uprawnionymi”.

2

Zlecanie realizacji zadań z zakresu pomocy społecznej nie może obejmować

1)

ustalania uprawnień do świadczeń, w tym przeprowadzania rodzinnych wywiadów środowiskowych;

2)

opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne;

3)

wypłaty świadczeń pieniężnych.

3.

(uchylony).

4.

Zlecenie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej odbywa się po uprzednim przeprowadzeniu

konkursu ofert.

5

Do zlecania zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 19, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2010 r.;

2)

art. 3 pkt 2 i art. 11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Świadczeniami z pomocy społecznej są

1)

świadczenia pieniężne

a)

zasiłek stały,

b)

zasiłek okresowy,

c)

zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy,

d)

zasiłek i pożyczka na ekonomiczne usamodzielnienie,

e)

(uchylona),

f)

pomoc na usamodzielnienie oraz na kontynuowanie nauki,

g)

świadczenie pieniężne na utrzymanie i pokrycie wydatków związanych z nauką języka

polskiego dla cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy

lub ochronę uzupełniającą,

h)

wynagrodzenie należne opiekunowi z tytułu sprawowania opieki przyznane przez sąd;

2)

świadczenia niepieniężne

a)

praca socjalna,

b)

bilet kredytowany,

c)

składki na ubezpieczenie zdrowotne,

d)

składki na ubezpieczenia społeczne,

e)

pomoc rzeczowa, w tym na ekonomiczne usamodzielnienie,

f)

sprawienie pogrzebu,

g)

poradnictwo specjalistyczne,

h)

interwencja kryzysowa,

i)

schronienie,

j)

posiłek,

k)

niezbędne ubranie,

l)

usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania, w ośrodkach wsparcia oraz w rodzinnych domach

pomocy,

m)

specjalistyczne usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania oraz w ośrodkach wsparcia,

n)

mieszkanie chronione,

o)

pobyt i usługi w domu pomocy społecznej,

p)

(uchylona),

q)

pomoc w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym,

pomoc w uzyskaniu zatrudnienia, pomoc na zagospodarowanie - w formie rzeczowej dla

osób usamodzielnianych,

r)

(uchylona).

1.

Zasiłek stały przysługuje

1)

pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub

całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej;

2)

pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub

całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie

są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

2.

Zasiłek stały ustala się w wysokości

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby

samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być

wyższa niż 418

2)

w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie

a dochodem na osobę w rodzinie.

3.

Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

4.

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego

lub dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla

bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, zasiłek stały nie

przysługuje.

5.

Osobę przebywającą w domu pomocy społecznej lub ubiegającą się o przyjęcie do niego

uznaje się za osobę samotnie gospodarującą, jeżeli przed przyjęciem do domu pomocy

społecznej lub rozpoczęciem oczekiwania na miejsce w takim domu była uprawniona do

zasiłku stałego.

1.

Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność,

bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów

zabezpieczenia społecznego

1)

osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej;

2)

rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.

2.

Zasiłek okresowy ustala się

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium

dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku

nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2)

w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem

tej rodziny.

3.

Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy

między

1)

kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

4.

Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.

4a

W przypadku podjęcia zatrudnienia przez osobę objętą kontraktem socjalnym pobierającą

zasiłek okresowy, może być on wypłacany nadal niezależnie od dochodu, do dnia wynikającego

z decyzji przyznającej zasiłek okresowy, nie dłużej jednak niż do 2 miesięcy od dnia,

w którym osoba została zatrudniona.

4b

Zasiłek okresowy jest wypłacany niezależnie od dochodu w sytuacji określonej w ust.

4a nie częściej niż raz na 2 lata.

5.

Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej

na podstawie okoliczności sprawy.

6.

Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego,

o których mowa w ust. 2 i 3.

1.

W celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.

2.

Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów

zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku

domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

3.

Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń

na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

4.

Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego.

1.

Zasiłek celowy może być przyznany również w celu realizacji postanowień kontraktu

socjalnego.

2.

Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1, może być wypłacany niezależnie od dochodu,

przez okres do 2 miesięcy od dnia, w którym osoba objęta kontraktem socjalnym, w trakcie

jego realizacji, stała się osobą zatrudnioną.

1.

Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty

w wyniku zdarzenia losowego.

2.

Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty

w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej.

3.

Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu

i może nie podlegać zwrotowi.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających

kryterium dochodowe może być przyznany

1)

specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;

2)

zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub

całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

1.

Za osobę, która zrezygnuje z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej,

osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie

niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, ośrodek pomocy społecznej opłaca

składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty kryterium dochodowego na osobę

w rodzinie, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby opiekującej się nie przekracza

150% kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i osoba opiekująca się nie podlega

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów lub nie otrzymuje

emerytury albo renty. Dotyczy to również osób, które w związku z koniecznością sprawowania

opieki pozostają na bezpłatnym urlopie.

2.

Przez ojca i matkę, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć również ojca i matkę

współmałżonka.

3.

Konieczność sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad osobami, o których mowa

w ust. 1, stwierdza lekarz ubezpieczenia zdrowotnego w zaświadczeniu wydanym nie wcześniej

niż na 14 dni przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia.

4.

Składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w wysokości określonej przepisami o

systemie ubezpieczeń społecznych jest opłacana przez okres sprawowania opieki.

5

Składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie przysługuje osobie, która

1)

w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia ukończyła 50 lat i nie posiada okresu

ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego co najmniej 10 lat;

2)

posiada okres ubezpieczenia (składkowy i nieskładkowy) wynoszący 20 lat w przypadku

kobiet i 25 lat w przypadku mężczyzn.

6.

Przy ustalaniu okresu ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 5, okresy nieskładkowe ustala

się w wymiarze nieprzekraczającym jednej trzeciej udowodnionych okresów składkowych.

1.

Osobie albo rodzinie gmina może przyznać pomoc w formie pieniężnej lub rzeczowej,

w celu ekonomicznego usamodzielnienia.

2.

Pomoc w formie pieniężnej w celu ekonomicznego usamodzielnienia może być przyznana

w formie jednorazowego zasiłku celowego lub nieoprocentowanej pożyczki.

3.

Warunki udzielenia i spłaty pożyczki oraz jej zabezpieczenie określa się w umowie

z gminą.

4.

Pożyczka może być umorzona w całości lub w części, jeżeli przyczyni się to do szybszego

osiągnięcia celów pomocy społecznej.

5.

Pomoc w formie rzeczowej w celu ekonomicznego usamodzielnienia następuje przez udostępnienie

maszyn i narzędzi pracy stwarzających możliwość zorganizowania własnego warsztatu

pracy oraz urządzeń ułatwiających pracę niepełnosprawnym.

6.

Przedmioty, o których mowa w ust. 5, są udostępniane na podstawie umowy użyczenia.

7.

Podstawą odmowy przyznania albo ograniczenia rozmiarów pomocy na ekonomiczne usamodzielnienie

może być uchylanie się przez osobę lub rodzinę ubiegającą się o pomoc od podjęcia

odpowiedniej pracy w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

8.

Pomoc w celu ekonomicznego usamodzielnienia nie przysługuje, jeżeli osoba lub rodzina

ubiegająca się otrzymała już pomoc na ten cel z innego źródła.

9.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-8, gmina współdziała z powiatowym urzędem pracy.

10.

Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb przyznawania

i zwrotu zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie.

Sprawienie pogrzebu odbywa się w sposób ustalony przez gminę, zgodnie z wyznaniem

zmarłego.

1.

Praca socjalna świadczona jest na rzecz poprawy funkcjonowania osób i rodzin w ich

środowisku społecznym. Praca socjalna prowadzona jest

1)

z osobami i rodzinami w celu rozwinięcia lub wzmocnienia ich aktywności i samodzielności

życiowej;

2)

ze społecznością lokalną w celu zapewnienia współpracy i koordynacji działań instytucji

i organizacji istotnych dla zaspokajania potrzeb członków społeczności.

2.

Praca socjalna może być prowadzona w oparciu o kontrakt socjalny.

3.

W pracy socjalnej wykorzystuje się właściwe tej działalności metody i techniki, stosowane

z poszanowaniem godności osoby i jej prawa do samostanowienia.

4.

Praca socjalna świadczona jest osobom i rodzinom bez względu na posiadany dochód.

1.

Poradnictwo specjalistyczne, w szczególności prawne, psychologiczne i rodzinne, jest

świadczone osobom i rodzinom, które mają trudności lub wykazują potrzebę wsparcia

w rozwiązywaniu swoich problemów życiowych, bez względu na posiadany dochód.

2.

Poradnictwo prawne realizuje się przez udzielanie informacji o obowiązujących przepisach

z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, zabezpieczenia społecznego, ochrony praw lokatorów.

3.

Poradnictwo psychologiczne realizuje się przez procesy diagnozowania, profilaktyki

i terapii.

4

Poradnictwo rodzinne obejmuje problemy funkcjonowania rodziny, w tym problemy opieki

nad osobą niepełnosprawną, a także terapię rodzinną.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr jednostek specjalistycznego poradnictwa.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

1.

interwencja kryzysowa stanowi zespół interdyscyplinarnych działań podejmowanych na

rzecz osób i rodzin będących w stanie kryzysu. Celem interwencji kryzysowej jest przywrócenie

równowagi psychicznej i umiejętności samodzielnego radzenia sobie, a dzięki temu zapobieganie

przejściu reakcji kryzysowej w stan chronicznej niewydolności psychospołecznej.

2.

interwencją kryzysową obejmuje się osoby i rodziny bez względu na posiadany dochód.

3.

W ramach interwencji kryzysowej udziela się natychmiastowej specjalistycznej pomocy

psychologicznej, a w zależności od potrzeb - poradnictwa socjalnego lub prawnego,

w sytuacjach uzasadnionych - schronienia do 3 miesięcy.

3a.

Cudzoziemcom, o których mowa w art. 5a, można udzielić schronienia na okres zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 i art. 53a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

4.

Matki z małoletnimi dziećmi oraz kobiety w ciąży dotknięte przemocą lub znajdujące

się w innej sytuacji kryzysowej mogą w ramach interwencji kryzysowej znaleźć schronienie

i wsparcie w domach dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Do tych domów

mogą być również przyjmowani ojcowie z małoletnimi dziećmi albo inne osoby sprawujące

opiekę prawną nad dziećmi.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standard obowiązujących podstawowych usług świadczonych przez domy dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży oraz tryb kierowania i przyjmowania do takich domów, uwzględniając

możliwości odizolowania ubiegających się o pomoc osób od sprawcy przemocy i przezwyciężenia

sytuacji kryzysowej.

1.

Osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest

tego pozbawiona.

2.

Udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego

w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych.

3.

Przyznanie niezbędnego ubrania następuje przez dostarczenie osobie potrzebującej bielizny,

odzieży i obuwia odpowiednich do jej indywidualnych właściwości oraz pory roku.

4.

Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje

osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić.

5.

Pomoc, o której mowa w ust. 4, przyznana dzieciom i młodzieży w okresie nauki w szkole

może być realizowana w formie zakupu posiłków.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek zapewniających miejsca noclegowe.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

1.

Osoba bezdomna może zostać objęta indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności,

polegającym na wspieraniu osoby bezdomnej w rozwiązywaniu jej problemów życiowych,

w szczególności rodzinnych i mieszkaniowych, oraz pomocy w uzyskaniu zatrudnienia.

2.

indywidualny program wychodzenia z bezdomności jest opracowywany przez pracownika

socjalnego ośrodka pomocy społecznej wraz z osobą bezdomną i podlega zatwierdzeniu

przez kierownika ośrodka.

3.

Jeżeli osoba bezdomna przebywa w schronisku lub domu dla bezdomnych, indywidualny

program wychodzenia z bezdomności może być opracowany przez pracownika socjalnego

zatrudnionego w tej placówce, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Realizatorem indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności w przypadku, o którym

mowa w ust. 3, jest schronisko lub dom dla bezdomnych.

5.

Jeżeli indywidualny program wychodzenia z bezdomności wykracza poza będące w dyspozycji

placówki środki pomocy lub zachodzi konieczność objęcia osoby bezdomnej ubezpieczeniem

zdrowotnym, podlega on zatwierdzeniu przez kierownika ośrodka pomocy społecznej. W

takim przypadku w programie wskazuje się podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych

postanowień programu.

6.

indywidualny program wychodzenia z bezdomności powinien uwzględniać sytuację osoby

bezdomnej oraz zapewniać szczególne wspieranie osobie aktywnie uczestniczącej w wychodzeniu

z bezdomności.

7.

indywidualny program wychodzenia z bezdomności, stosownie do potrzeb osoby bezdomnej,

może uwzględniać wszelkie środki pomocy, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej

realizujący program.

8.

Za osobę bezdomną objętą indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności ośrodek

pomocy społecznej opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych

w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

1.

Osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych

osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych

usług opiekuńczych.

2.

Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również

osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący

małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

3.

Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę

higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie

kontaktów z otoczeniem.

4.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb

wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze

specjalistycznym przygotowaniem zawodowym.

5.

Ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres

i miejsce świadczenia.

6.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności

za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych

usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki

częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje specjalistycznych usług

opiekuńczych i kwalifikacje osób świadczących te usługi oraz warunki i tryb ustalania

i pobierania opłat za specjalistyczne usługi opiekuńcze świadczone osobom z zaburzeniami

psychicznymi, jak również warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia z tych opłat,

ze względu na szczególne potrzeby osób korzystających z usług, uwzględniając sytuację

materialną tych osób.

1.

Osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej

opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi

opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia.

2.

Ośrodek wsparcia jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej dziennego pobytu.

3.

W ośrodku wsparcia mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu.

4

Ośrodkiem wsparcia, o którym mowa w ust. 1-3, może być ośrodek wsparcia dla osób z

zaburzeniami psychicznymi, dzienny dom pomocy, dom dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, schronisko i dom dla bezdomnych oraz klub samopomocy.

1.

Ośrodkami wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi są: środowiskowy dom samopomocy

lub klub samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi, zwanych dalej „uczestnikami”,

które w wyniku upośledzenia niektórych funkcji organizmu lub zdolności adaptacyjnych

wymagają pomocy do życia w środowisku rodzinnym i społecznym, w szczególności w celu

zwiększania zaradności i samodzielności życiowej, a także ich integracji społecznej.

2.

Środowiskowy dom samopomocy świadczy usługi w ramach indywidualnych lub zespołowych

treningów samoobsługi i treningów umiejętności społecznych, polegających na nauce,

rozwijaniu lub podtrzymywaniu umiejętności w zakresie czynności dnia codziennego i

funkcjonowania w życiu społecznym.

3

Okres korzystania z miejsca całodobowego pobytu w środowiskowym domu samopomocy nie

może być jednorazowo dłuższy niż 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do 6 miesięcy

w uzasadnionych przypadkach, przy czym maksymalny okres pobytu całodobowego osoby

w roku kalendarzowym nie może być dłuższy niż 8 miesięcy.

4.

Zakres usług świadczonych w klubach samopomocy ustala właściwy organ jednostki samorządu

terytorialnego prowadzącej klub samopomocy w uzgodnieniu z wojewodą.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób funkcjonowania środowiskowych domów samopomocy,

2)

tryb kierowania i przyjmowania do środowiskowych domów samopomocy,

3)

kwalifikacje osób świadczących usługi,

4)

standardy usług świadczonych przez środowiskowe domy samopomocy,

5)

termin dostosowania środowiskowych domów samopomocy do wymaganych standardów

- uwzględniając potrzeby i możliwości psychofizyczne osób kierowanych do środowiskowych

domów samopomocy, a także konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych domów.

1.

Odpłatność miesięczną za usługi świadczone w ośrodkach wsparcia osobom z zaburzeniami

psychicznymi, ustala się w wysokości 5% kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej

lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej

lub dochód na osobę w rodzinie przekracza kwotę 250% odpowiedniego kryterium dochodowego,

o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2.

2.

Korzystanie z usług klubów samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi jest nieodpłatne.

3.

Odpłatność za usługi całodobowe w ośrodkach wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi

ustala się w wysokości 70% dochodu osoby korzystającej z usług, proporcjonalnie do

okresu jej pobytu.

4.

Odpłatność, o której mowa w ust. 1 i 3, nie może być wyższa niż średnia miesięczna

kwota dotacji na jednego uczestnika, o której mowa w art. 51c ust. 3, wyliczona dla

ośrodka wsparcia, w którym osoba przebywa.

5.

Decyzję o skierowaniu do ośrodka wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi i decyzję

ustalającą odpłatność za korzystanie z usług w tych ośrodkach wydaje właściwy organ

jednostki samorządu terytorialnego prowadzącej lub zlecającej prowadzenie ośrodka

wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi.

6.

Organ, o którym mowa w ust. 5, może zwolnić osoby zobowiązane do odpłatności za usługi

w ośrodkach wsparcia, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej odpłatności.

Przepis art. 64 stosuje się odpowiednio.

7.

Dochody z tytułu odpłatności za usługi świadczone w ośrodkach wsparcia dla osób z

zaburzeniami psychicznymi stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego może, w uzgodnieniu z wojewodą, utworzyć ośrodek

wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi lub uruchomić nowe miejsca w takim ośrodku,

z uwzględnieniem możliwości ich sfinansowania ze środków budżetu państwa.

2.

Miesięczną kwotę dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia

ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi ustala wojewoda jako iloczyn

aktualnej liczby osób korzystających z usług w tych ośrodkach oraz średniej miesięcznej

wojewódzkiej kwoty dotacji na jednego uczestnika, nie wyższą jednak niż średnia miesięczna

kwota dotacji wyliczona dla województwa.

3.

Wojewoda corocznie ustala średnią miesięczną wojewódzką kwotę dotacji na jednego uczestnika

odrębnie dla środowiskowych domów samopomocy, klubów samopomocy dla osób z zaburzeniami

psychicznymi, nie wyższą jednak niż średnia miesięczna kwota dotacji wyliczona dla

województwa.

4.

Kwota dotacji ustalana zgodnie z ust. 2 może być zwiększona, nie więcej jednak niż

o 20%, w zależności od liczby uczestników oraz zakresu, jakości i rodzaju świadczonych

usług.

1

W przypadku braku możliwości zapewnienia usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania

osoba wymagająca z powodu wieku lub niepełnosprawności pomocy innych osób może korzystać

z usług opiekuńczych i bytowych w formie rodzinnego domu pomocy.

2

Rodzinny dom pomocy stanowi formę usług opiekuńczych i bytowych świadczonych całodobowo

przez osobę fizyczną lub organizację pożytku publicznego dla nie mniej niż trzech

i nie więcej niż ośmiu zamieszkujących wspólnie osób wymagających z powodu wieku lub

niepełnosprawności wsparcia w tej formie.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standardy, rodzaj i zakres usług bytowych i opiekuńczych świadczonych przez rodzinny

dom pomocy, warunki kierowania, odpłatności i nadzoru nad rodzinnymi domami pomocy,

kierując się potrzebą zapewnienia właściwej opieki osobom umieszczonym w rodzinnym

domu pomocy.

1

Osobie, która ze względu na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę

potrzebuje wsparcia w funkcjonowaniu w codziennym życiu, ale nie wymaga usług w zakresie

świadczonym przez jednostkę całodobowej opieki, w szczególności osobie z zaburzeniami

psychicznymi, osobie opuszczającej pieczę zastępczą w rozumieniu przepisów o wspieraniu

rodziny i systemie pieczy zastępczej, młodzieżowy ośrodek wychowawczy, zakład dla

nieletnich, a także cudzoziemcowi, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status

uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, może być przyznany pobyt w mieszkaniu chronionym.

2.

Mieszkanie chronione jest formą pomocy społecznej przygotowującą osoby tam przebywające,

pod opieką specjalistów, do prowadzenia samodzielnego życia lub zastępującą pobyt

w placówce zapewniającej całodobową opiekę. Mieszkanie chronione zapewnia warunki

samodzielnego funkcjonowania w środowisku, w integracji ze społecznością lokalną.

3.

Mieszkanie chronione może być prowadzone przez każdą jednostkę organizacyjną pomocy

społecznej lub organizację pożytku publicznego.

4

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaj i zakres wsparcia świadczonego w mieszkaniach chronionych, warunki kierowania

i pobytu w mieszkaniach chronionych, kierując się potrzebą zapewnienia właściwego

wsparcia osobom kierowanym do mieszkania chronionego.

1

Wynagrodzenie za sprawowanie opieki wypłaca się w wysokości ustalonej przez sąd. Wynagrodzenie

to obliczone w stosunku miesięcznym nie może przekraczać 1/10 przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłoszonego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za okres poprzedzający dzień przyznania wynagrodzenia.

2

Udzielenie świadczeń w postaci wynagrodzenia za sprawowanie opieki nie wymaga przeprowadzenia

rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz wydania decyzji administracyjnej.

1.

Osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności,

niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić

niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w

domu pomocy społecznej.

2.

Osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego

typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem

ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby

lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

2a.

W przypadku gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej

danego typu zlokalizowanym najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi

ponad 3 miesiące, osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się na jej wniosek do domu

pomocy społecznej tego samego typu zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania

osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy

niż 3 miesiące.

3.

Osoba wymagająca wzmożonej opieki medycznej kierowana jest przez starostę do zakładu

opiekuńczo-leczniczego lub placówki pielęgnacyjno-opiekuńczej.

4.

W przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy

nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają

swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do

zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna - prokuratora.

1.

Dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne

na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych

potrzeb osób w nim przebywających, zwanych dalej „mieszkańcami domu”.

2.

Organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia

w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców

domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności.

3.

Dom pomocy społecznej może również świadczyć usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi

opiekuńcze dla osób w nim niezamieszkujących.

Domy pomocy społecznej, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się

na następujące typy domów, dla

1)

osób w podeszłym wieku;

2)

osób przewlekle somatycznie chorych;

3)

osób przewlekle psychicznie chorych;

4)

dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie;

5)

dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie;

6)

osób niepełnosprawnych fizycznie.

1.

Dom pomocy społecznej może być prowadzony w jednym budynku łącznie dla

1)

osób w podeszłym wieku oraz osób przewlekle somatycznie chorych;

2)

osób przewlekle somatycznie chorych oraz osób niepełnosprawnych fizycznie;

3)

osób w podeszłym wieku oraz osób niepełnosprawnych fizycznie;

4)

osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie oraz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych

intelektualnie.

2.

Typy domów pomocy społecznej mogą być łączone w inny sposób niż określony w ust. 1,

pod warunkiem usytuowania każdego z nich w odrębnym budynku.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, dom pomocy społecznej świadczy usługi

na poziomie obowiązującego standardu odpowiednio dla każdego typu domu.

1.

Domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody

1)

jednostki samorządu terytorialnego;

2)

Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje

i stowarzyszenia;

3)

inne osoby prawne;

4)

osoby fizyczne.

2.

Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje wojewoda właściwy ze względu

na położenie domu.

3

Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, jeżeli podmiot o

nie występujący

1)

spełnia warunki określone w niniejszej ustawie;

2)

spełnia standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2;

3)

złoży wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej.

3a

Wniosek o zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej zawiera

1)

nazwę podmiotu, jego siedzibę i adres, a w przypadku osoby fizycznej także dane osobowe

(imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, o ile osoba taki posiada);

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności

Gospodarczej albo wskazanie dokumentu określającego status prawny podmiotu;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

numer identyfikacyjny REGON;

5)

nazwę, adres i typ domu pomocy społecznej;

6)

liczbę miejsc przeznaczonych dla mieszkańców domu;

7)

strukturę zatrudnienia i zakres świadczonych usług przez poszczególne grupy personelu.

3b

Do wniosku o zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej należy dołączyć

1)

kopię dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany

dom;

2)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych odrębnymi przepisami;

3)

regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt;

4)

w przypadku podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4

a)

dokumenty potwierdzające status prawny podmiotu, w przypadku gdy nie podlega wpisowi

do rejestru przedsiębiorców lub zgłoszeniu do Centralnej Ewidencji i informacji o

Działalności Gospodarczej,

b)

informację o sposobie finansowania domu,

c)

zaświadczenie, że osoba, która będzie kierowała domem jest zdolna ze względu na stan

zdrowia do kierowania domem,

d)

zaświadczenie albo oświadczenie o niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego

i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz

e)

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie

osoby, która będzie kierowała domem.

3c

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3b pkt 4 lit. d i e, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Zezwolenie wydaje się po przeprowadzeniu wizytacji obiektu, w którym usytuowany jest

dom pomocy społecznej.

5.

Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje się na czas nieokreślony.

6.

Wojewoda prowadzi rejestr domów pomocy społecznej. Wojewoda corocznie, do dnia 30

czerwca, ogłasza rejestr domów pomocy społecznej w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

Bez zgody wojewody właściwe organy samorządu województwa, powiatu i miasta na prawach

powiatu nie mogą zmienić przeznaczenia oraz typu domu pomocy społecznej i ośrodka

wsparcia.

8

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej i obowiązujący standard

podstawowych usług świadczonych przez domy pomocy społecznej,

2)

wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej,

3)

tryb kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu pomocy społecznej

- uwzględniając indywidualne potrzeby i możliwości psychofizyczne mieszkańców domów

oraz osób kierowanych do domów pomocy społecznej.

1

Jeżeli podmiot, któremu wydano zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej

1)

przestał spełniać warunki określone w niniejszej ustawie,

2)

przestał spełniać standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2,

3)

nie przedstawi na żądanie wojewody w wyznaczonym terminie aktualnych dokumentów, oświadczeń

lub informacji, o których mowa w art. 57 ust. 3b

- wojewoda wyznacza dodatkowy termin na spełnienie warunków lub standardów albo na

dostarczenie wymaganych dokumentów, oświadczeń lub informacji.

2.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, wojewoda cofa zezwolenie

na prowadzenie domu pomocy społecznej.

3.

W przypadku cofnięcia zezwolenia, wojewoda wykreśla dom z rejestru domów pomocy społecznej.

1.

Wydatki związane z zapewnieniem całodobowej opieki mieszkańcom oraz zaspokajaniem

ich niezbędnych potrzeb bytowych i społecznych w całości pokrywa dom pomocy społecznej.

2.

Dom pomocy społecznej umożliwia i organizuje mieszkańcom pomoc w korzystaniu ze świadczeń

zdrowotnych przysługujących im na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Dom pomocy społecznej pokrywa opłaty ryczałtowe i częściową odpłatność do wysokości

limitu ceny, przewidziane w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

4.

Dom pomocy społecznej może pokryć wydatki ponoszone na niezbędne usługi pielęgnacyjne

w zakresie wykraczającym poza uprawnienia wynikające z przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

1.

Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt

w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania

do domu pomocy społecznej.

2.

Decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom

pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W przypadku

regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa, z zastrzeżeniem

ust. 5.

3.

W razie niemożności umieszczenia w domu pomocy społecznej z powodu braku wolnych miejsc,

powiadamia się osobę o wpisaniu na listę oczekujących oraz o przewidywanym terminie

oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do domów pomocy społecznej prowadzonych na zlecenie

organów jednostek samorządu terytorialnego.

5.

W przypadku regionalnego domu pomocy społecznej finansowanego z dochodów własnych

samorządu województwa decyzję o skierowaniu wydaje organ gminy, a decyzję o umieszczeniu

i opłacie za pobyt wydaje marszałek województwa na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1

i ust. 2 pkt 1, przy czym art. 64 stosuje się odpowiednio.

1.

Pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu

utrzymania.

2.

Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca

1)

w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta)

i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego

roku;

2)

w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim

dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;

3)

w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim

dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.

3.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 2, stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt

w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym

zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ustala

się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego.

4.

W domu pomocy społecznej, który rozpoczął działalność, średni miesięczny koszt utrzymania

mieszkańca ustala się w wysokości średniej wojewódzkiej kwoty średniego kosztu utrzymania

w domach pomocy społecznej danego typu.

5.

W celu ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej,

który nie był prowadzony przez cały rok kalendarzowy, kwotę kosztów działalności domu

wynikającą z utrzymania mieszkańców z roku poprzedniego dzieli się przez liczbę miesięcy

w roku przypadających po miesiącu wydania zezwolenia na prowadzenie domu.

1.

Obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności

1)

mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów

dziecka,

2)

małżonek, zstępni przed wstępnymi,

3)

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej

- przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat,

jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

2.

Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą

1)

mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich

przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;

2

małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust.

2

a)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium

dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu

opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

b)

w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300%

kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu

opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

3)

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy

między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez

osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

2a.

Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej mogą wnosić osoby niewymienione w ust. 2.

2b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, gmina wnosi opłatę w wysokości różnicy między

średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2a.

2c.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, art. 103 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku niewywiązywania się osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 2a, z obowiązku

opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której

osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia

zwrotu poniesionych na ten cel wydatków.

4.

Dochód mieszkańca domu podejmującego pracę ze wskazań terapeutyczno-rehabilitacyjnych

lub uczestniczącego w warsztatach terapii zajęciowej, stanowiący podstawę naliczania

opłaty, zmniejsza się o 50% kwoty otrzymywanej z tytułu wynagrodzenia za tę pracę

lub o kwotę odpowiadającą wysokości kieszonkowego wypłacanego z tytułu uczestnictwa

w tych warsztatach.

1.

Mieszkaniec domu wnosi opłatę do kasy domu lub na jego rachunek bankowy. Za jego zgodą

opłata może być potrącana

1)

z emerytury lub renty mieszkańca domu - przez właściwy organ emerytalno-rentowy, zgodnie

z odrębnymi przepisami;

2)

z zasiłku stałego mieszkańca domu - przez ośrodek pomocy społecznej dokonujący wypłaty

świadczenia; opłatę za pobyt ośrodek pomocy społecznej przekazuje na rachunek bankowy

domu pomocy społecznej.

2.

Osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2a, wnoszą opłatę ustaloną zgodnie

z art. 61 ust. 2 pkt 2 i ust. 2c do kasy lub na rachunek bankowy gminy, z której mieszkaniec

domu został skierowany; opłatę tę gmina wraz z opłatą, o której mowa w art. 61 ust.

2 pkt 3, przekazuje na rachunek bankowy właściwego domu pomocy społecznej.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, przeznacza się na utrzymanie domu pomocy społecznej.

1.

Mieszkaniec domu, a także inna osoba obowiązana do wnoszenia opłat za pobyt w domu

pomocy społecznej, jeżeli mieszkaniec domu przebywa u tej osoby, nie ponoszą opłat

za okres nieobecności mieszkańca domu nieprzekraczającej 21 dni w roku kalendarzowym.

2.

Za małoletniego mieszkańca domu nie wnosi się opłaty z jego dochodu i dochodu osób

obowiązanych do wnoszenia opłaty w okresie jego nieobecności nieprzekraczającej 70

dni w roku kalendarzowym, jeżeli w tym czasie przebywa w domu rodzinnym.

Osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek,

częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli

1)

wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia

lub innej placówce;

2)

występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność,

śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub

innych zdarzeń losowych;

3)

małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4)

osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko.

1.

Do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa

w art. 57 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki

samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59-64.

2.

W przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym

gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej, który nie jest

prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. W takim

przypadku stosuje się odpowiednio art. 61-64, z tym że wysokość opłaty za pobyt w

takim domu określa umowa zawarta przez gminę z podmiotem prowadzącym dom.

Rada gminy może określić, w drodze uchwały, dla osób, o których mowa w art. 61 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2a, korzystniejsze warunki ustalania opłat za pobyt w domu pomocy

społecznej o zasięgu gminnym, częściowego lub całkowitego zwolnienia z tych opłat,

zwrotu należności za okres nieobecności osoby w domu.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona

po uzyskaniu zezwolenia wojewody.

2.

Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący

1)

spełnia warunki określone w niniejszej ustawie;

2)

spełnia standardy, o których mowa w art. 68;

3)

przedstawi

a)

wniosek o zezwolenie,

b)

dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany

dom,

c)

zaświadczenie właściwego organu potwierdzające możliwość użytkowania obiektu określonego

w kategorii XI załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.,

d)

koncepcję prowadzenia placówki,

e)

informację o sposobie finansowania placówki i niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu

skarbowego i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

f)

informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osoby, która będzie kierowała

placówką, i zaświadczenie, że ze względu na stan zdrowia jest ona zdolna do prowadzenia

placówki.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek, o których mowa w ust. 1. Rejestr jest jawny.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania w sprawach dotyczących wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową

opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i wzór

wniosku o zezwolenie, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej opieki osobom

przebywającym w takich placówkach.

1.

Opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle

chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług

1)

opiekuńczych zapewniających

a)

udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych,

b)

pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby,

c)

opiekę higieniczną,

d)

niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych,

e)

kontakty z otoczeniem;

2)

bytowych zapewniających

a)

miejsce pobytu,

b)

wyżywienie,

c)

utrzymanie czystości.

2.

Sposób świadczenia usług powinien uwzględniać stan zdrowia, sprawność fizyczną i intelektualną

oraz indywidualne potrzeby i możliwości osoby przebywającej w placówce, a także prawa

człowieka, w tym w szczególności prawo do godności, wolności, intymności i poczucia

bezpieczeństwa.

3.

Usługi opiekuńcze powinny zapewniać

1)

pomoc w czynnościach życia codziennego, w miarę potrzeby pomoc w ubieraniu się, jedzeniu,

myciu i kąpaniu;

2)

organizację czasu wolnego;

3)

pomoc w zakupie odzieży i obuwia;

4)

pielęgnację w chorobie oraz pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych.

4.

Miejsce pobytu powinno spełniać następujące warunki

1)

budynek i jego otoczenie - bez barier architektonicznych;

2)

w budynkach wielokondygnacyjnych bez wind - pokoje mieszkalne usytuowane na parterze;

3)

pokoje mieszkalne - nie więcej niż trzyosobowe, z tym że

a)

pokój jednoosobowy - nie mniejszy niż 9 m

b)

pokój dwu- i trzyosobowy - o powierzchni nie mniejszej niż po 6 m

c)

pokoje mieszkalne - wyposażone w łóżko lub tapczan, szafę, stół, krzesła i szafkę

nocną dla każdej osoby,

d)

pokój mieszkalny uznaje się za spełniający wymaganą normę, o której mowa w lit. a

i b, jeśli odstępstwo od wymaganej powierzchni nie jest większe niż 5%.

4a

Jeżeli pokój zajmują wyłącznie osoby leżące może być on czteroosobowy, a jego powierzchnia

nie może być mniejsza niż 6 m

5.

Placówka, o której mowa w ust. 1, powinna posiadać

1)

pokój dziennego pobytu służący jako jadalnia;

2)

pomieszczenie pomocnicze do prania i suszenia;

3)

jedną łazienkę dla nie więcej niż pięciu osób i jedną toaletę dla nie więcej niż czterech

osób, wyposażone w uchwyty ułatwiające osobom mniej sprawnym korzystanie z tych pomieszczeń,

z tym że jeśli liczba osób leżących przekracza 50% ogólnej liczby mieszkańców, dopuszcza

się zmniejszenie liczby tych pomieszczeń o 25%.

5a.

Placówki mieszczące się w budynkach wpisanych do rejestru zabytków są obowiązane spełnić

warunki, o których mowa w ust. 4 i 5, w zakresie, w jakim nie narusza to przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm..

6.

Placówka, o której mowa w ust. 1, powinna zapewnić

1)

co najmniej 3 posiłki dziennie, w tym posiłki dietetyczne, zgodnie ze wskazaniem lekarza;

2)

przerwę między posiłkami nie krótszą niż 4 godziny, przy czym ostatni posiłek nie

powinien być podawany wcześniej niż o godzinie 18;

3)

dostęp do drobnych posiłków i napojów między posiłkami;

4)

możliwość spożywania posiłków w pokoju mieszkalnym, w razie potrzeby karmienie;

5)

środki higieny osobistej, środki czystości, przybory toaletowe i inne przedmioty niezbędne

do higieny osobistej;

6)

sprzątanie pomieszczeń, w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz dziennie.

Podmiot prowadzący placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku jest obowiązany

1)

prowadzić szczegółową dokumentację osób przebywających w placówce, zawierającą

a)

umowę o świadczenie usług w placówce,

b)

dane identyfikacyjne osób przebywających w placówce, takie jak: imię i nazwisko, miejsce

zamieszkania, numer PESEL lub numer dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby w przypadku

braku numeru PESEL,

c)

imię i nazwisko opiekuna prawnego lub kuratora osoby przebywającej w placówce, jeżeli

został ustanowiony,

d)

informacje dotyczące stanu zdrowia osoby przebywającej w placówce, w szczególności

-

informacje o wydanych orzeczeniach,

-

zalecenia lekarskie,

-

ewidencję przypadków korzystania ze świadczeń zdrowotnych na terenie placówki, ze

wskazaniem daty i zakresu tych świadczeń oraz danych świadczeniodawcy udzielającego

świadczeń zdrowotnych,

-

ewidencję przypadków stosowania na terenie placówki przymusu bezpośredniego, ze wskazaniem

daty i zakresu tego środka,

e)

dane kontaktowe, takie jak: adres zamieszkania i numer telefonu najbliższej rodziny,

opiekuna prawnego lub innych osób wskazanych przez osobę przebywającą w placówce;

2)

umieścić w widocznym miejscu na budynku, w którym prowadzi placówkę, tablicę informacyjną

zawierającą informację o rodzaju posiadanego zezwolenia oraz numer wpisu do rejestru

placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym

lub osobom w podeszłym wieku;

3)

umieścić na tablicy ogłoszeń znajdującej się w widocznym miejscu w budynku, w którym

prowadzi placówkę, informacje dotyczące

a)

zakresu działalności prowadzonej w placówce,

b)

podmiotu prowadzącego placówkę, w tym informacje o siedzibie lub miejscu zamieszkania

podmiotu.

1

W przypadku prowadzenia przez podmioty, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2, w ramach

działalności statutowej, placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, stosuje się art. 67 ust. 1-3, art.

68 i art. 68a.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania w sprawach dotyczących wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie

placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym

lub osobom w podeszłym wieku i wzór wniosku o zezwolenie, uwzględniając konieczność

zapewnienia właściwej opieki osobom przebywającym w takich placówkach.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Osoba pełnoletnia opuszczająca dom pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych

intelektualnie, dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz schronisko

dla nieletnich, zakład poprawczy, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny

ośrodek wychowawczy, młodzieżowy ośrodek socjoterapii zapewniający całodobową opiekę

i młodzieżowy ośrodek wychowawczy, zwana dalej „osobą usamodzielnianą”, zostaje objęta

pomocą mającą na celu jej życiowe usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem przez

pracę socjalną, a także pomocą

1)

pieniężną na usamodzielnienie;

2)

pieniężną na kontynuowanie nauki;

3)

w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym;

4)

w uzyskaniu zatrudnienia;

5)

na zagospodarowanie - w formie rzeczowej.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie usamodzielnianej, w przypadku gdy

skierowanie na pobyt całodobowy do domu pomocy społecznej, specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego,

specjalnego ośrodka wychowawczego albo młodzieżowego ośrodka socjoterapii zapewniającego

całodobową opiekę nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu.

3.

Pomoc pieniężna na usamodzielnienie i pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki przysługuje

osobie, która przebywała w domu pomocy społecznej, schronisku dla nieletnich, zakładzie

poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym ośrodku wychowawczym,

młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę albo młodzieżowym

ośrodku wychowawczym co najmniej rok.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie usamodzielnianej opuszczającej dom

pomocy społecznej, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy albo specjalny ośrodek wychowawczy,

w przypadku gdy osoba ta jest zdolna do samodzielnej egzystencji.

5.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie opuszczającej dom dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży, jeżeli bezpośrednio przed przyjęciem do takiego domu przebywała

co najmniej rok w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej, w domu pomocy społecznej, w schronisku

dla nieletnich, w zakładzie poprawczym, w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym,

w specjalnym ośrodku wychowawczym, w młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym

całodobową opiekę albo w młodzieżowym ośrodku wychowawczym.

6.

Warunkiem uzyskania pomocy, o której mowa w ust. 1, jest zobowiązanie się osoby usamodzielnianej

do realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia, opracowanego wspólnie z opiekunem

usamodzielnienia, zatwierdzonego przez kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie.

7.

W realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia osobę usamodzielnianą wspiera

opiekun usamodzielnienia, którym może być pracownik socjalny powiatowego centrum pomocy

rodzinie, wychowawca, psycholog lub pracownik socjalny domu pomocy społecznej, schroniska

dla nieletnich, zakładu poprawczego, specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego, specjalnego

ośrodka wychowawczego, młodzieżowego ośrodka socjoterapii zapewniającego całodobową

opiekę, młodzieżowego ośrodka wychowawczego, albo inna osoba wskazana przez osobę

usamodzielnianą.

1

Wysokość pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki i pomocy pieniężnej na usamodzielnienie

oraz wartość pomocy na zagospodarowanie w formie rzeczowej ustala się od kwoty 1647

zł, zwanej dalej „podstawą”.

2.

Pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki w wysokości 30% podstawy miesięcznie przysługuje

osobie usamodzielnianej kontynuującej naukę w gimnazjum, szkole ponadpodstawowej,

szkole ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej.

3.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przyznaje się na czas nauki, do czasu jej ukończenia,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez osobę usamodzielnianą 25 lat.

4.

(uchylony).

5.

Pomoc pieniężna na usamodzielnienie i pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki przysługuje

osobie usamodzielnianej

1)

samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 200% kwoty kryterium dochodowego

na osobę samotnie gospodarującą;

2)

w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza 200% kwoty kryterium dochodowego

na osobę w rodzinie.

6.

W przypadku gdy osoba usamodzielniana kontynuuje naukę, pomoc pieniężną na usamodzielnienie

wypłaca się po ukończeniu nauki. W uzasadnionych przypadkach starosta może wypłacić

pomoc pieniężną na usamodzielnienie w trakcie trwania nauki.

7.

Przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie

nauki można odmówić w przypadku, gdy

1)

istnieje uzasadnione przypuszczenie, że pomoc pieniężna zostanie wykorzystana niezgodnie

z celem, na jaki została przyznana;

2

osoba usamodzielniana przed osiągnięciem pełnoletności opuściła samowolnie dom pomocy

społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, dom dla matek

z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży lub schronisko dla nieletnich, zakład poprawczy,

specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy, młodzieżowy

ośrodek socjoterapii zapewniający całodobową opiekę lub młodzieżowy ośrodek wychowawczy;

3)

osoba usamodzielniana porzuci naukę umożliwiającą jej przygotowanie zawodowe i nie

podejmie zatrudnienia;

4)

osoba usamodzielniana porzuci pracę i uchyla się od podjęcia proponowanego jej zatrudnienia;

5)

osoba usamodzielniana została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa

z winy umyślnej.

8.

Pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki zaprzestaje się udzielać w przypadku, gdy

osoba usamodzielniana

1)

kontynuuje naukę w szkole ponadgimnazjalnej, szkole ponadpodstawowej lub szkole wyższej,

która zapewnia nieodpłatną naukę i nieodpłatne pełne utrzymanie lub

2)

bez uzasadnionych powodów zmieniła trzykrotnie na tym samym poziomie kształcenia szkołę

lub szkołę wyższą, o których mowa w pkt 1.

9.

Pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki można

zawiesić w przypadku, gdy

1)

wystąpiły szczególne okoliczności związane z tokiem nauki, stanem zdrowia lub zdarzeniem

losowym dotyczącym osoby usamodzielnianej;

2)

nastąpiła przerwa w kontynuowaniu nauki przez osobę usamodzielnianą w okresie między

ukończeniem przez nią szkoły niższego stopnia a rozpoczęciem nauki w szkole wyższego

stopnia;

3)

stwierdzi się marnotrawienie przyznanej pomocy;

4)

osoba usamodzielniana nie realizuje programu usamodzielnienia.

10.

Pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki zawiesza

się, w przypadku gdy przeciwko osobie usamodzielnianej wszczęto postępowanie karne

o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, do czasu prawomocnego zakończenia

postępowania.

11.

Jeżeli po upływie okresu zawieszenia pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy

pieniężnej na kontynuowanie nauki przyczyny jej zawieszenia nie ustąpiły, następuje

odmowa udzielenia pomocy.

1

Pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki udziela

starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed skierowaniem

do placówki, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2.

Pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym,

w uzyskaniu zatrudnienia oraz na zagospodarowanie w formie rzeczowej udziela starosta

właściwy ze względu na miejsce osiedlenia się osoby usamodzielnianej.

3.

Osoba usamodzielniana zamieszkująca w mieszkaniu chronionym jest obowiązana do ponoszenia

częściowych kosztów utrzymania tego mieszkania proporcjonalnie do swoich dochodów.

W uzasadnionych przypadkach starosta może ją zwolnić z ponoszenia opłat.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb przyznawania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki, wysokość tej pomocy oraz wartość i składniki pomocy na zagospodarowanie;

2)

sposób przygotowania i realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia oraz zadania

opiekuna usamodzielnienia, biorąc pod uwagę konieczność indywidualnej pracy z osobą

usamodzielnianą;

3)

tryb zawieszania pomocy na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

1

Rada powiatu może, w drodze uchwały, podwyższyć wysokość kwot pomocy pieniężnej na

kontynuowanie nauki i usamodzielnienie oraz wartość pomocy na zagospodarowanie.

2.

Podwyższenie wysokości pomocy, o której mowa w ust. 1, może być zróżnicowane i uzależnione

od spełnienia dodatkowych warunków określonych w uchwale rady powiatu.

1.

Cudzoziemcowi, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę

uzupełniającą, zwanemu dalej w niniejszym rozdziale „cudzoziemcem”, udziela się pomocy

mającej na celu wspieranie procesu jego integracji, zwanej dalej „pomocą dla cudzoziemca”.

2.

Pomocy dla cudzoziemca udziela starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania

cudzoziemca.

3.

Pomocy dla cudzoziemca udziela się na wniosek cudzoziemca złożony do starosty, za

pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie, w terminie 60 dni od dnia uzyskania

przez niego w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

4.

Wniosek obejmuje małoletnie dzieci cudzoziemca oraz jego małżonka, jeżeli uzyskali

w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą.

5.

Wniosek powinien zawierać

1)

pisemną deklarację o zamiarze zamieszkania na terenie określonego województwa;

2)

pisemne oświadczenie, że z podobnym wnioskiem cudzoziemiec nie zwrócił się na terenie

innego województwa;

3)

pisemne oświadczenie o gotowości przystąpienia do uzgodnionego programu integracji.

6.

W przypadku cudzoziemca, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy,

do wniosku należy dołączyć kopie

1)

decyzji o nadaniu statusu uchodźcy;

2)

dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej;

3)

karty pobytu wydanej w związku z nadaniem statusu uchodźcy.

7.

W przypadku cudzoziemca, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej ochronę uzupełniającą,

do wniosku należy dołączyć kopie

1)

decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, w której udzielono cudzoziemcowi ochrony

uzupełniającej;

2)

karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej.

8.

Cudzoziemiec dołącza do wniosku także inne dokumenty będące w jego posiadaniu, które

mogą pomóc w opracowaniu programu integracji.

9.

Pomoc dla cudzoziemca przysługuje począwszy od miesiąca kalendarzowego, w którym cudzoziemiec

złożył wniosek.

10.

Pomoc dla cudzoziemca przebywającego w ośrodku dla cudzoziemców ubiegających się o

nadanie statusu uchodźcy przysługuje począwszy od miesiąca kalendarzowego, w którym

cudzoziemiec opuścił ośrodek.

11.

Pomoc dla cudzoziemca nie przysługuje cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela

polskiego.

1.

Pomoc małoletniemu cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

bez przedstawiciela ustawowego, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy

lub ochronę uzupełniającą, zapewnia starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu

małoletniego.

2

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej lub regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej,

o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, zawiadamia

właściwy sąd opiekuńczy o udzielaniu pomocy małoletniemu cudzoziemcowi, o którym mowa

w ust. 1.

1.

Pomocy dla cudzoziemca udziela się w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy i obejmuje

ona

1)

świadczenia pieniężne w wysokości od 446 zł do 1175 zł miesięcznie na osobę przeznaczone

na

a)

utrzymanie, w szczególności na pokrycie wydatków na żywność, odzież, obuwie, środki

higieny osobistej oraz opłaty mieszkaniowe,

b)

pokrycie wydatków związanych z nauką języka polskiego;

2)

opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne określonej w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.;

3)

pracę socjalną;

4)

poradnictwo specjalistyczne, w tym poradnictwo prawne, psychologiczne i rodzinne;

5)

udzielanie informacji oraz wsparcia w kontaktach z innymi instytucjami, w szczególności

z instytucjami rynku pracy, ze środowiskiem lokalnym oraz organizacjami pozarządowymi;

6)

inne działania wspierające proces integracji cudzoziemca.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, ramowe programy

kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców, uwzględniając różnice kulturowe między

różnymi grupami cudzoziemców.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być pokrywane w uzgodnieniu z cudzoziemcem

bezpośrednio przez powiatowe centrum pomocy rodzinie.

„1. Dotychczasowe akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w art.

25 ustawy wymienionej w art. 11, art. 2f ustawy wymienionej w art. 18, art. 75c ustawy

wymienionej w art. 19, art. 11 pkt 2-4 ustawy wymienionej w art. 31, art. 13 ustawy

wymienionej w art. 36, art. 57 ust. 8 i art. 107 ust. 6 ustawy wymienionej w art.

59 oraz art. 28 ustawy wymienionej w art. 60 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 25 ustawy wymienionej

w art. 11, art. 2f ustawy wymienionej w art. 18, art. 75c ustawy wymienionej w art.

19, art. 11 pkt 1, art. 11 pkt 2 i art. 21f ustawy wymienionej w art. 31, art. 13

ustawy wymienionej w art. 36, art. 57 ust. 8 i art. 107 ust. 6 ustawy wymienionej

w art. 59 oraz art. 28 ustawy wymienionej w art. 60, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Pomoc dla cudzoziemca jest realizowana w ramach indywidualnego programu integracji,

uzgodnionego między powiatowym centrum pomocy rodzinie a cudzoziemcem, określającego

wysokość, zakres i formy pomocy, w zależności od indywidualnej sytuacji życiowej cudzoziemca

i jego rodziny, oraz zobowiązania

1)

powiatowego centrum pomocy rodzinie do

a)

udzielania cudzoziemcowi informacji dotyczącej pomocy określonej w programie oraz

warunkach jej wstrzymania lub odmowy udzielenia,

b)

współdziałania z cudzoziemcem oraz wspierania go w kontaktach ze środowiskiem lokalnym,

w tym w nawiązaniu kontaktu z właściwym dla miejsca zamieszkania cudzoziemca ośrodkiem

pomocy społecznej,

c)

pomocy w uzyskaniu możliwości zamieszkania, w tym w miarę możliwości w mieszkaniu

chronionym,

d)

prowadzenia z cudzoziemcem pracy socjalnej,

e)

innych uzgodnionych z cudzoziemcem działań wynikających z indywidualnej sytuacji życiowej

cudzoziemca,

f)

wskazania pracownika, zwanego dalej „realizatorem programu”, uzgadniającego z cudzoziemcem

program oraz wspierającego cudzoziemca w okresie realizacji tego programu;

2)

cudzoziemca do

a)

zameldowania się w miejscu zamieszkania,

b)

zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy w terminie ustalonym w programie oraz

aktywnego poszukiwania pracy,

c)

obowiązkowego uczestnictwa w kursach języka polskiego, w przypadku gdy zachodzi taka

potrzeba,

d)

współdziałania oraz kontaktowania się z realizatorem programu w ustalonych terminach,

nie rzadziej jednak niż 2 razy w miesiącu,

e)

innych uzgodnionych z realizatorem programu działań wynikających z jego indywidualnej

sytuacji życiowej,

f)

przestrzegania zobowiązań przyjętych w programie.

2.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie przekazuje wojewodzie uzgodniony z cudzoziemcem

program wraz z przewidywanymi kosztami jego realizacji.

3.

Wojewoda po akceptacji przedstawionego programu przekazuje środki na jego realizację.

1.

Zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na wykonywanie

działalności gospodarczej, dla której przepisy ustaw zmienianych niniejszą ustawą

nie przewidują obowiązku uzyskania zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności

regulowanej, tracą ważność z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowania w sprawach o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wszczęte i

niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, umarza się.

1.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie współdziała z właściwym wojewodą i gminą w sprawie

pomocy cudzoziemcowi w uzyskaniu możliwości zamieszkania, uwzględniając w miarę możliwości

wybór miejsca zamieszkania dokonany przez cudzoziemca.

2.

Cudzoziemiec zamieszkuje w miejscu wskazanym przez wojewodę działającego w tej sprawie

w porozumieniu z powiatowym centrum pomocy rodzinie oraz gminą.

3.

Rezygnacja przez cudzoziemca ze wskazanego miejsca zamieszkania w granicach danego

województwa w okresie 12 miesięcy trwania indywidualnego programu oznacza rezygnację

cudzoziemca z realizacji programu.

4.

Zmianę miejsca zamieszkania przez cudzoziemca w okresie 12 miesięcy trwania indywidualnego

programu dopuszcza się w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w szczególności

1)

podjęcia pracy z możliwością zamieszkania na terenie innego powiatu;

2)

uzyskania mieszkania na terenie innego powiatu;

3)

łączenia rodzin cudzoziemców, jeżeli istnieje możliwość wspólnego zamieszkania;

4)

konieczności zapewnienia specjalistycznego leczenia, wymagającego zmiany miejsca zamieszkania

cudzoziemca lub członka jego rodziny.

5.

W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 4, cudzoziemiec jest obowiązany

złożyć w powiatowym centrum pomocy rodzinie realizującym program oświadczenie i dokumenty

potwierdzające zaistniałą sytuację.

6.

W przypadku zmiany miejsca zamieszkania realizację programu przejmuje powiat właściwy

ze względu na nowe miejsce zamieszkania cudzoziemca.

7.

W przypadku gdy zmiana miejsca zamieszkania jest związana ze zmianą powiatu w ramach

tego samego województwa, starosta właściwy ze względu na dotychczasowe miejsce zamieszkania

cudzoziemca zawiadamia o tym starostę właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania

cudzoziemca oraz przekazuje realizowany program, a także informuje o tym właściwego

wojewodę.

8.

W przypadku gdy zmiana miejsca zamieszkania cudzoziemca jest związana ze zmianą województwa,

starosta właściwy ze względu na dotychczasowe miejsce zamieszkania cudzoziemca informuje

o tym właściwych wojewodów.

1.

Pomoc dla cudzoziemca może zostać wstrzymana w przypadku

1)

uporczywego, zawinionego niewykonywania przez cudzoziemca zobowiązań przyjętych w

programie, w tym nieusprawiedliwionej nieobecności na kursach nauki języka polskiego

- przez okres do 30 dni;

2)

wykorzystywania pomocy w sposób niezgodny z celem, na jaki została przyznana - przez

okres do 30 dni;

3)

udzielania przez cudzoziemca nieprawdziwych informacji o swojej sytuacji życiowej

- do czasu wyjaśnienia okoliczności udzielenia takich informacji;

4)

upływu 30 dni pobytu cudzoziemca w zakładzie opieki zdrowotnej - do czasu opuszczenia

przez niego zakładu;

5)

wszczęcia przeciwko cudzoziemcowi postępowania karnego - do czasu prawomocnego zakończenia

postępowania.

2.

Realizator programu występuje do kierownika centrum pomocy o przywrócenie wstrzymanej

pomocy niezwłocznie po powzięciu informacji o ustaniu przesłanek wstrzymujących pomoc.

3.

W przypadku gdy po upływie okresu wstrzymania pomocy nie ustały przyczyny, o których

mowa w ust. 1, odmawia się udzielania pomocy.

4.

Odmowa udzielania pomocy następuje ponadto w przypadku, gdy

1)

cudzoziemiec, wobec którego jest kontynuowana uprzednio wstrzymana pomoc, ponownie

dopuszcza się działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3;

2)

cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

cudzoziemiec został pozbawiony statusu uchodźcy lub cofnięto mu ochronę uzupełniającą.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

obowiązki powiatowego centrum pomocy rodzinie związane z przygotowaniem indywidualnego

programu integracji,

2)

wysokość świadczeń pieniężnych dla cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub

ochronę uzupełniającą w celu wspierania procesu ich integracji i termin ich wypłaty,

3)

rodzaje dokumentów i oświadczeń potwierdzających konieczność zmiany przez cudzoziemców

miejsca zamieszkania w okresie trwania indywidualnego programu integracji,

4)

metody i sposoby monitorowania postępów cudzoziemców w ich integracji, odpowiednie

do osiągnięcia celów integracji

- uwzględniając sytuację osobistą i potrzeby cudzoziemca i jego rodziny oraz liczbę

członków rodziny.

1.

Obowiązek zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia z pomocy społecznej spoczywa

na

1)

osobie i rodzinie korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej;

2)

spadkobiercy osoby, która korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej - z masy spadkowej;

3)

małżonku, zstępnych przed wstępnymi osoby korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej

- jedynie w przypadku gdy nie dokonano zwrotu wydatków zgodnie z pkt 1 i 2, w wysokości

przewidzianej w decyzji dla osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy

społecznej.

2.

Wydatki na usługi, pomoc rzeczową, zasiłki na ekonomiczne usamodzielnienie, zasiłki

okresowe i zasiłki celowe przyznane pod warunkiem zwrotu podlegają zwrotowi w części

lub całości, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do zwrotu wydatków

przekracza kwotę kryterium dochodowego.

3.

W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu przez gminę poniesione wydatki podlegają zwrotowi

z masy spadkowej, jeżeli po osobie zmarłej nie przysługuje zasiłek pogrzebowy.

4.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, zasady zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy

społecznej, o których mowa w ust. 2, będących w zakresie zadań własnych.

1.

Opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala podmiot kierujący

w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą

opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie

nie przekracza kwoty kryterium dochodowego.

2.

Opłatę za pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ustala podmiot

prowadzący, a w przypadku domów prowadzonych przez podmioty uprawnione - podmiot zlecający

zadanie, uwzględniając warunki pobytu, w szczególności zakres przyznanych usług oraz

obowiązki osoby przebywającej w domu.

3.

Różnicę między ustaloną opłatą, ponoszoną przez osobę za pobyt w domu, a średnim miesięcznym

kosztem utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ponosi

gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania osoby przebywającej w domu.

4

Do określenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące średniego miesięcznego

kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej.

5.

Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe

zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych.

Świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej

ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4

stosuje się odpowiednio.

1.

Osobie, której przyznano emeryturę lub rentę za okres, za który wypłacono zasiłek

stały lub zasiłek okresowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe,

które przyznały emeryturę lub rentę, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę

odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków i przekazują te kwoty na

rachunek bankowy właściwego ośrodka pomocy społecznej.

2.

W przypadku zasiłku okresowego przyznanego rodzinie świadczenie pomniejsza się o część

kwoty przypadającą na tę osobę, której przyznano emeryturę lub rentę.

3.

Kwota pomniejszenia, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż przyznana za

ten okres kwota emerytury lub renty.

1.

W postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede

wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych.

W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających

z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia.

2.

W zakresie niezbędnym do przyznawania i udzielania świadczeń z pomocy społecznej można

przetwarzać dane osób ubiegających się i korzystających z tych świadczeń dotyczące

pochodzenia etnicznego, stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a także

innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

1.

Właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej

się o świadczenie.

2.

W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania

tej osoby na pobyt stały.

3.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o

świadczenie, w sprawach niecierpiących zwłoki oraz w sprawach cudzoziemców, którym

udzielono zgody na pobyt tolerowany, i cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, właściwą

miejscowo jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, można przyznać świadczenia wymienione w art.

37-42 i 47-50.

5.

Do przyznawania świadczeń w miejscu pobytu nie stosuje się kwot kryteriów dochodowych

podwyższonych zgodnie z art. 8 ust. 2.

6.

Dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej.

7.

Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania

na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia

w miejscu pobytu.

1.

Świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej

przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej

przedstawiciela ustawowego.

2.

Pomoc społeczna może być udzielana z urzędu.

1.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej i kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie

może, w drodze umowy, ustalić z małżonkiem, zstępnymi lub wstępnymi wysokość świadczonej

przez nich pomocy na rzecz osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia. W tym przypadku

nie stosuje się art. 96 ust. 1 pkt 3.

2

Kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi

przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego

mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości,

przy czym opłata ta nie powinna być zwiększana w przypadku gdy jedna z osób jest zwalniana

z odpłatności z mocy prawa lub z powodów, o których mowa w art. 64.

1.

Należności z tytułu wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, z tytułu opłat określonych

przepisami ustawy oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

W przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty

nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat.

3.

Wysokość należności, o których mowa w ust. 1, podlegających zwrotowi oraz terminy

ich zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej.

4.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków

na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie

pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne

obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał

decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika

socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć

kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności

albo rozłożyć na raty.

5.

Należności, o których mowa w ust. 1, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc

od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.

6.

Bieg przedawnienia przerywa odroczenie terminu płatności należności lub rozłożenie

spłaty należności na raty. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na

nowo od dnia następującego po dniu ustalonym jako ostatni dzień spłaty odroczonej

należności lub po dniu ustalonym jako ostatni dzień spłaty ostatniej raty należności.

7.

Nie wydaje się decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, jeżeli od terminu

ich pobrania upłynęło więcej niż 10 lat.

8.

Należności, o których mowa w ust. 1, podlegają zwrotowi na rachunek bankowy odpowiednio

gminy, powiatu lub samorządu województwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

(uchylony).

1.

Sądy, organy i jednostki organizacyjne są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 7 dni, udostępnić lub udzielić na wniosek pracownika socjalnego odpowiednich

informacji, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń

z pomocy społecznej.

2.

Udostępnienie informacji gromadzonych przez publiczne służby zatrudnienia, które mają

znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej

odbywa się na zasadach określonych w art. 4 ust. 6 i art. 33 ust. 6-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm..

1.

Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej.

2

Udzielenie świadczeń w postaci interwencji kryzysowej, pracy socjalnej, poradnictwa,

uczestnictwa w zajęciach klubu samopomocy, a także przyznanie biletu kredytowanego

nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

3.

Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca

kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą

dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca,

świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc

pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni

objętych świadczeniem.

3a.

Zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia

pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie

przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub

kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

3b.

Zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie ponoszenia odpłatności

za świadczenie niepieniężne nie wpływa na wysokość tej odpłatności, jeżeli kwota zmiany

nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej

lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

3c.

(uchylony).

4.

Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem

decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców,

o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego.

5.

Decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody

w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony,

pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli

wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej

na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

6.

Odwołanie od decyzji w sprawie świadczeń z pomocy społecznej może złożyć inna osoba

za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie.

1.

Jeżeli osoba uprawniona nie podejmuje świadczeń pieniężnych przez dwa kolejne miesiące

kalendarzowe, wstrzymuje się wypłatę tych świadczeń oraz wszczyna postępowanie wyjaśniające

w celu sprawdzenia przyczyn nieodbierania świadczeń.

2.

W przypadku udzielenia przez osobę niepodejmującą świadczeń pieniężnych wyjaśnień

dotyczących przyczyny nieodbierania świadczeń wypłaca się jej świadczenia za okres

wstrzymania wypłaty świadczeń, jeżeli osoba spełnia warunki określone w ustawie.

3.

W przypadku gdy z osobą, o której mowa w ust. 1, nie można przeprowadzić rodzinnego

wywiadu środowiskowego i mimo prawidłowo dostarczonego wezwania do stawienia się w

ośrodku pomocy społecznej celem złożenia wyjaśnień osoba nie stawiła się w wyznaczonym

terminie, stwierdza się, w drodze decyzji administracyjnej, wygaśnięcie decyzji przyznającej

świadczenie.

1

Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej,

rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin, w tym osób, o których mowa w art.

103, przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie

nauki.

2.

(uchylony).

3.

Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza pracownik socjalny, również na potrzeby

jednostki organizacyjnej pomocy społecznej z terenu innej gminy.

4.

W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny,

a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację

wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza

się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych.

5.

Pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się

od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie

majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania

świadczenia.

5a

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5, składane jest pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań, o czym należy składającego pouczyć przed złożeniem

oświadczenia.

5b

Sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby lub rodziny ustala się na

podstawie następujących dokumentów

1)

dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

2)

skróconego odpisu aktu urodzenia dziecka lub książeczki zdrowia dziecka (do wglądu);

3)

dokumentów określających status cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

decyzji właściwego organu w sprawie renty, emerytury, świadczenia przedemerytalnego

lub zasiłku przedemerytalnego;

5)

orzeczenia komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia wydanego przed dniem 1 września

1997 r., orzeczenia lekarza orzecznika o niezdolności do pracy, niezdolności do samodzielnej

egzystencji, orzeczenia komisji lekarskiej;

6)

orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;

7)

zaświadczenia albo oświadczenia o wysokości wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia, zawierającego

informacje o wysokości potrąconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych,

składki na ubezpieczenie zdrowotne, składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe

w części finansowanej przez ubezpieczonego oraz składki na ubezpieczenie chorobowe;

8)

zaświadczenia albo oświadczenia o wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego na podstawie

umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej

spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), zawierającego

informacje o potrąconej zaliczce na podatek dochodowy od osób fizycznych, składki

na ubezpieczenie zdrowotne, składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w części

finansowanej przez ubezpieczonego oraz składki na ubezpieczenie chorobowe;

9)

zaświadczenia albo oświadczenia o okresie zatrudnienia, w tym o okresach, za które

były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne, oraz o okresach nieskładkowych;

10)

dowodu otrzymania renty lub emerytury, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego;

11)

zaświadczenia urzędu gminy albo oświadczenia o powierzchni gospodarstwa rolnego w

hektarach przeliczeniowych;

12)

zaświadczenia albo oświadczenia o kontynuowaniu nauki w gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej,

szkole ponadpodstawowej lub szkole wyższej;

13)

decyzji starosty o uznaniu lub odmowie uznania za osobę bezrobotną, utracie statusu

osoby bezrobotnej, o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu, wznowieniu wypłaty

oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, świadczenia szkoleniowego,

stypendium, dodatku aktywizacyjnego albo oświadczenia o pozostawaniu w ewidencji bezrobotnych

lub poszukujących pracy;

14)

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ustaleniu kapitału początkowego;

15)

zaświadczenia albo oświadczenia o zobowiązaniu do opłacania składki na ubezpieczenie

społeczne rolników;

16)

zaświadczenia albo oświadczenia o zadeklarowanej podstawie wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą;

17)

zaświadczenia albo oświadczenia, o których mowa w art. 8 ust. 7 i 8;

18)

zaświadczenia albo oświadczenia o uzyskaniu dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 11

i 12;

19)

decyzji organów przyznających świadczenia pieniężne;

20)

oświadczenia o stanie majątkowym.

5c

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 5b, przepis art. 57 ust. 3c stosuje się odpowiednio.

6

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, uwzględniając miejsce i

terminy jego przeprowadzania, wzór kwestionariusza wywiadu, uwzględniając w szczególności

sytuacje, w których wypełnia się poszczególne części kwestionariusza wywiadu, wzór

oświadczenia o stanie majątkowym oraz wzór legitymacji pracownika socjalnego, mając

na uwadze rzetelność przeprowadzanego wywiadu środowiskowego.

1

W celu określenia sposobu współdziałania w rozwiązywaniu problemów osoby lub rodziny

znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej pracownik socjalny zatrudniony w ośrodku

pomocy społecznej lub w powiatowym centrum pomocy rodzinie może zawrzeć kontrakt socjalny

z tą osobą lub rodziną, w celu wzmocnienia aktywności i samodzielności życiowej, zawodowej

lub przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu.

2

W przypadku osób bezrobotnych, o których mowa w art. 49 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy, podpisanie kontraktu socjalnego, w ramach którego są realizowane działania na rzecz

wzmocnienia aktywności osoby bezrobotnej, może być dokonywane na podstawie skierowania

powiatowego urzędu pracy na zasadach określonych w art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

3.

Za osobę, z którą zawarto kontrakt socjalny, o której mowa w ust. 2, ośrodek pomocy

społecznej opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w przepisach

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór kontraktu socjalnego, uwzględniając indywidualne cechy osoby podpisującej kontrakt

socjalny.

Osoby i rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej są obowiązane niezwłocznie

poinformować organ, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej,

dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń.

1.

Zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy

społecznej.

2.

Gmina, realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, kieruje się ustaleniami

przekazanymi przez wojewodę.

3.

Ośrodek pomocy społecznej, wykonując zadania własne gminy w zakresie pomocy społecznej,

kieruje się ustaleniami wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

4.

Ośrodek pomocy społecznej koordynuje realizację strategii, o której mowa w art. 17

ust. 1 pkt 1.

5.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej może wytaczać na rzecz obywateli powództwa o roszczenia

alimentacyjne. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o udziale

prokuratora w postępowaniu cywilnym.

6.

Ośrodek pomocy społecznej może kierować wnioski o ustalenie niezdolności do pracy,

niepełnosprawności I stopnia niepełnosprawności do organów określonych odrębnymi przepisami.

7.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej

upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu

pomocy społecznej należących do właściwości gminy.

8.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 7, może być także udzielone innej osobie na wniosek

kierownika ośrodka pomocy społecznej.

9.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej składa radzie gminy coroczne sprawozdanie z działalności

ośrodka oraz przedstawia potrzeby w zakresie pomocy społecznej.

10.

Rada gminy, biorąc pod uwagę potrzeby, o których mowa w ust. 9, opracowuje i kieruje

do wdrożenia lokalne programy pomocy społecznej.

11

Ośrodek pomocy społecznej zatrudnia pracowników socjalnych proporcjonalnie do liczby

ludności gminy w stosunku jeden pracownik socjalny na 2 tys. mieszkańców, nie mniej

jednak niż trzech pracowników.

11

Ośrodek pomocy społecznej zatrudnia pracowników socjalnych proporcjonalnie do liczby

ludności gminy w stosunku jeden pracownik socjalny zatrudniony w pełnym wymiarze czasu

pracy na 2000 mieszkańców lub proporcjonalnie do liczby rodzin i osób samotnie gospodarujących,

objętych pracą socjalną w stosunku jeden pracownik socjalny zatrudniony w pełnym wymiarze

czasu pracy na nie więcej niż 50 rodzin i osób samotnie gospodarujących.

12

Ośrodek pomocy społecznej zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy nie mniej niż 3

pracowników socjalnych.

1.

W ramach struktury organizacyjnej ośrodka pomocy społecznej może zostać wyodrębniony

zespół realizujący zadania tego ośrodka w zakresie pracy socjalnej i integracji społecznej.

2.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 1, wchodzi co najmniej trzech pracowników socjalnych.

3.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 1, mogą wchodzić także inni specjaliści realizujący

zadania w zakresie integracji społecznej.

W celu realizacji zadań pomocy społecznej gmina może tworzyć również inne jednostki

organizacyjne.

1.

Zadania pomocy społecznej w powiatach wykonują jednostki organizacyjne - powiatowe

centra pomocy rodzinie.

2.

Zadania powiatowych centrów pomocy rodzinie w miastach na prawach powiatu realizują

miejskie ośrodki pomocy społecznej, które mogą być nazwane „miejskimi ośrodkami pomocy

rodzinie”.

3.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie może wytaczać na rzecz obywateli powództwa

o roszczenia alimentacyjne. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy

o udziale prokuratora w postępowaniu cywilnym.

4.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie może kierować wnioski o ustalenie niezdolności do

pracy, niepełnosprawności I stopnia niepełnosprawności do organów określonych odrębnymi

przepisami.

5.

W indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości powiatu

decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego

centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika.

6.

(uchylony).

7.

Zarząd powiatu zatrudnia kierowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej,

o których mowa w ust. 8, zgodnie z wymogami określonymi w art. 122 ust. 1, po zasięgnięciu

opinii kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie lub kierownika ośrodka pomocy

społecznej w mieście na prawach powiatu.

7a.

(uchylony).

8

Starosta przy pomocy powiatowego centrum pomocy rodzinie sprawuje nadzór nad działalnością

jednostek specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego, oraz ośrodków wsparcia,

domów pomocy społecznej i ośrodków interwencji kryzysowej.

9.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie koordynuje realizację strategii, o której mowa w

art. 19 pkt 1.

10.

(uchylony).

11.

(uchylony).

12.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie składa radzie powiatu coroczne sprawozdanie

z działalności centrum oraz przedstawia wykaz potrzeb w zakresie pomocy społecznej.

13.

Rada powiatu na podstawie wykazu potrzeb, o którym mowa w ust. 12, opracowuje i wdraża

lokalne programy pomocy społecznej.

1.

Zadania pomocy społecznej w województwach samorządowych wykonują jednostki organizacyjne

- regionalne ośrodki polityki społecznej.

2.

Regionalny ośrodek polityki społecznej koordynuje realizację strategii, o której mowa

w art. 21 pkt 1.

3.

Marszałek województwa przy pomocy regionalnego ośrodka polityki społecznej sprawuje

nadzór nad podległymi jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, w szczególności

w zakresie spraw finansowych i administracyjnych.

4

Marszałek województwa może, udzielić upoważnienia dyrektorowi regionalnego ośrodka

polityki społecznej lub na jego wniosek, innym pracownikom tego ośrodka do wydawania

decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących

do właściwości samorządu województwa.

(uchylony).

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa

na dofinansowanie zadań własnych z zakresu pomocy społecznej, przy czym wysokość dotacji

nie może przekroczyć 80% kosztów realizacji zadania, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli środki przeznaczone na dotację, o której mowa w ust. 1, pochodzą z programów

rządowych, programów resortowych, pożyczek, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm. lub służą wypłacie zasiłków celowych na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia

losowego, wysokość dotacji może przekroczyć 80% kosztów realizacji zadania.

1.

Pracownikiem socjalnym może być osoba, która spełnia co najmniej jeden z niżej wymienionych

warunków

1)

posiada dyplom ukończenia kolegium pracowników służb społecznych;

2)

ukończyła studia wyższe na kierunku praca socjalna;

3)

do dnia 31 grudnia 2013 r. ukończyła studia wyższe o specjalności przygotowującej

do zawodu pracownika socjalnego na jednym z kierunków

a)

pedagogika,

b)

pedagogika specjalna,

c)

politologia,

d)

polityka społeczna,

e)

psychologia,

f)

socjologia,

g)

nauki o rodzinie.

1a.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, wymagane umiejętności,

wykaz przedmiotów, minimalny wymiar zajęć dydaktycznych oraz zakres i wymiar praktyk

zawodowych dla specjalności przygotowującej do zawodu pracownika socjalnego, realizowanej

w szkołach wyższych na kierunkach wymienionych w ust. 1, kierując się koniecznością

odpowiedniego przygotowania absolwentów do wykonywania zawodu pracownika socjalnego.

2.

Ustala się następujące stopnie specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego

1)

I stopień specjalizacji zawodowej z zakresu pracy socjalnej, mający na celu uzupełnienie

wiedzy i doskonalenie umiejętności zawodowych pracowników socjalnych;

2)

II stopień specjalizacji zawodowej z zakresu pracy socjalnej, mający na celu pogłębienie

wiedzy i doskonalenie umiejętności pracy z wybranymi grupami osób korzystających z

pomocy społecznej.

3

Szkolenie w zakresie specjalizacji w zawodzie pracownika socjalnego mogą realizować

jednostki prowadzące kształcenie lub doskonalenie zawodowe po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

1

Przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego działa Centralna Komisja

Egzaminacyjna do spraw stopni specjalizacji zawodowej pracowników socjalnych, zwana

dalej „Komisją”, której członków powołuje i odwołuje minister.

2.

W związku z wykonywaniem czynności wynikających z ust. 3 członkom Komisji przysługują

diety oraz inne należności za czas podróży, na zasadach określonych w przepisach dotyczących

podróży służbowych pracowników na obszarze kraju.

2a

Koszty działalności Komisji, w tym wynagrodzenia członków Komisji, są pokrywane z

budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego.

3.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1

przeprowadzanie postępowania w zakresie nadawania stopni specjalizacji zawodowej oraz

egzaminu dla pracowników socjalnych ubiegających się o II stopień specjalizacji zawodowej

w terminie wyznaczonym przez Komisję oraz informowanie osób ubiegających się o dopuszczenie

do egzaminu na II stopień specjalizacji zawodowej o terminie egzaminu;

2)

nadawanie II stopnia specjalizacji zawodowej;

3)

prowadzenie rejestru wydanych dyplomów;

4

powoływanie i odwoływanie przewodniczącego i członków regionalnych komisji egzaminacyjnych

do spraw stopni specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego;

5)

kontrolowanie pracy regionalnych komisji egzaminacyjnych i podmiotów prowadzących

szkolenia;

6

opiniowanie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego programów

szkoleń z zakresu I i II stopnia specjalizacji w zawodzie pracownik socjalny i przedstawianie

informacji na temat zasobów jednostek, o których mowa w art. 116 ust. 3; opiniowanie

kandydatów na konsultantów prac dyplomowych na II stopień specjalizacji, o których

mowa w art. 118a pkt 8;

7)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego informacji

dotyczących zasięgu, przebiegu i poziomu szkoleń w zakresie specjalizacji;

8)

opiniowanie spraw spornych dotyczących pracy komisji regionalnych;

9

nadawanie certyfikatu superwizora pracy socjalnej i prowadzenie rejestru wydanych

certyfikatów.

4

Za egzamin, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, w tym za egzamin poprawkowy, osoby przystępujące

do egzaminu wnoszą opłatę w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w poprzednim roku kalendarzowym.

5

Komisja, w zakresie organizacji egzaminów na II stopień specjalizacji w zawodzie pracownik

socjalny, współpracuje z jednostką organizacyjną, nad którą nadzór sprawuje minister

właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego i której zakres działania obejmuje prowadzenie

działalności szkoleniowej adresowanej do służb społecznych oraz instytucji działających

w obszarze polityki społecznej.

1

Przy urzędach marszałkowskich działają regionalne komisje egzaminacyjne do spraw stopni

specjalizacji zawodowej pracowników socjalnych, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a

Decyzją marszałka województwa regionalna komisja egzaminacyjna może działać przy regionalnym

ośrodku polityki społecznej lub przy innym podmiocie, którego organem prowadzącym

jest samorząd województwa.

1b

W związku z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 2, członkom regionalnych komisji

egzaminacyjnych przysługują diety oraz inne należności za czas podróży, na zasadach

określonych w przepisach dotyczących podróży służbowych pracowników na obszarze kraju.

1c

Koszty działalności regionalnych komisji egzaminacyjnych, w tym wynagrodzenia członków

komisji, pokrywa urząd marszałkowski, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, regionalny

ośrodek polityki społecznej albo podmiot, którego organem prowadzącym jest samorząd

województwa.

1d

Obsługę administracyjno-techniczną regionalnej komisji egzaminacyjnej zapewnia marszałek

danego województwa, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, dyrektor regionalnego

ośrodka polityki społecznej albo osoba kierująca innym podmiotem, którego organem

prowadzącym jest samorząd województwa.

2.

Do zadań regionalnych komisji egzaminacyjnych należy

1)

przeprowadzanie postępowania w zakresie nadawania stopni specjalizacji zawodowej oraz

egzaminu dla pracowników socjalnych, ubiegających się o I stopień specjalizacji zawodowej;

2)

nadawanie I stopnia specjalizacji zawodowej;

3)

prowadzenie rejestru wydanych dyplomów;

4)

opracowywanie informacji, opinii i wniosków dotyczących I stopnia specjalizacji zawodowej

dla Komisji oraz dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2a

Za egzamin, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, w tym za egzamin poprawkowy, osoby przystępujące

wnoszą opłatę w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

poprzednim roku kalendarzowym.

3.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb powoływania i odwoływania członków Komisji i regionalnych komisji egzaminacyjnych

oraz organizację pracy Komisji i regionalnych komisji egzaminacyjnych,

2)

minimum programowe dla specjalizacji I i II stopnia w zawodzie pracownik socjalny,

3)

specjalności obowiązujące dla specjalizacji II stopnia w zawodzie pracownik socjalny,

4)

tryb postępowania w sprawie nadawania stopni specjalizacji i wydawania dyplomów,

5)

wzory dyplomów uzyskania I i II stopnia specjalizacji w zawodzie pracownik socjalny

stanowiące załącznik do rozporządzenia,

6)

warunki uzyskiwania przez pracowników socjalnych stopni specjalizacji zawodowej,

7)

wytyczne dotyczące prac dyplomowych dla kandydatów ubiegających się o uzyskanie II

stopnia specjalizacji,

8)

wymagania dotyczące kadry dydaktycznej szkoleń w zakresie specjalizacji I i II stopnia

w zawodzie pracownik socjalny i konsultantów prac dyplomowych szkoleń w zakresie specjalizacji

II stopnia w zawodzie pracownik socjalny,

9)

tryb kontrolowania, o którym mowa w art. 117 ust. 3 pkt 5,

10)

warunki, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia w zakresie specjalizacji,

dla zapewnienia odpowiedniego poziomu szkolenia,

11)

tryb wnoszenia odpłatności za egzamin na I i II stopień specjalizacji w zawodzie pracownik

socjalny,

12)

organizację i sposób przeprowadzania egzaminu na I i II stopień specjalizacji w zawodzie

pracownik socjalny,

13)

zasady wyboru jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 117 ust. 5, i warunki

jej współpracy z Komisją w zakresie organizacji egzaminów na II stopień specjalizacji

w zawodzie pracownik socjalny

- uwzględniając potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu szkolenia, odpowiedniego

poziomu przygotowania pracowników socjalnych do wykonywania przez nich specjalistycznych

zadań z zakresu pracy socjalnej, odpowiedniego poziomu świadczonych usług przez pracowników

socjalnych, ujednolicenia wymogów dotyczących nadawania I i II stopnia specjalizacji

zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego, ujednolicenia wzoru dyplomu uzyskania

I i II stopnia specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego oraz ujednolicenia

wymogów prowadzenia szkoleń i przeprowadzania egzaminów z zakresu I i II stopnia specjalizacji

zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego.

1.

Do zadań pracownika socjalnego należy w szczególności

1)

praca socjalna;

2)

dokonywanie analizy i oceny zjawisk, które powodują zapotrzebowanie na świadczenia

z pomocy społecznej oraz kwalifikowanie do uzyskania tych świadczeń;

3)

udzielanie informacji, wskazówek i pomocy w zakresie rozwiązywania spraw życiowych

osobom, które dzięki tej pomocy będą zdolne samodzielnie rozwiązywać problemy będące

przyczyną trudnej sytuacji życiowej; skuteczne posługiwanie się przepisami prawa w

realizacji tych zadań;

4)

pomoc w uzyskaniu dla osób będących w trudnej sytuacji życiowej poradnictwa dotyczącego

możliwości rozwiązywania problemów i udzielania pomocy przez właściwe instytucje państwowe,

samorządowe i organizacje pozarządowe oraz wspieranie w uzyskiwaniu pomocy;

5)

udzielanie pomocy zgodnie z zasadami etyki zawodowej;

6)

pobudzanie społecznej aktywności i inspirowanie działań samopomocowych w zaspokajaniu

niezbędnych potrzeb życiowych osób, rodzin, grup i środowisk społecznych;

7)

współpraca i współdziałanie z innymi specjalistami w celu przeciwdziałania i ograniczania

patologii i skutków negatywnych zjawisk społecznych, łagodzenie skutków ubóstwa;

8)

inicjowanie nowych form pomocy osobom i rodzinom mającym trudną sytuację życiową oraz

inspirowanie powołania instytucji świadczących usługi służące poprawie sytuacji takich

osób i rodzin;

9)

współuczestniczenie w inspirowaniu, opracowaniu, wdrożeniu oraz rozwijaniu regionalnych

i lokalnych programów pomocy społecznej ukierunkowanych na podniesienie jakości życia.

2.

Przy wykonywaniu zadań pracownik socjalny jest obowiązany

1)

kierować się zasadami etyki zawodowej;

2)

kierować się zasadą dobra osób i rodzin, którym służy, poszanowania ich godności i

prawa tych osób do samostanowienia;

3)

przeciwdziałać praktykom niehumanitarnym i dyskryminującym osobę, rodzinę lub grupę;

4)

udzielać osobom zgłaszającym się pełnej informacji o przysługujących im świadczeniach

i dostępnych formach pomocy;

5)

zachować w tajemnicy informacje uzyskane w toku czynności zawodowych, także po ustaniu

zatrudnienia, chyba że działa to przeciwko dobru osoby lub rodziny;

6)

podnosić swoje kwalifikacje zawodowe poprzez udział w szkoleniach i samokształcenie.

1

Pracowników socjalnych mogą również zatrudniać inne instytucje, a w szczególności

jednostki organizacyjne właściwe w sprawach zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu,

szpitale, zakłady karne, do wykonywania zadań tych jednostek w zakresie pomocy społecznej.

2.

Pracownicy socjalni mogą być również zatrudniani w podmiotach uprawnionych, o których

mowa w art. 25 ust. 1.

3

Pracownicy socjalni mogą być również zatrudniani przez podmioty realizujące zadania

określone w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

1.

Pracownik socjalny korzysta z prawa pierwszeństwa przy wykonywaniu swoich zadań w

urzędach, instytucjach i innych placówkach. Organy są obowiązane do udzielania pracownikowi

socjalnemu pomocy w zakresie wykonywania tych czynności.

2.

Pracownikowi socjalnemu przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariuszy

publicznych.

3.

Pracownikowi socjalnemu zatrudnionemu w ośrodku pomocy społecznej lub w powiatowym

centrum pomocy rodzinie, do którego obowiązków należy praca socjalna oraz przeprowadzanie

rodzinnych wywiadów środowiskowych, jeżeli przepracował nieprzerwanie i faktycznie

co najmniej 5 lat, przysługuje raz na dwa lata dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

10 dni roboczych.

3a.

Pracownikowi socjalnemu zatrudnionemu w pełnym wymiarze czasu pracy w samorządowych

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, do którego podstawowych obowiązków

należy świadczenie pracy socjalnej w środowisku, w tym przeprowadzanie rodzinnych

wywiadów środowiskowych poza siedzibą jednostki, przysługuje wypłacany co miesiąc

dodatek do wynagrodzenia w wysokości 250 zł. W przypadku zatrudnienia w mniejszym

wymiarze czasu pracy dodatek przysługuje w wysokości proporcjonalnej do czasu pracy.

3b.

Pracownikowi socjalnemu przysługuje zwrot kosztów uczestnictwa w szkoleniach w zakresie

specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego, w kwocie nie mniejszej niż

50% kosztów szkolenia.

3c.

Pracownikowi socjalnemu, do którego obowiązków należy świadczenie pracy socjalnej

w środowisku, przysługuje zwrot kosztów przejazdów z miejsca pracy do miejsc wykonywania

przez niego czynności zawodowych, w przypadku braku możliwości zapewnienia dojazdu

środkami pozostającymi w dyspozycji zatrudniającego go pracodawcy.

4.

Dzień 21 listopada ustanawia się Dniem Pracownika Socjalnego.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może przyznać pracownikom socjalnym,

jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz podmiotom, o których mowa w art.

25, nagrody specjalne za wybitne, nowatorskie rozwiązania w zakresie pomocy społecznej.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

warunki przyznawania nagród specjalnych, rodzaje nagród, podmioty uprawnione do zgłaszania

wniosków oraz sposób i tryb postępowania w sprawie tych nagród, uwzględniając rodzaje

działań, za jakie nagrody te przysługują, oraz ich społeczną użyteczność.

1.

Pracownik socjalny ma prawo do korzystania z poradnictwa prowadzonego przez superwizorów

pracy socjalnej, które ma na celu zachowanie i wzmocnienie kompetencji zawodowych,

utrzymanie wysokiego poziomu świadczonych usług oraz przeciwdziałanie zjawisku wypalenia

zawodowego w porozumieniu z pracodawcą co do wyboru formy i osoby udzielającej porad.

2.

Superwizorem pracy socjalnej może być osoba, która ukończyła szkolenie z zakresu superwizji

pracy socjalnej i uzyskała certyfikat superwizora pracy socjalnej.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wytyczne i standard dla superwizji pracy socjalnej,

2)

minimum programowe dla szkolenia superwizorów pracy socjalnej, o którym mowa w ust.

2,

3)

sposób i tryb szkolenia superwizorów pracy socjalnej,

4)

tryb nadawania certyfikatu superwizora pracy socjalnej i odpłatności za postępowanie

związane z uzyskaniem certyfikatu,

5)

wzór certyfikatu superwizora pracy socjalnej, o którym mowa w ust. 2,

6)

tryb sporządzania i udostępniania do wiadomości publicznej list certyfikowanych superwizorów

pracy socjalnej,

7)

podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia z zakresu superwizji pracy socjalnej,

8)

zasady i tryb prowadzenia nadzoru merytorycznego nad szkoleniami dla superwizorów

pracy socjalnej

- uwzględniając potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu szkolenia i przygotowania

superwizorów pracy socjalnej, odpowiedniego poziomu świadczonych usług, ujednolicenia

wymogów dotyczących nadawania certyfikatu superwizora, ujednolicenia wzoru certyfikatu,

oraz ujednolicenia wymogów prowadzenia szkoleń z zakresu superwizji pracy socjalnej.

1.

Osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są obowiązane posiadać

co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji

pomocy społecznej.

2.

Wymogi, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą osób kierujących placówkami rodzinnymi.

3

Szkolenie specjalizacyjne z zakresu organizacji pomocy społecznej mogą realizować

jednostki prowadzące kształcenie lub doskonalenie zawodowe po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

(uchylony).

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, podmioty

uprawnione do prowadzenia specjalizacji i wymagania ich dotyczące, tryb nadawania

tym podmiotom uprawnień do prowadzenia specjalizacji, a także tryb uzyskiwania specjalizacji,

kierując się koniecznością zapewnienia sprawności i efektywności działania jednostek

organizacyjnych pomocy społecznej.

Prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w samorządowych jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej regulują przepisy o pracownikach samorządowych.

(uchylony).

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego działa Rada Pomocy Społecznej

jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach pomocy społecznej.

2.

Do zakresu działania Rady Pomocy Społecznej należy

1)

opiniowanie projektów aktów prawnych oraz inicjowanie zmian przepisów prawa w zakresie

pomocy społecznej;

2)

przygotowywanie ekspertyz dotyczących wybranych obszarów pomocy społecznej;

3)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego okresowych

informacji o swojej działalności;

4)

przyjmowanie i opiniowanie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

wniosków o nagrody specjalne za wybitne osiągnięcia w zakresie pomocy społecznej.

1.

Rada Pomocy Społecznej składa się z nie więcej niż 20 osób reprezentujących jednostki

organizacyjne pomocy społecznej, jednostki samorządu terytorialnego, wojewodów, organizacje

społeczne i zawodowe, kościoły i inne związki wyznaniowe oraz środowiska naukowe.

2.

Przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego do udziału w pracach Rady Pomocy

Społecznej rekomenduje Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego.

3.

Członków Rady Pomocy Społecznej, spośród przedstawicieli określonych w ust. 1, powołuje

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego na okres 3 lat.

4.

Członkowie Rady Pomocy Społecznej pełnią swoje funkcje społecznie.

5.

Członkowie Rady Pomocy Społecznej korzystają ze zwolnień w pracy w celu uczestniczenia

w posiedzeniach Rady i przysługuje im zwrot kosztów delegacji ze środków budżetu ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

6.

Koszty związane z obsługą Rady Pomocy Społecznej są pokrywane ze środków budżetu ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

7.

Rada Pomocy Społecznej może, za zgodą ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego, zapraszać do współpracy ekspertów i inne osoby niebędące jej członkami.

Do udziału osób zaproszonych w posiedzeniach Rady stosuje się odpowiednio ust. 5.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb zgłaszania kandydatów na członków Rady Pomocy Społecznej, organizację oraz tryb

działania Rady Pomocy Społecznej, uwzględniając zasadę kolegialności oraz pomocniczości

prac Rady.

Wojewoda w związku z przeprowadzanym postępowaniem nadzorczym i kontrolnym ma prawo

do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania nadzoru i kontroli;

2)

swobodnego wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń jednostki kontrolowanej;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

i pisemnej w zakresie przeprowadzanej kontroli;

5)

wzywania i przesłuchiwania świadków;

6)

zwrócenia się o wydanie opinii biegłych i specjalistów z zakresu pomocy społecznej.

1

Czynności, o których mowa w art. 126, w imieniu i z upoważnienia wojewody przeprowadza

zespół pracowników komórki organizacyjnej do spraw nadzoru i kontroli w pomocy społecznej

właściwego do spraw pomocy społecznej wydziału urzędu wojewódzkiego, w składzie co

najmniej dwóch osób, zwany dalej „zespołem inspektorów”.

2.

Zespół inspektorów, przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 126, jest obowiązany

do okazania legitymacji służbowych oraz imiennego upoważnienia do przeprowadzenia

nadzoru albo kontroli wskazującego jednostkę organizacyjną pomocy społecznej albo

kontrolowaną jednostkę.

1.

Wojewoda może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta Policji o pomoc,

jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 126.

2.

Na wniosek wojewody właściwy miejscowo komendant Policji jest obowiązany do zapewnienia

zespołowi inspektorów pomocy Policji w toku wykonywanych przez nich czynności.

W wydziale właściwym do spraw pomocy społecznej urzędu wojewódzkiego w komórce organizacyjnej

do spraw nadzoru i kontroli w pomocy społecznej zatrudnia się nie mniej niż 1 inspektora

do spraw nadzoru i kontroli w pomocy społecznej na 25 jednostek organizacyjnych pomocy

społecznej oraz placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, działających w danym województwie.

1.

Wojewoda w wyniku przeprowadzonych przez zespół inspektorów czynności, o których mowa

w art. 126, może wydać jednostce organizacyjnej pomocy społecznej albo kontrolowanej

jednostce zalecenia pokontrolne.

2.

Jednostka organizacyjna pomocy społecznej albo kontrolowana jednostka może, w terminie

7 dni od dnia otrzymania zaleceń pokontrolnych, zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Wojewoda ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń jednostka organizacyjna pomocy

społecznej albo kontrolowana jednostka w terminie 30 dni obowiązana jest do powiadomienia

wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków.

5.

W przypadku uwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2, jednostka

organizacyjna pomocy społecznej albo kontrolowana jednostka w terminie 30 dni jest

obowiązana do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków, o których

mowa w ust. 1, mając na uwadze zmiany wynikające z uwzględnionych przez wojewodę zastrzeżeń.

6.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności jednostki organizacyjnej

pomocy społecznej albo kontrolowanej jednostki wojewoda, niezależnie od przysługujących

mu innych środków, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach organ założycielski tych

jednostek lub organ zlecający kontrolowanej jednostce realizację zadania z zakresu

pomocy społecznej.

7.

Organ, o którym mowa w ust. 6, do którego skierowano zawiadomienie o stwierdzonych

istotnych uchybieniach, jest obowiązany, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia

o stwierdzonych uchybieniach, powiadomić wojewodę o podjętych czynnościach.

1.

W przypadku niepodjęcia lub niewykonania czynności wynikających z zaleceń pokontrolnych,

o których mowa w art. 128, mających na celu ograniczenie lub likwidację stwierdzonych

istotnych uchybień lub nieprawidłowości w zakresie działań i usług objętych standardami,

świadczonych przez jednostki organizacyjne pomocy społecznej albo kontrolowane jednostki,

wojewoda może orzec o czasowym lub stałym cofnięciu zezwolenia na prowadzenie placówki.

2.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 126, ujawnione zostały

rażące zaniedbania lub zaniechania realizacji obowiązków ustawowych, wojewoda może

wezwać jednostkę samorządu terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego, w

terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia otrzymania wezwania.

3.

W przypadku niewyznaczenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wykonawcy zastępczego

w terminie, o którym mowa w ust. 2, wojewoda może wystąpić do sądu administracyjnego

ze skargą na bezczynność organu jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Kto nie realizuje zaleceń pokontrolnych - podlega karze pieniężnej w wysokości od

200 do 6000 zł.

2

Kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa

1)

nie więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł;

2)

więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł.

3.

W przypadku prowadzenia bez zezwolenia przez jeden podmiot więcej niż jednej placówki,

o której mowa w ust. 2, karę wymierza się osobno za każdą z placówek.

4

Kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez

zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega

karze pieniężnej w wysokości 40 000 zł.

5

W przypadku stwierdzenia zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w placówce

zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom

w podeszłym wieku prowadzonej bez zezwolenia wojewoda może, poza nałożeniem kary pieniężnej,

wydać decyzję nakazującą wstrzymanie prowadzenia tej placówki, z nadaniem rygoru natychmiastowej

wykonalności, do czasu uzyskania zezwolenia.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 130, wymierza, w drodze decyzji administracyjnej,

wojewoda.

2.

Wysokość kary, o której mowa w art. 130 ust. 1, ustala wojewoda, biorąc pod uwagę

rozmiar prowadzonej działalności, stopień, liczbę i społeczną szkodliwość stwierdzonych

uchybień.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Od nieuiszczonych w terminie kar pobiera się odsetki ustawowe.

5.

Egzekucja kar wraz z odsetkami za zwłokę następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

O nałożonej karze, o której mowa w art. 130 ust. 2, 4 lub 5, wojewoda niezwłocznie

informuje

1)

ośrodek pomocy społecznej i powiatowe centrum pomocy rodzinie właściwe ze względu

na położenie placówki, celem podjęcia działań zmierzających do zapewnienia pomocy

osobom przebywającym w placówce oraz nawiązania kontaktu z członkami rodziny, opiekunami

prawnymi lub kuratorami osób przebywających w placówce;

2)

w ramach posiadanych informacji, członków rodziny, opiekunów prawnych lub kuratorów

osób przebywających w placówce.

2.

W przypadku nałożenia kary, o której mowa w art. 130 ust. 2, 4 lub 5, wojewoda przedstawia

osobom przebywającym w placówce oraz, w ramach posiadanych informacji, członkom rodziny,

opiekunom prawnym, kuratorom osób przebywających w placówce wyciąg z rejestru placówek

zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom

w podeszłym wieku, z danymi teleadresowymi placówek z terenu województwa.

3.

W przypadku pilnej konieczności zapewnienia pomocy osobom przebywającym w placówce,

w stosunku do której wojewoda wydał decyzję, o której mowa w art. 130 ust. 5, wojewoda

koordynuje działania zmierzające do zabezpieczenia niezbędnej pomocy osobom potrzebującym,

przy udziale kierownika ośrodka pomocy społecznej gminy właściwej ze względu na położenie

placówki.

1.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 131 ust. 1 stanowią

dochód budżetu państwa.

2.

Kary pieniężne nakładane na podstawie art. 131 ust. 1 wpłacane są na rachunek bieżący

dochodów urzędu wojewódzkiego.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację i tryb przeprowadzania nadzoru i kontroli, kwalifikacje inspektorów upoważnionych

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych, a także wzór legitymacji uprawniającej

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych,

2)

kwalifikacje pozostałych pracowników wykonujących z upoważnienia wojewody zadania

z zakresu pomocy społecznej

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu ich wykonywania.

(pominięte).

ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

zasiłku stałym wyrównawczym - rozumie się przez to zasiłek stały;

2)

ustawie o pomocy społecznej - rozumie się przez to niniejszą ustawę;

3)

wywiadzie środowiskowym (rodzinnym) - rozumie się przez to rodzinny wywiad środowiskowy.

Pierwszą weryfikację kryteriów dochodowych przeprowadza się w 2006 r.

1.

Do umów w sprawie zlecenia realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej stosuje

się dotychczasowe przepisy dotyczące zlecania zadań.

2.

Umowy w sprawie zlecenia realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej zawarte przed

dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia lub rozwiązania,

nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2008 r.

1.

W 2004 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 20% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

w przypadku rodziny - 15% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny.

2.

W 2005 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 30% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

w przypadku rodziny - 20% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny.

3.

W 2006 r. i 2007 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 35% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby,

2)

w przypadku rodziny - 25% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny

- przy czym art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

W 2004 r. gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na

zasiłki okresowe w części określonej w ust. 1.

5.

W 2005 r. gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na

zasiłki okresowe w części określonej w ust. 2.

6.

W 2006 r. i 2007 r. gminy otrzymują dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki

okresowe w części określonej w ust. 3.

7.

Od 2008 r. gminy otrzymują dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe

w części określonej w art. 38 ust. 3.

8.

Kwota zasiłku finansowana z dotacji nie może być niższa niż 20 zł.

Gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na obsługę zadań własnych dotowanych

z budżetu państwa. W tym przypadku art. 115 nie stosuje się.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm., z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8

2.

Decyzje przyznające świadczenia na podstawie art. 16, 17, 18, 21 oraz 31 ust. 6-10 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy

społecznej realizuje się według przepisów dotychczasowych, przez czas, na jaki te decyzje zostały

wydane, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

3.

Zachowują moc decyzje o skierowaniu do domu pomocy społecznej oraz decyzje o umieszczeniu

w domu pomocy społecznej wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art. 150a.

Do spraw o przyznanie zasiłku stałego, w których do dnia 30 kwietnia 2004 r. organ

właściwy nie wydał decyzji ostatecznej, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.

1.

Z dniem 1 stycznia 2005 r. domy pomocy społecznej dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży stają się ośrodkami wsparcia - domami dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, o których mowa w art. 47 ust. 4.

2.

Osoby umieszczone w domu pomocy społecznej dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet

w ciąży przed dniem 1 stycznia 2004 r. oraz osoby skierowane do takiego domu przed

dniem 1 stycznia 2004 r., po dniu 1 stycznia 2005 r. ponoszą odpłatność na dotychczasowych

zasadach. Decyzje o odpłatności wydaje starosta powiatu prowadzącego dom.

3.

Powiat, który prowadzi lub zleca prowadzenie domów dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, przeznacza na utrzymanie osób, o których mowa w ust. 2, część środków

pochodzących z dotacji celowej z budżetu państwa ustalonej dla domów pomocy społecznej

na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm..

1.

Domy pomocy społecznej, które nie osiągają obowiązującego standardu, są obowiązane

do opracowania i realizacji programu naprawczego do końca 2010 r.

2.

Podmiotowi prowadzącemu dom pomocy społecznej, który jeszcze nie osiągnął obowiązującego

standardu, wojewoda wydaje zezwolenie warunkowe na czas realizacji programu naprawczego.

3.

Zachowują moc zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej wydane przed dniem

wejścia w życie ustawy.

4.

Zezwolenia warunkowe na prowadzenie domu pomocy społecznej zachowują moc nie dłużej

niż do dnia 31 grudnia 2010 r.

5.

Od dnia 1 stycznia 2009 r. organ gminy nie może kierować osób do domu pomocy społecznej

prowadzonego na podstawie zezwolenia warunkowego.

6.

Opłata za pobyt w domu pomocy społecznej prowadzonym na podstawie zezwolenia warunkowego

po dniu 31 grudnia 2007 r. nie może ulec podwyższeniu, aż do miesiąca, w którym zostanie

wydane zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej.

Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy placówki zapewniające

całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym

wieku, które w dniu wejścia w życie ustawy nie spełniają wymagań, o których mowa w

art. 67 i 68, są obowiązane dostosować do tych wymagań placówki w terminie jednego

roku od dnia wejścia w życie ustawy.

(uchylony).

1.

Do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed

dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej

gminy.

2.

Kwota dotacji celowej z budżetu państwa na domy pomocy społecznej wyliczona zgodnie

z art. 87 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego może być w uzasadnionych przypadkach zmniejszona lub zwiększona, nie więcej jednak

niż o 20%, w zależności od znajdujących się w powiecie typów domów oraz uzyskanych

dochodów z tytułu odpłatności za pobyt w domu.

3.

W stosunku do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania

wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r., decyzje zmieniające decyzje o odpłatności

i o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje starosta właściwy ze względu na położenie

domu.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy były zatrudnione na stanowisku

pracownika socjalnego na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują uprawnienia

do wykonywania zawodu.

1a.

Osoby, które przed dniem 1 maja 2004 r. ukończyły studia wyższe na kierunkach: pedagogika,

psychologia, politologia, politologia i nauki społeczne lub socjologia, mogą wykonywać

zawód pracownika socjalnego.

2.

Osoby kierujące placówkami opiekuńczo-wychowawczymi i ośrodkami adopcyjno-opiekuńczymi

powinny ukończyć specjalizację nie później niż do końca 2005 r.; osobom tym zalicza

się staż pracy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych i ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych.

3.

Osoby, które w okresie 3,5 roku od dnia wejścia w życie ustawy ukończą studia wyższe

magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia, politologia lub socjologia, mogą

wykonywać zawód pracownika socjalnego.

3a

Osoby, które przed dniem 1 maja 2004 r. rozpoczęły studia wyższe licencjackie lub

wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia, politologia lub socjologia,

po uzyskaniu dyplomu ukończenia tych studiów mogą wykonywać zawód pracownika socjalnego.

4.

Osoby zatrudnione przed dniem wejścia w życie ustawy na stanowisku aspiranta pracy

socjalnej, które w okresie 3,5 roku od dnia wejścia w życie ustawy ukończą studia

wyższe na kierunkach: pedagogika, psychologia, politologia lub socjologia i uzyskają

tytuł licencjata, mogą wykonywać zawód pracownika socjalnego.

5.

Osoby zatrudnione przed dniem wejścia w życie ustawy na stanowisku aspiranta pracy

socjalnej, które w okresie 5,5 roku od dnia wejścia w życie ustawy ukończą studia

wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia, politologia lub socjologia,

mogą wykonywać zawód pracownika socjalnego.

Rada Pomocy Społecznej powołana w 2003 r. działa przez okres kadencji, który wynosi

3 lata.

Dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje osobom przebywającym w ponadgminnym domu pomocy

społecznej, skierowanym do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r.,

chyba że przebywają poza tym domem przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie tej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1001, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238, z 2001 r. Nr 72, poz. 748, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 973, Nr 111, poz. 1194, Nr 122, poz. 1349 i Nr 154, poz. 1792, z 2003 r. Nr 7, poz. 79, Nr 44, poz. 389, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1304, Nr 203, poz. 1966 i Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 135, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

2)

art. 5 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej;

3)

art. 86 ust. 2 i art. 140, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Publiczne placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się placówkami

wsparcia dziennego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Jednostki samorządu terytorialnego prowadzące placówki, o których mowa w ust. 1, są

obowiązane dostosować organizację i standardy świadczonych usług w tych placówkach

do wymagań określonych na podstawie przepisów niniejszej ustawy w terminie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Niepubliczne placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, funkcjonują nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Do placówek, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia

dziennego mogą prowadzić działalność, jeżeli spełniają warunki określone w niniejszej

ustawie.

6.

Podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w ust. 3, przekazuje wójtowi dokumentację

dotyczącą sprawowanej opieki nad dziećmi niezwłocznie po zaprzestaniu działalności,

nie później jednak niż w terminie 14 dni.

1.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu interwencyjnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu interwencyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu socjalizacyjnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu socjalizacyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Wielofunkcyjne całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistyczno-terapeutycznego,

w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu rodzinnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu rodzinnego, w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem

ust. 6.

5.

Do placówek, o których mowa w ust. 4, przepisy art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

6.

Jeżeli w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dyrektor całodobowej

placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, działającej do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, złoży wniosek o przekształcenie w rodzinny dom dziecka, starosta

zobowiązany jest do podpisania z dyrektorem tej placówki umowy, o której mowa w art.

62.

7.

Regionalne placówki opiekuńczo-wychowawcze, działające na podstawie przepisów dotychczasowych,

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi,

w rozumieniu niniejszej ustawy.

8.

Do placówek, o których mowa w ust. 1-3 i 7, w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

9.

Niepubliczne placówki, o których mowa w ust. 1-3 i 7, mogą funkcjonować do czasu wygaśnięcia

lub rozwiązania umowy o realizacji zadania, którego przedmiotem jest prowadzenie placówki,

nie dłużej jednak niż przez okres 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

10.

W przypadku zakończenia działalności placówki, o której mowa w ust. 1-7, podmiot prowadzący

tę placówkę przekazuje powiatowemu centrum pomocy rodzinie, nie później niż w dniu

oddania dziecka, dokumentację dotyczącą sprawowanej opieki nad dzieckiem.

11.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie niezwłocznie przekazuje dokumentację, o której mowa

w ust. 10, odpowiednio rodzinie zastępczej, prowadzącemu rodzinny dom dziecka, dyrektorowi

placówki opiekuńczo-wychowawczej lub dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej,

które przyjęły dziecko.

Liczba dzieci umieszczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa

w art. 229 ust. 1-3 i 7, w okresie 9 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

nie może być wyższa niż 30.

W placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa w art. 229 ust. 1-3 i 7, w okresie

4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mogą być umieszczane dzieci powyżej

7. roku życia. Przepisy art. 95 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa w art. 229 ust. 1-3 i 7, w okresie

od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. mogą przebywać dzieci powyżej

7. roku życia.

2.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, w placówkach opiekuńczo-wychowawczych mogą

przebywać dzieci powyżej 10. roku życia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 95 ust.

2.

1.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, rodziny zastępcze i rodzinne

domy dziecka nieposiadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy co najmniej

3-letniego doświadczenia jako rodzina zastępcza, obejmuje się opieką koordynatora

rodzinnej pieczy zastępczej.

2.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, rodziny zastępcze i rodzinne

domy dziecka posiadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy co najmniej

3-letnie doświadczenie jako rodzina zastępcza, mogą zostać objęte opieką koordynatora

rodzinnej pieczy zastępczej.

3.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w stosunku do rodzin zastępczych

i rodzinnych domów dziecka, posiadających przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

co najmniej 3-letnie doświadczenie jako rodzina zastępcza, nieobjętych opieką koordynatora

rodzinnej pieczy zastępczej, zadania koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej wykonuje

organizator rodzinnej pieczy zastępczej.

1.

Zawodowe niespokrewnione z dzieckiem wielodzietne rodziny zastępcze działające na

podstawie przepisów dotychczasowych funkcjonują do czasu wygaśnięcia lub rozwiązania

umowy zawartej na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez

okres 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, starosta zawiera z zawodową niespokrewnioną

z dzieckiem wielodzietną rodziną zastępczą, na jej wniosek, umowę o pełnienie funkcji

rodziny zastępczej zawodowej lub prowadzenie rodzinnego domu dziecka, uwzględniając

warunki określone niniejszą ustawą.

3.

Do rodzin zastępczych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Wysokość otrzymywanego przez rodzinę zastępczą, o której mowa w ust. 1, wynagrodzenia,

dodatków oraz świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania nie może być niższa od kwot

wynagrodzenia, dodatków i świadczeń, określonych w niniejszej ustawie dla rodziny

zastępczej zawodowej.

5.

Rodzinie zastępczej, o której mowa w ust. 1, w której przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zostało umieszczone dziecko na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, przysługuje dodatek nie niższy niż 200 zł miesięcznie na dziecko.

Okres prowadzenia placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego wlicza się do okresu

doświadczenia, o którym mowa w art. 54 ust. 1.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy zatrudnieni na podstawie przepisów

dotychczasowych w

1)

placówkach opiekuńczo-wychowawczych wsparcia dziennego stają się pracownikami placówek

wsparcia dziennego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

2)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu interwencyjnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu interwencyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

3)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

4)

wielofunkcyjnych całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistyczno-terapeutycznego,

w rozumieniu niniejszej ustawy;

5)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

6)

regionalnych placówkach opiekuńczo-wychowawczych stają się pracownikami regionalnych

placówek opiekuńczo-terapeutycznych, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Pracownicy zatrudnieni na podstawie przepisów dotychczasowych w placówkach, o których

mowa w ust. 1, którzy nie spełniają wymagań kwalifikacyjnych przewidzianych dla stanowiska

zajmowanego przez nich w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą być nadal zatrudniani

na tych stanowiskach, nie dłużej jednak niż przez okres 6 lat od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

„1. Do pomocy dla osób usamodzielnianych, które przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy opuściły rodzinę zastępczą albo placówkę opiekuńczo-wychowawczą, albo pobierają

pomoc przyznaną im na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm., stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 77 ust. 1, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., i art. 241, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.