Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania ochronnych szczepień lisów wolno żyjących przeciwko wściekliźnie

Rozporządzenie określa szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania ochronnych szczepień

lisów wolno żyjących przeciwko wściekliźnie, zwanych dalej „szczepieniami ochronnymi”,

w tym obszary, na których przeprowadza się te szczepienia, rodzaj szczepionki i sposób

jej podania.

1.

Szczepienia ochronne na obszarach lasów oraz we wszystkich miejscach bytowania lisów

wolno żyjących przeprowadza się dwa razy do roku.

2.

Szczepienia ochronne, o których mowa w ust. 1, można przeprowadzić raz w roku, jeżeli

na terenie województwa nie stwierdzono wścieklizny w okresie dwóch kolejnych lat.

3.

Szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, nie przeprowadza się, jeżeli na terenie

województwa nie stwierdzono wścieklizny w okresie co najmniej trzech kolejnych lat.

1.

W przypadku stwierdzenia wścieklizny na terenie województwa, w którym nie stwierdzono

wścieklizny w okresie co najmniej trzech kolejnych lat, wojewódzki lekarz weterynarii

wyznacza obszar o promieniu co najmniej 50 km od ogniska wścieklizny, którego granice

określa z uwzględnieniem czynników geograficznych, administracyjnych, ekologicznych

i epizootiologicznych, mających wpływ na szerzenie się choroby, zwany dalej „strefą

ochronną”.

2.

Szczepienia ochronne w strefie ochronnej przeprowadza się dwa razy do roku przez okres

trzech kolejnych lat od dnia stwierdzenia wścieklizny w tej strefie.

3.

Szczepienia ochronne, o których mowa w ust. 2, można przeprowadzić raz w roku, jeżeli

w strefie ochronnej nie stwierdzono wścieklizny w okresie dwóch kolejnych lat.

4.

Wojewódzki lekarz weterynarii na terenie województwa, na którym jest już wyznaczona

strefa ochronna, może wyznaczyć kolejną strefę ochronną.

5.

Wojewódzki lekarz weterynarii po przeprowadzeniu analizy ryzyka oraz po uzgodnieniu

z Głównym Lekarzem Weterynarii i krajowym laboratorium referencyjnym właściwym dla

badań prowadzonych w kierunku wścieklizny w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 oraz z 2011 r. Nr 54, poz. 278) może przeprowadzić szczepienia ochronne w sposób określony w § 2 na terenie całego

województwa, na którym wyznaczono strefę ochronną.

1.

W przypadku istnienia ryzyka przeniesienia wścieklizny z innej części województwa

lub z innego województwa, lub z obszaru położonego poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej wojewódzki lekarz weterynarii może wyznaczyć na terenie województwa obszar

o szerokości co najmniej 50 km, na którym przeprowadza się szczepienia ochronne.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii wyznaczając obszar, o którym mowa w ust. 1, określa

jego granice z uwzględnieniem czynników geograficznych, administracyjnych, ekologicznych

i epizootiologicznych, mających wpływ na szerzenie się choroby.

Jeżeli na obszarach, na których przeprowadzono szczepienia ochronne, wystąpiła katastrofa

naturalna w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. Nr 62, poz. 558, z późn. zm. mogąca ujemnie wpłynąć na podjęcie szczepionki przez lisy lub stwierdzono pogorszenie

sytuacji epizootycznej w odniesieniu do wścieklizny, dopuszcza się przeprowadzenie

dodatkowych szczepień ochronnych.

Na konieczność przeprowadzania lub częstotliwość szczepień ochronnych lisów wolno

żyjących nie ma wpływu występowanie wścieklizny u nietoperzy.

1.

Szczepienia ochronne przeprowadza się przy użyciu doustnej szczepionki.

2.

Szczepionka jest rozrzucana z samolotu lub śmigłowca lub wykładana ręcznie.

3.

Liczba dawek szczepionki nie może być mniejsza niż 20 dawek na 1 km

4.

Liczba dawek szczepionki może być zwiększona na obszarach, na których nastąpiło pogorszenie

sytuacji epizootycznej w odniesieniu do wścieklizny lub na których nastąpiło zwiększenie

populacji lisów, z uwzględnieniem w szczególności

1)

charakteru obszaru, na którym nastąpiło pogorszenie sytuacji epizootycznej;

2)

populacji lisa na tym obszarze;

3)

populacji zwierząt dzikich, które mogą podejmować szczepionkę;

4)

stopnia zalesienia i ukształtowania terenu;

5)

linii przelotu samolotu lub śmigłowca;

6)

sytuacji epizootycznej w odniesieniu do wścieklizny na obszarze, na którym nastąpiło

pogorszenie sytuacji epizootycznej.

Częstotliwość oraz okres przeprowadzania szczepień ochronnych, o których mowa w §

2 ust. 2, § 3 ust. 3, § 4 ust. 1 i § 5, lub zwiększenie liczby dawek szczepionki wojewódzki

lekarz weterynarii określa po przeprowadzeniu analizy ryzyka oraz po uzgodnieniu z

Głównym Lekarzem Weterynarii i krajowym laboratorium referencyjnym właściwym dla badań

prowadzonych w kierunku wścieklizny w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.

W przypadku przeprowadzania szczepień ochronnych na obszarze parku narodowego termin

szczepienia i sposób podania szczepionki wojewódzki lekarz weterynarii uzgadnia z

dyrektorem parku narodowego.

1.

Wojewódzki lekarz weterynarii, co najmniej na 10 dni przed przewidywanym terminem

przeprowadzenia szczepień ochronnych, powiadamia pisemnie o sposobie przeprowadzenia

tych szczepień

1)

właściwych ze względu na obszar przeprowadzania szczepień

a)

starostów, wójtów, burmistrzów, prezydentów miast,

b)

powiatowych lekarzy weterynarii,

c)

państwowych wojewódzkich inspektorów sanitarnych;

2)

właściwe ze względu na obszar przeprowadzania szczepień

a)

nadleśnictwa,

b)

zarządy okręgowe Polskiego Związku Łowieckiego;

3)

Szefa Służby Weterynaryjnej - Inspektora Weterynaryjnego Wojska Polskiego;

4)

wojewódzkich lekarzy weterynarii z województw graniczących z województwem, na którym

będą przeprowadzone szczepienia, którzy powiadamiają starostów powiatów graniczących

z obszarem, na którym będą przeprowadzane szczepienia;

5)

Głównego Lekarza Weterynarii.

2.

Główny Lekarz Weterynarii powiadamia pisemnie właściwe centralne władze weterynaryjne

państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw trzecich graniczących z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej o terminie i sposobie podania szczepionki w województwach

graniczących z terytorium tych państw.

W miejscowościach położonych na obszarze, na którym będą przeprowadzane szczepienia

ochronne, oraz w miejscowościach graniczących z tym obszarem wojewódzki lekarz weterynarii

może ogłosić termin i sposób przeprowadzenia tych szczepień w sposób zwyczajowo przyjęty

na danym terenie.

Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 czerwca 2004 r. w sprawie

szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania ochronnych szczepień lisów wolno

żyjących przeciwko wściekliźnie

(Dz. U. Nr 142, poz. 1509).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.