Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 września 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo własności przemysłowej

1.

Ustawa normuje

1)

stosunki w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych;

2)

zasady, na jakich przedsiębiorcy mogą przyjmować projekty racjonalizatorskie i wynagradzać

ich twórców;

3)

zadania i organizację Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej

„Urzędem Patentowym”.

2.

Przepisy ustawy nie uchybiają ochronie przedmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

przewidzianej w innych ustawach.

Postępowanie przed Urzędem Patentowym, wszczęte w Izbie Odwoławczej i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, toczy się według przepisów ustawy wymienionej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Zwalczanie nieuczciwej konkurencji reguluje odrębna ustawa.

Postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym, wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, toczy się według przepisów ustawy wymienionej w

art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W sprawach zakończonych orzeczeniem Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej

Polskiej, utworzonej na podstawie art. 115 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości

(Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770), z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, właściwy jest Urząd Patentowy działający

we właściwym trybie.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

osobie - rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną;

2)

osobie zagranicznej - rozumie się przez to osobę niemającą obywatelstwa polskiego

i odpowiednio miejsca zamieszkania albo siedziby bądź poważnego przedsiębiorstwa na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to osobę prowadzącą w celach zarobkowych działalność

wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową, zwaną dalej „działalnością gospodarczą”;

4)

umowie międzynarodowej - rozumie się przez to umowę międzynarodową, której stroną

jest Rzeczpospolita Polska;

5)

Konwencji paryskiej - rozumie się przez to Akt sztokholmski zmieniający Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r.

(Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51);

6)

projektach wynalazczych - rozumie się przez to wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe,

topografie układów scalonych i projekty racjonalizatorskie;

7

Biurze Międzynarodowym - rozumie się przez to Międzynarodowe Biuro Własności Intelektualnej

utworzone na podstawie Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej

w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r.

(Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 49);

8

międzynarodowym znaku towarowym - rozumie się przez to znak towarowy zarejestrowany

w trybie określonym w Porozumieniu lub Protokole;

9

Porozumieniu - rozumie się przez to Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r.

(Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 514 i 515);

10

Protokole - rozumie się przez to Protokół do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, sporządzony w Madrycie

dnia 27 czerwca 1989 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 13, poz. 129 i 130);

11

Konwencji o patencie europejskim - rozumie się przez to Konwencję o udzielaniu patentów europejskich, sporządzoną w Monachium dnia 5 października

1973 r., zmienioną aktem zmieniającym artykuł 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz

decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z dnia 21 grudnia

1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia

1998 r., wraz z Protokołami stanowiącymi jej integralną część (Dz. U. z 2004 r. Nr

79, poz. 737 i 738).

2.

Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorców stosuje się odpowiednio również do osób

prowadzących działalność inną niż gospodarcza, a także do jednostek organizacyjnych

niemających osobowości prawnej.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 271 ust. 5 i art. 282

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pozostają

w mocy przepisy dotychczasowe.

Zgłoszenia znaków towarowych, wynikające ze zmiany, dokonanych przed dniem 1 maja

2004 r. zgłoszeń lub rejestracji wspólnotowych znaków towarowych w trybie art. 108 i art. 109 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w

sprawie wspólnotowego znaku towarowego

(Dz. Urz. WE L 11 z 14.01.1994, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 146, z późn. zm.), korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej z daty zgłoszenia 1 maja 2004 r. i pierwszeństwa

do uzyskania prawa ochronnego określonego według tej daty.

1

Jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa Unii Europejskiej obowiązujące bezpośrednio

w krajach członkowskich określają szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki,

wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne lub topografie

układów scalonych, w sprawach nieuregulowanych w tej umowie lub w tych przepisach

albo pozostawionych w kompetencji organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.

2

Umowa międzynarodowa lub przepisy, o których mowa w ust. 1, rozstrzygają w szczególności

o tym, w jakim języku prowadzone jest postępowanie związane z udzielaniem ochrony

i w jakim języku powinna być sporządzona dokumentacja zgłoszeń wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych.

Do ekspertów, asesorów i aplikantów eksperckich zatrudnionych w Urzędzie Patentowym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy wymienionej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Przepisy art. 33 ust. 3 i 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się również do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych dokonanych

przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzonych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Osoby zagraniczne korzystają z uprawnień wynikających z ustawy na podstawie umów międzynarodowych.

2.

Osoby zagraniczne mogą, jeżeli nie narusza to postanowień umów międzynarodowych, korzystać

z uprawnień wynikających z ustawy na zasadzie wzajemności. Przesłanki wzajemności,

dla celów postępowania przed Urzędem Patentowym, stwierdza - po zasięgnięciu opinii

właściwego ministra - Prezes Urzędu Patentowego.

Przepisy art. 1 pkt 1, 9 lit. d, pkt 12, 19 lit. b oraz pkt 20 stosuje się od dnia

uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przepisy art. 106

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne

na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji

na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwy jest Urząd Patentowy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym, wszczętym i niezakończonym przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, sprawy rozpatrywane są przez kolegium orzekające

w składzie określonym według przepisów dotychczasowych.

2.

Przedstawicielom organizacji społecznych, do których zakresu działania należą sprawy

popierania własności przemysłowej, wyznaczonym do orzekania w sprawach spornych, o

których mowa w ust. 1, przysługują uprawnienia według dotychczasowych przepisów.

1.

Przedsiębiorcy mogą przewidzieć przyjmowanie projektów racjonalizatorskich na warunkach

określonych w ustalanym przez siebie regulaminie racjonalizacji.

2

Przedsiębiorca może uznać za projekt racjonalizatorski, w rozumieniu ustawy, każde

rozwiązanie nadające się do wykorzystania, niebędące wynalazkiem podlegającym opatentowaniu,

wzorem użytkowym, wzorem przemysłowym lub topografią układu scalonego.

3.

W regulaminie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca określa co najmniej, jakie rozwiązania

i przez kogo dokonane uznaje się w przedsiębiorstwie za projekty racjonalizatorskie,

a także sposób załatwiania zgłoszonych projektów i zasady wynagradzania twórców tych

projektów.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 230 ustawy, o której mowa

w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 230 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Na warunkach określonych w ustawie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego

oraz topografii układu scalonego przysługuje prawo do

1)

uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji;

2)

wynagrodzenia;

3)

wymieniania go jako twórcy w opisach, rejestrach oraz w innych dokumentach i publikacjach.

2.

Twórca projektu racjonalizatorskiego przyjętego przez przedsiębiorcę do wykorzystania

ma prawo do wynagrodzenia określonego w regulaminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1,

obowiązującym w dniu zgłoszenia projektu, chyba że wydany później regulamin jest dla

twórcy korzystniejszy. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do współtwórcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 66 i 67, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Przedstawiciele organizacji społecznych, do których zakresu działania należą sprawy

popierania własności przemysłowej, mogą zgodnie ze swoimi statutami udzielać pomocy

twórcom projektów wynalazczych i występować w ich interesie przed organami wymiaru

sprawiedliwości oraz, z zastrzeżeniem art. 236, przed Urzędem Patentowym.

1.

Wydanie decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek oraz prawa ochronnego na wzór użytkowy

następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy, w ustalonym zakresie, czy są spełnione

warunki wymagane do uzyskania patentu lub prawa ochronnego.

2.

Wydanie decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego następuje po

sprawdzeniu w Urzędzie Patentowym prawidłowości zgłoszenia tego wzoru.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy, jak

również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z zastrzeżeniem ust.

2, 3 i 5, twórcy.

2.

Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania

patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie.

3.

W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku wykonywania

przez twórcę obowiązków ze stosunku pracy albo z realizacji innej umowy, prawo, o

którym mowa w ust. 1, przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły

inaczej.

4.

W umowie pomiędzy przedsiębiorcami może być określony podmiot, któremu przysługiwać

będą prawa, o których mowa w ust. 1, w razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego w związku z wykonywaniem tej umowy.

5.

W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez twórcę

przy pomocy przedsiębiorcy, przedsiębiorca ten może korzystać z tego wynalazku, wzoru

użytkowego albo wzoru przemysłowego we własnym zakresie. W umowie o udzielenie pomocy

strony mogą ustalić, że przedsiębiorcy przysługuje w całości lub części prawo, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa

z rejestracji wzoru przemysłowego jest zbywalne i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie prawa, o którym mowa w ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności,

zachowania formy pisemnej.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza

się, z zastrzeżeniem przepisów art. 14 i 15, według daty zgłoszenia wynalazku, wzoru

użytkowego albo wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym.

2

Zgłoszenie uważa się za dokonane, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 4, w dniu, w którym

wpłynęło ono do Urzędu Patentowego z zachowaniem formy pisemnej również za pomocą

telefaksu lub w postaci elektronicznej.

3

W przypadku przesłania zgłoszenia telefaksem oryginał zgłoszenia powinien wpłynąć

do Urzędu Patentowego w terminie 30 dni od daty nadania zgłoszenia telefaksem. Termin

ten nie podlega przywróceniu.

4.

Jeżeli zgłoszenie przesłane telefaksem jest nieczytelne lub nie jest tożsame z dostarczonym

oryginałem, za datę zgłoszenia uznaje się dzień, w którym zgodnie z ust. 3 został

dostarczony oryginał.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, gdy oryginał zostanie dostarczony po terminie,

o którym mowa w ust. 3; w takim przypadku zgłoszenie przesłane telefaksem uznaje się

za niebyłe.

6

W przypadku gdy zgłoszenie przesłane w postaci elektronicznej zawiera szkodliwe oprogramowanie,

Urząd Patentowy nie jest zobowiązany do otwierania takiej korespondencji i jej dalszego

przetwarzania. W takim przypadku, a także gdy przesłane zgłoszenie jest nieczytelne,

nie powstaje skutek, o którym mowa w ust. 1.

7

Przez postać elektroniczną zgłoszenia należy rozumieć postać ustaloną przy przesyłaniu

zgłoszenia przy zastosowaniu sieci telekomunikacyjnej lub na informatycznym nośniku

danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235).

8

W przypadkach, o których mowa w ust. 6, o ile nieczytelne są niektóre z części zgłoszenia,

uważa się, że nie zostały one złożone. Przepisy art. 31 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

9

Urząd Patentowy powiadamia niezwłocznie zgłaszającego, przy użyciu takiego samego

środka przekazu, że zgłoszenie przesłane telefaksem jest w całości lub części nieczytelne

albo też zaszedł jeden z przypadków, o których mowa w ust. 6 lub 8, w przypadku gdy

możliwe jest ustalenie adresu poczty elektronicznej lub tożsamości zgłaszającego i

jego adresu oraz nie zagraża to bezpieczeństwu systemu teleinformatycznego Urzędu

Patentowego, w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm., i pozwalają na to względy techniczne użytego przez zgłaszającego środka przekazu.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji przysługuje

w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych w umowach międzynarodowych, według

daty pierwszego prawidłowego zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

we wskazanym państwie, jeżeli od tej daty zgłoszenie w Urzędzie Patentowym dokonane

zostanie w okresie

1)

12 miesięcy - w przypadku zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych;

2)

6 miesięcy - w przypadku zgłoszeń wzorów przemysłowych.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza

się, na zasadach określonych w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w Polsce lub za granicą, na wystawie międzynarodowej

oficjalnej lub oficjalnie uznanej, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym tego wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego dokonane zostanie w okresie 6 miesięcy od

tej daty.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

Jeżeli wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przemysłowy, będący przedmiotem pierwszego

prawidłowego zgłoszenia, był wcześniej wystawiony na wystawie i korzystał, od dnia

wystawienia do dnia zgłoszenia, z ochrony tymczasowej przewidzianej w Konwencji paryskiej,

pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji, o którym

mowa w art. 14, oraz początek przewidzianych tam terminów do dokonania zgłoszenia

w Urzędzie Patentowym oznacza się według daty wystawienia tego wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego na wystawie.

1.

Pierwszeństwo, o którym mowa w art. 14 i 15 (uprzednie pierwszeństwo), jest zbywalne

i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1, wymaga pod rygorem nieważności

zachowania formy pisemnej.

Jeżeli zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego dokonały niezależnie

od siebie co najmniej dwie osoby, które korzystają z pierwszeństwa oznaczonego tą

samą datą, prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje

każdej z tych osób.

1.

Na wniosek zgłaszającego Urząd Patentowy wydaje, w celu zastrzeżenia pierwszeństwa

za granicą, dowód dokonania zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

w Urzędzie Patentowym (dowód pierwszeństwa).

2.

Podstawą sporządzenia dowodu pierwszeństwa może być tylko zgłoszenie spełniające wymagania

określone w ustawie, jako dające podstawę do uznania go za dokonane.

Twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawniony do uzyskania

patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji może przenieść to prawo nieodpłatnie

lub za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsiębiorcy albo przekazać mu wynalazek, wzór

użytkowy albo wzór przemysłowy do korzystania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

W przypadku przekazania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego do korzystania

zgodnie z art. 20, z dniem jego przedstawienia na piśmie następuje przejście na przedsiębiorcę

prawa do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, pod warunkiem

przyjęcia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę

do wykorzystania i zawiadomienia o tym twórcy w terminie 1 miesiąca, chyba że strony

ustalą inny termin.

1.

Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę, gdy prawo korzystania z niego bądź

prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje przedsiębiorcy

na podstawie art. 11 ust. 3 i 5 lub art. 21.

2.

Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to ustala się w

słusznej proporcji do korzyści przedsiębiorcy z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wynalazek, wzór użytkowy albo

wzór przemysłowy został dokonany, a w szczególności zakresu udzielonej twórcy pomocy

przy dokonaniu wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego oraz zakresu obowiązków

pracowniczych twórcy w związku z dokonaniem wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego.

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, wynagrodzenie wypłaca się w całości, najpóźniej

w ciągu dwóch miesięcy po upływie roku od dnia uzyskania pierwszych korzyści z wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, lub w częściach, w ciągu dwóch miesięcy

po upływie każdego roku od uzyskania tych korzyści, jednak nie dłużej niż przez 5

lat.

Wynagrodzenie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, określone

i wypłacone na podstawie przepisów art. 22 ust. 2 i 3, powinno być podwyższone, jeżeli

korzyści osiągnięte przez przedsiębiorcę okażą się znacząco wyższe od korzyści przyjętych

za podstawę do ustalenia wypłaconego wynagrodzenia.

Patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są

nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania.

1.

Wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki.

2.

Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza

się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej

w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie

w inny sposób.

3.

Za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach

wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione

do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie wyłączają możliwości udzielenia patentu na wynalazek dotyczący

nowego zastosowania substancji stanowiącej część stanu techniki lub użycia takiej

substancji do uzyskania wytworu mającego nowe zastosowanie.

1.

Wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika

dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki.

2.

Przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art.

25 ust. 3.

Wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według

wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym,

w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa.

Za wynalazki, w rozumieniu art. 24, nie uważa się w szczególności

1)

odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych;

2)

wytworów o charakterze jedynie estetycznym;

3)

planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier;

4)

wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie

przyjętych i uznanych zasad nauki;

5)

programów do maszyn cyfrowych;

6)

przedstawienia informacji.

1.

Patentów nie udziela się na

1)

wynalazki, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi

obyczajami; nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym korzystanie z wynalazku

tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo;

2)

odmiany roślin lub rasy zwierząt oraz czysto biologiczne sposoby hodowli roślin lub

zwierząt; przepis ten nie ma zastosowania do mikrobiologicznych sposobów hodowli ani

do wytworów uzyskiwanych takimi sposobami;

3)

sposoby leczenia ludzi i zwierząt metodami chirurgicznymi lub terapeutycznymi oraz

sposoby diagnostyki stosowane na ludziach lub zwierzętach; przepis ten nie dotyczy

produktów, a w szczególności substancji lub mieszanin stosowanych w diagnostyce lub

leczeniu.

2.

Sposób hodowli roślin lub zwierząt, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest czysto biologiczny,

jeżeli w całości składa się ze zjawisk naturalnych, takich jak krzyżowanie lub selekcjonowanie.

Uprawniony z patentu może uzyskać patent na ulepszenie lub uzupełnienie wynalazku,

które posiada cechy wynalazku, a nie może być stosowane samoistnie (patent dodatkowy).

Można również uzyskać patent dodatkowy do już uzyskanego patentu dodatkowego.

1.

Zgłoszenie wynalazku w celu uzyskania patentu powinno obejmować

1)

podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia

oraz wniosek o udzielenie patentu lub patentu dodatkowego;

2)

opis wynalazku ujawniający jego istotę;

3)

zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe;

4)

skrót opisu.

2.

Zgłoszenie wynalazku, o którym mowa w ust. 1, powinno także zawierać rysunki, jeżeli

są one niezbędne do zrozumienia wynalazku.

3.

Zgłoszenie wynalazku, które obejmuje co najmniej podanie oraz części wyglądające zewnętrznie

na opis wynalazku i na zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe, daje podstawę do uznania

zgłoszenia za dokonane.

4

Urząd Patentowy wyznacza postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania, termin

do uzupełnienia zgłoszenia, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części,

o których mowa w ust. 3. Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia do Urzędu

Patentowego ostatniego brakującego dokumentu.

5

Urząd Patentowy, jeżeli stwierdzi, że zgłoszenie wynalazku nie zawiera rysunków, na

które w zgłoszeniu powołuje się zgłaszający, wzywa postanowieniem, pod rygorem uznania

za niebyłe powołania się na rysunki, do uzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie.

Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego ostatniego

brakującego rysunku.

Jeżeli zgłaszający nie jest twórcą wynalazku, powinien w podaniu wskazać twórcę i

podstawę swego prawa do uzyskania patentu.

1.

Z zastrzeżeniem art. 93

2.

(uchylony).

3

Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, powinny być w całości

poparte opisem wynalazku i określać w sposób zwięzły, lecz jednoznaczny, przez podanie

cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej ochrony patentowej.

Przepis art. 93

3

Każde zastrzeżenie powinno być ujęte jasno, w jednym zdaniu lub równoważniku zdania.

4

Oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrzeżeń niezależnych, które powinny przedstawiać

ogół cech zgłaszanego wynalazku bądź kilku wynalazków, ujętych zgodnie z art. 34 w

jednym zgłoszeniu, w zgłoszeniu może występować odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych

dla przedstawienia wariantów wynalazku lub sprecyzowania cech wymienionych w zastrzeżeniu

niezależnym lub innym zastrzeżeniu zależnym.

4

Wzajemne powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń zależnych powinno

być wyraźnie przedstawione w zgłoszeniu.

5.

Skrót opisu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4, powinien zawierać zwięzłą i jasną

informację określającą przedmiot i charakterystyczne cechy techniczne wynalazku oraz

wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to z określenia samego przedmiotu.

Przepis art. 93

6.

Rysunki, o których mowa w art. 31 ust. 2, powinny w sposób czytelny, w połączeniu

z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym,

bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych wyrazów, gdy są one konieczne. Zgłoszenie może

zawierać kilka arkuszy rysunków. Na jednym arkuszu może znajdować się więcej niż jedna

figura, lecz wyraźnie oddzielona jedna od drugiej.

1.

Zgłoszenie wynalazku może obejmować jeden lub więcej wynalazków połączonych ze sobą

w taki sposób, że stanowią wyraźnie jeden pomysł wynalazczy (jednolitość wynalazku).

2.

Kilka wynalazków ujętych w jednym zgłoszeniu spełnia wymóg jednolitości, jeżeli połączenie

ich ze sobą opiera się na jednej lub wielu wspólnych bądź wzajemnie sobie odpowiadających

cechach technicznych spośród tych, które określają zastrzegane wynalazki i decydują

o wkładzie wnoszonym przez nie do stanu techniki.

1.

Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa, powinien w podaniu

złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający zgłoszenie wynalazku

we wskazanym państwie bądź wystawienie go na określonej wystawie. Dowód taki może

być również złożony w ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie

takiego oświadczenia albo dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4

Zgłaszający obowiązany jest w terminie trzech miesięcy od daty zgłoszenia wynalazku

nadesłać tłumaczenie dowodu, o którym mowa w ust. 1, na język polski lub na inny język,

jeżeli wynika to z umowy międzynarodowej lub przepisów, o których mowa w art. 4.

5

Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem odmowy przyznania uprzedniego pierwszeństwa,

do uzupełnienia zgłoszenia wynalazku w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że

nie zawiera ono tłumaczenia, o którym mowa w ust. 4.

6

Zgłaszający, który nabył prawo do korzystania z uprzedniego pierwszeństwa przysługującego

ze zgłoszenia bądź wystawienia wynalazku dokonanego przez inną osobę, powinien w terminie

trzech miesięcy od daty zgłoszenia wynalazku nadesłać oświadczenie o podstawie korzystania

z uprzedniego pierwszeństwa. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Do zgłoszenia dokonanego w celu uzyskania patentu zgłaszający powinien dołączyć również

inne niż wymienione w art. 31, 32 i 35 dokumenty i oświadczenia, jeżeli jest to niezbędne

do uzasadnienia twierdzeń i żądań zawartych w zgłoszeniu. Wszystkie części zgłoszenia

mogą być złożone w jednym egzemplarzu, z wyjątkiem opisu wynalazku, zastrzeżeń patentowych,

rysunków oraz skrótu opisu, składanych w liczbie i formie uzasadnionej potrzebą postępowania

oraz ujednolicenia dokumentacji.

1

Do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem

ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku, które nie mogą

wykraczać poza to, co zostało ujawnione, w dniu dokonania zgłoszenia, jako przedmiot

rozwiązania w opisie zgłoszeniowym wynalazku obejmującym opis wynalazku, zastrzeżenia

patentowe i rysunki.

2.

Zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony

może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczenia

określonego w ust. 1.

3

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, a także w każdym innym przypadku, gdy

w toku postępowania nastąpi zmiana zakresu żądanej ochrony, zgłaszający obowiązany

jest do nadesłania odpowiednio zmienionego skrótu opisu wynalazku. Przepisy art. 42

ust. 1 oraz art. 46 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

W toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia

się decyzji o odmowie udzielenia patentu zgłaszający może złożyć wniosek o udzielenie

prawa ochronnego na wzór użytkowy. Takie zgłoszenie wzoru użytkowego uważa się za

dokonane w dniu zgłoszenia wynalazku.

1.

W razie dokonania zgłoszenia wynalazku z naruszeniem przepisu o jednolitości wynalazku,

dokonane następnie, na wezwanie Urzędu Patentowego, oddzielne zgłoszenia wynalazków

(zgłoszenia wydzielone) uważa się za dokonane w dniu zgłoszenia pierwotnego.

2.

Jeżeli zgłaszający złoży oddzielne zgłoszenia wynalazków bez wezwania Urzędu Patentowego,

nawet wówczas gdy zgłoszenie pierwotne spełniało warunek jednolitości, przepis ust.

1 stosuje się odpowiednio.

3

Urząd Patentowy odmawia, w drodze postanowienia, przyznania zgłoszeniu wydzielonemu

daty zgłoszenia pierwotnego, jeżeli uzna, że zgłoszenie to nie dotyczy wynalazku ujawnionego

w zgłoszeniu pierwotnym. Przepisy art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

1.

Zgłoszenie wydzielone powinno spełniać wymagania, o których mowa w art. 31 ust. 1.

2.

W przypadku gdy zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa dla zgłoszenia

wydzielonego, a oświadczenia w tej sprawie i dowód, o których mowa w art. 35 ust.

1, wraz z tłumaczeniem, o ile było ono wymagane, zostały złożone w przewidzianym terminie

do akt zgłoszenia pierwotnego, z którego zgłoszenie zostało wydzielone, powinien w

podaniu potwierdzić te oświadczenia, a także złożyć wraz ze zgłoszeniem wydzielonym

kopię dowodu, o którym mowa w art. 35 ust. 1, lub kopię jego tłumaczenia, o ile jest

ono wymagane. Przepisy art. 35 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Wynalazek, na który polska osoba prawna bądź obywatel polski, mający miejsce zamieszkania

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, chce uzyskać patent za granicą, może być zgłoszony

za granicą w celu uzyskania ochrony dopiero po zgłoszeniu go w Urzędzie Patentowym.

1.

Po wpłynięciu zgłoszenia wynalazku Urząd Patentowy nadaje mu kolejny numer, stwierdza

datę wpływu oraz zawiadamia o tym zgłaszającego.

2.

Oznaczenie daty dokonania zgłoszenia, w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust.

4 i 5 oraz art. 31 ust. 4 i 5, następuje w drodze postanowienia.

1.

Po dokonaniu zgłoszenia wynalazku, zgodnie z art. 31 ust. 3-5, Urząd Patentowy w toku

jego rozpatrywania wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, postanowienia wzywające zgłaszającego,

pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym

terminie, wskazanych braków i istotnych usterek.

2.

W razie stwierdzenia, że zgłoszenie dokonane zostało z naruszeniem przepisu o jednolitości

wynalazku, Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego do złożenia oddzielnych zgłoszeń. Jeżeli

zgłoszenia wydzielone nie wpłyną w wyznaczonym terminie, uważa się, że zgłoszenie

pierwotne dotyczy wynalazku określonego na pierwszym miejscu w zastrzeżeniach patentowych,

a pozostałe wynalazki zostały przez zgłaszającego wycofane.

1.

O zgłoszeniu wynalazku Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 2

i 3, niezwłocznie po upływie 18 miesięcy od daty pierwszeństwa do uzyskania patentu.

Zgłaszający może w okresie dwunastu miesięcy od daty pierwszeństwa złożyć wniosek

o dokonanie ogłoszenia w terminie wcześniejszym.

2.

Nie ogłasza się o zgłoszeniu, jeżeli

1)

dotyczy ono wynalazku tajnego;

2)

przed terminem ogłoszenia wydana została decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania

albo o odmowie udzielenia patentu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, w razie ustania przyczyn uzasadniających nieogłaszanie

o zgłoszeniu wynalazku, Urząd Patentowy dokona ogłoszenia niezwłocznie po wszczęciu

lub wznowieniu postępowania w sprawie.

1.

Od dnia ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku osoby trzecie mogą zapoznać się z opisem

zgłoszeniowym wynalazku. Osoby te mogą do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia

patentu zgłaszać do Urzędu Patentowego uwagi co do istnienia okoliczności uniemożliwiających

jego udzielenie.

2.

W opisie zgłoszeniowym zamieszcza się zmiany zastrzeżeń patentowych, z określeniem

daty ich wprowadzenia, jeżeli wpłynęły one do Urzędu Patentowego co najmniej jeden

miesiąc przed ogłoszeniem o zgłoszeniu wynalazku.

1.

W okresie poprzedzającym ogłoszenie o zgłoszeniu wynalazku akta dotyczące tego zgłoszenia

nie mogą być bez zgody zgłaszającego ujawnione ani udostępnione osobom nieuprawnionym.

2.

Urząd Patentowy może, jeżeli zgłaszający wyrazi na to zgodę w podaniu o udzielenie

patentu, udostępnić osobom trzecim wyłącznie informację o dokonaniu tego zgłoszenia,

ujawniając numer, datę, tytuł zgłoszenia oraz zgłaszającego.

3.

W toku badania takiego zgłoszenia Urząd Patentowy może, bez zgody zgłaszającego, zasięgać

niezbędnych opinii. Osoby uczestniczące w przygotowaniu i wydawaniu opinii są obowiązane

do nieujawniania danych dotyczących zgłoszenia.

1

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy, sprawdzając, czy spełnione zostały ustawowe

warunki wymagane do uzyskania patentu, może wezwać zgłaszającego postanowieniem do

nadesłania w wyznaczonym terminie, pod rygorem umorzenia postępowania, dokumentów

i wyjaśnień dotyczących tego zgłoszenia oraz do wprowadzenia określonych poprawek

lub uzupełnień w dokumentacji zgłoszenia, a także do nadesłania rysunków, które nie

są niezbędne do zrozumienia wynalazku, jeżeli jest to potrzebne dla należytego przedstawienia

wynalazku lub konieczne z innych względów.

2.

Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia uzupełnienia

lub poprawki niezgodnie z przepisami ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Urząd Patentowy może, z zastrzeżeniem ust. 4, wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia

jedynie w celu usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych.

4.

Urząd Patentowy może w skrócie opisu wynalazku wprowadzić również inne niż określone

w ust. 3 poprawki.

1.

Urząd Patentowy sporządza dla każdego zgłoszenia wynalazku podlegającego ogłoszeniu

sprawozdanie o stanie techniki, obejmujące wykaz publikacji, które będą brane pod

uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku.

2.

Niezwłocznie po sporządzeniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy

przekazuje je zgłaszającemu.

Urząd Patentowy wydaje postanowienie o odmowie przyznania uprzedniego pierwszeństwa

w całości lub w części, jeżeli stwierdzi, że

1)

zgłaszający nie jest uprawniony do korzystania z uprzedniego pierwszeństwa;

2)

zgłoszenie dokonane za granicą, na którym zgłaszający opiera swoje zastrzeżenie uprzedniego

pierwszeństwa, nie jest pierwszym zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 14;

3)

wystawa, na której wystawienie jest podstawą zastrzeżenia uprzedniego pierwszeństwa

przez zgłaszającego, nie spełnia wymagań określonych w art. 15;

4)

wynalazek zgłoszony w Urzędzie Patentowym lub odpowiednia część tego wynalazku różni

się od wynalazku, do którego zgłaszającemu przysługuje uprzednie pierwszeństwo;

5)

zgłaszający uchybił przewidzianym w art. 14 i 15 terminom dla dokonania zgłoszenia

albo terminowi dla złożenia dowodu pierwszeństwa lub innego dokumentu bądź oświadczenia

wymaganego do uzyskania pierwszeństwa lub

6)

zgłaszający złożył, z naruszeniem przepisu art. 35, oświadczenie o korzystaniu z uprzedniego

pierwszeństwa.

1

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że wynalazek nie spełnia ustawowych warunków wymaganych

do uzyskania patentu, wydaje decyzję o odmowie jego udzielenia.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu

termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć

o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. Dowody i materiały mogą wykraczać poza

wykaz objęty sprawozdaniem o stanie techniki.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy art. 49 stosuje się także, z zastrzeżeniem ust. 2, gdy brak ustawowych warunków

wymaganych do uzyskania patentu dotyczy tylko części zgłoszenia, a zgłaszający nie

ograniczy zakresu przedmiotowego żądanej ochrony.

2

W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu dotyczy tylko

niektórych wynalazków, ujętych w jednym zgłoszeniu, a zgłaszający nie ograniczy zakresu

żądanej ochrony, Urząd Patentowy w pierwszej kolejności odmawia udzielenia patentu

na te wynalazki. Po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie Urząd Patentowy wydaje

postanowienie wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do dokonania

odpowiednich zmian w opisie zgłoszeniowym.

Decyzję, o której mowa w art. 49 ust. 1, Urząd Patentowy może wydać przed ogłoszeniem

o zgłoszeniu.

1

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu patentu, jeżeli zostały spełnione ustawowe

warunki do jego uzyskania.

2.

Udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu patentu.

Udzielone patenty podlegają wpisowi do rejestru patentowego.

1.

Udzielenie patentu stwierdza się przez wydanie dokumentu patentowego.

2.

Częścią składową dokumentu patentowego jest opis patentowy obejmujący opis wynalazku,

zastrzeżenia patentowe i rysunki. Opis patentowy jest publikowany przez Urząd Patentowy.

1.

Sprostowanie opisu patentowego może dotyczyć tylko oczywistych pomyłek albo błędów

drukarskich.

2.

W postanowieniu o sprostowaniu Urząd Patentowy określa jednocześnie, czy i w jakim

zakresie

1)

powinna nastąpić ponowna publikacja opisu;

2)

uprawniony jest obowiązany pokryć koszty związane z ponowną publikacją opisu.

3.

Informację o sprostowaniu opisu patentowego ogłasza się w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

1.

Wynalazek dokonany przez obywatela polskiego może być uznany za tajny, jeżeli dotyczy

obronności lub bezpieczeństwa Państwa.

2.

Wynalazkami dotyczącymi obronności Państwa są w szczególności rodzaje broni lub sprzętu

wojskowego oraz sposoby walki.

3.

Wynalazkami dotyczącymi bezpieczeństwa Państwa są w szczególności środki techniczne

stosowane przez służby państwowe uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

a także nowe rodzaje wyposażenia i sprzętu oraz sposoby ich wykorzystywania przez

te służby.

1

Wynalazek tajny stanowi tajemnicę prawnie chronioną.

2.

O tajności wynalazku dotyczącego obronności lub bezpieczeństwa Państwa postanawiają,

odpowiednio, Minister Obrony Narodowej

1.

Zgłoszenia wynalazku tajnego w Urzędzie Patentowym można dokonać tylko w celu zastrzeżenia

pierwszeństwa do uzyskania patentu. W okresie, w jakim zgłoszony wynalazek pozostaje

tajny, Urząd Patentowy nie rozpatruje tego zgłoszenia.

2.

Jeżeli postanowienie o tajności wynalazku zostało podjęte po wpłynięciu zgłoszenia

do Urzędu Patentowego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek tajny zgłoszony w Urzędzie Patentowym w celu

zastrzeżenia pierwszeństwa przechodzi, za odszkodowaniem, na Skarb Państwa reprezentowany

odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej

2.

Wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, określa się według wartości rynkowej

wynalazku.

3.

Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości i warunków wypłaty odszkodowania, o którym mowa

w ust. 1, odszkodowanie to, ustalone odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej

1.

O uznaniu, że wynalazek przestał być wynalazkiem tajnym, postanawia odpowiednio Minister

Obrony Narodowej

2.

Zgłoszenia wynalazków tajnych uważa się za niebyłe po upływie okresu, o którym mowa

w ust. 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wynalazków dotyczących obronności

lub bezpieczeństwa Państwa oraz tryb postępowania z takimi wynalazkami, zarówno przed

stwierdzeniem przez właściwy organ, czy są to wynalazki tajne, jak też po wydaniu

postanowienia o ich tajności.

1.

Urząd Patentowy przesyła Ministrowi Obrony Narodowej

2.

Akta dotyczące zgłoszenia wynalazku tajnego mogą być udostępnione do wglądu tylko

osobom upoważnionym przez Ministra Obrony Narodowej

1.

Zgłoszenia oznaczeń i nazw, o których mowa w art. 179

2.

Zgłoszenia wraz z aktami Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej przekaże ministrowi

właściwemu do spraw rynków rolnych w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej o przekazaniu ministrowi właściwemu do spraw

rynków rolnych zgłoszeń poinformuje niezwłocznie podmioty, które ich dokonały.

4.

Termin, w którym dokonuje się oceny wniosków o rejestrację, stosuje się odpowiednio

do zgłoszeń, z tym że liczy się go od dnia otrzymania zgłoszenia przez ministra właściwego

do spraw rynków rolnych.

5.

Od zgłoszeń nie pobiera się opłaty za dokonanie oceny wniosku o rejestrację.

1.

Przez uzyskanie patentu nabywa się prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób

zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe, zawarte w opisie patentowym.

Opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych.

3.

Czas trwania patentu wynosi 20 lat od daty dokonania zgłoszenia wynalazku w Urzędzie

Patentowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Patent na wynalazek dotyczący sposobu wytwarzania obejmuje także wytwory uzyskane

bezpośrednio tym sposobem.

2.

W stosunku do nowych wytworów albo gdy uprawniony wykaże, że nie mógł ustalić, mimo

podjęcia należytych wysiłków, rzeczywiście zastosowanego przez inną osobę sposobu

wytwarzania wytworu, domniemywa się, że wytwór, który może być uzyskany opatentowanym

sposobem, został tym sposobem wytworzony.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, przy przeprowadzaniu dowodu przeciwnego należy

brać pod uwagę prawnie uzasadniony interes pozwanego w zakresie ochrony jego tajemnic

produkcyjnych i handlowych.

Patent na wynalazek, dotyczący użycia substancji stanowiącej część stanu techniki

do uzyskania wytworu mającego nowe zastosowanie, obejmuje także wytwory specjalnie

przygotowane zgodnie z wynalazkiem do takiego zastosowania.

1.

Uprawniony z patentu może zakazać osobie trzeciej, niemającej jego zgody, korzystania

z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy polegający na

1)

wytwarzaniu, używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu lub importowaniu dla tych

celów produktu będącego przedmiotem wynalazku lub

2)

stosowaniu sposobu będącego przedmiotem wynalazku, jak też używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu

do obrotu lub importowaniu dla tych celów produktów otrzymanych bezpośrednio takim

sposobem.

2.

Uprawniony z patentu może w drodze umowy udzielić innej osobie upoważnienia (licencji)

do korzystania z jego wynalazku (umowa licencyjna).

1.

Patent jest zbywalny i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie patentu wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.

3.

Przeniesienie patentu staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu tego

przeniesienia do rejestru patentowego.

4

Ustanowienie zastawu rejestrowego na patencie jest skuteczne z chwilą wpisu do rejestru

zastawów i podlega ujawnieniu w rejestrze patentowym.

1.

Uprawniony z patentu lub z licencji nie może nadużywać swego prawa, w szczególności

przez uniemożliwianie korzystania z wynalazku przez osobę trzecią, jeżeli jest ono

konieczne do zaspokojenia potrzeb rynku krajowego, a zwłaszcza gdy wymaga tego interes

publiczny, a wyrób jest dostępny społeczeństwu w niedostatecznej ilości lub jakości

albo po nadmiernie wysokich cenach.

2.

Nie uważa się za nadużycie prawa, o którym mowa w ust. 1, uniemożliwiania korzystania

z wynalazku przez osoby trzecie w okresie 3 lat od dnia udzielenia patentu.

3.

Urząd Patentowy może żądać od uprawnionego z patentu lub z licencji wszelkich wyjaśnień

dotyczących zakresu korzystania z wynalazku w celu stwierdzenia, czy patent nie jest

nadużywany.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.

1.

Nie narusza się patentu przez

1)

korzystanie z wynalazku dotyczącego środków komunikacji i ich części lub urządzeń,

które znajdują się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a także przedmiotów,

które znajdują się na tym obszarze w komunikacji tranzytowej;

2)

korzystanie z wynalazku dla celów państwowych w niezbędnym wymiarze, bez prawa wyłączności,

jeżeli jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych interesów

Państwa, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

stosowanie wynalazku do celów badawczych i doświadczalnych, dla dokonania jego oceny,

analizy albo nauczania;

4

korzystanie z wynalazku, w niezbędnym zakresie, dla wykonania czynności, jakie na

podstawie przepisów prawa są wymagane dla uzyskania rejestracji bądź zezwolenia, stanowiących

warunek dopuszczenia do obrotu niektórych wytworów ze względu na ich przeznaczenie,

w szczególności produktów leczniczych;

5)

wykonanie leku w aptece na podstawie indywidualnej recepty lekarskiej.

2.

Decyzję o korzystaniu z wynalazku w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podejmuje

w zależności od okoliczności właściwy minister lub wojewoda i niezwłocznie zawiadamia

o tym uprawnionego. W decyzji określa się zakres i okres korzystania z wynalazku.

3.

Na decyzję, o której mowa w ust. 2, służy skarga do sądu administracyjnego.

4.

Osobie, której wynalazek jest wykorzystywany dla celów państwowych, przysługuje prawo

do wynagrodzenia ze środków budżetu Państwa, w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej

licencji.

5.

Uzyskanie rejestracji bądź zezwolenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie wpływa na

odpowiedzialność cywilną za wprowadzenie wyrobów do obrotu bez zgody uprawnionego,

jeżeli taka zgoda jest potrzebna.

1.

Patent nie rozciąga się na działania dotyczące wyrobu według wynalazku lub wytworzonego

sposobem według wynalazku, polegające w szczególności na jego oferowaniu do sprzedaży

lub dalszym wprowadzaniu do obrotu, jeżeli wyrób ten został uprzednio wprowadzony

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą.

2.

Nie stanowi również naruszenia patentu import na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz inne działania, o których mowa w ust. 1, dotyczące wyrobu wprowadzonego uprzednio

do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego lub

za jego zgodą.

1.

Korzystający w dobrej wierze z wynalazku na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, w

chwili stanowiącej o pierwszeństwie do uzyskania patentu, może z niego nadal bezpłatnie

korzystać w swoim przedsiębiorstwie w zakresie, w jakim korzystał dotychczas. Prawo

to przysługuje również temu, kto w tej samej chwili przygotował już wszystkie istotne

urządzenia potrzebne do korzystania z wynalazku.

2.

Prawa określone w ust. 1 podlegają, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru

patentowego. Prawa te mogą zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

Współuprawniony z patentu może, bez zgody pozostałych współuprawnionych, korzystać

z wynalazku we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia patentu.

2.

W razie uzyskania korzyści z wynalazku przez jednego ze współuprawnionych każdy z

pozostałych współuprawnionych ma prawo, o ile umowa nie stanowi inaczej, do odpowiedniej

części z jednej czwartej tych korzyści po potrąceniu nakładów, stosownie do swego

udziału w patencie.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, o ile umowa o wspólności

patentu nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do wspólności prawa do uzyskania patentu.

Uprawniony z patentu może wskazać, w szczególności przez stosowne oznaczenie na towarach,

że jego wynalazek korzysta z ochrony.

W razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną,

uprawniony może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia patentu. Może również

żądać udzielenia mu patentu albo przeniesienia na niego już udzielonego patentu za

zwrotem kosztów zgłoszenia wynalazku lub uzyskania patentu.

1.

Osoba, która w dobrej wierze uzyskała albo nabyła patent, przeniesiony następnie na

podstawie art. 74 na rzecz osoby uprawnionej, albo uzyskała w dobrej wierze licencję,

a korzystała z wynalazku co najmniej przez rok przed wszczęciem postępowania o przeniesienie

patentu lub w tym okresie przygotowała wszystkie istotne urządzenia potrzebne do korzystania

z wynalazku, może z tego wynalazku korzystać w swoim przedsiębiorstwie w zakresie,

w jakim z niego korzystała w chwili wszczęcia tego postępowania, z zastrzeżeniem obowiązku

uiszczania uprawnionemu ustalonego wynagrodzenia.

2.

Prawo do korzystania z wynalazku określone w ust. 1 podlega, na wniosek zainteresowanego,

wpisowi do rejestru patentowego. Prawo to może zostać przeniesione na inną osobę tylko

łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące licencji

i przeniesienia patentu.

2.

Oświadczenie o gotowości udzielenia licencji na korzystanie z wynalazku, na który

został udzielony patent, złożone zgodnie z art. 80, wywiera również skutki w odniesieniu

do dodatkowego prawa ochronnego.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinien odpowiadać wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, oraz szczegółowy

zakres i tryb rozpatrywania wniosków, uwzględniając w szczególności miejsce i sposób

ogłoszenia o złożeniu wniosku, sposób dokonywania wpisów w rejestrze patentowym, a

także dane, jakie powinno zawierać dodatkowe świadectwo ochronne. Określenie wymogów,

jakim powinien odpowiadać wniosek, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad

potrzebę, utrudnień dla wnioskodawcy.

Na warunkach określonych w przepisach o ustanowieniu w Unii Europejskiej dodatkowych

świadectw ochronnych dla produktów leczniczych oraz produktów ochrony roślin udzielane

są w Rzeczypospolitej Polskiej dodatkowe prawa ochronne.

1

Wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, zwany dalej „wnioskiem”, składa

się w Urzędzie Patentowym. Przepisy art. 13 ust. 2-9 stosuje się odpowiednio.

2.

Do postępowania o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio

przepisy tytułu VI.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego po stwierdzeniu,

że zostały spełnione warunki do jego udzielenia. Przepisy art. 42 i 46 stosuje się

odpowiednio.

1.

Udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stwierdza się przez wydanie dodatkowego świadectwa

ochronnego. Przepis art. 73 stosuje się odpowiednio.

2.

Udzielone dodatkowe prawa ochronne podlegają wpisowi do rejestru patentowego.

1.

Urząd Patentowy po stwierdzeniu, że warunki udzielenia dodatkowego prawa ochronnego

nie są spełnione albo że wniosek złożony został po terminie, wydaje decyzję o odmowie

udzielenia dodatkowego prawa ochronnego. Przepis art. 49 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Termin na złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu.

3.

O wydaniu decyzji o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego lub decyzji o

umorzeniu postępowania w sprawie zamieszcza się wzmiankę w rejestrze patentowym.

1.

Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego,

jeżeli

1)

patent podstawowy wygaśnie przed upływem okresu, na jaki został udzielony, albo

2)

w okresie trwania patentu podstawowego cofnięte zostanie zezwolenie na wprowadzenie

produktu na rynek lub uprawniony zrzeknie się dodatkowego prawa ochronnego.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydane dodatkowe świadectwo ochronne traci

ważność.

3.

Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie dodatkowego prawa ochronnego w przypadku, gdy

zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zostanie cofnięte po upływie okresu, na

jaki został udzielony patent podstawowy.

4.

Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio art. 90.

1.

Dodatkowe prawo ochronne może być na wniosek każdej osoby unieważnione, jeżeli

1)

udzielone zostało wbrew przepisom dotyczącym warunków wymaganych do jego uzyskania

albo

2)

patent podstawowy został unieważniony w części stanowiącej podstawę istnienia dodatkowego

prawa ochronnego.

2.

Do przypadków, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 89 ust. 2.

3.

Jeżeli patent podstawowy został unieważniony w całości, udzielone dodatkowe prawo

ochronne staje się nieważne z mocy prawa.

O stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego, o wygaśnięciu

tego prawa lub o jego unieważnieniu dokonuje się wpisu do rejestru patentowego.

1.

Umowa licencyjna wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.

2.

W umowie licencyjnej można ograniczyć korzystanie z wynalazku (licencja ograniczona).

Jeżeli w umowie licencyjnej nie ograniczono zakresu korzystania z wynalazku, licencjobiorca

ma prawo korzystania z wynalazku w takim samym zakresie jak licencjodawca (licencja

pełna).

3.

Licencja wygasa najpóźniej z chwilą wygaśnięcia patentu. Strony mogą przewidzieć dłuższy

okres obowiązywania umowy w zakresie postanowień innych niż licencja, obejmujących

w szczególności odpłatne świadczenia konieczne do korzystania z wynalazku.

4.

Jeżeli umowa licencyjna nie zastrzega wyłączności korzystania z wynalazku w określony

sposób, udzielenie licencji jednej osobie nie wyklucza możliwości udzielenia licencji

innym osobom, a także jednoczesnego korzystania z wynalazku przez uprawnionego z patentu

(licencja niewyłączna).

5.

Uprawniony z licencji może udzielić dalszej licencji (sublicencja) tylko za zgodą

uprawnionego z patentu; udzielenie dalszej sublicencji jest niedozwolone.

6.

Licencja podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru patentowego. Uprawniony

z licencji wyłącznej wpisanej do rejestru może na równi z uprawnionym z patentu dochodzić

roszczeń z powodu naruszenia patentu, chyba że umowa licencyjna stanowi inaczej.

Jeżeli umowa licencyjna nie stanowi inaczej, licencjodawca jest obowiązany do przekazania

licencjobiorcy wszystkich posiadanych przez niego w chwili zawarcia umowy licencyjnej

informacji i doświadczeń technicznych potrzebnych do korzystania z wynalazku.

W razie przejścia patentu obciążonego licencją, umowa licencyjna jest skuteczna wobec

następcy prawnego.

Do umowy o korzystanie z wynalazku zgłoszonego w Urzędzie Patentowym, na który nie

udzielono jeszcze patentu, jak również do umowy o korzystanie z wynalazku niezgłoszonego,

a stanowiącego tajemnicę przedsiębiorcy, stosuje się odpowiednio przepisy o umowie

licencyjnej, chyba że strony postanowiły inaczej.

1.

Uprawniony z patentu może złożyć w Urzędzie Patentowym oświadczenie o gotowości udzielenia

licencji na korzystanie z jego wynalazku (licencja otwarta). Oświadczenie takie nie

może zostać odwołane ani zmienione.

2.

Informacja o złożeniu oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlega wpisowi do rejestru

patentowego.

3.

W razie złożenia oświadczenia o gotowości udzielenia licencji otwartej, opłaty okresowe

za ochronę wynalazku zmniejsza się o połowę. Przepis ten stosuje się również do jednorazowej

opłaty za ochronę lub do pierwszej opłaty okresowej, jeżeli ta zmniejszona opłata

wpłynie wraz z oświadczeniem najpóźniej w wyznaczonym terminie.

4.

Licencja otwarta jest pełna i niewyłączna, a opłata licencyjna nie może przekraczać

10% korzyści uzyskanych przez licencjobiorcę w każdym roku korzystania z wynalazku,

po potrąceniu nakładów.

5.

Licencję otwartą uzyskuje się przez

1)

zawarcie umowy licencyjnej albo

2)

przystąpienie do korzystania z wynalazku bez podjęcia rokowań lub przed ich zakończeniem;

w tym przypadku licencjobiorca jest obowiązany zawiadomić o tym pisemnie licencjodawcę

w terminie miesiąca od chwili przystąpienia do korzystania z wynalazku.

6.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca uiszcza maksymalną opłatę, przewidzianą

w ust. 4, w terminie miesiąca po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w którym

licencjobiorca korzystał z wynalazku, chyba że oświadczenie licencjodawcy przewiduje

niższą opłatę.

Jeżeli umowa o wykonanie prac badawczych lub inna podobna umowa nie stanowi inaczej,

domniemywa się, że wykonawca prac udzielił zamawiającemu licencji na korzystanie z

wynalazków zawartych w przekazanych wynikach prac (licencja dorozumiana).

1.

Urząd Patentowy może udzielić zezwolenia na korzystanie z opatentowanego wynalazku

innej osoby (licencja przymusowa), gdy

1)

jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa,

w szczególności w dziedzinie obronności, porządku publicznego, ochrony życia i zdrowia

ludzkiego oraz ochrony środowiska naturalnego;

2)

zostanie stwierdzone, że patent jest nadużywany w rozumieniu art. 68, lub

3)

zostanie stwierdzone, że uprawniony z patentu udzielonego z wcześniejszym pierwszeństwem

(patentu wcześniejszego) uniemożliwia, nie godząc się na zawarcie umowy licencyjnej,

zaspokojenie potrzeb rynku krajowego przez stosowanie opatentowanego wynalazku (patent

zależny), z którego korzystanie wkraczałoby w zakres patentu wcześniejszego; w tym

przypadku uprawniony z patentu wcześniejszego może żądać udzielenia mu zezwolenia

na korzystanie z wynalazku będącego przedmiotem patentu zależnego (licencja wzajemna).

2.

Warunkiem udzielenia licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest stwierdzenie, że korzystanie z wynalazku będącego

przedmiotem patentu zależnego, jeżeli są to wynalazki dotyczące tego samego przedmiotu,

wprowadza istotny postęp techniczny o poważnym znaczeniu gospodarczym. W przypadku

wynalazku dotyczącego technologii półprzewodników licencja przymusowa może być udzielona

tylko dla przeciwdziałania praktykom bezzasadnie ograniczającym konkurencję.

3.

Urząd Patentowy, po stwierdzeniu, że patent jest nadużywany w rozumieniu art. 68,

może postanowić o możliwości ubiegania się o licencję przymusową i ogłasza to w „Wiadomościach

Urzędu Patentowego”.

4.

Licencja przymusowa może zostać udzielona, jeżeli ubiegający się o nią wykaże, że

czynił wcześniej, w dobrej wierze, starania w celu uzyskania licencji. Spełnienie

tego warunku nie jest konieczne do udzielenia licencji przymusowej w celu zapobieżenia

lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa albo w przypadku ogłoszenia

o możliwości ubiegania się o licencję przymusową.

5.

Zwolnienie z warunku, o którym mowa w ust. 4, w przypadku ogłoszenia o możliwości

ubiegania się o licencję przymusową, nie dotyczy wniosków o udzielenie licencji złożonych

po upływie roku od dnia tego ogłoszenia.

6.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy hodowca nie może wykonywać

prawa do chronionej odmiany rośliny lub żąda od uprawnionego z patentu licencji wzajemnej.

Licencja przymusowa jest licencją niewyłączną.

1.

Korzystający z wynalazku na podstawie licencji przymusowej jest obowiązany uiścić

na rzecz uprawnionego opłatę licencyjną.

2.

Urząd Patentowy określa zakres i czas trwania licencji przymusowej oraz szczegółowe

warunki jej wykonywania, a także, odpowiednio do wartości rynkowej licencji, wysokość

opłaty licencyjnej oraz sposób i terminy jej zapłaty.

Licencja przymusowa może zostać przeniesiona tylko łącznie z przedsiębiorstwem lub

tą jego częścią, w której jest ona wykonywana. Licencja przymusowa dotycząca patentu

wcześniejszego może być przeniesiona na inną osobę tylko łącznie z patentem zależnym.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach decyzja o udzieleniu licencji przymusowej,

w części dotyczącej zakresu i czasu trwania licencji bądź też wysokości opłaty licencyjnej,

może być po upływie dwóch lat od jej wydania zmieniona na wniosek zainteresowanego.

Licencja przymusowa oraz licencja wzajemna podlegają na wniosek zainteresowanego wpisowi

do rejestru patentowego.

Przepisy o udzieleniu licencji przymusowej w przypadku, o którym mowa w art. 82 ust.

1 pkt 3, stosuje się odpowiednio do wzoru użytkowego, z którego korzystanie wkraczałoby

w zakres patentu wcześniejszego.

1.

Patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która

ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki

wymagane do uzyskania patentu.

2.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może

w interesie publicznym wystąpić z wnioskiem o unieważnienie patentu albo przystąpić

do toczącego się postępowania w sprawie.

1.

Patent wygasa na skutek

1)

upływu okresu, na który został udzielony;

2)

zrzeczenia się patentu przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób,

którym służą prawa na patencie;

3)

nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej albo

4)

trwałej utraty możliwości korzystania z wynalazku, z zastrzeżeniem art. 93

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające

wygaśnięcie patentu.

3.

Patent wygasa, z zastrzeżeniem ust. 4, w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z jakim

ustawa wiąże skutek wygaśnięcia patentu. Data wygaśnięcia patentu powinna być potwierdzona

w decyzji.

4.

Wygaśnięcie patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej

następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku.

Wraz z patentem głównym tracą moc patenty dodatkowe. Jeżeli patent główny traci moc

z przyczyny niemającej wpływu na wynalazek będący przedmiotem patentu dodatkowego,

patenty dodatkowe do patentu głównego stają się patentami i zachowują moc przez okres,

na który został udzielony patent główny.

Unieważnienie albo wygaśnięcie patentu podlega wpisowi do rejestru patentowego.

Przepisy art. 89, 91 i 92 stosuje się odpowiednio do unieważnienia patentu europejskiego

udzielonego w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wynalazku, szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania oraz

badania zgłoszeń w Urzędzie Patentowym, uwzględniając w szczególności sposób i formę

ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, zakres, w jakim Urząd Patentowy może dokonywać

poprawek w skrócie opisu, a także formę sporządzanego sprawozdania o stanie techniki

i sposób oraz termin udostępniania go osobom trzecim. Określenie wymogów, jakim powinno

odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę,

utrudnień dla zgłaszającego.

Ilekroć w rozdziale jest mowa o

1)

wynalazku biotechnologicznym - rozumie się przez to wynalazek w rozumieniu art. 24,

dotyczący wytworu składającego się z materiału biologicznego lub zawierającego taki

materiał albo sposobu, za pomocą którego materiał biologiczny jest wytwarzany, przetwarzany

lub wykorzystywany;

2)

materiale biologicznym - rozumie się przez to materiał zawierający informację genetyczną

i zdolny do samoreprodukcji albo nadający się do reprodukcji w systemie biologicznym;

3)

sposobie mikrobiologicznym - rozumie się przez to sposób, w którym bierze udział lub

który został dokonany na materiale mikrobiologicznym albo wynikiem którego jest ten

materiał.

1.

Za wynalazki biotechnologiczne, na które mogą być udzielane patenty, uważa się w szczególności

wynalazki

1)

stanowiące materiał biologiczny, który jest wyizolowany ze swojego naturalnego środowiska

lub wytworzony sposobem technicznym, nawet jeżeli poprzednio występował w naturze;

2)

stanowiące element wyizolowany z ciała ludzkiego lub w inny sposób wytworzony sposobem

technicznym, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu, nawet jeżeli budowa

tego elementu jest identyczna z budową elementu naturalnego;

3)

dotyczące roślin lub zwierząt, jeżeli możliwości techniczne stosowania wynalazku nie

ograniczają się do szczególnej odmiany roślin lub rasy zwierząt.

2.

Zgłoszenie wynalazku dotyczącego sekwencji lub częściowej sekwencji genu powinno ujawniać

ich przemysłowe zastosowanie.

1.

Za wynalazek nie uważa się ciała ludzkiego, w różnych jego stadiach formowania się

i rozwoju oraz zwykłego odkrycia jednego z jego elementów, włącznie z sekwencją lub

częściową sekwencją genu.

2.

Za wynalazki biotechniczne, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem

publicznym lub dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1, lub moralnością

publiczną, uważa się w szczególności

1)

sposoby klonowania ludzi;

2)

sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej linii zarodkowej człowieka;

3)

stosowanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych;

4)

sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej zwierząt, które mogą powodować u nich cierpienia,

nie przynosząc żadnych istotnych korzyści medycznych dla człowieka lub zwierzęcia,

oraz zwierzęta będące wynikiem zastosowania takich sposobów.

1.

Patent na materiał biologiczny posiadający określone w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach

patentowych cechy charakterystyczne będące wynikiem wynalazku obejmuje każdy materiał

biologiczny otrzymany z danego materiału biologicznego przez reprodukcję w identycznej

lub odmiennej formie i posiadający te same cechy charakterystyczne.

2.

Patent na sposób, który umożliwia wytworzenie materiału biologicznego posiadającego

określone w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach patentowych cechy charakterystyczne będące

wynikiem wynalazku, obejmuje także materiał biologiczny otrzymany bezpośrednio tym

sposobem oraz każdy inny materiał biologiczny pochodzący z materiału biologicznego

uzyskanego bezpośrednio przez reprodukcję w identycznej lub odmiennej formie i posiadający

te same cechy charakterystyczne.

3.

Patent na wytwór zawierający lub posiadający informację genetyczną obejmuje wszystkie

materiały, do których został włączony wytwór i w których została zawarta informacja

genetyczna spełniająca w tym materiale swoją funkcję, z wyjątkiem materiałów, o których

mowa w art. 93

1.

Patent nie rozciąga się na materiał biologiczny otrzymany przez jednokrotną reprodukcję

materiału biologicznego wprowadzonego do obrotu przez uprawnionego z patentu lub za

jego zgodą, jeżeli reprodukcja jest nieodzownym następstwem wykorzystywania materiału

biologicznego.

2

Osoba, która nabyła lub w inny sposób uzyskała od uprawnionego z patentu lub za jego

zgodą chroniony patentem materiał roślinny, do wykorzystania w działalności rolniczej,

upoważniona jest do jego wykorzystywania dla wielokrotnej reprodukcji w ramach własnego

gospodarstwa rolnego, z uwzględnieniem takich samych ograniczeń, jakie są przewidziane

dla korzystania, bez zgody hodowcy, z materiału siewnego odmiany rośliny chronionej

na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. Nr 137, poz. 1300, z późn. zm..

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do inwentarza hodowlanego lub innego zwierzęcego

materiału zarodowego.

1.

Jeżeli do urzeczywistnienia wynalazku potrzebne jest użycie materiału biologicznego,

który nie jest powszechnie dostępny ani nie może być przedstawiony w opisie patentowym

w taki sposób, aby umożliwić znawcy zastosowanie wynalazku, ujawnienie go może polegać

na powołaniu się na dokonane, najpóźniej w dacie zgłoszenia, zdeponowanie tego materiału

w kolekcji uznanej na podstawie umowy międzynarodowej lub w kolekcji krajowej, wskazanej

przez Prezesa Urzędu Patentowego w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

2.

O nadaniu statusu kolekcji krajowej, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Patentowego

obwieszcza po uzyskaniu, na wniosek zainteresowanej instytucji, pozytywnego stanowiska

ministra właściwego ze względu na przedmiot deponowanych materiałów biologicznych.

3.

W przypadku dokonania depozytu, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający powinien dołączyć

do zgłoszenia poświadczenie instytucji depozytowej. Poświadczenie takie powinno zawierać

co najmniej nazwę instytucji, datę zdeponowania oraz numer, pod którym jest dostępny

materiał biologiczny.

4.

Poświadczenie instytucji depozytowej może być złożone w ciągu 6 miesięcy od daty zgłoszenia.

Późniejsze złożenie poświadczenia nie skutkuje uznania zdeponowania materiału biologicznego

za równoznaczne z jego ujawnieniem w zgłoszeniu.

5.

Dostęp do depozytu, o którym mowa w ust. 1, przed ogłoszeniem o zgłoszeniu wynalazku,

ograniczony jest do osób wskazanych w art. 251 ust. 1. Na wniosek zgłaszającego, złożony

w Urzędzie Patentowym przed ogłoszeniem o zgłoszeniu wynalazku, powyższe ograniczenie

rozciąga się na cały okres rozpatrywania zgłoszenia.

6.

Od ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, jeżeli nie został złożony wniosek, o którym

mowa w ust. 5, oraz po udzieleniu patentu nie można odmówić dostępu do depozytu osobie

trzeciej, z zachowaniem warunku, o którym mowa w ust. 7. Przepis stosuje się odpowiednio

także w przypadku unieważnienia bądź wygaśnięcia patentu.

7.

Warunkiem udostępnienia próbki materiału biologicznego ubiegającej się o to osobie

jest zobowiązanie się jej na piśmie wobec zgłaszającego lub uprawnionego z patentu,

że w trakcie pozostawania patentu w mocy

1)

nie udostępni osobom trzecim próbki ani żadnej substancji z niej pochodzącej,

2)

będzie wykorzystywała próbkę lub substancję z niej pochodzącą jedynie do celów doświadczalnych

- chyba że zgłaszający lub uprawniony z patentu wyraźnie odstąpi od tego zobowiązania.

8.

Jeżeli Urząd Patentowy wyda decyzję o odmowie udzielenia patentu albo umorzeniu postępowania,

na wniosek zgłaszającego złożony w terminie określonym w ust. 5, przez okres 20 lat

od daty dokonania zgłoszenia, dostęp do depozytu materiału biologicznego będzie ograniczony

do osób, o których mowa w ust. 5. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli materiał biologiczny zdeponowany zgodnie z art. 93

1.

Wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące

kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci.

2.

Wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie

celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów.

1.

Na wzór użytkowy może być udzielone prawo ochronne.

2.

Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego korzystania ze wzoru

użytkowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Czas trwania prawa ochronnego wynosi dziesięć lat od daty dokonania zgłoszenia wzoru

użytkowego w Urzędzie Patentowym.

Zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie

ochronnym wzoru użytkowego.

1.

Do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy

art. 31-33.

2.

Zgłoszenie wzoru użytkowego zawiera rysunki.

3.

Zgłoszenie wzoru użytkowego może obejmować tylko jedno rozwiązanie.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3, nie ogranicza ujęcia w zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu,

posiadających te same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, jak również

przedmiotu składającego się z części organicznie lub funkcjonalnie związanych ze sobą.

Udzielone prawa ochronne na wzory użytkowe podlegają wpisowi do rejestru wzorów użytkowych.

1.

Udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy stwierdza się przez wydanie świadectwa

ochronnego.

2.

Częścią składową świadectwa ochronnego jest opis ochronny wzoru użytkowego obejmujący

opis tego wzoru, zastrzeżenia ochronne i rysunki. Opis ochronny wzoru użytkowego jest

udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu przez Urząd Patentowy.

1

Do wzorów użytkowych i praw ochronnych na wzory użytkowe stosuje się odpowiednio,

z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 25, 28, 29, 35-37, 39-52, 55-60, 62, 66-75,

76-90 i 92.

2.

W przypadku wzoru użytkowego okres przewidziany w art. 60 wynosi dziesięć lat.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wzorów użytkowych dotyczących

obronności lub bezpieczeństwa Państwa oraz tryb postępowania z takimi wzorami zarówno

przed stwierdzeniem przez właściwy organ, czy są to wzory użytkowe tajne, jak i po

wydaniu postanowienia o ich tajności.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wzoru użytkowego, szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

oraz badania zgłoszeń w Urzędzie Patentowym, uwzględniając w szczególności sposób

i formę ogłoszenia o zgłoszeniu wzoru użytkowego, zakres, w jakim Urząd Patentowy

może dokonywać poprawek w skrócie opisu, formę sporządzanego sprawozdania o stanie

techniki i sposób oraz termin udostępniania go osobom trzecim, a także sposób udostępniania

i rozpowszechniania opisów ochronnych wzorów użytkowych. Określenie wymogów, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad

potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu

lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów,

kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

2.

Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący

w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z

wyłączeniem programów komputerowych.

3.

Za wytwór uważa się także

1)

przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego

rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony);

2)

część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w

trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem

konserwacji, obsługi lub naprawy;

3)

część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu.

4.

W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego,

w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko

jego widocznych cech.

1.

Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo

do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie

przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się

od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

2.

Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł

dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.

3.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór

przemysłowy

1)

został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana

do zachowania poufności;

2)

został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo

do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę

prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie

nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego.

1.

Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie

wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na

nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.

2.

Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres

swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

1.

Na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji.

2.

Przez uzyskanie prawa z rejestracji uprawniony nabywa prawo wyłącznego korzystania

z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu,

importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany,

lub składowania takiego wytworu dla takich celów.

4.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym

użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia. Art. 104 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

5.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla

których nastąpiło zgłoszenie.

6.

Prawa z rejestracji wzoru udziela się na 25 lat od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie

Patentowym, podzielone na pięcioletnie okresy, z zastrzeżeniem art. 111.

1.

Praw z rejestracji nie udziela się na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby

sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; korzystania z wzoru przemysłowego

nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione

przez prawo.

2.

Praw z rejestracji nie udziela się również, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych

w ustawie, na wzory przemysłowe zawierające oznaczenia, o których mowa w art. 131

ust. 2 pkt 2-5.

1.

Ochrona z tytułu prawa z rejestracji wzoru nie przysługuje wytworowi, który stanowi

część składową wytworu złożonego, używaną do naprawy tego wytworu w taki sposób, by

przywrócić mu jego wygląd początkowy.

2.

Osoby trzecie mogą korzystać z wytworu, o którym mowa w ust. 1, poprzez jego wytwarzanie,

oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport lub używanie wytworu, w którym

wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub poprzez składowanie takiego wytworu dla takich

celów.

1.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmuje cech wytworu

1)

wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej;

2)

które muszą być odtworzone w dokładnej formie i wymiarach w celu umożliwienia mechanicznego

połączenia go lub współdziałania z innym wytworem.

2.

Przepisy ust. 1 nie stoją na przeszkodzie rejestracji wzoru przemysłowego przeznaczonego

do wielokrotnego składania lub łączenia wzajemnie wymienialnych wytworów w ramach

systemu modularnego.

1

Zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno obejmować

1)

podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia

oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji;

2)

ilustrację wzoru przemysłowego;

3)

opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego.

2

Ilustrację wzoru przemysłowego stanowią w szczególności rysunki, fotografie lub próbki

materiału włókienniczego.

3

Opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy

na tyle jasno i wyczerpująco, aby na podstawie ilustracji można było wzór odtworzyć

w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W szczególności opis powinien zawierać

określenie wzoru przemysłowego, ze wskazaniem przeznaczenia, określać figury ilustracji

lub numery próbek, zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli

zgłoszenie obejmuje takie odmiany, oraz wskazywać na końcu te cechy postaciowe, które

wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego

identyfikacji.

4.

Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające

wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego).

5

Liczba odmian wzoru przemysłowego, jakie mogą być ujęte w jednym zgłoszeniu, nie może

przekraczać dziesięciu, chyba że odmiany te tworzą w całości komplet wytworów. Na

jednym rysunku lub fotografii, o których mowa w ust. 2, powinny być przedstawione

w figurach wszystkie odmiany wzoru ujęte w zgłoszeniu.

6

Zgłoszenie wzoru przemysłowego, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą

zewnętrznie na ilustrację wzoru przemysłowego i na opis wyjaśniający tę ilustrację,

daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.

7

Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia

zgłoszenia w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich

części, o których mowa w ust. 1. Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia

do Urzędu Patentowego ostatniej brakującej części.

1.

W razie dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego z naruszeniem przepisu art. 108 ust.

5, Urząd Patentowy wzywa postanowieniem do złożenia, w wyznaczonym terminie, oddzielnych

zgłoszeń.

2.

Jeżeli zgłoszenia wydzielone nie wpłyną w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa

się, że zgłoszenie pierwotne dotyczy pierwszych dziesięciu odmian wzoru.

W stosunku do wzorów przemysłowych, dla przyznania uprzedniego pierwszeństwa, przepisy

art. 48 stosuje się odpowiednio. Urząd Patentowy nie sprawdza jednak podstawy udzielenia

pierwszeństwa w zakresie, o którym mowa w art. 48 pkt 4.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że zgłoszenie wzoru przemysłowego nie zostało sporządzone

prawidłowo, wydaje decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji.

2.

Nie uważa się zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, za sporządzone prawidłowo, jeżeli

przedmiot zgłoszenia nie stanowi postaci wytworu lub jego części lub w przypadku,

o którym mowa w art. 106.

3.

Urząd Patentowy może wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji na wzór

przemysłowy, jeżeli postać wytworu lub jego części w sposób oczywisty nie posiada

cech nowości lub indywidualnego charakteru lub wytwór nie spełnia w sposób oczywisty

wymagań, o których mowa w art. 102 ust. 3.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 3, przepis art. 49 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji po stwierdzeniu, z

zastrzeżeniem art. 110 ust. 3, że zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone

prawidłowo.

2.

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego następuje pod warunkiem uiszczenia

opłaty za pierwszy okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie

Urząd Patentowy stwierdza wygaśniecie decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru

przemysłowego.

Udzielone prawa z rejestracji wzorów przemysłowych podlegają wpisowi do rejestru wzorów

przemysłowych.

W okresie poprzedzającym rejestrację wzoru przemysłowego Urząd Patentowy bez zgody

zgłaszającego nie udziela osobom nieuprawnionym informacji o zgłoszeniu.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stwierdza się przez wydanie świadectwa

rejestracji.

2.

Częścią składową świadectwa rejestracji jest opis ochronny wzoru przemysłowego obejmujący

opis tego wzoru, rysunek oraz zawarte w zgłoszeniu fotografie i próbki materiału włókienniczego.

Opis ochronny wzoru przemysłowego jest udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu

przez Urząd Patentowy.

Uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego nie może zakazać osobie trzeciej korzystania

z wzoru

1)

do użytku osobistego lub niezwiązanego z działalnością gospodarczą;

2)

w celu doświadczalnym;

3)

polegającego na jego odtworzeniu do celów cytowania lub nauczania, jeżeli nie narusza

dobrych obyczajów i nie utrudnia uprawnionemu w sposób nieuzasadniony korzystania

z wzoru oraz wskazuje na źródło jego pochodzenia;

4)

stosowanego lub zawartego w urządzeniach znajdujących się na środkach transportu lądowego

i zarejestrowanych w innych państwach statkach morskich lub powietrznych, które czasowo

znajdują się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

przez import części zamiennych i akcesoriów, w których wzór jest stosowany lub zawarty

w celu napraw statków, o których mowa w pkt 4;

6)

wykonywania napraw statków, o których mowa w pkt 4;

7)

przez wykonanie na indywidualne zamówienie naprawy związanej z odtworzeniem części

składowej wytworu złożonego, w celu przywrócenia mu pierwotnego wyglądu.

Ochrona praw majątkowych do utworu, przewidziana w przepisach prawa autorskiego, nie

ma zastosowania do wytworów wytworzonych według wzoru przemysłowego i wprowadzonych

do obrotu po wygaśnięciu prawa z rejestracji udzielonego na taki wzór.

1.

Do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje

się odpowiednio.

2.

Podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie

wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

1

Do wzorów przemysłowych i praw z rejestracji wzorów przemysłowych stosuje się odpowiednio,

z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 32, 35-37, 39, 39

2.

Zmiany dokonywane w zgłoszeniu w toku jego rozpatrywania nie mogą dotyczyć samego

wzoru i jego odmian przedstawionych w opisie i na rysunku oraz na fotografiach. Zakaz

ten nie obejmuje przypadków dokonania korekty zastrzeganej postaci wytworu, jeżeli

nie spowoduje to zmiany tożsamości wzoru i bez której uzyskanie prawa z rejestracji

wzoru przemysłowego byłoby niemożliwe.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wzoru przemysłowego, oraz szczegółowy zakres i tryb

rozpatrywania zgłoszeń, uwzględniając w szczególności sposób udostępniania i rozpowszechniania

opisów ochronnych wzorów przemysłowych. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać

zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień

dla zgłaszającego.

1

Znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny,

jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa

od towarów innego przedsiębiorstwa.

2.

Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament,

kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a

także melodia lub inny sygnał dźwiękowy.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

znakach towarowych - rozumie się przez to także znaki usługowe;

2)

towarach - rozumie się przez to w szczególności wyroby przemysłowe, rzemieślnicze,

płody rolne oraz produkty naturalne, zwłaszcza wody, minerały, surowce, a także, z

zastrzeżeniem art. 174 ust. 3, usługi;

3

znakach towarowych podrobionych - rozumie się przez to użyte bezprawnie znaki identyczne

lub takie, które nie mogą być odróżnione w zwykłych warunkach obrotu od znaków zarejestrowanych,

dla towarów objętych prawem ochronnym;

4

znakach wcześniejszych - rozumie się przez to znaki zgłoszone lub zarejestrowane z

wcześniejszym pierwszeństwem.

Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.

1.

Przepis art. 120 ust. 1 nie wyklucza uznania za znak towarowy oznaczenia przeznaczonego

do równoczesnego używania przez kilku przedsiębiorców, którzy zgłosili go wspólnie,

jeżeli używanie takie nie jest sprzeczne z interesem publicznym i nie ma na celu wprowadzenia

odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, przeznaczenia, jakości, właściwości

lub pochodzenia towarów (wspólne prawo ochronne).

2.

Zasady używania znaku towarowego na podstawie wspólnego prawa ochronnego określa regulamin

znaku przyjęty przez przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem

art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym.

2

Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego.

Przepisy art. 13 ust. 2-9 stosuje się odpowiednio.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy przysługuje w Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w umowach międzynarodowych według daty pierwszego

prawidłowego zgłoszenia znaku towarowego, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym

zostanie dokonane w okresie 6 miesięcy od tej daty.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, na zasadach

określonych w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia towaru oznaczonego

tym znakiem w Polsce lub za granicą, na wystawie międzynarodowej oficjalnej lub oficjalnie

uznanej, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym tego znaku towarowego nastąpi w okresie

6 miesięcy od tej daty.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

Jeżeli znak towarowy, będący przedmiotem pierwszego prawidłowego zgłoszenia, był umieszczony

na towarze wystawionym wcześniej na wystawie i korzystał od dnia wystawienia do dnia

zgłoszenia z ochrony tymczasowej przewidzianej w Konwencji paryskiej, pierwszeństwo

do uzyskania prawa ochronnego, o którym mowa w art. 124, oraz początek przewidzianego

tam terminu do dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym oznacza się według daty

wystawienia towaru oznaczonego tym znakiem na wystawie.

1.

Pierwszeństwo, o którym mowa w art. 124 i art. 125 (uprzednie pierwszeństwo), jest

zbywalne i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności,

zachowania formy pisemnej.

Na wniosek zgłaszającego znak towarowy Urząd Patentowy wydaje, w celu zastrzeżenia

pierwszeństwa za granicą, dowód dokonania zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym

(dowód pierwszeństwa). Przepisy art. 19 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które

1)

nie mogą być znakiem towarowym;

2)

nie mają dostatecznych znamion odróżniających.

2.

Z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia,

które

1)

nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone;

2)

składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności

rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu

wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności;

3)

weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach

handlowych.

Przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić

wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie. Odmowa udzielenia

prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności,

jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał,

w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu.

1

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia

1)

których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich;

2)

które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;

3)

które ze swojej istoty mogą wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru,

właściwości lub, z uwzględnieniem ust. 3, pochodzenia geograficznego towaru.

2.

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli

1)

zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony;

2)

zawierają nazwę lub skrót nazwy Rzeczypospolitej Polskiej bądź jej symbole (godło,

barwy lub hymn), nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości, znaki

sił zbrojnych, organizacji paramilitarnych lub sił porządkowych, reprodukcje polskich

orderów, odznaczeń lub odznak honorowych, odznak lub oznak wojskowych bądź innych

oficjalnych lub powszechnie używanych odznaczeń i odznak, w szczególności administracji

rządowej czy samorządu terytorialnego albo organizacji społecznych działających w

ważnym interesie publicznym, gdy obszar działania tych organizacji obejmuje cały kraj

lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się uprawnieniem, w szczególności

zezwoleniem właściwego organu Państwa albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia

w obrocie;

3)

zawierają skróty nazw bądź symbole (herby, flagi, godła) obcych państw, organizacji

międzynarodowych, a także przyjęte w obcych państwach urzędowe oznaczenia, stemple

kontrolne i gwarancyjne, jeżeli zakaz taki wynika z umów międzynarodowych, chyba że

zgłaszający wykaże się zezwoleniem właściwego organu, które uprawnia go do używania

takich oznaczeń w obrocie;

4

zawierają urzędowo uznane oznaczenia przyjęte do stosowania w obrocie, w szczególności

znaki bezpieczeństwa, znaki jakości lub cechy legalizacji, w zakresie, w jakim mogłoby

to wprowadzić odbiorców w błąd co do charakteru takich oznaczeń, o ile zgłaszający

nie wykaże, że jest uprawniony do ich używania;

5

zawierają elementy będące symbolami, w szczególności o charakterze religijnym, patriotycznym

lub kulturowym, których używanie obrażałoby uczucia religijne, patriotyczne lub tradycję

narodową;

6)

stanowią formę bądź inną właściwość towaru lub opakowania, która jest uwarunkowana

wyłącznie jego naturą, jest niezbędna do uzyskania efektu technicznego lub zwiększa

znacznie wartość towaru.

3

W odniesieniu do wyrobów alkoholowych, każdy znak towarowy zawierający elementy geograficzne

niezgodne z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający odbiorców w błąd.

4

Nie udziela się praw ochronnych na znaki zawierające elementy geograficzne prawdziwe

w sensie dosłownym co do terytorium, regionu lub miejsca, z którego towar pochodzi,

które mogłyby wprowadzić odbiorców w błąd, że towar pochodzi z innego, słynącego z

danych wyrobów terenu. W przypadku homonimicznych oznaczeń geograficznych dla wina

i piwa ochrona może być przyznana, z tym że Urząd Patentowy wezwie osobę, która dokonała

zgłoszenia później, do dokonania w znaku odpowiednich zmian pozwalających na odróżnienie

go od znaku wcześniejszego.

5.

Zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje

się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności jeżeli

jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia

prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze, a

1)

nazwa ta nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej dla towarów tego samego rodzaju lub

2)

w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu

na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń.

1

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych,

jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do

1)

zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, chyba że zgłaszający jest uprawniony do

używania tego oznaczenia, a udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy nie ograniczy

nadmiernie możliwości używania zarejestrowanego oznaczenia geograficznego przez innych

uprawnionych;

1

zarejestrowanego oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia produktu rolnego

lub środka spożywczego, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń

geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

(Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006, str. 12);

1

zarejestrowanego oznaczenia geograficznego napoju spirytusowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia

2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń

geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr

1576/89

(Dz. Urz. WE L 39 z 13.02.2008, str. 16), oraz oznaczenia geograficznego wpisanego na krajową listę chronionych oznaczeń geograficznych

napojów spirytusowych na podstawie ustawy z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji

i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 144);

2)

znaku, który przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa

ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących

od innej osoby;

3)

wcześniej zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej znaku towarowego, którego ochrona

wygasła, jeżeli od daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy do dnia zgłoszenia

podobnego znaku przez inną osobę nie upłynął, z zastrzeżeniem art. 133, okres 2 lat.

2.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy

1)

identyczny do znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego do rejestracji (o

ile znak taki zostanie zarejestrowany) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej

osoby dla identycznych towarów;

2

identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub

zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone

prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych

lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje

w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym;

3)

identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego

z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany)

na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu

nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku

wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego.

3

Ochrona znaku towarowego zawierającego oznaczenia, o których mowa w art. 131 ust.

2 pkt 2-4, oraz symbole, o których mowa w art. 131 ust. 2 pkt 5, bądź oznaczenia odnoszące

się do pochodzenia towaru, nie wyłącza możliwości uzyskania prawa ochronnego przez

innego przedsiębiorcę na znak towarowy zawierający takie same elementy dla towarów

identycznych lub podobnych, jeżeli znaki te mogą być w obrocie łatwo odróżniane.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do tytułów prasowych jako znaków towarowych

zawierających wyrazy lub kombinacje wyrazów zwyczajowo powszechnie używanych na rynku

prasowym.

5

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy znak towarowy lub oznaczenie

geograficzne zostało zgłoszone lub zarejestrowane w trybie, o którym mowa w art. 4.

6

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy wspólnotowy znak towarowy korzysta

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z prawa z wcześniejszej rejestracji znaku

towarowego zgodnie z przepisami art. 34 i 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie

wspólnotowego znaku towarowego

(Dz. Urz. WE L 11 z 14.01.1994, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 146, z późn. zm.).

Przepisu art. 132 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli ochrona wygasła na podstawie

art. 169 ust. 1 pkt 1 lub uprawniony z wcześniejszego prawa wyrazi zgodę na udzielenie

prawa ochronnego na późniejszy znak towarowy.

1.

Udzielenie przedsiębiorcy prawa ochronnego na znak towarowy dla określonych towarów

nie wyklucza udzielenia mu prawa na taki sam znak również dla towarów identycznych

lub podobnych, a także udzielenia mu prawa ochronnego na podobny znak towarowy dla

towarów identycznych lub podobnych.

2.

Na warunkach określonych w art. 122 może być również udzielone wspólne prawo ochronne

z udziałem przedsiębiorcy uprawnionego do znaku wcześniejszego.

Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy dla określonych towarów nie stanowi samoistnej

podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak dla towarów identycznych lub

podobnych innego przedsiębiorcy tylko dlatego, że zawiera on identyczne lub podobne

oznaczenie odnoszące się do dóbr osobistych, w szczególności nazwisko właściciela.

1.

Organizacja posiadająca osobowość prawną, powołana do reprezentowania interesów przedsiębiorców,

może uzyskać prawo ochronne na znak towarowy przeznaczony do używania w obrocie przez

tę organizację i przez zrzeszone w niej podmioty (wspólny znak towarowy).

2.

Zasady używania w obrocie wspólnego znaku towarowego przez organizację, o której mowa

w ust. 1, oraz przez zrzeszone w niej podmioty określa regulamin znaku przyjęty przez

tę organizację.

1.

Organizacji posiadającej osobowość prawną, która sama nie używa znaku towarowego,

może być udzielone prawo ochronne na znak przeznaczony do używania przez przedsiębiorców

stosujących się do zasad ustalonych w regulaminie znaku przyjętym przez uprawnioną

organizację i podlegających w tym zakresie jej kontroli (wspólny znak towarowy gwarancyjny).

2.

Uprawniony z prawa ochronnego na wspólny znak towarowy gwarancyjny nie może odmówić,

bez ważnych powodów, prawa używania znaku przedsiębiorcom, którzy spełniają kryteria

określone w regulaminie, o którym mowa w ust. 1.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

o znakach towarowych.

1.

W zgłoszeniu znaku towarowego należy określić znak towarowy oraz wskazać towary, dla

których znak ten jest przeznaczony. Przepis art. 31 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Jedno zgłoszenie może dotyczyć tylko jednego znaku. W przypadku znaków barwnych za

jeden znak uważa się oznaczenie obejmujące jedno zestawienie kolorów. Przepisy art.

39 stosuje się odpowiednio.

3.

Do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego, wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego

lub zgłoszenia znaku w celu uzyskania wspólnego prawa ochronnego dołącza się regulamin

znaku.

4.

Regulamin, o którym mowa w ust. 3, powinien w szczególności określać sposób używania

znaku, wspólne właściwości towarów, dla których oznaczania znak ten jest przeznaczony,

zasady kontroli tych właściwości oraz skutki naruszenia postanowień regulaminu. Regulamin

wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego powinien dodatkowo określać szczegółowe kryteria

oraz tryb uznawania przez uprawnioną organizację prawa przedsiębiorców do używania

znaku.

Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa, powinien w zgłoszeniu

znaku towarowego złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający dokonanie

zgłoszenia znaku towarowego we wskazanym państwie bądź wystawienie towaru oznaczonego

tym znakiem na określonej wystawie. Dowód taki może być również złożony w ciągu trzech

miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie takiego oświadczenia albo dowodu

nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.

1.

Do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonywać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek,

które nie mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów,

dla których znak ten został zgłoszony.

1

Do czasu wydania decyzji zgłaszający może złożyć wniosek o usunięcie ze znaku towarowego

oznaczeń, o których mowa w art. 129. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Wraz

z wnioskiem, zgłaszający powinien nadesłać odpowiednio zmienione fotografie lub odbitki

znaku towarowego, o ile są one w zgłoszeniu wymagane.

2.

Zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 1, podzielić zgłoszenie w stosunku do wskazanych

towarów, z zachowaniem daty pierwszeństwa.

1.

Wskazując w zgłoszeniu znaku towarowego towary, dla których znak jest przeznaczony,

zgłaszający powinien używać polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych,

a wykaz towarów przedstawić w formie uporządkowanej, stosownie do przyjętej klasyfikacji.

Wykazy obejmujące więcej niż 15 wyrazów należy sporządzić na odrębnym arkuszu.

2

Do zgłoszenia znaku towarowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36. Zgłoszenie

znaku przedstawionego lub wyrażonego w szczególnej formie graficznej powinno zawierać

dołączone fotografie lub odbitki przedstawiające lub wyrażające ten znak. Zgłoszenie

znaku dźwiękowego powinno zawierać dołączone nagranie dźwięku na informatycznym nośniku

danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

Urząd Patentowy może wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia jedynie w celu

usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych. Ograniczenie to nie dotyczy wykazu

towarów i ich klasyfikacji, pod warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany

zakresu żądanej ochrony.

O zgłoszeniu znaku towarowego Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia niezwłocznie po

upływie 3 miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.

Wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu

przez Urząd Patentowy, czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa.

Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia znaku towarowego

uzupełnienia lub poprawki, których nie dopuszczają przepisy ustawy, Urząd Patentowy

wydaje postanowienie odmawiające uwzględnienia takich uzupełnień i poprawek.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, decyzję o odmowie jego udzielenia.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu

termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć

o istnieniu przeszkód do uzyskania prawa ochronnego.

3

W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy w pierwszej kolejności

odmawia udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów. Po uprawomocnieniu

się decyzji w tej sprawie Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego na znak towarowy

dla towarów, dla których może być ono udzielone.

1.

Jeżeli dwie lub więcej osób korzystających z tej samej daty pierwszeństwa zgłosiło

podobne znaki towarowe dla towarów tego samego rodzaju, niedające się łatwo odróżnić,

udzielenie praw ochronnych może nastąpić pod warunkiem dokonania zmian pozwalających

na łatwe odróżnianie znaków w obrocie. W przeciwnym wypadku Urząd Patentowy wyda decyzję

o odmowie udzielenia praw ochronnych.

2.

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy może wskazać, kto ze zgłaszających powinien

dokonać zmian pozwalających na łatwe odróżnianie znaków w obrocie.

3.

Spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1, nie może prowadzić do udzielenia prawa

ochronnego na znak towarowy, który nie jest podobny do znaku pierwotnie zgłoszonego,

ani do naruszenia pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego przez inną osobę.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa ochronnego, jeżeli nie stwierdzi

braku ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy.

2.

Udzielenie prawa ochronnego następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za dziesięcioletni

okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy

stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego.

3

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku udzielenia prawa ochronnego na

wniosek o zamianę, na zgłoszenie krajowe, rejestracji znaku towarowego uzyskanej na

warunkach określonych w przepisach Unii Europejskiej o wspólnotowym znaku towarowym,

z tym że dla ustalenia wymagalności opłat dziesięcioletni okres ochrony znaku towarowego

biegnie od daty złożenia wniosku o zamianę.

Przy rozpatrywaniu zgłoszeń znaków towarowych przepisy art. 35 ust. 4-6, art. 39

Udzielone prawa ochronne na znaki towarowe podlegają wpisowi do rejestru znaków towarowych.

Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy stwierdza się przez wydanie świadectwa

ochronnego na znak towarowy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

Uprawniony może wskazać, że jego znak został zarejestrowany, poprzez umieszczenie

w sąsiedztwie znaku towarowego litery „R” wpisanej w okrąg.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie znaku towarowego, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

zgłoszeń, uwzględniając w szczególności zakres informacji ujawnianej publicznie po

upływie okresu, o którym mowa w art. 143, i sposób jej udostępniania, a także zakres,

w jakim Urząd Patentowy może wprowadzać poprawki w wykazie towarów i ich klasyfikacji.

Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia

nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

Przepis art. 152

W przypadku gdy po wydaniu decyzji o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego, w wyniku ponownego rozpatrzenia

sprawy, Urząd Patentowy uchylił zaskarżoną decyzję w odniesieniu do niektórych towarów,

Urząd Patentowy wydaje decyzję o definitywnej odmowie uznania ochrony w odniesieniu

do niektórych towarów, o której mowa w art. 152

1.

Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego. Przepisy art. 246 ust. 1 oraz

art. 247, z zastrzeżeniem ust. 2, stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy uprawniony z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego nie udzieli

odpowiedzi na sprzeciw, o którym mowa w ust. 1, lub zgodzi się z tym sprzeciwem, Urząd

Patentowy wydaje decyzję o unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

ochrony międzynarodowego znaku towarowego w stosunku do wszystkich lub niektórych

towarów.

3.

Od decyzji Urzędu Patentowego, o której mowa w ust. 2, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy. Przepisy art. 244 ust. 1-1

1.

Na decyzję Urzędu Patentowego o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich lub

niektórych towarów, a także na decyzję o unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego uprawnionemu z rejestracji tego

znaku służy skarga do sądu administracyjnego. Przepisy art. 249 ust. 1 i art. 250

stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji Urzędu Patentowego przepisy

art. 152

Do unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego przepisy art. 164-167 stosuje się odpowiednio.

Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego notę o unieważnieniu uznania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego

w trybie, formie i języku przewidzianych Porozumieniem lub Protokołem.

Do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego przepisy art. 169-172 stosuje się odpowiednio, jednakże termin, o

którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, biegnie od dnia ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu

Patentowego” o uznaniu jego ochrony.

Do roszczeń z tytułu naruszenia prawa z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego

korzystającego z ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 296-298, z tym że roszczeń tych można dochodzić od dnia ogłoszenia w

„Wiadomościach Urzędu Patentowego” o uznaniu jego ochrony.

Urząd Patentowy prowadzi postępowanie w sprawie ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej międzynarodowych znaków towarowych, w zakresie przewidzianym Porozumieniem

lub Protokołem.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków do uznania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego, wydaje, z zastrzeżeniem

ust . 2, decyzję o definitywnej odmowie uznania ochrony.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy w trybie, formie i

języku przewidzianych Porozumieniem lub Protokołem przekazuje do Biura Międzynarodowego

notę, w której zawiadamia o powodach uniemożliwiających uznanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego (wstępna odmowa uznania ochrony),

a także wyznacza uprawnionemu z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego termin

do zajęcia stanowiska w sprawie.

W przypadku gdy brak ustawowych warunków do uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego dotyczy tylko niektórych towarów,

Urząd Patentowy wydaje decyzję o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów.

Przepis art. 152

Przepisy art. 152

Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego notę o definitywnej odmowie uznania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego

w trybie, formie i języku przewidzianych Porozumieniem lub Protokołem oraz w przypadku

ustanowienia pełnomocnika w sprawie doręcza mu decyzję o definitywnej odmowie uznania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego.

W przypadku gdy Urząd Patentowy, w wyniku rozpoznania stanowiska uprawnionego z rejestracji

międzynarodowego znaku towarowego, stwierdzi brak powodów uniemożliwiających uznanie

ochrony międzynarodowego znaku towarowego, potwierdza to notą przesłaną do Biura Międzynarodowego

w trybie, formie i języku przewidzianych Porozumieniem lub Protokołem, a także powiadamia

o tym pełnomocnika, o ile został on w tej sprawie ustanowiony.

1.

Od decyzji Urzędu Patentowego o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego uprawnionemu z rejestracji tego

znaku służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 244 ust. 1-1

2.

Termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, wynosi 2 miesiące od dnia doręczenia

przez Biuro Międzynarodowe uprawnionemu z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego

noty Urzędu Patentowego o definitywnej odmowie uznania ochrony, o której mowa w art.

152

Jeżeli w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy utrzyma w mocy zaskarżoną

decyzję o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony

międzynarodowego znaku towarowego, to doręcza taką decyzję uprawnionemu z rejestracji

międzynarodowego znaku towarowego.

1.

Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego

w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku

towarowego w Urzędzie Patentowym.

3.

Prawo ochronne na znak towarowy może zostać, na wniosek uprawnionego, przedłużone

dla wszystkich lub części towarów, na kolejne okresy dziesięcioletnie.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien być złożony przed końcem upływającego okresu

ochrony, jednak nie wcześniej niż na rok przed jego upływem. Wraz z wnioskiem należy

wnieść należną opłatę za ochronę.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, może zostać złożony, za dodatkową opłatą, również

w ciągu sześciu miesięcy po upływie okresu ochrony. Termin ten nie podlega przywróceniu.

6.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy,

jeżeli wniosek wpłynął po terminie, o którym mowa w ust. 5, albo nie zostały wniesione

należne opłaty, o których mowa w ust. 4 i 5.

Używanie znaku towarowego polega w szczególności na

1

umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach,

oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz

składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu

usług pod tym znakiem;

2)

umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub

związanych ze świadczeniem usług;

3)

posługiwaniu się nim w celu reklamy.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie rozciąga się na działania dotyczące towarów ze

znakiem, polegające w szczególności na ich oferowaniu do sprzedaży lub dalszym wprowadzaniu

do obrotu towarów oznaczonych tym znakiem, jeżeli towary te zostały uprzednio wprowadzone

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą.

2.

Nie stanowi również naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy import oraz inne

działania, o których mowa w ust. 1, dotyczące towarów oznaczonych tym znakiem towarowym,

jeżeli towary te zostały uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego lub za jego zgodą.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione względy,

które pozwalają uprawnionemu sprzeciwić się dalszej dystrybucji towarów, w szczególności

jeżeli po wprowadzeniu do obrotu zmieni się lub pogorszy stan towarów.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania przez

inne osoby w obrocie

1

ich nazwisk lub adresu;

2)

oznaczeń wskazujących w szczególności na cechy i charakterystykę towarów, ich rodzaj,

ilość, jakość, przeznaczenie, pochodzenie czy datę wytworzenia lub okres przydatności;

3)

zarejestrowanego oznaczenia lub oznaczenia podobnego, jeżeli jest to konieczne dla

wskazania przeznaczenia towaru, zwłaszcza gdy chodzi o oferowane części zamienne,

akcesoria lub usługi;

4)

zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, jeżeli prawo do jego używania przez te

osoby wynika z innych przepisów ustawy.

2.

Używanie oznaczeń wskazanych w ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy odpowiada

ono usprawiedliwionym potrzebom używającego i nabywców towarów i jednocześnie jest

zgodne z uczciwymi praktykami w produkcji, handlu lub usługach.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać innej osobie używania

tego lub podobnego oznaczenia w obrocie, jeżeli znaku tego nie używał w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5.

1.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać posługiwania się przez

inną osobę nazwą, pod którą prowadzi ona działalność gospodarczą, jeżeli nazwa ta

nie jest używana w charakterze oznaczenia towarów będących przedmiotem tej działalności

i nie zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów,

w szczególności ze względu na różny profil działalności lub lokalny zasięg używania

tej nazwy.

2.

Jeżeli osoba posługując się nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, działa

w złej wierze, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Współuprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może, bez zgody pozostałych współuprawnionych,

używać znaku towarowego we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia

prawa ochronnego.

2.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do wspólnego prawa ochronnego stosuje się, o

ile umowa o wspólności prawa ochronnego nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

1.

Osoba, która, prowadząc lokalną działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze, używała

w dobrej wierze oznaczenia zarejestrowanego następnie jako znak towarowy na rzecz

innej osoby, ma prawo nadal bezpłatnie używać tego oznaczenia w nie większym niż dotychczas

zakresie.

2.

Prawo określone w ust. 1 podlega na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru znaków

towarowych. Prawo to może zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

W zakresie, jaki wynika z umowy międzynarodowej, w razie zgłoszenia na swoją rzecz

znaku towarowego albo uzyskania na znak towarowy prawa ochronnego przez agenta lub

przedstawiciela osoby uprawnionej do wyłącznego używania tego znaku w obcym państwie,

osoba ta, jeżeli agent lub przedstawiciel działał bez jej zezwolenia, może żądać umorzenia

postępowania albo unieważnienia prawa ochronnego. Osoba ta może również żądać udzielenia

jej prawa ochronnego na ten znak, a także przeniesienia na nią już udzielonego prawa.

2.

Z żądaniem unieważnienia lub przeniesienia prawa nie można wystąpić, jeżeli przez

okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku osoba uprawniona, o której

mowa w ust. 1, będąc świadoma tego używania, nie sprzeciwiała się temu.

1

Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepisy art.

67 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1

Prawo ochronne na znak towarowy może być przeniesione na rzecz organizacji, o których

mowa w art. 136 i 137, jako odpowiednio wspólny znak towarowy albo wspólny znak towarowy

gwarancyjny albo na kilku przedsiębiorców jako wspólne prawo ochronne.

1

Przeniesienie prawa ochronnego, o którym mowa w ust. 1

1

Wpis do rejestru znaków towarowych o przeniesieniu prawa ochronnego, o którym mowa

w ust. 1

1

Wspólne prawo ochronne może być przeniesione na rzecz jednej osoby jako prawo ochronne

na znak towarowy.

2.

(uchylony).

3

Prawo ochronne na wspólny znak towarowy może być przeniesione jako wspólne prawo ochronne

na przedsiębiorców zrzeszonych w organizacji, o której mowa w art. 136. Umowa o przeniesienie

prawa powinna określać zasady używania takiego znaku w takim zakresie, jaki jest przewidziany

dla regulaminu, o którym mowa w art. 122 ust. 2.

3

Wspólne prawo ochronne może być przeniesione na rzecz organizacji, o których mowa

w art. 136 i 137, jako wspólny znak towarowy lub wspólny znak towarowy gwarancyjny.

Umowa o przeniesienie prawa powinna określać zasady używania takiego znaku, w takim

zakresie, jaki jest przewidywany dla regulaminu, o którym mowa odpowiednio w art.

136 ust. 2 oraz art. 137 ust. 1.

4

Prawo ochronne na znak towarowy może być również przeniesione w stosunku do niektórych

towarów, dla których prawo jest udzielone, jeżeli towary, dla których znak pozostaje

zarejestrowany na rzecz zbywcy, nie są tego samego rodzaju. Z chwilą przeniesienia

prawo to traktuje się jako niezależne od prawa przysługującego zbywcy.

5

Do ważności umowy o przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym jest potrzebna

zgoda wszystkich współuprawnionych.

6

Przepisy ust. 1 oraz ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do praw z dokonanego w Urzędzie

Patentowym zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne.

1.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia

do używania znaku, zawierając z nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 76 oraz art. 78 i 79.

2.

Licencjobiorca może udzielić sublicencji na używanie znaku towarowego w zakresie udzielonego

mu upoważnienia.

3.

Licencjobiorca może wskazać, że korzysta z licencji na używanie znaku towarowego,

poprzez umieszczenie oznaczenia „lic.” w sąsiedztwie znaku towarowego.

4.

W przypadku korzystania z licencji na używanie znaku towarowego, licencjobiorca jest

obowiązany, na żądanie licencjodawcy, wskazać na używanie znaku na podstawie licencji

przez umieszczenie oznaczenia, o którym mowa w ust. 3.

Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na

wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały

spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

1.

Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić

1)

z powodu kolizji z wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych lub majątkowych

wnioskodawcy, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku

wnioskodawca, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu;

2)

po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało

z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego;

3

z powodu kolizji ze znakiem towarowym powszechnie znanym, jeżeli przez okres pięciu

kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku towarowego, uprawniony do znaku towarowego

powszechnie znanego, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli uprawniony uzyskał prawo, działając w złej

wierze.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak

jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany

w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać

podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego.

Zarzut ten podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak

towarowy albo przystąpić do toczącego się postępowania w sprawie.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek

1)

upływu okresu, na który zostało udzielone;

2)

zrzeczenia się prawa przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób, którym

służą na nim prawa.

2.

Zrzeczenie się prawa, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może również dotyczyć tylko niektórych

towarów, dla których prawo to zostało udzielone (ograniczenie wykazu towarów).

3.

Zrzeczenie się udziału we wspólnym prawie powoduje przejście tego udziału na pozostałych

współuprawnionych, odpowiednio do ich udziałów.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3, Urząd Patentowy

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek

1

nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych

prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji

o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania;

2

utraty przez znak znamion odróżniających przez to, że na skutek działań lub zaniedbań

uprawnionego stał się w obrocie zwyczajowym oznaczeniem - składającym się wyłącznie

z elementów, które mogą służyć w obrocie do oznaczania w szczególności rodzaju towaru,

jego jakości, ilości, ceny, przeznaczenia, sposobu, czasu lub miejsca wytworzenia,

składu, funkcji lub przydatności - w stosunku do towarów, dla których był zarejestrowany;

3

działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać

odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego

towaru;

4

wykreślenia z właściwego rejestru podmiotu mającego osobowość prawną, któremu przysługiwało

prawo ochronne na znak towarowy.

2.

Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak

towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma

w tym interes prawny.

2

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą

wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy także na wniosek

1)

krajowych lub regionalnych organizacji, których celem statutowym jest ochrona interesów

a)

konsumentów,

b)

przedsiębiorców;

2)

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

3)

powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów.

3.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego

na znak towarowy lub przystąpić do toczącego się postępowania.

4.

Przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku

1)

różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które

nie zmieniają jego odróżniającego charakteru;

2)

przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu;

3)

przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego;

4)

przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego.

5.

Nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru,

który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby

eksportu.

6.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek

wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających

nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

7.

Na zasadach, o których mowa w ust. 1-6, a także w razie nieprzestrzegania regulaminu

znaku, może być wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa w stosunku do współuprawnionego.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy i

wspólny znak towarowy gwarancyjny.

1.

Urząd Patentowy oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia

prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed

złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku.

2.

Rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego

okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku

o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli

przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak

uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 169

ust. 7.

4.

Nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy

z powodu utraty uprawnienia do używania zawartego w nim oznaczenia bądź symbolu, o

którym mowa w art. 131 ust. 2, jeżeli przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia

tego prawa nastąpiło zaniechanie używania oznaczenia bądź symbolu w znaku towarowym.

Jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych

towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa, z zastrzeżeniem art. 170, w dniu, w którym

nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego. Data

wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji.

Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa ochronnego podlega wpisowi do rejestru znaków

towarowych.

1.

Oznaczeniami geograficznymi, w rozumieniu ustawy, są oznaczenia słowne odnoszące się

bezpośrednio lub pośrednio do nazwy miejsca, miejscowości, regionu lub kraju (teren),

które identyfikują towar jako pochodzący z tego terenu, jeżeli określona jakość, dobra

opinia lub inne cechy towaru są przypisywane przede wszystkim pochodzeniu geograficznemu

tego towaru.

2.

Na zagraniczne oznaczenia geograficzne można uzyskać w Polsce ochronę tylko, gdy oznaczenie

korzysta z ochrony w kraju jego pochodzenia.

3

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o towarach, nie dotyczy to usług,

produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi wymienionych w załączniku

I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, produktów rolnych i środków spożywczych

wymienionych w załącznikach do rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń

geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych oraz napojów spirytusowych, których oznaczenia geograficzne podlegają wpisowi na

krajową listę chronionych oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1

1.

Oznaczeniami geograficznymi są

1)

nazwy regionalne jako oznaczenia służące do wyróżniania towarów, które

a)

pochodzą z określonego terenu oraz

b)

posiadają szczególne właściwości, które wyłącznie lub w przeważającej mierze zawdzięczają

oddziaływaniu środowiska geograficznego obejmującego łącznie czynniki naturalne oraz

ludzkie - których wytworzenie lub przetworzenie następuje na tym terenie;

2)

oznaczenia pochodzenia jako oznaczenia służące do wyróżniania towarów

a)

pochodzących z określonego terenu oraz

b)

posiadających pewne szczególne właściwości albo inne cechy szczególne przypisywane

pochodzeniu geograficznemu, czyli terenowi, gdzie zostały one wytworzone lub przetworzone.

2.

Przez oznaczenia geograficzne rozumie się także oznaczenia stosowane dla towarów,

które są wytworzone z surowców lub półproduktów pochodzących z określonego terenu,

większego niż teren wytworzenia lub przetworzenia towaru, jeżeli są one przygotowywane

w szczególnych warunkach i istnieje system kontroli przestrzegania tych warunków.

3.

Za oznaczenia geograficzne uznaje się również, z zachowaniem warunków określonych

w ust. 2, określenia o charakterze geograficznym nieodpowiadające dosłownie terenowi,

z którego towar pochodzi, lub inne określenia używane tradycyjnie, jeżeli są one stosowane

dla towarów pochodzących z danego terenu.

1

Zgłoszenie oznaczenia geograficznego powinno zawierać

1)

dokładne określenie zgłaszanego oznaczenia geograficznego;

2)

wskazanie towaru, dla którego jest ono przeznaczone;

3)

dokładne określenie granic terenu, do którego się ono odnosi;

4)

określenie szczególnych cech lub właściwości towaru, w szczególności obejmujące główne

fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub organoleptyczne cechy charakterystyczne

towaru oraz określenie szczegółów, z których wynika związek tych cech ze środowiskiem

geograficznym lub pochodzeniem geograficznym;

5)

warunki korzystania z oznaczenia geograficznego obejmujące sposób wytwarzania, szczególne

cechy lub właściwości towaru, inne przesłanki, które muszą być spełnione przez osoby

chcące używać takiego oznaczenia, oraz, jeżeli jest to wymagane, metody ich kontroli;

6)

wskazanie przedsiębiorców, którzy używają lub będą używać tego oznaczenia.

1

Zgłoszenie oznaczenia geograficznego może dotyczyć tylko jednego oznaczenia i tylko

jednego towaru. Przepisy art. 39 i art. 42 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Zgłoszenia może dokonać organizacja upoważniona do reprezentowania interesów producentów,

działająca na danym terenie.

3.

Organizacja, o której mowa w ust. 2, powinna dołączyć do zgłoszenia oznaczenia geograficznego

potwierdzenie swojej legitymacji do działania.

4.

Zgłoszenia może dokonać także organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego,

właściwy ze względu na teren, do którego odnosi się oznaczenie geograficzne.

5.

Osoby dokonujące zgłoszeń zagranicznych oznaczeń geograficznych, w przypadkach, o

których mowa w ust. 2 i 4, powinny wskazać lub dołączyć do zgłoszenia dowód ochrony

oznaczenia w kraju pochodzenia. Dowodem takim może być w szczególności każda umowa

międzynarodowa, na podstawie której oznaczenie geograficzne podlega ochronie.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne, którego używanie naruszałoby

prawo ochronne na znak towarowy, może nastąpić, jeżeli uprawniony z prawa ochronnego

zrzeknie się swojego prawa.

2.

Zrzeczenie się prawa ochronnego na znak towarowy nie jest wymagane, jeżeli zgłoszenie

oznaczenia geograficznego do rejestracji, dokonane w uzgodnieniu z uprawnionym do

znaku, obejmuje go jako osobę, która tego oznaczenia może używać, a utrzymanie w mocy

tego prawa nie ograniczy nadmiernie możliwości używania oznaczenia geograficznego

przez innych uprawnionych.

3.

Przy ocenie, czy ochrona znaku towarowego nie ograniczy nadmiernie możliwości używania

oznaczenia geograficznego przez innych uprawnionych, bierze się w szczególności pod

uwagę możliwości używania tego oznaczenia w innych formach niż to przedstawia znak

towarowy.

1

Nie udziela się prawa z rejestracji na oznaczenia prawdziwe w sensie dosłownym co

do terenu, z którego towar pochodzi, które mogłyby wprowadzić nabywców w błąd, że

towar pochodzi z innego, słynącego z danych wyrobów terenu. W przypadku homonimicznych

oznaczeń geograficznych ochrona może być przyznana, z tym że Urząd Patentowy wezwie

zgłaszającego, który dokonał zgłoszenia później, do dokonania w oznaczeniu odpowiednich

zmian pozwalających na odróżnienie go od oznaczenia zarejestrowanego lub wcześniej

zgłoszonego.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku gdy oznaczenie geograficzne zostało

zarejestrowane w trybie, o którym mowa w art. 4, lub zostało wpisane na krajową listę

chronionych oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1

Nie może być udzielone prawo z rejestracji na oznaczenie, które w następstwie jego

powszechnego używania dla oznaczenia rodzaju towarów stało się nazwą rodzajową, chyba

że przemawia za tym interes publiczny bądź ochrona oznaczenia wynika z umowy międzynarodowej.

(uchylony).

Urząd Patentowy, w toku rozpatrywania zgłoszenia oznaczenia geograficznego, wydaje

postanowienia wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia

zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie, wskazanych braków i istotnych usterek.

W okresie poprzedzającym rejestrację oznaczenia geograficznego Urząd Patentowy nie

udziela osobom nieuprawnionym informacji o zgłoszeniu bez zgody zgłaszającego.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne

po stwierdzeniu, że zgłoszenie zostało sporządzone prawidłowo.

2.

Zgłoszenia nie uważa się za sporządzone prawidłowo, jeżeli oznaczenie nie informuje,

albo informuje w sposób nieprawdziwy, o pochodzeniu towaru, a także jeżeli nie spełnia

warunków udzielenia prawa z rejestracji, o których mowa w art. 174 ust. 2 i art. 176-179.

Przepisy art. 49 stosuje się odpowiednio.

3.

Udzielenie prawa z rejestracji następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za ochronę.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji.

4.

Udzielone prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne podlegają wpisowi do rejestru

oznaczeń geograficznych.

5.

Udzielenie prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne stwierdza się przez wydanie

świadectwa rejestracji.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie oznaczenia geograficznego, a także szczegółowy zakres

i tryb rozpatrywania zgłoszeń. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie,

nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Na oznaczenie geograficzne może być udzielone prawo z rejestracji.

2.

Ochrona oznaczenia geograficznego jest bezterminowa i trwa od dnia dokonania wpisu

do rejestru oznaczeń geograficznych, prowadzonego przez Urząd Patentowy.

1.

Oznaczenie geograficzne, na które udzielono prawa z rejestracji, nie może być używane

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, których towary nie spełniają warunków

będących podstawą udzielenia prawa z rejestracji. Przepisy art. 154, 155 i 156 stosuje

się odpowiednio.

2.

Oznaczenie geograficzne nie może być używane przez osoby, o których mowa w ust. 1,

nawet wtedy, gdy używanie takie nie ma na celu wskazywania pochodzenia geograficznego

towarów, i wtedy, gdy rzeczywiste miejsce wytworzenia towaru jest wskazane.

3.

Oznaczenie geograficzne nie może być używane przez osoby, o których mowa w ust. 1,

nawet z dodatkami wskazującymi na rodzaj wyrobu, jak: „naśladownictwo”, „rodzaj”,

„sposób”.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1-3, dotyczy oznaczenia geograficznego w jego oryginalnym

brzmieniu, w tłumaczeniach oraz w innych formach pochodnych.

Osoby, które działając na danym terenie używały wcześniej, w dobrej wierze, oznaczenia

geograficznego, a ich towary nie spełniają warunków będących podstawą udzielenia prawa

z rejestracji, mogą go nadal używać, jednakże nie dłużej niż przez rok, począwszy

od dnia udzielenia prawa z rejestracji.

1.

Osobie, której towary spełniają warunki korzystania z oznaczenia geograficznego, przysługuje

prawo jego używania w obrocie. Może ona również wystąpić do Urzędu Patentowego z wnioskiem

o wpisanie jej do rejestru jako uprawnionej do używania tego oznaczenia.

2.

Warunkiem wpisu, o którym mowa w ust. 1, jest przedłożenie przez wnioskodawcę pisemnego

oświadczenia uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji, poświadczającego spełnienie

przez towary wnioskodawcy warunków korzystania z oznaczenia geograficznego, albo orzeczenie

sądu.

3.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 2, może również żądać wykreślenia z rejestru osoby,

której towary nie spełniają lub przestały spełniać warunki będące podstawą udzielenia

prawa z rejestracji.

1.

Na wniosek uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji może być dokonana zmiana określenia

warunków korzystania z oznaczenia geograficznego, takich jak granice terenu, do którego

oznaczenie się odnosi, warunki wytwarzania towaru, szczególne cechy lub właściwości

towaru albo metody ich kontroli, jeżeli jest to uzasadnione w szczególności ze względu

na postęp technologiczny lub rozwój produkcji wyrobów.

2.

W przypadku wykazania przez uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji, że wnioskowanej

zmianie, o której mowa w ust. 1, nie sprzeciwiają się osoby ujawnione w rejestrze

jako uprawnione do używania oznaczenia, Urząd Patentowy wyda decyzję o zmianie i dokona

odpowiedniego wpisu do rejestru.

3.

Jeżeli osoba wyrażająca sprzeciw przeciwko zmianie, o której mowa w ust. 1, złoży

w ciągu miesiąca w Urzędzie Patentowym wniosek o uznanie wnioskowanej zmiany za bezzasadną,

sprawa zostanie skierowana do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego. W przeciwnym

przypadku Urząd Patentowy uzna sprzeciw za wycofany i wyda decyzję, o której mowa

w ust. 2.

4.

W sprawach zagranicznych oznaczeń geograficznych podstawą do dokonania zmiany, o której

mowa w ust. 1, może być tylko przedstawiony przez uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji

dowód odpowiedniej zmiany warunków korzystania z oznaczenia w kraju jego pochodzenia.

Uprawniony z tytułu prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne może przenieść

swoje uprawnienia na inną organizację lub organ na podstawie porozumienia, z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 176 ust. 2-4. Wpisu do rejestru powyższej zmiany dokonuje

się na wniosek.

Uprawnieni do oznaczania towarów zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym mogą wskazać,

że oznaczenie to zostało zarejestrowane poprzez umieszczenie na towarze określenia

„Zarejestrowane oznaczenie geograficzne” albo litery „G” wpisanej w okrąg w sąsiedztwie

tego oznaczenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne może być unieważnione na wniosek każdej

osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione

ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

1.

Osoba, która ma w tym interes prawny, może, z zastrzeżeniem ust. 3, żądać wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa z rejestracji na oznaczenie

geograficzne, które przestało spełniać ustawowe warunki przewidziane dla uzyskania ochrony albo nie było używane przez okres pięciu

lat i nie istnieją ważne powody jego nieużywania.

2.

Obowiązek wykazania używania oznaczenia geograficznego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających

nieużywanie oznaczenia spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa z rejestracji.

3.

Do oznaczeń, których ochrona wynika z umowy międzynarodowej, przepisu ust. 1 nie stosuje

się.

4.

Używanie w obrocie nazwy regionalnej jako nazwy rodzajowej dla podobnych towarów nie

może stanowić przyczyny unieważnienia prawa z rejestracji tego oznaczenia ani stwierdzenia

jego wygaśnięcia.

5.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa również na skutek zrzeczenia

się prawa przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób ujawnionych w

rejestrze jako uprawnionych do używania oznaczenia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą

wygaśnięcie prawa z rejestracji.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji na

oznaczenie geograficzne bądź o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego prawa

albo przystąpić do toczącego się postępowania.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie,

z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa z rejestracji. Data wygaśnięcia prawa

z rejestracji powinna być potwierdzona w decyzji.

Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa z rejestracji podlega wpisowi do rejestru oznaczeń

geograficznych.

1.

Przez topografię układu scalonego, zwaną dalej „topografią”, rozumie się rozwiązanie

polegające na przestrzennym, wyrażonym w dowolny sposób, rozplanowaniu elementów,

z których co najmniej jeden jest elementem aktywnym, oraz wszystkich lub części połączeń

układu scalonego.

2.

Przez układ scalony rozumie się jedno- lub wielowarstwowy wytwór przestrzenny, utworzony

z elementów z materiału półprzewodnikowego tworzącego ciągłą warstwę, ich wzajemnych

połączeń przewodzących i obszarów izolujących, nierozdzielnie ze sobą sprzężonych,

w celu spełniania funkcji elektronicznych.

1.

Na topografię udzielane jest prawo z rejestracji.

2.

Prawo z rejestracji topografii może być udzielone, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, na

topografię oryginalną.

3.

Nie udziela się prawa z rejestracji topografii, jeżeli przed zgłoszeniem w Urzędzie

Patentowym była ona wykorzystywana jawnie w celach handlowych w okresie dłuższym niż

dwa lata.

4.

Nie może być udzielone prawo z rejestracji topografii, jeżeli od jej dokonania i utrwalenia

w dowolnej formie minęło 15 lat i nie była ona wykorzystywana w celach handlowych.

1.

Topografię uznaje się za oryginalną, jeżeli jest wynikiem pracy intelektualnej twórcy

i nie jest powszechnie znana w chwili jej powstania.

2.

Na topografię składającą się z elementów powszechnie znanych udziela się prawa z rejestracji

tylko w takim zakresie, w jakim kombinacja tych elementów jest oryginalna.

Nie udziela się prawa z rejestracji na topografię jednoznacznie wynikającą z funkcji

układu scalonego, w którym jest stosowana.

Uprawnionym do uzyskania prawa z rejestracji topografii jest twórca, jego następca

prawny albo osoba, z którą twórca jest związany stosunkiem pracy bądź inną umową lub

która udzieliła twórcy pomocy przy powstaniu topografii. Przepisy art. 11, 12, 20

i 21 stosuje się odpowiednio.

Twórca topografii ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tej topografii przez

przedsiębiorcę. Przepisy art. 22 i 23 stosuje się odpowiednio.

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,

141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187-189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

1.

Zgłoszenie topografii powinno zawierać

1)

podanie;

2)

materiał identyfikujący topografię, zawierający niezbędne dane do jednoznacznego określenia

topografii;

3)

oświadczenie dotyczące daty wprowadzenia topografii do obrotu, jeżeli miało ono miejsce

przed dokonaniem zgłoszenia.

2.

W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający nie ma obowiązku ujawniania informacji,

które stanowią tajemnicę produkcyjną lub handlową, chyba że są one niezbędne do identyfikacji

topografii.

3.

Zgłoszenie topografii może dotyczyć tylko jednego rozwiązania.

4.

Zgłoszenie topografii, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą na

materiał identyfikujący topografię, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.

W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe

stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się

warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji topografii następuje przez zarejestrowanie topografii

będącej przedmiotem prawidłowo dokonanego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym.

2.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji, jeżeli po sprawdzeniu

zgłoszenia zgodnie z ust. 1 nie stwierdzi przeszkód do uzyskania prawa z rejestracji

topografii. Zarejestrowanie następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy

okres ochrony.

3.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji topografii.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli stwierdzi

przeszkody do jego uzyskania, które nie mogą być usunięte. Przepis art. 49 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

Udzielone prawa z rejestracji topografii podlegają wpisowi do rejestru topografii

układów scalonych.

Udzielenie prawa z rejestracji stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji

topografii.

1.

Przed udzieleniem prawa z rejestracji Urząd Patentowy nie udziela informacji o zgłoszeniu

osobom nieuprawnionym bez zgody zgłaszającego.

2.

Materiał identyfikujący topografię nie jest ujawniany bez zgody uprawnionego także

po udzieleniu prawa z rejestracji.

3.

Przepis ust. 2 nie stanowi przeszkody do ujawnienia dokumentacji na żądanie organów

wymiaru sprawiedliwości oraz stronom sporu co do ważności udzielonego prawa lub co

do naruszenia prawa.

Uprawniony może wskazać, że jego topografia została zarejestrowana, poprzez umieszczenie

na topografii lub produkcie zawierającym chronioną topografię litery „T” wpisanej

w okrąg.

1.

Do zgłoszenia i rozpatrywania zgłoszenia topografii stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 2, przepisy art. 31 ust. 4, art. 32, 36-37, 39, 41, 42 i 46.

2.

Wprowadzanie zmian w zgłoszeniu w toku jego rozpatrywania nie może dotyczyć zmian

dokonanych w samej topografii.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie topografii, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

zgłoszeń. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić

do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

Przez uzyskanie prawa z rejestracji nabywa się prawo do wyłącznego korzystania z topografii

w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Prawo z rejestracji narusza osoba, która bez zgody uprawnionego

1)

reprodukuje w całości lub części chronioną topografię, z wyjątkiem reprodukowania

tej części, która nie spełnia wymogu oryginalności określonego w art. 198;

2)

importuje, sprzedaje lub w jakikolwiek inny sposób wprowadza do obrotu kopię chronionej

topografii, układy scalone wytworzone przy użyciu takiej kopii, a także wyroby zawierające

takie układy scalone.

2.

Reprodukowanie topografii polega na jej odtworzeniu w układzie scalonym na podstawie

wzorca, dokumentacji lub analizy.

Nie narusza się prawa z rejestracji przez zastosowanie topografii układu scalonego

w środkach komunikacji i ich częściach lub urządzeniach, które znajdują się na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a także w produktach, które znajdują się na tym

obszarze w komunikacji tranzytowej.

Nie narusza prawa z rejestracji osoba, która kopiuje bez zgody uprawnionego chronioną

topografię, jeżeli czyni to w celach osobistych albo wyłącznie w celu oceny, analizy,

badania lub nauczania.

Nie narusza prawa z rejestracji osoba, która na podstawie oceny lub analizy chronionej

topografii opracuje topografię spełniającą wymóg oryginalności, o którym mowa w art.

198.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Nie narusza się prawa z rejestracji przez korzystanie, w niezbędnym wymiarze, z topografii

dla celów państwowych bez prawa wyłączności, jeżeli jest to konieczne dla zapobieżenia

lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych interesów Państwa, w szczególności w zakresie

bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepisy art. 69 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Nie stanowi naruszenia prawa z rejestracji topografii import lub wprowadzenie do obrotu

produktu zawierającego bezprawnie wykorzystaną topografię przez osobę działającą w

dobrej wierze. Po uzyskaniu informacji o istnieniu ochrony tej topografii dalsze prowadzenie

działalności handlowej w tym zakresie jest możliwe tylko za zgodą uprawnionego. Towary

posiadane lub zamówione przed uzyskaniem takiej informacji można wprowadzić do obrotu

pod warunkiem zapłaty uprawnionemu kwoty odpowiadającej opłacie licencyjnej.

1.

Prawo z rejestracji nie rozciąga się na działania dotyczące kopii chronionej topografii,

układów scalonych wytworzonych przy użyciu takiej kopii, a także wyrobów zawierających

takie układy scalone, polegające w szczególności na ich oferowaniu do sprzedaży lub

dalszym wprowadzaniu do obrotu, jeżeli zostały one uprzednio wprowadzone do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą.

2.

Nie stanowi również naruszenia prawa z rejestracji import oraz inne działania, o których

mowa w ust. 1, dotyczące kopii chronionej topografii, układów scalonych wytworzonych

przy użyciu takiej kopii, a także wyrobów zawierających takie układy scalone, jeżeli

zostały one uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego

przez uprawnionego lub za jego zgodą.

1.

Uprawniony nie może dochodzić swoich praw w odniesieniu do innej identycznej topografii,

jeżeli została ona stworzona niezależnie przez osobę trzecią.

2.

Jeżeli dwie topografie są identyczne w całości lub części, domniemywa się, że topografia,

która mogła być reprodukcją topografii wcześniej zgłoszonej w Urzędzie Patentowym

lub wcześniej jawnie wprowadzonej do obrotu, jest jej reprodukcją.

Ochrona topografii ustaje po dziesięciu latach od końca roku kalendarzowego, w którym

topografia lub układ scalony zawierający taką topografię był wprowadzony do obrotu,

lub końca roku kalendarzowego, w którym dokonano zgłoszenia topografii w Urzędzie

Patentowym, w zależności od tego, który z tych terminów upływa wcześniej.

1

Do prawa z rejestracji topografii stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2,

przepisy art. 67, 68, 72, 74, 75, 76-79, 81-90 i 92.

2.

Prawo z rejestracji topografii wygasa również po piętnastu latach od jej dokonania

i utrwalenia, jeżeli okres ten upływa wcześniej niż okres, na jaki zostało udzielone

prawo z rejestracji, a topografia nie była w tym czasie wykorzystywana w celach handlowych.

1

Urząd Patentowy pobiera opłaty jednorazowe oraz opłaty okresowe w związku z ochroną

wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów

przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu Państwa.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania, uiszczania

i wysokość opłat, uwzględniając podział na jednoroczne lub kilkuletnie okresy ochrony.

Opłaty te nie mogą prowadzić do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia dostępności

procedur w zakresie uzyskiwania i utrzymywania ochrony.

1.

Opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, oświadczenia i inne czynności przewidziane

w ustawie powinny być uiszczane z góry, o ile ustawa lub rozporządzenie, o którym

mowa w art. 222 ust. 3, nie przewiduje uiszczenia opłaty na wezwanie Urzędu Patentowego

w określonym terminie.

2.

Opłata jednorazowa za zgłoszenie może być również uiszczona w ciągu jednego miesiąca

od daty doręczenia wezwania Urzędu Patentowego.

3.

Jeżeli w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja lub postanowienie

Urzędu Patentowego zostało uchylone, opłata uiszczona od tego wniosku podlega zwrotowi.

4

W razie nieuiszczenia w terminie opłat, które powinny być uiszczone z góry, Urząd

Patentowy wzywa do wniesienia tych opłat w terminie 14 dni. W razie bezskutecznego

upływu wyznaczonego terminu, postępowanie wszczęte w wyniku dokonania zgłoszenia lub

złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana.

1.

Termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony,

określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa

z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający

może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia

ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

2.

Opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie

później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony.

3.

Opłaty okresowe, o których mowa w ust. 2, mogą być uiszczone w ciągu jednego roku

przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym

terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe

i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy

po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej

w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu.

5.

W razie udzielenia patentu dodatkowego pobiera się za ochronę wynalazku opłatę jednorazową.

6.

Jeżeli patent dodatkowy stanie się patentem, pobiera się opłaty okresowe, poczynając

od okresu ochrony następującego po ustaniu patentu głównego, w wysokości, jaka przypadałaby

za ten okres i dalsze okresy ochrony wynalazku stanowiącego przedmiot patentu głównego.

7

Do opłat okresowych za ochronę produktu leczniczego i produktu ochrony roślin na podstawie

dodatkowego prawa ochronnego przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 8.

8.

W przypadku wydania decyzji o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego, jeżeli upływa

lub upłynął okres, na jaki udzielony był patent podstawowy, należna opłata za ochronę

może być uiszczona w ciągu 3 miesięcy od otrzymania decyzji.

1.

Termin do uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 223 ust. 2 lub art. 224 ust. 1,

może być, z zastrzeżeniem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu

dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż

w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający

powinien uiścić zaległą opłatę.

2.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest niedopuszczalne.

3.

Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty,

o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o

udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu

nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona

na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nieuiszczenia, w terminie wskazanym

w art. 224 ust. 1 zdanie drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty

wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

1

W przypadku gdy zgłaszający wykaże, że nie jest w stanie ponieść w pełnej wysokości

opłaty za zgłoszenie wynalazku lub wzoru użytkowego, Urząd Patentowy, na wniosek zgłaszającego,

zwalnia go częściowo od tej opłaty. Pozostała część opłaty nie może być niższa niż

30% opłaty należnej.

2.

W przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść w pełnej wysokości

opłaty od wniosku o wydanie decyzji w postępowaniu spornym oraz od wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy zwalnia go częściowo lub całkowicie od tej opłaty.

3.

Przepis ust. 2 ma zastosowanie także do opłat okresowych za ochronę wynalazku lub

wzoru użytkowego oraz opłaty jednorazowej za ochronę wynalazku stanowiącego przedmiot

patentu dodatkowego. Nie dotyczy to opłat za okresy przekraczające dziesięć lat od

zgłoszenia.

3

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, Urząd Patentowy może, pod rygorem pozostawienia

wniosku bez rozpatrzenia, wezwać zgłaszającego lub wnioskodawcę do złożenia oświadczenia

o stanie rodzinnym i majątkowym osób pozostających ze zgłaszającym lub wnioskodawcą

we wspólnym gospodarstwie domowym.

4.

Na uzasadniony wniosek zgłaszającego, wniesiony przed upływem wyznaczonego terminu,

termin do uiszczenia opłat, o których mowa w art. 224 ust. 1, może być przez Urząd

Patentowy odroczony, nie dłużej jednak niż o 6 miesięcy. Odroczony termin nie ulega

przywróceniu.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, Urząd Patentowy wydaje postanowienia. W przypadku

odmowy zwolnienia lub częściowego zwolnienia od opłaty, wyznacza się termin jej uiszczenia.

6.

Zwalnia się od opłaty za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydanym

postanowieniem, o którym mowa w ust. 5.

Urząd Patentowy pobiera jednorazową opłatę za zamieszczenie w „Wiadomościach Urzędu

Patentowego” informacji o udzieleniu patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa

ochronnego, prawa z rejestracji oraz za publikację tych części zgłoszenia, które podlegają

publikacji, a także za wydanie dokumentu stwierdzającego udzielenie prawa (opłata

za publikację). Zgłaszający obowiązany jest uiścić opłatę po otrzymaniu decyzji o

udzieleniu prawa, w terminie trzech miesięcy od doręczenia wezwania. W tym przypadku

art. 223 ust. 4 nie stosuje się.

Urząd Patentowy wstrzyma wydanie dokumentu patentowego, dodatkowego świadectwa ochronnego,

świadectwa ochronnego lub świadectwa rejestracji do dnia uiszczenia opłaty za publikację,

o której mowa w art. 227.

1.

Dla dokonywania wpisów o udzielonych patentach, dodatkowych prawach ochronnych, prawach

ochronnych i prawach z rejestracji Urząd Patentowy prowadzi

1)

rejestr patentowy;

2)

rejestr wzorów użytkowych;

3)

rejestr wzorów przemysłowych;

4)

rejestr znaków towarowych;

5)

rejestr oznaczeń geograficznych;

6)

rejestr topografii układów scalonych.

1

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oprócz wpisów o stanie prawnym udzielonych

patentów, zawiera również wpisy o stanie prawnym udzielonych dodatkowych praw ochronnych

oraz wyodrębnioną część obejmującą wpisy patentów europejskich w rozumieniu ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz

skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 65, poz. 598 oraz z 2007 r. Nr 136, poz. 958).

2.

(uchylony).

3

Rejestry, o których mowa w ust. 1, są jawne.

4.

Domniemywa się, że wpisy w rejestrach, o których mowa w ust. 1, są prawdziwe i że

każdemu jest znana ich treść.

5

Na potwierdzenie danych zawartych w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy

wydaje się wyciągi.

1.

W sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu

dokonuje się na podstawie decyzji.

1

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy i jego adres;

2)

wyraźnie określone żądanie;

3)

podpis wnioskodawcy albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz datę

wniosku;

4)

wykaz załączników.

1

Do wniosku należy dołączyć

1)

pełnomocnictwo, jeżeli wnioskodawca ustanowił pełnomocnika;

2)

dowód uiszczenia należnej opłaty od wniosku;

3)

dokumenty uzasadniające wydanie decyzji o dokonaniu wpisu w rejestrze.

1

Jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w ust. 1

2.

Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty,

mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy

i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.

2

Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone

dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji o dokonaniu takiego wpisu.

Przed wydaniem decyzji Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia

braków bądź złożenia wyjaśnień, w terminie, o którym mowa w art. 242 ust. 1, pod rygorem

umorzenia postępowania.

3.

Wpisy, o których mowa w ust. 1, nie wiążą organu, do którego kompetencji, zgodnie

z przepisami prawa, należy rozstrzyganie w sprawie dokumentu będącego podstawą decyzji

o wpisie do rejestru bądź w sprawie, której wynik mógłby mieć wpływ na decyzję Urzędu

Patentowego o dokonaniu wpisu w rejestrze.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestrów,

warunki i tryb dokonywania w nich wpisów, sposób i tryb przeglądania rejestrów oraz

wydawania z nich wyciągów. Określenie tego sposobu, warunków i trybu powinno sprzyjać

wykorzystaniu nowoczesnych technik udostępniania informacji, jednakże nie może tworzyć

nadmiernych, ponad potrzebę utrudnień dla uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa

ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

1.

Dokumenty stwierdzające udzielenie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego,

prawa z rejestracji oraz dowody pierwszeństwa opatruje się pieczęcią okrągłą z wizerunkiem

orła w koronie i napisem w otoku: „Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej”.

2

Urząd Patentowy na wniosek uprawnionego wydaje duplikat dokumentu, o którym mowa w

ust. 1.

1

O udzielonych patentach, dodatkowych prawach ochronnych, prawach ochronnych, prawach

z rejestracji, ochronie międzynarodowych znaków towarowych i złożonych tłumaczeniach

patentów europejskich ogłasza się w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

2.

Ogłoszeniu w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” podlegają również, z zastrzeżeniem

ust. 3, dokonywane wpisy i zmiany w rejestrach dotyczące udzielonych praw.

3.

Nie ogłasza się o wygaśnięciu patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego

lub prawa z rejestracji, jeśli nastąpiło ono na skutek upływu okresu, na jaki prawo

zostało udzielone.

W „Wiadomościach Urzędu Patentowego” ogłasza się także informacje o podjętych decyzjach

odmawiających udzielenia patentu, dodatkowego prawa ochronnego bądź prawa ochronnego,

umarzających postępowanie albo stwierdzających wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu,

dodatkowego prawa ochronnego bądź prawa ochronnego, a także o złożonych wnioskach

o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy (art. 38), w sprawach wynalazków i

wzorów użytkowych oraz znaków towarowych, o których zgłoszeniu Urząd Patentowy uprzednio

dokonał ogłoszenia w sposób przewidziany w ustawie, oraz o adresach, oprogramowaniu

i formacie danych używanych w Urzędzie Patentowym dla zgłoszeń w postaci elektronicznej

lub na informatycznym nośniku danych, a także o dokumentach, które mogą być przesłane

w postaci elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych.

O zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego i znaku towarowego ogłasza się w „Biuletynie

Urzędu Patentowego”.

Inne niż wymienione w art. 232, art. 233 i art. 233

1.

(uchylony).

2.

Stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa

ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający.

1.

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawach związanych

z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych może być tylko, z wyjątkiem ust. 2, rzecznik patentowy.

2.

Pełnomocnikiem osoby fizycznej, z zastrzeżeniem ust. 3, może być również współuprawniony,

a także rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze

stroną w stosunku przysposobienia.

3.

Osoby niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

mogą w sprawach, o których mowa w ust. 1, działać tylko za pośrednictwem rzecznika

patentowego.

1.

Pełnomocnikiem strony do jednej czynności może być tylko jedna osoba fizyczna.

2.

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu

pierwszej czynności prawnej.

3.

Jeżeli pełnomocnictwo dotyczy więcej niż jednej sprawy, powinno być ono dołączone

do akt sprawy, w której pełnomocnik dokonuje pierwszej czynności. Dokonując czynności

w pozostałych sprawach objętych pełnomocnictwem, pełnomocnik powinien dołączyć uwierzytelniony

odpis pełnomocnictwa.

4.

Rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

5.

W razie nieuiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Urząd Patentowy

wzywa pełnomocnika do jej uiszczenia, a na wypadek nieuiszczenia, wzywa również stronę

do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika, wyznaczając w tym celu odpowiedni

termin. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, przepis art. 223 ust.

4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w sprawie działał już pełnomocnik, a zostanie ustanowiony przez stronę inny

pełnomocnik z tym samym zakresem działania, uważa się, że pierwsze pełnomocnictwo

zostało odwołane.

2.

Jeżeli pełnomocnictwo obejmuje kilka osób ustanowionych do tych samych czynności,

za pełnomocnika uważa się tego z nich, który dokonał czynności i dołączył pełnomocnictwo

do akt. Przy podjęciu czynności przez inną wymienioną w pełnomocnictwie osobę przepis

ust. 1 oraz art. 237 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

W razie upoważnienia przez stronę do działania w postępowaniu przed Urzędem Patentowym

jednostki świadczącej usługi w tym zakresie i złożenia oświadczenia przez kierownika

tej jednostki, wskazującego zatrudnionego w niej rzecznika patentowego jako upoważnionego

do działania, oświadczenie takie uważa się za pełnomocnictwo.

1.

Pełnomocnik, z wyjątkiem osób, o których mowa w art. 236 ust. 2, może udzielić dalszego

pełnomocnictwa (substytucja).

2.

Przy dokonywaniu czynności zachowawczych nie jest wymagane pełnomocnictwo od drugiego

współuprawnionego.

1

Jeżeli stroną w sprawie jest kilka osób i nie wyznaczyły one wspólnego pełnomocnika,

powinny wskazać jeden adres do korespondencji. W przypadku niewskazania takiego adresu

uważa się, że jest nim adres osoby wymienionej na pierwszym miejscu w zgłoszeniu albo

w innym dokumencie będącym podstawą wszczęcia postępowania.

2.

Na wniosek strony Urząd Patentowy przekazuje pisma kierowane zgodnie z ust. 1 także

na dodatkowo wskazane przez stronę adresy. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie

również w przypadku, gdy stroną w sprawie jest jedna osoba, która wyznaczyła pełnomocnika.

1.

W postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, dodatkowego prawa

ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, a także utrzymywania ich w mocy,

dokonywane zgłoszenia i korespondencja wymagają zachowania formy pisemnej; zgłoszenia

i korespondencja mogą być przesyłane również za pomocą telefaksu lub w postaci elektronicznej.

2.

Do korespondencji przesłanej

1)

za pomocą telefaksu przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio;

2)

w postaci elektronicznej przepisy art. 13 ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne

dokonywania zgłoszeń oraz prowadzenia korespondencji, o których mowa w ust. 1, w postaci

elektronicznej. Określenie warunków, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie oraz korespondencja

dokonane w postaci elektronicznej, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad

potrzebę, utrudnień dla zgłaszających.

1

O ile ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania w sprawach związanych z rozpatrywaniem

zgłoszeń oraz utrzymaniem ochrony wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony

roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych

i topografii układów scalonych, a także w postępowaniu w sprawie dokonywania wpisów

w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy, o których mowa w art. 228 ust. 1,

Urząd Patentowy wyznacza stronie do dokonania określonych czynności terminy nie krótsze

niż

1)

miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

2 miesiące, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą.

2.

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy wyznacza odpowiednio dłuższy termin, o

którym mowa w ust. 1, lecz nie więcej niż o 3 miesiące.

3.

Czynność może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego zgodnie

z ust. 1 lub 2, jeżeli przed jego upływem strona zawiadomi Urząd Patentowy na piśmie

o przyczynach niedotrzymania tego terminu.

1.

Jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej,

zgodnie z ustawą, bieg postępowania, Urząd Patentowy może na wniosek strony, jeżeli

ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie

nastąpiło bez jej winy.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 4 wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Urzędu Patentowego

w ciągu 2 miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak

niż w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął. Jednocześnie wnioskodawca

powinien dopełnić czynności, dla której termin ten został wyznaczony.

3.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, jest niedopuszczalne.

4.

Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu

do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez

jej winy, i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony.

5.

Jeżeli termin dokonania zgłoszenia w celu zachowania uprzedniego pierwszeństwa lub

termin złożenia dokumentu przypada na dzień, w którym Urząd Patentowy jest nieczynny

dla interesantów, doręczenie zgłoszenia lub dokumentu w pierwszym dniu otwarcia Urzędu

Patentowego traktuje się jako dokonane w terminie.

6.

Do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z powodu nadzwyczajnych

okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z

powodu siły wyższej. W sprawach tych Urząd Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez

zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienia.

7.

Niezależnie od przepisu ust. 5 i 6 Urząd Patentowy zapewnia przyjmowanie w każdym

czasie przesyłek doręczanych przez osoby zainteresowane, bez względu na porę dnia.

1

Od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

1

Do postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 1Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rozpatrywania odwołania od decyzji.

1

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga uzasadnienia.

1

Rozprawę przeprowadza się w przypadku, o którym mowa w art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, również na wniosek zgłaszającego.

1

Do ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta.

2.

(uchylony).

3

Przepisy ust. 1 oraz ust. 1

4.

Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wynosi

2 miesiące, a zakończonej postanowieniem - 1 miesiąc od dnia doręczenia stronie decyzji

lub postanowienia.

5.

Przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie

podlega wykonaniu.

Jeżeli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie spełnia wymogów formalnych, Urząd

Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków w terminie 30 dni

pod rygorem umorzenia postępowania.

1

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje

w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do

istoty sprawy.

2.

W razie nieuwzględnienia wniosku i utrzymania decyzji w mocy termin dokonania czynności,

wyznaczony w zaskarżonej decyzji, biegnie na nowo.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy rozstrzyganiu wniosku o ponowne rozpatrzenie

sprawy dotyczącej wydanego postanowienia.

1.

Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego

o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy

od opublikowania w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa.

2.

Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają

unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

1.

O wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia

uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu.

2.

Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie

zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia

w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą

decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając

jednocześnie postępowanie.

Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego stronie przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

1.

Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta do rozpatrzenia zasadności otrzymanej

skargi.

2.

W wyniku rozpatrzenia skargi Urząd Patentowy uwzględnia ją w całości albo przekazuje

sądowi administracyjnemu odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy.

Wykonanie decyzji lub postanowienia może być na skutek wniesienia skargi, o której

mowa w art. 248, wstrzymane przez Prezesa Urzędu Patentowego również wtedy, gdy wstrzymanie

takie nie nastąpiło z mocy prawa albo w wyniku postanowienia sądu administracyjnego.

1.

Urząd Patentowy udziela informacji o zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru

przemysłowego, znaku towarowego, oznaczenia geograficznego i topografii układu scalonego

oraz udostępnia akta zgłoszenia w każdym stadium postępowania

1)

zgłaszającemu i jego pełnomocnikowi;

2)

organom ścigania i wymiaru sprawiedliwości - w związku z prowadzonymi przez nie sprawami;

3)

innym osobom, które przedstawią na piśmie zgodę zgłaszającego.

2.

Po upływie terminów zastrzeżonych dla nieujawniania informacji o zgłoszeniach, o których

mowa w ust. 1, Urząd Patentowy może na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny,

udostępnić jej dokumenty zawarte w aktach zgłoszenia.

3.

O udzieleniu niejawnej informacji o zgłoszeniu oraz o udostępnieniu akt zgłoszenia

dokonuje się adnotacji w aktach zgłoszenia.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do zgłoszeń tajnych wynalazków i tajnych wzorów

użytkowych.

5.

Do zgłoszeń topografii układów scalonych przepisy ust. 2 i 3 stosuje się z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 207 ust. 2 i 3.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje

się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych

w celu uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa

z rejestracji.

2.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli

okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji

mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa

ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

Na prawomocne orzeczenie Urzędu Patentowego, kończące postępowanie w sprawie, a rażąco

naruszające prawo, Prezes Urzędu Patentowego, Prokurator Generalny Rzeczypospolitej

Polskiej oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę do sądu administracyjnego

w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie orzeczenia.

1

Urząd Patentowy - w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o

1)

unieważnienie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego albo prawa z

rejestracji;

1

unieważnienie patentu europejskiego, udzielonego w trybie określonym w Konwencji o

patencie europejskim;

1

unieważnienie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego;

2)

stwierdzenie wygaśnięcia patentu na wynalazek dotyczący materiału biologicznego lub

jego użycia, w przypadku określonym w art. 90 ust. 1 pkt 4;

2

stwierdzenie wygaśnięcia dodatkowego prawa ochronnego, w przypadkach określonych w

art. 75

3)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadkach określonych

w art. 169;

3

stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego w przypadkach określonych w art. 169;

4)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego, w przypadku

określonym w art. 192 ust. 1;

5)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji topografii, w przypadkach określonych

w art. 221 ust. 2;

6

udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru

przemysłowego albo topografii;

6

udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, na który udzielono patentu

w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim;

7)

zmianę decyzji o udzieleniu licencji przymusowej;

8)

stwierdzenie bezzasadności zmiany warunków korzystania z oznaczenia geograficznego,

w przypadku określonym w art. 188 ust. 3;

9)

unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego

sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny.

2

Sprawy, o których mowa w ust. 1, rozpatrują kolegia orzekające do spraw spornych.

3

Do spraw rozpatrywanych przez Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego nie stosuje

się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania spraw. Urząd Patentowy dąży do rozstrzygnięcia sprawy w terminie

6 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

4

Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku

i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

1.

Decyzje Urzędu Patentowego podlegają ogłoszeniu, z zastrzeżeniem art. 255

2.

Decyzję ogłasza się bezpośrednio po przeprowadzeniu rozprawy.

3.

Ogłoszenie decyzji może być odroczone na czas do 2 tygodni, o czym przewodniczący

składu orzekającego ogłasza, podając termin i miejsce ogłoszenia decyzji.

1.

Postanowienia i decyzje wydane na posiedzeniu niejawnym nie podlegają ogłoszeniu.

2.

Do postanowień i decyzji, o których mowa w ust. 1, przepis art. 255

Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy

art. 242 i 243.

Przepisy art. 255

1.

Postępowanie sporne w sprawach, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 1-8, wszczyna

się na pisemny wniosek.

2.

Od wniosku o wszczęcie postępowania należy wnieść opłatę.

3.

Wniosek powinien zawierać

1)

oznaczenie stron i ich adresy;

2)

zwięzłe przedstawienie sprawy;

3)

wyraźnie określone żądanie;

4)

wskazanie podstawy prawnej;

5)

wskazanie środków dowodowych;

6)

podpis wnioskodawcy i datę.

4.

Do wniosku należy dołączyć

1)

pełnomocnictwo, jeżeli wniosek składa pełnomocnik;

2)

odpisy wniosku w liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego;

3)

dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2.

5.

Urząd Patentowy bada, czy wniosek o wszczęcie postępowania spornego spełnia wymogi

formalne, o których mowa w ust. 3 i 4.

6.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę

do usunięcia usterek lub braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania.

1.

Urząd Patentowy doręcza stronom postępowania spornego odpisy wniosku, wyznaczając

jednocześnie termin do nadesłania pisemnej odpowiedzi na wniosek.

2.

Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi na wniosek dołącza do odpowiedzi odpisy w

liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych pism składanych przez strony

postępowania spornego.

1.

Po upływie terminu wyznaczonego stronie do udzielenia odpowiedzi na wniosek Urząd

Patentowy wyznacza termin rozprawy, o czym zawiadamia strony lub ich pełnomocników,

doręczając im jednocześnie odpis odpowiedzi na wniosek, jeżeli została udzielona.

2.

W sprawach wymienionych w art. 255

3.

W zawiadomieniu o rozprawie określa się termin, miejsce i przedmiot rozprawy.

4.

Zawiadomienie o rozprawie powinno być doręczone stronom nie później niż 7 dni przed

wyznaczonym terminem.

5

W przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony Urząd Patentowy może

wyznaczyć stronom postępowania w toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu

niejawnym, termin na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich

poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona

wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba

powołania wynikła później.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku w trybie

postępowania spornego, wydaje w tej sprawie postanowienie.

2.

Jeżeli wnioskodawca wycofał wniosek przed rozprawą, Urząd Patentowy wydaje decyzję

o umorzeniu postępowania.

1.

Rozprawa jest jawna, chyba że postępowanie sporne dotyczy wynalazku tajnego lub wzoru

użytkowego tajnego.

2.

Jeżeli rozpatrzenie sprawy wymaga powoływania się przez strony na informacje prawnie

chronione na podstawie odrębnych przepisów, jawność rozprawy może być wyłączona -

w drodze postanowienia - w całości lub w części. Wyłączenie nie może obejmować obecności

stron na rozprawie.

1.

Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący składu

orzekającego i protokolant.

2.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie organu orzekającego, miejsca i daty posiedzenia, imiona i nazwiska członków

składu orzekającego, protokolanta, stron, ich pełnomocników i ustawowych przedstawicieli

oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę co do tajności rozprawy;

2)

przebieg rozprawy, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, przebieg postępowania

dowodowego, wymienienie zarządzeń i postanowień wydanych na rozprawie ze wzmianką

o ich ogłoszeniu; zamiast podania wniosków i twierdzeń stron można w protokole powołać

się na pisma przygotowawcze;

3)

czynności stron, w szczególności ugodę, uznanie żądania, wycofanie, zmianę, rozszerzenie

lub ograniczenie wniosku.

3.

Strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, nie później jednak niż

na następnym posiedzeniu, a po wydaniu decyzji - w terminie 30 dni od jej wydania.

1.

Po przeprowadzeniu postępowania spornego Urząd Patentowy wydaje decyzję.

2.

Decyzję podejmuje się zwykłą większością głosów.

3.

Członek składu orzekającego, który nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy, może

złożyć zdanie odrębne wraz z pisemnym uzasadnieniem.

4.

Zgłoszenie zdania odrębnego zaznacza się przy podpisie złożonym na decyzji przez zamieszczenie

odpowiedniej wzmianki.

5.

Zdanie odrębne nie podlega ogłoszeniu.

1.

Decyzja powinna zawierać

1)

oznaczenie organu orzekającego;

2)

datę wydania decyzji;

3)

imiona i nazwiska członków składu orzekającego i protokolanta;

4)

oznaczenie stron;

5)

oznaczenie przedmiotu sprawy i jej rozstrzygnięcie;

6)

powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

7)

rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania;

8)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

9)

pouczenie o trybie zaskarżania;

10)

podpisy członków składu orzekającego.

2.

Pisemne uzasadnienie decyzji sporządza się z urzędu w terminie 30 dni od dnia jej

ogłoszenia. Uzasadnienie podpisuje przewodniczący składu orzekającego i członek składu

orzekającego, który sporządził uzasadnienie. Odpis decyzji wraz z uzasadnieniem doręcza

się stronom.

1

Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

W kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu

cywilnym.

3.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji,

od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co

do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy.

3

W sprawach, o których mowa w art. 255

4.

(uchylony).

Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art.

255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Do prawomocnych orzeczeń Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255,

przepis art. 254 stosuje się odpowiednio.

Centralnym organem administracji rządowej w sprawach z zakresu własności przemysłowej

jest Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Urząd Patentowy podlega Radzie Ministrów. Nadzór nad działalnością Urzędu Patentowego

sprawuje z ramienia Rady Ministrów minister właściwy do spraw gospodarki.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje statut Urzędowi Patentowemu,

w którym w szczególności określi organizację, strukturę i zasady kierowania Urzędem

oraz podział kompetencji, z uwzględnieniem statusu ekspertów, urzędników służby cywilnej

i innych pracowników.

1.

Urząd Patentowy wykonuje zadania w sprawach własności przemysłowej, wynikające z ustawy,

z przepisów odrębnych oraz z umów międzynarodowych.

2.

Do zadań Urzędu Patentowego należy w szczególności

1)

przyjmowanie i badanie zgłoszeń dotyczących wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów

przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych oraz topografii układów

scalonych, dokonanych w celu uzyskania ochrony;

2)

orzekanie w sprawach udzielania patentów i dodatkowych praw ochronnych na wynalazki,

praw ochronnych na wzory użytkowe oraz znaki towarowe, a także praw z rejestracji

wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych;

3)

rozstrzyganie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym ustawą;

4)

prowadzenie rejestrów, o których mowa w art. 228;

5)

wydawanie organu urzędowego pod nazwą „Wiadomości Urzędu Patentowego”;

5

wydawanie „Biuletynu Urzędu Patentowego”;

6)

udział w pracach organów międzynarodowych z tytułu zawartych przez Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych w sprawach z zakresu własności przemysłowej, w szczególności

Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej;

7)

prowadzenie centralnego zbioru polskich i zagranicznych opisów patentowych.

3.

Przy wykonywaniu zadań, w szczególności w sprawach dotyczących współpracy międzynarodowej

oraz przy opracowywaniu projektów przepisów prawnych dotyczących własności przemysłowej,

Urząd Patentowy działa w porozumieniu i we współpracy z zainteresowanymi organami

administracji rządowej i samorządowej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania Urzędu

Patentowego, uwzględniając w szczególności jego zadania i kompetencje, a także zasady

i formy współdziałania Urzędu z innymi organami administracji rządowej oraz z jednostkami

samorządu terytorialnego, organizacjami społecznymi i związkami zawodowymi w sprawach

objętych jego zakresem działania.

1.

Na czele Urzędu Patentowego stoi Prezes Urzędu Patentowego, który kieruje Urzędem

i, z zastrzeżeniem art. 264 ust. 2, reprezentuje go na zewnątrz oraz ustala szczegółową

organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres zadań komórek organizacyjnych.

2

Prezes Urzędu Patentowego jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób

wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego

do spraw gospodarki. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu Patentowego.

3

Zastępców Prezesa Urzędu Patentowego powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób

wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Prezesa Urzędu

Patentowego. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa Urzędu Patentowego, odwołuje

jego zastępców.

4

Stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Urzędu Patentowego.

5

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

6

Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

7

Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego przeprowadza zespół, powołany przez

ministra właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza

i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia

się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku,

na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

8

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

9

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

10

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki.

11

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

12

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

13

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

14

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3, powołuje Prezes

Urzędu Patentowego.

15

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio ust. 4-13.

1

Do powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspertów należy orzekanie w sprawach,

o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 i 3, a także w sprawach dokonywania wpisów

do rejestrów.

2.

Ekspert reprezentuje Urząd Patentowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w

sprawach, o których mowa w art. 248 i 257.

3.

Ekspertowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być powierzane dodatkowe funkcje, w szczególności

kierownicza, koordynacyjna lub kontrolna.

4.

Powierzenie dodatkowej funkcji, o której mowa w ust. 3, może nastąpić na czas nieokreślony

lub na czas wykonywania określonej pracy.

1.

Eksperci współuczestniczą w czynnościach z zakresu zarządzania w Urzędzie Patentowym

poprzez Kolegium Ekspertów, stanowiące powszechne ich zgromadzenie.

2.

Kolegium Ekspertów wybiera ze swego grona Rzecznika Interesu Zawodowego, który reprezentuje

ekspertów wobec organów władzy i administracji we wszystkich sprawach dotyczących

pracy.

3.

Do zadań Kolegium należy

1

składanie wniosków i wyrażanie opinii co do zadań w zakresie rozpatrywania wpływających

zgłoszeń oraz co do środków potrzebnych na ich wykonanie;

2)

ustalanie zasad podziału środków funduszu nagród, tworzonego na podstawie przepisu

art. 271 ust. 3;

3)

wyrażanie opinii co do problemów związanych z orzekaniem, w szczególności co do przypadków

niejednolitości orzecznictwa, oraz przedstawianie odpowiednich wniosków w tym zakresie;

4)

wyrażanie opinii w innych sprawach, przedstawionych przez Prezesa Urzędu Patentowego

lub przez Rzecznika Interesu Zawodowego.

4.

Kolegium Ekspertów zwołuje co najmniej raz w roku, z zastrzeżeniem ust. 5, Prezes

Urzędu Patentowego, który mu przewodniczy. Kolegium Ekspertów może również zwołać,

w każdym czasie, Rzecznik Interesu Zawodowego, dla przedstawienia sprawy wymagającej

wyrażenia opinii przez Kolegium.

5.

Kolegium Ekspertów może również obradować w sekcjach, na które eksperci zostają podzieleni

według kryteriów rzeczowo-problemowych, stosownie do wykonywanych zadań. Sekcji może

przewodniczyć Prezes Urzędu Patentowego, zastępca Prezesa albo ekspert, któremu powierzona

została funkcja kierownicza na podstawie art. 264 ust. 3.

6.

Podział na sekcje i wyznaczenie przewodniczących sekcji należy do Prezesa Urzędu Patentowego.

Pracownicy Urzędu Patentowego na stanowiskach urzędniczych, z wyłączeniem ekspertów,

asesorów oraz aplikantów eksperckich, są członkami korpusu służby cywilnej.

1.

Uzyskanie uprawnień eksperta wymaga, z zastrzeżeniem ust. 2, posiadania wyższego wykształcenia

odpowiadającego zadaniom eksperta, odbycia aplikacji eksperckiej, zwanej dalej „aplikacją”,

oraz asesury.

2.

Ekspertem może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

nie była karana za przestępstwo umyślne;

3)

posiada znajomość języków obcych w zakresie i stopniu określonym potrzebą spełnienia

warunków niezbędnych do wykonywania zadań eksperta, z uwzględnieniem umów międzynarodowych,

nie mniej jednak niż jednego języka obcego;

4)

jest nieskazitelnego charakteru;

5)

ma stan zdrowia oraz predyspozycje pozwalające na powierzenie jej zadań eksperta;

6

posiada odpowiednie do zakresu zadań poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do

dostępu do informacji niejawnych, wydane na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228).

3

Od aplikanta eksperckiego, który powinien posiadać znajomość więcej niż jednego języka

obcego, można nie wymagać znajomości jednego z potrzebnych języków, jeżeli brak ten

uzupełni on w czasie przeznaczonym na aplikację.

1.

Prezes Urzędu Patentowego organizuje nabór na aplikację przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu Patentowego, a także przez opublikowanie

go w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

2.

Prezes Urzędu Patentowego przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne. Kandydaci powinni

posiadać wyższe wykształcenie i spełniać wymagania, o których mowa w art. 266 ust.

2 i 3.

3.

Aplikacja trwa 3 lata, z tym że w uzasadnionych przypadkach, na wniosek aplikanta

eksperckiego, może być skrócona do 1 roku i 6 miesięcy.

4.

Stosunek pracy aplikanta eksperckiego nawiązuje Prezes Urzędu Patentowego na podstawie

umowy o pracę na czas nieokreślony.

5.

Aplikantowi eksperckiemu może być powierzane wykonywanie określonych czynności związanych

z orzekaniem, bez prawa podejmowania decyzji.

6.

Aplikacja kończy się egzaminem. Powtórny egzamin może być złożony tylko raz, nie wcześniej

niż po 6 miesiącach i nie później niż po roku od daty pierwszego egzaminu.

7.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Prezesa Urzędu Patentowego.

Za udział w pracach komisji przysługuje wynagrodzenie.

8.

W przypadku nieprzystąpienia, bez usprawiedliwienia, do egzaminu lub niezdania powtórnego

egzaminu Urząd Patentowy rozwiązuje z aplikantem eksperckim, za wypowiedzeniem, umowę

o pracę.

9

Za naruszenie obowiązków służbowych aplikant ekspercki odpowiada dyscyplinarnie. Do

odpowiedzialności dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy działu III.

1.

Po złożeniu egzaminu pracownikowi powierza się wykonywanie zadań w charakterze asesora

przez okres nie krótszy niż 2 lata.

2.

Asesorowi powierza się wykonywanie czynności eksperta, które podlega ocenie na zasadach

określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8.

3.

W przypadku pozytywnej oceny przebiegu asesury, asesor uzyskuje uprawnienia eksperta.

4

Przy powołaniu ekspert składa ślubowanie wobec Prezesa Urzędu Patentowego według następującej

roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku eksperta sumiennie wykonywać

zadania, orzekać bezstronnie i zgodnie z przepisami prawa, dochować tajemnicy prawnie

chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”.

5.

Ekspert, który przechodzi na inne stanowisko eksperckie, nie składa ponownie ślubowania.

6.

Przepisy ustawy dotyczące ekspertów stosuje się odpowiednio, o ile ustawa nie stanowi

inaczej, do asesorów.

7.

Prezes Urzędu Patentowego może odwołać asesora ze stanowiska, jeżeli po upływie 2

lat asesury nie zostanie on powołany na stanowisko eksperta. Odwołanie jest równoznaczne

z wypowiedzeniem umowy o pracę.

8.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, zakres

i tryb odbywania aplikacji i asesury, a także składania egzaminów, z uwzględnieniem

wynagrodzenia dla osób przeprowadzających egzamin.

1.

W zakresie orzekania eksperci podlegają tylko ustawom.

2.

Do ekspertów nie stosuje się w zakresie, o którym mowa w ust. 1, przewidzianych w

odrębnych ustawach przepisów o obowiązku wykonywania poleceń służbowych przełożonego,

jak też przepisów przewidujących dokonywanie okresowych bądź doraźnych ocen pracownika

dotyczących wykonywania przez niego zadań.

3.

Orzekając w sprawie, ekspert obowiązany jest uwzględnić dyrektywy interpretacyjne

ustalone w ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu Patentowego, wydawanych w trybie określonym

w ust. 4 i 5.

4.

Ogólne wytyczne, o których mowa w ust. 3, Prezes Urzędu Patentowego wydaje po zasięgnięciu

opinii lub na wniosek Kolegium Ekspertów.

5.

Ogólne wytyczne Prezesa, o których mowa w ust. 3, podaje się do wiadomości publicznej.

6.

Ogólne wytyczne Prezesa, o których mowa w ust. 3, wiążą wyłącznie ekspertów przy rozpatrywaniu

sprawy i nie mogą być powoływane jako podstawa prawna wydanej decyzji bądź postanowienia.

7.

Na zasadach określonych w odrębnych przepisach eksperci korzystają z ochrony przewidzianej

dla funkcjonariuszy publicznych.

8.

Bezpośredni nadzór nad działalnością komórek organizacyjnych, w których orzekają eksperci,

sprawuje Prezes Urzędu Patentowego lub z jego upoważnienia zastępca Prezesa. Nadzór

ten nie może wkraczać w zakres orzekania.

1.

Ekspert jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;

2)

przestrzegać przy orzekaniu ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu Patentowego, o których

mowa w art. 269 ust. 3;

3)

rzetelnie, bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;

4

dochowywać tajemnicy prawnie chronionej;

5)

godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.

2.

Ekspert nie może tworzyć ani być członkiem związków zawodowych lub partii politycznych.

W dniu powołania eksperta na stanowisko jego członkostwo w związkach zawodowych i

partiach politycznych ustaje z mocy prawa.

3.

Ekspert nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez zgody Prezesa Urzędu Patentowego

ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami eksperta lub podważających

zaufanie do niego.

4.

Ekspert nie może występować w roli biegłego sądowego w zakresie, w którym orzeka.

5.

Do ekspertów stosuje się przepisy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne, odnoszące się do członków korpusu służby cywilnej

zajmujących stanowiska kierownicze.

6.

Ekspert jest obowiązany, na uzasadnione potrzebą pisemne wezwanie Prezesa Urzędu Patentowego,

przedłożyć w ciągu miesiąca orzeczenie uprawnionego lekarza, potwierdzające zachowanie

przez eksperta zdolności fizycznej i psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku.

7.

Ekspert może być, stosownie do potrzeb, zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.

8.

(uchylony).

1.

Wynagrodzenie eksperta składa się z wynagrodzenia zasadniczego, przewidzianego dla

zajmowanego stanowiska eksperta, oraz dodatku za wieloletnią pracę na tym stanowisku,

a także - w razie powierzenia mu dodatkowej funkcji - z dodatku funkcyjnego. Wysokość

tego wynagrodzenia i dodatków ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej,

której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

2.

Ekspertowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne dla pracowników jednostek sfery

budżetowej, w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3

Tworzy się fundusz nagród za szczególne osiągnięcia w pracy ekspertów, asesorów i

aplikantów eksperckich w wysokości 3% planowanych środków na ich wynagrodzenia osobowe.

Wielkość odpisu na fundusz nagród może być podwyższona przez Prezesa Urzędu Patentowego

w ramach posiadanych środków na te wynagrodzenia.

4.

Do ekspertów mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy o służbie cywilnej w zakresie przyznawania nagród jubileuszowych oraz jednorazowych odpraw w związku

z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę.

5

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, mnożniki kwoty bazowej, o

której mowa w ust. 1, jako podstawy do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego na stanowiskach

ekspertów, asesorów i aplikantów eksperckich oraz stawek dodatku za wieloletnią pracę

oraz dodatku funkcyjnego, z uwzględnieniem powierzanego zakresu uprawnień oraz stanowiska.

1.

Czas pracy ekspertów nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo.

2.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

się odpowiednio do warunków pracy przewidzianych dla ogółu pracowników Urzędu Patentowego.

Dni tygodnia niebędących dniami pracy w Urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

3.

Osobie zajmującej stanowisko eksperta co najmniej 10 lat przysługuje dodatkowy urlop

wypoczynkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach orzekania na tym stanowisku

- 12 dni roboczych.

4.

Osobie zajmującej stanowisko eksperta przez okres nie krótszy niż 5 lat, Prezes Urzędu

Patentowego może udzielić, na warunkach odpowiadających przepisom ustawy o służbie cywilnej, płatnego urlopu dla poratowania zdrowia.

5.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby ekspertowi przysługuje przez okres roku

wynagrodzenie i zasiłek chorobowy w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

6.

Przepisy ust. 3-5 nie mają zastosowania do asesorów.

1

Do ekspertów i aplikantów eksperckich mają odpowiednio zastosowanie przepisy art.

72 i art. 78 ust. 3, a do aplikantów eksperckich również przepisy art. 91, art. 92 i art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm..

2.

W sprawach wynikających ze stosunku pracy ekspertów i aplikantów eksperckich nieuregulowanych

w ustawie i przepisach wskazanych w ust. 1 stosuje się ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

1.

Za naruszenie obowiązków służbowych ekspert odpowiada dyscyplinarnie.

2.

Do prowadzenia postępowania i orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes

Urzędu Patentowego powołuje, spośród ekspertów, rzecznika dyscyplinarnego oraz członków

Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów i Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów, w liczbie

umożliwiającej tworzenie składów orzekających.

3.

W przypadkach uzasadnionych potrzebą, gdy rzecznik dyscyplinarny, o którym mowa w

ust. 2, nie może działać w sprawie, Prezes Urzędu Patentowego może powołać doraźnie

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w Urzędzie Patentowym;

4)

zakaz pełnienia funkcji eksperta.

5.

W sprawach nieunormowanych w niniejszej ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej

ekspertów stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej urzędników

służby cywilnej.

1.

Prezes Urzędu Patentowego odwołuje eksperta ze stanowiska w razie utraty przez eksperta

zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim

wydanym dla celów emerytalno-rentowych lub orzeczeniem o utracie zdolności do pracy

na zajmowanym stanowisku, wydanym przez lekarza uprawnionego do przeprowadzania badań

lekarskich pracowników Urzędu Patentowego.

2.

Prezes Urzędu Patentowego może odwołać eksperta ze stanowiska w razie

1)

złożenia przez eksperta oświadczenia o rezygnacji ze stanowiska;

2)

potrzeby zmniejszenia stanu zatrudnienia ekspertów w wyniku zmiany zakresu zadań Urzędu

Patentowego bądź trwałego zmniejszenia ilości spraw do rozpatrzenia;

3)

nieprzedłożenia przez eksperta w terminie orzeczenia uprawnionego lekarza o zachowaniu

przez niego zdolności fizycznej i psychicznej do pracy, w sytuacji, o której mowa

w art. 270 ust. 6;

4)

(uchylony);

5)

nieobecności eksperta w pracy z powodu choroby lub odosobnienia ze względu na chorobę

zakaźną, trwającej dłużej niż okres pobierania zasiłku, a także w razie usprawiedliwionej

nieobecności w pracy z innych przyczyn, po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy;

6

utraty uprawnienia, o którym mowa w art. 266 ust. 2 pkt 6.

3.

Stosunek pracy eksperta tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu.

4.

Prezes Urzędu Patentowego może zawiesić eksperta w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało

wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne.

5.

W przypadku zawieszenia, o którym mowa w ust. 3 i 4, ekspertowi przysługuje wynagrodzenie

oraz inne uprawnienia i świadczenia odpowiednio na zasadach określonych w ustawie o służbie cywilnej.

6.

Stosunek pracy eksperta wygasa w przypadkach określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach szczególnych, a także w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej zakazu pełnienia funkcji eksperta;

3)

prawomocnego orzeczenia przez sąd pozbawienia eksperta praw publicznych bądź zakazu

zajmowania przez niego stanowiska eksperta;

4

odmowy złożenia ślubowania;

5

prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie.

7.

Jeżeli w odwołaniu nie określono inaczej, odwołanie eksperta ze stanowiska następuje

z chwilą doręczenia mu zawiadomienia o odwołaniu; osobie odwołanej ze stanowiska można

wyznaczyć na okres do rozwiązania stosunku pracy inne zadania do wykonywania, odpowiadające

jej kwalifikacjom.

8.

Wygaśnięcie stosunku pracy z ekspertem jest równoznaczne z odwołaniem go ze stanowiska

eksperta z chwilą wygaśnięcia stosunku pracy.

9

Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 1 oraz ust.

2 pkt 2 i 3, a także w razie złożenia przez eksperta oświadczenia o rezygnacji ze

stanowiska jest równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z wypowiedzeniem umowy o pracę

lub jej rozwiązaniem za porozumieniem stron.

10.

Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, jest

równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia.

11.

Odwołanie eksperta ze stanowiska nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej

ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

12.

Ograniczenie w zakresie rozwiązania stosunku pracy z ekspertem nie dotyczy odwołania

z dodatkowej funkcji, o której mowa w art. 264 ust. 3. Odwołanie z dodatkowej funkcji

przed wykonaniem powierzonej pracy lub z funkcji powierzonej ekspertowi na czas nieokreślony

jest równoznaczne z wypowiedzeniem warunków pracy lub płacy.

Rozdział 4

(uchylony)

1.

Kolegia orzekające do spraw spornych, zwane dalej „kolegiami”, działają w Urzędzie

Patentowym.

2.

Kolegia rozpatrują sprawy należące do ich właściwości w składzie: przewodniczący kolegium

i dwaj członków kolegium. W sprawach zawiłych można wyznaczyć skład pięcioosobowy.

1.

Przewodniczącym kolegium może być pracownik Urzędu Patentowego, który

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

nie był karany za przestępstwo umyślne;

4)

ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra

lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

odbył aplikację sędziowską, radcowską, adwokacką, prokuratorską albo jest profesorem

lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, albo też przez dziesięć lat pozostawał w

instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa administracyjnego.

2.

Do przewodniczących kolegium stosuje się przepisy o ekspertach, z tym że są oni zwolnieni

z odbycia aplikacji, o której mowa w art. 266 ust. 1.

3

W skład kolegium, oprócz przewodniczącego kolegium, wchodzą jako jego członkowie eksperci

upoważnieni do orzekania w sprawach spornych przez Prezesa Urzędu Patentowego.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Obsługę kolegiów sprawuje wyodrębniona komórka organizacyjna Urzędu Patentowego.

2.

Kierownik komórki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, wyznaczony przez Prezesa

Urzędu Patentowego

1)

zarządza skompletowanie akt niezbędnych do wyznaczenia posiedzenia niejawnego lub

rozprawy, a w razie potrzeby innych dowodów;

2)

wyznacza skład orzekający w sprawie;

3)

zarządza doręczenie stronie przeciwnej odpisów wniosku z załącznikami w celu przedstawienia

odpowiedzi na wniosek;

4)

wyznacza termin posiedzenia niejawnego lub rozprawy, w którym sprawa ma być rozpatrzona;

5)

zarządza zawiadomienie o rozprawie stron i innych osób, których udział na rozprawie

jest niezbędny.

(uchylony).

Sprawy dotyczące roszczeń cywilnoprawnych z zakresu ochrony własności przemysłowej,

nienależące do kompetencji innych organów, rozstrzygane są, z zastrzeżeniem art. 257,

w trybie postępowania cywilnego na zasadach ogólnych.

W trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są w szczególności

sprawy o

1)

ustalenie autorstwa projektu wynalazczego;

2)

ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji;

3)

wynagrodzenie za korzystanie z projektu wynalazczego;

4)

wynagrodzenie za korzystanie z wynalazku, wzoru użytkowego lub topografii dla celów

państwowych;

5)

odszkodowanie za przejście na Skarb Państwa prawa do patentu lub prawa ochronnego

odpowiednio na wynalazek tajny lub na wzór użytkowy tajny;

6)

naruszenie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji;

7)

stwierdzenie prawa korzystania z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

w przypadkach określonych w art. 71 i 75;

8)

stwierdzenie prawa używania w ramach lokalnej działalności oznaczenia zarejestrowanego

jako znak towarowy na rzecz innej osoby;

9)

stwierdzenie prawa używania oznaczenia geograficznego;

10)

stwierdzenie utraty prawa używania oznaczenia geograficznego;

11)

przeniesienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa z rejestracji

wzoru przemysłowego lub topografii, uzyskanego przez osobę nieuprawnioną;

12)

przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadku określonym w art. 161.

Uprawniony z patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji

bądź osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać zaprzestania działań grożących

naruszeniem prawa.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących

własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach

i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności

sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej

na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie praw własności przemysłowej miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa, rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia

złożenia w sądzie lub 7 dni w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, wniosek

uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z

rejestracji lub osoby, której ustawa na to zezwala

1)

o zabezpieczenie dowodów;

2)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie naruszającego patent, dodatkowe prawo

ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji do udzielenia informacji, które są

niezbędne do dochodzenia roszczeń określonych w art. 287 ust. 1 i art. 296 ust. 1,

o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie tych praw

jest wysoce prawdopodobne;

3)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia

informacji, które są niezbędne do dochodzenia roszczeń, określonych w art. 287 ust.

1 i w art. 296 ust. 1, o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających

patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie

tych praw jest wysoce prawdopodobne oraz

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo

ochronne lub prawo z rejestracji, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne,

prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających patent,

dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, mogą dotyczyć wyłącznie

1)

firm (nazw) i adresów producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych

poprzednich posiadaczy towarów lub świadczących usługi, które naruszają patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jak również przewidzianych

odbiorców hurtowych lub prowadzących sprzedaż detaliczną tych towarów lub usług;

2)

ilości wyprodukowanych, wytworzonych, zbytych, otrzymanych lub zamówionych towarów

lub usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo

z rejestracji, a także cen uiszczonych za te towary lub usługi.

3.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

4.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

5.

Na udokumentowane żądanie osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, uprawniony jest zobowiązany

zwrócić koszty i wydatki poniesione w związku z udzieleniem informacji.

6.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

7.

O zabezpieczeniach wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy.

8.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

9.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Uprawniony z patentu, którego patent został naruszony, lub osoba, której ustawa na

to zezwala, może żądać od naruszającego patent zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie

uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej

szkody

1)

na zasadach ogólnych albo

2)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo

innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem

udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z wynalazku.

2.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu patentu, może orzec, na wniosek uprawnionego, o podaniu

do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia lub informacji o orzeczeniu,

w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła patent, na jej wniosek, w przypadku gdy naruszenie

jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli

zaniechanie naruszania lub orzeczenie, o którym mowa w art. 286, byłyby dla osoby

naruszającej niewspółmiernie dotkliwe, a zapłata stosownej sumy pieniężnej należycie

uwzględnia interesy uprawnionego.

1.

Roszczeń z tytułu naruszenia patentu można dochodzić po uzyskaniu patentu.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia patentu, jeżeli sprawca działał w dobrej wierze, mogą

być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu, w którym Urząd Patentowy dokonał

ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, a w przypadku wcześniejszego powiadomienia przez

uprawnionego osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu - od daty tego powiadomienia.

1.

Roszczenia z tytułu naruszenia patentu ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat. Bieg

przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym uprawniony dowiedział się o naruszeniu

swego prawa i o osobie, która naruszyła patent, oddzielnie co do każdego naruszenia.

Jednakże w każdym przypadku roszczenie przedawnia się z upływem pięciu lat od dnia,

w którym nastąpiło naruszenie patentu.

2.

Bieg przedawnienia ulega zawieszeniu w okresie między zgłoszeniem wynalazku do Urzędu

Patentowego a udzieleniem patentu.

Uprawniony, o którym mowa w art. 74, może żądać od osoby, która, nie będąc do tego

uprawniona, zgłosiła wynalazek lub uzyskała patent, wydania uzyskanych bezpodstawnie

korzyści i naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, w razie unieważnienia patentu nabywca, licencjobiorca

albo inna osoba, na rzecz której uprawniony dokonał odpłatnego rozporządzenia, może

żądać zwrotu wniesionej zapłaty oraz naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Zbywca

może jednak potrącić sobie korzyści, jakie nabywca uzyskał przez korzystanie z wynalazku

przed unieważnieniem patentu; jeżeli korzyści te są wyższe od wniesionej zapłaty i

dochodzonego odszkodowania, zbywca nie ponosi odpowiedzialności.

Do dodatkowego prawa ochronnego przepisy art. 287-291 stosuje się odpowiednio.

1.

W odniesieniu do wzorów użytkowych oraz, z zastrzeżeniem ust. 2, do wzorów przemysłowych

przepisy art. 287-291 stosuje się odpowiednio.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, jeżeli sprawca

działał w dobrej wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu dokonania

ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa, a w

przypadku wcześniejszego powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszającej prawo

o dokonanym zgłoszeniu - od daty tego powiadomienia.

1.

W odniesieniu do topografii układów scalonych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3, przepisy art. 287-291.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa z rejestracji, jeżeli sprawca działał w dobrej

wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu dokonania ogłoszenia

w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa, a w przypadku

wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu - od

daty tego powiadomienia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli w okresie 2 lat od pierwszego wykorzystania

topografii w celach handlowych uprawniony do uzyskania prawa z rejestracji na tę topografię

powiadomi osobę, która korzystała z niej bez jego zgody, o zamiarze zgłoszenia tej

topografii do Urzędu Patentowego.

1.

Twórca wynalazku może dochodzić roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z jego wynalazku

przed sądem okręgowym.

2.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, dotyczące postępowania w sprawach o roszczenia pracowników.

Do wynagrodzeń za wzory użytkowe, wzory przemysłowe i topografie układów scalonych

przepisy art. 294 stosuje się odpowiednio.

1

Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której

ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która naruszyła to prawo, zaniechania naruszania,

wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również

naprawienia wyrządzonej szkody

1)

na zasadach ogólnych albo

2)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo

innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem

udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie ze znaku towarowego.

1a

Do roszczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 287 ust. 2 i 3.

2.

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy polega na bezprawnym używaniu w obrocie

gospodarczym

1)

znaku identycznego do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu do identycznych

towarów;

2

znaku identycznego lub podobnego do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu

do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców

w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym

zarejestrowanym;

3)

znaku identycznego lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, zarejestrowanego

w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli takie używanie może przynieść używającemu

nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku

wcześniejszego.

3.

Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, można wystąpić również przeciwko osobie,

która tylko wprowadza do obrotu oznaczone już znakiem towary, jeżeli nie pochodzą

one od uprawnionego, bądź osoby, która miała jego zezwolenie na używanie znaku.

4.

Licencjodawca, powołując się na udzielone mu prawo ochronne na znak towarowy, może

wystąpić z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, przeciwko licencjobiorcy, który

narusza postanowienia umowy licencyjnej, odnoszące się do okresu i terenu jej obowiązywania,

postaci znaku będącego przedmiotem licencji, a także wskazania towarów, dla których

znak może być używany, oraz ich jakości. Przepis stosuje się odpowiednio do sublicencji.

5.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może wystąpić z roszczeniami, o których

mowa w ust. 1, przeciwko licencjobiorcy lub sublicencjobiorcy w razie naruszenia tych

postanowień umowy sublicencyjnej, o których mowa w ust. 4, a także w przypadku gdy

umowa ta zawarta została z naruszeniem przepisu art. 163 ust. 2.

1.

W razie oznaczenia towarów znakiem towarowym podrobionym, sąd orzekając, zgodnie z

art. 286, o dalszym rozporządzeniu tymi towarami, może tylko w wyjątkowych przypadkach

uznać za wystarczające do dopuszczenia towarów do obrotu usunięcie znaku z towarów.

2.

(uchylony).

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli sprawca działał

w dobrej wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu, w którym

Urząd Patentowy ujawnił publicznie informację o zgłoszeniu zgodnie z art. 143, a w

przypadku wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu

- od daty powiadomienia. Przepisy art. 288 ust. 1 oraz art. 289 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

(uchylony).

Uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej może żądać, z zastrzeżeniem art. 165 ust. 1 pkt 3, zaprzestania używania

znaku identycznego lub podobnego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych,

gdy używanie takie może wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towaru.

1

Do oznaczeń geograficznych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 186, przepisy

art. 296-298.

2.

Z roszczeniami, o których mowa w art. 296, może wystąpić uprawniony z tytułu prawa

z rejestracji oznaczenia geograficznego, a także każdy, kto jest ujawniony w rejestrze

jako uprawniony do jego używania.

1.

Kto przypisuje sobie autorstwo albo wprowadza w błąd inną osobę co do autorstwa cudzego

projektu wynalazczego albo w inny sposób narusza prawa twórcy projektu wynalazczego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia

wolności do lat 2.

1.

Kto, nie będąc uprawnionym do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji,

zgłasza cudzy wynalazek, wzór użytkowy, wzór przemysłowy lub cudzą topografię układu

scalonego w celu uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, podlega

grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto ujawnia uzyskaną informację o cudzym wynalazku, wzorze

użytkowym, wzorze przemysłowym albo cudzej topografii układu scalonego lub w inny

sposób uniemożliwia uzyskanie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 2 działa nieumyślnie, będąc zobowiązanym do

zachowania w tajemnicy uzyskanej informacji, podlega grzywnie.

1

Kto, w celu wprowadzenia do obrotu, oznacza towary podrobionym znakiem towarowym,

zarejestrowanym znakiem towarowym, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu

towarami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności

albo pozbawienia wolności do lat 2.

2

W wypadku mniejszej wagi, sprawca przestępstwa określonego w ust. 1 podlega grzywnie.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo dopuszcza się tego przestępstwa w stosunku do towaru o znacznej

wartości, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

1

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 305 ust. 3 sąd orzeka przepadek

na rzecz Skarbu Państwa materiałów i narzędzi, jak również środków technicznych, które

służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa; jeżeli takie materiały,

narzędzia albo środki techniczne nie były własnością sprawcy, sąd może orzec ich przepadek

na rzecz Skarbu Państwa.

2

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 305 ust. 1 i 2, sąd może orzec przepadek

na rzecz Skarbu Państwa materiałów i narzędzi, jak również środków technicznych, które

służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością

sprawcy.

3.

W razie orzeczenia przepadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, art. 195 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio niezależnie od wartości towarów, których przepadek orzeczono.

1.

Kto w celu wprowadzenia do obrotu oznacza przedmioty niechronione patentem, dodatkowym

prawem ochronnym, prawem ochronnym na wzór użytkowy lub prawem z rejestracji wzoru

przemysłowego, topografii układu scalonego lub rejestracji na oznaczenie geograficzne,

napisami lub rysunkami mającymi wywołać mylne mniemanie, że przedmioty te korzystają

z takiej ochrony, podlega karze grzywny lub aresztu.

2.

Tej samej karze podlega, kto przedmioty wymienione w ust. 1, wiedząc o mylnym ich

oznaczeniu, wprowadza do obrotu albo do celów obrotu przygotowuje lub przechowuje,

albo podaje w ogłoszeniach, zawiadomieniach lub w inny sposób wiadomości mające wywołać

mniemanie, że te przedmioty korzystają z ochrony prawnej.

Kto wprowadza do obrotu towary oznaczone znakiem towarowym z wyróżnikiem mającym wywołać

mylne mniemanie, że przedmioty te korzystają z takiej ochrony, podlega karze grzywny.

W jednostkach organizacyjnych odpowiedzialność określoną w art. 303, art. 304, art.

305, art. 307 i art. 308 ponosi osoba prowadząca lub kierująca jednostką, chyba że

z podziału kompetencji wynika odpowiedzialność innej osoby.

1.

Ściganie sprawców przestępstw określonych w art. 303, art. 304 i art. 305 ust. 1 i

2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 307 i art. 308 następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

(pominięte).

1.

Prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów

scalonych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w dniu

wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe,

o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej.

2.

Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

3.

Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji

ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego,

znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże

do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepis art. 37 ust. 2.

1.

Zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone

do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych.

2.

Zgłoszenia o udzielenie patentu na wynalazek tajny lub prawa ochronnego na wzór użytkowy

tajny, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu,

uważa się za zgłoszenia dokonane w celu zastrzeżenia pierwszeństwa.

3.

Zgłoszenia o udzielenie prawa ochronnego dodatkowego na wzór użytkowy, dokonane przed

dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu, uważa się za zgłoszenia

dokonane w celu uzyskania prawa ochronnego.

4.

Postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego,

znaku towarowego i topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym toczy się od

dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów.

5.

Dotychczasowy rejestr wspólnych znaków towarowych uważa się za odrębną zamkniętą księgę

rejestru znaków towarowych.

Postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym i postępowanie przed Komisją Odwoławczą

przy Urzędzie Patentowym, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy,

toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów, z zastrzeżeniem art.

318 i 319.

1.

Sprawy, o których mowa w art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w

Urzędzie Patentowym w postępowaniu spornym przekazuje się do Wydziału Spraw Spornych.

2.

Sprawy, o których mowa w art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w

Komisji Odwoławczej przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.

Sprawy, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w Komisji Odwoławczej w wyniku

zażaleń i odwołań w postępowaniu administracyjnym, przekazuje się do Urzędu Patentowego

w celu rozpatrzenia w Izbie Odwoławczej, w trybie przepisów o ponownym rozpatrzeniu

sprawy.

4.

Postępowanie w sprawach rozpatrywanych według dotychczasowych przepisów w Urzędzie

Patentowym oraz w Komisji Odwoławczej w postępowaniu spornym i nienależące według

ustawy do kompetencji Urzędu Patentowego podlega umorzeniu. Wniesione opłaty od wniosków

o wydanie decyzji, a w przypadku sprawy rozpatrywanej w Komisji Odwoławczej - także

opłaty od odwołań i zażaleń podlegają zwrotowi.

Wszczęte i niezakończone, do dnia wejścia w życie ustawy, sprawy o wydanie decyzji

o wygaśnięciu prawa z rejestracji na znak towarowy z powodu nieużywania znaku towarowego

przekazuje się do Wydziału Spraw Spornych, a odwołania od takich decyzji przekazuje

się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako skargi na decyzje Urzędu Patentowego.

Do odwołań i zażaleń przekazywanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie

z art. 318 ust. 2 i art. 319, stosuje się odpowiednio przepis art. 318 ust. 4 zdanie

drugie.

Orzeczenia Sądu Najwyższego wydane w wyniku rewizji nadzwyczajnej przekazuje się do

wykonania organom właściwym według przepisów ustawy.

(pominięty).

1.

Pracownicy Urzędu Patentowego, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są upoważnieni

przez Prezesa Urzędu Patentowego, na podstawie dotychczasowych przepisów, do orzekania

w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz w sprawach dokonywania

wpisów do rejestrów, mają prawo do orzekania w zakresie przewidzianym ustawą przez

okres trzech lat od dnia wejścia ustawy w życie. Prezes Urzędu Patentowego może jednak,

w zależności od potrzeby, zmienić zakres udzielonego upoważnienia.

2.

Stosunek pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, nawiązany na podstawie mianowania,

przekształca się, z dniem wejścia w życie ustawy, w stosunek pracy na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony.

3.

Warunkiem nadania pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, upoważnienia do orzekania

po upływie trzech lat od dnia wejścia ustawy w życie, jest złożenie egzaminu. Przepisy

art. 267 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Pracownik, który złożył egzamin wymagany zgodnie z ust. 3, może uzyskać uprawnienia

eksperta z pominięciem okresu asesury.

Do ustalania wynagrodzeń oraz limitów zatrudnienia ekspertów i asesorów w Urzędzie

Patentowym stosuje się odpowiednio, o ile ustawa nie stanowi inaczej, przepisy o kształtowaniu

wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, odnoszące się do członków korpusu służby

cywilnej.

1.

W przypadku jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, patent, prawo

ochronne albo prawo z rejestracji może być udzielone tylko na rzecz osoby prawnej,

w skład której wchodzi ta jednostka, bądź na rzecz osoby fizycznej, bądź osób fizycznych

prowadzących tę jednostkę na własny rachunek.

2.

Prawa przysługujące Skarbowi Państwa wykonuje w jego imieniu organ administracji rządowej

lub państwowa jednostka organizacyjna, według właściwości w zakresie gospodarowania

mieniem Skarbu Państwa będącym przedmiotem prawa.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości

(Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770);

2)

ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych

(Dz. U. Nr 5, poz. 17, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1993 r. Nr 10, poz. 46, z 1994 r. Nr 74, poz. 331 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554);

3)

ustawa z dnia 30 października 1992 r. o ochronie topografii układów scalonych

(Dz. U. Nr 100, poz. 498 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770);

4)

ustawa z dnia 31 maja 1962 r. o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 118);

5)

przepisy art. 5-7 ustawy z dnia 30 października 1992 r. o zmianie ustawy o wynalazczości i

ustawy o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1993 r. Nr 4, poz. 14).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.