Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

zwanego dalej „funduszem rehabilitacji”, w tym w ramach zasady de minimis ;

2)

warunki wykorzystania środków funduszu rehabilitacji;

3)

zakres, warunki i formy udzielania pomocy indywidualnej;

4)

tryb ustalania zakładowego regulaminu wykorzystania środków funduszu rehabilitacji;

5)

warunki tworzenia indywidualnych programów rehabilitacji, w tym skład i zakres działania

komisji rehabilitacyjnej tworzącej te programy.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie

§ 2 ust. 1 pkt 6, pkt 11 lit. p oraz pkt 12 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w

§ 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na następujące rodzaje wydatków

1)

wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych,

w szczególności na

a)

zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń,

b)

finansowanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, dotyczących obiektów budowlanych ujętych w ewidencji bilansowej zakładu pracy chronionej,

zwanego dalej „zakładem”, proporcjonalnie do przewidywanej liczby stanowisk pracy

osób niepełnosprawnych w tym obiekcie, pod warunkiem utrzymania w nim przewidywanego

poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej trzech lat od

dnia odbioru obiektu budowlanego,

c)

wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu;

2)

finansowanie części kosztów wprowadzania nowoczesnych technologii i prototypowych

wzorów oraz programów organizacyjnych proporcjonalnie do liczby zatrudnionych osób

niepełnosprawnych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy;

3)

tworzenie, modernizację, remont, rozbudowę i utrzymanie bazy

a)

rehabilitacyjnej, w szczególności przychodni, gabinetów fizjoterapii,

b)

socjalnej, w szczególności internatów, hoteli, stołówek,

c)

wypoczynkowej;

4)

podstawową i specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne;

5)

dodatkowe wynagrodzenie pracowników za znajomość i posługiwanie się językiem migowym

oraz wynagrodzenie lektorów dla pracowników niewidomych;

6)

szkolenia i przekwalifikowanie w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych;

7)

dowożenie do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych;

8

zakup samochodów wyłącznie do przewozu osób niepełnosprawnych, w szczególności mających

trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu;

9)

organizację turnusów rehabilitacyjnych i usprawniających;

10)

działalność sportową, rekreacyjną i turystyczną;

11)

pomoc indywidualną dla osób niepełnosprawnych na

a)

odpłatność za przejazd w obie strony, pobyt i leczenie w szpitalach, sanatoriach,

placówkach rehabilitacyjno-szkoleniowych, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

b)

zakup leków i innych niezbędnych środków medycznych,

c)

zakup i naprawę indywidualnego sprzętu rehabilitacyjnego, wyrobów medycznych w tym

przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych, urządzeń i narzędzi technicznych

oraz środków transportu niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie

czynności życiowych,

d)

adaptację i wyposażenie mieszkań, budynków mieszkalnych oraz obiektów zamieszkałych

lub przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, stosownie do potrzeb wynikających z

niepełnosprawności,

e)

usprawnianie fizyczne,

f)

odpłatność za przejazd w obie strony i pobyt na

-

turnusach rehabilitacyjnych wraz z opiekunem - jeśli lekarz zaleci uczestnictwo opiekuna

na turnusie rehabilitacyjnym,

-

wczasach lub wypoczynku zorganizowanym w innych formach,

g)

odpłatność za pobyt na koloniach, obozach oraz turnusach rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych

dzieci pracowników, a także dla dzieci osób niepełnosprawnych,

h)

opiekę pielęgnacyjną w domu nad pracownikiem niepełnosprawnym w okresie przewlekłej

choroby uniemożliwiającej poruszanie się, w tym opiekę socjalno-bytową,

i)

utrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika,

j)

zakup wydawnictw i pomocy dydaktycznych stosownie do potrzeb osób niepełnosprawnych,

k)

opłacanie przewodników towarzyszących osobom niewidomym zaliczonym do znacznego lub

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz osobom z niepełnosprawnością narządu

ruchu zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności,

l)

opłacanie tłumacza języka migowego,

ł)

przewóz osoby niepełnosprawnej na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne,

m)

zwrot kosztów ubezpieczeń komunikacyjnych oraz ryczałtu za używany własny pojazd mechaniczny

do celów pozasłużbowych dla osób zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności oraz dla osób zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności

z uszkodzeniem narządu ruchu,

n)

dojazdy do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych mających trudności w korzystaniu

z publicznych środków transportu,

o)

odpłatność za kształcenie lub dokształcanie, w tym również w szkołach średnich i wyższych,

p)

odpłatność za kursy i szkolenia rozwijające pozazawodowe zainteresowania osób niepełnosprawnych,

q)

opłacanie składki na indywidualne ubezpieczenia osób niepełnosprawnych,

r)

odpłatność za podstawową i specjalistyczną opiekę medyczną oraz poradnictwo i usługi

rehabilitacyjne;

12)

indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej „programami rehabilitacji”, mające

na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty

a)

doradztwa zawodowego w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania,

b)

specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego,

c)

szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji

zawodowych,

d)

wynagrodzenia

-

pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji,

-

członków komisji rehabilitacyjnej

w części nieobjętej finansowaniem ze środków funduszu rehabilitacji na podstawie innych

przepisów rozporządzenia lub środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, zwanej dalej „ustawą o rehabilitacji”,

e)

dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i

stopnia niepełnosprawności,

f)

inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji;

13)

wspólne zadania pracodawców prowadzących zakłady z zakresu rehabilitacji zawodowej,

społecznej i leczniczej osób niepełnosprawnych, na których realizację pracodawcy mogą

przeznaczyć do 10% środków funduszu rehabilitacji, w szczególności na

a)

tworzenie i modernizację infrastruktury rehabilitacyjno-socjalnej,

b)

przedsięwzięcia inwestycyjne,

c)

badania i analizy rynku pracy osób niepełnosprawnych.

2

Rodzaje wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 8 oraz, o których mowa w

ust. 1 pkt 4, 7, 9, 10, 12 i 13 o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy,

poniesione ze środków, o których mowa w

1)

art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji - w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm., art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm. i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 465),

2)

art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o rehabilitacji,

3)

art. 31 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem

1 stycznia 2009 r.,

4)

art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.

- do których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

3

Szkolenia, o których mowa w ust. 1 pkt 6 oraz pkt 12 lit. c, nie mogą być łączone

w jednym projekcie szkoleniowym ze szkoleniami lub kursami, o których mowa w ust.

1 pkt 11 lit. p.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Pomoc indywidualną, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 11, przyznaje się na wniosek

1)

osób niepełnosprawnych

a)

zatrudnionych w zakładzie na podstawie stosunku pracy lub umowy o pracę nakładczą,

w tym przebywających na urlopach bezpłatnych oraz urlopach wychowawczych,

b)

będących uczniami odbywającymi praktyczną naukę zawodu w tym zakładzie,

c)

niepracujących byłych pracowników tego zakładu, z zastrzeżeniem § 7;

2)

rodziców lub prawnych opiekunów dzieci, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 11 lit. g.

2.

Wniosek o przyznanie pomocy indywidualnej powinien zawierać

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

3)

cel, formę i kwotę wnioskowanej pomocy;

4)

uzasadnienie udzielenia pomocy;

5)

oświadczenie o dochodzie i liczbie członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie

domowym.

3.

Wysokość przyznawanej pomocy indywidualnej, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 11, uzależnia

się od sytuacji materialnej i losowej wnioskodawcy.

1.

Pomoc indywidualna, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 11, może być udzielana jako pomoc

bezzwrotna lub jako nieoprocentowana pożyczka.

2.

Nieoprocentowana pożyczka może być częściowo lub całkowicie umorzona w przypadku,

gdy wykorzystana została zgodnie z przeznaczeniem.

Warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków z tego funduszu

w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji

w stosunku do zakładanych efektów.

1.

Pracodawca ustala zakładowy regulamin wykorzystania środków funduszu rehabilitacji,

zwany dalej „regulaminem”, w uzgodnieniu z

1)

osobami, zapewniającymi doraźną i specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi

rehabilitacyjne na rzecz niepełnosprawnych pracowników tego zakładu;

2)

działającymi w zakładzie związkami zawodowymi lub, w przypadku ich braku, przedstawicielami

wybranymi przez niepełnosprawnych pracowników.

2.

Uzgodnień dokonuje się w ustalonym przez strony terminie, nie później jednak niż w

ciągu 30 dni od dnia przedłożenia przez pracodawcę regulaminu do uzgodnienia.

3.

W przypadku braku uzgodnienia po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, regulamin

ustala sam pracodawca.

4.

Regulamin, niezwłocznie po jego ustaleniu, podaje się do wiadomości pracowników zakładu

przez jego ogłoszenie w miejscu ogólnie dostępnym.

1.

Warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa

w § 2 ust. 1 pkt 12, jest opracowanie programu rehabilitacji.

2.

Programy rehabilitacji opracowywane są przez komisje rehabilitacyjne dla pracowników

niepełnosprawnych, którzy w szczególności

1)

posiadają najniższe kwalifikacje;

2)

z uwagi na niepełnosprawność mają utrudnione samodzielne wykonywanie pracy;

3)

utracili zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku;

4)

zmieniają kwalifikacje zawodowe.

3.

Pracodawca powołuje komisję rehabilitacyjną, w skład której wchodzą

1)

lekarz lub pielęgniarka wykonujący świadczenia zdrowotne na rzecz zakładu, o których

mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji;

2)

osoba zajmująca się problematyką rehabilitacji u pracodawcy prowadzącego zakład;

3)

doradca zawodowy lub instruktor zawodu.

4.

Spośród członków komisji rehabilitacyjnej pracodawca powołuje przewodniczącego.

5.

W razie konieczności uzasadnionej specyfiką przewidywanych działań rehabilitacyjnych,

które mają zostać określone w programie rehabilitacji, w skład komisji rehabilitacyjnej

może zostać powołany psycholog.

6.

Program rehabilitacji opracowywany jest z udziałem pracownika niepełnosprawnego, którego

ten program dotyczy.

7.

Program rehabilitacji powinien zawierać w szczególności

1)

diagnozę sytuacji zawodowej pracownika niepełnosprawnego;

2)

cel programu rehabilitacji;

3)

metody realizacji programu rehabilitacji;

4)

harmonogram działań rehabilitacyjnych;

5)

terminy oceny postępów w rehabilitacji;

6)

osoby odpowiedzialne za realizację programu rehabilitacji.

8.

Komisja rehabilitacyjna dokonuje oceny efektów realizacji programu rehabilitacji i,

jeżeli zachodzi potrzeba, modyfikuje ten program oraz określa możliwości i formy dalszej

rehabilitacji po zakończeniu jego realizacji.

Pomoc ze środków funduszu rehabilitacji dla niepracujących byłych pracowników zakładu

może być udzielona na finansowanie rehabilitacji społecznej i leczniczej - w wysokości

i na warunkach analogicznych jak dla pracowników pozostających w zatrudnieniu.

Intensywność pomocy, o której mowa w § 2 ust. 2, wynosi do 100% poniesionych wydatków,

przy czym

1)

zwolnienia, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji w

związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o rehabilitacji, mogą być przeznaczone

na pokrycie tych wydatków w wysokości nieprzekraczającej 81% wartości tych zwolnień;

2)

zaliczki, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych, mogą być przeznaczone na pokrycie tych wydatków w wysokości nieprzekraczającej

a)

81% wartości tego zwolnienia - w odniesieniu do zaliczek, do których ma zastosowanie

ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r.,

b)

54% wartości tego zwolnienia - w odniesieniu do zaliczek, do których ma zastosowanie

ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r.

1.

Warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot

uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający

pomocy.

2.

W celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku

ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania.

2a

Nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który

został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w

art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego

funduszu.

3.

Występując o wydanie zaświadczenia, przedsiębiorca przedstawia

1

uzyskane zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające

go lata kalendarzowe albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie;

2)

informacje o każdej pomocy innej niż de minimis , jaką otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się oraz na dany

projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis ;

3)

oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej

według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania

pomocy publicznej

Pomoc de minimis nie może być udzielona, jeżeli przedsiębiorca otrzymał pomoc inną niż de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub tego

samego projektu inwestycyjnego, a łączna kwota pomocy spowodowałaby przekroczenie

dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w przepisach mających zastosowanie przy

udzielaniu pomocy publicznej innej niż de minimis .

Koszty rat leasingowych związane z nabyciem środków trwałych w drodze leasingu mogą

być finansowane tylko w przypadku, gdy umowa leasingu skutkuje przeniesieniem własności

na pracodawcę.

Rozporządzenie obowiązuje do dnia 30 czerwca 2014 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.