Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie mianowania na stopnie wojskowe

Rozporządzenie określa szczegółowe warunki, tryb i sposób mianowania na stopnie wojskowe,

na które mogą mianować Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej albo Minister Obrony Narodowej,

oraz stopnie wojskowe, na które mogą mianować organy wojskowe, o których mowa w art. 76 ust. 3 i 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku

obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „ustawą”, a także wzór wniosku o mianowanie.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy rozporządzenia stosuje się do

1)

żołnierzy

a)

zasadniczej służby wojskowej,

b)

odbywających przeszkolenie wojskowe,

c)

okresowej służby wojskowej,

d)

rezerwy,

e)

pełniących czynną służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny,

f)

pełniących służbę przygotowawczą;

2

osób niepodlegających obowiązkowi służby wojskowej, podlegających mianowaniu w przypadkach,

o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy.

Mianowanie w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy, następuje

z okazji świąt: Święta Narodowego Trzeciego Maja, Święta Wojska Polskiego i Narodowego

Święta Niepodległości.

1.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje na wniosek uprawnionego organu.

2.

W przypadku mianowania na stopnie wojskowe, o których mowa w art. 76 ust. 4 i 6 ustawy,

stosuje się wzór wniosku o mianowanie określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 2, zamieszcza się następujące dane osobowe

1)

posiadany stopień wojskowy (nr oraz data postanowienia lub decyzji o mianowaniu);

2)

imię i nazwisko;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer ewidencyjny PESEL;

6)

wykształcenie (nazwa szkoły oraz rok jej ukończenia, posiadany tytuł zawodowy, stopień

lub tytuł naukowy);

7)

informacje dodatkowe;

8)

pisemne uzasadnienie wniosku.

4.

W przypadku mianowania na stopnie wojskowe inne niż określone w ust. 2 stosuje się

wzór wniosku o mianowanie określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

5.

We wniosku, o którym mowa w ust. 4, zamieszcza się następujące dane osobowe

1)

nazwisko;

2)

imię (imiona);

3)

imię ojca;

4)

numer ewidencyjny PESEL;

5)

nazwę stowarzyszenia;

6)

miejsce pracy oraz zajmowane stanowisko;

7

wojskową komendę uzupełnień właściwą dla miejsca zamieszkania żołnierza rezerwy lub

osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej oraz adres do korespondencji;

8)

posiadany stopień wojskowy (nr i data decyzji, nazwa organu wydającego, tytuł mianowania);

9)

okresy odbywania służby przygotowawczej, ćwiczeń wojskowych oraz okres służby wojskowej

w posiadanym stopniu wojskowym (dokładna data i miejsce odbywania oraz łączna liczba

dni, nr i data rozkazu);

10)

wykształcenie - wykonywany zawód (nazwa szkoły/uczelni, data jej ukończenia, staż

pracy w zawodzie);

11)

tytuły i stopnie naukowe i zawodowe;

12)

stopień etatowy i nazwę stanowiska, na które żołnierz rezerwy posiada przydział mobilizacyjny,

pracowniczy przydział mobilizacyjny lub przydział organizacyjno-mobilizacyjny lub

przewiduje się nadanie mu takiego przydziału (wraz z pełną nazwą jednostki wojskowej);

13)

wyszkolenie wojskowe (jakie, gdzie i kiedy ukończone);

14)

ocenę ogólną z egzaminu na oficera albo podoficera;

15)

poziom znajomości języków obcych;

16)

kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej (data orzeczenia);

17)

opinię upoważnionych organów wojskowych;

18)

pisemne uzasadnienie wniosku.

6

Organ wojskowy upoważniony do zaopiniowania wniosku o mianowanie w przypadku stwierdzenia

w nim błędów formalnych może zwrócić go do organu, który wystąpił z wnioskiem.

7

Organ wojskowy upoważniony do zaopiniowania wniosku sporządzonego na podstawie art.

76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy stwierdza poparcie lub brak poparcia wniosku.

1.

W przypadku ujawnienia, po złożeniu wniosku o mianowanie, okoliczności wykluczającej

mianowanie organ wnioskujący niezwłocznie powiadamia o tej okoliczności organ uprawniony

do mianowania.

2.

Organ uprawniony do mianowania, po otrzymaniu zawiadomienia o zaistnieniu okoliczności

wykluczającej mianowanie, odpowiednio

1)

umarza postępowanie w sprawie mianowania;

2)

uchyla lub stwierdza nieważność decyzji o mianowaniu.

1

Żołnierzowi lub osobie niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej mianowanym na

wyższy stopień wojskowy wręcza się akt mianowania. W przypadku śmierci tego żołnierza

lub osoby niepodlegąjącej obowiązkowi służby wojskowej akt mianowania wręcza się najbliższemu

członkowi rodziny.

2

Akt mianowania sporządza organ, który mianował żołnierza lub osobę niepodlegąjącą

obowiązkowi służby wojskowej.

3.

(uchylony).

4

W przypadku mianowania żołnierza rezerwy lub osoby niepodlegającej obowiązkowi służby

wojskowej na wyższy stopień wojskowy przez Ministra Obrony Narodowej akt mianowania

sporządza szef wojewódzkiego sztabu wojskowego.

5

Akt mianowania wręcza żołnierzowi lub osobie niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej

organ uprawniony do mianowania lub wojskowy komendant uzupełnień, szef wojewódzkiego

sztabu wojskowego, attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) albo żołnierz zawodowy

upoważniony przez organ wojskowy do mianowania.

6.

Żołnierzowi Narodowych Sił Rezerwowych akt mianowania wręcza dowódca jednostki wojskowej,

do której żołnierz posiada nadany przydział kryzysowy.

7.

Wręczenie aktu mianowania ma charakter uroczysty.

(uchylony).

1.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, po podpisaniu

decyzji o mianowaniu przez organ do tego uprawniony, niezwłocznie przesyła wyciąg

z tej decyzji do podmiotów, o których mowa w § 24 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, pkt 3 lit.

b, pkt 4 lit. b, pkt 5 lit. b i c, § 31 oraz § 32, jeżeli występowały one z wnioskiem

o mianowanie.

2.

W przypadku mianowania żołnierzy rezerwy na pierwszy i wyższy stopień wojskowy w korpusie

oficerów wyciąg z decyzji o mianowaniu przesyłany jest do szefa komórki organizacyjnej

Sztabu Generalnego Wojska Polskiego właściwej do spraw kadrowo-mobilizacyjnych.

3.

W przypadku odmowy mianowania przez uprawniony organ żołnierzy rezerwy i osób, o których

mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy, dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwego do spraw kadr informuje o podjętej decyzji podmioty, o których mowa w §

24 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, pkt 3 lit. b, pkt 4 lit. b, pkt 5 lit. b i c, § 31 oraz

§ 32.

1.

Żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową może być mianowany na stopień starszego

szeregowego (starszego marynarza) z dniem zwolnienia z tej służby i przeniesienia

do rezerwy.

2.

Na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) można mianować szeregowego

(marynarza), który

1)

posiada wykształcenie co najmniej gimnazjalne i przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje

(uprawnienia) niezbędne dla potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych

dalej „Siłami Zbrojnymi”;

2)

w czasie służby wojskowej osiągnął co najmniej dobre wyniki w szkoleniu i wykonywaniu

zadań służbowych oraz dyscyplinie wojskowej.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) występuje

przełożony żołnierza, od szczebla co najmniej dowódcy kompanii (równorzędnego).

2.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania.

1.

Do mianowania na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) jest

uprawniony dowódca jednostki wojskowej, na ewidencji której znajduje się żołnierz,

zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika.

2.

W przypadku gdy dowódca jednostki wojskowej, o którym mowa w ust. 1, nie posiada uprawnień

do mianowania, właściwym do mianowania jest przełożony tego dowódcy posiadający te

uprawnienia.

3.

Mianowanie na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) następuje

decyzją przełożonego uprawnionego do mianowania na ten stopień.

1.

Na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) może być mianowany żołnierz,

który osiągnął bardzo dobre wyniki w wykonywaniu zadań służbowych oraz dyscyplinie

wojskowej i zdał egzamin kończący pierwsze sześć tygodni przeszkolenia wojskowego.

2.

Na stopień kaprala (mata) mianuje się żołnierza, który zdał egzamin końcowy z przeszkolenia

wojskowego, z dniem ukończenia tego przeszkolenia.

3.

Przez egzamin, o którym mowa w ust. 2, należy rozumieć egzamin określony w art. 76

ust. 9 pkt 1 ustawy.

4.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występuje przełożony żołnierza

zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii (równorzędne).

5.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 4, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

6.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje decyzją przełożonego uprawnionego

do mianowania na dany stopień wojskowy.

1.

Do mianowania na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) i kaprala

(mata) jest uprawniony dowódca jednostki wojskowej, na ewidencji której znajduje się

żołnierz, zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika.

2.

W przypadku gdy dowódca jednostki wojskowej, o którym mowa w ust. 1, nie posiada uprawnień

do mianowania, właściwym do mianowania jest przełożony tego dowódcy posiadający te

uprawnienia.

1.

Żołnierz odbywający okresową służbę wojskową może być mianowany na wyższy stopień

wojskowy.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić nie wcześniej niż po odbyciu trzech

miesięcy okresowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

W przypadku powołania do służby okresowej w celu jej pełnienia w polskim kontyngencie

wojskowym poza granicami państwa żołnierza można mianować na kolejny stopień wojskowy,

jednak nie wyższy niż stopień etatowy stanowiska, na które został powołany.

4.

Żołnierza można mianować na kolejny stopień wojskowy z dniem zwolnienia z okresowej

służby wojskowej, niezależnie od mianowania w czasie tej służby, jeżeli w trakcie

jej trwania wykonywał obowiązki na stanowisku poza granicami państwa nie krócej niż

sześć miesięcy.

5.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1-4, może nastąpić do stopnia nie wyższego niż stopień

etatowy zajmowanego stanowiska służbowego.

Organami właściwymi do mianowania na stopnie wojskowe starszego szeregowego (starszego

marynarza) i w korpusie podoficerskim są

1)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych (równorzędny),

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji,

flotylli lub brygady niewchodzącej w skład dywizji, komendant uczelni wojskowej oraz

dowódca zajmujący równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe - do stopnia starszego

chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych

jednostkach wojskowych;

2)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji oraz dowódca zajmujący stanowisko służbowe

oznaczone stopniem etatowym pułkownika - do stopnia starszego sierżanta (starszego

bosmana) włącznie w podległej jednostce wojskowej.

Na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) można mianować szeregowego

(marynarza), który

1)

posiada co najmniej wykształcenie gimnazjalne i przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje

(uprawnienia) przydatne dla Sił Zbrojnych;

2)

w czasie odbywania okresowej służby wojskowej osiągnął bardzo dobre wyniki w szkoleniu

i wykonywaniu zadań służbowych oraz dyscyplinie wojskowej.

Na wyższy stopień wojskowy może być mianowany żołnierz, który spełnia warunki określone

w art. 76 ust. 10 ustawy oraz gdy od jego poprzedniego mianowania upłynął co najmniej

jeden rok. Mianowanie to może nastąpić na stopień nie wyższy niż stopień etatowy stanowiska

służbowego.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występują

1)

na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) i stopnie wojskowe w korpusie

podoficerskim - przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy

kompanii (równorzędne);

2)

na stopnie wojskowe w korpusie oficerskim - dowódca jednostki wojskowej, w której

żołnierz odbywa okresową służbę wojskową.

2.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

3.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje decyzją przełożonego uprawnionego

do mianowania na dany stopień wojskowy.

Na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) można mianować szeregowego

(marynarza), który

1)

posiada co najmniej wykształcenie gimnazjalne i przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje

(uprawnienia) przydatne dla Sił Zbrojnych;

2)

w czasie odbywania ćwiczeń wojskowych osiągał bardzo dobre wyniki w szkoleniu i wykonywaniu

zadań służbowych oraz dyscyplinie wojskowej.

1.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz spełniający

warunki określone w art. 76 ust. 9 pkt 1 ustawy, który

1)

odbywał lub pełnił czynną służbę wojskową albo odbywał zajęcia wojskowe;

2)

odbywa czynną służbę wojskową w ramach kursu oficerskiego, po odbyciu co najmniej

siedmiu dni tego kursu, jeżeli pełnił służbę przygotowawczą w kilku okresach.

2.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów mianuje się szeregowego (marynarza)

i starszego szeregowego (starszego marynarza) po zdaniu egzaminu na podoficera, a

w przypadku żołnierza pełniącego służbę przygotowawczą - po zdaniu egzaminu na podoficera

i odbyciu ćwiczeń wojskowych w wymiarze co najmniej siedmiu dni.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany podoficer

1)

jeżeli spełnia warunki określone w art. 76 ust. 8 pkt 5 ustawy i w posiadanym stopniu

wojskowym odbył łącznie ćwiczenia wojskowe w wymiarze co najmniej siedmiu dni;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 76 ust. 8 pkt 6 ustawy, w korpusie osobowym medycznym.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mianowanie na wyższy stopień wojskowy

może nastąpić nie wcześniej niż po upływie jednego roku od daty ostatniego mianowania.

3.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić do stopnia nie wyższego niż stopień

etatowy zajmowanego stanowiska służbowego.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany żołnierz w stopniu

wojskowym szeregowego lub podoficera, jeżeli posiada wykształcenie wyższe oraz zdany

egzamin na oficera, w przypadku, o którym mowa w

1)

art. 76 ust. 8 pkt 1 ustawy - w uznaniu jego zasług z tytułu udziału w walkach o niepodległość

państwa polskiego;

2)

art. 76 ust. 8 pkt 2 ustawy - w uznaniu jego szczególnych zasług z tytułu działalności

na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

art. 76 ust. 8 pkt 5 ustawy - jeżeli posiada nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje

się nadanie mu takiego przydziału oraz spełnia jeden z poniższych warunków

a)

odbył przeszkolenie wojskowe przed dniem 1 stycznia 2004 r. oraz ćwiczenia wojskowe

o łącznym wymiarze co najmniej pięciu dni,

b)

odbył kurs oficerski realizowany w ramach ćwiczeń wojskowych,

c)

odbył służbę przygotowawczą realizowaną na potrzeby kształcenia oficerów oraz ćwiczenia

wojskowe o łącznym wymiarze co najmniej piętnastu dni.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany oficer w

przypadku, o którym mowa w

1)

art. 76 ust. 8 pkt 1 ustawy - w uznaniu jego zasług z tytułu udziału w walkach o niepodległość

państwa polskiego;

2)

art. 76 ust. 8 pkt 2 ustawy - w uznaniu jego szczególnych zasług z tytułu działalności

na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

art. 76 ust. 8 pkt 3 ustawy - w uznaniu jego zasług z tytułu udziału w misjach i operacjach

poza granicami państwa, jeżeli nie był wcześniej mianowany z tego tytułu w korpusie

oficerów;

4)

art. 76 ust. 8 pkt 4 ustawy - w uznaniu jego zasług za wykonywanie prac lub zadań

na rzecz obronności państwa, jeżeli od poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej

trzy lata;

5)

art. 76 ust. 8 pkt 5 ustawy - jeżeli posiada nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje

się nadanie mu takiego przydziału oraz w stopniu wojskowym, który posiada, odbył ćwiczenia

wojskowe o łącznym wymiarze co najmniej piętnastu dni;

6)

art. 76 ust. 8 pkt 6 ustawy - jeżeli posiada nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje

się nadanie mu takiego przydziału w sytuacjach uzasadnionych potrzebami sił zbrojnych

w korpusach osobowych: sił powietrznych, marynarki wojennej, sprawiedliwości oraz

obsługi prawnej, medycznym, finansowym oraz duszpasterstwa.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, może nastąpić do stopnia nie wyższego

niż stopień etatowy zajmowanego lub planowanego do objęcia stanowiska służbowego.

1.

Z wnioskiem o mianowanie występują

1

na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) oraz stopnie wojskowe w korpusie

podoficerów w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 5 i 6 oraz art. 76a

ustawy, przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii

(równorzędny), komendant szkoły podoficerskiej, jeżeli nie jest organem właściwym

do mianowania, lub wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu

stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy

miesiące;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 ustawy

a)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do żołnierzy posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za

granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w walkach

o niepodległość państwa, wobec żołnierzy zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,

c)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli żołnierz

rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b;

3)

w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 2 ustawy

a)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do żołnierzy posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za

granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy mających szczególne zasługi z

tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli żołnierz

rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 3 ustawy

a)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do żołnierzy posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za

granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w misjach

pokojowych, wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,

c)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli żołnierz

rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b;

5)

w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 4 ustawy

a)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do żołnierzy posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za

granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną zatrudniające

żołnierzy zasłużonych z tytułu wykonywania prac lub zadań na rzecz obronności państwa,

c)

władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym,

edukacyjno-wychowawczym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego, w których działały

lub działają te osoby,

d)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli żołnierz

rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b i

c;

6)

w przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 5 i 6 ustawy

a)

dowódca jednostki wojskowej, do której żołnierz posiada przydział mobilizacyjny lub

w której pełnił okresową służbę wojskową, odbywał ćwiczenia wojskowe albo posiada

nadany przydział kryzysowy,

b)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego ponad trzy miesiące;

7

w przypadkach, o których mowa w art. 76a ustawy, na stopnie wojskowe w korpusie oficerów,

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową.

1a

W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie sporządzonym na podstawie

art. 76 ust. 8 pkt 3 i 4 ustawy może wystąpić szef komórki organizacyjnej Sztabu Generalnego

Wojska Polskiego właściwej do spraw kadrowo-mobilizacyjnych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wniosek o mianowanie przedstawia się drogą

służbową przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

3.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy)

w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym przesyła do Wojskowego Komendanta Uzupełnień

Warszawa-Śródmieście, który przesyła go do szefa komórki organizacyjnej Sztabu Generalnego

Wojska Polskiego właściwego do spraw kadrowo-mobilizacyjnych, za pośrednictwem szefa

wojewódzkiego sztabu wojskowego.

4.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6,

przesyłają do wojskowego komendanta uzupełnień właściwego ze względu na miejsce pobytu

stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego, trwającego ponad trzy miesiące, który

przesyła go do szefa komórki organizacyjnej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego właściwego

do spraw kadrowo-mobilizacyjnych, za pośrednictwem szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego.

5.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy wojskowy komendant uzupełnień przesyła do szefa

komórki organizacyjnej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego właściwego do spraw kadrowo-mobilizacyjnych,

za pośrednictwem szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego.

6.

Szef komórki organizacyjnej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego właściwej do spraw

kadrowo-mobilizacyjnych po zaopiniowaniu wniosku przesyła go do dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr.

7.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przesyła

wniosek dotyczący żołnierza rezerwy, o którym mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy,

do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w celu wyrażenia opinii, a

następnie przedstawia go Ministrowi Obrony Narodowej.

8.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje odpowiednio decyzją przełożonego uprawnionego

do mianowania na dany stopień wojskowy lub postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Organem właściwym do mianowania na stopnie wojskowe starszego szeregowego (starszego

marynarza) i w korpusie podoficerskim jest Minister Obrony Narodowej.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 5 i 6 ustawy, organami właściwymi

do mianowania na stopnie wojskowe starszego szeregowego (starszego marynarza) i w

korpusie podoficerskim są

1)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych (równorzędny),

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji,

flotylli lub brygady niewchodzącej w skład dywizji, komendant uczelni wojskowej oraz

dowódca zajmujący równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe - do stopnia starszego

chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych

jednostkach wojskowych, oraz szef wojewódzkiego sztabu wojskowego;

2)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku oraz dowódca zajmujący równorzędne

stanowisko służbowe - do stopnia starszego sierżanta (starszego bosmana) włącznie

w podległej jednostce wojskowej, oraz wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu

na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego

ponad trzy miesiące.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny organami właściwymi do mianowania

na wyższy stopień wojskowy żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową są organy,

o których mowa w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy, oraz

1)

Minister Obrony Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych - do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie;

2)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych (równorzędny),

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Komendant Główny

Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji, flotylli lub brygady

niewchodzącej w skład dywizji, komendant wyższej szkoły oficerskiej oraz dowódca zajmujący

równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe - do stopnia starszego chorążego sztabowego

(starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych,

oraz szef wojewódzkiego sztabu wojskowego;

3)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku oraz dowódca zajmujący równorzędne

stanowisko służbowe - do stopnia starszego sierżanta (starszego bosmana) włącznie

w podległej jednostce wojskowej, oraz wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu

na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego żołnierza rezerwy, trwającego

ponad trzy miesiące;

4)

dowódca jednostki wojskowej, oddziału lub pododdziału zajmujący stanowisko służbowe

od szczebla co najmniej dowódcy kompanii (równorzędny) - do stopnia kaprala (mata)

włącznie w podległej jednostce wojskowej, oddziale lub pododdziale.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występuje

1)

na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) oraz stopnie w korpusie podoficerów

- przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii

oraz wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza, trwającego ponad trzy miesiące;

2)

na stopień wojskowy w korpusie oficerów

a)

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową,

b)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza, trwającego ponad trzy miesiące.

2.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

3.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje decyzją przełożonego uprawnionego

do mianowania na dany stopień wojskowy.

1.

Warunkiem mianowania żołnierza na pierwszy stopień wojskowy w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny jest

1)

w korpusie podoficerów - posiadanie przez niego wykształcenia co najmniej na poziomie

szkoły ponadgimnazjalnej i zdanie egzaminu na podoficera;

2)

w korpusie oficerskim - posiadanie przez niego wykształcenia wyższego i zdanie egzaminu

na oficera.

2.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy może nastąpić w przypadku, gdy żołnierz spełnia

łącznie następujące warunki

1)

otrzymał pozytywną opinię służbową;

2)

jest zdyscyplinowany;

3)

posiada kwalifikacje wojskowe wymagane na danym stanowisku;

4)

pełni czynną służbę wojskową przez okres co najmniej sześciu miesięcy, a od ostatniego

mianowania upłynął co najmniej jeden rok.

3.

Mianowanie może nastąpić na stopień wojskowy nie wyższy niż stopień etatowy zajmowanego

stanowiska służbowego.

1.

Na zakończenie służby przygotowawczej komendant szkoły wojskowej lub ośrodka szkolenia,

w którym żołnierz był szkolony na potrzeby korpusu oficerów albo podoficerów i zdał

egzamin na

1)

oficera, mianuje na stopień kaprala (mata), z jednoczesnym przeznaczeniem żołnierza

do mianowania na stopień oficerski, po odbyciu ćwiczeń wojskowych w wymiarze, o którym

mowa w § 22;

2)

podoficera, mianuje na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza), z jednoczesnym

przeznaczeniem żołnierza do mianowania na stopień podoficerski, po odbyciu ćwiczeń

wojskowych w wymiarze, o którym mowa w § 20 ust. 2.

2.

Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest równoznaczny z egzaminem, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2.

3.

Żołnierz pełniący służbę przygotowawczą w ramach kształcenia na potrzeby korpusu oficerów

może być mianowany na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) przez komendanta

szkoły wojskowej lub ośrodka szkolenia, nie wcześniej niż po upływie połowy okresu

służby przygotowawczej, za uzyskiwanie pozytywnych wyników w szkoleniu i dyscyplinie.

Do mianowania, o którym mowa w § 29, uprawniony jest komendant szkoły wojskowej (ośrodka

szkolenia) zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej

pułkownika (komandora), a w przypadku gdy stopień etatowy zajmowanego stanowiska służbowego

jest niższy - jego przełożeni posiadający takie uprawnienia.

Z wnioskiem o mianowanie na pierwszy oraz kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie

oficerów osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy, występują

1)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do osób posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą

w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w walkach o niepodległość

państwa, wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;

3)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby mające szczególne zasługi z tytułu

działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego osoby, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli osoba ta nie jest

zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 2 i 3.

Z wnioskiem o mianowanie na kolejny wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w

art. 76 ust. 8 pkt 3 i 4 ustawy, występują

1)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do osób posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą

w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w misjach pokojowych,

wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;

3)

organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną, zatrudniające

osoby mające zasługi w pracach lub zadaniach na rzecz obronności państwa;

4)

władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym,

edukacyjno-wychowawczym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego, w których działały

lub działają te osoby;

5)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego osoby, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli osoba ta nie jest

zatrudniona lub zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 2-4.

Attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

przesyła wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art.

76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy, do Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa-Śródmieście,

który przesyła je do dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego

do spraw kadr.

Stowarzyszenia oraz organizacje, o których mowa w § 31 pkt 2 i 3 oraz § 32 pkt 2-4,

przesyłają wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy do dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr.

Wojskowy komendant uzupełnień wnioski o mianowanie przesyła do dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr.

1

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przedstawia

Ministrowi Obrony Narodowej projekt wniosku do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

o mianowanie osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy, na pierwszy stopień

oficerski podporucznika (podporucznika marynarki) lub na stopnie oficerskie generałów

(admirałów) osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy.

2.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przed

przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o którym mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 i 2

ustawy, przesyła ten wniosek do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

w celu wyrażenia opinii.

3.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przedstawia

Ministrowi Obrony Narodowej projekt decyzji o mianowaniu na wyższy stopień wojskowy

inny niż określony w ust. 1 osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 ustawy.

1.

Z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy stopień wojskowy żołnierza w razie jego

śmierci w czynnej służbie wojskowej, mającej związek z tą służbą, może wystąpić

1)

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił czynną służbę wojskową;

2)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

lub pobytu czasowego żołnierza, trwającego ponad trzy miesiące, w dniu śmierci żołnierza.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, z wnioskiem o mianowanie może wystąpić również

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego lub dowódca rodzaju Sił Zbrojnych (równorzędny).

3.

Z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy stopień wojskowy żołnierza, za zasługi,

o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 lub 2 ustawy, mogą wystąpić

1)

attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym

w stosunku do żołnierzy lub osób niepodlegających obowiązkowi służby wojskowej, którzy

posiadali obywatelstwo polskie i stale zamieszkiwali za granicą w obszarze właściwości

danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy lub osoby niepodlegąjące obowiązkowi

służby wojskowej, którzy brali udział w walkach o niepodległość państwa polskiego

lub którzy mają szczególne zasługi z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej

Rzeczypospolitej Polskiej, wobec żołnierzy i osób, którzy byli zrzeszeni w tych stowarzyszeniach;

3)

wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce ostatniego pobytu stałego,

jeżeli żołnierz lub osoba niepodlegająca obowiązkowi służby wojskowej nie byli zrzeszeni

w podmiocie, o którym mowa w pkt 2;

4)

w szczególnie uzasadnionych przypadkach Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych.

4.

Organ występujący z wnioskiem o mianowanie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, kieruje

go do dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr.

5.

Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przed

przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1 i

2 ustawy, przesyła ten wniosek do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

w celu wyrażenia opinii z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 3 pkt 4.

6.

Wnioski o mianowanie, o których mowa w ust. 1 i 3, przedstawia się Ministrowi Obrony

Narodowej, a w przypadku wniosków na pierwszy stopień oficerski (podporucznika) oraz

na stopnie oficerskie generałów i admirałów - Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

Mianowanie następuje odpowiednio decyzją Ministra Obrony Narodowej lub postanowieniem

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Żołnierze nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, jeżeli nie zawarli kontraktu

na pełnienie służby kontraktowej, mianowani są z uwzględnieniem przepisów obowiązujących

w dniu 31 grudnia 2009 r.

(uchylony).

Traci moc rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sprawie mianowania

na stopnie wojskowe

(Dz. U. Nr 65, poz. 548).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia