Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 sierpnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów,

z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności

1)

zasady ustalania

a)

warunków ochrony zasobów środowiska,

b)

warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c)

kosztów korzystania ze środowiska;

2)

(uchylony);

3)

(uchylony);

4)

obowiązki organów administracji;

5)

odpowiedzialność i sankcje.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepisy art. 403 ust. 3-6 ustawy zmienianej w art. 1 mają zastosowanie do dochodów

budżetów powiatów i budżetów gmin uzyskanych od dnia 1 stycznia 2010 r.

Do uchwał rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej

podjętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

W latach 2011 i 2012 Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje

środki na rachunek bieżący dochodów budżetowych ministra właściwego do spraw środowiska

w celu dofinansowania zadań, o których mowa w art. 410e ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 1, realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, w sposób określony w ust.

2-10.

2.

W ramach kwot ujętych w rocznych planach finansowych Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej na rok 2011 i rok 2012 jako przekazywane państwowym jednostkom

budżetowym, Narodowy

Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, na podstawie wniosków kierowników

państwowych jednostek budżetowych o przekazanie środków, sporządza listę zadań, o

których mowa w art. 410e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zakwalifikowanych do dofinansowania,

zwaną dalej „listą zadań”.

3.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadnia listę zadań z właściwym

dysponentem części budżetowej oraz ministrem właściwym do spraw środowiska.

4.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje listę zadań, uzgodnioną

zgodnie z ust. 3, właściwemu dysponentowi części budżetowej oraz ministrowi właściwemu

do spraw środowiska, w terminie 5 dni od dnia jej uzgodnienia.

5.

Uzgodniona, zgodnie z ust. 3, lista zadań może być zmieniana przez Narodowy Fundusz

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach kwot, o których mowa w ust. 2.

6.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadnia zmiany listy zadań

z właściwym dysponentem części budżetowej oraz ministrem właściwym do spraw środowiska.

7.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zawiera z państwowymi jednostkami

budżetowymi umowy o realizację zadań znajdujących się na liście zadań.

8.

W umowach, o których mowa w ust. 7, określa się w szczególności

1)

obowiązki państwowej jednostki budżetowej w zakresie

a)

występowania z wnioskami o uruchomienie środków z rezerwy celowej,

b)

rozliczania wydatkowania środków uzyskanych z rezerwy celowej,

c)

składania sprawozdań z postępów realizacji zadań,

d)

przekazywania dokumentów potwierdzających realizację zadań,

e)

dokonywania rozliczania osiągania efektów rzeczowych i ekologicznych oraz końcowego

rozliczenia finansowego zadań;

2)

obowiązki Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w zakresie

a)

weryfikacji i akceptacji wniosków o uruchomienie środków z rezerwy celowej,

b)

weryfikacji i akceptacji rozliczeń środków wydatkowanych przez państwową jednostkę

budżetową,

c)

dokonywania kontroli realizacji zadań.

9.

Wnioski kierowników państwowych jednostek budżetowych o uruchomienie środków z rezerwy

celowej, po ich akceptacji przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej, przekazywane właściwemu dysponentowi części budżetowej, stanowią dla dysponenta

części budżetowej podstawę do wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów

publicznych o uruchomienie środków z rezerwy celowej.

10.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje środki na rachunek

bieżący dochodów budżetowych ministra właściwego do spraw środowiska w wysokości wynikającej

z zaakceptowanych wniosków o uruchomienie środków z rezerwy celowej, w terminie 5

dni roboczych od dnia ich akceptacji.

11.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej informuje ministra właściwego

do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego do spraw środowiska o przekazaniu

środków na dochody budżetu państwa, w terminie 5 dni roboczych od dnia przekazania

środków, wskazując zadania realizowane przez państwowe jednostki budżetowe, w celu

dofinansowania których są przekazywane te środki.

1

Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie

1)

obowiązku posiadania pozwolenia,

1a)

wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

2)

ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

2a.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego w związku z

powszechnym korzystaniem ze środowiska.

3

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228).

4.

Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji

właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 253 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 253 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

aglomeracji - rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych granicach administracyjnych;

2)

autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach

płatnych mają zastosowanie do tej drogi;

3)

eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji

lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności;

4)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności

człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi

a)

substancje,

b)

energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne;

5)

hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16 000 Hz;

6)

instalacji - rozumie się przez to

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których

tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję;

7)

istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania

instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego

oddziaływania na środowisko;

8)

kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności

roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub

tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia

i zachowanie walorów krajobrazowych;

8a)

lotnisku - rozumie się przez to także port lotniczy oraz lądowisko;

8b

krajowym celu redukcji narażenia - rozumie się przez to procentowe zmniejszenie krajowego

wskaźnika średniego narażenia dla roku odniesienia, w celu ograniczenia szkodliwego

wpływu danej substancji na zdrowie ludzi, który ma być osiągnięty w określonym terminie;

8c

krajowym wskaźniku średniego narażenia - rozumie się przez to średni poziom substancji

w powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego

w miastach o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach na terenie

całego kraju, wykorzystywany do określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia

oraz dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji;

9)

metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę

pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób

interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

oraz energii w środowisku;

10)

najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najbardziej efektywny oraz

zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, wykorzystywany

jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych, mających na celu eliminowanie

emisji lub, jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na

środowisko jako całość, z tym że pojęcie

a)

„technika” oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja

jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,

b)

„dostępne techniki” oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich

praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych

i technicznych oraz rachunku kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, a które

to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,

c)

„najlepsza technika” oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego

ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;

10a)

obszarze cichym w aglomeracji - rozumie się przez to obszar, na którym nie występują

przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu LDWN;

10b)

obszarze cichym poza aglomeracją - rozumie się przez to obszar, który nie jest narażony

na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z działalności

rekreacyjno-wypoczynkowej;

10c)

(uchylony);

10d

obszarze tła miejskiego - rozumie się przez to obszar miasta, w którym poziomy substancji

w powietrzu są reprezentatywne dla narażenia ludności zamieszkującej tereny miejskie

na działanie substancji;

11)

oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie

ludzi;

11a)

(uchylony);

12

odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 21 i 888);

13)

ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające

zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności

na

a)

racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie

z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b)

przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c)

przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;

14)

organie administracji - rozumie się przez to

a)

ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub

we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu

terytorialnego,

b)

inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania

zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony;

15)

organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji powołane do

wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości

określonej w tytule VII w dziale I;

16)

organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym

celem jest ochrona środowiska;

17

PCB - rozumie się przez to substancje, o których mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

18)

polach elektromagnetycznych - rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz;

19)

(uchylony);

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to

a)

przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm., a także osoby pro wadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych,

chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śród lądowego

oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej

specjalistycznej praktyki,

b)

jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

c)

osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska

w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;

21)

pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;

22)

(uchylony);

23)

poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub

eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu,

w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego

powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem;

24)

poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie;

25)

powierzchni ziemi - rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu, glebę oraz

znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania człowieka, z tym że pojęcie

„gleba” oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,

wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie;

26)

powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem

wnętrz budynków i miejsc pracy;

26a)

poziomie dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) - rozumie się przez to wartość poziomu

ciśnienia akustycznego, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną

zgodnie z Polską Normą;

27)

(uchylony);

28)

poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu

w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w od niesieniu do ustalonego

czasu i powierzchni, przy czym

a)

poziom dopuszczalny - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

terminie i który po tym terminie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny

jest standardem jakości powietrza,

b

poziom docelowy - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych;

poziom ten ustala się w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu

danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,

c)

poziom celu długoterminowego - jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie

ze stanem współczesnej wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko

jako całość jest mało prawdopodobny; poziom ten ma być osiągnięty w długim okresie

czasu, z wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za pomocą ekonomicznie uzasadnionych

działań technicznych i technologicznych;

28a

poziomie informowania - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu, powyżej

którego istnieje zagrożenie zdrowia ludzkiego wynikające z krótkotrwałego narażenia

na działanie zanieczyszczeń wrażliwych grup ludności, w przypadku którego niezbędna

jest natychmiastowa i właściwa informacja;

29)

pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie

do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1;

30)

produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację,

urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część;

31)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

31a

pułapie stężenia ekspozycji - rozumie się przez to poziom substancji w powietrzu wyznaczony

na podstawie wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia, w celu ograniczenia

szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi, który ma być osiągnięty w określonym

terminie; pułap stężenia ekspozycji jest standardem jakości powietrza;

32)

równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze

istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej

i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej;

32a)

ruchach masowych ziemi - rozumie się przez to powstające naturalnie lub na skutek

działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw

skał, zwietrzeliny i gleby;

32b)

równoważnym poziomie hałasu - rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego

ciągłego ustalonego dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej

A, która w określonym przedziale czasu odniesienia jest równa średniemu kwadratowi

ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o zmiennym poziomie w czasie; równoważny

poziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z Polską Normą;

32c)

ryzyku - rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w

określonym czasie lub w określonej sytuacji;

33)

standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;

34

standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji

lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym

czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze;

35)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

36)

substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny

lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka;

37)

substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo

mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne

lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować

zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być

surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii;

38)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b)

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. Nr 147, poz. 1033 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016),

c)

wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące

z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów,

lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych

oraz dróg i parkingów,

d

wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,

w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne

niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania odpadów, wykorzystane solanki,

wody lecznicze i termalne,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,

g)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate

albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana

jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych

tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

38a

ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego oraz użyteczności pub licznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu

lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące

z tych budynków;

38b

ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych

ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami

służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania

ścieków komunalnych;

38c

ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki, niebędące ściekami bytowymi

albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład

działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także

będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi

tego zakładu;

39)

środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych

w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody,

powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a

także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;

40)

terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt

budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony

w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 oraz z 2013 r. poz. 805 i 829);

41)

tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały

zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;

42)

urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki

transportu;

42a)

użytkowniku urządzenia - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

43)

wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub

energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności

w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach;

44)

władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a

jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne

i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako

władający;

45)

właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to

a)

komendanta powiatowego - w sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym ryzyku,

b)

komendanta wojewódzkiego - w sprawach dotyczących zakładów o dużym ryzyku;

46)

wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do

gleby;

46a

wskaźniku średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy

i aglomeracji - rozumie się przez to średni poziom substancji w powietrzu wyznaczony

na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego w miastach o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach, wykorzystywany do dotrzymania

pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia;

47)

wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie;

47a

wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej - rozumie się przez to wyłączną

strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014);

48)

zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego

prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;

49)

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać

walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami

korzystania ze środowiska;

49a

udziale zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych - rozumie się przez to tę

część emisji zanieczyszczeń, która nie jest spowodowana bezpośrednio lub pośrednio

działalnością człowieka, w tym zjawiska naturalne, takie jak wybuchy wulkanów, aktywność

sejsmiczna, aktywność geotermiczna, pożary lasów i nieużytków, gwałtowne wichury,

aerozole morskie, emisja wtórna lub przenoszenie w powietrzu cząstek pochodzenia naturalnego

z regionów suchych;

50)

zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w

którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych,

z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,

w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych

społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje

korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych

oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie

1)

wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

2)

innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu

ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm..

2.

Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być,

w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w szczególności

zakres i warunki tego korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3.

Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania

powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz

zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.

Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem

ochrony pozostałych elementów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany

do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2.

Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze

w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe

środki zapobiegawcze.

1.

Programy ochrony powietrza oraz plany działań krótkoterminowych, o których mowa odpowiednio

w art. 91 oraz art. 92 ustawy zmienianej w art. 1, przyjęte przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy stają się programami ochrony powietrza oraz planami działań

krótkoterminowych w rozumieniu odpowiednio art. 91 oraz art. 92 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i zostaną dostosowane do wymagań określonych

w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą w terminie

18 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Dla stref, o których mowa w art. 87 ustawy zmienianej w art. 1, w których przekraczane

są poziomy dopuszczalne oraz poziomy docelowe, dla których przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy nie opracowano programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych,

o których mowa odpowiednio w art. 91 oraz art. 92 ustawy zmienianej w art. 1, właściwe

organy opracują i przyjmą programy ochrony powietrza oraz plany działań krótkoterminowych

w rozumieniu odpowiednio art. 91 oraz art. 92 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą w terminie 18 miesięcy od dnia jej wejścia

w życie.

1.

Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.

2.

Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493, z późn. zm. stosuje się przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do zmian decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia

wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w art. 181

ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, lub pozwolenie zintegrowane, o którym mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, wydane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane.

1.

Sprawy wszczęte, na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 1-3, a niezakończone

przed dniem wejścia w życie ustawy, przejmują organy właściwe do ich rozpatrzenia

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej program

gospodarowania odpadami wydobywczymi lub wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie

obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, złożony przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wzywa wnoszącego do usunięcia braków

w terminie miesiąca z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie

wniosku bez rozpoznania.

3.

Organy właściwe na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach, o których mowa

w ust. 1, przekażą organom, które stały się właściwe w tych sprawach na podstawie

niniejszej ustawy akta spraw

1)

w toczących się postępowaniach administracyjnych - niezwłocznie po dniu wejścia w

życie ustawy;

2)

zakończonych - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Akta spraw, o których mowa w ust. 3, przekazuje się na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego

zawierającego wykaz przekazywanych spraw oraz wykaz przekazywanych dokumentów.

Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej,

leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać

zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 6, 8

i 9, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu

w danej strefie, o której mowa w art. 87 ustawy zmienianej w art. 1, za rok 2011 zgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 89 ust. 1-1b oraz w przepisach wydanych na podstawie

art. 90 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych dotyczących spraw, o których

mowa w art. 8 ust. 1, w których stroną są organy właściwe w tych sprawach na podstawie

dotychczasowych przepisów, stroną stają się organy właściwe w tych sprawach na podstawie

niniejszej ustawy.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 86 ust. 1 i 2, art. 87

ust. 3, art. 90 ust. 3, art. 91 ust. 10 i 11 oraz art. 94 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 86 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 3, art. 90 ust. 3, art. 91 ust. 10 oraz

art. 94 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy.

(uchylony).

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

(uchylony).

1.

W latach 2012-2021 maksymalny limit wydatków jednostek samorządu terytorialnego będący

skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2012 r. - 320 tys. zł;

2)

2013 r. - 1600 tys. zł;

3)

2014 r. - 1600 tys. zł;

4)

2015 r. - 1600 tys. zł;

5)

2016 r. - 1600 tys. zł;

6)

2017 r. - 1600 tys. zł;

7)

2018 r. - 1600 tys. zł;

8)

2019 r. - 1600 tys. zł;

9)

2020 r. - 1600 tys. zł;

10)

2021 r. - 1600 tys. zł.

2.

W latach 2012-2021 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej

będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2012 r. - 16 838 tys. zł;

2)

2013 r. - 12 067 tys. zł;

3)

2014 r. - 10 527 tys. zł;

4)

2015 r. - 10 467 tys. zł;

5)

2016 r. - 15 238 tys. zł;

6)

2017 r. - 10 527 tys. zł;

7)

2018 r. - 10 467 tys. zł;

8)

2019 r. - 10 467 tys. zł;

9)

2020 r. - 15 298 tys. zł;

10)

2021 r. - 10 467 tys. zł.

1.

Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania

metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.

2.

Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej,

jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod warunkiem

1)

że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania

są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają

substancje lub energie - w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

lub energii w środowisku;

2)

udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników - w przypadku pozostałych metodyk.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

18 i 28, art. 3 oraz art. 6, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2009 r.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy wojewodowie przekażą marszałkom województw

1)

rejestry, o których mowa w art. 162 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2)

informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska, o których mowa w art. 162 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 14 i 18, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2012 r.;

2)

art. 1 pkt 3 w zakresie art. 86b i art. 1 pkt 11 w zakresie art. 92b ust. 1, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do realizacji

ochrony środowiska.

1.

Polityka ekologiczna państwa, na podstawie aktualnego stanu środowiska, określa w

szczególności

1)

cele ekologiczne;

2)

priorytety ekologiczne;

2a)

poziomy celów długoterminowych;

3)

rodzaj i harmonogram działań proekologicznych;

4)

środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym mechanizmy prawno-ekonomiczne i środki

finansowe.

2.

Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane w niej

działania w perspektywie obejmują kolejne 4 lata.

1.

Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii marszałków województw,

opracowuje projekt polityki ekologicznej państwa.

3

Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm., w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie projektu polityki ekologicznej

państwa.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy likwiduje się

1)

powiatowe fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej „powiatowymi

funduszami”,

2)

gminne fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej „gminnymi funduszami”

- o których mowa w ustawie zmienianej w art. 1.

2.

Należności i zobowiązania powiatowych funduszy i gminnych funduszy, w tym nieściągnięte

należności i nieuregulowane zobowiązania, stają się odpowiednio należnościami i zobowiązaniami

budżetów powiatów albo budżetów gmin.

3.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych powiatowych funduszy i gminnych

funduszy stają się odpowiednio dochodami budżetów powiatów i budżetów gmin oraz podlegają

przekazaniu na rachunki odpowiednio budżetów powiatów i budżetów gmin.

4.

Środki pieniężne, o których mowa w ust. 3, oraz odzyskane należności pomniejszone

o zobowiązania, o których mowa w ust. 2, przeznacza się na finansowanie ochrony środowiska

i gospodarki wodnej, w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 2, 5, 8, 9, 15,

16, 18, 21-25, 29, 31, 32, 38-42 ustawy zmienianej w art. 1.

5.

Powiaty i gminy dostosują uchwały budżetowe na rok 2010 do przepisów niniejszej ustawy

w terminie 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

„1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień określonych w art. 33 ust.

4 i 4a, art. 36 ust. 14, art. 42 ust. 3, art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art.

1, art. 290 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w art.

33 ust. 4 i 4a, art. 36 ust. 14, art. 42 ust. 3, art. 55 ust. 3 i 3a ustawy, o której

mowa w art. 1, art. 290 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 10 lit. d-i, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki ekologicznej

państwa.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o którym mowa w ustawie zmienianej

w art. 1, zwany dalej „Narodowym Funduszem”, staje się państwową osobą prawną w rozumieniu

art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240), zwaną dalej „państwową osobą prawną”;

2)

wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o których mowa w ustawie

zmienianej w art. 1, zwane dalej „wojewódzkimi funduszami”, stają się samorządowymi

osobami prawnymi w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zwanymi dalej „samorządowymi osobami prawnymi”;

3)

mienie, w tym nieruchomości, należności i zobowiązania, w tym nieściągnięte należności

i nieuregulowane zobowiązania, Narodowego Funduszu stają się mieniem, należnościami

i zobowiązaniami państwowej osoby prawnej;

4)

mienie, w tym nieruchomości, należności i zobowiązania, w tym nieściągnięte należności

i nieuregulowane zobowiązania, wojewódzkich funduszy stają się mieniem, należnościami

i zobowiązaniami samorządowych osób prawnych;

5)

środki pieniężne Narodowego Funduszu stają się przychodami państwowej osoby prawnej;

6)

środki pieniężne wojewódzkich funduszy stają się przychodami samorządowych osób prawnych;

7)

poręczenia i gwarancje udzielone przez Narodowy Fundusz stają się poręczeniami i gwarancjami

państwowej osoby prawnej;

8)

wymagalne zobowiązania z tytułu poręczeń i gwarancji, o których mowa w pkt 7, są pokrywane

ze środków państwowej osoby prawnej;

9)

poręczenia i gwarancje udzielone przez wojewódzkie fundusze stają się poręczeniami

i gwarancjami samorządowych osób prawnych;

10)

wymagalne zobowiązania z tytułu poręczeń i gwarancji, o których mowa w pkt 9, są pokrywane

ze środków samorządowych osób prawnych;

11)

akcje, udziały i obligacje posiadane przez Narodowy Fundusz stają się własnością państwowej

osoby prawnej;

12)

akcje, udziały i obligacje posiadane przez wojewódzkie fundusze stają się własnością

samorządowych osób prawnych;

13)

umowy zawarte przez Narodowy Fundusz z beneficjentami pomocy zachowują moc do czasu

ich wygaśnięcia, z tym że wynikające z tych umów prawa i obowiązki Narodowego Funduszu

stają się prawami i obowiązkami państwowej osoby prawnej;

14)

umowy zawarte przez wojewódzkie fundusze z beneficjentami pomocy zachowują moc do

czasu ich wygaśnięcia, z tym że wynikające z tych umów prawa i obowiązki wojewódzkich

funduszy stają się prawami i obowiązkami samorządowych osób prawnych.

2.

Przekazanie mienia

1)

Narodowego Funduszu na rzecz państwowej osoby prawnej,

2)

wojewódzkich funduszy na rzecz samorządowych osób prawnych

- następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

3.

Środki pieniężne Narodowego Funduszu, o których mowa w ust. 1 pkt 5, oraz odzyskane

należności, pomniejszone o zobowiązania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przeznacza

się na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w zakresie określonym

w art. 400a ust. 1 oraz art. 410a ust. 1 i 4-6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

4.

Środki pieniężne wojewódzkich funduszy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, oraz odzyskane

należności, pomniejszone o zobowiązania, o których mowa w ust. 1 pkt 4, przeznacza

się na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w zakresie określonym

w art. 400a ust. 1 pkt 1-9 i 11-42 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

5.

Środki pieniężne zgromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych Narodowego Funduszu

przeznaczonych do gromadzenia przychodów wymienionych w art. 401 ust. 2, 4, 5, 7,

9, 11, 12a, 13, 13a, 13c i 13e oraz art. 401a ust. 1 ustawy, o której mowa w art.

1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w wysokości

przyjętej według stanu na dzień 31 grudnia 2009 r., stają się przychodami wymienionymi

w art. 401 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

i są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązań określonych w art. 401c ust.

1-9 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6.

Do akcji, udziałów i obligacji, o których mowa w ust. 1 pkt 11 i 12, nie stosuje się

przepisu art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę

o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1241).

1.

Maksymalny limit wydatków budżetowych będący skutkiem finansowym ustawy wynosi 5 455

026 zł, z tym że w

1)

2011 r. - 487 220 zł;

2)

2012 r. - 499 401 zł;

3)

2013 r. - 511 887 zł;

4)

2014 r. - 524 684 zł;

5)

2015 r. - 537 801 zł;

6)

2016 r. - 551 247 zł;

7)

2017 r. - 565 028 zł;

8)

2018 r. - 578 588 zł;

9)

2019 r. - 592 475 zł;

10)

2020 r. - 606 695 zł.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wprowadzi mechanizmy korygujące w przypadku

przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków, w zakresie redukcji kosztów przeznaczonych na promocję systemu.

3.

Organem właściwym do monitorowania limitu wydatków w zakresie funkcjonowania systemu

oraz wdrożenia mechanizmów korygujących jest minister właściwy do spraw środowiska.

1.

Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ekologicznej

państwa, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska,

uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 14.

2.

Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez

1)

ministra właściwego do spraw środowiska - w przypadku projektów wojewódzkich programów

ochrony środowiska;

2)

organ wykonawczy województwa - w przypadku projektów powiatowych programów ochrony

środowiska;

3)

organ wykonawczy powiatu - w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.

3.

(uchylony).

4

Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.

1.

Gminy i powiaty, których dochody w wysokości przekazanych im przychodów odpowiednio

gminnych funduszy i powiatowych funduszy z tytułu opłat i kar, o których mowa w art.

402 ust. 4-6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, z roku 2009 są większe niż 10-krotność średniej krajowej

przychodów gminnych funduszy i powiatowych funduszy z tytułu opłat i kar, o których

mowa w art. 402 ust. 4-6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z roku 2008 przypadających na jednego mieszkańca,

liczonej odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują nadwyżkę z tytułu tych dochodów

do właściwej samorządowej osoby prawnej.

2.

Gminy i powiaty przekazują nadwyżkę, o której mowa w ust. 1, na rachunek właściwej

samorządowej osoby prawnej, w terminie do dnia 15 sierpnia 2010 r.

3.

Gminy i powiaty, których dochody z tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust.

4-6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z roku 2010

będą większe niż 10-krotność średniej krajowej przychodów gminnych funduszy i powiatowych

funduszy z tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust. 4-6 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

z roku 2009 przypadających na jednego mieszkańca, liczonej odpowiednio dla gmin i

powiatów, przekazują nadwyżkę z tytułu tych dochodów do właściwej samorządowej osoby

prawnej.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” średnią krajową przychodów gminnych

funduszy i powiatowych funduszy z tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust.

4-6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, osiągniętą w roku 2009, w terminie do końca I półrocza 2010 r.

5.

Gminy i powiaty przekazują nadwyżkę, o której mowa w ust. 3, na rachunek właściwej

samorządowej osoby prawnej, w terminie do dnia 15 sierpnia 2011 r.

6.

Od kwot niewpłaconych w terminie nalicza się odsetki w wysokości ustalonej dla zaległości

podatkowych.

Przepisy art. 2 pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 402 ust. 13 i 16 tracą moc z dniem

1 stycznia 2011 r.

1.

Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa,

rada powiatu albo rada gminy.

2.

Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy sporządza co 2

lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu

lub radzie gminy.

1.

Prezes Zarządu i zastępcy Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu, prezesi zarządów i

zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy oraz członkowie Rady Nadzorczej Narodowego

Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy, powołani na podstawie dotychczasowych

przepisów, pełnią swoje funkcje do czasu powołania organów odpowiednio państwowej

osoby prawnej oraz organów samorządowych osób prawnych, na podstawie art. 400d ust.

6, art. 400f ust. 7, art. 400i ust. 2 i art. 400j ust. 2 ustawy zmienianej w art.

1.

2.

Z dniem powołania organów państwowej osoby prawnej oraz organów samorządowych osób

prawnych

1)

wygasają akty powołania Prezesa Zarządu i zastępców Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu

oraz prezesów zarządów i zastępców prezesów zarządów wojewódzkich funduszy;

2)

ulegają rozwiązaniu Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu oraz rady nadzorcze wojewódzkich

funduszy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 26 lit. a, pkt 38 lit. a tiret 1, art. 2 pkt 1 oraz art. 4 pkt 13, 14,

15 i 18, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

2)

art. 1 pkt 38 lit. a tiret 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

pracownicy Biura Narodowego Funduszu stają się pracownikami Biura państwowej osoby

prawnej;

2)

pracownicy biur wojewódzkich funduszy stają się pracownikami biur samorządowych osób

prawnych.

2.

W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Rada Nadzorcza Narodowego

Funduszu albo Rada Nadzorcza państwowej osoby prawnej ustali zasady wynagradzania

pracowników Biura państwowej osoby prawnej.

3.

W przypadku gdy na 30 dni przed upływem terminu określonego w ust. 2 zasady wynagradzania

nie zostaną uzgodnione z zakładową organizacją związkową, zasady te ustali samodzielnie

Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu albo Rada Nadzorcza państwowej osoby prawnej.

4.

Z zastrzeżeniem postanowień ust. 8, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie

zasad wynagradzania, o których mowa w ust. 2, pracownikom, o których mowa w ust. 1

pkt 1, zostaną zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy.

5.

W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy rady nadzorcze wojewódzkich

funduszy albo rady nadzorcze samorządowych osób prawnych ustalą zasady wynagradzania

pracowników biur samorządowych osób prawnych.

6.

W przypadku gdy na 30 dni przed upływem terminu określonego w ust. 5 zasady wynagradzania

nie zostaną uzgodnione z zakładową organizacją związkową, zasady te ustalą samodzielnie

rady nadzorcze wojewódzkich funduszy albo rady nadzorcze samorządowych osób prawnych.

7.

Z zastrzeżeniem postanowień ust. 8, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie

zasad wynagradzania, o których mowa w ust. 5, pracownikom, o których mowa w ust. 1

pkt 2, zostaną zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy.

8.

Wcześniejsze rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z pracownikami, o których

mowa w ust. 1, może nastąpić za wypowiedzeniem.

9.

W przypadku rozwiązania stosunków pracy w trybie ust. 8 albo w przypadku nieprzyjęcia

zaproponowanych warunków pracy i płacy pracownikom przysługuje odprawa pieniężna,

o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. Nr 90, poz. 844, z późn. zm.. W pozostałym zakresie przepisów ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie stosuje

się.

10.

Do pracowników, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 23

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 414 ust. 4a ustawy zmienianej w art.

1 zachowują moc do dnia 30 czerwca 2010 r.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 414 ust. 4, art. 415 ust. 10, art. 416

ust. 2 oraz art. 417 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 400d ust. 8, art. 400k ust.

7, art. 400o oraz art. 400q ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż

do dnia 31 grudnia 2010 r.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 405 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 400a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia

2013 r.

Przepis art. 400j ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie zakazu łączenia funkcji

członka zarządu wojewódzkiego funduszu z mandatem posła lub senatora, radnego gminy

lub powiatu stosuje się od kadencji następującej po kadencji, w trakcie której niniejsza

ustawa weszła w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

1)

pkt 8 i 37, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

Przepisy art. 402 ust. 1b i 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, tracą moc z dniem 1 stycznia 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 9 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9x ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3, art. 9y ust.

1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3 oraz art. 9z ust. 1-3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2013 r.;

3)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9z ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2013 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 7 w zakresie art. 400f ust. 10, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 1 pkt 12 lit. e, pkt 14, pkt 18 i pkt 20 lit. c, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

21 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Opłaty za korzystanie ze środowiska za 2012 r. są wnoszone na podstawie art. 285 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ustawy zmienianej w

art. 9, za drugie półrocze 2012 r. jest składany i przekazywany zgodnie z przepisami

dotychczasowymi.

1.

Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska

oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku.

3.

Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez

systematyczne informowanie organów administracji i społeczeństwa o

1)

jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych

przepisami i poziomów, o których mowa w art. 3 pkt 28 lit. b i c, oraz obszarach występowania

przekroczeń tych standardów i poziomów;

2)

występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach tych zmian,

w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem

elementów przyrodniczych.

1.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych,

informacje w zakresie

1)

jakości powietrza;

2

jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz wód przejściowych, a

także wód morza terytorialnego, wód wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej

Polskiej i wód przybrzeżnych, w tym dna i skały macierzystej znajdujących się na obszarze

tych wód;

3)

jakości gleby i ziemi;

4)

hałasu;

5)

promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych;

6)

stanu zasobów środowiska, w tym lasów;

7)

rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i

ziemi;

8)

wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2.

Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody

zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

2a

Badanie monitoringowe prowadzi się z równoczesnym wykorzystaniem i rejestracją danych

przestrzennych.

3.

W ramach państwowego monitoringu środowiska są gromadzone i sporządzane dane dotyczące

stanu środowiska, do których przekazywania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana na

mocy zobowiązań międzynarodowych.

1.

Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie

1)

pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do

wykonywania badań monitoringowych;

2)

danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach

badań statystycznych statystyki publicznej;

3)

informacji udostępnionych przez inne organy administracji;

4)

pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których

prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji;

5)

innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od

podmiotów niebędących organami administracji.

2.

Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji

Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji

do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą

i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłatnie udostępniają

informacje na potrzeby państwowego monitoringu środowiska.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają obowiązek

wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.

1a.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska udostępniają nieodpłatnie organom Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, gromadzone w ramach państwowego monitoringu środowiska, dane zawierające

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1.

2.

Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być wykorzystane na

potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania

organom, o których mowa w ust. 1.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa obowiązuje do dnia 31 grudnia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 18-21 i art. 24, które obowiązują do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

art. 12-15, art. 23 ust. 3-6, art. 26 i art. 27, które obowiązują do dnia 31 marca

2016 r.;

3)

art. 25, który obowiązuje do dnia 1 kwietnia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 15-22, art. 23 ust. 1 i 2, art. 24, art. 25, art. 35 ust. 2, art. 36, art. 37,

art. 39 pkt 1 i 4-7, art. 40 oraz art. 41 w zakresie wpływów z kar pieniężnych, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

art. 38 oraz art. 39 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2012 r.;

3)

art. 12, art. 14, art. 23 ust. 3-6, art. 26, art. 27, art. 35 ust. 1 oraz art. 41

w zakresie wpływów z opłat zastępczych, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Do opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o której mowa w art. 273 ust.

1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 56, należnej za okres do dnia 31 grudnia 2016 r.

stosuje się przepisy art. 285-288 ustawy zmienianej w art. 56, w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza za pierwsze półrocze 2017 r. wnosi

się w wysokości 50% sumy opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza należnych

za pierwsze i drugie półrocze 2016 r.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 56

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 286 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 56.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 56 pkt

7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.

1.

Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania

i aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju

województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności

1)

określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia

ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego

stanu;

2)

ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów

w zakresie ochrony środowiska.

3.

Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać

zachowanie jego walorów krajobrazowych.

1.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi

przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez

1)

ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach

eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami;

2)

uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb

eksploatacji tych złóż;

3)

zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym

uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów

transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;

4)

uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku

z prowadzeniem gospodarki rolnej;

5)

zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych;

5a)

uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

6)

uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony

przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne

cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania

terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi

przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.

3.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania

obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów

masowych ziemi.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,

stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych

i ich wzajemnych powiązań.

5.

Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub

planem i ich wzajemne powiązania.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

7.

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

1.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z

1)

ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu,

obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska

dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin;

2)

utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;

2a)

wyznaczenia obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;

3)

ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu

wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych.

2.

Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty

liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania

na środowisko, w tym

1)

ochronę walorów krajobrazowych;

2)

możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3.

W granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona

budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności

zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna

pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym

wystąpienia poważnych awarii.

3a.

Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w

miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności

produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń

dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

4.

Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane

w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności

publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu

państwowym.

5.

Osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego,

obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu

państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających

zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

6.

Istniejącym zakładom, o których mowa w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna odległość

nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych

zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni

ludzie.

1.

W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie

z terenu.

2.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy

administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji

właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.

1.

W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić

ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby,

zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych.

2.

Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie

elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku

z realizacją konkretnej inwestycji.

3.

Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania

mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą.

4.

Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,

o których mowa w ust. 1 i 3.

5

Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których była

przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem

których została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

1.

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o

których mowa w ust. 2.

2.

Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego,

zespołu obiektów lub instalacji są

1)

wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków

technicznych chroniących środowisko;

2)

zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji;

3)

uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska;

4)

dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa

standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji.

3.

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane

wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji,

ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

4.

Na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego

obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie

mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

o planowanym terminie

1)

oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub prze budowanego obiektu budowlanego, zespołu

obiektów lub instalacji;

2)

zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

1.

Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podstawach

programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących

do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa

do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.

Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową

i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące

swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną

środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności

badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.

Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących

model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju,

a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promowania produktów i

usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.

1.

Reklama i inny rodzaj promocji, zawierające informację o produkcie w zakresie określonym

w art. 167 ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania określone

na podstawie art. 167 ust. 4 pkt 3.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu

istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania w zakresie zamieszczania w reklamie i materiałach promocyjnych

informacji o produkcie, o której mowa w art. 167 ust. 1, w tym

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

wymagania co do czytelności informacji o produkcie.

Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o których mowa w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja

Handlowa.

Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie

środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub

usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj promocji są sprzeczne z art. 80.

1.

Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.

2.

Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne.

3.

Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża

ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

4.

Szczegółowe zasady

1)

ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin

zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy o ochronie przyrody;

2)

ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach;

3)

ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471, z późn. zm., ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody(Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, z późn. zm. ), ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1226), a także ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim(Dz. U. Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002 r. Nr 181, poz. 1514) ;

4)

ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2013 r. poz. 856);

5)

ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez

1)

określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie

działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;

2)

ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., z wyjątkiem

1)

art. 66, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 46-51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i

rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2.

Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów i są wyrażane

jako poziomy substancji lub energii.

1.

W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach

wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone

są programy. Programy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2.

W programie ustala się

1)

obszar objęty zakresem jego obowiązywania;

2)

naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia;

3)

podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości

środowiska;

4)

harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań;

5)

podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie;

6)

w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane

z ograniczaniem oddziaływania na środowisko, polegające na

a)

obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii

w środowisku,

b)

obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów

oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,

c)

ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej

jednak niż do 2 lat;

7)

obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu

program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu;

8)

sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3.

Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie

1)

oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie

danych państwowego monitoringu środowiska;

2)

analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym

lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem konieczności stosowania technologii,

o których mowa w art. 143, albo najlepszych dostępnych technik;

3)

analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich

optymalizacji;

4)

analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym

programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.

4.

Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do programu,

podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale I

Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności

przez

1)

utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów

lub co najmniej na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie

są one dotrzymane;

3)

zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych

albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu;

2)

poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu;

3)

poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu;

4)

alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe

przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi;

4a

poziomy informowania dla niektórych substancji w powietrzu;

4b

pułap stężenia ekspozycji;

5)

warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie;

6)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

7)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów;

8)

(uchylony).

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2

terminy osiągnięcia poziomów i pułapu, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 4b, dla niektórych

substancji w powietrzu;

3

zróżnicowane poziomy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 4a, ze względu na ochronę

zdrowia ludzi oraz ochronę roślin;

4)

marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jako malejąca

wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych

latach.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6

Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu uchwały

sejmiku województwa w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91

ust. 1.

7.

Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na którym

poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się

do strefy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia

i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób obliczania wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji;

2)

sposób obliczania wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia;

3)

sposób oceny dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, oblicza

wartość wskaźnika średniego narażenia za rok poprzedni dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji dla każdego takiego miasta i aglomeracji oraz

wartość krajowego wskaźnika średniego narażenia.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informację o wartościach wskaźników, o których mowa w ust. 2.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do dnia 30 września

każdego roku, wykaz miast o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji,

w których

1)

wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracji przekracza wartość pułapu stężenia ekspozycji;

2)

wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracji nie przekracza wartości pułapu stężenia ekspozycji.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, krajowy cel

redukcji narażenia, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania

oceny jakości powietrza oraz uwzględnienia w tych ocenach udziału zanieczyszczeń pochodzących

ze źródeł naturalnych lub solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym, może określić,

w drodze rozporządzenia, sposób określania udziału zanieczyszczeń pochodzących z tych

źródeł w stężeniach zanieczyszczeń w powietrzu.

1.

Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2

Strefę stanowi

1)

aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

2)

miasto o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

3)

pozostały obszar województwa, niewchodzący w skład miast o liczbie mieszkańców większej

niż 100 tysięcy oraz aglomeracji.

3

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje, których poziom

w powietrzu podlega ocenie, określi, w drodze rozporządzenia, strefy, o których mowa

w ust. 2, z uwzględnieniem ich nazw i kodów.

1.

Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu

środowiska.

2.

Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych

strefach wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje przynajmniej co 5 lat, z

zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji,

wyodrębniając strefy, w których

1)

przekroczone są poziomy dopuszczalne;

1a)

przekroczone są poziomy docelowe;

1b)

przekroczone są poziomy celów długo terminowych;

2)

poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

2a)

poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

3)

poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego

progu oszacowania;

4)

poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3.

Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego albo docelowego

poziomu substancji w powietrzu.

4.

Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem

5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej

do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

1

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku,

dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w danej strefie za rok poprzedni oraz

odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom odpowiednio

1)

przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji;

2)

mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym powiększonym o

margines tolerancji;

3)

nie przekracza poziomu dopuszczalnego;

4)

przekracza poziom docelowy;

5)

nie przekracza poziomu docelowego;

6)

przekracza poziom celu długoterminowego;

7)

nie przekracza poziomu celu długoterminowego.

1a

Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska niezwłocznie przekazuje zarządowi województwa.

1b

W przypadku udokumentowania wpływu zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych

lub solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym na poziom substancji w powietrzu,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, kierując się stopniem wpływu zanieczyszczeń

pochodzących z tych źródeł na przekroczenia poziomów dopuszczalnych, uwzględnić w

ocenie poziomów substancji w powietrzu wpływ tych zanieczyszczeń.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu

na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

2.

(uchylony).

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza

w strefach, określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

2)

górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

2)

kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

3)

minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

4)

(uchylony);

5)

przypadki, gdy ocena jakości powietrza

a)

powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

b)

może być dokonywana

-

przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

-

metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

6)

metodyki referencyjne;

7

wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu dokumentacji

dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;

8

kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie

ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

2)

sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania;

3

zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia

analiz składu chemicznego pyłu.

6.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska

1)

sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu

oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości

powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza

sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

2)

koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza

poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale

laboratoriów wzorcujących;

3)

koordynuje na terenie kraju udział w pro gramach zapewnienia jakości organizowanych

przez Komisję Europejską.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy, o której mowa w art. 80,

w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy, są uwzględniane przy

ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 8 ustawy, o której mowa

w art. 80, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, zarząd województwa, w terminie 15

miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania

właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w

sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych

substancji w powietrzu oraz pułapu stężenia ekspozycji.

2

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza,

o którym mowa w ust. 1.

2a

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

3

Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów

substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, określa,

w drodze uchwały, program ochrony powietrza.

3a

Dla stref, w których przekraczane są poziomy dopuszczalne substancji, zarząd województwa

opracowuje projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza lub jego aktualizacji,

którego integralną część stanowi plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w art.

92.

4

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, zarząd województwa określa przyczyny

przekroczenia poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu i informuje ministra

właściwego do spraw środowiska o działaniach podejmowanych w celu zmniejszenia emisji

substancji powodujących te przekroczenia.

5

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4, zarząd województwa, w terminie 15

miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania

właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w

sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów docelowych

substancji w powietrzu. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza,

o którym mowa w ust. 5.

6a

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 6, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

7.

Dla stref, w których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy

więcej niż jednej substancji w powietrzu, można sporządzić wspólny pro gram ochrony

powietrza dotyczący tych substancji.

8

Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub docelowych poziomów substancji

w powietrzu w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4, występują na

terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwe zarządy województw

współdziałają przy sporządzaniu programów ochrony powietrza, o których mowa w ust.

3 lub 5, w zakresie wymiany informacji o ewentualnych źródłach przekroczeń poziomów

substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach mających na celu ich ograniczenie.

9

Zarząd województwa, zgodnie z przepisami o udostępnianiu informacji o środowisku i

jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem

jest sporządzenie programu ochrony powietrza.

9a

Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza

powinien uwzględniać przeprowadzone przez zarząd województwa analizy udziału w przekroczeniach

poziomów substancji w powietrzu poszczególnych grup źródeł emisji tych substancji

i określać odpowiednie działania naprawcze w przypadku przekroczenia obowiązujących

poziomów dopuszczalnych lub poziomów docelowych substancji.

9b

Opracowany przez zarząd województwa projekt programu ochrony powietrza powinien uwzględniać

cele zawarte w innych dokumentach planistycznych i strategicznych, w tym w krajowym

programie ochrony powietrza, wojewódzkich programach ochrony środowiska, regionalnych

programach operacyjnych i koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju.

9c

W przypadku stref, dla których programy ochrony powietrza zostały uchwalone, a standardy

jakości powietrza są przekraczane, zarząd województwa jest obowiązany opracować projekt

aktualizacji programu w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie uchwały sejmiku województwa

w sprawie programu ochrony powietrza, określając w nim działania ochronne dla grup

ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w szczególności osoby starsze i

dzieci.

9d

Po określeniu krajowego celu redukcji narażenia, zarząd województwa jest obowiązany

opracować projekt aktualizacji programu ochrony powietrza, określając dodatkowe działania

mające na celu osiągnięcie krajowego celu redukcji narażenia.

9e

Przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza stosuje się odpowiednio

do jego aktualizacji.

10

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza oraz plany działań

krótkoterminowych, formę sporządzania i niezbędne części składowe programów ochrony

powietrza oraz planów działań krótkoterminowych, a także zakres zagadnień, które powinny

zostać określone i ocenione w tych programach i planach, biorąc pod uwagę cele tych

programów i planów oraz konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska.

11.

(uchylony).

W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 6, osiągnięcie poziomów celów długoterminowych jest jednym z celów wojewódzkich

programów ochrony środowiska, o których mowa w art. 17.

1.

W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 1, możliwe jest złożenie powiadomienia o zamiarze odroczenia do dnia 1 stycznia

2015 r. terminów osiągnięcia poziomów dopuszczalnych w przypadku dwutlenku azotu i

benzenu, pod warunkiem że uchwalony został program ochrony powietrza z uwzględnieniem

szczegółowych wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 91 ust.

10.

2.

Powiadomienie wraz z programem ochrony powietrza dla danej strefy zarząd województwa

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje powiadomienie Komisji Europejskiej

za pośrednictwem Stałego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej.

4.

Odroczenie, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe po wydaniu decyzji przez Komisję

Europejską.

1.

W przypadku gdy przekroczenie poziomów dopuszczalnych lub docelowych substancji w

powietrzu występuje na znacznym obszarze kraju, a środki podjęte przez organy samorządu

terytorialnego nie wpływają na ograniczenie emisji zanieczyszczeń do powietrza, minister

właściwy do spraw środowiska może opracować krajowy program ochrony powietrza, który

jest dokumentem o charakterze strategicznym wyznaczającym cele i kierunki działań,

jakie powinny zostać uwzględnione w programach ochrony powietrza.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w przypadku opracowania krajowego programu

ochrony powietrza, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat o adresie strony internetowej, na której zamieszczono ten program,

oraz o terminie, od którego ma być on stosowany.

W przypadku przekroczenia pułapu stężenia ekspozycji, osiągnięcie krajowego celu redukcji

narażenia powinno być jednym z celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, do

których, przy ich najbliższej aktualizacji, wprowadza się dodatkowe działania w obszarze

ochrony powietrza.

Do opłat, o których mowa w art. 25 ustawy, o której mowa w art. 96, należnych przed

dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1

W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego

lub docelowego substancji w powietrzu, zarząd województwa, w terminie 15 miesięcy

od dnia otrzymania informacji o tym ryzyku od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

opracowuje i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom

miast i starostom projekt uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych, w którym

ustala się działania mające na celu

1)

zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;

2)

ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

1a

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych,

o którym mowa w ust. 1.

1b

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 1a, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych.

1c

Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania informacji o ryzyku,

o której mowa w ust. 1, od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, określa, w

drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w ust. 1.

1d

W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego

lub docelowego substancji w powietrzu wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, o

którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1166), informuje właściwe organy o konieczności podjęcia działań określonych planem działań

krótkoterminowych.

2.

Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać

1)

listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania

wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza;

2)

sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych

silnikami spalinowymi;

3)

sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze środowiska oraz

zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń;

4)

określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3.

(uchylony).

1.

W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych

o margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium innego państwa, minister właściwy do spraw

środowiska, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, za pośrednictwem

zarządu województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko tych przekroczeń

lub przekroczenia, prowadzi konsultacje z właściwym organem tego państwa w celu analizy

możliwości wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka przekroczeń oraz skutków i czasu

trwania zaistniałych przekroczeń.

2.

W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o wystąpieniu ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych

o margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, konsultacje z

właściwym organem innego państwa prowadzi zarząd województwa właściwy dla obszaru,

co do którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.

3.

Zarząd województwa niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska

o wynikach konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

W przypadku konieczności podjęcia działań stwierdzonych po konsultacjach, o których

mowa w ust. 1 i 2, na wniosek innego państwa, minister właściwy do spraw środowiska

podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu województwa właściwego dla danego obszaru,

mając na celu przygotowanie i realizację wspólnych programów ochrony powietrza lub

planów działań krótkoterminowych, obejmujących strefy terytorium innego państwa.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska może podjąć współpracę z innymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wspólnych programów ochrony powietrza lub planów działań krótkoterminowych,

jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy w zakresie, o którym

mowa w ust. 6.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu

województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z innymi

państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie koordynacji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów ochrony powietrza lub

planów działań krótkoterminowych, w tym wymiany informacji o ewentualnych źródłach

przekroczeń poziomów substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach mających

na celu ograniczenie tych przekroczeń.

7.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko

przekroczeń, z organem właściwym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz

Komisją Europejską w zakresie oceny i zapewnienia pomiarów jakości powietrza.

8.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć współpracę z innymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie wymiany informacji o wykonywaniu

oceny i zapewnieniu pomiarów jakości powietrza, jeżeli uzna to za celowe ze względu

na wagę lub zawiłość sprawy.

1

Informacje o stanie jakości powietrza, w tym lokalizacji wszystkich stref na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w których dokonuje się oceny jakości powietrza i jego stanu,

udostępniane są na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

Na stronie udostępnia się również informacje o decyzjach odraczających, o których

mowa w art. 91b ust. 4, o obowiązujących programach ochrony powietrza oraz planach

działań krótkoterminowych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

informacje o decyzjach odraczających, o programach ochrony powietrza oraz planach

działań krótkoterminowych, o których mowa w ust. 1, w celu ich udostępnienia na stronie

internetowej.

1

Wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art. 92 ust.

2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia przekroczenia

poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu oraz o wystąpieniu

przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji.

2.

Powiadomienie powinno zawierać w szczególności

1)

datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie,

oraz przyczyny tego stanu;

2)

prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru,

którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;

3

wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w szczególności

osoby starsze i dzieci, oraz środki ostrożności, które mają być przez nie podjęte;

4)

informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

1)

wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2;

2)

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1;

3)

wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których

mowa w art. 89;

4)

informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w powietrzu,

o których mowa w art. 93.

1a.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie wyników i informacji, o których mowa

w ust. 1, dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w skali kraju.

1b

W przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu docelowego lub dopuszczalnego

substancji w powietrzu w danej strefie wojewódzki inspektor ochrony środowiska powiadamia

o tym właściwy zarząd województwa.

1c

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska powiadamia wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego,

o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, o przekroczeniu poziomów zobowiązujących do podjęcia działań określonych w planach

działań krótkoterminowych.

1d

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 października każdego roku,

udostępnia na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska roczne

raporty z oceny jakości powietrza w kraju za rok poprzedni.

1e

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 października każdego roku,

udostępnia na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska informację

o wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej

niż 100 tysięcy i aglomeracji oraz wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia

za rok poprzedni.

2

Zarząd województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów

substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o uchwaleniu przez sejmik województwa

programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91. Zarząd województwa przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o uchwaleniu przez sejmik województwa

planu działań krótkoterminowych.

2a

Zarząd województwa, co 3 lata, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

sprawozdanie z realizacji programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91, oraz

planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92, począwszy od dnia wejścia

w życie uchwały w sprawie określenia programu ochrony powietrza lub planu działań

krótkoterminowych do dnia zakończenia realizacji odpowiednio tego programu lub planu.

2b

Jeżeli realizacja programu ochrony powietrza lub planu działań krótkoterminowych jest

zaplanowana na okres krótszy niż 3 lata, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2a, zarząd

województwa przedkłada najpóźniej 6 miesięcy po zakończeniu realizacji tego programu

lub planu.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę konieczność gromadzenia danych

i informacji na potrzeby krajowe i zobowiązań międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1,

2 i 2a.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

terminy przekazywania informacji;

2)

forma przekazywanych informacji;

3)

układ przekazywanych informacji;

4)

wymagane techniki przekazywania informacji.

1

Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w

powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest

kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, marszałek województwa może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze

środowiska, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie substancji do powietrza,

obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów

przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na środowisko lub na zabytki określić dla terenu województwa bądź jego części rodzaje

lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także sposób realizacji i kontroli

tego obowiązku.

1.

Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawuje nadzór w

zakresie

1)

terminowego uchwalenia programów ochrony powietrza i planów działań krótkoterminowych,

o których mowa w art. 91 i art. 92;

2)

wykonywania zadań określonych w programach ochrony powietrza i planach działań krótkoterminowych

przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, starostę oraz inne podmioty.

2.

Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

stosuje się przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, z uwzględnieniem ust. 3-6.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska w wyniku przeprowadzonej kontroli może wydać

zalecenia pokontrolne.

4.

Kontrolowany organ może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do zaleceń pokontrolnych w

terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

5.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustosunkowuje się do zastrzeżeń kontrolowanego

organu w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

6.

Kontrolowany organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia ustosunkowania się wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska do jego zastrzeżeń, powiadamia go o realizacji zaleceń

pokontrolnych i zawartych w nich uwag i wniosków, mając na uwadze zmiany wynikające

z uwzględnionych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska zastrzeżeń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywanie ilości

wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez

1)

utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach;

2)

doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest

on osiągnięty.

2.

Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i energii w wodach

oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

1.

Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności

na

1)

zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie oddziaływania na

obszary ich zasilania;

2)

utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2.

Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych

ustawą - Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.

3.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie

potrzeb bytowych ludzi.

Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości

wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

1.

Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które

ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę

przedsięwzięcia.

2.

Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie

w okresie niezbędnym.

3.

Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia

działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna.

Ochrona powierzchni ziemi polega na

1)

zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności przez

a)

racjonalne gospodarowanie,

b)

zachowanie wartości przyrodniczych,

c)

zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,

d)

ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,

e)

utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej na poziomie wymaganych standardów,

f)

doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów, jeżeli nie

są one dotrzymane,

g)

zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem zabytków archeologicznych;

2)

zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom.

(uchylony).

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej

których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona.

4.

Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego

zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania

przestrzennego.

Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady pochodzące

z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, nie mogą przekraczać

standardów jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi standardy jakości gleby i ziemi, uwzględniając

naturalne stężenia substancji w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione

1)

grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji aktualnej lub planowanej;

2)

standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w glebie albo

ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność

i głębokość.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, uwzględniając naturalne stężenia substancji w środowisku, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac ziemnych, w tym

używanych do tego celu osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących

lub wód płynących;

2)

referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby lub ziemi;

3)

referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie i ziemi.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Oceny jakości gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Starosta prowadzi okresowe badania jakości gleby i ziemi.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów poboru próbek;

2)

wymagana częstotliwość pobierania próbek.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników badań.

6.

W przypadku stwierdzenia naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi wojewódzki

inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.

(uchylony).

1.

Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów,

na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa

1)

metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o których mowa w ust.

1, oraz sposób ustalania tych terenów, kierując się potrzebą ograniczenia występowania

szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;

2)

informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o którym mowa w ust. 1, a także sposób

prowadzenia oraz formę i układ tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących

informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenach, na których występują

te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i glebowe tych terenów,

a także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.

(uchylony).

Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska,

w szczególności poprzez

1)

utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2)

zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach hałasu, rozumie się

przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB),

w tym

1)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie

ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych,

o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem,

o których mowa w art. 119 ust. 1

a)

LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział

czasu od godz. 6

b)

LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 22

2)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania

ze środowiska w odniesieniu do jednej doby

a)

LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz.

6

b)

LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz.

2200 do godz. 6

1

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wartości wskaźnika hałasu, o którym mowa w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając potrzebę

prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania

wskaźników hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska oraz

obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji

(Dz. U. Nr 169, poz. 1386, z późn. zm..

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska może

określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt

2.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy opieki społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f)

na cele mieszkaniowo-usługowe;

2)

poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu;

3)

(uchylony);

4)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z uwzględnieniem

1)

zmienności działania źródeł hałasu w czasie;

2)

charakterystyki częstotliwościowej hałasu;

3)

zawartości impulsów akustycznych.

1.

Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny

o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich

należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2.

Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113

ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak

dla przeważającego rodzaju terenu.

3.

Jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania

znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane

ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na

stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach.

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy

do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują

na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów;

przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych,

pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów

podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności,

przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym

poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie

wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

2.

Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej

przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem

przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które

oddziałuje zakład.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie

poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności

1)

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

2)

zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim

wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148;

3)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu

hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

4)

formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt

2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska;

do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.

6.

5.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

6.

(uchylony).

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku

1)

uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2)

zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje

hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3)

zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

1.

Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania

jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych

wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich

warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia,

minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których

obowiązują ograniczenia lub zakazy;

2)

rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą

być charakteryzowane poprzez

a)

przeznaczenie jednostki,

b)

parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu;

3)

zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie roku, dni

tygodnia lub doby.

4.

Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne

do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

„2. Środki zgromadzone przed dniem 1 maja 2010 r. na rachunku bankowym, o którym mowa

w art. 30 ustawy zmienianej w art. 111, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej przeznacza na finansowanie działań w zakresie

1.

Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska na podstawie wyników pomiarów poziomów hałasu określonych wskaźnikami

hałasu LDWN i LN oraz z uwzględnieniem pozostałych danych, w szczególności demograficznych oraz dotyczących

sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu.

2.

Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla

1)

aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

2)

terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny,

dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.

4.

Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z uwzględnieniem

wymagań, o których mowa w art. 148 ust. 1 i art. 176 ust. 1.

5.

Na terenach niewymienionych w ust. 2 oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

1.

Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt

1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycznych,

o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.

4.

Część opisowa powinna zawierać w szczególności

1)

charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;

2)

identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu;

3)

uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4)

metody wykorzystane do dokonania oceny;

5)

zestawienie wyników badań;

6)

identyfikację terenów zagrożonych hałasem;

7)

liczbę ludności zagrożonej hałasem;

8)

analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;

9)

wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5.

Część graficzna powinna zawierać w szczególności

1)

mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł;

2)

mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie

dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego;

3)

mapę terenów zagrożonych hałasem;

4)

mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.

6

Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są przekroczone dopuszczalne

poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN lub LN, o których mowa w art. 113.

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, wskaźniki odzwierciedlające relacje

między narażeniem na hałas a efektem szkodliwym lub uciążliwym oddziaływania hałasu

na potrzeby sporządzania map akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny

stanu akustycznego środowiska, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi; przez

efekt szkodliwy hałasu rozumie się skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a przez efekt

uciążliwy hałasu - negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szkodliwych skutków

dla jego zdrowia.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby oceny stanu akustycznego

środowiska przy wykorzystaniu wskaźników odzwierciedlających relacje między narażeniem

na hałas a jego efektem szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony zdrowia

ludzi.

1.

Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących w skład państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego, stanowi podstawowe źródło danych wykorzystywanych

dla celów

1)

informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem;

2)

opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;

3)

tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układ i sposób prezentacji,

uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być wykorzystywane.

1.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w aglomeracji lub obszary

ciche poza aglomeracją, uwzględniając szczególne potrzeby ochrony przed hałasem tych

obszarów i podając wymagania zapewniające utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na

istniejącym poziomie.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z właściwym miejscowo

wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta w terminie 30 dni; niezajęcie przez organ

stanowiska w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do projektu uchwały.

Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu

w środowisku, z zastrzeżeniem art. 145 ust. 2 pkt 3.

1.

Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy

ochrony środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do

dopuszczalnego.

2.

Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada

powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, programy określa,

w drodze uchwały, sejmik województwa.

2a.

Organ, o którym mowa w ust. 2, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska przed hałasem.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzania programu;

2)

niezbędne części składowe programu;

3)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie;

4)

sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzystaniem

wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu

i liczbę mieszkańców na danym terenie.

4a.

Organ właściwy do tworzenia programu ochrony środowiska przed hałasem opracowuje łącznie

z programem jego streszczenie, sporządzane w języku niespecjalistycznym, zawierające

omówienie wszystkich ważnych aspektów działań przewidywanych w programie, w formie

prezentacji graficznych i zestawień danych tabelarycznych.

5.

Program dla terenu, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, powinien być określony

w terminie 1 roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany

do jej sporządzenia.

6.

Programy, o których mowa w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a

także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu

realizacji.

1.

Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu

mapy akustyczne, o których mowa w art. 118.

2.

Starosta przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program ochrony

środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez radę powiatu.

3

Marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program

ochrony środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez sejmik

województwa.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o

stanie akustycznym środowiska, na podstawie pomiarów, badań i analiz wykonywanych

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące rejestru, o którym mowa w ust. 1, w tym

1)

rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji,

2)

układ rejestru,

3)

formę rejestracji wyników pomiarów, badań i analiz

- kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o stanie akustycznym

środowiska.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska,

do dnia 31 marca każdego roku, informacje z rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok

poprzedni.

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu

środowiska poprzez

1)

utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej

na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy

nie są one dotrzymane.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 11 ust. 2 i 3, art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 48, art. 49, art. 77, art.

86, art. 87 i art. 99, które wchodzą w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 9 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 26 września 2009 r.;

3)

art. 17-26 i art. 79, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2009 r.;

4)

art. 30, art. 32-43, art. 53-56, art. 65, art. 69, art. 72, art. 80, art. 82-85, art.

89, art. 90, art. 100, art. 104-106, art. 111 pkt 1-13 i 15-20 oraz art. 114 pkt 2,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.;

5)

art. 111 pkt 14, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2010 r.;

6)

art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 26 września 2011 r.;

7)

art. 66-68, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych

w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla

a)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b)

miejsc dostępnych dla ludności;

2)

zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry

fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do

których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych;

3)

dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.

3.

Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną

przez wskazanie metod

1)

wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2;

2)

wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2.

1

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne,

które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi

o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi,

radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których

równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania

pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku

1)

bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;

2)

każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany

spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą

mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja

lub urządzenie.

2

Wyniki pomiarów, o których mowa w ust. 1, przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

1.

Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów pomiarowych;

2)

wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników pomiarów.

1

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr

zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych

poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących

1)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;

2)

miejsc dostępnych dla ludności.

2

Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc,

do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami

oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.

1.

Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu

środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia

i zagospodarowania kopaliny.

2.

Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany

przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni

ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację

terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

1.

Ochrona zwierząt oraz roślin polega na

1)

zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi

przyrodniczej;

2)

tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i

roślinność funkcji biologicznej w środowisku;

3)

zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby

niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin;

4)

zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez

1)

obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo;

2)

ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;

3)

ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin;

4)

odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko

występujących zwierząt oraz roślin;

5)

zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami;

6)

ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;

7)

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają

za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby

związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodniczej i zaspokajania

potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych ludzi;

8)

nadzorowanie wprowadzania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych.

1.

Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez

1)

sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej;

2)

oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak

miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie

na nich stosownych ograniczeń działalności szkoleniowej;

3)

stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne

usuwanie szkód;

4)

przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie

poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony zwierząt oraz roślin.

2.

Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach

szkoleniowych dla poligonów.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej

w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych

na poligonach.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione

1)

zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić

wymagania ochrony zwierząt oraz roślin;

2)

sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;

3)

uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które

należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.

5.

W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z

niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może

żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości

nieruchomości.

3.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi wieczystemu

nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.

4.

Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia

w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska

może nastąpić przez

1)

poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody;

2)

ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz ustanowienie

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych na podstawie przepisów ustawy - Prawo

wodne;

3)

wyznaczenie obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130

ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość

odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

1.

Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady i tryb określone

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm..

Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu

opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i

trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są

1)

właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu

terytorialnego;

2)

reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, właściwego

ministra albo wojewody;

3)

reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Skarb Państwa

- jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania

przez niego rozporządzenia.

1

Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań

technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy

jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków,

składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii

i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej

i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.

2

Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która

jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze

uchwały.

3.

Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych

w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.

3a.

Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają

granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne

dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.

3b.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy

organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym

konieczne jest utworzenie tego obszaru; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających

na budowie drogi krajowej.

4.

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje

się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz nie rozpoczyna się jego użytkowania,

gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z zastrzeżeniem ust. 5. Obowiązek

utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu

stwierdza się w pozwoleniu na budowę.

5

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie

drogi krajowej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 260 i 843) obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej

z uwględnieniem dokumentacji, o której mowa w ust. 5a. W decyzji o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej nakłada się obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej po

upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i jej przedstawienia w terminie

18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.

5a

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres i formę dokumentacji niezbędnej

do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia polegającego na

budowie drogi krajowej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, sposoby ograniczenia użytkowania terenu w obszarach ograniczonego użytkowania oraz

rodzaje rekompensaty dla właścicieli nieruchomości położonych w obszarach ograniczonego

użytkowania.

5b

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5a, minister właściwy do spraw transportu

uwzględnia przeznaczenie terenów położonych w obszarach ograniczonego użytkowania

oraz słuszny interes właścicieli nieruchomości położonych w tych obszarach.

6.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia

zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało

wydane przed dniem 1 października 2001 r., a których użytkowanie rozpoczęło się nie

później niż do dnia 30 czerwca 2003 r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych

technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w wyniku ustanowienia obszaru

ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania

lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne.

2.

Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność

spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego

użytkowania.

3.

W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących

budynków szkodą, o której mowa w art. 129 ust. 2, są także koszty poniesione w celu

wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, nawet w przypadku braku obowiązku

podjęcia działań w tym zakresie.

1.

Na obszarach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako

tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i

równocześnie użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.

2.

W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z zastrzeżeniem art. 136d ust. 3,

przekraczanie standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów substancji

w powietrzu i dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, w szczególności nie

narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

3.

Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,

technologicznych i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska

oraz wartości odniesienia, o których mowa w art. 222, poza terenem zakładu lub innego

obiektu.

1.

Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej zgody władającego

powierzchnią ziemi.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, wyłącza roszczenia o odszkodowanie lub o wykup nieruchomości,

o których mowa w art. 129 ust. 1-3, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania

z nieruchomości w zakresie wynikającym z utworzenia strefy przemysłowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w związku

1)

z wydaniem rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w

istotnym zakresie niezgodne z propozycjami, o których mowa w art. 136c ust. 2 pkt

5;

2)

ze zmianą rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej.

1.

Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach,

które mają być objęte strefą przemysłową.

2.

Wniosek o utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać

1)

uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że są

spełnione warunki, o których mowa w art. 136a ust. 3;

2)

uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że

nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, a w szczególności nie narusza wymagań norm

bezpieczeństwa i higieny pracy;

3)

projekt granic strefy przemysłowej i plan sytuacyjny obszaru tej strefy;

4)

przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w granicach proponowanej strefy przemysłowej

w zakresie, o którym mowa w art. 238 pkt 1-3, 6 i 7;

5)

propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

wydania rozporządzenia o ustanowieniu strefy przemysłowej w zakresie, o którym mowa

w art. 136d ust. 2 pkt 2

3.

Do wniosku dołącza się

1)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy

przemysłowej na objęcie ich nieruchomości strefą przemysłową;

3)

kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej granice działek

ewidencyjnych, budynki, sieć uzbrojenia terenu i ulice.

1.

Strefę przemysłową tworzy, w drodze uchwały, sejmik województwa.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z państwowym wojewódzkim

inspektorem sanitarnym oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

3.

Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej określa

1)

granice i obszar strefy przemysłowej;

2)

rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy przemysłowej

z uwagi na możliwość występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń

wartości odniesienia, o których mowa w art. 222.

4.

Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej może określać

1)

niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których mowa w art.

222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;

2)

warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, poza jej terenem oraz z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzi,

w szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania

do środowiska substancji lub energii.

1.

Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest,

z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym

instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

2.

(uchylony).

Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych,

linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań

ochrony środowiska, w szczególności przez

1)

odpowiednią organizację pracy;

2)

powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym

odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

3)

zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska,

z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe

w tym zakresie;

4)

podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających

z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowania

właściwych środków w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2.

Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych

kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń;

2)

wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie

a)

kwalifikacji zawodowych,

b)

przeszkolenia pracowników.

1.

Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów

emisyjnych.

2.

Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

1.

Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od normalnych

powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej

niż jest to konieczne.

2.

Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i

likwidacji instalacji lub urządzenia.

Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach

i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się

w szczególności

1)

stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;

2)

efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;

3)

zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw;

4)

stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających

odpadów;

5)

rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;

6)

wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane

w skali przemysłowej;

7)

(uchylony);

8)

postęp naukowo-techniczny.

1.

Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję

hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust.

3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego

prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania,

eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

poza tym obszarem.

3a.

Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia poza

granicami strefy przemysłowej.

3b.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przepis ust. 3 stosuje się jedynie w

odniesieniu do przekroczenia standardów ochrony środowiska powodowanego przez emisję

hałasu.

3c.

W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono

obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przewidywane oddziaływanie

na środowisko w zakresie emitowania hałasu do środowiska ocenia się z uwzględnieniem

istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania.

4.

Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także

dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w przepisach odrębnych,

nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy emisyjne z instalacji

w zakresie

1)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

2)

wytwarzania odpadów;

3)

emitowania hałasu.

2.

Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się

1)

w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako

a)

stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub

b)

masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

c)

stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu;

2)

w razie wytwarzania odpadów - jako stosunek jednostki objętości albo masy powstających

odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego

produktu;

3)

w razie powodowania hałasu - jako poziom mocy akustycznej instalacji.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

zróżnicowane wartości standardów

a)

w zależności od rodzaju działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej,

b)

w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji, terminu zakończenia jej

eksploatacji lub dalszego łącznego czasu jej eksploatacji;

2)

sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice odstępstw;

3)

warunki uznawania standardów za dotrzymane.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich

prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na

1)

stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających ograniczanie

ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

2)

podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych

i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko

eksploatowanych instalacji i urządzeń, może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie stosowania

1)

paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych właściwościach, cechach

lub parametrach;

2)

określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczenie emisji.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na termin oddania

instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w razie zakłóceń

w procesach technologicznych i operacjach technicznych dotyczących eksploatacji instalacji

lub urządzenia.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone

1)

rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji lub urządzenia;

2)

środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia;

3)

przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia powinien poinformować

o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, termin, w jakim informacja

ta powinna zostać złożona oraz jej wymaganą formę.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów

wielkości emisji i pomiarów ilości pobieranej wody.

2.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów

wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub

energii.

3.

Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być związany

z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

3a

Jeżeli wykonane przez prowadzącego instalację do termicznego przekształcania odpadów

pomiary wykażą, że zostały przekroczone dopuszczalne wielkości emisji do wód, ustanowione

w odrębnych przepisach, prowadzący instalację jest obowiązany w ciągu 24 godzin od

momentu stwierdzenia przekroczenia tych emisji powiadomić o tym organ ochrony środowiska

właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.

4.

Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja

wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości

emisji z tej instalacji.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu 14 dni od

zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy

do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.

6.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania

wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia

roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie

pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przez

1)

akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm. lub

2

certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. Nr 63, poz. 322 oraz z 2012 r. poz. 908)

- w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.

1a.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania

jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania

ze środowiska, do których wykonywania są obowiązani, we własnym laboratorium, pod

warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością.

1b.

Przepisów ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów

1)

ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik

urządzenia;

2)

wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w

rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm..

2.

Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości

emisji, powinien zapewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd

pomiarowy.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1

i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, o których mowa w art. 147 ust. 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji;

2)

przypadki, w których wymagane są okresowe pomiary emisji z instalacji albo urządzenia,

oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;

3)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

4)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów

w zależności odpowiednio od

1)

rodzaju instalacji albo urządzenia;

2)

nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia;

3)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5.

Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone

w przepisach odrębnych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i

użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu

na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przekazuje się właściwym organom

ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych

warunków korzystania ze środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na

a)

rodzaj instalacji lub urządzenia,

b)

nominalną wielkość emisji,

c)

parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;

2)

formy przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układy przekazywanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia

1)

inne niż wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, dane zbierane w

wyniku monitorowania procesów technologicznych w związku z wymaganiami pozwolenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów

technologicznych przez podmioty korzystające ze środowiska.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości

emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub

obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania

w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

3.

Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych,

organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres

i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego wydania

może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których mowa w art.

147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić dodatkowe wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony

środowiska.

1.

Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na

środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych

usług;

4)

czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);

5)

wielkość i rodzaj emisji;

6)

opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;

7)

informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi

przepisami;

8)

(uchylony).

2a.

(uchylony).

3

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia

przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4

Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny

można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni

od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

4a

Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów

emisyjnych lub standardów jakości środowiska;

2)

instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2

pkt 1 i 2.

5.

Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest

już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy

od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć organowi

właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o

1)

rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksploatacji instalacji;

2)

zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.

7.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dokonać w terminie 14 dni od dnia rezygnacji

z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany danych, o których

mowa w ust. 2 pkt 2-6.

7a

Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i 6, prowadzący instalację,

objętą obowiązkiem zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, przedkłada

także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

8.

Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi

na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące zakresu danych ujętych w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2,

oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając

znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji

na środowisko.

1.

Do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się,

z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje

1)

ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

2)

wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni

dyrektorzy ochrony środowiska.

2.

Na postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane przez

1)

ministra właściwego do spraw środowiska - nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy;

2)

wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów

morskich oraz starostów - nie przysługuje zażalenie.

2a.

Na postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane przez

1)

Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy;

2)

regionalnych dyrektorów ochrony środowiska - nie przysługuje zażalenie.

3.

Odwołania od decyzji wydanych przez wojewodów w sprawach, w których kompetencje zostały

przekazane na mocy niniejszej ustawy regionalnym dyrektorom ochrony środowiska, rozpatruje

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,

z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia,

uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których

eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3)

powodowanie hałasu;

4)

wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji

może być uzależniony od

1)

stosowanej techniki;

2)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

1.

Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony

środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,

o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska.

2

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 188 stosuje się odpowiednio.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych

terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i

imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych

i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji

i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.

Decyzje, o których mowa w art. 115a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 144, wydane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wywołują skutki prawne po upływie 6 miesięcy

od dnia, w którym stały się ostateczne.

1.

Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania

instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać

na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących

się w miejscach kultu religijnego.

1.

Krajowa Komisja do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko oraz wojewódzkie komisje

do spraw ocen oddziaływania na środowisko, utworzone na podstawie art. 394 ustawy

zmienianej w art. 144, stają się odpowiednio Krajową Komisją do spraw Ocen Oddziaływania

na Środowisko oraz regionalnymi komisjami do spraw ocen oddziaływania na środowisko

w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

2.

Członkowie komisji, o których mowa w ust. 1, powołani na podstawie dotychczasowych

przepisów, pełnią swoje funkcje do czasu ich odwołania na podstawie przepisów niniejszej

ustawy.

Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji

jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem

prowadzonej działalności.

1.

Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do

1)

opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do

środowiska;

2)

załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia

substancji do środowiska.

2.

Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie,

informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać sposób postępowania w celu

ograniczenia szkód.

1.

Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

samorządowe kolegia odwoławcze przekażą Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od

decyzji wydanych przez marszałków województw na podstawie ustawy zmienianej w art.

146;

2)

wojewodowie przekażą dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej akta spraw

w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji wydawanych przez

starostów realizujących zadania, o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 146 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

3)

marszałkowie województw przekażą dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń wodnoprawnych,

o których mowa w art. 140 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 146 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

4)

wojewodowie przekażą marszałkom województw akta spraw w toczących się postępowaniach

administracyjnych dotyczących decyzji, o których mowa w art. 186 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 146 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

5)

minister właściwy do spraw środowiska przekaże Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od

decyzji wydanych przez wojewodów na podstawie ustaw zmienianych w art. 144 i 152;

6)

minister właściwy do spraw środowiska przekaże regionalnym dyrektorom ochrony środowiska

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień

warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wydawanych

na podstawie ustawy zmienianej w art. 144;

7)

wojewodowie przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska

a)

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień

warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanych na podstawie ustawy zmienianej

w art. 144,

b)

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji wydawanych

przez wojewodów na podstawie ustawy zmienianej w art. 152 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą;

8)

marszałkowie województw przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw

w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków realizacji

przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na podstawie

ustawy zmienianej w art. 144;

9)

dyrektorzy urzędów morskich przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta

spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków

realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na

podstawie ustawy zmienianej w art. 144.

2.

Przekazanie akt spraw, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

3.

Protokół, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

wykaz spraw przekazywanych, wszczętych i niezakończonych;

2)

wykaz przekazywanych dokumentów.

1.

Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych,

wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska.

2.

Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w szczególności

1)

azbest;

2)

PCB.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne

- poza azbestem i PCB - substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

2)

nazwa substancji.

1.

Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane,

przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.

2.

Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.

3.

Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były

w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i urządzeniami, w których

są lub były wykorzystywane te substancje.

1.

Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają

sukcesywnej eliminacji.

2.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany

do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.

3.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien

okresowo przedkładać marszałkowi województwa informacje o rodzaju, ilości i miejscach

ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4-6.

4.

Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości

i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska

w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.

5.

Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa informacje

o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie

dla środowiska.

7.

Marszałek województwa prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

8.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w których substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.

9.

Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie

dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są lub były one wykorzystywane,

określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

1)

wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla

środowiska;

2)

wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące

1)

wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji;

2)

wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub

są wykorzystywane poszczególne substancje.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb

1)

wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu

substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w których

były lub są wykorzystywane substancje;

2)

sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,

oraz pomieszczeń, w których one się znajdują;

3)

przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji

oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane, a także zakres i

formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas przechowywania dokumentacji;

4)

terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji o

a)

rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b)

instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są wykorzystywane,

c)

czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub

są one wykorzystywane,

d)

czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;

5)

zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji, o których mowa w pkt 4, z uwzględnieniem

a)

formy przedkładanych informacji,

b)

układu przekazywanych informacji,

c)

wymaganych technik przedkładania informacji;

6)

przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania substancji,

oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników;

7)

przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje

lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje

lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w których

były lub są wykorzystywane te substancje.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub

urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio

1)

terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;

2)

wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania

marszałkowi województwa przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o

rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie

dla środowiska.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone

1)

terminy przedkładania informacji;

2)

forma przedkładanej informacji;

3)

układ przedkładanych informacji;

4)

wymagane techniki przedkładania informacji.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia przez marszałka województwa rejestru substancji, instalacji i urządzeń,

w których substancje te były lub są wykorzystywane.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone

1)

forma i układ rejestru;

2)

zawartość rejestru;

3)

warunki i okres przechowywania rejestru.

10

Przepisy rozporządzenia, o których mowa w ust. 8, nie naruszają przepisów rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń

i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji

Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady

(EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady

76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o

1)

substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez

to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska;

1a)

instalacjach - rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;

2)

instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to instalacje i urządzenia,

które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia.

Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi oraz wprowadzania do środowiska

genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne.

Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa

użytkownika, należy ograniczać

1)

zużycie substancji i energii;

2)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać

na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;

3)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających

a)

naprawę produktu,

b)

demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego

postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,

c)

użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych

po zużyciu produktu.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stroną zawartych wcześniej przez

1)

wojewodę,

2)

dyrektora zespołu parków krajobrazowych lub parku krajobrazowego

- porozumień i umów w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie

ustawy staje się właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska.

2.

Zezwolenia i inne decyzje wydane przez wojewodę oraz ministra właściwego do spraw

środowiska w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie ustawy

zachowują ważność do upływu określonych w nich terminów ważności, chyba że na podstawie

odrębnych przepisów wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.

1.

Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą

1)

zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;

2)

wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu;

3)

bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia

produktu.

2.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja, o której mowa w ust. 1, znajdowała

się także w miejscach sprzedaży produktu.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, uwzględniając cechy produktów oraz ich oddziaływanie w trakcie użytkowania

oraz po ich zużyciu, określi, w drodze rozporządzenia, produkty objęte obowiązkami,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w tym

zakresie.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o której mowa w ust. 1, w tym

a)

oznaczania produktu lub jego części,

b)

formy i treści informacji,

c)

sposobów prezentowania informacji w miejscach sprzedaży produktów;

3)

wymagania w zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i materiałów eksploatacyjnych

lub wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu, w celu zamieszczenia w informacji,

o której mowa w ust. 1.

5.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o którym mowa w art. 171a,

było udostępniane nieodpłatnie w miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w

sposób określony na podstawie art. 171a ust. 2 pkt 4.

6.

Przepisy ust. 2-5 dotyczące sprzedaży i sprzedawcy stosuje się także do finansującego

leasing w miejscach, w których oferuje się produkty do leasingu, oraz prezentującego

produkty na wystawach publicznych.

1.

W toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych w zakresie zadań i kompetencji

podlegających przekazaniu na podstawie ustawy, w których stroną jest wojewoda, marszałek

województwa lub dyrektor urzędu morskiego, stroną staje się odpowiednio właściwy regionalny

dyrektor ochrony środowiska albo Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

2.

Niezakończone postępowania administracyjne w zakresie zadań i kompetencji podlegających

przekazaniu na podstawie ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania

i kompetencje.

Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań

ochrony środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w celu spełnienia

obowiązków, o których mowa w art. 166.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów

lub których wykorzystywanie jest zabronione;

2)

dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;

3)

właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym

a)

standardy emisyjne z urządzeń,

b)

dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,

c)

zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d)

cechy i parametry produktu;

4)

terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty

lub grupy produktów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kierując

się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko,

produkty z tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać informację o ich negatywnym

oddziaływaniu na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

zamieszczania i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko

na produktach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom

możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

wielkość informacji;

2)

wzory informacji;

3)

grafika i kolory informacji.

Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o

których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169 i 170.

1.

W celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o których mowa w art. 167 ust. 1,

organy administracji corocznie opracowują i nieodpłatnie udostępniają zestawienia

dotyczące wybranych dostępnych na rynku produktów w zakresie określonym na podstawie

ust. 2.

2.

Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości

łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

produkty, o których informacje powinny być zawarte w zestawieniach;

2)

rodzaje informacji zawartych w zestawieniach;

3)

organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania i udostępniania

zestawień oraz szczegółowe sposoby realizacji tych obowiązków;

4)

szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w punktach sprzedaży

produktów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone w szczególności

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

forma, treść, sposób i termin wydawania zestawień oraz termin i sposób ich aktualizacji;

3)

terminy przekazywania informacji o produktach przez organy administracji będące w

ich posiadaniu.

4.

Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie ust. 2, są obowiązane

do ich nieodpłatnego przedkładania w terminach, o których mowa w ust. 3 pkt 3.

Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów art. 166 i 167 oraz przepisów

wydanych na podstawie art. 169 i 170, produkty

1)

zgodnie z prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;

2)

zgodnie z prawem wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach odrębnych.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24

ust. 3, art. 30 ust. 3, art. 51 ust. 8, art. 112b i art. 399 ustawy zmienianej w art.

144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 zachowują moc do

czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2,

art. 24 ust. 5, art. 28, art. 60 i art. 136 niniejszej ustawy, na podstawie art. 112b

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 149 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez

1)

stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń,

a w szczególności

a)

zabezpieczeń akustycznych,

b)

zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych do gleby lub

ziemi,

c)

środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg,

linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów;

2)

właściwą organizację ruchu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 listopada 2008 r., z wyjątkiem art. 121 i 123 ust.

1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Emisje polegające na

1)

wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3)

wytwarzaniu odpadów,

4)

powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów

jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska

utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem

ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

2.

W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach wskazujących na

możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w znacznych ilościach

zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany

do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.

3.

W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu,

zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do

przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych

w związku z eksploatacją tych obiektów.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu 14 dni od rozpoczęcia

eksploatacji przebudowanego obiektu.

4a.

Dla dróg krajowych obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić w ciągu roku

od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

5.

Do wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepis art.

147 ust. 6.

5a.

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

6.

Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów poziomów hałasu, o których mowa

w ust. 1, i innych niezbędnych danych, zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem

sporządza mapę akustyczną terenów położonych wokół tych obiektów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których

mowa w art. 175 ust. 1-3.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których są wymagane

a)

ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

b)

okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku;

2)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

3)

kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;

4)

sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia

pomiarów

1)

w zależności od

a)

kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,

b)

rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c)

parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;

2)

w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz

portu

a)

na terenach gęsto zaludnionych,

b)

na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie

przepisów szczególnych;

3)

dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią

tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej

obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników

pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji

zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów powinny być przekazywane

właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

oraz terminy i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia

systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy

obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usytuowanie;

2)

forma przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układ przedkładanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,

linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów, wykracza jących poza obowiązki, o których mowa w art.

175 ust. 1-3, lub obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1

1a.

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3.

Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania,

a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których

eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach,

sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować

przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie

kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map akustycznych, oraz

sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów,

o których mowa w art. 176 ust. 3.

2a.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, można zróżnicować terminy zaliczenia dróg,

linii kolejowych i lotnisk do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne

oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem sporządzania w pierwszej kolejności

map akustycznych dla obiektów o bardziej negatywnym oddziaływaniu akustycznym.

2b.

Mapę akustyczną sporządza się, wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzanych

na podstawie art. 175 oraz inne dane.

3.

Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych

powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3-5.

4.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie po wykonaniu

1

fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat - właściwemu marszałkowi województwa

i staroście;

2)

fragment mapy akustycznej obejmującej określone województwo - właściwemu wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

5.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz

pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zostały one zaliczone

do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach.

Eksploatacja instalacji powodująca

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

wytwarzanie odpadów,

4)

(uchylony),

5)

(uchylony),

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów

1)

o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub

2)

o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.

1.

Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia

1)

zintegrowanego;

2)

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

4)

na wytwarzanie odpadów;

5)

(uchylony);

6)

(uchylony).

1a

Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem

instalacje położone na obszarze swojej właściwości.

2.

Warunki i tryb wydawania, wygasania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo wodne, z

zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się

odpowiednio art. 187, 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 190, 191, 193 ust. 2 i art.

198.

4

Do pozwolenia zintegrowanego i pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie stosuje się art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

1.

Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2.

O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania

pozwolenia.

W rozumieniu przepisów niniejszego działu pro wadzącym instalację jest także podmiot

uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią

instalacji.

1.

Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189 i 191a, na wniosek prowadzącego instalację.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

informację o tytule prawnym do instalacji;

4)

informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę

techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji;

5)

ocenę stanu technicznego instalacji;

6)

informację o rodzaju prowadzonej działalności;

7)

opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;

8)

blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych

materiałów, surowców i paliw, istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;

9)

informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;

10)

wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i proponowanych - w

trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych,

w szczególności takich jak rozruch i wyłączenia;

11)

informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach odbiegających

od normalnych;

12)

informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;

13)

wyniki pomiarów wielkości emisji z instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było

wymagane;

14)

zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia dla instalacji;

15)

proponowane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu

zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie,

na który ma być wydane pozwolenie - również proponowany termin zakończenia tych działań;

16)

proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia

wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości

emisji;

17)

deklarowany termin i sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej

części, niestwarzający zagrożenia dla środowiska, jeżeli zakończenie eksploatacji

jest przewidywane w okresie, na który ma być wydane pozwolenie;

17a)

deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie

wymagań ochrony środowiska, oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;

17b)

deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w przypadku określonym w art.

191a;

18)

czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

2a.

Wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których

mowa w ust. 2 pkt 11-15.

2b

Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust.

1 pkt 4, zawiera dodatkowo

1)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o ile został

nadany;

2)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

4)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

5)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzajów magazynowanych odpadów.

3.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub

w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o spełnianiu wymogów,

o których mowa w art. 143.

4.

Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć

1)

dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną;

2)

(uchylony);

3)

streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

5

Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208 i art.

221.

1.

Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w

związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający

powierzchnią ziemi na tym obszarze.

2.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2a

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego

oraz decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji;

w tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

3.

Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację

stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli

1

nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204

ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181

ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania

odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

2)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;

3)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;

4)

wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa w art. 17,

91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;

5)

wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu

pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1,

a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia stała się ostateczna;

6)

eksploatacja instalacji położonej w granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie

ustaleń zawartych w rozporządzeniu o jej utworzeniu.

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie

roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

2.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,

gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.

3.

Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany

przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej lub

polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego pozwolenie.

4.

Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia

negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków

określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma

ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozwolenie.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej

w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych

szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań

naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać

ustanowione.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia

i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia

pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,

może określić, w drodze rozporządzenia, metody określania wysokości zabezpieczenia

roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska

działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.

1.

Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

2.

Pozwolenie określa

1)

rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;

2)

wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie

większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów

funkcjonowania;

3)

maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków

eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu

i wyłączenia instalacji, a także warunki wprowadzania do środowiska substancji lub

energii w takich przypadkach;

4)

jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska

a)

wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,

b)

dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania

czasu tej eksploatacji;

5)

źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

6)

termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym w art. 191a;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

(uchylony).

2a.

Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt

2 i 3.

2b

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo

1)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o ile został

nadany;

2)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

4)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

5)

opis sposobu dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów.

3.

Pozwolenie może określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska

1)

sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji;

2)

wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń;

3)

wymagane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie, na który

jest wydane pozwolenie - również termin realizacji tych działań;

4)

rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę

wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5;

5)

zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania

wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa

w art. 147 i 148 ust. 1;

6)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania

procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

7)

sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 5,

organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4.

Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile zostało

ono ustanowione.

5

Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211 i art. 224.

Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego uzyskaniem tytułu prawnego

do instalacji lub jej oznaczonej części.

1.

Zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o

przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji.

2.

Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię

prawidłowego wykonania tych obowiązków.

3.

Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.

4.

Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z

eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wynikające z pozwolenia

i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach.

5.

W razie podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 3, organ właściwy do wydania pozwolenia

może w tej decyzji orzec o obowiązku ustanowienia zabezpieczenia roszczeń lub zmienić

uprzednio określone warunki zabezpieczenia roszczeń; przepisy art. 187 stosuje się

odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3

1)

wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej

części;

2)

wygasają po upływie roku od daty ich wydania, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu

prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.

2.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy.

Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmującego realizację nowej instalacji.

Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków.

1.

Pozwolenie wygasa

1)

po upływie czasu, na jaki zostało wydane;

2)

jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem

art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bez przedmiotowe;

3)

na wniosek prowadzącego instalację;

4)

jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie

dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;

5)

jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez

dwa lata;

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4;

7

w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;

8

w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.

1a.

(uchylony).

1b.

W przypadku, o którym mowa w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadzący instalację

nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od określonego

w pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.

2.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego

z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie

zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed

tym terminem.

3.

Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,

jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4

Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację

uzyska nowe pozwolenie.

5

Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym

mowa w art. 190, albo nastąpiło połączenie, podział lub przekształcenie spółek handlowych

na podstawie przepisów tytułu IV Kodeksu spółek handlowych albo przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2013 r. poz. 216), albo na podstawie innych przepisów.

1.

Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja

nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych

przepisów ustawy lub ustawy o odpadach;

2)

przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję

na warunkach określonych w pozwoleniu;

3)

instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227-229;

4

nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń

w oznaczonym terminie.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli

1)

przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub

2)

korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

2.

Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3.

Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.

4.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa

przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy

od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

5.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

2.

6.

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.

1.

Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej

działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i termin wykonania

tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji

wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.

1.

Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący

instalację usunął negatywne skutki w środowisku powstałe w wyniku prowadzonej działalności

lub skutki takie nie wystąpiły, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek

prowadzącego instalację o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2.

W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie negatywnych skutków w

środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania

pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej

do usunięcia tych skutków.

Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna

się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub zainteresowanego jej nabyciem.

W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środowiska

przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o zwrocie zabezpieczenia

albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.

1.

Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze

względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne

zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji

mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych

albo środowiska jako całości.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni

rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji

na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz

pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.

2

W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów

wprowadzanych do powietrza z instalacji, niezależnie od tego, czy wymagane byłoby

dla niej, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza; przepisu art. 224 ust. 3 nie stosuje się w przypadku instalacji wymagających

pozwolenia zintegrowanego.

2a.

W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości emisji gazów lub

pyłów wprowadzanych do powietrza

1)

w sposób niezorganizowany z instalacji, do których nie stosuje się przepisów w sprawie

standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza;

2)

z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza;

3)

z wentylacji grawitacyjnej.

3.

(uchylony).

4.

W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania

z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby, zgodnie z tymi przepisami,

uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

5.

(uchylony).

6.

W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane

wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.

7.

W przypadku pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu

obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.

2.

Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, odrębnymi pozwoleniami

zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu.

3.

Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, pozwoleniem

zintegrowanym można objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegrowanego położone

na terenie tego samego zakładu, co instalacja wymagająca takiego pozwolenia, ustalając

dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach określonych

dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego

na pobór wód.

1.

Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego powinny spełniać wymagania ochrony

środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności, z zastrzeżeniem

art. 207 ust. 2, nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.

2.

Przez graniczne wielkości emisyjne rozumie się takie dodatkowe standardy emisyjne,

które nie mogą być przekraczane przez instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego.

Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszych dostępnych

technik nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych

technikach oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń

oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania

zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozporządzenia,

minimalne wymagania wynikające z najlepszych dostępnych technik, jakie muszą spełniać

instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym

1)

graniczne wielkości emisyjne;

2)

w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami

emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków,

wytwarzania odpadów oraz emitowania hałasu;

3)

progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych

oraz czas ich stosowania;

4)

wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności;

5)

inne niezbędne wymagania techniczne.

3.

Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą

do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emisyjne.

4.

Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie

1)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wytwarzania odpadów,

3)

emitowania hałasu

stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

5.

Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone odpowiednio

jako

1)

masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu;

2)

stężenie substancji w ściekach;

3)

masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie;

4)

temperatura ścieków.

Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

(uchylony).

1.

Najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia

się jednocześnie

1)

rachunek kosztów i korzyści;

2)

czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji;

3)

zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie

do minimum;

4)

podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających

do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska;

5)

termin oddania instalacji do eksploatacji;

6)

informacje na temat najlepszych dostępnych technik publikowane przez Komisję Europejską

zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 1996/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego

zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli

(Dz. Urz. WE L 257 z 10.10.1996, z późn. zm..

1a.

Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o których

mowa w art. 143, także w przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana

w sposób istotny.

2.

Odstępstwo od granicznych wielkości emisji jest dopuszczalne w zakresie progów tolerancji

ustalonych na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 3, pod warunkiem że

1)

będzie to z korzyścią dla środowiska jako całości;

2)

nie zostaną naruszone standardy emisyjne.

3.

Jeżeli graniczne wielkości emisyjne nie zostały określone na podstawie art. 206 ust.

2 pkt 1, dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę

przestrzegania obowiązujących standardów emisyjnych.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać wymagania określone

dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz, jeżeli

wody powierzchniowe lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji -

wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien także zawierać

1)

informacje, dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego, o

a)

oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,

b)

istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,

c)

proponowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego

poza zakładem na terenach sąsiednich oraz o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów,

o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu

dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami,

d)

proponowanej ilości, stanie i składzie ścieków, o ile ścieki nie będą wprowadzane

do wód lub do ziemi,

e)

proponowanej ilości wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa

w art. 202 ust. 6,

f)

proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii, jeżeli

nie dotyczy zakładów, o których mowa w art. 248 ust. 1,

g)

spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a;

2)

uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadkach, o których mowa w art.

207 ust. 2 i 3, wskazujące spełnienie określonych w tych przepisach wymagań;

3)

opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o ile takie warianty

istnieją;

4)

(uchylony).

2a.

W informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, proponowane poziomy hałasu poza

zakładem powinny być wyrażone wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2b.

Jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik wiąże się z realizacją działań

w okresie, na który ma być wydane pozwolenie, informacja, o której mowa w art. 184

ust. 2 pkt 15, zawiera

1)

wskazanie i opis proponowanych działań;

2)

harmonogram realizacji działań w okresie obowiązywania pozwolenia; w przypadku planowanej

realizacji określonego działania w okresie dłuższym niż rok jest wymagane wskazanie

etapów tego działania w okresach nie dłuższych niż roczne oraz terminów realizacji

tych etapów;

3)

przewidywane koszty realizacji poszczególnych działań;

4)

plan finansowania poszczególnych działań;

5)

wskazanie uwarunkowań technicznych i ekonomicznych uzasadniających proponowany harmonogram

realizacji działań.

2c.

(uchylony).

3.

Wniosek przedkłada się w dwu egzemplarzach.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;

2)

zapis wniosku w wersji elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;

3

kopię wniosku o wydanie decyzji albo decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, o której

mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, jeżeli została wydana.

5.

(uchylony).

6.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, jeżeli prowadzący instalację ubiega

się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów

hałasu poza terenem zakładu, wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać dodatkowo

informacje, że konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, oraz określenie

granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych

dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; w tym przypadku nie

jest wymagane sporządzenie przeglądu ekologicznego, chyba że obowiązek jego sporządzenia

wynika z art. 426 ust. 4 pkt 2.

7.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, powinna być załączona także poświadczona przez

właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na

którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia niezwłocznie ministrowi właściwemu

do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, zapis wniosku

o wydanie pozwolenia zintegrowanego w wersji elektronicznej na informatycznych nośnikach

danych.

2.

Jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej

zmianie, wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku;

przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie

opłaty rejestracyjnej.

2.

(uchylony).

3.

Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 3000 euro.

3a.

Opłatę rejestracyjną wnosi się również w przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego

w związku z dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej tym pozwoleniem. Opłata

ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby wymagana w przypadku wniosku o wydanie

pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia

ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w instalacjach oraz koniecznością

zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206

i 212.

1.

Pozwolenie zintegrowane powinno spełniać wymagania określone dla pozwoleń, o których

mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.

2.

Pozwolenie zintegrowane powinno także określać, w od niesieniu do instalacji wymagającej

pozwolenia zintegrowanego

1)

rodzaj prowadzonej działalności;

2)

sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;

3)

sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;

3a)

wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi

wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

3b)

ilość, stan i skład ścieków, o ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi;

3c)

ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa w art. 202

ust. 6;

4)

sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania

o wystąpieniu awarii, jeżeli nie dotyczy to zakładów, o których mowa w art. 248 ust.

1;

5)

sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby

usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji,

gdy są one przewidywane;

6)

sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii.

2a.

Jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik wiąże się z realizacją działań

w okresie, na jaki ma być wydane pozwolenie, określając w pozwoleniu warunki, o których

mowa w art. 188 ust. 3 pkt 3, ustala się harmonogram realizacji działań w okresie

obowiązywania pozwolenia; w przypadku konieczności realizacji określonego działania

w okresie dłuższym niż rok w pozwoleniu określa się etapy tego działania w okresach

nie dłuższych niż roczne oraz terminy realizacji tych etapów.

3.

W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania dla instalacji, jeśli

jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.

3a.

(uchylony).

3b.

Organ właściwy do wydania pozwolenia, na wniosek prowadzącego istniejącą instalację

wymagającą pozwolenia zintegrowanego, może nie uwzględnić, przy ustalaniu warunków

pozwolenia, wymogów wynikających z najlepszej dostępnej techniki, których wprowadzenie

wymagałoby zmian technicznych instalacji, pod warunkiem że

1)

eksploatacja instalacji nie narusza wymogów określonych w art. 141 i 144 oraz

2)

instalacja zostanie wyłączona z eksploatacji nie później niż do dnia 30 października

2007 r.

3c.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza

się konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

3d.

Pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w ust. 3c, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia

w życie uchwały rady powiatu albo rozporządzenia wojewody o utworzeniu obszaru ograniczonego

użytkowania.

4.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie ministrowi właściwemu

do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, kopię wydanego

pozwolenia zintegrowanego oraz zapis pozwolenia w wersji elektronicznej na informatycznych

nośnikach danych.

1

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia

zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1,

może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub udostępnienie innych niż

wskazane w ust. 1 dokumentów związanych z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie

to przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do marszałka

województwa.

3.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez starostę pozwoleń

zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego

treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie

wydania pozwolenia zintegrowanego.

4.

W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi właściwemu

do spraw środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu

przed sądem administracyjnym.

5.

Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań

w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń zintegrowanych.

1.

Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust. 1 i 2, minister

właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu

na posiadane kompetencje, doświadczenie i wyposażenie będzie gwarantowała należyte

ich wykonywanie.

2.

Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie przepisów o zamówieniach

publicznych, na okres od 5 do 8 lat.

3.

Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagania, o których

mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez wybrany podmiot bezpieczeństwa

powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

4.

Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu

jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” nie później niż na 60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie

umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.

5.

W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i adres siedziby

osoby prawnej, z którą zawarto umowę;

2)

datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo datę zakończenia

ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie umowy.

6.

W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy

do wydania pozwolenia zintegrowanego przedstawia kopię wniosku o wydanie pozwolenia

oraz kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.

7.

W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o którym mowa

w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych

oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

8.

Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Przed dokonaniem zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegających

na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji, prowadzący instalację jest obowiązany

poinformować o planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może uznać, że planowane zmiany w instalacji wymagają

zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego i zobowiązać prowadzącego

instalację, w terminie 30 dni od otrzymania informacji, do złożenia wniosku o zmianę

pozwolenia.

1.

Przed dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym prowadzący

instalację jest obowiązany poinformować organ właściwy do wydania pozwolenia o planowanych

zmianach i złożyć wniosek o zmianę wydanego pozwolenia zintegrowanego.

2.

Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego powinien zawierać dane, o których mowa

w art. 184 i 208, a decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego powinna określać wymagania,

o których mowa w art. 188 i 211, mające związek z planowanymi zmianami.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego

pozwolenia zintegrowanego.

2.

Wydane pozwolenie zintegrowane analizowane jest również, jeżeli nastąpiła zmiana w

najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji

bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji

instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.

W przypadku gdy analizy dokonane w oparciu o art. 216 wykazały konieczność zmiany

treści pozwolenia zintegrowanego, którego termin ważności upłynie później niż rok

po zakończeniu analiz, stosuje się odpowiednio przepisy art. 195.

Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego lub decyzji

o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji.

W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko

na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku nowej lub

istotnie zmienianej instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje

się odpowiednio prze pisy działu VI ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, z tym że przez dokumentację, o której mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie

się część wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi państwu, na

którego terytorium może oddziaływać instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia,

ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

1.

Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia,

uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje

i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza.

3.

Jeżeli w związku z wejściem w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza

1)

nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

wygasa z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia;

2)

będzie wymagać pozwolenia, a dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to obowiązek

posiadania pozwolenia powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tego

rozporządzenia.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz

informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien także zawierać

1)

czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w

ciągu roku;

2)

określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów przypadających

na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;

3)

opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów poddanych ochronie na podstawie

przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym(Dz. U. Nr 23, poz. 150, z późn. zm. );

4)

określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;

5)

aktualny stan jakości powietrza;

6)

określenie warunków meteorologicznych;

7)

wyniki obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem metodyk modelowania, o których

mowa w art. 12, wraz z graficznym przedstawieniem tych wyników;

8)

(uchylony).

1a.

(uchylony).

2.

Informacje, o których mowa

1)

w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w zakresie

gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w kg/h i w Mg/rok, a w przypadku

instalacji, dla której są ustalone standardy emisyjne, także w jednostkach, w jakich

wyrażone są te standardy;

2)

w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości

emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres,

metodykę i sposób wykonywania tych pomiarów.

1.

W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu

ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie

niepowodującym przekroczeń

a)

wartości odniesienia substancji w powietrzu,

b)

wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji

w powietrzu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie;

2)

oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

3)

okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia;

4)

zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla

a)

terenu kraju z wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej,

b)

(uchylona),

c)

obszarów ochrony uzdrowiskowej;

5)

referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mogą zostać ustalone

1)

czas obowiązywania wartości odniesienia;

2)

warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych

w powietrzu i metody oceny zapachowej jakości powietrza.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, zostaną ustalone, zróżnicowane w zależności

od przeznaczenia lub sposobu zagospodarowania terenu

1)

wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu;

2)

dopuszczalne częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w

powietrzu;

3)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów substancji zapachowych w powietrzu.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, mogą zostać ustalone

1)

czas obowiązywania wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu;

2)

zależność wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu lub dopuszczalnych

częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu od

jakości zapachu;

3)

rodzaje instalacji, dla których ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania

do powietrza ustala się, uwzględniając wartości odniesienia substancji zapachowych

w powietrzu.

(uchylony).

1.

Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o których

mowa w art. 188, powinno określać

1)

charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

2)

usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych

do powietrza.

2.

Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się

rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone

1)

w mg/m

2)

w Mg/rok - dla całej instalacji.

3.

W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które

wprowadzone do powietrza ze wszystkich wymagających pozwolenia instalacji położonych

na terenie jednego zakładu nie powodują przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów

substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny; w

takim przypadku w pozwoleniu wskazuje się rodzaje gazów i pyłów, których wielkości

emisji nie określono.

3a.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji albo procesu technologicznego lub operacji

technicznej prowadzonych w instalacji, do których stosuje się przepisy w sprawie standardów

emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza.

4.

Jeżeli dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej, prowadzonych

w instalacji, są ustalone standardy emisyjne, to w pozwoleniu na wprowadzanie gazów

lub pyłów do powietrza nie określa się dla tej instalacji, procesu lub operacji innych

rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardami; w pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie

od określania warunków emisji dla pozostałych gazów lub pyłów.

1.

Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wydanie pozwolenia

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza dla nowo budowanej instalacji lub zmienianej

w sposób istotny jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości

wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów powodujących naruszenia tych standardów,

wprowadzanych z innych instalacji usytuowanych na tym obszarze.

2.

łączna redukcja ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji

powinna być o co najmniej 30% większa niż ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania

do powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub instalacji zmienionej w sposób istotny.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, gdy nie spowoduje to zwiększenia

zagrożenia zdrowia ludzi.

1.

Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1, wymaga przeprowadzenia

postępowania kompensacyjnego, o którym mowa w art. 227-229.

2.

Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach

2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszego rozdziału.

W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili

zgodę na ograniczenie ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów.

Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć

1)

wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

zgodę uczestników postępowania na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości wprowadzanych

do powietrza gazów lub pyłów.

1.

Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej

lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym

decyzje, o których mowa w ust. 2, staną się ostateczne.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenia

na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji objętych postępowaniem

kompensacyjnym w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.

3.

Z chwilą gdy decyzje, o których mowa w ust. 2, stały się ostateczne, organ właściwy

do wydania pozwolenia niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę.

4.

Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie

się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia

stwierdza jej wygaśnięcie.

„3. Pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych,

zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.

4. Wytwórca odpadów, który w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 3, dokonał zmiany klasyfikacji

odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, jest obowiązany dostosować pozwolenie

na wytwarzanie do przepisów niniejszej ustawy w terminie dwóch lat od dnia jej wejścia

w życie.

1.

Tworzy się Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, zwany dalej „Krajowym

Rejestrem”, będący elementem Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń,

o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia

2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń

i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE

(Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1), zwanym dalej „rozprządzeniem 166/2006”.

2.

Krajowy Rejestr jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

1

Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych

w załączniku nr I do rozporządzenia 166/2006, w terminie do dnia 31 marca roku następującego

po danym roku sprawozdawczym, przekazuje do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu obowiązujących wartości progowych dla

uwolnień i transferów zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w rozporządzeniu

166/2006.

1a

W przypadku zlecania przez prowadzącego instalację, o którym mowa w ust. 1, usług

związanych z eksploatacją instalacji innemu podmiotowi, w tym w zakresie świadczenia

usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu instalacji, czyszczenia zbiorników lub

urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, usługobiorca przekazuje prowadzącemu

instalację niezbędne informacje potrzebne do sporządzenia sprawozdania, o którym mowa

w ust. 1.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ocenia jakość dostarczonych przez prowadzących

instalacje danych, w szczególności pod względem ich kompletności, spójności i wiarygodności.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska dane niezbędne do tworzenia Krajowego Rejestru, w terminie do dnia 30 września

roku następującego po danym roku sprawozdawczym.

4.

(uchylony).

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia kompletności

i przejrzystości informacji, określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza sprawozdania,

o którym mowa w ust. 1, oraz formę przedkładania i wymagane techniki przedkładania

tego sprawozdania.

1

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie,

według wzoru określonego w załączniku nr III do rozporządzenia 166/2006, w terminie

15 miesięcy po upływie danego roku sprawozdawczego.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 3 lata przekazuje Komisji Europejskiej raport,

o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 166/2006.

1.

W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 236b ust. 1, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w drodze decyzji,

karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

2.

W przypadku niezapewnienia przez prowadzącego instalację jakości przekazywanych danych

pod względem ich kompletności, spójności lub wiarygodności wojewódzki inspektor ochrony

środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w drodze decyzji, karę pieniężną w

wysokości 5000 zł.

3

Karę pieniężną wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa

w ust. 1 i 2, stała się ostateczna.

4

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania

instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać

prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia

przeglądu ekologicznego.

Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące

zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, powinien zawierać

1)

opis obejmujący

a)

rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym,

b)

powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,

c)

rodzaj technologii,

d)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty

mieszkalne i użyteczności publicznej,

e)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki

chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

f)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty

i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym;

2)

określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej;

3)

opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko;

4)

porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których

mowa w art. 143;

5)

wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania,

określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań

technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;

6)

zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie;

7)

nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.

W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania może

1)

ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego;

2)

wskazać metody badań i studiów.

Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania instalacji,

która nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego określa,

które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd.

1.

Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu

korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt

2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

lub portu, obowiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na zarządzających tymi obiektami.

Jeżeli dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania,

do przeglądu ekologicznego powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ

kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne

jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe

wymagania, jakie powinien spełniać przegląd ekologiczny dla poszczególnych rodzajów

instalacji.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegółowe wymagania

odnośnie do

1)

formy sporządzania przeglądu;

2)

zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w przeglądzie;

3)

rodzaju dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w przeglądzie.

Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią”, oznacza zapobieganie

zdarzeniom mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków dla ludzi i środowiska.

Ilekroć w przepisach niniejszego tytułu jest mowa o składowanej substancji niebezpiecznej,

rozumie się przez to substancję niebezpieczną pozostającą pod nadzorem zakładu lub

przechowywaną na jego terenie.

Prowadzący zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii, dokonujący przewozu substancji

niebezpiecznych oraz organy administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed

awariami.

1.

Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym

osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej

Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

2.

Organy administracji w trybie i na zasadach określonych w dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 93, z późn. zm. mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych w celu prowadzenia akcji

na rzecz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska przed skutkami awarii.

1.

W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podejmie działania i zastosuje

środki niezbędne do usunięcia awarii i jej skutków, określając w szczególności związane

z tym obowiązki organów administracji i podmiotów korzystających ze środowiska.

2.

O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa.

Do wpływów z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie

1)

art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214, stosuje się art. 402 ust. 8 ustawy,

o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy;

2)

art. 79b ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 ustawy, o

której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy;

3)

art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 i 14 ustawy,

o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w drodze decyzji

1)

zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków

awarii;

2)

wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a w szczególności

gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi

lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach, decyzja

może być ogłoszona ustnie, a informacja o tym zaprotokołowana.

4.

Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwłocznie,

gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od ogłoszenia decyzji.

5.

W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie egzekwowania

ustnych poleceń w granicach określonych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm..

Przekazane na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie

1)

art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214,

2)

art. 79b i art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252

- stanowią przychody tego Funduszu i są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania

określonego w art. 401c ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 207.

1.

Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej

„awarią przemysłową”, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej

znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia

awarii, zwany dalej „zakładem o zwiększonym ryzyku”, albo za zakład o dużym ryzyku

wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o dużym ryzyku”.

2.

Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej,

lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego,

przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej

mogącej znaleźć się w zakładzie.

2a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

komórek i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez

niego nadzorowanych;

2)

transportu materiałów niebezpiecznych i ich czasowego magazynowania poza zakładami;

3)

poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż, z wyjątkiem ich składowania

i magazynowania oraz chemicznych i cieplnych procesów przetwarzania tych kopalin;

4

składowania i magazynowania odpadów, z wyjątkiem odpadów niebezpiecznych stanowiących

substancje niebezpieczne określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych,

których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym

ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

nazwy i ilości substancji niebezpiecznych, decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym

ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku;

2)

oznaczenie numeryczne substancji, o których mowa w pkt 1, pozwalające na jednoznaczną

ich identyfikację;

3)

kryteria kwalifikowania substancji niewymienionych na podstawie pkt 1, do kategorii

a)

bardzo toksycznych,

b)

toksycznych,

c)

utleniających,

d)

wybuchowych,

e)

łatwopalnych,

f)

wysoce łatwopalnych,

g)

skrajnie łatwopalnych,

h)

niebezpiecznych w szczególności dla ludzi lub środowiska

oraz ich ilości decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu

o dużym ryzyku.

Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym

ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany,

prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający

ich skutki dla ludzi oraz środowiska.

„4. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której mowa

w art. 207, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 207, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia

zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane

1)

oznaczenie prowadzącego zakład oraz kierującego zakładem, ich adresy zamieszkania

lub siedziby; przez kierującego zakładem rozumie się osobę zarządzającą zakładem w

imieniu prowadzącego zakład;

2)

adres zakładu;

2a

adres strony internetowej zakładu;

3)

informację o tytule prawnym;

4

charakter prowadzonej lub planowanej działalności zakładu lub instalacji;

5)

rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń;

6

rodzaj, kategorię i ilość oraz charakterystykę fizykochemiczną, pożarową i toksyczną

substancji niebezpiecznej, w tym składowanej substancji niebezpiecznej;

7)

charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem

czynników mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub

pogłębienia jej skutków.

3.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że

zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący

zakład nie jest osobą fizyczną.

4.

Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1,

co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub jego części albo

w terminie 3 miesięcy od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do zakładu o zwiększonym

ryzyku lub do zakładu o dużym ryzyku.

5.

Każda istotna zmiana ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej charakterystyki

fizykochemicznej, pożarowej i toksycznej, zmiana technologii lub profilu produkcji

oraz zmiana, która mogłaby mieć poważne skutki związane z ryzykiem awarii, w stosunku

do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, powinna zostać zgłoszona

właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej w terminie 14 dni przed dniem jej wprowadzenia.

6.

(uchylony).

7.

Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charakterystyki fizykochemicznej, pożarowej

i toksycznej stanowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej kategorii substancji

niebezpiecznych w stosunku do danych przedstawionych w zgłoszeniu.

8.

Termin przewidywanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia zakładu prowadzący

zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej

14 dni przed zamknięciem.

9.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5 i 8, prowadzący zakład przekazuje równocześnie

do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

1.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku sporządza program zapobiegania

poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej „programem zapobiegania awariom”, w którym

przedstawia system bezpieczeństwa gwarantujący ochronę ludzi i środowiska, stanowiący

element ogólnego systemu zarządzania zakładem.

2.

Program zapobiegania awariom powinien zawierać w szczególności

1)

określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową;

2)

zasady zapobiegania oraz zwalczania skutków awarii przemysłowej przewidywane do wprowadzenia;

3)

określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska

w przypadku jej zaistnienia;

4)

określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania awariom w celu

oceny jego aktualności i skuteczności.

3.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania

awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub

jego części albo w terminie 3 miesięcy od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do

zakładu o zwiększonym ryzyku lub do zakładu o dużym ryzyku.

4.

Uruchomienie zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku może nastąpić po upływie

14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej programu

zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze

decyzji.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia systemu

bezpieczeństwa gwarantującego ochronę ludzi i środowiska, stanowiącego element ogólnego

systemu zarządzania zakładem.

2.

W systemie bezpieczeństwa należy uwzględnić

1)

określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych

za działania na wypadek awarii przemysłowej;

2)

określenie programu szkoleniowego oraz zapewnienie szkoleń dla pracowników, o których

mowa w pkt 1, oraz dla innych osób pracujących w zakładzie;

3)