Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

1.

Ustawa określa

1)

wymagania, jakim powinien odpowiadać sprzęt elektryczny i elektroniczny, zwany dalej

„sprzętem”,

2)

zasady postępowania ze zużytym sprzętem w sposób zapewniający ochronę zdrowia i życia

ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju

- w celu ograniczenia ilości odpadów powstałych ze sprzętu oraz zapewnienia odpowiedniego

poziomu zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu.

2.

W sprawach dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem w zakresie nieuregulowanym

w ustawie stosuje się przepisy o odpadach.

W sprawach dotyczących postępowania z bateriami i akumulatorami oraz ze zużytymi bateriami

i zużytymi akumulatorami stanowiącymi przynależność albo część składową sprzętu stosuje

się przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. Nr 79, poz. 666, z późn. zm..

1

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

sprzętu wprowadzonego do obrotu na terytorium kraju;

2)

zużytego sprzętu.

2

Przepisy art. 21, art. 23, art. 24, art. 26, art. 27, art. 29 i art. 31 dotyczące

wprowadzającego sprzęt stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż

sprzętu przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o których mowa

w art. 6 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o

odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1225), z terytorium kraju do państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita

Polska lub do państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2a

Do przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż sprzętu przy wykorzystaniu środków porozumiewania

się na odległość, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 21 i 888) dotyczące wprowadzającego sprzęt.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

sprzętu służącego ochronie bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ten sprzęt

jest przeznaczony wyłącznie do celów wojskowych;

2)

odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2012 r. poz. 264 i 908);

3)

sprzętu będącego częścią składową urządzenia, które nie jest sprzętem w rozumieniu

przepisów ustawy.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1

decyzje związane z gospodarką odpadami - decyzje, o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.;

2

import - przywóz sprzętu z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii

Europejskiej lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w celu wprowadzenia do obrotu;

3

odzysk - odzysk w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

4)

ponowne użycie - użycie zużytego sprzętu lub jego części składowych w tym samym celu,

dla jakiego były zaprojektowane i wykonane;

4a

przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.;

5)

przetwarzanie - wszystkie czynności podejmowane po przekazaniu zużytego sprzętu do

przedsiębiorcy prowadzącego zakład przetwarzania w celu demontażu obejmującego usunięcie

z tego sprzętu składników niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych

w załączniku nr 2 do ustawy, pocięcie oraz przygotowanie do odzysku lub unieszkodliwiania;

5a

punkt serwisowy - miejsce, w którym jest wykonywana działalność gospodarcza polegająca

na naprawie sprzętu;

5b

punkt skupu złomu - miejsce zbierania odpadów metali, którego prowadzący posiada zezwolenie

na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w postaci zużytego sprzętu;

6

recykling - recykling w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

6a

rejestr - rejestr, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

7

składnik niebezpieczny - mieszaninę niebezpieczną w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. Nr 63, poz. 322 oraz z 2012 r. poz. 908) lub substancję spełniającą kryteria klasyfikacji dla którejkolwiek z klas lub kategorii

zagrożenia wymienionych w

a)

części 2 w pkt 2.1-2.4, 2.6, 2.7, 2.8 (Typ A i B), 2.9, 2.10, 2.12, 2.13 (kategoria

1 i 2), 2.14 (kategoria 1 i 2) oraz 2.15 (Typ A-F),

b)

części 3 w pkt 3.1-3.6, 3.7 (działanie szkodliwe na funkcje płciowe i płodność lub

na rozwój potomstwa), 3.8 (z wyjątkiem substancji spełniających kryteria klasyfikacji

ze względu na działanie narkotyczne), 3.9 i 3.10,

c)

części 4 w pkt 4.1,

d)

części 5 w pkt 5.1

- załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z

dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji

i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008”;

8)

sprzedawca detaliczny - przedsiębiorcę, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej

zbywa sprzęt w celu użytkowania tego sprzętu;

9)

sprzedawca hurtowy - przedsiębiorcę, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej

zbywa sprzęt w celu dalszego zbycia tego sprzętu;

10

sprzęt - urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu

elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych oraz mogące służyć do wytwarzania,

przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych i zaprojektowane

do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego

oraz 1500 V dla prądu stałego, zaliczone do grup sprzętu określonych w załączniku

nr 1 do ustawy;

10a

umowa finansowania - umowę określającą warunki finansowania produkcji, importu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy sprzętu, bez względu na tytuł prawny do tego

sprzętu, w tym umowę najmu, dzierżawy, leasingu i pożyczki;

11

unieszkodliwianiu odpadów - unieszkodliwianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

11a

wewnątrzwspólnotowa dostawa - wywóz sprzętu z terytorium kraju na terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

12

wewnątrzwspólnotowe nabycie - przywóz sprzętu z terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

w celu wprowadzenia do obrotu na terytorium kraju;

13

wprowadzający sprzęt - przedsiębiorcę, który

a)

produkuje i wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem,

b)

wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem wyprodukowany przez innego przedsiębiorcę,

c)

importuje sprzęt

- z wyjątkiem przedsiębiorcy, który zapewnia wyłącznie finansowanie zgodne z warunkami

określonymi w umowie finansowania;

14

wprowadzenie sprzętu do obrotu - odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie sprzętu po

raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym w celu używania lub dystrybucji;

15)

zakład przetwarzania - instalację, obiekt budowlany lub jego część, w których jest

prowadzone przetwarzanie zużytego sprzętu, w tym demontaż obejmujący usunięcie z tego

sprzętu składników niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych w

załączniku nr 2 do ustawy;

16

zbierający zużyty sprzęt

a)

prowadzącego punkt zbierania zużytego sprzętu, w tym punkt selektywnego zbierania

odpadów komunalnych, punkt skupu złomu lub zakład przetwarzania,

b

gminną jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność w zakresie odbierania odpadów

komunalnych i przedsiębiorcę wpisanego do rejestru działalności regulowanej w zakresie

odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

c)

prowadzącego punkt serwisowy,

d)

sprzedawcę detalicznego i sprzedawcę hurtowego;

17

zużyty sprzęt - sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych,

rozumie się przez to również zużyty sprzęt pochodzący z innych źródeł, który ze względu

na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

1

W przypadku gdy wprowadzający sprzęt nie jest wpisany do rejestru albo będąc wpisanym

do rejestru nie realizuje zgodnie z ustawą obowiązków obciążających wprowadzającego

sprzęt, obowiązki, o których mowa w art. 18, art. 19, art. 21, art. 24, art. 25, art.

27-34, art. 64 oraz art. 67 przejmuje przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego

nabycia jego sprzętu.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego

nabycia podlega wpisowi do rejestru i we wniosku o wpis do rejestru podaje dane określone

dla wprowadzającego sprzęt.

3.

W zakresie, w jakim przedsiębiorca dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia poniósł

koszty gospodarowania zużytym sprzętem, przysługuje mu roszczenie w stosunku do wprowadzającego

sprzęt, który wprowadził ten sprzęt do obrotu.

1.

Wprowadzenie sprzętu do obrotu na terytorium kraju następuje z dniem

1)

wydania sprzętu z magazynu lub przekazania osobie trzeciej - w przypadku sprzętu wyprodukowanego

na terytorium kraju;

2)

wystawienia faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie;

3)

przywozu sprzętu na terytorium kraju.

2.

Jeżeli z przepisów ust. 1 wynika, że wprowadzenie sprzętu do obrotu na terytorium

kraju nastąpiło w dwóch terminach, za dzień wprowadzenia sprzętu do obrotu na terytorium

kraju uważa się dzień wcześniejszy.

1

Przy ustalaniu ilości i masy sprzętu wprowadzonego do obrotu na terytorium kraju nie

uwzględnia się ilości i masy sprzętu, który został wyeksportowany lub stał się przedmiotem

wewnątrzwspólnotowej dostawy dokonanej przez wprowadzającego sprzęt lub innego przedsiębiorcę.

2

Przy ustalaniu ilości i masy sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju nie uwzględnia

się masy baterii i akumulatorów.

1.

Wprowadzający sprzęt, wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 6 ustawy zmienianej

w art. 1, jest obowiązany do złożenia, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, wniosku o zmianę wpisu do rejestru zawierającego informację, o

której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 lit. e ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Demontaż zużytego sprzętu, obejmujący usunięcie z tego sprzętu składników niebezpiecznych,

materiałów i części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, może być

prowadzony wyłącznie w zakładzie przetwarzania.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wpisana do rejestru, o

którym mowa w art. 6 ustawy zmienianej w art. 1, jest obowiązana do złożenia, w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zaświadczenia wydanego przez

bank prowadzący rachunek tej organizacji o wpłacie kwoty równej wysokości kapitału

zakładowego organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na pokrycie

tego kapitału, dokonanej przed dniem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 8 ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1.

(uchylony).

1.

Do zabezpieczenia finansowego wniesionego na 2008 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Środki pochodzące z zabezpieczenia finansowego wniesionego przez wprowadzającego sprzęt

na 2006 r., 2007 r. i 2008 r., przeznaczone decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska

na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, stanowią przychody

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

(uchylony).

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, należy złożyć

1)

za okres od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. - do dnia 31 stycznia 2009 r.,

2)

za okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. - do dnia 31 lipca 2009 r.,

3)

za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. - do dnia 31 stycznia 2010 r.

- z wyszczególnieniem danych o rodzaju i masie baterii oraz akumulatorów stosowanych

na potrzeby działania sprzętu.

(uchylony).

Stawki opłaty rejestrowej i opłaty rocznej, o których mowa w art. 9 ustawy zmienianej

w art. 1, obowiązują w wysokości określonej na podstawie dotychczasowych przepisów

do dnia określenia nowych wysokości tych stawek, nie dłużej jednak niż do dnia 31

marca 2009 r.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 9 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 8 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2009 r.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę

zakładu przetwarzania.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządza i przekazuje Głównemu Inspektorowi

Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 15 lutego, zbiorczą informację o wynikach kontroli,

o których mowa w ust. 1, za poprzedni rok kalendarzowy.

(uchylony).

1.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych w przypadku

1)

niezawarcia umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

2)

wygaśnięcia lub rozwiązania umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

3)

otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego

- jest obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego na dany rok kalendarzowy,

przeznaczonego na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu,

i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, powstałego

z tego samego rodzaju sprzętu, określonego w załączniku nr 1 do ustawy, który został

przez niego wprowadzony.

2

Podstawę obliczenia wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1,

stanowi w przypadku

1)

wprowadzającego sprzęt, który nie jest wpisany do rejestru - masa sprzętu, który zamierza

wprowadzić w danym roku kalendarzowym;

2)

wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru - masa sprzętu wprowadzonego w poprzednim

roku kalendarzowym.

3.

Wysokość zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jako iloczyn

stawki opłaty produktowej dotyczącej recyklingu zużytego sprzętu oraz masy sprzętu,

o której mowa w ust. 2.

4

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, wpisany do rejestru, wnosi

zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 1, w terminie do dnia 30 czerwca roku,

którego dotyczy to zabezpieczenie.

5

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, który nie jest wpisany

do rejestru, wnosi zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 1, przed złożeniem

wniosku o wpis do rejestru.

1.

Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 18 ust. 1, może mieć formę

1)

depozytu wpłacanego na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej;

2)

umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wprowadzającego sprzęt za niewykonanie

obowiązku zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania

zużytego sprzętu oraz złożenia polisy lub innego dokumentu potwierdzającego zawarcie

tej umowy do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;

3)

gwarancji bankowej złożonej do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

2.

Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, albo

gwarancja bankowa, o której mowa w ust. 1 pkt 3, powinny stwierdzać, że w razie niewykonywania

obowiązku zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania

zużytego sprzętu zakład ubezpieczeń albo bank ureguluje zobowiązania na rzecz Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

3.

W przypadku wnoszenia zabezpieczenia finansowego w formie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, lub gwarancji bankowej, o której mowa w ust.

1 pkt 3, gwarantem może być wyłącznie instytucja finansowa upoważniona do gwarantowania

długu celnego.

3a

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 lipca, informację o złożonym zabezpieczeniu

finansowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska i Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady współpracy pomiędzy instytucjami

finansowymi, o których mowa w ust. 3, a Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska i Narodowym

Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wzory formularzy zabezpieczenia

finansowego w formie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, i gwarancji bankowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, w celu zapewnienia

sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania

zużytego sprzętu.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia, biorąc w szczególności pod uwagę konieczność

zapewnienia sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania

zużytego sprzętu.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego

po roku, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 18 ust.

1, dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia.

2

W razie stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych

nie osiągnął wymaganych poziomów zbierania, odzysku lub recyklingu zużytego sprzętu

oraz nie wniósł opłaty produktowej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzeka, w

drodze decyzji, o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego,

o którym mowa w art. 18 ust. 1, na poczet pokrycia tej opłaty produktowej.

3

Jeżeli wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych wskazał w sprawozdaniu,

o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2

4

Jeżeli wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych wniósł zabezpieczenie

finansowe w wysokości wyższej niż opłata produktowa wskazana w rocznym sprawozdaniu,

o którym mowa w art. 67, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzeka, w drodze decyzji,

o zwrocie wniesionego przez niego zabezpieczenia finansowego w wysokości wynikającej

z różnicy pomiędzy środkami należnymi z zabezpieczenia finansowego a należną opłatą

produktową.

5

Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 3 i 4, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji,

o której mowa w art. 69 ust. 1.

1.

Wprowadzający sprzęt podlega wpisowi do rejestru.

2.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany umieszczać numer rejestrowy na fakturach i innych

dokumentach w związku z wykonywaniem działalności objętej rejestrem.

1.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany dołączyć

do tego sprzętu informację dotyczącą

1)

zakazu umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem

znaczenia oznakowania, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do ustawy;

2)

potencjalnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności składników

niebezpiecznych w sprzęcie;

3)

(uchylony).

2.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany informować

o

1)

systemie zbierania zużytego sprzętu;

2)

roli, jaką gospodarstwo domowe spełnia w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku,

w tym recyklingu, zużytego sprzętu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 9 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9x ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3, art. 9y ust.

1 pkt 4 i 5, ust. 2 i 3 oraz art. 9z ust. 1-3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2013 r.;

3)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodania art. 9z ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2013 r.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do umieszczenia na sprzęcie oznakowania, którego

wzór jest określony w załączniku nr 3 do ustawy. Oznakowanie oznacza, że sprzęt został

wprowadzony do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.

2.

Wprowadzany do obrotu sprzęt powinien być oznakowany w sposób umożliwiający identyfikację

jego producenta.

3.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno być umieszczone w sposób wyraźny,

czytelny i trwały.

4.

Jeżeli jest to uzasadnione wielkością lub funkcją sprzętu, oznakowanie, o którym mowa

w ust. 1 i 2, może być umieszczone na opakowaniu zbiorczym, na instrukcji użycia lub

na gwarancji sprzętu.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany prowadzić publiczne kampanie edukacyjne.

2.

Obowiązek określony w ust. 1 może być według wyboru wprowadzającego sprzęt wykonywany

samodzielnie lub za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

3.

Obowiązek określony w ust. 1, przeniesiony przez wprowadzającego sprzęt na organizację

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, uznaje się za wykonywany w ramach

art. 58 ust. 3.

4.

Wprowadzający sprzęt samodzielnie wykonując obowiązek określony w ust. 1

1)

przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne albo

2

przekazuje, w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku, na rachunek Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

- co najmniej 0,1% swoich przychodów z tytułu wprowadzenia sprzętu osiąganych w danym

roku kalendarzowym; poniesione wydatki stanowią koszt uzyskania przychodu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 7 w zakresie art. 400f ust. 10, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 1 pkt 12 lit. e, pkt 14, pkt 18 i pkt 20 lit. c, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2011 r.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia sprawozdania zawierającego informacje,

o których mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 i pkt 5 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany zapewnić, aby z chwilą sprzedaży sprzętu nabywcom

nie były przedstawiane poszczególne koszty zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym

recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, w przypadku sprzętu określonego

w grupach 1, 2 i 4-6 w załączniku nr 1 do ustawy, przekazuje sprzedawcom detalicznym

i sprzedawcom hurtowym informację o wysokości kosztów gospodarowania odpadami, obejmujących

koszty zbierania, przetwarzania, recyklingu albo innego niż recykling procesu odzysku

i unieszkodliwiania zużytego sprzętu.

3.

Koszty gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 2, stanowiące część ceny sprzętu,

są uwidaczniane jako składnik tej ceny nabywcom.

4.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, w przypadku sprzętu określonego

w grupach 3 i 7-10 w załączniku nr 1 do ustawy, może przekazać sprzedawcom detalicznym

i sprzedawcom hurtowym informację o wysokości kosztów gospodarowania odpadami, obejmujących

koszty zbierania, przetwarzania, recyklingu albo innego niż recykling procesu odzysku

i unieszkodliwiania zużytego sprzętu.

5.

Koszty gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 4, stanowiące część ceny sprzętu,

mogą być uwidocznione jako składnik tej ceny nabywcom.

6.

Koszty gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 2 i 4, nie mogą przekraczać

kosztów faktycznie ponoszonych przez wprowadzającego sprzęt.

7.

Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych są obowiązani do informowania, w sposób określony w ust. 3 i 5, nabywców

sprzętu o wysokości kosztów, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 4, jeżeli taką

informację uzyskali od wprowadzającego sprzęt.

1

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do opracowania, przeznaczonej dla prowadzących

zakłady przetwarzania i prowadzących działalność w zakresie recyklingu, informacji

dotyczącej ponownego użycia i przetwarzania zużytego sprzętu, w terminie 12 miesięcy

od dnia wprowadzenia nowego typu sprzętu.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności

1)

określenie części składowych sprzętu, które mogą być przeznaczone do ponownego użycia;

2)

wskazanie umiejscowienia w sprzęcie składników niebezpiecznych, materia łów i części

składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, które powinny zostać usunięte

z tego sprzętu.

3

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przekazania prowadzącemu zakład przetwarzania

i prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu informacji, o której mowa w ust.

1, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie informacji.

4

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest sporządzana w formie pisemnej albo w formie

elektronicznej na informatycznym nośniku danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235) i jest przeznaczona wyłącznie dla prowadzącego zakład przetwarzania i prowadzącego

działalność w zakresie recyklingu.

5.

(uchylony).

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do zorganizowania

i sfinansowania odbierania od zbierających zużyty sprzęt, przetwarzania, odzysku,

w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych.

1.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do osiągania

minimalnych rocznych poziomów zbierania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych, z wyjątkiem opraw oświetleniowych, w których łączna masa metali, minerałów,

szkła lub drewna przekracza 90% masy wyrobu.

2

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych wpisany do rejestru liczy

poziomy zbierania, o których mowa w ust. 1, w stosunku do masy sprzętu wprowadzonego

do obrotu na terytorium kraju w poprzednim roku kalendarzowym. Wprowadzający sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, który rozpoczyna działalność w danym roku kalendarzowym,

liczy poziomy zbierania, o których mowa w ust. 1, w stosunku do sprzętu wprowadzonego

do obrotu na terytorium kraju w tym roku kalendarzowym.

3.

Wprowadzający sprzęt liczy poziomy zbierania na podstawie masy zużytego sprzętu powstałego

z grupy sprzętu wprowadzonego przez niego do obrotu na terytorium kraju. Wprowadzający

sprzęt określony w grupie 5 w załączniku nr 1 do ustawy liczy poziomy zbierania w

podziale na rodzaje 1 i 6 oraz rodzaje 2-5.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, minimalne roczne poziomy zbierania zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, uwzględniając

1)

potrzebę osiągnięcia minimalnego poziomu zbierania zużytego sprzętu wynikającego z

przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

ilości wprowadzanego sprzętu do obrotu na terytorium kraju;

3)

działania na rzecz konkurencyjności polskiej gospodarki;

4)

poziom rozwoju infrastruktury niezbędnej w procesie zbierania zużytego sprzętu.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do zapewnienia

zbierania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, jeżeli ten sprzęt

powstał ze sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju

1)

po dniu 13 sierpnia 2005 r. - obowiązek dotyczy wprowadzającego sprzęt w stosunku

do sprzętu, który został przez niego wprowadzony;

2)

do dnia 13 sierpnia 2005 r. - obowiązek dotyczy wprowadzającego sprzęt tej samej grupy

określonej w załączniku nr 1 do ustawy, proporcjonalnie do jego udziału w masie wprowadzonego

sprzętu.

1.

Wprowadzający sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany

do zorganizowania i sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu,

i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa

domowe

1)

powstałego ze sprzętu wprowadzonego przez niego na terytorium kraju po dniu 13 sierpnia

2005 r.;

2)

powstałego ze sprzętu wprowadzonego przez niego na terytorium kraju do dnia 13 sierpnia

2005 r., jeżeli zużyty sprzęt jest zastępowany przez sprzęt tego samego rodzaju co

sprzęt dostarczony przez tego wprowadzającego lub sprzęt spełniający te same funkcje

co sprzęt dostarczony przez tego wprowadzającego, przy czym finansowanie zbierania,

przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania tego sprzętu może być

również ponoszone przez jego użytkownika w zakresie określonym w umowie zawartej między

wprowadzającym sprzęt i użytkownikiem.

2

Wprowadzający sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych i użytkownik tego

sprzętu są obowiązani przekazywać zużyty sprzęt do zbierającego zużyty sprzęt lub

zakładu przetwarzania, wpisanych do rejestru.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia następujących poziomów

1)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 1 i 10 określonych w

załączniku nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 80% masy zużytego sprzętu oraz

b)

recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze zużytego sprzętu

- 75% masy zużytego sprzętu;

2)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 3 i 4 określonych w załączniku

nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 75% masy zużytego sprzętu oraz

b)

recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze zużytego sprzętu

- 65% masy zużytego sprzętu;

3)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 2, 5-7 i 9 określonych

w załączniku nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 70% masy zużytego sprzętu oraz

b)

recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze zużytego sprzętu

- 50% masy zużytego sprzętu;

4)

dla zużytych gazowych lamp wyładowczych - recyklingu części składowych, materiałów

i substancji pochodzących ze zużytych lamp wyładowczych w wysokości 80% masy tych

zużytych lamp.

2.

Do masy odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi wlicza się

1)

masę zużytego sprzętu przekazanego do ponownego użycia;

2)

masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu przekazanych do ponownego

użycia.

3

Przez masę zużytego sprzętu, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć masę zużytego

sprzętu zebranego i przekazanego do prowadzącego zakład przetwarzania wpisanego do

rejestru.

4

Przy obliczaniu poziomów odzysku zużytego sprzętu do odzysku zalicza się procesy odzysku

oznaczone jako R1-R9 w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

5

Przy obliczaniu poziomów recyklingu zużytego sprzętu do recyklingu zalicza się procesy

odzysku oznaczone jako R2-R9 w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

obliczania poziomów odzysku i recyklingu zużytego sprzętu, o których mowa w ust. 1,

kierując się potrzebą ułatwienia obliczania tych poziomów.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia sprawozdania zawierającego informacje,

o których mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 i pkt 5 lit. a tiret drugie i trzecie ustawy z dnia 14 grudnia

2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia dodatkowej ewidencji obejmującej

informacje dotyczące ilości i masy wprowadzonego sprzętu.

2

Wprowadzający sprzęt oblicza osiągnięte poziomy zbierania, odzysku i recyklingu zużytego

sprzętu na podstawie dodatkowej ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz zaświadczeń

o zużytym sprzęcie, o których mowa w art. 50 ust. 1.

3.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przechowywania dodatkowej ewidencji, o której

mowa w ust. 1, oraz zaświadczeń o zużytym sprzęcie, o których mowa w art. 50 ust.

1, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do zawarcia umowy z prowadzącym zakład przetwarzania

wpisanym do rejestru, o zdolnościach przetwórczych umożliwiających przetworzenie zebranego

zużytego sprzętu.

2

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

3.

Wprowadzający sprzęt w przypadku

1)

cofnięcia decyzji w zakresie gospodarki odpadami przedsiębiorcy prowadzącemu zakład

przetwarzania,

2

rozwiązania lub wygaśnięcia umowy, o której mowa w ust. 1

- jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia cofnięcia decyzji lub rozwiązania

lub wygaśnięcia umowy, zapewnić realizację obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia marszałkowi województwa,

w terminie do dnia 15 marca każdego roku, wykazu zakładów przetwarzania, z których

prowadzącymi zawarł umowę, o której mowa w ust. 1, zawierającego

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres;

2

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

REGON, o ile taki posiada;

4)

adresy zakładów przetwarzania;

5)

numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w załączniku nr

1 do ustawy, z którego powstał przyjmowany przez prowadzącego zakład przetwarzania

zużyty sprzęt;

6)

informację o zdolnościach przetwórczych zakładów przetwarzania;

7)

wskazanie, na jaki okres zawarto umowy z prowadzącymi zakłady przetwarzania.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór wykazu,

o którym mowa w ust. 4, oraz sposób jego przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia

formy wykazów, ułatwiania ich przekazywania oraz zidentyfikowania wprowadzającego

sprzęt.

Wprowadzający sprzęt określony w grupie 5, rodzaje 2-5, w załączniku nr 1 do ustawy

jest obowiązany do przekazania, w drodze umowy, organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego obowiązków określonych w ustawie, z wyłączeniem obowiązków, o których

mowa w art. 21-23, art. 25 i art. 26.

Użytkownik sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych jest obowiązany do oddania

zużytego sprzętu zbierającemu zużyty sprzęt.

Zabrania się umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do

1)

selektywnego zbierania zużytego sprzętu;

2

przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych bez pobierania opłaty,

z zastrzeżeniem art. 42 ust. 1 i art. 42a ust. 1;

3

uzyskania wpisu do rejestru.

1.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany przyjąć każdy przekazywany przez użytkownika

zużyty sprzęt, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Sprzedawca detaliczny, sprzedawca hurtowy oraz prowadzący punkt serwisowy może odmówić

przyjęcia zużytego sprzętu w przypadku, gdy stwarza on zagrożenie dla zdrowia lub

życia osób przyjmujących zużyty sprzęt.

3.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany zachować niezbędne środki ostrożności, aby

chronić zdrowie i bezpieczeństwo pracowników.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany zapewnić, aby transport zużytego sprzętu

do zakładu przetwarzania był prowadzony w sposób umożliwiający ponowne użycie sprzętu

lub jego części składowych oraz odzysk, w tym recykling, materiałów oraz substancji

pochodzących ze zużytego sprzętu.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany przekazać zebrany zużyty sprzęt prowadzącemu

zakład przetwarzania wpisanemu do rejestru.

1.

Zbierający zużyty sprzęt, z wyjątkiem punktu serwisowego oraz sprzedawcy detalicznego

i sprzedawcy hurtowego, jest obowiązany przekazać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi

miasta, na terytorium którego działa, w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności,

informację zawierającą

1)

firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię, nazwisko i adres zbierającego zużyty

sprzęt;

2

adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów sprzedaży sprzętu

oraz punktów serwisowych.

2.

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 1, zbierający zużyty sprzęt jest

obowiązany poinformować o tym wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, na terenie

którego działa, w terminie 30 dni od dnia nastąpienia zmiany.

3.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany poinformować wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta, na terenie którego działa, o zakończeniu działalności, w terminie 30 dni od

dnia trwałego zaprzestania jej wykonywania.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do sporządzenia sprawozdania zawierającego

informacje, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych są obowiązani do

1

sprzedaży wyłącznie sprzętu wprowadzanego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego

do rejestru;

2)

umieszczenia w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu;

3)

sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych wraz z dołączoną informacją,

o której mowa w art. 22 ust. 1, i oznakowanego zgodnie z art. 23.

1.

Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy są obowiązani przy sprzedaży sprzętu przeznaczonego

dla gospodarstw domowych do nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu w ilości nie

większej niż sprzedawany nowy sprzęt, jeżeli zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju.

2.

Sprzedawca detaliczny jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania przyjętego zużytego

sprzętu, o którym mowa w ust. 1, prowadzącemu zakład przetwarzania lub sprzedawcy

hurtowemu.

3.

Sprzedawca hurtowy jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania przyjętego zużytego

sprzętu, o którym mowa w ust. 1, prowadzącemu zakład przetwarzania.

1.

Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany, w przypadku gdy naprawa przyjętego do

punktu serwisowego sprzętu jest niemożliwa ze względów technicznych lub właściciel

sprzętu uzna, że naprawa sprzętu jest dla niego nieopłacalna, do nieodpłatnego przyjęcia

zużytego sprzętu.

2.

Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do umieszczenia w punkcie serwisowym informacji

o punktach zbierania zużytego sprzętu.

Prowadzący zakład przetwarzania powinien zapewniać bezpieczne dla środowiska i zdrowia

ludzi przetwarzanie zużytego sprzętu oraz powstających z niego odpadów.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru.

1.

Prowadzący zakład przetwarzania, który zawarł umowę, o której mowa w art. 33 ust.

1, jest obowiązany do przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych

od zbierającego zużyty sprzęt bez pobierania opłaty.

2.

Prowadzący zakład przetwarzania po przyjęciu zużytego sprzętu jest obowiązany do niezwłocznego

usunięcia składników niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych

w załączniku nr 2 do ustawy.

Miejsce, w którym prowadzący zakład przetwarzania magazynuje zużyty sprzęt, powinno

być wyposażone w

1

nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do usuwania wycieków, separatorem cieczy,

o ile w czasie magazynowania może nastąpić wyciek;

2)

zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych;

3)

zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

Zakład przetwarzania powinien być wyposażony w

1)

urządzenie ważące do ustalenia masy odpadów;

2)

magazyn na zdemontowane części składowe przeznaczone do ponownego użycia;

3)

pojemniki do magazynowania baterii, kondensatorów zawierających PCB w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

4

nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do usuwania wycieków, separatorem cieczy,

o ile w czasie magazynowania może nastąpić wyciek;

5)

urządzenia zapewniające oczyszczenie wód opadowych i roztopowych w stopniu określonym

w art. 41, 45 i 45a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm..

1.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przekazać odpady powstałe w wyniku

przetworzenia zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu lub

prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku, wpisanym

do rejestru, o którym mowa w art. 6

2.

Prowadzący zakład przetwarzania może dokonać eksportu odpadów w celu poddania ich

odzyskowi lub recyklingowi do instalacji spełniających wymagania nie niższe niż określone

dla instalacji eksploatowanych na terytorium kraju.

3.

Odpady powstałe w wyniku przetworzenia zużytego sprzętu nieprzekazane do recyklingu

lub innego niż recykling procesu odzysku prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany

przekazać prowadzącemu działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

4

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do przekazania zużytych baterii i

zużytych akumulatorów zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu

zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów.

1

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany podać we wniosku o wydanie decyzji

w zakresie gospodarki odpadami numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu,

określone w załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstaje przetwarzany przez niego

zużyty sprzęt.

2.

W decyzjach, o których mowa w ust. 1, podaje się numer i nazwę grupy oraz numer i

nazwę rodzaju sprzętu, określone w załączniku nr 1 do ustawy.

Prowadzący zakład przetwarzania w dokumentach ewidencji odpadów i w sprawozdaniach,

o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, jest obowiązany podać numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone

w załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstał przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

1.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany, w terminie do dnia 20 lipca za okres

od 1 stycznia do 30 czerwca i do dnia 10 marca za okres od 1 lipca do 31 grudnia każdego

roku, wydać wprowadzającemu sprzęt, z którym zawarł umowę dotyczącą przetwarzania

odpadów, zaświadczenie o zużytym sprzęcie zawierające następujące informacje

1)

numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2)

numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3)

numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów

odzysku;

4)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;

5)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

6)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie innych niż

recykling procesów odzysku;

7)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie unieszkodliwiania;

8

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania;

9)

REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;

10

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

11)

REGON prowadzącego działalność w zakresie recyklingu, o ile taki posiada;

12

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie innych niż

recykling procesów odzysku;

13)

REGON prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku, o

ile taki posiada;

14)

numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu określone w załączniku nr 1

do ustawy, z którego powstaje przetwarzany przez niego zużyty sprzęt;

15

oznaczenie procesu recyklingu, z podaniem typu procesu określonego w załączniku nr

1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

16

oznaczenie innego niż recykling procesu odzysku, z podaniem typu procesu określonego

w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

17

oznaczenie procesu unieszkodliwiania, z podaniem typu procesu określonego w załączniku

nr 2 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

18)

masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania;

19)

masę zużytego sprzętu przekazanego do ponownego użycia;

20)

masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu przekazanych do ponownego

użycia;

21)

masę przetworzonego zużytego sprzętu;

22)

masę odpadów wyeksportowanych w celu poddania procesom odzysku, w tym recyklingu,

i unieszkodliwiania;

23)

masę odpadów poddanych wewnątrzwspólnotowej dostawie w celu poddania procesom odzysku,

w tym recyklingu, i unieszkodliwiania;

24)

masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i poddanych innym

niż recykling procesom odzysku;

25)

masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu.

1a

Prowadzący zakład przetwarzania w zaświadczeniu o zużytym sprzęcie, o którym mowa

w ust. 1, sporządzanym za okres od 1 lipca do 31 grudnia danego roku, może uwzględnić

1)

masę zużytego sprzętu oraz masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu

przekazanych do ponownego użycia do dnia 15 lutego następnego roku, w przypadku gdy

pochodzą ze zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania w okresie od 1 lipca

do 31 grudnia danego roku;

2)

masę zużytego sprzętu przetworzonego oraz masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu

poddanych recyklingowi i innym niż recykling procesom odzysku do końca lutego następnego

roku, w przypadku gdy pochodzą ze zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania

w okresie od 1 lipca do 31 grudnia danego roku;

3)

masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wyeksportowanych oraz będących przedmiotem

wewnątrzwspólnotowej dostawy w celu poddania odpadów procesom odzysku, w tym recyklingowi,

do końca lutego następnego roku, w przypadku gdy pochodzą ze zużytego sprzętu przyjętego

do zakładu przetwarzania w okresie od 1 lipca do 31 grudnia danego roku.

2.

Prowadzący zakład przetwarzania sporządza zaświadczenie o zużytym sprzęcie w trzech

egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje wprowadzający sprzęt, drugi jest przekazywany

Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, a trzeci pozostaje u prowadzącego zakład

przetwarzania.

3.

Masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania ustala się na podstawie

kart przekazania odpadu.

4.

Masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i poddanych innym

niż recykling procesom odzysku ustala się odpowiednio na podstawie zaświadczenia potwierdzającego

recykling oraz zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku.

5.

Masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu ustala się

na podstawie kart przekazania odpadu sporządzonych przez prowadzącego zakład przetwarzania,

potwierdzonych przez prowadzącego działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

6

W przypadku eksportu odpadów w celu poddania ich odzyskowi lub recyklingowi przedsiębiorca

prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przekazać wprowadzającemu sprzęt pisemne

oświadczenie, że odzysk lub recykling odbywa się w instalacjach spełniających wymagania

nie niższe niż określone dla instalacji eksploatowanych na terytorium kraju.

7

Zaświadczenia o zużytym sprzęcie i oświadczenia, o których mowa w ust. 6, mogą być

wydawane wyłącznie przez prowadzącego zakład przetwarzania, wpisanego do rejestru.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia o zużytym

sprzęcie oraz sposób jego przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia danych

zawartych w zaświadczeniu i formy zaświadczenia oraz ułatwienia jego przekazywania.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do sporządzania sprawozdania zawierającego

informacje, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przechowywać zaświadczenia o zużytym

sprzęcie, zaświadczenia potwierdzające recykling, zaświadczenia potwierdzające inne

niż recykling procesy odzysku przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego

dotyczą te zaświadczenia.

1

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany wydać zaświadczenie potwierdzające

recykling na wniosek prowadzącego zakład przetwarzania przekazującego odpady do recyklingu,

w terminie do dnia 10 lipca za okres od 1 stycznia do 30 czerwca i do końca lutego

za okres od 1 lipca do 31 grudnia każdego roku.

2.

Zaświadczenie potwierdzające recykling zawiera

1)

numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2)

numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;

4)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

5

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania;

6)

REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;

7

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

8)

REGON prowadzącego działalność w zakresie recyklingu, o ile taki posiada;

9)

kod i nazwę rodzaju oraz masę przyjmowanych do recyklingu odpadów;

10

oznaczenie procesu recyklingu, z podaniem typu procesu określonego w załączniku nr

1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

3.

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu sporządza zaświadczenie potwierdzające

recykling w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje prowadzący zakład przetwarzania

przekazujący odpady do recyklingu, drugi jest przekazywany Głównemu Inspektorowi Ochrony

Środowiska, a trzeci pozostaje u prowadzącego działalność w zakresie recyklingu.

4

Zaświadczenie potwierdzające recykling może być wydawane wyłącznie przez prowadzącego

działalność w zakresie recyklingu, wpisanego do rejestru.

5

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany przechowywać zaświadczenia

potwierdzające recykling przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego

dotyczą te zaświadczenia.

1

Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku jest obowiązany

wydać zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku na wniosek prowadzącego

zakład przetwarzania przekazującego odpady do innych niż recykling procesów odzysku,

w terminie do dnia 10 lipca za okres od 1 stycznia do 30 czerwca i do końca lutego

za okres od 1 lipca do 31 grudnia każdego roku.

2.

Zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku zawiera

1)

numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2)

numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów

odzysku;

3)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;

4)

firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie innych niż

recykling procesów odzysku;

5

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego za k ład przetwarzania;

6)

REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;

7

numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie innych niż

recykling procesów odzysku;

8)

REGON prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku, o

ile taki posiada;

9)

kod i nazwę rodzaju oraz masę przyjmowanych do innych niż recykling procesów odzysku

odpadów;

10

oznaczenie innego niż recykling procesu odzysku z podaniem typu procesu określonego

w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

3.

Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku sporządza

zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku w trzech egzemplarzach,

z których pierwszy otrzymuje prowadzący zakład przetwarzania przekazujący odpady do

innych niż recykling procesów odzysku, drugi jest przekazywany Głównemu Inspektorowi

Ochrony Środowiska, a trzeci pozostaje u prowadzącego działalność w zakresie innych

niż recykling procesów odzysku.

4

Zaświadczenie stwierdzające inne niż recykling procesy odzysku może być wydawane wyłącznie

przez prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku, wpisanego

do rejestru.

5

Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku jest obowiązany

przechowywać zaświadczenia potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku oraz

sprawozdania, o których mowa w art. 56, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

którego dotyczą te zaświadczenia i sprawozdania.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia potwierdzającego

recykling oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku,

kierując się potrzebą ujednolicenia danych zawartych w zaświadczeniach i formy zaświadczeń

oraz ułatwienia ich przekazywania.

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu oraz prowadzący działalność w zakresie

innych niż recykling procesów odzysku sporządzają sprawozdania zawierające informacje,

o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest spółką akcyjną utworzoną

przez wprowadzających sprzęt lub reprezentujące ich związki pracodawców lub izby gospodarcze

w celu realizacji określonych w ustawie obowiązków przejętych na podstawie umów od

wprowadzających sprzęt, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Akcjonariuszami organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą być

wyłącznie podmioty, o których mowa w ust. 1.

3

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może przejąć obowiązków,

o których mowa w art. 21-23, art. 25, art. 26 i art. 32 ust. 1.

4

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, przejmując obowiązki

od wprowadzającego sprzęt, o których mowa w ust. 1, jest obowiązana przejąć obowiązki,

o których mowa w art. 33 ust. 1.

5

Przepisów ust. 3 nie stosuje się w przypadku przejmowania obowiązków od przedsiębiorcy

zagranicznego.

6

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wchodzi w prawa i obowiązki

wprowadzającego sprzęt danej grupy, określonej zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy,

wskazanej w zawartej z nim umowie.

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

1

Przedmiotem działania organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

jest wyłącznie działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem

przedsięwzięć związanych ze zbieraniem, przetwarzaniem, recyklingiem i innymi niż

recykling procesami odzysku oraz unieszkodliwianiem zużytego sprzętu, w tym publiczne

kampanie edukacyjne.

2.

Firma organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera oznaczenie

„organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego”.

3

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznacza na publiczne

kampanie edukacyjne co najmniej 5% swoich przychodów. Wydatki poniesione na ten cel

przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego muszą być udokumentowane.

1.

Publiczne kampanie edukacyjne oznaczają wszelkie działania mające na celu podnoszenie

stanu świadomości ekologicznej społeczeństwa w zakresie prawidłowego postępowania

z odpadami w postaci zużytego sprzętu oraz wspomagające osiągnięcie wysokiego poziomu

zbierania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, w tym informowanie

przy wykorzystaniu środków masowego przekazu, ulotek, broszur informacyjnych i plakatów

oraz organizowanie konkursów, konferencji i akcji o charakterze informacyjno-edukacyjnym.

2.

Publiczne kampanie edukacyjne, o których mowa w ust. 1, powinny uwzględniać informowanie

użytkowników w szczególności o

1)

możliwym wpływie substancji stosowanych w sprzęcie na środowisko i zdrowie ludzi;

2)

metodach prowadzenia selektywnego zbierania;

3)

dostępnych dla nich systemach zbierania;

4)

ich roli w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku, w tym recyklingu, zużytego

sprzętu.

1.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinien

wynosić nie mniej niż 5 000 000 zł i nie może być zebrany w drodze subskrypcji otwartej.

2.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinien

być pokryty w całości wkładami pieniężnymi przed złożeniem wniosku o zarejestrowanie

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego w Krajowym Rejestrze Sądowym.

3.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie

może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony w jakikolwiek inny sposób.

4

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana do utrzymywania

na odrębnym rachunku bankowym kapitału własnego w wysokości co najmniej połowy minimalnego

kapitału zakładowego, o którym mowa w ust. 1.

4a

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana, w terminie

do dnia 15 marca każdego roku, przedstawić marszałkowi województwa właściwemu ze względu

na siedzibę tej organizacji zaświadczenie wydane przez bank prowadzący rachunek bankowy

tej organizacji stwierdzające, że w ciągu całego poprzedniego roku kalendarzowego

utrzymywała na odrębnym rachunku bankowym kapitał własny w wysokości co najmniej połowy

minimalnego kapitału zakładowego, o którym mowa w ust. 1.

5.

Akcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą być wyłącznie

akcjami imiennymi i nie mogą być zamienione na akcje na okaziciela.

6.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może wydawać akcji

uprzywilejowanych.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana złożyć

Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia zarejestrowania,

kopię statutu i odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana do zachowania

w tajemnicy wszelkich danych przekazanych jej przez przedsiębiorców.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obowiązków informacyjnych

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wynikających z niniejszej

ustawy.

Jeżeli wprowadzający sprzęt zakończył działalność gospodarczą lub umowa z organizacją

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa w art. 57 ust. 1, została

wypowiedziana lub rozwiązana, organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

która przejęła od niego obowiązki na podstawie umowy, jest obowiązana pokryć koszty

zbierania, przetwarzania, recyklingu i innych niż recykling procesów odzysku oraz

unieszkodliwiania zużytego sprzętu.

1.

W przypadku otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego obowiązki ponownie obciążają wprowadzającego sprzęt

w stosunku do masy sprzętu wprowadzonego przez niego do obrotu od dnia 1 stycznia

roku, w którym nastąpiło otwarcie likwidacji lub ogłoszenie upadłości.

2.

(uchylony).

1.

Rozliczenie wykonania obowiązków, o których mowa w art. 27a ust. 1 i art. 30 ust.

1, następuje na koniec roku kalendarzowego.

2.

Wprowadzający sprzęt, który nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1,

jest obowiązany do wpłacenia opłaty produktowej, obliczanej odrębnie w przypadku nieosiągnięcia

wymaganego poziomu

1)

odzysku,

2)

recyklingu

- dla każdej grupy sprzętu określonej w załączniku nr 1 do ustawy.

3.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, który nie wykonał obowiązku,

o którym mowa w art. 27a ust. 1, jest obowiązany do wpłacenia opłaty produktowej dla

każdej grupy sprzętu określonej w załączniku nr 1 do ustawy.

4.

Rozliczenie wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, wprowadzającego sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, który wniósł zabezpieczenie finansowe na dany

rok kalendarzowy, następuje zgodnie z art. 20. W przypadku gdy należna opłata produktowa

za nieosiągnięcie poziomów zbierania, poziomu odzysku i poziomu recyklingu jest wyższa

niż zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 18 ust. 1, wprowadzający sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany wpłacić obliczoną różnicę pomiędzy

należną opłatą produktową a zabezpieczeniem finansowym.

1.

Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa w kilo gramach zużytego sprzętu.

2

Należną opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej i różnicy

pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odpowiednio zbierania, odzysku albo recyklingu

zużytego sprzętu.

1.

Stawka opłaty produktowej wynosi

1)

dla grupy 5 rodzaje 2-5 sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy - od 4 zł

do 20 zł za kilogram;

2)

dla pozostałych grup sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy - od 0 zł do

2 zł za kilogram.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe stawki opłat produktowych,

kierując się kosztami zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu dla poszczególnych

rodzajów sprzętu.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia sprawozdania zawierającego

informacje, o których mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 i pkt 5 lit. a tiret czwarte ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

1.

Obowiązek obliczenia należnej opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego.

2.

Należna opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy wojewódzkiego

funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej do dnia 31 marca roku kalendarzowego

następującego po roku, którego opłata dotyczy.

3.

Jeżeli łączna wysokość opłaty produktowej za daną grupę sprzętu określoną w załączniku

nr 1 do ustawy nie przekracza 50 zł, należnej opłaty produktowej nie wpłaca się.

1

W razie stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt nie dokonał wpłaty opłaty produktowej

albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska

wydaje decyzję, w której ustala wysokość należnej opłaty produktowej.

2.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określi,

w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty

niewpłaconej należnej opłaty produktowej.

3.

Do należności z tytułu opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., z wyłączeniem art. 67

Kto, wbrew przepisowi art. 5, przeprowadza demontaż zużytego sprzętu poza zakładem

przetwarzania, podlega karze grzywny w wysokości od 2000 zł do 100 000 zł.

Kto, wbrew przepisom art. 7 art. 8 ust. 4 i 5 art. 13 ust. 1 i 2

podlega karze grzywny.

Kto

1)

wbrew przepisowi art. 21, nie umieszcza numeru rejestrowego na fakturze,

2)

wbrew przepisowi art. 22 ust. 1, nie dołącza wymaganych informacji do sprzętu przeznaczonego

dla gospodarstw domowych,

3)

wbrew przepisom art. 23, nie oznakowuje sprzętu oznakowaniem, którego wzór jest określony

w załączniku nr 3 do ustawy,

4)

(uchylony),

5)

wbrew przepisowi art. 26 ust. 3, nie przekazuje prowadzącemu zakład przetwarzania

informacji dotyczących ponownego użycia i przetwarzania zużytego sprzętu,

6)

(uchylony),

7)

(uchylony),

8

wbrew przepisom art. 32 ust. 1 i 3, nie prowadzi dodatkowej ewidencji oraz nie przechowuje

jej przez wymagany okres albo prowadzi te czynności nierzetelnie,

9

wbrew przepisowi art. 33 ust. 4, nie przekazuje marszałkowi województwa wykazu zakładów

przetwarzania albo przekazuje wykaz zawierający nierzetelne informacje

- podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 35, nie oddaje zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych zbierającemu zużyty sprzęt,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 36, umieszcza zużyty sprzęt łącznie z innymi

odpadami,

podlega karze grzywny.

„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 99b pkt 2 ustawy wymienionej w art. 2,

2)

art. 125 pkt 4a ustawy wymienionej w art. 11,

3)

art. 37 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 22,

4)

art. 17 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 25,

5)

art. 48 ust. 8 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 29,

6)

art. 23 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 30,

7)

art. 8 ust. 9, art. 33 ust. 5, art. 50 ust. 8 i art. 55 ustawy wymienionej w art.

42,

8)

art. 6 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 44,

9)

art. 15 ust. 9 ustawy wymienionej w art. 52,

10)

art. 36 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 56

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie przepisów wymienionych w pkt 1-10.

Kto

1)

wbrew przepisowi art. 37 pkt 1, nie prowadzi selektywnego zbierania zużytego sprzętu,

2)

wbrew przepisowi art. 37 pkt 2, nie przyjmuje zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych albo przyjmuje taki sprzęt odpłatnie,

2a

wbrew przepisowi art. 38, nie przekazuje zebranego zużytego sprzętu prowadzącemu zakład

przetwarzania wpisanemu do rejestru,

2b

wbrew przepisowi art. 39, nie przekazuje wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta

informacji o prowadzonej działalności,

3)

(uchylony)

- podlega karze grzywny.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 71 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4 lit. a, b i e w zakresie ust. 6, pkt 5-7, pkt 9 lit. a-d, pkt 10, pkt

13 lit. b, pkt 15 w zakresie art. 14 ust. 4-7 i pkt 16 w zakresie art. 14b oraz art.

5, art. 6, art. 9, art. 18, art. 45, art. 58 i art. 59, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2012 r.

Kto

1)

wbrew przepisowi art. 41 pkt 2, nie umieszcza w punkcie sprzedaży informacji o punktach

zbierania zużytego sprzętu,

2)

wbrew przepisowi art. 41 pkt 3, sprzedaje sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych

bez dołączonej informacji, o której mowa w art. 22 ust. 1, lub nieoznakowany zgodnie

z art. 23,

3)

wbrew przepisowi art. 42 ust. 1, nie przyjmuje zużytego sprzętu przy sprzedaży sprzętu

albo nie przyjmuje zużytego sprzętu nieodpłatnie,

4)

wbrew przepisowi art. 42 ust. 2, nie przekazuje nieodpłatnie zużytego sprzętu prowadzącemu

zakład przetwarzania lub sprzedawcy hurtowemu,

5)

wbrew przepisowi art. 42 ust. 3, nie przekazuje nieodpłatnie zużytego sprzętu prowadzącemu

zakład przetwarzania

- podlega karze grzywny.

Kto

1

wbrew przepisowi art. 44 ust. 1, nie przyjmuje zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych od zbierającego zużyty sprzęt albo przyjmuje zużyty sprzęt odpłatnie,

1a

wbrew przepisowi art. 44 ust. 2, nie usuwa składników niebezpiecznych, materiałów

lub części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy,

2

wbrew przepisom art. 47 ust. 1 i 3, nie przekazuje odpadów powstałych w wyniku przetwarzania

zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu, prowadzącemu działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku lub prowadzącemu działalność w zakresie

unieszkodliwiania odpadów,

2a

wbrew przepisowi art. 47 ust. 4, nie przekazuje zużytych baterii i zużytych akumulatorów

zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania

zużytych baterii lub zużytych akumulatorów,

3)

wbrew przepisowi art. 50 ust. 2, nie przekazuje zaświadczeń o zużytym sprzęcie albo

sporządza zaświadczenia nierzetelne,

4)

(uchylony)

- podlega karze grzywny.

Kto

1)

wbrew przepisowi art. 53 ust. 3, nie przekazuje zaświadczenia potwierdzającego recykling

albo sporządza zaświadczenie nierzetelne,

2)

wbrew przepisowi art. 54 ust. 3, nie przekazuje zaświadczenia potwierdzającego inne

niż recykling procesy odzysku albo sporządza zaświadczenie nierzetelne,

3)

(uchylony)

- podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i

w trybie określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

(uchylony).

2.

Wprowadzający sprzęt, który wbrew przepisowi art. 18 ust. 1 nie dopełnia obowiązku

wniesienia zabezpieczenia finansowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000

zł do 500 000 zł.

3.

Wprowadzający sprzęt, który wbrew przepisowi art. 25 ust. 2 nie przekazuje sprzedawcom

detalicznym lub sprzedawcom hurtowym informacji o wysokości kosztów gospodarowania

odpadami, obejmujących koszty zbierania, przetwarzania, recyklingu albo innego niż

recykling procesu odzysku i unieszkodliwiania zużytego sprzętu, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 5000 zł do 2 000 000 zł.

4.

Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy, który wbrew przepisowi art. 25 ust. 7

nie informuje w sposób określony w art. 25 ust. 3 i 5 dokonujących zakupu sprzętu

o wysokości kosztów, o których mowa odpowiednio w art. 25 ust. 2 i 4, jeżeli taką

informację uzyskał od wprowadzającego sprzęt, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 5000 zł do 2 000 000 zł.

5.

Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, który wbrew przepisowi

art. 27 nie dopełnia obowiązku organizowania i finansowania odbierania od zbierających

zużyty sprzęt, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 5000 zł do 500 000 zł.

6.

Wprowadzający sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych, który wbrew przepisowi

art. 29 ust. 1 nie dopełnia obowiązku zorganizowania i sfinansowania zbierania, przetwarzania,

odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników

innych niż gospodarstwa domowe, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do

500 000 zł.

7.

Wprowadzający sprzęt określony w grupie 5, rodzaje 2-5, w załączniku nr 1 do ustawy,

który wbrew przepisowi art. 34 nie dopełnia obowiązku przekazania, w drodze umowy,

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiązków określonych

w ustawie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 500 000 zł.

8

Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy, który wbrew przepisowi art. 41 pkt 1 prowadzi

sprzedaż sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze,

podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 500 000 zł.

9.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która wbrew przepisowi

art. 58 ust. 3 nie dopełnia obowiązku przeznaczenia co najmniej 5% swoich przychodów

na publiczne kampanie edukacyjne, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł

do 1 000 000 zł.

10

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2-9, wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska.

11

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2-9, uwzględnia się stopień

szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu, a w szczególności

masę sprzętu, którą wprowadzający sprzęt wprowadził do obrotu.

12

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2-9, wnosi się na odrębny rachunek bankowy wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

13

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2-9, stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 982, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 po pkt 15a dodaje się pkt 15b w brzmieniu

„

15b)

kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), z wyjątkiem przepisów art. 41 pkt 2 i 3,

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. w art. 23 w ust. 1 po pkt 16b dodaje się pkt 16c w brzmieniu

„

16c)

dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), z tym że kosztem uzyskania przychodów są poniesione opłaty, o których mowa w art.

9 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 2 tej ustawy,

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. w art. 16 w ust. 1 po pkt 19b dodaje się pkt 19c w brzmieniu

„

19c)

dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), z tym że kosztem uzyskania przychodów są poniesione opłaty, o których mowa w art.

9 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 2 tej ustawy,

”

.

W ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. Nr 132, poz. 622, z późn. zm. w art. 3 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

udostępniają mieszkańcom na stronie internetowej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty

informację o znajdujących się na terenie gminy zbierających zużyty sprzęt elektryczny

i elektroniczny pochodzący z gospodarstw domowych, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), zawierającą

a)

firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię, nazwisko i adres zbierającego zużyty

sprzęt elektryczny i elektroniczny,

b)

adresy punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w tym punktów

sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

”

.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm. w art. 18a

a)

w ust. 2 w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w brzmieniu

„

14)

z opłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i

elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495).

”

;

b)

w ust. 6 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

sfinansowanie wydatków bieżących i inwestycyjnych związanych z prowadzeniem rejestru,

o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, oraz bazy danych o sprzęcie i zużytym sprzęcie, o której mowa w art. 15 ust. 3 tej

ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25, z późn. zm. w art. 3 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców hurtowych przepisów

art. 41 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i

elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495),

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 401 po ust. 12 dodaje się ust. 12a i 12b w brzmieniu

„

12a.

Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy są także wpływy z opłat, o

których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie

elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), a także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 80 ust. 1 i 2 tej

ustawy.

12b.

Przychody, o których mowa w ust. 12a, Narodowy Fundusz przeznacza na dofinansowanie

działań w zakresie

1)

odzysku, w tym przetwarzania i recyklingu,

2)

edukacji ekologicznej dotyczącej zagospodarowania,

3)

rozwoju nowych technologii recyklingu,

4)

zbierania,

5)

unieszkodliwiania

- zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

”

;

2)

w art. 402

a)

w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą wyodrębnione

rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystrybucji wpływów, o których mowa w art.

401 ust. 1 i 12a.

”

,

b)

dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu

„

8.

Wpływy z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2, oraz z kar pieniężnych,

o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym

i elektronicznym, odpowiednio wojewódzkie fundusze, Główny Inspektor Ochrony Środowiska i wojewódzcy

inspektorzy ochrony środowiska przekazują na od rębny rachunek bankowy Narodowego

Funduszu, w terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.

9.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przed przekazaniem na rachunek Narodowego Funduszu

wpływów z opłat, o których mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, pomniejsza je o 10%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia przeznacza na koszty

egzekucji ustalonej należnej opłaty produktowej oraz koszty weryfikacji ustalenia

jej wysokości.

”

;

3)

w art. 415 po ust. 6a dodaje się ust. 6b i 6c w brzmieniu

„

6b.

Do zadań zarządu wojewódzkiego funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie

Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji o przedsiębiorcach

wpłacających opłaty, o których mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, z podaniem firmy, oznaczenia siedziby i adresu tych przedsiębiorców oraz wysokości

kwoty wpłaconej z tytułu danej opłaty, w terminie do końca miesiąca po zakończeniu

kwartału, którego dotyczą te informacje.

6c.

Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie ministrowi

właściwemu do spraw środowiska zbiorczej informacji o

1)

zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie

elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy,

2)

sposobie przeznaczania środków pochodzących z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie

elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy

- w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok kalendarzowy.

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm. w art. 37 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Posiadacz odpadów prowadzący zakład przetwarzania, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495), w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zawrzeć

następujące informacje

1)

numer rejestrowy,

2)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,

4)

adresy zakładów przetwarzania,

5)

numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

określone w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, który przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania zamierza przetwarzać.

”

.

W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania

niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej

(Dz. U. Nr 63, poz. 639, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 5;

2)

uchyla się art. 34;

3)

w załączniku nr 3 uchyla się poz. 2;

4)

w załączniku nr 4 uchyla się poz. 15.

1.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 7 ust. 1,

jest obowiązany złożyć wniosek o wpisanie do rejestru, o którym mowa w art. 6, w terminie

do dnia 30 września 2006 r.

2.

Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany dołączyć do wniosku

informacje o ilości i masie wprowadzonego sprzętu w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r.

do dnia 30 czerwca 2006 r., z podziałem na grupy i rodzaje sprzętu, określone w załączniku

nr 1 do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zbierający zużyty sprzęt przekażą wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta informacje,

o których mowa w art. 39 ust. 1, w terminie do dnia 30 września 2006 r.

1.

Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do dostosowania tego zakładu do wymagań

technicznych, o których mowa w art. 45 i 46, oraz wystąpienia z wnioskiem o zmianę

posiadanych decyzji związanych z gospodarką odpadami, w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli prowadzący zakład przetwarzania nie wystąpi z wnioskiem, o którym mowa w ust.

1, organ, który wydał decyzję w zakresie gospodarki odpadami, może z urzędu, bez odszkodowania,

stwierdzić wygaśnięcie tej decyzji.

Wpływy z tytułu opłaty produktowej od wprowadzenia na rynek krajowy lamp wyładowczych

zgromadzone na rachunku Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art. 401 ust. 12b ustawy, o

której mowa w art. 87.

Przepisów art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 i 3 nie stosuje się do sprzętu wprowadzanego

przed dniem 14 sierpnia 2005 r.

Przepisy art. 25 ust. 2-6 stosuje się w przypadku

1)

sprzętu określonego w grupach 2-10 w załączniku nr 1 do ustawy - do dnia 13 lutego

2011 r.;

2)

sprzętu określonego w grupie 1 w załączniku nr 1 do ustawy - do dnia 13 lutego 2013 r.

W przypadku osiągnięcia przez wprowadzającego sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych w wysokości

1)

w 2009 r.

a)

do 50% wyznaczonego poziomu zbierania wprowadzający sprzęt wpłaca 100% należnej opłaty

produktowej,

b)

powyżej 50% do 75% wyznaczonego poziomu zbierania wprowadzający sprzęt wpłaca 75%

należnej opłaty produktowej,

c)

powyżej 75% wyznaczonego poziomu zbierania wprowadzający sprzęt wpłaca 10% należnej

opłaty produktowej;

2)

w 2010 r.

a)

do 75% wyznaczonego poziomu zbierania wprowadzający sprzęt wpłaca 100% należnej opłaty

produktowej,

b)

powyżej 75% wyznaczonego poziomu zbierania wprowadzający sprzęt wpłaca 75% należnej

opłaty produktowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1)

art. 18-20, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

2)

art. 6-14, art. 24, art. 31, art. 39, art. 40, art. 42, art. 51, art. 56, art. 71,

art. 72 pkt 4 i 7, art. 75 pkt 3, art. 76 pkt 3-5, art. 77 pkt 4, art. 78 pkt 3, art.

80, art. 85 i art. 88, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.;

3)

art. 21, art. 33, art. 72 pkt 1 i art. 84, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2006 r.;

4)

art. 28, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-6, art. 64-69, art. 82, art. 83, art.

87, art. 89 i art. 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

5)

art. 30 ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 114

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 10 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 114, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 11 ust. 2 i 3, art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 48, art. 49, art. 77, art.

86, art. 87 i art. 99, które wchodzą w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 9 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 26 września 2009 r.;

3)

art. 17-26 i art. 79, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2009 r.;

4)

art. 30, art. 32-43, art. 53-56, art. 65, art. 69, art. 72, art. 80, art. 82-85, art.

89, art. 90, art. 100, art. 104-106, art. 111 pkt 1-13 i 15-20 oraz art. 114 pkt 2,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.;

5)

art. 111 pkt 14, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2010 r.;

6)

art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 26 września 2011 r.;

7)

art. 66-68, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

„10. Przepisy art. 33 ust. 4 i art. 72 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 214 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 219 w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się od dnia utworzenia BDO.

Do wpływów z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie

1)

art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214, stosuje się art. 402 ust. 8 ustawy,

o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy;

2)

art. 79b ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 ustawy, o

której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy;

3)

art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 i 14 ustawy,

o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Przekazane na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie

1)

art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214,

2)

art. 79b i art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252

- stanowią przychody tego Funduszu i są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania

określonego w art. 401c ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 207.

„6. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy, o której

mowa w art. 214, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy, o której mowa w art. 214, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 207 pkt 17 w zakresie art. 402 ust. 2a i 2b w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

oraz art. 209 pkt 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;

2)

art. 178, art. 179, art. 194 ust. 1 pkt 5, art. 204, art. 205, art. 206 pkt 3, art.

207 pkt 14, art. 213 pkt 8, które wchodzą w życie po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy;

3)

art. 207 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.