Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

1.

W celu zapewnienia ochrony prawnej praw i interesów Skarbu Państwa tworzy się Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa, zwaną dalej „Prokuratorią Generalną”.

2.

Prokuratoria Generalna jest państwową jednostką organizacyjną.

3.

Nadzór nad Prokuratorią Generalną sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

1.

Członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w komórkach obsługi prawnej administracji

rządowej (departamentach prawnych, biurach prawnych, zespołach radców prawnych), jak

również w innych komórkach organizacyjnych, spełniający wymogi określone w art. 29

ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6 ustawy wymienionej w art. 1, w terminie do dnia 15 lutego 2006 r.

mogą zgłosić Pełnomocnikowi, o którym mowa w art. 84 ust. 1 tej ustawy, zamiar przejścia

do pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. W drodze porozumienia z dotychczasowym

pracodawcą, zawartego na wniosek Pełnomocnika, może on zatrudnić na stanowisku radcy

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa pracownika, który zgłosił zamiar przejścia

do pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do niebędących członkami korpusu służby cywilnej

pracowników zatrudnionych w komórkach obsługi prawnej (biurach legislacyjnych, departamentach

prawnych, biurach prawnych, zespołach radców prawnych), jak też w innych komórkach

organizacyjnych państwowych jednostek organizacyjnych oraz do pracowników samorządowych

zatrudnionych w komórkach obsługi prawnej, jak również w innych komórkach organizacyjnych

urzędów jednostek samorządu terytorialnego, których organy lub członkowie organów

na podstawie przepisów szczególnych podejmują za Skarb Państwa czynności w postępowaniach

sądowych.

1.

Sprawy wszczęte przed właściwym sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których zgodnie z przepisami ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, po dniu jej wejścia w życie, zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa jest obowiązkowe,

prowadzi się na dotychczasowych zasadach.

2.

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa może przejąć do prowadzenia poszczególne sprawy

lub grupy spraw, o których mowa w ust. 1, na podstawie art. 8a ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Sprawy przed Sądem Najwyższym, w których zgodnie z przepisami ustawy wymienionej w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, po dniu jej wejścia w życie, zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa jest wyłączne,

prowadzi się na dotychczasowych zasadach, o ile przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zostały w sprawie podjęte czynności procesowe przed Sądem Najwyższym lub czynności

procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed sądem

niższej instancji.

4.

W sprawach, w których Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wykonuje zastępstwo procesowe

Skarbu Państwa w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, zastępstwo to jest wykonywane

przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do zakończenia sprawy.

Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie czynności podejmowanych w ramach

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa oraz co do treści wydawanych opinii prawnych.

Wnioski złożone na podstawie art. 84 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

ważność.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 4 oraz art. 43

ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 oraz art. 43 ust. 2 tej ustawy w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa składa corocznie Sejmowi, w terminie do

dnia 31 marca, sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim roku

kalendarzowym.

Pełnomocnik, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, w okresie

sprawowania swojej funkcji może zatrudniać radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

i innych pracowników, niezbędnych przy organizowaniu Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa. Do tych radców i innych pracowników stosuje się zasady wynagradzania dotyczące

radców i innych pracowników Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do zadań Prokuratorii Generalnej należy

1

wyłączne zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem

art. 8b ust. 5;

2

zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi, wojskowymi i polubownymi;

3)

zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

w stosunkach międzynarodowych;

4)

wydawanie opinii prawnych;

5

opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących praw lub interesów Skarbu Państwa,

a także regulujących postępowania przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi.

2.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną dotyczy spraw, w

których Skarb Państwa jest lub powinien być stroną powodową albo pozwaną, albo też

uczestnikiem postępowania przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym.

3.

Rada Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do reprezentowania Rady Ministrów

lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.

4.

(uchylony).

5

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa procesowego

1)

państwowych osób prawnych;

2)

Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna współdziała z

1)

organami władzy publicznej,

2)

państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej,

3)

organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono

wykonywanie zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień,

4)

organami administracji rządowej i innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie odrębnych

przepisów do reprezentowania Skarbu Państwa

- zwanymi dalej „podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa”.

2.

Prokuratoria Generalna przy wykonywaniu zadań współdziała również z państwowymi osobami

prawnymi.

3.

Prokuratoria Generalna, w ramach współdziałania, o którym mowa w ust. 1, może żądać

i otrzymywać informacje i dokumenty, stanowiące tajemnicę prawnie chronioną, niezbędne

do wykonywania zastępstwa procesowego Skarbu Państwa lub zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-3.

(uchylony).

1.

W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach

międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej,

jeżeli zachodzi konieczność ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna może, na wniosek organu

władzy publicznej, przejąć zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga tego

ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. W takim przypadku przepisy art.

13 i 14 stosuje się odpowiednio.

3.

Prokuratoria Generalna może odmówić przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, chyba że wykonywanie

zastępstwa polecił Prezes Rady Ministrów lub minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

Prezes Rady Ministrów lub minister właściwy do spraw Skarbu Państwa mogą polecić wykonywanie

zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej również wtedy, jeżeli Prokuratoria Generalna

odmówiła przejęcia tego zastępstwa innemu organowi władzy publicznej.

4.

Odmowę przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej Prokuratoria Generalna uzasadnia

na piśmie i doręcza wnioskodawcy.

5.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie odmowy przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej jest wiążące, z zastrzeżeniem ust. 3 zdanie drugie.

1.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe

do zakończenia sprawy, z zastrzeżeniem art. 8b

1)

w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy;

2)

w sprawach

a)

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

b)

o stwierdzenie zasiedzenia

- jeżeli wartość przedmiotu sprawy przewyższa kwotę 1 000 000 zł;

3)

w sprawach rozpoznawanych przez sądy polubowne, niezależnie od tego, czy miejsce postępowania

przed tym sądem znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też poza

jej granicami lub nie jest oznaczone.

2.

W sprawach wymienionych w ust. 1 pkt 2 obowiązkowe zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

przez Prokuratorię Generalną nie ustaje mimo obniżenia się w toku sprawy wartości

przedmiotu sprawy do kwoty 1 000 000 zł lub poniżej.

1.

Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

może przejąć zastępstwo procesowe Skarbu Państwa w każdej sprawie, jeżeli wymaga tego

ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przejęcie zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.

2.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa jest wiążące. Odmowę przejęcia zastępstwa procesowego Skarbu Państwa

Prokuratoria Generalna uzasadnia na piśmie i doręcza wnioskodawcy, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza

jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 1, Prokuratoria Generalna, za zgodą lub

na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, może przekazać temu podmiotowi

do prowadzenia sprawę lub grupę spraw, z wyjątkiem spraw, w których występuje istotne

zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub rozbieżności w orzecznictwie sądów.

2.

Przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia może nastąpić przed wszczęciem lub

w każdym stadium postępowania.

3.

Jeżeli przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia nastąpiło przed wszczęciem

postępowania, podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa

procesowego Skarbu Państwa wraz z pismem wszczynającym postępowanie. Do zawiadomienia

sądu o przejęciu zastępstwa procesowego Skarbu Państwa, podmiot reprezentujący Skarb

Państwa załącza jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

4.

Jeżeli przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia nastąpiło po wszczęciu postępowania,

Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przekazaniu zastępstwa procesowego Skarbu

Państwa podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa. Do zawiadomienia sądu o przekazaniu

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy

dla stron lub uczestników postępowania.

5.

W przypadku przekazania podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa do prowadzenia sprawy

lub grupy spraw, w których zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię

Generalną jest obowiązkowe, podmiot ten wykonuje zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

również przed Sądem Najwyższym.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 126 § 6, 131

2)

art. 2-4 niniejszej ustawy, art. 2 ust. 4 pkt 3, art. 85 ust. 1 pkt 19 ustawy, o której

mowa w art. 5 oraz art. 6 i 8 niniejszej ustawy, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2009 r.

1.

W sprawach dotyczących ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna,

na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, wydaje opinie prawne, w tym także

opiniuje projekty umów, których stroną jest lub ma być Skarb Państwa.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału nie może odmówić wydania

opinii prawnej, jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.

3.

Odmowa wydania opinii prawnej następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku,

o którym mowa w ust. 1; odmowa jest wiążąca.

1.

Koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa, którego dotyczy

przedmiot tego postępowania, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego

przez Prokuratorię Generalną.

3.

Koszty zastępstwa procesowego zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie,

w której zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują

Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej. Koszty te są egzekwowane przez Skarb Państwa

- Prokuratorię Generalną na podstawie tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę

wykonalności wydaną na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej w zakresie rozstrzygnięcia

o kosztach zastępstwa procesowego.

4.

W sprawach, w których Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Rzeczypospolitej

Polskiej, ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 10, który wchodzi

w życie z dniem 31 grudnia 2009 r.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia niezwłocznie Prokuratorię Generalną

o stanie prawnym lub faktycznym związanym z działalnością tego podmiotu, który uzasadnia

wszczęcie w imieniu Skarbu Państwa postępowania sądowego w sprawie, w której zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe, przekazując

jednocześnie informacje i dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania sądowego.

2

W przypadku wyłącznego zastępstwa procesowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1,

niezwłocznie po powzięciu wiadomości o zaistnieniu okoliczności, które czynią dopuszczalnym

podjęcie czynności przed Sądem Najwyższym, podmiot reprezentujący Skarb Państwa przekazuje

Prokuratorii Generalnej informacje i dokumenty zgromadzone w sprawie wraz ze swoim

stanowiskiem co do potrzeby podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa przekazuje Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie

lub z własnej inicjatywy, wszelkie informacje i dokumenty niezbędne do wykonywania

przez Prokuratorię Generalną zastępstwa procesowego Skarbu Państwa.

2.

Na żądanie Prokuratorii Generalnej lub z własnej inicjatywy podmiot reprezentujący

Skarb Państwa przekazuje Prokuratorii Generalnej stanowisko w sprawie, w której zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna.

3.

W przypadkach wymagających wiadomości specjalistycznych, Prokuratoria Generalna może

zasięgać opinii biegłych i korzystać z tłumaczy.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa składa Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie

lub z własnej inicjatywy, wnioski w przedmiocie wszczęcia postępowania lub czynności

procesowych w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe

Skarbu Państwa. Prokuratoria Generalna nie jest związana treścią wniosków, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa w przedmiocie wszczęcia postępowania,

cofnięcia pozwu lub wniosku, uznania roszczenia lub wniosku, zrzeczenia się roszczenia,

ograniczenia roszczenia lub zawarcia ugody sądowej jest wiążący dla Prokuratorii Generalnej.

W razie niezgodności stanowiska Prokuratorii Generalnej z wnioskiem podmiotu reprezentującego

Skarb Państwa, Prokuratoria Generalna żąda od podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

stanowiska na piśmie.

3.

W przypadku, w którym nie można ustalić podmiotu reprezentującego Skarb Państwa w

określonej sprawie, wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, może złożyć, na wniosek

Prezesa Prokuratorii Generalnej, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

4.

Jeżeli podmiot reprezentujący Skarb Państwa, mimo żądania Prokuratorii Generalnej,

nie składa w określonym terminie wniosków, o których mowa w ust. 1 lub 2, Prokuratoria

Generalna - o ile jest to konieczne dla zachowania terminów wynikających z przepisów

prawa albo ustalonych przez sąd, trybunał lub inny organ orzekający - podejmuje czynności

według swojego uznania, zawiadamiając o tym podmiot reprezentujący Skarb Państwa.

5

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku określonym w ust. 3, jeżeli minister

właściwy do spraw Skarbu Państwa nie złożył wniosków, o których mowa w ust. 1 i 2.

1

Czynności zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

wykonują wyłącznie radcowie Prokuratorii Generalnej.

2

Czynności zastępstwa procesowego mogą wykonywać również Prezes i wiceprezesi Prokuratorii

Generalnej.

3

Dokumentem upoważniającym radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa

procesowego jest legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko

oraz stanowisko służbowe radcy Prokuratorii Generalnej.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej radcy Prokuratorii Generalnej

oraz sposób dokonywania wpisów w tej legitymacji i postępowania z nią, a także organ

właściwy do jej wydania, uwzględniając w szczególności termin ważności legitymacji

służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie

utraty legitymacji służbowej.

1.

Radcowie Prokuratorii Generalnej, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w

stroju urzędowym. Strojem urzędowym jest toga.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa

określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego radców Prokuratorii Generalnej,

uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.

1.

Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami

lub innymi organami orzekającymi w sprawach wymagających znajomości prawa obcego albo

procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może powierzyć to

zastępstwo w drodze umowy cywilnoprawnej radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie

uprawnionej do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.

2.

Koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1,

ponosi Prokuratoria Generalna.

3.

Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, 984 i 1047).

1.

Dane do składania podpisu elektronicznego na potrzeby elektronicznego postępowania

upominawczego są udzielane radcom Prokuratorii Generalnej po złożeniu stosownego wniosku

za pośrednictwem odpowiednio dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej

lub Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Dopuszcza się również komunikowanie się radcy Prokuratorii Generalnej z sądem w elektronicznym

postępowaniu upominawczym przy wykorzystaniu bezpiecznego podpisu elektronicznego

weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

3.

Wnioski radców Prokuratorii Generalnej o udzielenie danych wskazanych w ust. 1 złożone

odpowiednio do dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej lub Prezesa Prokuratorii

Generalnej będą przesyłane właściwemu sądowi wraz z potwierdzeniem zatrudnienia radcy

Prokuratorii Generalnej odpowiednio we właściwym oddziale Prokuratorii Generalnej

lub w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej. Osoby zamierzające komunikować się

z sądem w sposób wskazany w ust. 2 zawiadamiają o tym sąd za pośrednictwem odpowiednio

dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej lub Prezesa Prokuratorii Generalnej,

podając dane do weryfikacji podpisu elektronicznego.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3, odpowiednio dyrektor właściwego oddziału Prokuratorii

Generalnej lub Prezes Prokuratorii Generalnej przesyła sądowi w terminie 14 dni od

daty złożenia wniosku.

W sprawach o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa stanowiska

Prokuratorii Generalnej są przyjmowane kolegialnie.

1.

Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej, przy pomocy

wiceprezesów Prokuratorii Generalnej i dyrektorów oddziałów Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto

1)

reprezentuje Prokuratorię Generalną;

2)

kieruje Głównym Urzędem Prokuratorii Generalnej;

3)

jest przełożonym wszystkich radców i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.

3.

Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

4

Prokuratoria Generalna używa wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej

Polskiej oraz pieczęci urzędowej określonej w przepisach o pieczęciach państwowych.

1

Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

(uchylony).

3

Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej 2, powołuje minister

właściwy do spraw Skarbu Państwa, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego

naboru, na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej. Minister właściwy do spraw Skarbu

Państwa odwołuje, na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesów Prokuratorii

Generalnej.

4

Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej może zajmować osoba, która

1)

posiada kompetencje kierownicze;

2)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

3)

spełnia wymagania do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.

4a

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej ogłasza się przez

umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w

Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

4b

Termin, o którym mowa w ust. 4a pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4c

Nabór na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół, powołany

przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

4d

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4c, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

4e

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 4d, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

4f

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw Skarbu Państwa.

4g

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

4h

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

4i

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4j

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3, powołuje Prezes

Prokuratorii Generalnej.

4k

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio ust. 4 i ust. 4a-4i.

5.

Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

6.

(uchylony).

7

Przepisy rozdziałów 3 i 5 stosuje się odpowiednio do Prezesa i wiceprezesów Prokuratorii

Generalnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Ze stanowiskami Prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej nie można łączyć przynależności

do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

2.

Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić działalności zarobkowej,

z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej, dydaktycznej i publicystycznej.

1.

W skład Prokuratorii Generalnej wchodzi Główny Urząd Prokuratorii Generalnej z siedzibą

w mieście stołecznym Warszawie oraz mogą wchodzić oddziały Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, może

tworzyć, w drodze zarządzenia, oddziały Prokuratorii Generalnej z siedzibami w miejscowościach,

w których mają siedziby sądy apelacyjne. W zarządzeniu określa się siedzibę i właściwość

miejscową oddziału, która obejmuje obszar właściwości co najmniej jednego sądu apelacyjnego.

3.

Główny Urząd Prokuratorii Generalnej wykonuje zadania i czynności oddziału Prokuratorii

Generalnej w obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w Warszawie oraz w obszarach właściwości

sądów apelacyjnych, dla których nie utworzono oddziałów Prokuratorii Generalnej.

4.

Prezes Prokuratorii Generalnej może przekazać sprawę oddziałowi lub Głównemu Urzędowi

Prokuratorii Generalnej z pominięciem ich właściwości miejscowej, jeżeli wymaga tego

ochrona praw lub interesów Skarbu Państwa. W takim przypadku przepis art. 8a ust.

3 stosuje się odpowiednio.

1.

Oddziały Prokuratorii Generalnej w okręgach swojej właściwości miejscowej samodzielnie

wykonują zadania i czynności Prokuratorii Generalnej.

2.

Oddziałem Prokuratorii Generalnej kieruje dyrektor oddziału, któremu funkcję tę powierza

Prezes Prokuratorii Generalnej. Dyrektor oddziału jest przełożonym radców i innych

pracowników tego oddziału.

3.

Funkcję dyrektora oddziału Prokuratorii Generalnej powierza się radcy Prokuratorii

Generalnej.

W sprawach, w których zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna,

sąd, trybunał lub inny organ orzekający dokonuje doręczeń pism i orzeczeń do Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej albo do właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej.

Prokuratoria Generalna jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową na

zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych.

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, nadaje

Prokuratorii Generalnej, w drodze zarządzenia, statut określający organizację i szczegółowe

zasady funkcjonowania Prokuratorii Generalnej, a w szczególności

1)

organizację wewnętrzną Głównego Urzędu i oddziałów Prokuratorii Generalnej, w tym

funkcje inne niż dyrektor oddziału występujące w Prokuratorii Generalnej;

2)

tryb udzielania pełnomocnictw, o których mowa w art. 17 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w drodze zarządzenia, określi sposób i

tryb przygotowywania, przyjmowania i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej,

o których mowa w art. 18, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania spraw do kategorii

spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia, regulamin wewnętrznego

urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności

1)

tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej;

2)

rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych

dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach

tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych.

4

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa z organami władzy publicznej, państwowymi osobami prawnymi, państwowymi

jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej oraz organami jednostek

samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie zadań

publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, w tym w szczególności zakres czynności

wykonywanych w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te podmioty, terminy

wykonywania tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty,

2)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej z organami władzy publicznej, w tym w szczególności zakres czynności wykonywanych

w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te organy, terminy wykonywania

tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty,

3)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wydawaniu opinii prawnych

z organami administracji publicznej i innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie

odrębnych przepisów do reprezentowania Skarbu Państwa

- mając na względzie zapewnienie należytej ochrony praw i interesów Skarbu Państwa

oraz dostępu Prokuratorii Generalnej do niezbędnych informacji i dokumentów, a także

uwzględniając wymogi wynikające z przepisów dotyczących właściwych postępowań.

W Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi

radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”.

1.

Radcowie, wykonując czynności procesowe, kierują się własnym przekonaniem opartym

na wiedzy prawniczej i doświadczeniu.

2.

Radcowie przy wykonywaniu czynności procesowych są niezależni.

3

Radcowie mają prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym

oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać

podpis radcy, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę

dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub

uszkodzenia) radca stwierdza to w poświadczeniu.

1.

Radcowie wykonują polecenia przełożonych, dotyczące treści czynności zastępstwa. Na

żądanie radcy przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.

2.

Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, by zmieniono

polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych rozstrzyga ostatecznie

przełożony tego przełożonego, który wydał polecenie.

3.

W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym

ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym

tokiem postępowania.

1.

Radcą Prokuratorii Generalnej może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

3)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskała tytuł magistra albo ukończyła

zagraniczne studia prawnicze, uznane w Polsce;

4)

posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko

sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego

albo stanowisko prokuratora;

5)

nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne

przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;

6)

jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego

wykonywania zawodu radcy.

2.

Wymóg określony w ust. 1 pkt 4 nie dotyczy osoby, która

1)

posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych

lub

2)

pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista

do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej pięć lat.

3

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej, urodzona

przed dniem 1 sierpnia 1972 r., składa oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm. albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

1

Starszym radcą Prokuratorii Generalnej może być

1)

radca Prokuratorii Generalnej, który przez co najmniej trzy lata zajmował stanowisko

radcy Prokuratorii Generalnej, lub

2)

osoba, która posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego

nauk prawnych, lub

3)

osoba, która posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza i wykonywała

ten zawód przez co najmniej pięć lat, lub

4)

osoba, która zajmowała stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego

lub sędziego sądu administracyjnego albo stanowisko prokuratora przez co najmniej

trzy lata, lub

5)

osoba, która pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator

lub specjalista do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co

najmniej osiem lat.

2

Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 29 ust. 3.

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w Prokuratorii

Generalnej, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.

1.

Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

mianowania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

Przed wręczeniem aktu mianowania radca Prokuratorii Generalnej i starszy radca Prokuratorii

Generalnej, o którym mowa w art. 30 pkt 2-5, składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej

ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku

służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa oraz strzec praw i

interesów Skarbu Państwa, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy

prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

Obowiązkiem radcy jest postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a w szczególności

1)

chronić prawa i interesy Skarbu Państwa;

2)

rzetelnie i terminowo wykonywać czynności służbowe;

3)

przestrzegać tajemnic ustawowo chronionych;

4)

stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

Czas pracy radcy jest określony rozmiarem jego zadań i czynności służbowych i nie

może przekraczać norm określonych w przepisach dotyczących pracowników urzędów państwowych.

1.

W uzasadnionych przypadkach radca może być przeniesiony, na okres do 6 miesięcy, do

pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej

albo w innym jej oddziale. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne

do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne

jest tylko raz na dwa lata.

2.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej albo jej oddziału, mającego siedzibę w innej miejscowości,

kobiety w ciąży lub radcy sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu

lat, a także w przypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste

lub rodzinne radcy.

1.

Radca zachowuje w tajemnicy informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem swoich

czynności służbowych.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia.

3.

Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Radca nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku

naukowym, naukowo-dydaktycznym lub dydaktycznym.

2.

Radca nie może podejmować zajęcia lub sposobu zarobkowania, które pozostawałyby w

sprzeczności z jego czynnościami służbowymi albo wzbudzałyby podejrzenie o stronniczość

lub interesowność.

Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego ani być członkiem partii

politycznej.

Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie

Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej lub jej oddziału albo w działalności sprzecznej

z obowiązkami radcy.

Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie

sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

1.

Radca podlega co dwa lata ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być dokonana

w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę zadań i czynności służbowych.

3.

Oceny kwalifikacyjnej dokonuje dyrektor oddziału Prokuratorii Generalnej, w którym

radca jest zatrudniony, a oceny radców zatrudnionych w Głównym Urzędzie Prokuratorii

Generalnej - Prezes Prokuratorii Generalnej.

4.

Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego dotyczy.

5.

Od oceny kwalifikacyjnej radca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,

do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny kwalifikacyjnej.

6.

Od oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego - sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Do rozpoznania odwołania

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

7.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria

i tryb dokonywania oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów postępowanie

zgodne ze złożonym ślubowaniem oraz staranność, rzetelność i terminowość wykonywania

czynności służbowych.

1

Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego zajmowanemu

stanowisku służbowemu, dodatku za wieloletnią pracę oraz dodatku funkcyjnego w razie

powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.

1a

Radca wykonujący czynności zastępstwa procesowego jest uprawniony do dodatkowego wynagrodzenia

w wysokości nie niższej niż 65% kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych lub przyznanych

na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej albo na rzecz Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawie, w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli koszty te zostały

ściągnięte od strony przeciwnej. Wysokość i termin wypłaty dodatkowego wynagrodzenia

określa umowa cywilnoprawna.

1b

Jeżeli czynności zastępstwa procesowego w sprawie były wykonywane przez więcej niż

jednego radcę, kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1a, Prezes Prokuratorii

Generalnej dzieli między radców, z uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców.

2

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wynagrodzenia zasadniczego radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców

Prokuratorii Generalnej,

2)

stawki dodatku funkcyjnego osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje określone

w art. 23 ust. 2 i 3 oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1

- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów

sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze

radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców Prokuratorii Generalnej nie może

przekraczać 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej stawce odpowiednio sędziego

sądu okręgowego i sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może

przekraczać kwoty dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa odpowiedniego sądu.

1.

Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy

dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie, zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z

mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

3

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej)

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, sposób zaliczania zakończonych okresów

zatrudnienia do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę oraz

okresy, za które przysługuje ten dodatek, i terminy jego wypłaty, z uwzględnieniem

odrębnych przepisów dotyczących takiego dodatku.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać

radcy nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości do 3% planowanych wynagrodzeń

osobowych pozostaje w dyspozycji Prezesa Prokuratorii Generalnej i może być przez

niego podwyższony w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem

pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na

zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77Kodeksu pracy.

Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

6 dni - po 10 latach pracy w Prokuratorii Generalnej;

2)

12 dni - po 20 latach pracy w Prokuratorii Generalnej.

(uchylony).

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Skarbu Państwa, dyrektor właściwej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba zwraca się

do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wydanie opinii prawnej w tej sprawie.

1.

Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z

tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w

wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym

mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 173 Kodeksu pracy.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, adwokata, radcy prawnego i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się

przepisy o prokuratorze.

1.

Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas

trwania tego aresztowania.

2.

W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy

wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.

3.

W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca

się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z

powodu przedawnienia lub amnestii.

4.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.

1.

Stosunek pracy radcy Prokuratorii Generalnej ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia

w razie

1)

niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których

mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 lub 5;

1a

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem sądu;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania

stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;

3)

nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

4)

dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;

5)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej

nieobecności w pracy z powodu choroby, dłużej niż przez okres roku.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności

do pracy.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie

1)

(uchylony);

2)

reorganizacji w Prokuratorii Generalnej, jeżeli przeniesienie na inne stanowisko służbowe,

za zgodą radcy, nie jest możliwe.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w okresie między rozwiązaniem stosunku

pracy a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez

6 miesięcy, przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone

według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.

6.

W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie

określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm., wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył

prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm. - świadczenie pieniężne nie przysługuje.

7.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu

pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów

składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza

składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić

1)

w drodze porozumienia stron;

2)

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.

3.

W okresie wypowiedzenia stosunku pracy radca może być zwolniony z obowiązku wykonywania

czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku

pracy.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje

się przepisy Kodeksu pracy.

1

Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą

obrazę przepisów prawa i za uchybienia godności zawodu.

2.

Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ściganą

z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika, kuratora, świadka, biegłego

lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.

1.

Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, Prezes Prokuratorii Generalnej może udzielić radcy ostrzeżenia na

piśmie, po uprzednim wysłuchaniu radcy. Przepis art. 61 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

2.

Radca może w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostrzeżenia na piśmie wystąpić do

sądu pracy o uchylenie ostrzeżenia. Od orzeczenia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna

nie przysługuje.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do trzech lat na wyższe stanowisko

służbowe;

5)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe lub pozbawienie funkcji;

6)

wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.

1.

Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności

za ten sam czyn.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy. Jeżeli jednak

czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej

niż przedawnienie karne.

1.

Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli jest konieczne z uwagi

na charakter czynu natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.

2.

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej. Na

decyzję o zawieszeniu w czynnościach przysługuje zażalenie do właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania radcy sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

3.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także,

z zastrzeżeniem ust. 5, z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.

4.

W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić

zawieszenie w czynnościach.

5.

Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o

utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach do dnia wniesienia odwołania, o którym

mowa w art. 64 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku wniesienia

odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania odwołania,

chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.

6.

Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach,

także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.

7.

W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach, Prezes Prokuratorii Generalnej

może obniżyć do 50% wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,

radcy wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej

w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.

2.

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres pięciu lat Prezes Prokuratorii Generalnej.

3

Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca dający należytą rękojmię wykonywania

tej funkcji.

4.

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

5.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji

dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii

Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika

dyscyplinarnego.

4.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają;

3)

udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;

4)

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji;

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.

3.

W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy

w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu

orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

6.

Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może

wyłączyć jawność rozprawy; jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

7.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

8.

W wyjątkowych przypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy

niż 3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia

strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

9.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

10.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu

7 dni od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają prawo wniesienia odwołania.

W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub jego część.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

radcy.

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

3.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,

uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i

akt osobowych radcy po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na

jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie

w terminie wcześniejszym.

4.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

5

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w art. 55a ust.

1, z tym że uprawnienie do uznania ostrzeżenia za niebyłe i zarządzenia jego wykreślenia

przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. dotyczące postępowania uproszczonego. Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym,

powodzie cywilnym, przedstawicielu społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz

środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów o karze pieniężnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 39 pkt 7 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

(uchylony);

3)

(utracił moc).

1.

W Prokuratorii Generalnej mogą być zatrudnieni pracownicy inni niż radcowie.

2.

Do pracowników, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269), a w sprawach nieuregulowanych także w tych przepisach - przepisy Kodeksu pracy.

3.

Jeżeli stosunki pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, regulują inne przepisy

szczególne, do pracowników tych stosuje się również te przepisy.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

(uchylony);

2)

(uchylony);

3)

w art. 67

a)

w § 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

W zakresie określonym odrębną ustawą za Skarb Państwa czynności procesowe podejmuje

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.

”

,

b)

uchyla się § 3;

4

art. 87

„

Art. 87

§ 1.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów

lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz

o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem

ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.

”

;

5)

art. 99 otrzymuje brzmienie

„

Art. 99.

Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty

w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.

”

;

6)

art. 161 otrzymuje brzmienie

„

Art. 161.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Jeżeli stronę zastępuje adwokat, radca

prawny, rzecznik patentowy lub Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, przewodniczący

może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.

”

;

7)

w art. 207 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa przewodniczący może zobowiązać do złożenia w wyznaczonym

terminie pisma przygotowawczego, w którym strona jest obowiązana do powołania wszystkich

twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego

postępowania.

”

;

8)

w art. 300 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Za Skarb Państwa sąd może przesłuchać w charakterze strony osoby powołane do reprezentowania

państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie,

lub inne wskazane osoby.

”

;

9)

w art. 485 w § 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Dopuszczalne jest dołączenie odpisów dokumentów, o których mowa w § 1 i 2a, jeżeli

ich zgodność z oryginałem jest poświadczona przez notariusza albo występujących w

tej sprawie adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub radcę Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm. w art. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wicemarszałka Sejmu, wicemarszałka

Senatu, wiceprezesa Rady Ministrów, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału

Konstytucyjnego, ministra, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich,

Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu

Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Przewodniczącego

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa

Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy

Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora

Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego,

3)

Ministra Stanu, Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta,

zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1

w art. 66 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

osób, które co najmniej trzy lata zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa.

”

;

2)

w art. 72 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

”

;

3)

art. 73 otrzymuje brzmienie

„

Art. 73.

Adwokat skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2

i 4-5 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, chyba że przestał odpowiadać

warunkom przewidzianym w art. 65 pkt 1 i 2.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1

w art. 25 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

osób, które co najmniej przez trzy lata zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa.

”

;

2)

w art. 28 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. w art. 1 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w sprawach nieuregulowanych w odrębnych przepisach,

”

.

(pominięty).

Adwokat skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2

i 4-5 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, chyba że przestał odpowiadać

warunkom przewidzianym w art. 65 pkt 1 i 2.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

adwokatów, radców prawnych oraz radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którzy

wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co najmniej trzy lata,

”

;

2)

w art. 52 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: prokuratorów i sędziów,

aplikantów, asesorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także okresy wykonywania zawodu adwokata,

radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach władzy publicznej,

z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu

tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, z późn. zm. w art. 12 w § 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

osób, które co najmniej przez trzy lata zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Skarbu Państwa, dyrektor właściwej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba zwraca się

do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wydanie opinii prawnej w tej sprawie.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm. uchyla się art. 4.

(pominięty).

W ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 27 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organ, który wydał akt objęty wnioskiem lub skargą konstytucyjną, albo Prokuratoria

Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów wyznaczyła Prokuratorię Generalną

Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów lub ministrów w postępowaniu przed

Trybunałem Konstytucyjnym,

”

;

2)

w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uczestnikami postępowania przed Trybunałem są: skarżący, organ, który wydał zakwestionowany

akt normatywny, albo Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów

wyznaczyła Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów

lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, i Prokurator Generalny;

uczestnikiem jest również Rzecznik Praw Obywatelskich, jeżeli zgłosił swój udział

w postępowaniu.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. Nr 106, poz. 679, z późn. zm. w art. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

Prezesa i wiceprezesów oraz starszych radców i radców Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa,

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, z późn. zm. w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa sprawuje nadzór nad działalnością Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, adwokata, radcy prawnego i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się

przepisy o prokuratorze.

”

;

2)

w art. 61 w § 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

zajmował stanowisko radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co najmniej przez

trzy lata.

”

;

3)

w art. 63 w § 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

zajmował stanowisko starszego radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co

najmniej przez sześć lat,

”

;

4)

w art. 92 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: aplikantów, asesorów,

sędziów i prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy,

a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego

stanowiska w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza,

oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony

wymiar urlopu.

”

;

5)

art. 118 otrzymuje brzmienie

„

Art. 118.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako

radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej

Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

pozostawał co najmniej osiem lat na stanowisku sędziego, prokuratora, radcy w Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez osiem lat wykonywał zawód adwokata,

radcy prawnego lub notariusza albo przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych

na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego lub

pracował w charakterze asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym co najmniej

dwa lata.

”

;

2)

w art. 26 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przez co najmniej cztery lata pozostawała na stanowisku sędziego, prokuratora lub

radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez cztery lata

wykonywała zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez sześć lat pozostawała

w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa administracyjnego.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 788 i Nr 169, poz. 1417) w art. 175 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator,

notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany

nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli

skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.”.

”

(pominięty).

1

Sprawy wszczęte przed właściwym sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym przed

dniem wejścia w życie ustawy, w których zgodnie z jej przepisami, po dniu wejścia

w życie ustawy, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest

obowiązkowe, są prowadzone na dotychczasowych zasadach.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może podjąć decyzję o przejęciu do prowadzenia przez

Prokuratorię Generalną poszczególnych spraw lub pewnej kategorii spraw, o których

mowa w ust. 1, ze względu na szczególny interes Skarbu Państwa. O przejęciu sprawy

Prezes Prokuratorii Generalnej powiadamia właściwy organ orzekający oraz strony lub

uczestników postępowania.

3

Sprawy przed Sądem Najwyższym, w których zgodnie z przepisami ustawy, po dniu jej

wejścia w życie, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną

jest wyłączne, są prowadzone na dotychczasowych zasadach, o ile przed dniem wejścia

w życie ustawy zostały w sprawie podjęte czynności procesowe przed Sądem Najwyższym

lub czynności procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane

przed sądem niższej instancji.

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w drodze

zarządzenia, powoła w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu

Pełnomocnika do spraw organizacji Prokuratorii Generalnej, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”,

określając zakres jego zadań i środki niezbędne do ich realizacji. Celem działania

Pełnomocnika jest zorganizowanie Prokuratorii Generalnej, w tym oddziałów Prokuratorii

Generalnej, zatrudnienie pracowników oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do

rozpoczęcia jej pracy. Z chwilą powołania Prezesa Prokuratorii Generalnej Pełnomocnik

kończy swoją działalność.

2.

Pełnomocnik w okresie sprawowania swojej funkcji wykonuje zadania dyrektora generalnego

urzędu na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3.

Nadzór nad działalnością Pełnomocnika sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

wyposaży Prokuratorię Generalną w nieruchomości oraz środki trwałe i obrotowe niezbędne

do jej działalności.

5.

Członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w komórkach obsługi prawnej administracji

rządowej (departamentach prawnych, biurach prawnych, zespołach radców prawnych), jak

też w innych komórkach organizacyjnych, spełniający wymogi określone w art. 29 ust.

1 pkt 1-3, 5 i 6, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu,

mogą zgłosić Pełnomocnikowi zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej. W

drodze porozumienia z dotychczasowym pracodawcą, zawartego na wniosek Pełnomocnika

może on zatrudnić na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej pracownika, który zgłosił

zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej.

6.

W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy, na stanowisko radcy Prokuratorii

Generalnej mogą być przyjęte, w drodze konkursu, również osoby, które po odbyciu wymaganej

przepisami prawa aplikacji, złożyły egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski,

adwokacki lub notarialny i spełniają wymogi określone w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5

i 6.

7.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania konkursu, zapewniając

należyty poziom wiedzy radców Prokuratorii Generalnej.

8.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych

wydatków budżetowych między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa w przypadkach

przejmowania przez Prokuratorię Generalną zadań realizowanych dotychczas przez inne

organy.

(pominięty).

1

Do dnia 14 marca 2006 r. koszty organizacji i funkcjonowania Prokuratorii Generalnej,

w tym wydatki na wynagrodzenia radców i innych jej pracowników, są finansowane ze

środków Funduszu Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm..

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przekazaniu na przychody budżetu państwa

nadwyżka, o której mowa w art. 56 ust. 4 ustawy wymienionej w ust. 1.

3.

W przypadku braku wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów, o których

mowa w ust. 1, uzupełnienie tych środków następuje z rezerwy ogólnej Rady Ministrów.

4.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1 i art. 84 ust. 1, są przekazywane na rachunek

Prokuratorii Generalnej, na wniosek Pełnomocnika.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 84 i 85, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia

2)

rozdziałów 5-7 oraz art. 72, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

§ 1.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów

lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz

o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem

ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty

w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako

radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej

Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Jeżeli stronę zastępuje adwokat, radca

prawny, rzecznik patentowy lub Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, przewodniczący

może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych przeprowadzą, w terminie 36 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy, przegląd wytworzonych w podległych im jednostkach organizacyjnych materiałów

zawierających informacje niejawne w celu ustalenia, czy spełniają ustawowe przesłanki ochrony na podstawie ustawy, i dokonają w razie potrzeby zmiany lub zniesienia

klauzuli tajności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zbiorów materiałów spraw zakończonych

oraz kartotek ewidencyjnych, w szczególności stanowiących materiał archiwalny przekazany

do właściwych archiwów na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Kierownik właściwego archiwum, w uzasadnionych przypadkach, może zwrócić się do kierownika

jednostki organizacyjnej, która przekazała materiał archiwalny, o którym mowa w ust.

2, o przeprowadzenie przeglądu tego materiału w celu ustalenia, czy spełnia ustawowe

przesłanki ochrony, i dokonanie w razie potrzeby zmiany lub zniesienia klauzuli tajności.

Kierownicy jednostek organizacyjnych, w których w dniu wejścia w życie ustawy funkcjonują

kancelarie tajne, informują o nich w terminie do 3 miesięcy od tej daty odpowiednio

ABW lub SKW, z określeniem klauzuli tajności przetwarzanych informacji niejawnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Stosunek pracy na podstawie powołania osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy

stanowisko

1)

kierownika centralnego urzędu administracji rządowej i jego zastępcy,

2)

prezesa agencji państwowej i jego zastępcy,

3)

prezesa zarządu państwowego funduszu celowego i jego zastępcy,

4)

Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i jego zastępcy,

5)

kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa

Rady Ministrów lub właściwego ministra i jego zastępcy

- objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, nie ulega zmianie.

2.

Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko,

o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego udzielonego na czas powołania

na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na tym stanowisku. Po zakończeniu

urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej

stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

1.

Stosunek pracy osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko dyrektora

departamentu (kierownika komórki równorzędnej) w państwowej jednostce organizacyjnej

podległej lub nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz

jego zastępcy, objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, przekształca się z dniem

wejścia w życie ustawy w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony,

chyba że odrębne przepisy przewidują nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby pełniącej w dniu wejścia w życie ustawy funkcję

dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) oraz jego zastępcy, objętej

przepisami ustawy uchylanej w art. 214, mianowanej na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko,

o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego udzielonego na czas powołania

na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na tym stanowisku. Po zakończeniu

urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej

stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,

141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187-189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe

stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się

warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

1.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie osoby zatrudnionej na stanowisku kierownika

państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa Rady

Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy, a także dyrektora departamentu

(kierownika komórki równorzędnej) w państwowej jednostce organizacyjnej podległej

lub nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy

składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za wieloletnią

pracę.

2.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. do osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 91, art. 93 ust. 1 oraz art. 94 i 95.

3.

Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osoby, o której mowa

w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy

uchylanej w art. 214.

4.

Do ustalania dodatku za wieloletnią pracę osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 90 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 99.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się, jeżeli warunki wynagradzania za pracę i przyznawania

innych świadczeń związanych z pracą osób wymienionych w ust. 1 określają odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.