Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego

Rozporządzenie określa szczegółowe wymagania dotyczące prowadzenia ruchu odkrywkowego

zakładu górniczego, zwanego dalej „zakładem górniczym”, w zakresie

1)

bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym oceniania i dokumentowania ryzyka zawodowego

oraz stosowania niezbędnych rozwiązań zmniejszających to ryzyko;

2)

bezpieczeństwa pożarowego;

3)

gospodarki złożami kopalin w procesie ich wydobywania;

4)

ochrony środowiska;

5)

podstawowych obiektów, maszyn i urządzeń zakładu górniczego.

Do wykonywania w zakładach górniczych

1)

prac w podziemnych wyrobiskach górniczych stosuje się przepisy w sprawie szczegółowych

wymagań dotyczących prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych;

2)

robót wiertniczych stosuje się przepisy w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących

prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dokumentacji techniczno-ruchowej, należy przez

to rozumieć także instrukcje wymienione w przepisach określających zasadnicze wymagania

dla wyrobów podlegających ocenie zgodności.

Przedsiębiorca sporządza, uzupełnia i aktualizuje dokumentację dotyczącą prowadzenia

ruchu zakładu górniczego, oceny ryzyka zawodowego i stosowania rozwiązań zmniejszających

to ryzyko oraz przeprowadza bieżące analizy i badania niezbędne dla bezpiecznego prowadzenia

tego ruchu.

Przedsiębiorca regularnie dokonuje przeglądu działań podjętych w celu zapewnienia

bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.

1.

Przed rozpoczęciem prac przedsiębiorca sporządza dla zakładu górniczego dokument bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia pracowników, zwany dalej „dokumentem bezpieczeństwa”.

2.

Zawartość dokumentu bezpieczeństwa określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

3.

Dokument bezpieczeństwa jest

1)

dostępny w zakładzie górniczym;

2)

aktualizowany każdorazowo w przypadku rozbudowy lub przebudowy miejsca lub stanowiska

pracy, powodującej zmianę warunków pracy.

4.

Kierownik ruchu zakładu górniczego zapoznaje pracowników zakładu górniczego z obowiązującym

dokumentem bezpieczeństwa lub odpowiednią jego częścią. Pracownik potwierdza pisemnie

zapoznanie się z tym dokumentem lub jego częścią, w szczególności z oceną ryzyka zawodowego

oraz stosowania niezbędnych rozwiązań zmniejszających to ryzyko.

5.

W zakładzie górniczym wydobywającym kopaliny na podstawie koncesji udzielonej przez

starostę dokument bezpieczeństwa mogą stanowić instrukcje lub inne dokumenty, opracowane

przez przedsiębiorcę w zakresie odpowiednim do wielkości i zakresu działania zakładu

górniczego.

1.

Ruch zakładu górniczego jest organizowany i prowadzony przez kierownika ruchu zakładu

górniczego, który w szczególności

1)

ustala zakres działania poszczególnych działów ruchu zakładu górniczego oraz służb

specjalistycznych zakładu górniczego;

2)

dokonuje właściwego oraz zgodnego z przeznaczeniem doboru maszyn, urządzeń, materiałów,

wyrobów z tworzyw sztucznych oraz środków strzałowych i sprzętu strzałowego w taki

sposób, aby nie stwarzały one zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz środowiska;

3)

wyznacza osobę kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu górniczego do wykonywania nadzoru

nad prowadzeniem ruchu tego zakładu na danej zmianie albo ruch zakładu górniczego

na danej zmianie nadzoruje osobiście;

4)

ustala zasady zabezpieczenia zakładu górniczego na zmianach, na których ruch nie jest

prowadzony, w dni wolne od pracy oraz w przypadku czasowego wstrzymania eksploatacji;

5)

zapewnia odpowiedni nadzór lub środki łączności, jeżeli stanowiska pracy są zajmowane

przez odosobnionych pracowników.

2.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, określa się w szczególności sposób

1)

koordynacji prac wykonywanych przez poszczególne działy ruchu zakładu górniczego i

służby specjalistyczne oraz pracowników zatrudnionych w podmiotach, o których mowa

w art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, zwanej dalej „ustawą”;

2)

wykonywania nadzoru nad pracami, o których mowa w pkt 1;

3)

użytkowania maszyn i urządzeń w zakładzie górniczym.

3.

Kierownik ruchu zakładu górniczego może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy podległych

mu osób kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego.

1.

W zakładzie górniczym organizuje się służbę dyspozytorską ruchu zakładu górniczego,

wyposażoną w odpowiednie środki techniczne, która na bieżąco kontroluje ruch tego

zakładu.

2.

Organizację i obsadę służby dyspozytorskiej ruchu zakładu górniczego ustala kierownik

ruchu zakładu górniczego.

3.

Jeżeli w zakładzie górniczym nie została zorganizowana służba dyspozytorska ruchu

zakładu górniczego, zadania tej służby, dostosowane do potrzeb organizacji ruchu zakładu

górniczego, wykonuje wyznaczona przez kierownika ruchu zakładu górniczego osoba kierownictwa

lub dozoru ruchu zakładu górniczego.

1.

Dla osób kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego sporządza się zakresy czynności,

szczegółowo określające ich obowiązki, uprawnienia i zakres odpowiedzialności.

2.

Zakresy czynności, o których mowa w ust. 1, zatwierdza

1)

przedsiębiorca - dla kierownika ruchu zakładu górniczego;

2)

kierownik ruchu zakładu górniczego - dla podległych mu osób kierownictwa i dozoru

ruchu zakładu górniczego.

3.

Osoby, których zakres czynności obejmować będzie zadania dotyczące techniki strzałowej,

mogą być zatrudniane w kierownictwie i dozorze ruchu zakładu górniczego, jeżeli ukończyły

kurs specjalistyczny z zakresu techniki strzałowej, powtarzany co 5 lat.

4.

Osoba, której doręczono zakres czynności, potwierdza pisemnie jego odbiór.

1.

Kierownik ruchu zakładu górniczego jest odpowiedzialny za opracowanie zrozumiałej

dla pracowników instrukcji bezpiecznego wykonywania pracy dla stanowiska lub miejsca

pracy w ruchu zakładu górniczego.

2.

Instrukcja, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

opis czynności wykonywanych przed rozpoczęciem i po zakończeniu pracy;

2)

zasady i sposób bezpiecznego wykonywania pracy;

3)

zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych, stwarzających zagrożenie dla życia lub

zdrowia pracowników, z uwzględnieniem zagrożeń występujących podczas wykonywania poszczególnych

prac;

4)

zasady ochrony przed zagrożeniami, o których mowa w pkt 3;

5)

informacje o stosowaniu sprzętu ochronnego i ratunkowego.

3.

Projekt instrukcji, o której mowa w ust. 1, konsultuje się z pracownikami lub ich

reprezentantami, wyłonionymi w sposób przyjęty w danym zakładzie. Po zakończeniu konsultacji

instrukcja ta jest zatwierdzana przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

4.

Pracownik potwierdza pisemnie zapoznanie się z instrukcją, o której mowa w ust. 1.

Prace w ruchu zakładu górniczego mogą wykonywać osoby, które posiadają

1)

wymagane kwalifikacje lub potrzebne umiejętności do wykonywania tych prac;

2)

dostateczną znajomość przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy potwierdzoną

posiadaniem aktualnego zaświadczenia o odbyciu szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy;

3)

aktualne badania lekarskie oraz inne badania stwierdzające brak przeciwwskazań do

wykonywania pracy na określonym stanowisku.

Pracowników lub ich reprezentantów informuje się o wszelkich podejmowanych działaniach

dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony zdrowia w miejscach i na stanowiskach

pracy, a przekazywane informacje należy tak opracować, aby były zrozumiałe dla pracowników,

których dotyczą.

1.

Teren zakładu górniczego, jeżeli nie jest ogrodzony, oznakowuje się tablicami, na

których umieszcza się nazwę zakładu górniczego oraz napis zakazujący wstępu osobom

nieupoważnionym.

2.

Miejsca niebezpieczne, zlokalizowane na terenie zakładu górniczego i nieznajdujące

się pod stałym nadzorem, zabezpiecza się w sposób ustalony przez kierownika ruchu

zakładu górniczego.

3.

Miejsca o szczególnym zagrożeniu dla życia i zdrowia, w tym miejsca wykonywania prac,

o których mowa w § 19, zabezpiecza się i oznakowuje znakami bezpieczeństwa.

4.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala liczbę i umiejscowienie tablic oraz znaków,

o których mowa w ust. 1 i 3, w zależności od wielkości terenu, na którym są stosowane,

oraz rodzajów i poziomu występujących zagrożeń.

Na terenie zakładu górniczego oraz wydzielonego jego oddziału lub jednostki terenowej

umieszcza się w widocznym miejscu

1)

informacje o adresach i numerach telefonów najbliższych jednostek straży pożarnej,

policji i pogotowia ratunkowego oraz sposobach ich wezwania;

2)

informację o numerze alarmowym 112;

3)

instrukcje postępowania w przypadku pożaru.

1.

Drogi komunikacyjne oraz dojścia do miejsc i stanowisk pracy oznakowuje się i utrzymuje

w stanie umożliwiającym bezpieczne poruszanie się po nich.

2.

W zakładzie górniczym transport osób do miejsc i stanowisk pracy może odbywać się

przy użyciu sprzętu pływającego pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa tych osób.

3.

W przypadku gdy transport osób odbywa się wyłącznie przy użyciu sprzętu, o którym

mowa w ust. 2, zapewnia się stały dostęp do rezerwowego sprzętu pływającego.

4.

W zakładzie górniczym

1)

oświetla się wnętrza obiektów budowlanych, a także miejsca i stanowiska pracy w sposób

zapewniający ochronę bezpieczeństwa i zdrowia osób;

2)

miejsca i stanowiska pracy

a)

powinny mieć w miarę możliwości oświetlenie naturalne oraz, biorąc pod uwagę warunki

klimatyczne, być wyposażone w oświetlenie sztuczne,

b)

w których osoby są narażone na zagrożenia w przypadku awarii sztucznego oświetlenia,

wyposaża się w oświetlenie awaryjne o wystarczającej intensywności, a jeżeli jest

to niemożliwe, wyposaża się te osoby w lampy osobiste.

1.

Osoba zatrudniona w ruchu zakładu górniczego musi posiadać znaczek kontrolny lub inny

identyfikator.

2.

Osoby kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego oraz inne osoby uprawnione mogą

zażądać okazania znaczka kontrolnego lub innego identyfikatora.

3.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i technicznymi kierownik ruchu zakładu

górniczego może zwolnić z obowiązku posiadania przez osoby, o których mowa w ust.

1, znaczków kontrolnych lub innych identyfikatorów.

4.

Osoby kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu górniczego, odpowiedzialne za pracowników

wykonujących pracę na danej zmianie po jej zakończeniu

1)

dokumentują wykonane prace;

2)

potwierdzają opuszczenie przez pracowników stanowisk pracy lub

3)

przekazują osobie dozoru ruchu zakładu górniczego następnej zmiany informacje o pracownikach,

którzy pozostali na stanowiskach pracy w celu jej dokończenia, podając przewidywany

czas opuszczenia tych stanowisk.

5.

Sposób dokumentowania wykonanych prac oraz potwierdzania opuszczenia przez pracowników

stanowisk pracy ustala kierownik ruchu zakładu górniczego.

W zakładzie górniczym stosuje się instalacje techniczne, urządzenia, maszyny, narzędzia,

materiały, środki ochrony zbiorowej i indywidualnej oraz środki strzałowe i sprzęt

strzałowy, które zostały odpowiednio dobrane do warunków górniczo-geologicznych i

środowiskowych w miejscu ich zastosowania.

1.

Rodzaje prac, które są szczególnie niebezpieczne, określa kierownik ruchu zakładu

górniczego.

2.

Prace, o których mowa w ust. 1

1)

wykonują pracownicy pod bezpośrednim nadzorem osoby dozoru ruchu zakładu górniczego;

2)

poprzedza się

a)

sprawdzeniem stanu bezpieczeństwa miejsca pracy i urządzeń przez osobę dozoru ruchu

zakładu górniczego,

b)

instruktażem pracowników o sposobach prawidłowego wykonywania prac oraz mogących wystąpić

zagrożeniach i sposobach ograniczenia związanego z nimi ryzyka,

c)

doborem odpowiednich środków ochrony.

3.

Podczas wykonywania prac, o których mowa w ust. 1, przebywanie osób niebiorących udziału

w tych pracach oraz wykonywanie innych prac w pobliżu tego miejsca jest niedozwolone.

1.

Jeżeli dokument bezpieczeństwa tego wymaga, kierownik ruchu zakładu górniczego udziela

zezwoleń na wykonywanie prac niebezpiecznych, jak i zwykłych czynności, które współwystępując

z innymi, mogą powodować poważne zagrożenie.

2.

Za zgodą kierownika ruchu zakładu górniczego dopuszcza się wydawanie zezwoleń, o których

mowa w ust. 1, przez osoby kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się przed rozpoczęciem wykonywania pracy.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa warunki, które muszą zostać spełnione,

oraz środki ostrożności podejmowane przed, w trakcie i po zakończeniu wykonywania

pracy.

1.

W miejscach, w których powstało zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego

lub pracowników, wykonuje się wyłącznie prace związane z usuwaniem zagrożenia.

2.

Ponowne podjęcie pracy w miejscach, o których mowa w ust. 1, następuje po stwierdzeniu

przez osobę kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu górniczego, że zagrożenie zostało

usunięte.

1.

Niezależnie od wymagań określonych w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny

pracy osoby kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego oraz wyznaczonych pracowników

szkoli się w udzielaniu pierwszej pomocy. Na każdej zmianie powinien być co najmniej

jeden przeszkolony pracownik.

2.

Zakład górniczy oraz jego wydzielone oddziały wyposaża się w nosze oraz apteczkę z

niezbędnymi środkami medycznymi.

3.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala liczbę i lokalizację punktów pierwszej pomocy

oraz miejsca rozmieszczenia instrukcji udzielania pierwszej pomocy, noszy i apteczek.

1.

Kierownik ruchu zakładu górniczego zawiadamia właściwy organ nadzoru górniczego o

każdym wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym, zgonie naturalnym oraz niebezpiecznych

zdarzeniach związanych z ruchem zakładu górniczego, stwarzających zagrożenie dla życia,

zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa powszechnego telefonicznie lub przy użyciu innych

dostępnych środków łączności.

2.

W zawiadomieniu o wypadku śmiertelnym, wypadku ciężkim, wypadku zbiorowym lub zgonie

naturalnym podaje się

1)

nazwę zakładu górniczego;

2)

datę, godzinę i miejsce wypadku lub zgonu naturalnego;

3)

rodzaj wypadku;

4)

rodzaj urazu stwierdzonego przez lekarza u poszkodowanego;

5)

przebieg wypadku z podaniem prawdopodobnych przyczyn jego wystąpienia;

6)

czynności wykonywane przez poszkodowanego w chwili wypadku lub bezpośrednio przed

zgonem naturalnym;

7)

dane osobowe poszkodowanego

a)

nazwisko i imię,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

nazwę i adres pracodawcy,

d)

miejsce zatrudnienia,

e)

stanowisko,

f)

staż pracy w górnictwie;

8)

miejsce pobytu poszkodowanego po wypadku lub po zaistnieniu zgonu naturalnego;

9)

imię i nazwisko osoby przekazującej informację oraz godzinę zawiadomienia.

3.

W zawiadomieniu o niebezpiecznych zdarzeniach związanych z ruchem zakładu górniczego

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa powszechnego

podaje się

1)

nazwę zakładu górniczego, datę, godzinę i miejsce zagrożenia;

2)

krótki opis okoliczności, przyczyn i skutków zagrożenia;

3)

imię i nazwisko osoby przekazującej informację oraz godzinę zawiadomienia;

4)

informację o liczbie osób zagrożonych lub możliwych skutkach zagrożenia;

5)

imię, nazwisko i stanowisko osoby kierującej akcją likwidacji zagrożenia;

6)

informację o działaniach podjętych w celu likwidacji zagrożenia.

4.

W przypadku braku informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, informacje te podaje się

w kolejnych zawiadomieniach niezwłocznie po ich uzyskaniu.

5.

Kierownik ruchu zakładu górniczego zawiadamia właściwy organ nadzoru górniczego o

każdym wypadku zaistniałym w zakładzie górniczym, innym niż wymieniony w ust. 1, pisemnie

przy użyciu dostępnych środków łączności.

6.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 5, podaje się

1)

nazwę zakładu górniczego;

2)

nazwę i adres pracodawcy poszkodowanego;

3)

liczbę wypadków;

4)

miejsce zaistnienia wypadku;

5)

wiek poszkodowanego;

6)

staż pracy poszkodowanego w górnictwie;

7)

przyczyny wypadku z uwzględnieniem grup przyczynowych.

Roboty przygotowawcze na przedpolu wyrobiska górniczego i zwałowiska prowadzi się

z wyprzedzeniem przed robotami górniczymi w zakresie i w terminie określonym przez

kierownika ruchu zakładu górniczego, zapewniającym bezpieczne prowadzenie robót górniczych.

1.

Wyprzedzenie robót górniczych robotami odwadniającymi ustala się na podstawie szczegółowego

rozeznania hydrogeologicznego złoża.

2.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i techniczno-ruchowymi kierownik

ruchu zakładu górniczego może odstąpić od wymogu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Wyrobiska górnicze zabezpiecza się przed napływem wód z terenów przyległych i działaniem

erozyjnym na skarpach, półkach, pochylniach i poziomach roboczych w sposób zapewniający

przyjęcie i odprowadzenie

1)

dopływów na terenach nizinnych - występujących z prawdopodobieństwem raz na 50 lat;

2)

dopływów na terenach wyżynnych i górskich - występujących z prawdopodobieństwem raz

na 100 lat;

3)

zrzutów wód z urządzeń odwadniających.

2.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i technicznymi kierownik ruchu zakładu

górniczego może odstąpić od wykonywania zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Wykonywanie robót udostępniających, eksploatacyjnych oraz zwałowanie nadkładu dostosowuje

się odpowiednio do warunków geologiczno-górniczych i wyposażenia technicznego zakładu

górniczego.

2.

Roboty, o których mowa w ust. 1, wykonuje się z zachowaniem odpowiednich parametrów

wyrobiska górniczego, w tym wymagań określonych w Polskiej Normie dotyczącej szerokości

pasów ochronnych wyrobisk odkrywkowych, w celu zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego

i geotechnicznego oraz bezpieczeństwa pracowników i ciągłości ruchu zakładu górniczego.

3.

Wykonywanie robót górniczych w złożu lub jego części koordynuje się ze zwałowaniem

nadkładu, uwzględniając w szczególności możliwość wzajemnego oddziaływania złoża lub

jego części oraz zwałowiska nadkładu.

Przed przystąpieniem do wykonywania robót górniczych w rejonie filarów i pasów ochronnych

służba geologiczna i miernicza sprawdza kierunki, odległości, zagrożenia oraz zasięg

przewidywanych wpływów tych robót.

1.

Osoby kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego niezwłocznie zgłaszają służbie

geologicznej i mierniczej zakładu górniczego występowanie podczas wykonywania robót

górniczych

1)

zaburzeń geologicznych;

2)

zbiorników wodnych;

3)

osuwisk;

4)

zmian warunków geologiczno-górniczych.

2.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, są ewidencjonowane przez służbę geologiczną i

mierniczą zakładu górniczego.

1.

Stan wyrobisk górniczych i zwałowisk podlega okresowym kontrolom, wykonywanym przez

osoby kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu górniczego, w zakresie i w terminach ustalonych

przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Sposób dokumentowania kontroli, o których mowa w ust. 1, określa kierownik ruchu zakładu

górniczego.

Jeżeli dokument bezpieczeństwa tego wymaga, osoba kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu

górniczego przeprowadza inspekcje obsadzonych stanowisk pracy przynajmniej raz podczas

każdej zmiany.

W zakładzie górniczym przechowuje się aktualne mapy wyrobisk górniczych w miejscu

dostępnym dla osób kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego.

1.

Ze skarp eksploatacyjnych usuwa się poluzowane nawisy skalne w celu zagwarantowania

bezpiecznej pracy załogi, maszyn i urządzeń.

2.

Niebezpieczny odcinek skarpy eksploatacyjnej, na której roboty górnicze zostały chwilowo

wstrzymane, oznakowuje się tablicami umieszczonymi odpowiednio przy górnej i dolnej

krawędzi skarpy lub dodatkowo zabezpiecza się w sposób ustalony przez kierownika ruchu

zakładu górniczego.

1.

W przypadku wykrycia w nadkładzie, złożu lub urobku śladów kultury materialnej bądź

znaleziska paleontologicznego roboty górnicze przerywa się i zawiadamia osobę dozoru

ruchu zakładu górniczego. Dalszy sposób prowadzenia robót ustala kierownik ruchu zakładu

górniczego wraz z przedsiębiorcą.

2.

Przedsiębiorca powiadamia o zdarzeniu, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ jednostki

samorządu terytorialnego, konserwatora przyrody, wojewódzkiego konserwatora zabytków

oraz właściwy organ nadzoru górniczego.

1.

Przedsiębiorca wydobywający kopalinę na podstawie koncesji udzielonej przez właściwego

starostę prowadzi eksploatację złoża zgodnie z projektem technicznym, zatwierdzonym

przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

W projekcie technicznym, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się optymalny wariant

wykorzystania zasobów złoża oraz określa się

1)

docelowy zasięg eksploatacji oraz projektowanych granic filarów i pasów ochronnych;

2)

miejsca i sposoby udostępnienia złoża i miejsca zwałowania nadkładu;

3)

sposób urabiania, zwałowania i transportu urobku;

4)

stosowane maszyny i urządzenia oraz ich rodzaj.

3.

Do projektu technicznego, o którym mowa w ust. 1, dołącza się mapę sytuacyjno-wysokościową

powierzchni w skali nie mniejszej niż 1:2000 z oznaczeniem granic

1)

obszaru i terenu górniczego;

2)

udokumentowanego złoża;

3)

zakładu górniczego;

4)

nieruchomości gruntowych, do których przedsiębiorcy przysługuje tytuł prawny;

5)

miejsc wymienionych w ust. 2 pkt 1 i 2;

6)

sąsiednich obszarów górniczych.

1.

Hydromechaniczne i termiczne urabianie nadkładu lub kopaliny oraz prowadzenie eksploatacji

złoża spod lustra wody urządzeniami pływającymi wykonuje się zgodnie z projektem technicznym

eksploatacji, zatwierdzonym przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Projekt techniczny eksploatacji zawiera w szczególności informacje, o których mowa

w § 34 ust. 2.

3.

W przypadku prowadzenia eksploatacji złoża spod lustra wody urządzeniami pływającymi

1)

na wodach płynących uznanych za śródlądowe drogi wodne - w projekcie technicznym eksploatacji

uwzględnia się przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm.;

2)

na morzu - w projekcie technicznym eksploatacji uwzględnia się wymagania określone

w przepisach ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 228, poz. 1368, z 2012 r. poz. 1068 oraz z 2013 r. poz. 852).

4.

Zasady podziału obowiązków i współdziałania osób załogi urządzenia pływającego i osób

zatrudnionych przy prowadzeniu ruchu zakładu górniczego, o którym mowa w ust. 3, ustala

przedsiębiorca, powiadamiając właściwe organy nadzoru górniczego, a także administracji

śródlądowej albo morskiej.

1.

Podczas urabiania złoża palnikiem termicznym używanie otwartego ognia w odległości

mniejszej niż 10 m od zbiornika paliw i butli gazowych jest niedopuszczalne.

2.

W pobliżu miejsca wykonywania pracy przy użyciu palnika termicznego lokalizuje się

stanowisko sprzętu przeciwpożarowego. Ilość i rodzaj tego sprzętu ustala się w projekcie

technicznym eksploatacji.

Podczas ręcznego urabiania nadkładu lub kopaliny

1)

szerokość przodka i wysokość urabianego piętra ustala kierownik ruchu zakładu górniczego;

2)

jednoczesna praca ludzi w przodkach znajdujących się jeden nad drugim jest dopuszczalna,

jeżeli szerokość poziomu pomiędzy piętrami jest większa niż 6 m;

3)

obserwuje się stan przodka i powiadamia niezwłocznie osoby dozoru ruchu zakładu górniczego

o wszelkich zmianach warunków geologiczno-górniczych.

Niedopuszczalne jest urabianie skał sypkich, plastycznych i kruchych przez podkopywanie,

podcinanie lub podwrębianie, z wyjątkiem przypadków wynikających z technologii robót

zatwierdzonej przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

1.

Złoże torfu leczniczego przeznaczone do eksploatacji zabezpiecza się przed zanieczyszczeniami.

2.

Dokonując zabezpieczania, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się warunki hydrogeologiczne

występowania złoża torfu leczniczego, jego parametry oraz sposoby zabezpieczeń higieniczno-sanitarnych

złoża, w szczególności jego oznakowania, wyznaczenia pasów ochronnych i ich zagospodarowania.

Zasady dokonania zabezpieczeń ustala kierownik ruchu zakładu górniczego.

1.

W zakładzie górniczym organizuje się i wyposaża się w środki do zapobiegania i zwalczania

pożarów służbę ochrony przeciwpożarowej, a w przypadku zakładów górniczych wydobywających

kopaliny palne - jednostkę ochrony przeciwpożarowej.

2.

Kierownik ruchu zakładu górniczego jest odpowiedzialny za ochronę przeciwpożarową

zakładu górniczego.

3.

Zasady funkcjonowania ochrony przeciwpożarowej w zakładzie górniczym określa kierownik

ruchu zakładu górniczego w regulaminie ochrony przeciwpożarowej.

4.

Przedsiębiorca może zapewnić ochronę przeciwpożarową przez stałą współpracę służb

ochrony przeciwpożarowej kilku przedsiębiorców lub zlecenie zapobiegania i zwalczania

pożarów wyspecjalizowanym w tym zakresie jednostkom ochrony przeciwpożarowej.

Kierujący służbą ochrony przeciwpożarowej organizuje ochronę przeciwpożarową w zakładzie

górniczym oraz sprawuje nadzór nad stanem bezpieczeństwa pożarowego terenu, obiektów

i urządzeń, w szczególności

1)

organizuje i prowadzi akcję ratowniczą podczas walki z pożarami, klęskami żywiołowymi

i innymi miejscowymi zagrożeniami;

2)

ustala podstawowe kierunki i metody profilaktyki przeciwpożarowej oraz sprawuje nadzór

nad ich realizacją;

3)

kontroluje stan zabezpieczenia przeciwpożarowego obiektów i urządzeń, zgodnie z harmonogramem

kontroli zatwierdzonym przez kierownika ruchu zakładu górniczego;

4)

współdziała z kierownikiem ruchu zakładu górniczego w zakresie postępu technicznego

w zabezpieczeniu przeciwpożarowym obiektów i urządzeń;

5)

uczestniczy w postępowaniach wyjaśniających okoliczności i przyczyny powstania oraz

rozprzestrzeniania się pożarów, a także opracowuje wnioski zmierzające do poprawy

bezpieczeństwa pożarowego;

6)

ustala programy i zasady prowadzenia szkoleń przeciwpożarowych oraz bierze udział

w szkoleniach, a także prowadzi nadzór nad ich realizacją;

7)

ustala potrzeby i zasady zabezpieczenia obiektów, maszyn i urządzeń w sprzęt i instalacje

przeciwpożarowe;

8)

współdziała z terenowymi komendami straży pożarnych w zakresie zabezpieczenia operacyjnego

zakładu górniczego;

9)

opiniuje programy modernizacyjno-rozwojowe zakładu górniczego w zakresie ich zgodności

z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej oraz uczestniczy w komisjach odbioru technicznego

nowych lub modernizowanych obiektów i urządzeń;

10)

opracowuje analizy stanu zabezpieczenia przeciwpożarowego zakładu górniczego oraz

przedkłada kierownikowi ruchu zakładu górniczego wnioski w zakresie poprawy stanu

bezpieczeństwa pożarowego.

W przypadku wystąpienia pożarów endogenicznych kierownik ruchu zakładu górniczego

określa wielkość pola pożarowego oraz sposoby zabezpieczenia i likwidacji tych pożarów.

1.

Podczas eksploatacji maszyn i urządzeń używanych w zakładzie górniczym oraz na terenach

przyległych do zakładu jest niedopuszczalne wykonywanie czynności, które mogą spowodować

powstanie lub rozprzestrzenienie się pożaru.

2.

Na terenie zakładu górniczego wyznacza się odpowiednio oznakowane i utrzymane drogi

dojazdowe do poszczególnych maszyn oraz punkty czerpania wody dla celów przeciwpożarowych.

1.

Wszelkie prace na maszynach i urządzeniach, przy których konieczne jest użycie otwartego

ognia, wykonuje się pod nadzorem osób dozoru ruchu zakładu górniczego lub osoby wyznaczonej

do nadzoru, w sposób zgodny z instrukcjami zatwierdzonymi przez kierownika ruchu zakładu

górniczego lub upoważnionego przez niego kierownika działu ruchu zakładu górniczego.

2.

Przed rozpoczęciem prac z użyciem otwartego ognia osoba dozoru ruchu zakładu górniczego

lub osoba wyznaczona do nadzoru dokonuje dokładnych oględzin miejsca pracy, ocenia,

czy istnieją warunki do bezpiecznego prowadzenia tych prac, i przygotowuje sprzęt

pożarniczy.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się jednorazową kontrolę przed

wykonywaniem prac i dwukrotną kontrolę po ich zakończeniu, w odstępach czasowych określonych

w instrukcjach.

1.

Miejsca pracy wyposaża się w odpowiedni i łatwo dostępny sprzęt przeciwpożarowy, oznakowany

w sposób określony w przepisach o ochronie przeciwpożarowej.

2.

Kontrole i konserwacje gaśnic i agregatów przeprowadza się zgodnie z zaleceniami producenta,

jednak nie rzadziej niż co 12 miesięcy.

3.

Daty przeprowadzonych kontroli wpisuje się w sposób czytelny na korpusie gaśnic i

agregatów.

4.

Kontrole, o których mowa w ust. 2, przeprowadza wyspecjalizowana służba wyznaczona

przez kierownika ruchu zakładu górniczego lub certyfikowana jednostka zewnętrzna.

1.

Przygotowanie zakładu górniczego do ruchu w okresie zimowym odbywa się na podstawie

harmonogramu opracowanego do dnia 15 października każdego roku i zatwierdzonego przez

kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

W harmonogramie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności bezpieczeństwo

prowadzonych prac.

W zakładzie górniczym w okresie zimowym stosuje się odpowiednie zabezpieczenia, zapewniające

w szczególności

1)

ochronę zdrowia pracowników narażonych na działanie niskich temperatur;

2)

zapobieganie przymarzaniu urobku do ścian zbiorników, wagonów i przesypów na taśmociągach;

3)

należyte ogrzewanie obiektów, pomieszczeń i urządzeń zakładu górniczego;

4)

usuwanie śniegu i lodu oraz nawisów lodowych i śnieżnych na obiektach, urządzeniach

i drogach, likwidację gołoledzi na drogach i przejściach, usuwanie z wyrobiska górniczego

wód pochodzących z topniejącego śniegu lub gwałtownej odwilży;

5)

dostosowanie maszyn, urządzeń, obiektów budowlanych i poziomów eksploatacyjnych do

pracy w warunkach zimowych.

1.

Oceny zagrożeń występujących w ruchu zakładu górniczego dokonuje kierownik ruchu zakładu

górniczego, który w szczególności

1)

w uzasadnionych przypadkach powołuje zespół lub zespoły do rozpoznawania i zapobiegania

zagrożeniom występującym w ruchu zakładu górniczego oraz ustala tryb ich działania;

2)

na podstawie opinii zespołu lub zespołów, o których mowa w pkt 1

a)

określa zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego w warunkach występujących zagrożeń,

b)

ocenia możliwość zaistnienia wstrząsów sejsmicznych o energii równej lub większej

niż 1 × 10

3)

określa w zakładzie górniczym, w którym przewiduje się lub zostało stwierdzone występowanie

zagrożeń dla zdrowia osób lub bezpieczeństwa ruchu tego zakładu, zagrożone rejony,

strefy lub stanowiska pracy;

4)

jest odpowiedzialny za utrzymanie zgodności warunków środowiska pracy z wymaganiami

określonymi w przepisach prawa pracy.

2.

Zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a,

zawierają ustalenia dotyczące

1)

technologii wykonywania robót górniczych, w tym stosowanych maszyn i przyjętych parametrów

skarp i zboczy;

2)

nadzoru nad prowadzonymi robotami;

3)

systemów odwadniania;

4)

wykonywania pomiarów i kontroli.

1.

W przypadku złóż lub ich części, które zostały zaliczone do odpowiedniego stopnia

zagrożenia osuwiskowego

1)

na mapach przeglądowych wyrobisk górniczych oznacza się odpowiednio rejony, w których

mogą wystąpić osuwiska;

2)

na podstawie bieżącego rozpoznania warunków geologiczno-górniczych prognozuje się

możliwość wystąpienia stref, w których będą istniały warunki sprzyjające powstaniu

osuwisk;

3)

w zakresie i z częstotliwością określoną przez kierownika ruchu zakładu górniczego

dokumentuje się warunki geologiczno-górnicze, hydrogeologiczne oraz inne czynniki

mogące mieć wpływ na powstanie osuwiska.

2.

Udokumentowane osuwiska lub objawy braku stateczności skarp i zboczy spowodowane przez

czynniki geologiczne oznacza się na mapach podstawowych i przeglądowych wyrobisk górniczych

odrębnie dla poszczególnych poziomów.

3.

Warunki stateczności oraz parametry skarp i zboczy określa kierownik ruchu zakładu

górniczego na podstawie opinii służby geologicznej.

1.

Jeżeli w związku z ruchem zakładu górniczego zaistniał wstrząs sejsmiczny o energii

równej lub większej niż 1 × 10

1)

w zakładzie górniczym tworzy się stację lub stacje geofizyki górniczej, w której dokonuje

się bieżącej analizy aktywności sejsmicznej górotworu i ocenia się możliwość zaistnienia

kolejnych wstrząsów sejsmicznych;

2)

kierownik ruchu zakładu górniczego, na podstawie opinii zespołu, o którym mowa w §

48 ust. 1 pkt 1, określa

a)

sposób organizacji badań i interpretacji skutków tych wstrząsów oraz metod usuwania

zagrożenia sejsmicznego,

b)

rodzaj, zakres i sposób wykorzystania metod stosowanych do oceny możliwości zaistnienia

kolejnych wstrząsów sejsmicznych.

2.

Każdy zaistniały w zakładzie górniczym wstrząs sejsmiczny o energii równej albo większej

niż 1 × 10

1.

Studnie odwadniające i otwory wiertnicze, w których stwierdzono występowanie gazów

szkodliwych i wybuchowych przekraczających wartości dopuszczalne określone w przepisach

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380, z 2010 r. Nr 57, poz. 353 oraz z 2012 r. poz. 908) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 227 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., uznaje się za miejsce zagrożenia gazowego.

2.

Strefy zagrożenia gazowego zabezpiecza się przed wstępem osób nieupoważnionych w sposób

ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

3.

Pracowników zatrudnionych w strefach zagrożenia gazowego wyposaża się w środki ochrony

indywidualnej oraz w aparaturę do kontrolnych pomiarów stężeń gazów.

4.

Jeżeli dokument bezpieczeństwa tego wymaga, instaluje się przyrządy mierzące stężenia

gazów w określonych miejscach w sposób automatyczny i ciągły, a także automatyczne

urządzenia alarmujące oraz urządzenia automatycznie odcinające prąd w instalacjach

elektrycznych i silnikach spalinowych. Wyniki pomiarów automatycznych rejestruje i

przechowuje się zgodnie z wymaganiami dokumentu bezpieczeństwa.

1.

W zakładzie górniczym, w którym występują pyły palne, sposób zapobiegania i zwalczania

ich zapłonów opracowuje kierownik ruchu zakładu górniczego.

2.

Miejsca zagrożone zapłonem pyłów oznakowuje się tablicami ostrzegawczymi o zakazie

używania ognia.

Instalacje, urządzenia lub obiekty, które w przypadku uszkodzenia lub awarii mogłyby

stać się źródłem zagrożenia dla otoczenia, lokalizuje się w sposób umożliwiający likwidację

zagrożenia.

1.

Maszyny i urządzenia eksploatuje się, konserwuje i naprawia w sposób określony w dokumentacji

techniczno-ruchowej.

2.

Osoby dozoru ruchu zakładu górniczego oraz inni pracownicy zatrudnieni w ruchu tego

zakładu, każdy w swoim zakresie działania, odpowiadają za właściwą eksploatację oraz

konserwację maszyn i urządzeń.

3.

Wprowadzenie zmian w maszynach i urządzeniach, w szczególności w konstrukcji nośnej,

zawiesiach, rozmieszczeniu przeciwciężarów oraz rozszerzenie zakresów działania wyłączników

krańcowych jest dozwolone tylko za zgodą kierownika ruchu zakładu górniczego, w sposób

określony w dokumentacji techniczno-ruchowej.

Urządzenia ciśnieniowe i dźwignicowe montuje się i eksploatuje w sposób określony

w przepisach o dozorze technicznym.

1.

Stan techniczny oraz sposób korzystania z maszyn i urządzeń, a także z instalacji

technicznych zakładu górniczego podlega okresowym kontrolom wykonywanym przez osoby

kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego.

2.

Kontrole, o których mowa w ust. 1, mogą być przeprowadzane w okresie planowanych przerw

w pracy.

3.

Zasady przeprowadzania kontroli, o których mowa w ust. 1, ich zakres, częstotliwość

oraz sposób dokumentowania określa instrukcja, zatwierdzana przez kierownika ruchu

zakładu górniczego, opracowana na podstawie dokumentacji techniczno-ruchowej maszyn.

4.

Kierownik ruchu zakładu górniczego opracowuje harmonogram przeprowadzania systematycznych

przeglądów, konserwacji, a w razie potrzeby badań sprzętu mechanicznego i elektrycznego

oraz urządzeń.

1.

Pozwolenie na oddanie do ruchu głównych rozdzielni elektrycznych wysokiego i średniego

napięcia, centrali telefonicznych i dyspozytorskich wraz z systemami łączności i alarmowania,

głównych urządzeń i układów odwadniania, zwanych dalej „podstawowymi obiektami i urządzeniami

zakładu górniczego”, wydaje się na wniosek kierownika ruchu zakładu górniczego w oparciu

o przedłożoną dokumentację techniczną oraz protokół odbioru technicznego sporządzony

przez komisję powoływaną przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

W protokole, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się stwierdzenie, że obiekt lub urządzenie

przewidziane do oddania do ruchu w zakładzie górniczym są wykonane zgodnie z dokumentacją

techniczną.

1.

W okresie użytkowania obiektu budowlanego zakładu górniczego należy zapewnić

1)

utrzymanie stanu technicznego obiektu na poziomie zapewniającym bezpieczeństwo ludzi

i mienia;

2)

utrzymanie wymaganego stanu estetycznego obiektu;

3)

użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

2.

Kontrole okresowe obiektów budowlanych zakładu górniczego uwzględniają

1)

ocenę stanu technicznego poszczególnych elementów obiektu;

2)

określenie stopnia zużycia lub uszkodzenia elementów, o których mowa w pkt 1;

3)

ustalenie zakresu robót remontowych i naprawczych oraz w oparciu o kryteria bezpieczeństwa

konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu określenie stopnia pilności ich wykonania.

3.

W odniesieniu do obiektów budowlanych zakładu górniczego usytuowanych w wyrobisku

górniczym w miejsce map zasadniczych do wniosku o pozwolenie na budowę dołącza się

mapę wyrobiska górniczego z naniesionym uzbrojeniem terenu.

4.

W projekcie budowlanym uwzględnia się planowane zmiany usytuowania obiektów budowlanych

zakładu górniczego lub ich części.

5.

W przypadkach uzasadnionych względami technologicznymi zmiana usytuowania istniejących

obiektów budowlanych zakładu górniczego lub ich części, takich jak: rurociągi technologiczne,

sieci i rozdzielnie elektroenergetyczne, stałe drogi technologiczne, jest dokonywana

na podstawie dokumentacji zatwierdzonej przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

6.

Przepisy zawarte w ust. 1-5 stosuje się do

1)

stałych dróg technologicznych;

2)

składów materiałów wybuchowych;

3)

rurociągów i zbiorników technologicznych;

4)

obiektów stacji załadowczych i wyładowczych;

5)

budynków i budowli głównych stacji sprężarek powietrza;

6)

budynków stacji elektroenergetycznych oraz sieci rozdzielczych wysokiego i średniego

napięcia;

7)

masztów kablowych i oświetleniowych;

8)

obiektów odwadniania;

9)

budynków centrali telefonicznych, dyspozytorni i sieci magistralnych;

10)

zbiorników przeciwpożarowych;

11)

mostów, estakad i tuneli technologicznych;

12)

obiektów placów składowych urobku;

13)

obiektów warsztatowych i magazynowych;

14)

stacji paliw;

15)

fundamentów i konstrukcji wsporczych pod maszyny i urządzenia technologiczne;

16)

innych obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem ruchu, zlokalizowanych w granicach

zakładu górniczego.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 114 ust. 1 ustawy, na oddanie do ruchu maszyn i urządzeń

jest wydawane na podstawie protokołu komisyjnego odbioru technicznego tych maszyn

i urządzeń.

1.

Niedopuszczalne jest pozostawianie bez obsługi maszyn i urządzeń będących w ruchu

nieprzystosowanych do pracy bez stałej obsługi.

2.

W przypadku konieczności pozostawienia maszyny lub urządzenia bez obsługi operator

wyłącza wszystkie napędy, napięcie sterownicze lub dopływ energii elektrycznej, unieruchamia

pracę maszyny lub urządzenia oraz zabezpiecza je przed dostępem osób nieupoważnionych.

3.

W okresie planowanych przerw w pracy maszyn urabiających, ładujących, zwałujących

i pomocniczych oraz urządzeń ruchowych ustawia się je w bezpiecznym miejscu, wyznaczonym

przez osobę dozoru ruchu zakładu górniczego, zabezpiecza przed dostępem osób nieupoważnionych

oraz przed przypadkowym ich uruchomieniem.

4.

W okresie planowanych przerw w pracy maszyn, o których mowa w ust. 3, nadzoruje się

je w sposób ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego lub wyznaczoną przez

niego osobę kierownictwa odpowiedniego działu ruchu zakładu górniczego.

1.

Odstęp pomiędzy maszynami urabiającymi, ładującymi i zwałującymi podczas ich eksploatacji

nie może być równy lub mniejszy od sumy promieni maksymalnego zasięgu tych maszyn.

2.

Maszyny urabiające, ładujące i zwałujące wyposaża się w sygnalizację ostrzegawczą,

stosowaną przed ich uruchomieniem.

3.

Pracę maszyn zwałujących oraz wielonaczyniowych urabiających i ładujących prowadzi

się w blokadzie ruchu ze współpracującymi przenośnikami.

4.

Do maszyn o pojemności naczynia do 0,5 m

5.

Niedozwolone jest przebywanie osób w urządzeniach wysypowych lub pod nimi podczas

pracy maszyny.

6.

Określone przez kierownika ruchu zakładu górniczego stanowiska pracy zlokalizowane

na maszynach wyposaża się w stałą łączność z operatorami tych maszyn.

Sposób poruszania się maszyn na poziomach nad podziemnymi wyrobiskami określa kierownik

ruchu zakładu górniczego.

Do przejazdu lub transportu maszyn i urządzeń stosowanych w zakładzie górniczym przygotowuje

się odpowiednie trasy.

Maszynę jednonaczyniową podczas urabiania i ładowania ustawia się w sposób zapewniający

widoczność środków transportowych urobku z kabiny maszyny.

Dla każdej maszyny kierownik ruchu zakładu górniczego określa szerokość pasa bezpieczeństwa,

w zależności od przyjętej technologii eksploatacji złoża, od górnej lub dolnej krawędzi

poszczególnych skarp. Przekroczenie granicy tego pasa jest niedopuszczalne.

1.

Obsługę maszyn i urządzeń powierza się pracownikom posiadającym odpowiednie upoważnienie

do obsługi danego typu maszyn lub urządzeń wydane przez kierownika ruchu zakładu górniczego

na podstawie udokumentowanych uprawnień i kwalifikacji.

2.

Pracownicy obsługujący danego typu maszynę lub urządzenie muszą posiadać przy sobie

dokument potwierdzający upoważnienie do obsługi tych maszyn lub urządzeń.

Maszyny i urządzenia wyposaża się w niezbędne i sprawne osłony i urządzenia ochronne

zapewniające bezpieczeństwo użytkowania, w tym w sprzęt gaśniczy lub instalacje gaśnicze.

1.

Badania kontrolne konstrukcji nośnych, lin stalowych oraz zespołów i elementów związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa pracy maszyn zwałujących oraz wielonaczyniowych urabiających

i ładujących wykonuje się zgodnie ze szczegółową instrukcją kontroli stanu technicznego,

zatwierdzoną przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Graniczne położenie ruchomych mechanizmów maszyn zabezpiecza się ogranicznikami.

1.

Wysięgników, mechanizmów urabiania, ładowania i zwałowania nie używa się do podnoszenia

przedmiotów niebędących urobkiem, jeżeli dokumentacja techniczna nie dopuszcza ich

używania.

2.

Jeżeli dokumentacja techniczna dopuszcza możliwość użycia wysięgników do prac, o których

mowa w ust. 1, przy wykonywaniu tych czynności stosuje się przepisy bezpieczeństwa

i higieny pracy przy urządzeniach dźwigowych.

Materiały eksploatacyjne i części zamienne magazynuje się na maszynach i urządzeniach

technicznych wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych.

Na maszynach urabiających, ładujących i zwałujących dopuszczalne jest instalowanie

dodatkowych grzejników elektrycznych tylko za zgodą kierownika ruchu zakładu górniczego

lub wyznaczonej przez niego osoby dozoru odpowiedniego działu ruchu zakładu górniczego

i służby przeciwpożarowej tego zakładu.

Przejścia, pomosty, schody i drabiny na maszynach i urządzeniach utrzymuje się w stanie

zapewniającym bezpieczne ich używanie.

1.

Zakład górniczy, w którym przerwa w dopływie energii elektrycznej może spowodować

zagrożenie dla ludzi, środowiska i mienia, wyposaża się w dwa niezależne zasilania.

2.

Każde z zasilań, o których mowa w ust. 1, zapewnia co najmniej pokrycie minimalnej

mocy gwarantowanej dla urządzeń, w których przerwa w dopływie energii może spowodować

zagrożenie.

W zakładzie górniczym przechowuje się aktualne dane dotyczące warunków zwarciowych,

występujących w miejscu połączenia z zasilającym układem elektroenergetycznym.

Instalowanie, eksploatacja oraz kontrola stanu technicznego maszyn, urządzeń i instalacji

elektrycznych odbywają się zgodnie z wymaganiami określonymi w dokumentacji techniczno-ruchowej

oraz we właściwych normach.

Sposób wykonania skutecznej ochrony przeciwporażeniowej dla stosowanych urządzeń i

instalacji elektrycznych określa dokumentacja techniczno-ruchowa zatwierdzana przez

kierownika ruchu zakładu górniczego.

Częstotliwość, zakres i sposób kontroli okresowych maszyn, urządzeń i instalacji elektroenergetycznych

ustala się na podstawie odrębnych przepisów, instrukcji eksploatacyjnych i postanowień

producenta, uwzględniając warunki eksploatacji tych urządzeń.

Stacje transformatorowe ustawione w strefie rozrzutu odłamków skalnych zabezpiecza

się przed możliwością uszkodzenia tymi odłamkami.

W przypadku samoczynnego wyłączenia się urządzenia elektroenergetycznego spod napięcia

można je ponownie załączyć po uzyskaniu zgody osoby dozoru ruchu zakładu górniczego.

1.

Przejazd maszyn urabiających, ładujących i zwałujących pod napowietrznymi liniami

elektroenergetycznymi odbywa się przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności

i pod bezpośrednim nadzorem osoby dozoru ruchu zakładu górniczego jedynie wówczas,

gdy maksymalny zasięg maszyny umożliwia zetknięcie z liniami elektroenergetycznymi.

2.

Warunki bezpiecznego przejazdu maszyn urabiających, ładujących i zwałujących pod napowietrznymi

liniami elektroenergetycznymi są określone przez kierownika ruchu zakładu górniczego

w instrukcji.

1.

Odbioru technicznego nowych i przebudowanych urządzeń elektroenergetycznych dokonuje

komisja odbioru technicznego powoływana przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Odbioru technicznego urządzenia elektroenergetycznego stanowiącego integralną część

maszyn lub urządzeń zakładu górniczego dokonuje się wraz z odpowiednią maszyną lub

urządzeniem.

W zakładzie górniczym przechowuje się dokumentację techniczno-ruchową dla urządzeń

elektroenergetycznych.

1.

Stacje elektroenergetyczne stałe o budowie uniemożliwiającej ich przemieszczanie posiadają

własny lokalny uziom sztuczny.

2.

W stacjach elektroenergetycznych przewoźnych o budowie przystosowanej do okresowej

zmiany miejsca pracy oraz w stacjach zabudowanych na maszynach główne szyny uziemiające

lub główne zaciski uziemiające łączy się z uziomem stacji, o której mowa w ust. 1,

za pomocą przewodu ochronnego oraz wykonuje się dodatkowe połączenie z drugim uziomem

sztucznym lub naturalnym.

3.

Za uziom naturalny, o którym mowa w ust. 2, można uznać konstrukcję maszyny, konstrukcję

przenośnika, metalowe elementy systemu odwadniania, jeżeli zmierzone wartości napięć

rażeniowych są niższe od wartości dopuszczalnych.

4.

Wymagania dla uziomów i przewodów ochronnych określają właściwe normy.

1.

Kierownik ruchu zakładu górniczego lub wyznaczony przez niego kierownik odpowiedniego

działu ruchu zakładu górniczego sporządza wykaz stacji elektroenergetycznych, które

wyposaża się w środki łączności.

2.

W każdej stacji elektroenergetycznej znajduje się

1)

schemat ideowy układu elektroenergetycznego stacji;

2)

instrukcja obsługi stacji;

3)

wykaz sprzętu ochronnego, niezbędnego do bezpiecznej obsługi stacji wraz z określeniem

miejsca jego przechowywania;

4)

instrukcja udzielania pierwszej pomocy w przypadku porażenia prądem elektrycznym oraz

poparzenia łukiem elektrycznym;

5)

instrukcja przeciwpożarowa;

6)

wykaz sprzętu przeciwpożarowego będącego w jej wyposażeniu.

Przenośniki taśmowe pracujące w ciągu oraz człony konstrukcji przenośników taśmowych,

na których zainstalowane są urządzenia lub przewody elektroenergetyczne, łączy się

ze sobą po obu stronach linką lub taśmą stalową o przekroju co najmniej 50 mm

1.

Kable i przewody oponowe

1)

układa się w taki sposób, aby nie były narażone na uszkodzenia mechaniczne;

2)

oznakowuje się na obydwu końcach przez umieszczenie numeru linii i adresu kierunkowego.

2.

Przewód oponowy zasilający maszyny i urządzenia, w tym urządzenia pływające o napędzie

elektrycznym, układa się w sposób ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego

lub wyznaczoną przez niego osobę dozoru odpowiedniego działu ruchu zakładu górniczego

w porozumieniu z kierownikiem działu robót górniczych.

3.

Niedopuszczalne jest przemieszczanie przewodów oponowych, szaf łączeniowych i sprzęgieł,

będących pod napięciem, z wyjątkiem maszyn i urządzeń ruchomych.

4.

Lokalne przesuwanie przewodów oponowych będących pod napięciem jest dopuszczalne wyłącznie

za pomocą sprzętu ochronnego i odpowiednich narzędzi, zabezpieczających pracowników

wykonujących tę czynność.

Szczegółowe wymagania dotyczące linii napowietrznych znajdujących się na terenie zakładu

górniczego są określane przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

Sieci trakcji przewodowej zakładu górniczego buduje się w sposób zapewniający bezpieczeństwo

osób oraz zakładu górniczego.

Szczegółowe wymagania w zakresie instalowania, eksploatacji i kontroli maszyn, urządzeń

i sieci elektroenergetycznych, a także ochrony przeciwporażeniowej w zakładach wydobywających

węgiel brunatny określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

1.

Zakład górniczy wyposaża się w urządzenia i sieci telekomunikacyjne zapewniające bezpieczne

wykonywanie pracy i umożliwiające, w razie potrzeby, podjęcie natychmiastowych działań

w zakresie udzielania pomocy, ewakuacji i prowadzenia akcji ratowniczej.

2.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala miejsca i obiekty, które wyposaża się w

urządzenia telekomunikacyjne.

3.

Urządzenia telekomunikacyjne związane z bezpieczeństwem ruchu zakładu górniczego zasila

się tak, aby w przypadku zaniku napięcia zasilania zapewnić ich pracę przez okres

ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

4.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala wykaz urządzeń, o których mowa w ust. 3.

Prace przy urządzeniach telekomunikacyjnych znajdujących się w obiektach elektroenergetycznych

odbywają się pod nadzorem pracowników służby energomechanicznej. Do wykonywania tych

prac stosuje się przepisy dotyczące bezpieczeństwa pracy przy urządzeniach i instalacjach

elektroenergetycznych.

Pomieszczenia, w których znajdują się urządzenia telekomunikacyjne oraz ruchu telekomunikacyjnego,

w których jest pełniona całodobowa służba, w szczególności stanowiska dyspozytorskie

i stanowiska łącznic telefonicznych, wyposaża się w oświetlenie awaryjne.

W zakładzie górniczym stosuje się łączność przewodową lub inne systemy łączności.

Układy automatyzacji przeznaczone do centralnego sterowania maszyn i urządzeń zapewniają

uruchamianie, zatrzymywanie i bieżącą kontrolę pracy maszyn i urządzeń sterowanych

ze stanowiska dyspozytorskiego.

W każdym układzie automatyzacji obok sterowania automatycznego lub zdalnego zapewnia

się sterowanie lokalne.

W zakładzie górniczym sporządza się, przechowuje i aktualizuje na bieżąco mapy sieci

telekomunikacyjnej na podkładzie mapy sytuacyjno-wysokościowej powierzchni w skali

1:2000 lub 1:5000.

1.

Przenośniki taśmowe wyposaża się w urządzenia

1)

do napinania oraz czyszczenia taśmy;

2)

hamulcowe, zabezpieczające przed samoczynnym ruchem taśmy pod wpływem ciężaru urobku

oraz przed zasypaniem przenośnika odbierającego;

3)

umożliwiające awaryjne zatrzymanie przenośnika;

4)

służące jako osłony części wirujących i ruchomych, określone szczegółowo w dokumentacji

technicznej;

5)

sygnalizujące (akustyczne i optyczne), informujące o zamierzonym uruchomieniu przenośnika;

6)

wyłączające z ruchu przenośnik w przypadku zaistnienia poślizgu taśmy na bębnach napędowych.

2.

Przenośnik taśmowy wyposaża się w skuteczne zabezpieczenie przed przypadkowym uruchomieniem.

3.

W przypadkach uzasadnionych warunkami technicznymi przenośniki, które zgodnie z dokumentacją

techniczną nie posiadają pełnego wyposażenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 6,

oddaje do ruchu kierownik ruchu zakładu górniczego pod warunkiem ustalenia dodatkowych

wymagań gwarantujących bezpieczeństwo.

1.

Wzdłuż tras przenośników taśmowych w miejscach ustalonych przez kierownika ruchu zakładu

górniczego lub wyznaczoną przez niego osobę dozoru ruchu zakładu górniczego znajdują

się bezpieczne dla osób przejścia przez te przenośniki.

2.

Teren wzdłuż przenośników taśmowych utrzymuje się w sposób umożliwiający przejazd

lub przejście w celu przeprowadzenia kontroli stanu technicznego przenośnika lub jego

naprawy.

3.

Stałe stanowiska obsługi przenośników taśmowych wyposaża się w techniczne środki łączności.

4.

W przypadkach uzasadnionych warunkami technicznymi kierownik ruchu zakładu górniczego

może odstąpić od wymogu określonego w ust. 3.

1.

W rejonie stacji napędowych przenośników taśmowych zapewnia się powierzchnię niezbędną

do korzystania z urządzeń dźwignicowych podczas montażu lub napraw.

2.

W przypadku gdy nie jest możliwe zapewnienie powierzchni, o której mowa w ust. 1,

stacje napędowe przenośników taśmowych wyposaża się we własne urządzenia dźwignicowe,

odpowiadające wymaganiom określonym w przepisach o dozorze technicznym.

1.

Przenośniki taśmowe ustawia się w bezpiecznej odległości od dolnej lub górnej krawędzi

poszczególnych skarp.

2.

Odległość, o której mowa w ust. 1, określa kierownik ruchu zakładu górniczego.

Przenośniki taśmowe eksploatuje się w sposób niestwarzający zagrożenia powodowanego

przez wypadający z ich taśm urobek.

Transportowanie przenośnikami taśmowymi popiołu odbywa się z zastosowaniem odpowiednich

środków zapobiegających pyleniu, po uprzednim jego wygaszeniu i ochłodzeniu do temperatury

nie wyższej niż +50 °C.

Niedopuszczalne jest

1)

zbliżanie się do ruchomych nieosłoniętych części przenośnika taśmowego na odległość

mniejszą niż 0,5 m;

2)

dokonywanie napraw i robót konserwacyjnych przy przenośniku taśmowym podczas jego

ruchu, gdy istnieje zagrożenie bezpośredniego zetknięcia się z elementami będącymi

w ruchu;

3)

uruchamianie przenośnika taśmowego bez uprzedniego sygnału ostrzegawczego;

4)

przebywanie na konstrukcji przenośnika lub na taśmie podczas jego ruchu.

Przenośniki taśmowe przesuwa się zgodnie z instrukcją zatwierdzoną przez kierownika

ruchu zakładu górniczego.

Wykorzystywanie przenośników taśmowych do celów innych niż określone w procesie technologicznym

jest dopuszczalne na zasadach określonych w dodatkowej instrukcji zatwierdzonej przez

kierownika ruchu zakładu górniczego.

Naprawianie przenośnika jest dopuszczalne, po uprzednim jego zabezpieczeniu przed

przypadkowym uruchomieniem, w sposób ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

1.

Koleje znajdujące się na terenie zakładu górniczego eksploatuje się zgodnie z regulaminem

transportu szynowego, zatwierdzonym przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Zasady eksploatacji, utrzymania i napraw torów jezdnych maszyn ustala kierownik ruchu

zakładu górniczego.

Odległość przewodów trakcji elektrycznej będących pod napięciem od maksymalnego zasięgu

pracy maszyn nie może być mniejsza niż 5 m.

1.

Materiał przeznaczony do zwałowania przewozi się na zwałowiska w składach ciągnionych.

2.

Kierownik ruchu zakładu górniczego w uzasadnionych przypadkach może zezwolić na przewożenie

materiału na zwałowiska w składach pchanych.

1.

Szynowy transport wewnątrzzakładowy przy użyciu lokomotyw wyposaża się w niezbędne

zabezpieczenia oraz urządzenia sygnalizacji i łączności.

2.

Niedopuszczalne jest równoczesne używanie na tych samych odcinkach torów lokomotyw

i innych środków transportu szynowego.

1.

Niedopuszczalny jest przewóz ręczny wozami w wyrobiskach górniczych o nachyleniu powyżej

4°.

2.

Przy przewozie ręcznym w miejscach, w których istnieje możliwość samoczynnego toczenia

się wozu w wyrobiskach górniczych o nachyleniu do 4°, odległość między wozami nie

może być mniejsza niż 30 m.

Transport ręczny po torach przewozu lokomotywowego jest dopuszczalny tylko na podstawie

zezwolenia kierownika ruchu zakładu górniczego i na określonych przez niego warunkach.

1.

Stacje i pomosty nadawczo-odbiorcze wyposaża się w odcinki torów ułożone poziomo i

w linii prostej.

2.

Długość odcinków torów poziomych na pomostach dobiera się w sposób zapewniający zmieszczenie

zestawu transportowego wozów na tych pomostach i z uwzględnieniem możliwości swobodnej

ich obsługi.

1.

Górne i pośrednie pomosty załadowcze torów wyposaża się w zapory zabezpieczające wozy

przed stoczeniem się.

2.

Na torach w wyrobiskach górniczych o nachyleniu powyżej 4° instaluje się łapacze wózków

lub inne urządzenia zabezpieczające o podobnym działaniu.

Stanowisko maszynisty kołowrotu oraz stanowiska obsługi pomostów nadawczo-odbiorczych

wyposaża się w

1)

instrukcję określającą dopuszczalną ilość wozów ładownych i pustych, jakie powinny

być eksploatowane;

2)

tablice z obowiązującymi sygnałami informacyjno-ostrzegawczymi.

1.

Budowę dróg stałych wewnętrznych zakładu górniczego wykonuje się zgodnie z wymaganiami

określonymi w dokumentacji zatwierdzonej przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Drogi przeznaczone dla ruchu kołowego w zakładzie górniczym

1)

dostosowuje się do gabarytów i ciężaru pojazdów technologicznych używanych w ruchu

zakładu górniczego oraz do natężenia ruchu;

2)

oznakowuje się odpowiednio;

3)

dzieli się na drogi stałe i tymczasowe, z określeniem wymagań dotyczących nawierzchni

oraz wyodrębnieniem dróg dla pojazdów gąsienicowych.

1.

Zasady używania i utrzymywania pojazdów oraz dróg wewnętrznych zakładu górniczego

określa regulamin ruchu, zatwierdzony przez kierownika ruchu zakładu górniczego, uwzględniający

odrębne przepisy w tym zakresie.

2.

Regulamin ruchu, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

pojazdy, w kabinach których podczas załadunku nie mogą przebywać ludzie;

2)

zasady przewozu osób pojazdami.

1.

W przypadku załadunku pojazdów urządzeniami mechanicznymi pojazdy te mogą być podstawione

do miejsc załadunkowych po otrzymaniu sygnału od operatora maszyny lub urządzenia

załadowczego.

2.

Objaśnienia sygnałów porozumiewawczych obowiązujących podczas załadunku pojazdów umieszcza

się w miejscu widocznym dla kierowcy pojazdu.

3.

Osprzęt ładujący maszyny lub urządzenia załadowczego nie może być przemieszczany nad

kabiną pojazdu.

Obsługę techniczną, przeglądy, konserwacje i naprawy pojazdów przeprowadza się wyłącznie

w miejscach do tego celu przeznaczonych.

Transport linowy pionowy, pochyły i poziomy prowadzi się zgodnie z regulaminem ruchu,

zatwierdzonym przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

1.

Na początku każdej zmiany roboczej dokonuje się przeglądu stanu przydatności lin oraz

mechanizmów transportu linowego.

2.

Liny nośne i ciągnące poddaje się badaniom okresowym, co najmniej raz w roku, zgodnie

z instrukcją opracowaną na podstawie dokumentacji techniczno-ruchowej i zatwierdzoną

przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

Prowadzenie transportu linowego pionowego oraz za pomocą wiszących kolejek linowych

wykonuje się na zasadach określonych przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

Jazda osób obsługi i dozoru ruchu wózkami przeznaczonymi do kontroli okresowych, badania

lin nośnych, ciągnących i urządzeń kolejek odbywa się na podstawie zezwolenia kierownika

ruchu zakładu górniczego i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

Pomiędzy stacjami i pomostami zachowuje się łączność oraz ustaloną sygnalizację.

Niedopuszczalne jest przebywanie na stacjach oraz przechodzenie po trasie podczas

prowadzenia ruchu.

1.

Przechodzenie pomiędzy pogłębiarką, koparką lub innym urządzeniem pływającym a barką

jest dopuszczalne tylko po pomoście.

2.

Na każdej zmianie roboczej pracę wykonuje co najmniej jeden pracownik przeszkolony

w zakresie ratownictwa wodnego.

1.

Urządzenia pływające oraz dojścia do stanowisk pracy na urządzeniach pływających wyposaża

się obustronnie na całej długości w pomosty wyposażone w balustrady z poręczami ochronnymi

umieszczonymi na wysokości 1,1 m.

2.

Na każdej zmianie roboczej przed rozpoczęciem pracy kontroluje się stan zanurzenia

pontonów urządzenia pływającego. Wyniki kontroli wpisuje się do książki kontroli.

Urobek na przenośnik pływający podaje się przy użyciu kosza zasypowego.

Jednostki pływające napełnia się urobkiem w ilości nieprzekraczającej dopuszczalnej

ładowności. Podczas załadunku lub rozładunku jednostki pływające przycumowuje się

lub kotwiczy.

1.

Sposób odwadniania wyrobisk odkrywkowych określa dokumentacja techniczna, sporządzona

na podstawie warunków hydrologicznych i hydrogeologicznych. Dokumentację tę zatwierdza

kierownik ruchu zakładu górniczego. W przypadku braku dokumentacji technicznej sposób

odwadniania określa kierownik ruchu zakładu górniczego.

2.

Jeżeli w pobliżu zakładu górniczego znajdują się rzeki, stawy lub inne zbiorniki wodne,

a ich wody mogą przedostać się do wyrobisk górniczych, wyrobiska te chroni się w sposób

ustalony przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

1.

Odwadnianie wyrobiska górniczego, zwałowiska odpadów wydobywczych w wyrobisku i mas

ziemnych lub skalnych, zwanego dalej „zwałowiskiem”, a także składowiska urobku i

produktów, zwanego dalej „składowiskiem”, które powstały w związku z prowadzeniem

eksploatacji kopalin, obejmuje

1)

ujęcie wód wypływających ze skarp i dna wyrobiska górniczego;

2)

ujęcie wód spływających ze skarp i wypływających spod dolnej krawędzi zboczy zwałowiska

i składowiska;

3)

ujęcie wód opadowych w obrębie wyrobiska górniczego, zwałowiska i składowiska;

4)

odprowadzanie wód, o których mowa w pkt 1-3, do pompowni i do zbiorników lub cieków

na powierzchni.

2.

Kierownik ruchu zakładu górniczego zatwierdza lokalizację i konstrukcje zbiorników,

osadników oraz rowów odwadniających budowanych na stałych elementach wyrobiska górniczego,

zwałowiska i składowiska, jeżeli nie dokonano tego w dokumentacji technicznej.

3.

Niedopuszczalne jest utrzymywanie zbiorników wodnych niezwiązanych z ruchem zakładu

górniczego na poziomach roboczych wyrobiska górniczego, zwałowiska i składowiska oraz

w odległości od krawędzi wyrobiska wgłębnego nie mniejszej niż ustalona przez kierownika

ruchu zakładu górniczego.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy tymczasowych zbiorników wodnych powstałych

wskutek opadów atmosferycznych lub podniesienia się wód gruntowych, o ile nie zagrażają

bezpieczeństwu ruchu zakładu górniczego oraz osób w nim przebywających.

Częstotliwość kontroli zwierciadła wody w otworach obserwacyjnych ustala kierownik

ruchu zakładu górniczego. Kontrole te przeprowadza się co najmniej raz na sześć miesięcy.

W przypadku przewidywanych zmian poziomu zwierciadła wód podziemnych, spowodowanych

działalnością górniczą, w systemie odwadniania uwzględnia się prowadzenie obserwacji

poziomu tego zwierciadła oraz zmian stosunków wodnych w górotworze, stosownie do postępu

robót, nie rzadziej niż co dwa miesiące.

1.

Podczas projektowania odwadniania zakładu górniczego określa się przewidywane dopływy

wody w m

1)

dokumentacji hydrogeologicznych - w przypadku wód podziemnych;

2)

obliczeń hydrologicznych - w przypadku wód opadowych.

2.

Określenia przewidywanych dopływów wód podziemnych w czynnym zakładzie górniczym dokonuje

się na podstawie pomiarów i obserwacji, jeżeli warunki hydrogeologiczne nie ulegają

zasadniczym zmianom, a zakład górniczy z okresu ostatnich dwóch lat posiada udokumentowane

wyniki przeprowadzonych obserwacji i pomiarów.

3.

Dopływy wód opadowych w obrębie zlewni wyrobiska górniczego i zwałowiska oblicza się

na podstawie maksymalnego opadu dobowego o prawdopodobieństwie 10% (opad występujący

raz na 10 lat).

1.

W zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel brunatny, zaliczonych

do

1)

pierwszego stopnia zagrożenia wodnego - wydajność pomp zapewnia odprowadzenie w ciągu

36 godzin dobowego dopływu wód podziemnych oraz w ciągu 48 godzin dobowego dopływu

wód opadowych, określonych zgodnie z § 134;

2)

drugiego stopnia zagrożenia wodnego - wydajność pomp zapewnia

a)

odprowadzenie w ciągu 24 godzin dobowego dopływu wód podziemnych oraz w ciągu 36 godzin

dobowego dopływu wód opadowych, określonych zgodnie z § 134,

b)

w przypadku możliwości retencjonowania wód na poziomach eksploatacyjnych odprowadzenie

dobowego dopływu wód opadowych w ciągu 48 godzin.

2.

Pompownie, do których sumaryczny dobowy dopływ wód podziemnych i wód opadowych, określony

zgodnie z § 134, przekracza 1 m³/min, wyposaża się w rezerwowe pompy o wydajności

nie niższej niż 50% wydajności pomp, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

W zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny, zaliczonych do

1)

pierwszego stopnia zagrożenia wodnego - wydajność pompowni odprowadzających wody z

wyrobisk górniczych zapewnia

a)

odprowadzenie dobowych dopływów wód podziemnych w ciągu 24 godzin,

b)

w przypadku możliwości retencjonowania wód na poziomach eksploatacyjnych odprowadzenie

dobowego dopływu określonego w lit. a w ciągu 48 godzin,

c)

odprowadzenie dobowego dopływu wód opadowych w ciągu 36 godzin,

d)

rezerwę wynoszącą 30% łącznej wydajności pomp;

2)

drugiego stopnia zagrożenia wodnego - wydajność pompowni odprowadzających wody z wyrobisk

górniczych zapewnia

a)

odprowadzenie dobowych dopływów wód podziemnych i opadowych w ciągu 24 godzin,

b)

rezerwę wynoszącą 50% łącznej wydajności pomp,

c)

w przypadku możliwości retencjonowania wód na poziomach eksploatacyjnych odprowadzenie

dopływu określonego w lit. a w ciągu 36 godzin.

2.

Sposób obliczania dopływu wód określa się zgodnie z § 134.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala, jaka liczba pomp stanowiących rezerwę,

o której mowa w § 135 i § 136, może być w tym samym czasie naprawiana.

1.

Pompownie powinny posiadać

1)

zbiorniki o pojemności czterogodzinnego dopływu wody, określonego w § 134;

2)

dwa rurociągi tłoczne lub dwa zestawy rurociągów tłocznych, z których każdy zapewni

bieżące odprowadzenie obliczeniowego dopływu wody do pompowni.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, przy zapewnieniu bezpieczeństwa pracowników

oraz bezpieczeństwa i ciągłości ruchu zakładu górniczego, dopuszcza się zmniejszenie

pojemności zbiornika do dwugodzinnego przewidywanego dopływu wody oraz posiadanie

jednego rurociągu lub jednego zestawu rurociągów tłocznych.

3.

O dopuszczalnym zmniejszeniu pojemności zbiornika do dwugodzinnego przewidywanego

dopływu wody oraz posiadaniu jednego rurociągu tłocznego lub jednego zestawu rurociągów

tłocznych decyduje kierownik ruchu zakładu górniczego, powiadamiając właściwy organ

nadzoru górniczego.

W przypadkach uzasadnionych warunkami technicznymi kierownik ruchu zakładu górniczego

odstępuje od stosowania odwadniania.

1.

W przypadku gdy studnie pompowe stanowią podstawowy system odwadniania, zapewnia się

warunki zasilania w energię elektryczną i odprowadzenia wody eliminujące jednoczesny

wymuszony postój takiej liczby studni, która może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa

ruchu zakładu górniczego.

2.

W studniach pompowych

1)

zapewnia się możliwość dokonywania pomiarów poziomu zwierciadła wody;

2)

odpowiednio zabezpiecza się wyloty studni;

3)

zapewnia się możliwość dokonywania kontrolnych pomiarów ilości pompowanej wody.

3.

Dla zapewnienia ciągłości pracy studni pompowych zakład górniczy posiada niezbędną

rezerwę pomp oraz urządzeń do ich wymiany w liczbie ustalonej przez kierownika ruchu

zakładu górniczego.

4.

Warunki wykonywania i eksploatacji studni pompowych w wyrobisku górniczym i w rejonach

zagrożonych występowaniem zapadlisk lub osuwisk ustala kierownik ruchu zakładu górniczego.

1.

Zwałowisko lub składowisko lokalizuje się w części wyrobiska górniczego, z której

całkowicie wyeksploatowano kopalinę, lub poza granicą zasobów bilansowych, w miejscu

niepowodującym pogorszenia warunków późniejszej eksploatacji zasobów złóż.

2.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i techniczno-ekonomicznymi dopuszcza

się lokalizowanie tymczasowych zwałowisk lub składowisk w granicach zasobów bilansowych

złoża.

1.

Teren przeznaczony pod zwałowiska lub składowiska

1)

odwadnia się i zabezpiecza się przed dopływem wody, z wyjątkiem wyrobisk stanowiących

zbiorniki wodne;

2)

bada się pod względem wytrzymałości i stateczności podłoża.

2.

O potrzebie przeprowadzenia badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, decyduje kierownik

ruchu zakładu górniczego.

1.

Kształtowanie zwałowisk lub składowisk prowadzi się zgodnie z dokumentacją techniczną,

zatwierdzoną przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, zawiera dane dotyczące

1)

technologii zwałowania albo składowania;

2)

kątów generalnych zboczy;

3)

bezpiecznej odległości od

a)

wyrobiska górniczego,

b)

krawędzi frontów eksploatacyjnych dla zwałowania w wyrobisku górniczym,

c)

cieków i zbiorników wodnych,

d)

dróg, obiektów budowlanych, linii kolejowych i innych urządzeń;

4)

wysokości pięter i ich ilości;

5)

maszyn i urządzeń stosowanych do zwałowania i składowania;

6)

dopuszczalnego kąta nachylenia poprzecznego torów.

3.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi lub technicznymi oraz warunkami bezpieczeństwa,

a także przeznaczeniem urobionych mas ziemnych lub skalnych kierownik ruchu zakładu

górniczego może odstąpić od sporządzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1.

4.

Zwałowiska i składowiska kształtuje się, użytkuje i utrzymuje w sposób niepowodujący

zagrożenia dla pracowników i osób postronnych oraz zapobiegający zanieczyszczeniu

gleby, wód powierzchniowych i podziemnych.

1.

Budowę zwałowisk prowadzi się tak, aby masy nadkładowe najbardziej przydatne do rekultywacji

były zwałowane jako wierzchowina.

2.

Odpady wydobywcze nieumieszczane na zwałowiskach podlegają unieszkodliwianiu w obiektach

unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.

3.

Zasady budowy obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych określają przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych

(Dz. U. Nr 138, poz. 865, z późn. zm..

1.

Wierzchowinę zwałowiska i zboczy stałych kształtuje się wraz z postępem robót górniczych,

w sposób umożliwiający ich rekultywację.

2.

Powierzchnie wierzchowiny zwałowiska i zboczy stałych zabezpiecza się przed erozją.

Zwałowanie kopalin palnych wykonuje się w sposób uniemożliwiający ich samozapalenie.

W przypadku możliwości odzysku zwałowanych mas nadkładowych lub ich części stosuje

się zwałowanie selektywne, o ile jest to ekonomicznie uzasadnione.

Podczas wyładunku zwałowanego materiału ze środków transportowych niedopuszczalne

jest przebywanie pracowników od strony rozładowywanych środków transportowych.

1.

Roboty górnicze projektuje się i wykonuje w sposób zapewniający możliwie największe

wykorzystanie złoża, przy uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z zachowania bezpieczeństwa

powszechnego, bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony środowiska, ochrony obiektów

budowlanych oraz zapobiegania szkodom.

2.

Eksploatację złóż wielosurowcowych prowadzi się w sposób selektywny.

1.

W granicach zasobów bilansowych złoża nie dopuszcza się lokowania przez przedsiębiorcę

obiektów budowlanych w sposób powodujący pogorszenie warunków późniejszej eksploatacji

złoża.

2.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i techniczno-ekonomicznymi dopuszcza

się lokowanie tymczasowych obiektów budowlanych w granicach zasobów bilansowych złoża.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, kierownik ruchu zakładu górniczego określa

termin likwidacji lub przeniesienia obiektu.

1.

W zakładzie górniczym zapewnia się obsługę geologiczną i mierniczą zakładu górniczego

wykonywaną przez służbę geologiczną i mierniczą zakładu górniczego, które podlegają

bezpośrednio kierownikowi ruchu zakładu górniczego lub jego zastępcy.

2.

Zakres zadań wykonywanych przez pracowników służby geologicznej i mierniczej ustala

kierownik ruchu zakładu górniczego.

1.

Dokumentację mierniczo-geologiczną przechowuje się w zakładzie górniczym, w sposób

zapewniający jej właściwe zabezpieczenie przed uszkodzeniem i dostępem osób nieupoważnionych.

2.

Za zgodą kierownika ruchu zakładu górniczego dokumentacja mierniczo-geologiczna może

być przechowywana poza zakładem górniczym, pod warunkiem spełnienia wymagań, o których

mowa w ust. 1. O przechowywaniu tej dokumentacji poza zakładem górniczym powiadamia

się właściwy organ nadzoru górniczego.

1.

W zakresie obsługi geologicznej i górniczej, o której mowa w § 151 ust. 1, prowadzi

się książkę uwag oraz książkę ewidencji dokumentacji mierniczo-geologicznej.

2.

Książka uwag zawiera informacje dotyczące zakładu górniczego, w szczególności

1)

prowadzenia robót niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji lub w planie ruchu

zakładu górniczego;

2)

uchybień w zakresie racjonalnej gospodarki złożem;

3)

zauważonych zagrożeń mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu zakładu górniczego;

4)

stwierdzonych zmian warunków geologicznych lub hydrogeologicznych w stosunku do określonych

w dokumentacji geologicznej i hydrogeologicznej, w tym zmian spowodowanych dokładniejszym

rozpoznaniem złoża lub zmianą granic złoża.

3.

Informację wpisaną do książki uwag niezwłocznie przedkłada się kierownikowi ruchu

zakładu górniczego, który w przypadkach określonych w ust. 2 pkt 1-3, wyznacza termin

oraz osoby odpowiedzialne za usunięcie zgłoszonych nieprawidłowości.

W zakresie obsługi geologicznej zakładu górniczego, o której mowa w § 151 ust. 1

1)

kontroluje się

a)

roboty górnicze i wiertnicze wykonywane na potrzeby zakładu górniczego,

b)

racjonalne wykorzystanie kopalin,

c)

zgodność prowadzenia robót górniczych z koncesją, projektem zagospodarowania złoża

i planem ruchu zakładu górniczego,

d)

selektywną eksploatację i zwałowanie złóż wielosurowcowych;

2)

kartuje, profiluje i opróbowuje się roboty górnicze i wiertnicze;

3)

bada się budowę geologiczną górotworu, wykonuje się obserwacje i pomiary hydrogeologiczne

oraz prowadzi się ewidencję ich wyników;

4)

prowadzi się

a)

badania strukturalne, mineralogiczne i petrograficzne, niezbędne do określenia zjawisk

geologicznych,

b)

aktualizację treści geologicznej map podstawowych, przeglądowych i specjalnych,

c)

badania geologiczne wyprzedzające i rozpoznawcze,

d)

okresowe analizy gospodarki złożem;

5)

sporządza się

a)

podstawowe dokumenty dotyczące prac geologicznych i górniczych,

b)

operat ewidencyjny zasobów złoża kopaliny;

6)

dokumentuje się przyczyny powstania strat w zasobach złoża;

7)

bada się stosunki wodne w terenie górniczym i jego bezpośrednim sąsiedztwie;

8)

bada się i kontroluje jakość złoża oraz zmienności parametrów jakościowych w procesie

wydobywania kopalin;

9)

aktualizuje się i uzupełnia dokumentację mierniczo-geologiczną wynikami badań i pomiarów

geologicznych, hydrogeologicznych i geologiczno-inżynierskich oraz wynikami badań

laboratoryjnych;

10)

prognozuje się i analizuje zagrożenia naturalne.

W zakresie obsługi mierniczej zakładu górniczego, o której mowa w § 151 ust. 1

1)

kontroluje się zgodność prowadzonych robót górniczych z planem ruchu zakładu górniczego

i wymaganiami określonymi w koncesji;

2)

wykonuje się

a)

prace geodezyjne związane z budową, rozbudową i ruchem zakładu górniczego, w tym pomiary

zdjętego nadkładu i wydobytej kopaliny,

b)

pomiary określające wpływ robót górniczych na powierzchnię terenu górniczego,

c)

pomiary uzupełniające i kontrolne;

3)

sporządza, aktualizuje i uzupełnia się dokumentację mierniczo-geologiczną;

4)

wyznacza się w terenie punkty załamania granicy obszaru górniczego, filary, pasy i

półki ochronne oraz kontroluje się prowadzenie robót górniczych w ich granicach;

5)

prognozuje i określa się deformację powierzchni w granicach terenu górniczego;

6)

sporządza się dokumentację mierniczą

a)

dla prowadzenia rekultywacji,

b)

zjawisk osuwiskowych, występujących w wyrobiskach górniczych i w rejonie zwałowisk;

7)

kontroluje się sposób zagospodarowania terenów oraz opracowuje się wnioski dotyczące

sposobu zagospodarowania lub przekazywania terenów zbędnych.

1.

Przed rozpoczęciem robót górniczych w sąsiedztwie granic obszaru górniczego służba

miernicza wyznacza w terenie przebieg tych granic. Punkty załamania granic obszaru

górniczego w tym rejonie stabilizuje się w sposób trwały w gruncie.

2.

W przypadkach uzasadnionych warunkami terenowymi i techniczno-ruchowymi lub warunkami

bezpieczeństwa służba miernicza zakładu górniczego wyznacza granice obszaru górniczego,

o których mowa w ust. 1 i § 155 pkt 4, w inny sposób określony przez kierownika ruchu

zakładu górniczego.

Kierownik ruchu zakładu górniczego podejmuje działania mające na celu zmniejszenie

negatywnego wpływu ruchu zakładu górniczego na środowisko.

Zasady postępowania z wodami z odwodnienia zakładu górniczego określają przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm..

Sposób postępowania z odpadami wydobywczymi określają przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych, z wyjątkiem zwałowania odpadów wydobywczych w obrębie wyrobisk górniczych, o którym

mowa w rozdziale 9.

W zakładzie górniczym wykonywanie pomiarów emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego

i emisji hałasu do środowiska odbywa się w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm..

Urządzenia odpylające i neutralizujące oraz zabezpieczenia służące do ochrony powietrza

atmosferycznego eksploatuje się w sposób określony w instrukcji zatwierdzonej przez

kierownika ruchu zakładu górniczego.

1.

Rekultywację gruntów w granicach zakładu górniczego prowadzi się w miarę, jak grunty

te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia ruchu

zakładu górniczego.

2.

Rekultywację w granicach udokumentowanego złoża poprzedza się dokonaniem obmiaru wyeksploatowanej

części tego złoża.

3.

Rekultywację gruntów w granicach zakładu górniczego prowadzi się w sposób określony

w dokumentacji rekultywacji, zatwierdzonej przez kierownika ruchu zakładu górniczego.

4.

Dokumentację rekultywacji sporządza się w formie opisowej i graficznej, uwzględniając

wymagania i wytyczne zawarte w normie określającej ogólne wytyczne projektowania rekultywacji

w górnictwie odkrywkowym.

5.

W dokumentacji rekultywacji określa się kierunek, zakres, sposób i termin wykonania

rekultywacji, w szczególności

1)

stan początkowy gruntów wymagających rekultywacji oraz ich docelowe ukształtowanie;

2)

usytuowanie obiektów budowlanych;

3)

metody kształtowania rzeźby terenu niekorzystnie przekształconego oraz odtwarzania

gleb;

4)

sposób regulacji stosunków wodnych na gruntach rekultywowanych;

5)

sposób zabezpieczenia przeciwerozyjnego rekultywowanych powierzchni;

6)

technologię i środki techniczne służące zapobieganiu powstawania pożarów na terenach

rekultywowanych - w przypadku wykorzystywania do rekultywacji odpadów zawierających

części palne;

7)

sposób zabezpieczenia niewykorzystanej części złoża kopaliny, a w przypadku ich występowania

- również sąsiednich złóż kopalin;

8)

harmonogram realizacji robót rekultywacyjnych.

6.

Przepisów ust. 3-5 nie stosuje się do rekultywacji gruntów w odkrywkowych zakładach

górniczych wydobywających kopaliny na podstawie koncesji udzielonej przez starostę,

z wyjątkiem rekultywacji wykonywanej z wykorzystaniem odpadów pochodzących spoza zakładu

górniczego.

Wypełnianie wyrobisk górniczych i innych terenów w granicach zakładu górniczego prowadzi

się wyłącznie z wykorzystaniem rodzajów odpadów określonych w przepisach wydanych

na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 21 i 888).

Przepisów § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, § 8, § 9 ust. 3, § 16, § 24, § 31, § 35 ust.

3 pkt 2 i ust. 4, § 40 ust. 1 i 4, § 41, § 43 ust. 2, § 45 ust. 4, § 46, § 48 ust.

1 pkt 2 lit. b, § 49 ust. 1 pkt 1, § 50, § 131 ust. 1 i 2, § 134-140, § 143 ust. 1-3,

§ 152, § 154 pkt 1 lit. d, pkt 4, 8 i 9, § 155 pkt 3 i 5 rozporządzenia oraz ust.

2 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia nie stosuje się do odkrywkowych zakładów

górniczych wydobywających kopaliny na podstawie koncesji udzielonej przez starostę.

Przepisów § 8, § 24, § 35 ust. 3 pkt 2, § 41, § 43 ust. 2, § 48 ust. 1 pkt 2 lit.

b, § 143 ust. 2 pkt 5, § 154 pkt 4 lit. a i d, § 155 pkt 5 nie stosuje się do odkrywkowych

zakładów górniczych wydobywających kopaliny na podstawie koncesji udzielonej przez

marszałka województwa.

Dokumenty związane z prowadzeniem ruchu zakładu górniczego, sporządzone przed dniem

wejścia w życie rozporządzenia zachowują moc do czasu wydania nowych, nie dłużej niż

6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.