Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach

Badania techniczne polegają na

1)

sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w

a)

ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm., ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn. zm., ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zwanej dalej „ustawą”, ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) lub ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz

ustawy o transporcie drogowym

(Dz. U. Nr 247, poz. 1652 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 585),

b)

rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków

technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia

(Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm., zwanego dalej „rozporządzeniem o warunkach technicznych”,

c)

rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego

sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych

(Dz. U. Nr 236, poz. 1401),

d)

rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji

i oznaczania pojazdów

(Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322, z późn. zm.,

e)

przepisach Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2011 r. Nr 110, poz. 641), zwanej dalej „umową ADR”, jeżeli pojazd jest przystosowany do przewozu takich towarów,

f)

międzynarodowych porozumieniach dotyczących transportu drogowego, oraz

2)

ocenie prawidłowości działania pojazdu.

1.

Dział określa szczegółowy sposób badania skuteczności i równomierności hamowania pojazdów

samochodowych, ciągników rolniczych, pojazdów wolnobieżnych wchodzących w skład kolejki

turystycznej, motorowerów oraz przyczep, zwanych dalej „pojazdami”.

2.

Dział stosuje się do badania skuteczności i równomierności hamowania układów hamulca

roboczego, awaryjnego lub postojowego.

3.

W pojazdach, w których przy uszkodzonym hamulcu roboczym uzyskuje się skuteczność

hamowania wymaganą dla hamulca awaryjnego (§ 15 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia o warunkach

technicznych), nie wymaga się badania skuteczności hamulca awaryjnego.

4.

Badania skuteczności i równomierności hamowania, z zastrzeżeniem ust. 5, dokonuje

się przez pomiar sił hamowania na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców.

Pomiar sił hamowania pojazdów z napędem na wszystkie koła na urządzeniu rolkowym dopuszczalny

jest, jeżeli zezwala na to producent pojazdu. W takim przypadku należy przestrzegać

szczegółowych warunków pomiaru producenta pojazdu.

5.

Dopuszcza się badanie skuteczności hamowania przez pomiar opóźnienia hamowania - w

odniesieniu do pojazdów, których cechy konstrukcyjne uniemożliwiają przeprowadzenie

badania zgodnie z ust. 4.

6.

Szczegółowy sposób badania nie jest przeznaczony do wyznaczania rzeczywistego wskaźnika

skuteczności hamowania pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym.

Pełny zakres kontroli obejmuje dwa etapy

1)

kontrolę organoleptyczną (I etap);

2)

pomiar poziomu hałasu miernikiem poziomu dźwięku (II etap), przy czym przeprowadzenie

II etapu jest uzależnione od wyników I etapu.

Pomiar zawartości tlenku węgla (CO) powinien być dokonany analizatorem działającym

na zasadzie pochłaniania promieniowania podczerwonego, wywzorcowanym w ułamku objętościowym

wyrażonym w % (% objętości spalin).

Dział określa sposób sprawdzenia prawidłowości przystosowania pojazdu do zasilania

gazem LPG, gazem CNG lub gazem LNG, o których mowa w rozporządzeniu o warunkach technicznych.

Dział określa sposób ustalania danych technicznych pojazdu, zwłaszcza dopuszczalnej

ładowności lub dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby miejsc.

1.

Zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje

1)

identyfikację pojazdu, w tym

a)

sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych

danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu

dokumencie,

b)

sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu;

2)

sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu;

3)

sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu,

w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie

i ocenę

a)

stanu technicznego ogumienia, w tym prawidłowości doboru obciążenia, prędkości i przeznaczenia

właściwego dla danego typu pojazdu,

b)

prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w

tym prawidłowości działania urządzeń sygnalizacyjnych,

c)

stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców,

d)

prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz

wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowości ustawienia i zamocowania

kół jezdnych,

e)

stanu technicznego zawieszenia,

f)

instalacji elektrycznej,

g)

stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia,

h)

stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiaru poziomu

hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego,

i)

emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin, jeżeli pojazd jest napędzany

silnikiem o spalaniu wewnętrznym;

4)

sprawdzenie warunków dodatkowych dla pojazdów, określonych w § 17-22, § 38-42 i §

52 rozporządzenia o warunkach technicznych.

2.

W przypadku pojazdu zabytkowego wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego

wykonuje się zakres badania technicznego pojazdu określony w pkt 0-10.6 działu I załącznika

nr 1 do rozporządzenia, stosując warunki techniczne, na podstawie których pojazd został

uznany za zabytkowy.

3.

Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas

przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do

rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek

podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego określa załącznik nr 2 do

rozporządzenia.

4.

Stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy

1)

usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu

drogowego i ochrony środowiska;

2)

usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego

i ochrony środowiska;

3)

usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe

zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym

używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności.

5.

Wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego

pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia.

6.

W przypadku uznania stanu technicznego za niezadowalający w obrębie jednej usterki,

o której mowa w kolumnie trzeciej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia,

co do której ocena danej usterki może zostać zakwalifikowana do więcej niż jednej

grupy wytycznych, o których mowa w kolumnie czwartej tych załączników, uprawniony

diagnosta podejmuje decyzję o zakwalifikowaniu usterki do odpowiedniej grupy.

7.

W przypadku uznania stanu technicznego za niezadowalający w obrębie kilku usterek,

o których mowa w kolumnie trzeciej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia,

a które należą do różnych grup usterek, uprawniony diagnosta określa wynik badania

technicznego na podstawie najbardziej poważnej usterki.

8.

W przypadku uznania stanu technicznego za niezadowalający w obrębie kilku usterek,

o których mowa w kolumnie trzeciej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia,

a które należą do tej samej grupy usterek, uprawniony diagnosta podejmuje decyzję

o zakwalifikowaniu usterek do wyższej grupy usterek, jeżeli ich skumulowany wpływ

skutkuje wzrostem zagrożenia powodowanego przez pojazd.

9.

Wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu jest określony w

załączniku nr 3 do rozporządzenia.

10.

Wykonując okresowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, uprawniony

diagnosta wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu, który jest załącznikiem do zaświadczenia

o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Wzór dokumentu identyfikacyjnego pojazdu

jest określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

1.

Pomiar sił hamowania hamulcem roboczym powinien odbywać się przy zachowaniu następujących

warunków

1)

ciśnienie w ogumieniu nie może różnić się od nominalnego więcej niż o

a)

± 0,1 bara albo ± 0,01 MPa dla motocykla, motoroweru i samochodu osobowego,

b)

± 0,2 bara albo ± 0,02 MPa dla pozostałych pojazdów;

2)

hamowanie powinno być dokonywane tylko hamulcem badanym, przy czym sprzęgło silnika

może być włączone, a w pojazdach wyposażonych w mechanizm wspomagający silnik może

być uruchomiony;

3)

pomiar sił hamowania powinien być dokonany na granicy blokady któregokolwiek koła,

przy czym nacisk na pedał (dźwignię) hamulca nie może przekraczać poniżej wskazanych

parametrów określonych w daN

Rodzaj pojazdu

Hamulec roboczy

Hamulec awaryjny

Hamulec postojowy

nożny

ręczny

nożny

ręczny

nożny

ręczny

Motocykl i motorower

40

40

–

–

–

–

Samochód osobowy

50

20

50

40

50

40

Ciągniki

60

40

60

40

60

40

Pozostałe

70

20

70

60

70

60

Uwaga: Dla przyczep z hamulcem najazdowym dopuszczalny nacisk na urządzenie sterujące nie

może przekraczać 10% dopuszczalnej masy całkowitej badanej przyczepy. Nacisk należy

wywierać za pomocą przyrządu do wymuszania kontrolowanego nacisku na mechanizm sterowania

hamulcem najazdowym przyczepy.

4)

pomiar sił hamowania jednej osi powinien być dokonany równocześnie na kołach jednej

i drugiej strony tej osi; nie dotyczy pojazdów z nierozłączalnym napędem wszystkich

kół, dla których pomiar wykonuje się osobno dla każdego koła przy przeciwnym kierunku

obrotów kół tej samej osi;

5)

podczas pomiaru siły hamowania na każdej osi powinien być również zmierzony nacisk

na pedał (dźwignię) hamulca, na urządzenie sterujące przyczepy lub zmierzone ciśnienie

w siłownikach pneumatycznego układu hamulcowego, stosowane podczas pomiaru;

6)

jest wskazane, aby podczas przeprowadzania pomiarów osie pojazdu były obciążone, lecz

nie więcej niż maksymalny nacisk określony dla danego typu pojazdu; w przypadku pomiarów

pojazdu nieobciążonego należy ściśle przestrzegać zasad ekstrapolacji wymienionych

w § 4 ust. 2;

7)

w przypadku pomiarów skuteczności hamowania pojazdów wyposażonych w urządzenie sterujące

działaniem hamulców poszczególnych kół lub osi (regulator siły hamowania, urządzenia

przeciwblokujące itp.) należy to działanie uwzględnić.

2.

Siła hamowania jednej osi jest sumą równoczesnych sił hamowania poszczególnych kół,

zmierzonych na granicy blokady któregokolwiek koła.

3.

Siła hamowania hamulcem roboczym jest sumą sił hamowania zmierzonych na wszystkich

osiach hamowanych hamulcem roboczym.

4.

Pomiar sił hamowania hamulcem awaryjnym powinien odbywać się przy zachowaniu następujących

warunków

1)

określonych w ust. 1 pkt 1, 2, 6 i 7;

2)

maksymalny nacisk na pedał (dźwignię) hamulca zgodny z ust. 1 pkt 3 lub przy maksymalnej

sile siłowników hamulca;

3)

pomiaru sił na urządzeniu rolkowym należy dokonać oddzielnie dla każdego koła (przy

włączonym tylko jednym zespole rolek).

5.

Siła hamowania hamulca awaryjnego jest sumą maksymalnych sił hamowania zmierzonych

na wszystkich kołach hamowanych hamulcem awaryjnym.

6.

Pomiar sił hamowania hamulcem postojowym powinien odbywać się przy zachowaniu warunków

określonych w ust. 4.

7.

Siła hamowania hamulca postojowego jest sumą maksymalnych sił hamowania zmierzonych

na wszystkich kołach hamowanych tym hamulcem.

8.

Pomiar skuteczności działania hamulca postojowego elektrycznego (EPB) powinien umożliwiać

pomiar maksymalnej siły hamowania uzyskiwanej w trakcie działania systemu.

1.

Kontrola polega na organoleptycznych oględzinach układu wydechowego pojazdu i ocenie

jego stanu technicznego.

2.

Niedopuszczalne są

1)

wyraźnie zauważalne nieszczelności układu wydechowego;

2)

niekompletność układu wydechowego;

3)

uszkodzenia mechaniczne układu wydechowego mające wpływ na swobodny przepływ spalin.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, pojazd należy poddać II etapowi kontroli,

tj. pomiarowi poziomu hałasu zewnętrznego na postoju.

Pomiar powinien się odbywać przy zachowaniu następujących warunków

1)

układ dolotowy silnika (filtr powietrza, kolektor, odpowietrzenie skrzyni korbowej,

układ pochłaniania par paliwa, podciśnieniowy układ sterowania wyprzedzenia zapłonu)

oraz układ wydechowy powinien być kompletny i szczelny;

2)

odbiorniki energii elektrycznej (oświetlenie, klimatyzacja) powinny być wyłączone;

włączany okresowo wentylator chłodnicy nie powinien pracować, jeżeli powoduje to przekroczenie

wartości dopuszczalnych; dopuszcza się przeprowadzenie pomiarów z włączonymi odbiornikami

energii elektrycznej, jeśli wyłączenie ich jest niemożliwe;

3)

dźwignia zmiany biegów powinna być ustawiona w pozycji neutralnej;

4)

urządzenie rozruchowe powinno być wyłączone;

5)

hamulec postojowy powinien być włączony;

6)

silnik powinien być nagrzany do normalnej temperatury pracy (min. 70°C dla oleju silnikowego,

min. 80°C dla płynu chłodzącego);

7)

sonda analizatora spalin powinna być wprowadzona do rury wydechowej silnika bezpośrednio

przed pomiarem na głębokość nie mniejszą niż

a)

30 cm dla silnika czterosuwowego,

b)

75 cm dla silnika dwusuwowego; dopuszcza się głębokość jak dla silnika czterosuwowego,

jeżeli w układzie poboru spalin zastosowany jest dodatkowy filtr spalin.

Przed przystąpieniem do właściwego sprawdzenia należy skontrolować

1)

ważność protokołu oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego,

zwanego dalej „Dyrektorem TDT”, dotyczącej sprawności zbiornika lub butli do magazynowania

gazu na pojeździe;

2)

poprawność oznakowania homologacyjnego elementów instalacji zasilania gazem (cecha

„E” w kółku) dotyczy instalacji zasilania gazem

a)

LPG dopuszczanej po raz pierwszy do ruchu po dniu 30 maja 1999 r.,

b)

CNG dopuszczanej po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2003 r.,

c)

LNG w odniesieniu do wysokociśnieniowej części tej instalacji dopuszczanej po raz

pierwszy po dniu 31 grudnia 2003 r.

- przed tymi terminami oraz dla niskociśnieniowych elementów instalacji zasilania

gazem LNG dopuszcza się inne oznakowanie bezpieczeństwa;

3)

zgodność danych identyfikacyjnych zbiornika z danymi zawartymi w protokole wydanym

przez Dyrektora TDT;

4)

poprawność oznakowania autobusu ze względu na zastosowany rodzaj paliwa.

1.

Przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu (§ 1) należy w możliwie największym

stopniu wykorzystywać dostępne informacje zawarte w takich źródłach, jak przepisy

i dokumenty homologacyjne, dane producenta pojazdu, katalog marek i typów pojazdów

homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o którym mowa w przepisach dotyczących szczegółowych czynności organów w sprawach

związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach,

a w indywidualnych wypadkach, inne wiarygodne publikacje i dokumenty, dotyczące danego

pojazdu lub jego zespołów i elementów.

2.

Wszelkie ustalenia powinny być podejmowane

1)

na podstawie przepisów art. 2 pkt 31-58 i art. 66 ust. 6 ustawy;

2)

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z § 2-5 rozporządzenia o warunkach technicznych

oraz z ewentualnych warunków dodatkowych dotyczących danego pojazdu;

3)

z uwzględnieniem odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych

z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z

2007 r. Nr 137, poz. 968, z późn. zm.).

1.

Zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 11 ustawy

1)

skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego w razie uzasadnionego przypuszczenia,

że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska - obejmuje

sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów,

w których stwierdzono usterki wymienione w skierowaniu, w sposób określony w pkt 0-10

działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale I załącznika nr 2 do rozporządzenia,

odpowiednio do stwierdzonych usterek;

2)

skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczył w wypadku drogowym,

w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia

lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 4, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny

wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie

dla bezpieczeństwa ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków

technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu

I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

3)

skierowanego przez starostę albo na wniosek posiadacza pojazdu w celu identyfikacji

lub ustalenia danych niezbędnych do jego rejestracji - obejmuje ustalenie danych pojazdu

określonych przez starostę w skierowaniu lub przez posiadacza pojazdu we wniosku,

w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia;

4)

skierowanego przez starostę albo na wniosek posiadacza pojazdu, jeżeli z dokumentów

wymaganych do jego rejestracji wynika, że uczestniczył on w wypadku drogowym lub narusza

wymagania ochrony środowiska - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych

dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika

nr 1 do rozporządzenia i w dziale I załącznika nr 2 do rozporządzenia; w przypadku

pojazdów, w których stwierdzono wyłącznie naruszenie wymagań ochrony środowiska, przeprowadza

się tylko czynności określone w pkt 8 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia;

5)

w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę

danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy,

z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem - obejmuje sprawdzenie i ocenę

spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego

pojazdu, oraz zakres czynności określonych w pkt 1-2 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia,

a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu, podczas przeprowadzania

badania technicznego pojazdu w sposób określony w dziale II załącznika nr 2 do rozporządzenia,

oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr 5

do rozporządzenia; nie wymaga się wykonania czynności określonych w pkt 1 działu I

załącznika nr 2 do rozporządzenia, jeżeli zmiany konstrukcyjne lub wymiana elementów

powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym nie mają wpływu na działanie

układu kierowniczego, skuteczność tłumienia zawieszenia oraz ustawienie kół jezdnych;

6)

który ma być używany jako taksówka - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych

warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia

oraz w pkt 3 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

7)

uprzywilejowanego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych,

w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 4

działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

8)

do nauki jazdy, pojazdu do przeprowadzania egzaminu państwowego - obejmuje sprawdzenie

i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0 działu

I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 5 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

9)

odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów

niebezpiecznych - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych,

w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 6

działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

10)

w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność

zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupach 3

i 10 działu II załącznika do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66, z późn. zm. w zakresie elementów układu nośnego, hamulcowego lub kierowniczego mających wpływ

na bezpieczeństwo ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę stanu technicznego

pojazdu oraz spełnienia warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0-2 i 5-6

działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 1 działu I załącznika nr 2 do

rozporządzenia, odpowiednio do zakresu naprawy;

11)

w którym w trakcie badania technicznego stwierdzono ślady uszkodzeń lub naruszenie

elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa

ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę stanu technicznego pojazdu oraz spełnienia

warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia

oraz w pkt 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, odpowiednio do stwierdzonych

usterek;

12)

dla którego określono wymagania techniczne w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz

ustawy o transporcie drogowym - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych, w sposób

określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 7 działu I

załącznika nr 2 do rozporządzenia;

13)

autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi

100 km/h, co do zgodności z dodatkowymi warunkami technicznymi - obejmuje sprawdzenie

i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0, 9.1-9.5 i 9.7-9.9

działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 8 działu I załącznika nr 2 do

rozporządzenia;

14)

dla którego określono dodatkowe wymagania techniczne w międzynarodowych porozumieniach

dotyczących międzynarodowego transportu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia

dodatkowych warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika

nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 9 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia.

2.

Wzór opisu zmian dokonanych w pojeździe jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

3.

Wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym autobusu, którego dopuszczalna

prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, jest określony w załączniku

nr 6 do rozporządzenia.

1.

Pomiar opóźnienia hamowania pojazdu hamulcem roboczym, awaryjnym i postojowym powinien

być dokonywany z zachowaniem następujących warunków

1)

badanie można przeprowadzać tylko na takim odcinku drogi, na którym nie spowoduje

to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (np. przez nagłe zahamowanie pojazdu);

2)

powinny być spełnione warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 1-3;

3)

pojazd powinien być równomiernie obciążony ładunkiem o masie równej jego dopuszczalnej

ładowności; dopuszcza się badanie samochodów osobowych i motocykli tylko z kierowcą;

zabrania się badania autobusów i trolejbusów na drodze publicznej, chyba że zamiast

pasażerów w pojeździe umieszczony będzie balast, odpowiadający pod względem masy i

rozmieszczenia nośności danego pojazdu;

4)

droga na odcinku wybranym do wykonywania pomiaru powinna być pozioma, o nawierzchni

twardej (bitumicznej, betonowej), równej, suchej i czystej;

5)

podczas pomiaru pojazd powinien prowadzić kierowca badanego pojazdu lub pracownik

upoważniony do dokonywania badań technicznych;

6)

kierujący pojazdem powinien hamować tylko hamulcem badanym, przy czym sprzęgło może

być włączone;

7)

pomiaru należy dokonywać przy prędkości początkowej około 30 km/h według wskazań prędkościomierza,

a w odniesieniu do pojazdów nieosiągających tej prędkości - przy prędkości maksymalnej;

8)

nie wymaga się hamowania aż do zatrzymania się pojazdu.

2.

Pomiar opóźnienia hamowania powinien być dokonany za pomocą opóźnieniomierza wycechowanego

w m/s

Kontrola polega na pomiarze poziomu hałasu zewnętrznego miernikiem poziomu dźwięku

na krzywej korekcyjnej A i dla stałej czasowej miernika F (Fast -szybko). Pomiar powinien

być przeprowadzony, a wynik końcowy ustalony zgodnie z określonymi niżej warunkami.

1.

Pomiar zawartości tlenku węgla (CO) w spalinach powinien być dokonany przy prędkości

obrotowej biegu jałowego, zgodnie z zaleceniami producenta, przy czym bezpośrednio

przed pomiarem należy co najmniej przez 15 sekund utrzymać podwyższoną prędkość silnika

(do około 3000 min

2.

Jeżeli nie jest znana prędkość obrotowa biegu jałowego, zalecana przez producenta,

należy przyjmować prędkość zapewniającą równomierną i stabilną pracę silnika o wartości

stosowanej dla silników o zbliżonych danych technicznych.

3.

Prędkość obrotowa silnika w czasie pomiaru powinna być mierzona miernikiem prędkości,

podłączonym do silnika w sposób wskazany przez producenta miernika. Dopuszcza się

dokonywanie pomiaru prędkości miernikiem zamontowanym fabrycznie w badanym pojeździe.

Dla pojazdów, dla których ze względów konstrukcyjnych nie istnieje możliwość wykonania

pomiaru prędkości obrotowej silnika, dopuszcza się ocenę organoleptyczną.

4.

Odczyt wyniku pomiaru powinien być dokonany po ustabilizowaniu się wskazań miernika

tlenku węgla (CO), w czasie nieprzekraczającym jednak 30 sekund od momentu ustabilizowania

prędkości biegu jałowego.

5.

W silnikach wyposażonych w dwudrożny układ wydechowy pomiar powinien być dokonany

w obu wylotach, a za wynik przyjmuje się uzyskaną wartość większą.

Kontrola rozmieszczenia i mocowania na pojeździe elementów instalacji zasilania gazem

polega na sprawdzeniu

1)

czy odpowiadają one wymaganiom w tym zakresie, ustalonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia

o warunkach technicznych;

2)

organoleptycznym prawidłowości ich zamocowania.

1.

Masę własną pojazdu ustala się

1)

przez zważenie całego pojazdu albo

2)

jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu.

2.

W przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych, przeznaczenia pojazdu, marki, typu i

modelu produkowanego fabrycznie, ustalona dopuszczalna masa całkowita nie może przekraczać

jej pierwotnej wielkości.

3.

W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może

być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa

w art. 79a ustawy, lub w szczególnych przypadkach - dodatkowo odpowiednio innej specjalności.

1.

Podczas wykonywania dodatkowego badania technicznego pojazdu, o którym mowa w § 3

ust. 1 pkt 9 rozporządzenia i pkt 9.1.2.3 umowy ADR, dla którego umowa ADR wymaga

wystawienia świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych,

uprawniony diagnosta wykonujący badanie techniczne pojazdu wystawia zaświadczenie

o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu przeznaczonego do przewozu

niektórych towarów niebezpiecznych. Wzór oraz sposób wypełnienia zaświadczenia o przeprowadzonym

dodatkowym badaniu technicznym pojazdu przeznaczonego do przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

2.

Wykonanie dodatkowego badania technicznego pojazdu nie wpływa na termin następnego

okresowego badania technicznego pojazdu określonego w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

3.

W przypadku dodatkowego badania technicznego pojazdu po zmianie rodzaju, przeznaczenia

lub masy pojazdu, dla których zgodnie z ustawą następuje zmiana terminu kolejnego

okresowego badania technicznego pojazdu, uprawniony diagnosta określa termin następnego

okresowego badania technicznego pojazdu.

4.

Po zakończeniu przeprowadzania badania technicznego pojazdu uprawniony diagnosta niezwłocznie

dokonuje wpisu o wyniku tego badania do rejestru badań technicznych pojazdów, zwanego

dalej „rejestrem”, a także dokonuje wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu albo wystawia

zaświadczenie z badania technicznego pojazdu.

1.

Skuteczność hamowania należy uznać za odpowiadającą wymaganiom, jeżeli

1)

wskaźnik skuteczności hamowania zmierzony (lub obliczeniowy) na podstawie pomiaru

sił hamowania lub opóźnienia hamowania jest nie mniejszy niż określony odpowiednio

w § 16 ust. 2 i 4 rozporządzenia o warunkach technicznych (za wymagany wskaźnik skuteczności

hamowania hamulcem postojowym przyjmuje się wartość pochylenia podaną w § 16 ust.

2 rozporządzenia o warunkach technicznych pojazdów); § 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia

o warunkach technicznych stosuje się odpowiednio lub

2)

zmierzona (lub obliczeniowa) siła hamowania jest nie mniejsza niż wymagana, określona

na podstawie danych technicznych pojazdu i na podstawie wymaganego wskaźnika skuteczności

hamowania;

3)

zmierzone siły hamowania kół po obu stronach osi pojazdu nie różnią się więcej niż

o 30%, przyjmując za 100% siłę większą (nie dotyczy hamulca awaryjnego i postojowego);

4)

zmierzone opóźnienie hamowania jest nie mniejsze od wymaganego, określonego na podstawie

wskaźnika skuteczności hamowania oraz jeżeli nie nastąpiła zmiana położenia osi kierunku

poruszania się pojazdu podczas hamowania o więcej niż 0,5 m względem kierunku początkowego

(przy niekorygowanym kierownicą kierunku jazdy).

2.

Wskaźnik skuteczności hamowania, określony na podstawie zmierzonej siły hamowania,

oblicza się według wzoru

\(

z = {{\sum T } \over P} \times 100,

\)

gdzie

z

-

wskaźnik skuteczności hamowania (%) dla badanego rodzaju hamulca,

ΣT

-

siła hamowania uzyskana ze wszystkich kół (kN), odpowiednio dla hamulca roboczego,

awaryjnego lub postojowego,

P

-

siła ciężkości (nacisk) od dopuszczalnej masy całkowitej badanego pojazdu (kN), przyjmując

do obliczeń 1 kN = siła ciężkości 100 kg masy (dla pojazdów członowych dopuszcza się

przyjmowanie do obliczeń dopuszczalnego nacisku danej osi).

Dopuszczalną masę całkowitą pojazdu przyjmuje się na podstawie danych zawartych w

dowodzie rejestracyjnym, tabliczce znamionowej albo innych wiarygodnych danych technicznych

pojazdu lub oblicza się, sumując masę własną i dopuszczalną ładowność pojazdu; dla

ciągników siodłowych dopuszczalną ładownością jest dopuszczalny nacisk na siodło ciągnika.

3.

Jeżeli zmierzona siła hamowania hamulca roboczego lub obliczony na tej podstawie wskaźnik

skuteczności hamowania nie osiąga wymaganej wartości, należy ustalić obliczeniową

maksymalną wartość siły hamowania (lub obliczeniowy wskaźnik skuteczności hamowania),

mnożąc zmierzone siły hamowania poszczególnych kół przez stosunek maksymalnego dopuszczalnego

nacisku na pedał (dźwignię) hamulca do nacisku wywieranego w czasie pomiaru lub przez

stosunek ciśnienia obliczeniowego w układzie hamulcowym do ciśnienia w siłownikach

hamulcowych, zmierzonego w czasie pomiaru, na tej osi, według wzoru

\(

T_{\min } = P \times z_{\min }

\)

\(

T_{\min } = P \times z_{\min }

\)

\(

z^* = {{T^* } \over P} \times 100,

\)

gdzie

Tmin

-

minimalna wymagana siła hamulca roboczego (kN),

P

-

siła ciężkości od dopuszczalnej masy całkowitej badanego pojazdu (kN), przyjmując

do obliczeń 1 kN = siła ciężkości 100 kg masy (dla pojazdów członowych dopuszcza się

przyjmowanie do obliczeń dopuszczalnego nacisku danej osi),

zmin

-

wymagany wskaźnik skuteczności hamowania (%),

T

-

obliczeniowa siła hamowania hamulca roboczego (kN),

z

-

obliczeniowy wskaźnik skuteczności hamowania (%),

T

-

siła hamowania uzyskana ze wszystkich kół danej osi (kN),

i

-

kolejna badana oś pojazdu,

Pz

-

zmierzony nacisk na pedał (dźwignię) hamulca roboczego lub zmierzone ciśnienie w siłownikach

(daN lub MPa),

Pd

-

dopuszczalny nacisk na pedał (dźwignię) hamulca roboczego według § 2 ust. 1 pkt 3

dla danego rodzaju pojazdu lub ciśnienie obliczeniowe (dolne regulowane lub określone

przez producenta pojazdu) pneumatycznego układu hamulcowego (daN lub MPa).

Uzyskaną w ten sposób obliczeniową siłę hamowania lub obliczeniowy wskaźnik skuteczności

hamowania należy ponownie porównać z wartością wymaganą dla danego rodzaju pojazdu.

Dla pojazdów członowych dopuszcza się określanie wskaźnika skuteczności hamowania

(również obliczeniowego) pojedynczo dla każdej osi przy zachowaniu warunków wymienionych

powyżej.

Powinien być spełniony warunek

\(

\sum {T \ge T_{\min } {\rm \ lub \ }T^* } \ge T_{\min }

\)

4.

Wskaźnik skuteczności hamowania określony na podstawie zmierzonego opóźnienia hamowania

oblicza się według wzoru

\(

z \ge z_{\min } {\rm \ lub \ }z^* \ge z_{\min }

\)

gdzie

z

-

wskaźnik skuteczności hamowania (%),

b

-

zmierzone opóźnienie hamowania (m/s

g

-

przyspieszenie ziemskie, którego wartość do obliczenia należy przyjmować 10 m/s

Powinien być spełniony warunek

\(

z = {b \over g} \times 100

\)

gdzie

bmin

-

minimalne wymagane opóźnienie hamowania.

5.

Minimalne wymagane opóźnienie hamowania oblicza się na podstawie wskaźnika skuteczności

hamowania, dzieląc go przez 10, np. wskaźnik 50 oznacza, że wymagane opóźnienie hamowania

wynosi minimum 5,0 m/s

6.

Jeżeli zmierzona siła hamowania hamulca awaryjnego lub obliczony na tej podstawie

wskaźnik skuteczności hamowania nie osiągają wymaganej wartości, lecz w czasie hamowania

wszystkie koła hamowane zostały zablokowane, należy uznać skuteczność hamowania za

odpowiadającą wymaganiom.

7.

Jeżeli zmierzona siła hamowania hamulca postojowego lub obliczony na tej podstawie

wskaźnik skuteczności hamowania nie osiągają wymaganej wartości, lecz w czasie hamowania

wszystkie koła hamowane zostały zablokowane, należy uznać skuteczność hamowania za

odpowiadającą wymaganiom.

8.

Na wniosek właściciela, posiadacza pojazdu wydaje się wydruk z urządzenia potwierdzający

wyniki pomiarów lub podaje się je w zaświadczeniu określonym w załączniku nr 3 do

rozporządzenia.

1.

Pomiaru hałasu zewnętrznego pojazdu nie powinno się dokonywać w warunkach atmosferycznych

niekorzystnych w stopniu mogącym wpływać na wynik pomiaru.

2.

W celu ograniczenia szumów przepływu wiatru i ochrony przed kurzem i spalinami jest

wskazane stosowanie osłony przeciwwietrznej mikrofonu.

Poziom hałasu otoczenia

1.

Niedopuszczalne jest, aby

1)

końcowa wartość pomiaru zawartości tlenku węgla (CO) w spalinach przekraczała maksymalne

wielkości ustalone odpowiednio w § 9 ust. 1 pkt 2, § 45 ust. 2 rozporządzenia o warunkach

technicznych;

2)

nie były spełnione wymagania, o których mowa w § 2 pkt 1.

2.

Na wniosek właściciela, posiadacza pojazdu wydaje się wydruk z przyrządu potwierdzający

wyniki pomiarów lub podaje je w zaświadczeniu określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Kontrola stanu ogólnego instalacji zasilania gazem polega na sprawdzeniu

1)

czy zbiornik nie nosi śladów uszkodzeń, wgnieceń, przeróbek, czy mocowanie zbiornika

jest pewne i gwarantujące, że nie będzie się luzował, obracał, przesuwał, obciążał

lub naprężał instalację zasilania gazem oraz gwarantuje, że nie nastąpi kontakt metalu

z metalem z wyjątkiem punktów trwałego zamocowania;

2)

czy przewody metalowe wysokiego ciśnienia są prawidłowo ukształtowane, bez załamań

i otarć, czy przewody sztywne mocowane są w sposób zabezpieczający przed drganiem

lub naprężaniem, prawidłowo prowadzone, bez załamań, w przejściach osłonięte;

3)

czy przewody elastyczne nie wykazują pęknięć, uszkodzeń lub śladów zestarzenia się

materiału;

4)

czy wszystkie połączenia przewodów są w miejscach dostępnych do przeprowadzania oględzin

i sprawdzenia szczelności;

5)

czy nie występuje oszronienie płaszcza zewnętrznego zbiornika LNG, świadczące o nieszczelności

zbiornika wewnętrznego i przedostawaniu się gazu do przestrzeni próżniowej;

6)

czy na zbiorniku LNG umieszczona jest nalepka określająca maksymalne ciśnienie w zbiorniku;

7)

czy na końcach przewodów niskiego ciśnienia i wentylacyjnych znajdują się metalowe

opaski odpowiednio zaciśnięte;

8)

czy w instalacji zasilania gazem CNG przed reduktorem znajduje się funkcjonujący wskaźnik

ciśnienia gazu o pośrednim przenoszeniu wskazań;

9)

czy w instalacji zasilania gazem LNG w kabinie kierowcy znajduje się funkcjonujący

wskaźnik ciśnienia gazu w zbiorniku o pośrednim przenoszeniu wskazań;

10)

stanu technicznego przewodów elektrycznych, doprowadzających prąd do elektrozaworów;

11)

czy zawór wlewowy jest umieszczony w miejscu łatwo dostępnym, umożliwiającym napełnianie

zbiorników z zewnątrz pojazdu oraz zamontowany w sposób pewny, zabezpieczony przed

obracaniem się jak również zanieczyszczeniem;

12)

czy odprowadzenie gazu z zaworów bezpieczeństwa jest prawidłowe;

13)

czy kanały przewietrzające są drożne i nie były poddane modyfikacji;

14)

czy do instalacji zasilania gazem nie zostały podłączone inne urządzenia, niewymagane

do prawidłowego działania silnika;

15)

czy izolacja i złącza przewodów elektrycznych gwarantują wystarczające zabezpieczenie

przed iskrzeniem;

16)

czy przewody doprowadzające płyn z układu chłodzenia silnika do parownika nie są popękane,

a ich połączenia szczelne; czy z układu ogrzewania parownika nie ma wycieków płynu.

1.

Dopuszczalną ładowność pojazdu ustala się jako różnicę między dopuszczalną masą całkowitą

a masą własną.

2.

Dopuszczalną ładowność i masę własną pojazdu określa się w zaokrągleniu do

1)

10 kg - dla pojazdów o masie własnej do 2000 kg;

2)

50 kg - dla pozostałych pojazdów.

1.

Rejestr prowadzi podmiot prowadzący stację kontroli pojazdów. Rejestr może być prowadzony

z wykorzystaniem systemu informatycznego.

2.

W rejestrze zamieszcza się dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych pojazdów

i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Zakres wymaganych

danych zamieszczanych w rejestrze związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu jest

określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia.

3.

W rejestrze zamieszcza się, poza danymi i informacjami określonymi w ust. 2, dane

dotyczące badań zgodności z warunkami technicznymi pojazdów zabytkowych i pojazdów

marki „SAM”.

4.

Dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych pojazdów i innych czynnościach

związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu niezwłocznie po ich wykonaniu zamieszcza

się w rejestrze i przechowuje w nim przez okres 12 miesięcy. Po upływie tego okresu

dane i informacje archiwizuje się na nośniku informatycznym i przechowuje przez okres

5 lat.

5.

Dane identyfikacyjne pojazdu po porównaniu stanu faktycznego z danymi zawartymi w

dowodzie rejestracyjnym pojazdu lub odpowiadającym mu dokumencie niezwłocznie zamieszcza

się w rejestrze.

6.

W przypadku stwierdzenia niezgodności cech identyfikacyjnych umieszczonych w pojeździe

z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie uprawniony

diagnosta zatrzymuje dowód rejestracyjny.

7.

Podmiot prowadzący stację kontroli pojazdów niezwłocznie, jednak nie później niż w

terminie trzech dni, przesyła zatrzymany dowód rejestracyjny do organu rejestrującego

właściwego ze względu na miejsce rejestracji, wraz z kopią zaświadczenia o przeprowadzonym

badaniu technicznym pojazdu.

1.

Poziom hałasu otoczenia, przy uwzględnieniu wpływu wiatru i innych zakłóceń akustycznych

na mikrofon, powinien być mniejszy co najmniej o 10 dB od zmierzonego poziomu hałasu

zewnętrznego wytwarzanego przez pojazd.

2.

Poziom hałasu otoczenia powinien być zmierzony przed rozpoczęciem pomiarów i sprawdzony

w czasie ich wykonywania przy wyłączonym silniku.

Pomiar emisji zanieczyszczeń gazowych powinien być dokonany przyrządem przeznaczonym

do pomiaru zawartości w spalinach: tlenku węgla (CO) zgodnie z § 1, dwutlenku węgla

(CO2), węglowodorów (CH-heksan), tlenu (O2) oraz do określania współczynnika nadmiaru powietrza (lambda).

1.

Kontrola szczelności instalacji zasilania gazem polega na użyciu elektronicznego detektora

gazu w miejscach połączeń przewodów i elementów instalacji zasilania gazem, gniazd

zaworów bezpieczeństwa i zaworów napełniania oraz elektrozaworów gazowych.

2.

Niedopuszczalne jest pojawienie się wskazań na detektorze sygnalizujących wypływ gazu,

przy uruchomionym albo wyłączonym silniku.

1.

Liczbę miejsc w pojeździe ustala się tak, aby

1)

łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej

masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych

w wysokości 68 kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych;

2)

zachowane były wymagania dotyczące miejsc oraz pomieszczeń przeznaczonych lub przystosowanych

do przewozu osób, określone dla danego rodzaju pojazdu w rozporządzeniu o warunkach

technicznych.

2.

Jeżeli przepisy ustawy zezwalają na przewóz danym rodzajem pojazdu osób stojących

lub leżących, poza łączną liczbą miejsc należy określić również zawartą w niej liczbę

miejsc do stania i leżenia.

1.

W przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki

drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny

i

1)

zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym

pojazdu;

2)

dla badania technicznego, o którym mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 81 ust.

3 ustawy, wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz

dokument identyfikacyjny pojazdu;

3)

informuje posiadacza pojazdu o rodzaju stwierdzonych usterek drobnych i konieczności

ich usunięcia.

2.

W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza

wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa

wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza

pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa

w ust. 6.

3.

W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki stwarzające zagrożenie, uprawniony

diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym

pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta

zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym

pojazdu dokonuje wpisu „zatrzymano dowód rejestracyjny nr...”, z zastrzeżeniem ust.

5. Przepis § 5 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku gdy wynik badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy,

jest negatywny, uprawniony diagnosta, wystawiając zaświadczenie o przeprowadzonym

badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym, po stwierdzeniu, że usterki stwarzają

bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska lub cechy

identyfikacyjne pojazdu są niezgodne z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym

lub odpowiadającym mu dokumencie, zwraca dowód rejestracyjny posiadaczowi pojazdu.

5.

W przypadkach określonych w art. 132 ust. 4 ustawy uprawniony diagnosta określa w

zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu warunki używania pojazdu

wynikające z negatywnego wyniku tego badania technicznego, a w szczególności określa

ograniczenia w zakresie przewozu pasażerów, ładunków, ciągnięcia przyczepy lub jazdy

w okresie niedostatecznej widoczności.

6.

Badania technicznego pojazdu polegającego na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów,

w których stwierdzono usterki, dokonuje się w zakresie ich usunięcia, jeżeli w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od dnia badania sprawdzenia dokonuje stacja, w której te usterki

stwierdzono. Po wykonaniu badania polegającego na ponownym sprawdzeniu zespołów i

układów uprawniony diagnosta, po stwierdzeniu, że wszystkie usterki zostały usunięte,

wpisuje do dowodu rejestracyjnego kolejny termin okresowego badania technicznego.

Termin ten jest liczony, począwszy od daty przeprowadzenia badania, w którym stwierdzono

te usterki.

7.

W przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o

którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza

informację o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i

datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji

wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których

nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru

technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez

ten organ.

8.

W przypadku gdy badaniu technicznemu podlega pojazd silnikowy, o którym mowa w art.

71 ust. 4 i 4a ustawy, uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu

zamieszcza w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wpis o spełnieniu

przez pojazd dodatkowych warunków technicznych oraz dokonuje w prowadzonym rejestrze

adnotacji o treści „HAK”.

9.

W przypadku braku miejsca na kolejne wpisy terminów następnego badania technicznego

pojazdu w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie uprawniony diagnosta

wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.

10.

Na wniosek posiadacza pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów

wydaje na podstawie rejestru duplikat zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym

pojazdu.

11.

Na wniosek posiadacza pojazdu, w przypadkach gdy istnieje taka możliwość, wydawany

jest mu wydruk potwierdzający wynik pomiarów wykonanych podczas badania technicznego.

1.

Pomiary hałasu pojazdu należy wykonać na stanowisku zewnętrznym, spełniającym wymagania

określone w § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego

2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania

techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275).

2.

W czasie pomiaru w miejscu pomiarowym może przebywać tylko właściciel (kierowca) pojazdu

i uprawniony diagnosta prowadzący pomiar. Sposób ich zachowania nie może wpływać na

wskazania miernika.

Przygotowanie pojazdu do badań

Pomiar zawartości tlenku węgla (CO) i węglowodorów (CH) w spalinach oraz określenie

współczynnika nadmiaru powietrza (lambda) powinny się odbywać przy zachowaniu warunków

określonych w § 2, z tym że temperatura otoczenia podczas pomiarów powinna być wyższa

niż 5°C.

1.

Kontrola dodatkowego zaworu bezpieczeństwa w instalacji zasilania gazem LNG polega

na sprawdzeniu, czy wylot gazu z zaworu zabezpieczony jest osłoną winylową koloru

czerwonego.

2.

W przypadku braku osłony uznaje się decyzję wydaną przez Dyrektora TDT dopuszczającą

do eksploatacji zbiornik do gazu za nieważną. Przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia stosuje

się odpowiednio.

Inne dane techniczne pojazdu, np. rodzaj, podrodzaj, przeznaczenie, pojemność skokową

silnika, ustala się, stosując odpowiednio zasady określone w § 2 działu.

Jeżeli badanie techniczne przeprowadzone na wniosek posiadacza pojazdu dotyczy pojazdu

wymienionego w art. 132 ust. 5 ustawy, uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego

pojazdu wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.

1.

Pojazd podczas badania nie powinien być obciążony, z tym że motocykl (motorower) powinien

być obciążony tylko kierującym.

2.

Podczas badania pojazd powinien być odłączony od przyczepy (naczepy); nie dotyczy

to pojazdów nierozłączalnych.

3.

Przed badaniem silnik pojazdu powinien być doprowadzony do normalnej temperatury pracy.

Jeżeli układ chłodzenia pojazdu jest wyposażony w dmuchawę o napędzie włączanym samoczynnie,

w czasie pomiarów układ ten powinien pracować normalnie. Jeżeli silnik o zapłonie

samoczynnym pojazdu jest wyposażony w układ wzbogacania dawki paliwa, dźwignię tego

układu należy ustawić w położeniu „bez obciążenia”.

4.

Badany pojazd należy umieścić w środkowej części obszaru pomiarowego, zgodnie z rys.

1, z układem napędowym w pozycji neutralnej, wyłączonym sprzęgłem i włączonym hamulcem

postojowym.

1.

Pomiar zawartości tlenku węgla (CO) i węglowodorów (CH) w spalinach powinien być dokonany

najpierw przy podwyższonej prędkości obrotowej silnika (2000-3000 min

2.

Jeżeli nie jest znana prędkość obrotowa biegu jałowego, zalecana przez producenta,

należy przyjmować prędkość zapewniającą równomierną i stabilną pracę silnika o wartości

stosowanej dla silników o zbliżonych danych technicznych.

3.

Pomiar współczynnika nadmiaru powietrza (lambda) powinien być dokonany przy podwyższonej

prędkości obrotowej silnika (2000÷3000 min

4.

Przepisy § 3 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

5.

Dla pojazdów silnikowych wyposażonych w pokładowe systemy diagnostyczne do kontroli

emisji zanieczyszczeń gazowych OBDII/EOBD konieczne jest sprawdzenie, czy w badanym

pojeździe prawidłowo działa kontrolka MIL, wszystkie procedury (monitory) diagnostyczne

są wykonane oraz czy nie występują zarejestrowane kody usterek. Jeżeli wynik jest

pozytywny, możliwe jest odstąpienie od wykonania pomiarów wieloskładnikowym analizatorem

spalin. Przy negatywnym wyniku dopuszczalne jest wykonanie testu czujników tlenu za

pomocą czytnika OBDII/EOBD lub wykonanie tradycyjnego pomiaru zanieczyszczeń gazowych

wieloskładnikowym analizatorem spalin i ich wynik uznać za wiążący.

1.

Kontrola działania elektrozaworu gazowego (o ile występuje) obejmuje

1)

uruchomienie silnika przy ustawieniu przełącznika na zasilanie gazowe;

2)

odłączenie przewodu elektrycznego doprowadzającego prąd do cewki sprawdzanego zaworu.

2.

Po wypaleniu resztek gazu z reduktora silnik powinien zatrzymać się.

1.

Wpisy w dokumentach, o których mowa w rozporządzeniu, powinny być potwierdzone pieczątką

stacji kontroli pojazdów, datą, podpisem uprawnionego diagnosty wykonującego badanie

techniczne pojazdu oraz pieczątką identyfikacyjną i imienną uprawnionego diagnosty.

2.

Wzory pieczątek stacji kontroli pojazdów oraz identyfikacyjnej i imiennej uprawnionego

diagnosty określa załącznik nr 9 do rozporządzenia.

3.

Pieczątki oraz rejestr prowadzony w formie informatycznego nośnika danych przekazuje

się staroście w przypadku

1)

wykreślenia przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów z rejestru przedsiębiorców

prowadzących stacje kontroli pojazdów;

2)

zawieszenia przez przedsiębiorcę, o którym mowa w pkt 1, wykonywania działalności

gospodarczej;

3)

zmiany podmiotu prowadzącego stację kontroli pojazdów;

4)

niespełnienia przez przedsiębiorcę, o którym mowa w pkt 1, któregokolwiek z wymagań

określonych w art. 83 ust. 3 ustawy.

1.

Mikrofon powinien być ustawiony tak, aby

1)

jego wysokość nad powierzchnią obszaru pomiarowego była równa wysokości końcówki wylotu

rury wydechowej pojazdu, jednak nie mniejsza niż 0,2 m;

2)

był skierowany w stronę końcówki wylotu rury wydechowej i odległy od niej o 0,5±0,01

m;

3)

oś jego maksymalnej czułości była równoległa do powierzchni obszaru pomiarowego i

tworzyła kąt 45±10°, z płaszczyzną pionową przechodzącą przez oś kierunku wylotu wydechu,

zgodnie z rys. 1 i 2.

2.

W przypadku układu wydechowego o dwu lub więcej wylotach umieszczonych w odległości

mniejszej niż 0,3 m od siebie i połączonych z tym samym tłumikiem należy wykonać pomiar

tylko przy ustawieniu mikrofonu w pobliżu końcówki wylotu znajdującego się bliżej

zewnętrznej strony pojazdu (rys. 2a i b).

3.

W przypadku pojazdu mającego układ wydechowy o dwu lub więcej wylotach umieszczonych

w odległości większej niż 0,3 m od siebie należy wykonać pomiar oddzielnie dla każdego

wylotu zgodnie z metodyką dotyczącą pojedynczego wylotu, a jako wynik pomiaru należy

przyjąć największą wartość zmierzonego poziomu (rys. 2c i d).

4.

W pojazdach o końcówce wylotu układu wydechowego skierowanej pionowo w górę mikrofon

powinien być umieszczony na wysokości tego wylotu, w odległości 0,5±0,01 m po stronie

pojazdu, w której znajduje się rura wydechowa. Mikrofon należy skierować osią maksymalnej

czułości pionowo w górę (rys. 2e).

5.

Jeżeli końcówka wylotu układu wydechowego pojazdu znajduje się w miejscu uniemożliwiającym

umieszczenie mikrofonu w odległości 0,5 m od niej ze względu na obecność przeszkód

będących częściami pojazdu (np. koła, zbiornik paliwa itp.), mikrofon należy umieścić

w odległości nie większej niż 0,5 m od zewnętrznej krawędzi obrysu pojazdu, znajdującej

się najbliżej końcówki wydechu (rys. 2f).

1.

Niedopuszczalne jest, aby

1)

końcowe wartości pomiarów zawartości tlenku węgla (CO) i węglowodorów (CH) w spalinach

oraz współczynnika nadmiaru powietrza (lambda) przekraczały wielkości ustalone odpowiednio

w § 9 ust. 1 pkt 2 i w § 45 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych;

2)

nie były spełnione wymagania, o których mowa w § 2 pkt 1;

3)

wskazania czytnika informacji diagnostycznej dla systemów EOBD wykazywały jakiekolwiek

kody uszkodzeń, występowały nieprawidłowości w sygnalizacji kontrolki MIL oraz działanie

było niezgodne z wymaganiami Regulaminu EKG ONZ Nr 83.05 („Jednolite przepisy dotyczące

homologacji pojazdów w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych przez pojazdy w zależności

od wymagań paliwowych silnika”) dla pojazdów dopuszczonych do ruchu.

2.

Na wniosek właściciela, posiadacza pojazdu wydaje się wydruk z przyrządu potwierdzający

wyniki pomiarów lub podaje je w zaświadczeniu określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Kontrola ręcznego zaworu odcinającego paliwo polega na sprawdzeniu miejsca jego zamocowania,

oznaczenia oraz możliwości operowania nim.

W przypadku popełnienia oczywistej omyłki w

1)

wystawionym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony

diagnosta prostuje ją w rejestrze oraz wystawia nowe zaświadczenie o przeprowadzonym

badaniu technicznym pojazdu;

2)

dokonanym wpisie w dowodzie rejestracyjnym uprawniony diagnosta prostuje ją w rejestrze

oraz skreśla omyłkowy wpis i podaje właściwą informację w nowej rubryce w dowodzie

rejestracyjnym; nowy wpis powinien być opatrzony datą, podpisem uprawnionego diagnosty

oraz jego pieczątką imienną.

1.

Pomiar polega na odczytaniu wartości poziomu hałasu w dB w krótkim okresie pracy silnika

przy ustalonej prędkości obrotowej, odpowiadającej 75% prędkości obrotowej mocy maksymalnej

(dla motocykli, których prędkość obrotowa mocy maksymalnej jest większa od 5000 min

2.

Dopuszcza się określanie prędkości obrotowej silnika przy wykorzystaniu sprawnego

wskaźnika obrotów zamontowanego na pojeździe.

3.

Należy wykonać co najmniej trzy pomiary następujące po sobie. Pod uwagę bierze się

tylko te zmierzone wartości, które zostały uzyskane z trzech następujących po sobie

pomiarów, nieróżniących się od siebie o więcej niż 2 dB. Pomiary należy prowadzić

aż do uzyskania trzech wartości spełniających powyższy warunek.

1.

Pomiar zadymienia spalin powinien być dokonany dymomierzem optycznym wykorzystującym

w działaniu zjawisko pochłaniania promieniowania widzialnego (światła) w gazach.

2.

Pomiaru zadymienia spalin nie powinno się dokonywać w warunkach atmosferycznych niekorzystnych

w stopniu mogącym wpływać na wynik pomiaru. Temperatura otoczenia powinna być wyższa

niż 5°C.

3.

Przy przeprowadzaniu pomiaru w pomieszczeniu zamkniętym należy zapewnić skuteczną

wentylację stanowiska pomiarowego albo stosować indywidualne wyciągi spalin o odpowiedniej

wydajności.

1.

Kontrola działania elektrozaworu paliwa bazowego (o ile występuje) obejmuje

1)

uruchomienie silnika przy ustawieniu przełącznika na zasilanie paliwem bazowym;

2)

odłączenie przewodu elektrycznego doprowadzającego prąd do cewki sprawdzanego zaworu.

2.

Po wypaleniu resztek paliwa silnik powinien zatrzymać się.

Traci moc rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu

i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych

przy tych badaniach

(Dz. U. Nr 155, poz. 1232 oraz z 2011 r. Nr 104, poz. 604).

W celu ustalenia końcowej wartości pomiaru należy

1)

wybrać największą wartość z trzech pomiarów spełniających wymagania określone w §

9 ust. 3, zaokrąglając ją do liczby całkowitej;

2)

ustaloną zgodnie z pkt 1 wartość zmniejszoną o 1 dB (uwzględnienie ewentualnych błędów

pomiarowych) przyjmuje się jako końcową wartość pomiaru.

Pomiar zadymienia spalin polega na ustaleniu współczynnika absorpcji k (m

1.

Kontrola działania automatycznego zaworu odcinającego paliwo w instalacji zasilania

gazem LNG obejmuje

1)

uruchomienie silnika;

2)

odłączenie przewodu elektrycznego doprowadzającego prąd do cewki sprawdzanego zaworu.

2.

Po odłączeniu zasilania cewki silnik powinien zatrzymać się.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Niedopuszczalne jest, aby końcowa wartość pomiaru poziomu hałasu zewnętrznego pojazdu

przekraczała maksymalne wielkości ustalone odpowiednio w § 9 ust. 1 pkt 1, § 45 ust.

1 pkt 2 i w § 53 ust. 5 rozporządzenia o warunkach technicznych.

2.

Na wniosek właściciela, posiadacza pojazdu wydaje się wydruk z przyrządu potwierdzający

wyniki pomiarów lub podaje je w zaświadczeniu określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Pomiar powinien odbywać się przy zachowaniu następujących warunków

1)

układ wydechowy powinien być całkowicie szczelny aż do miejsca poboru spalin (sprawdzanie

wizualne i słuchowe); w przypadku utrudnionego dostępu do końcówki rury wydechowej

lub gdy końcowy odcinek rury wydechowej nie jest prosty na długości niezbędnej do

przeprowadzania prawidłowego pomiaru, dopuszcza się szczelne przedłużenie układu wydechowego;

należy wówczas dokładnie odwzorować średnicę rury wydechowej;

2)

dźwignia zmiany biegów powinna być ustawiona w pozycji neutralnej;

3)

hamulec postojowy powinien być włączony;

4)

silnik powinien być nagrzany do normalnej temperatury pracy (min. 70°C dla oleju silnikowego,

min. 80°C dla płynu chłodzącego);

5)

przed pomiarem układ wydechowy powinien być przedmuchany przez kilkakrotne naciśnięcie

pedału przyspieszenia, a następnie pracę silnika przy podwyższonej prędkości obrotowej

w czasie około 1 minuty;

6)

sonda dymomierza powinna być wprowadzona do rury wydechowej możliwie centrycznie,

na głębokość co najmniej równą trzem średnicom wewnętrznym rury;

7)

przewody łączące sondę z dymomierzem powinny być oryginalne o tej samej długości,

bez ostrych zagięć mogących powodować zaleganie sadzy lub ograniczenie przepływu spalin.

1.

Kontrola szczelności obudowy zbiornika i obudowy zaworów w instalacji zasilania gazem

LPG obejmuje

1)

pokrycie preparatem pieniącym miejsc połączeń obudowy zaworów;

2)

wprowadzenie i uszczelnienie końcówki przewodu sprężonego powietrza do otworu przewodu

wentylacyjnego; jeżeli są dwa otwory, drugi otwór powinien być szczelnie zatkany;

3)

doprowadzenie sprężonego powietrza pod ciśnieniem 0,01 MPa do otworu przewodu wentylacyjnego

obudowy zaworów.

2.

Niedopuszczalne jest pojawienie się pęcherzyków powietrza ani widocznych odkształceń

elementów.

Pełny zakres kontroli jest taki sam jak określony w § 1.

1.

Pomiaru zadymienia spalin dokonuje się w sposób następujący

1)

podczas pracy silnika na biegu jałowym należy szybko, lecz niegwałtownie, nacisnąć

pedał przyspieszenia, tak aby uzyskać pełny wydatek pompy wtryskowej;

2)

pozycję pełnego wydatku należy utrzymać do momentu uzyskania przez silnik maksymalnej

prędkości obrotowej i zadziałania regulatora obrotów, jednak nie krócej niż przez

1,5 sekundy;

3)

zwolnić pedał przyspieszenia do uzyskania przez silnik prędkości biegu jałowego i

powrotu wskazań dymomierza do odpowiadających jej wartości.

2.

W przypadku silnika z pompą wtryskową bez automatycznej blokady urządzenia rozruchowego

przyspieszanie (ust. 1 pkt 1) rozpoczyna się od podwyższonej prędkości obrotowej (800-900

min-

3.

Należy wykonać co najmniej trzy pomiary następujące po sobie, z tym że po każdym pojedynczym

pomiarze przerwa powinna wynosić około 15 sekund. Pod uwagę bierze się tylko te zmierzone

wartości, które zostały uzyskane z trzech następujących po sobie pomiarów, nieróżniące

się od siebie o więcej niż 0,50 m

4.

Jako wynik końcowy pomiaru należy przyjąć średnią arytmetyczną z pomiarów z dokładnością

do 0,01 m

1.

Sprawdzenie działania systemu detekcji gazu w przedziale zbiornika LNG polega na skierowaniu

niewielkiej strugi gazu (np. z pojemnika zapalniczki gazowej) bezpośrednio na czujnik

gazu.

2.

Kontrolka sygnalizująca nieszczelność umieszczona w kabinie kierowcy powinna się zapalić.

1.

Kontrola polega na organoleptycznym sprawdzeniu działania sygnału dźwiękowego pojazdu

i ocenie jego stanu technicznego, a w uzasadnionych wypadkach pomiarze poziomu dźwięku.

2.

Niedopuszczalne są

1)

brak lub wyraźnie zauważalna nieciągłość działania sygnału;

2)

wyraźnie zauważalne zmiany tonacji sygnału.

3.

W przypadku negatywnej oceny, według ust. 2, pojazd należy poddać II etapowi kontroli,

tj. pomiarowi poziomu dźwięku na postoju.

Dopuszcza się pomiar zadymienia spalin według skali procentowej Hartridge'a (HRT)

i przeliczanie uzyskanych wartości na współczynnik, zgodnie z zamieszczoną tabelą.

Warunki pomiaru powinny być zgodne z wymaganiami § 4-6.

1.

Niedopuszczalne jest, aby

1)

końcowa wartość pomiaru zadymienia spalin przekraczała maksymalne wielkości ustalone

odpowiednio w § 9 ust. 1 pkt 3 i w § 45 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych;

2)

układ wydechowy nie spełniał wymagania, o którym mowa w § 11 pkt 1.

2.

Na wniosek właściciela, posiadacza pojazdu wydaje się wydruk z przyrządu potwierdzający

wyniki pomiarów lub podaje się je w zaświadczeniu określonym w załączniku nr 3 do

rozporządzenia.

TABELA ZAMIANY JEDNOSTEK SKALI PROCENTOWEJ HARTRIDGE'A [HRT] NA JEDNOSTKI WSPÓŁCZYNNIKA

k [m

k

% (HRT)

k

% (HRT)

k

% (HRT)

k

% (HRT)

K

% (HRT)

1

2

1

2

1

2

1

2

1

2

0,02

1

0,55

21

1,23

41

2,19

61

3,86

81

0,05

2

0,58

22

1,27

42

2,25

62

3,99

82

0,07

3

0,61

23

1,31

43

2,31

63

4,12

83

0,09

4

0,64

24

1,35

44

2,38

64

4,26

84

0,12

5

0,67

25

1,39

45

2,44

65

4,41

85

0,14

6

0,70

26

1,43

46

2,51

66

4,57

86

0,17

7

0,73

27

1,48

47

2,58

67

4,74

87

0,19

8

0,76

28

1,52

48

2,65

68

4,93

88

0,22

9

0,80

29

1,57

49

2,72

69

5,13

89

0,25

10

0,83

30

1,61

50

2,80

70

5,35

90

0,27

11

0,88

31

1,66

51

2,88

71

5,60

91

0,30

12

0,90

32

1,71

52

2,96

72

5,87

92

0,32

13

0,95

33

1,76

53

3,04

73

6,18

93

0,35

14

0,97

34

1,81

54

3,13

74

6,54

94

0,38

15

1,00

35

1,86

55

3,22

75

6,97

95

0,41

16

1,04

36

1,91

56

3,32

76

7,49

96

0,43

17

1,07

37

1,96

57

3,42

77

8,15

97

0,46

18

1,11

38

2,02

58

3,52

78

9,10

98

0,49

19

1,15

39

2,07

59

3,63

79

10,71

99

0,52

20

1,19

40

2,13

60

3,74

80

Mikrofon pomiarowy powinien być umieszczony w podłużnej płaszczyźnie symetrii pojazdu

na wysokości od 0,5 m do 1,5 m nad powierzchnią obszaru pomiarowego, w odległości

3 m od przedniego obrysu pojazdu (rys. 3), a w odniesieniu do ciągników rolniczych

w odległości 7 m od przedniego obrysu.

1.

Kontrola polega na pomiarze poziomu sygnału dźwiękowego miernikiem poziomu dźwięku

na krzywej korekcyjnej A i dla stałej czasowej miernika F (Fast - szybko).

2.

W przypadku sygnału zasilanego prądem stałym (akumulator) pomiar należy wykonać przy

unieruchomionym silniku pojazdu.

3.

Pomiar powinien być przeprowadzony w drodze wyznaczenia największej wartości poziomu

dźwięku w zakresie wysokości określonym w § 15.

Niedopuszczalne jest, aby zmierzona wartość poziomu dźwięku sygnału dźwiękowego była

mniejsza niż wielkości ustalone odpowiednio w § 11 ust. 1 pkt 6 oraz § 46 ust. 1 pkt

1 lit. e rozporządzenia o warunkach technicznych.

Rysunek 1

patrz oryginał

Rysunek 2

patrz oryginał

Rysunek 3

patrz oryginał