Umowa międzynarodowa Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Warszawie dnia 13 września 2011 r.

Niniejsza Umowa dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym

lub obu Umawiających się Państwach.

1.

Niniejsza Umowa ma zastosowanie do podatków od dochodu, pobieranych na rzecz Umawiającego

się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub organów władz lokalnych, bez względu

na sposób ich poboru.

2.

Za podatki od dochodu uważa się wszystkie podatki pobierane od całego dochodu albo

od części dochodu, włączając w to podatki od zysków z przeniesienia własności majątku

ruchomego lub nieruchomego, podatki od całkowitych kwot pensji lub wynagrodzeń wypłacanych

przez przedsiębiorstwa, jak również podatki od wzrostu wartości majątku.

3.

Do obecnie istniejących podatków, których dotyczy Umowa, należą w szczególności

a)

w przypadku Republiki Czeskiej

(i)

podatek od dochodu osób fizycznych; oraz

(ii)

podatek od dochodu osób prawnych;

(zwane dalej „podatkami czeskimi”);

b)

w przypadku Polski

(i)

podatek dochodowy od osób fizycznych; oraz

(ii)

podatek dochodowy od osób prawnych;

(zwane dalej „podatkami polskimi”).

4.

Niniejsza Umowa ma także zastosowanie do wszystkich podatków takiego samego lub w

istotnym stopniu podobnego rodzaju, które będą nakładane po dacie podpisania niniejszej

Umowy, obok istniejących podatków lub w ich miejsce. Właściwe organy Umawiających

się Państw będą informowały się wzajemnie o wszelkich znaczących zmianach, dokonanych

w ich prawie podatkowym.

1.

W rozumieniu niniejszej Umowy, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej

a)

określenie „Republika Czeska” oznacza terytorium Republiki Czeskiej, na którym, na

podstawie ustawodawstwa czeskiego i zgodnie z prawem międzynarodowym, wykonywane są

suwerenne prawa Republiki Czeskiej;

b)

określenie „Polska” oznacza Rzeczpospolitą Polską, a użyte w znaczeniu geograficznym

oznacza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdy rejon przyległy do wód terytorialnych

Rzeczypospolitej Polskiej, na którym na podstawie ustawodawstwa Polski i zgodnie z

prawem międzynarodowym, Polska może wykonywać suwerenne prawa odnoszące się do badań

i wykorzystywania zasobów naturalnych dna morskiego i jego podglebia;

c)

określenia „Umawiające się Państwo” i „drugie Umawiające się Państwo” oznaczają w

zależności od kontekstu odpowiednio Polskę i Republikę Czeską;

d)

określenie „osoba” obejmuje osobę fizyczną, spółkę, oraz każde inne zrzeszenie osób;

e)

określenie „spółka” oznacza jakąkolwiek osobę prawną lub jakikolwiek podmiot, który

jest traktowany jak osoba prawna dla celów podatkowych;

f)

określenie „przedsiębiorstwo” ma zastosowanie do prowadzenia jakiejkolwiek działalności

gospodarczej;

g)

określenia „przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego

Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i

przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w

drugim Umawiającym się Państwie;

h)

określenie „obywatel”, w odniesieniu do Umawiającego się Państwa oznacza

(i)

każdą osobę fizyczną mającą obywatelstwo tego Umawiającego się Państwa; i

(ii)

każdą osobę prawną, spółkę osobową lub stowarzyszenie, utworzone na podstawie ustawodawstwa

obowiązującego w tym Umawiającym się Państwie;

i)

określenie „działalność gospodarcza” obejmuje również wykonywanie wolnych zawodów

i innej działalności o niezależnym charakterze;

j)

określenie „transport międzynarodowy” oznacza wszelki transport statkiem morskim,

statkiem żeglugi śródlądowej, statkiem powietrznym, pojazdem drogowym lub kolejowym,

eksploatowanymi przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, z wyjątkiem przypadku, gdy statek morski, statek żeglugi śródlądowej,

statek powietrzny, pojazd drogowy lub kolejowy jest eksploatowany wyłącznie między

miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie;

k)

określenie „właściwy organ” oznacza

(i)

w przypadku Republiki Czeskiej, Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela;

(ii)

w przypadku Polski, Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela.

2.

Przy stosowaniu niniejszej Umowy w dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo, jeżeli

z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane ma takie znaczenie

jakie w tym czasie ma ono w prawie tego Państwa dla celów podatków, do których ma

zastosowanie niniejsza Umowa, przy czym znaczenie określenia wynikające z ustawodawstwa

podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym temu pojęciu przez

inne przepisy prawne tego Państwa.

1.

W rozumieniu niniejszej Umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa

podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego

pobytu, miejsce faktycznego zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym

charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organy

władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega

opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych

w tym Państwie.

2.

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania

w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących

zasad

a)

uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona

stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach,

wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym

ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)

jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych

albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się

ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;

c)

jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym

z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,

którego jest obywatelem;

d)

jeżeli osoba jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe

organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

3.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1, osoba nie będąca osobą fizyczną ma siedzibę

w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą siedzibę tylko w

tym Państwie, na terytorium którego znajduje się miejsce jej faktycznego zarządu.

1.

W rozumieniu niniejszej Umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą

całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.

2.

Określenie „zakład” obejmuje w szczególności

a)

siedzibę zarządu;

b)

filię;

c)

biuro;

d)

fabrykę;

e)

warsztat, oraz

f)

kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom lub każde inne miejsce wydobywania

zasobów naturalnych.

3.

Określenie „zakład” ponadto obejmuje

a)

plac budowy lub prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne, oraz czynności nadzorcze

z nimi związane, ale tylko wówczas, gdy taki plac budowy, prace lub czynności trwają

dłużej niż dwanaście miesięcy;

b)

świadczenie usług, włączając usługi doradcze lub menedżerskie, przez przedsiębiorstwo

Umawiającego się Państwa lub przez pracowników lub inny personel zaangażowany w tym

celu przez przedsiębiorstwo, ale tylko wówczas, gdy działalność o takim charakterze

trwa na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa przez okres lub okresy przekraczające

łącznie sześć miesięcy w jakimkolwiek dwunastomiesięcznym okresie.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład”

nie obejmuje

a)

użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy

dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu składowania, wystawiania lub dostawy;

c)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;

d)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania

informacji dla przedsiębiorstwa;

e)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek

innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia jakichkolwiek rodzajów

działalności, wymienionych w literach a) - e), pod warunkiem, że całkowita działalność

tej placówki wynikająca z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

5.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, jeżeli osoba - z wyjątkiem niezależnego

przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 6 - działa w imieniu przedsiębiorstwa i posiada,

oraz zwyczajowo wykonuje, pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie

w imieniu przedsiębiorstwa, wówczas uważa się, że to przedsiębiorstwo posiada w tym

Państwie zakład w zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje

dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się

do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4, które gdyby były wykonywane za

pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na

podstawie postanowień tego ustępu.

6.

Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko

z tego powodu, że podejmuje ono w tym Państwie czynności za pośrednictwem pośrednika,

generalnego komisanta albo jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod

warunkiem, że osoby te działają w ramach swojej zwykłej działalności.

7.

Fakt, że spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana

przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi

działalność w tym drugim Państwie (przez posiadany tam zakład albo w inny sposób),

nie wystarcza, aby którąkolwiek z tych spółek uważać za zakład drugiej spółki.

1.

Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego)

położonego w drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

2.

Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego

się Państwa, na którego terytorium dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje

w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz

urządzenia użytkowane w gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie

przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego,

jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa

do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki morskie

i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.

3.

Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego używania,

dzierżawy lub innych form korzystania z majątku nieruchomego.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 3 stosuje się również do dochodu z majątku nieruchomego

przedsiębiorstwa.

1.

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym

Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym

się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność

gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim

Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

2.

Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność gospodarczą

w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień

ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie

zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby prowadził taką samą lub podobną działalność

w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie

niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

3.

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych na rzecz

tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi,

niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym zakład jest położony, czy

gdzie indziej.

4.

Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków zakładu przez

podział całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części, to postanowienia

ustępu 2 nie wykluczają ustalenia przez to Umawiające się Państwo zysków do opodatkowania

według zwykle stosowanego podziału; sposób stosowanego podziału zysku musi jednak

być taki, żeby wynik był zgodny z zasadami zawartymi w niniejszym artykule.

5.

Nie można przypisać zakładowi zysków tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów

przez ten zakład dla przedsiębiorstwa.

6.

Przy stosowaniu poprzednich ustępów, ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane

każdego roku w taki sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić

inaczej.

7.

Jeżeli zyski zawierają dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach

niniejszej Umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez

postanowienia niniejszego artykułu.

1.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich, statków

żeglugi śródlądowej, statków powietrznych, pojazdów drogowych lub kolejowych, podlegają

opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2.

Dla celów niniejszego artykułu i bez względu na postanowienia artykułu 12, określenie

„zyski osiągane z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich, statków

żeglugi śródlądowej, statków powietrznych, pojazdów drogowych lub kolejowych” obejmują

zyski osiągnięte z dzierżawy, bez załogi i wyposażenia, statków morskich, statków

żeglugi śródlądowej, statków powietrznych, pojazdów drogowych lub kolejowych, jeżeli

taka działalność prowadzona przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w

Umawiającym się Państwie jest działalnością uboczną w stosunku do działalności wymienionej

w ustępie 1.

3.

Postanowienia ustępu 1 stosuje się także do zysków pochodzących z uczestnictwa w umowie

poolowej, we wspólnym przedsięwzięciu lub w międzynarodowym związku eksploatacyjnym.

1.

Jeżeli

a)

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w

zarządzaniu, sprawowaniu kontroli lub w kapitale przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego

się Państwa, lub

b)

te same osoby uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, sprawowaniu kontroli

lub w kapitale przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa oraz przedsiębiorstwa drugiego

Umawiającego się Państwa,

i jeżeli w jednym i w drugim przypadku między dwoma przedsiębiorstwami w zakresie

ich stosunków handlowych lub finansowych, zostaną umówione lub narzucone warunki,

które różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne przedsiębiorstwa,

wówczas zyski, które osiągnęłoby jedno z przedsiębiorstw bez tych warunków, ale z

powodu tych warunków ich nie osiągnęło, mogą być uznane przez Umawiające się Państwo

za zyski tego przedsiębiorstwa i odpowiednio opodatkowane.

2.

Jeżeli Umawiające się Państwo włącza do zysków przedsiębiorstwa tego Państwa - i odpowiednio

opodatkowuje - zyski przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, z tytułu

których przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tym drugim Państwie, a drugie Umawiające

się Państwo uzna, iż zyski w ten sposób połączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo

pierwszego wymienionego Państwa, gdyby warunki ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami

były takie, jak między przedsiębiorstwami niezależnymi, wtedy to drugie Państwo dokona

odpowiedniej korekty kwoty podatku wymierzonego od tych zysków. Przy ustalaniu takiej

korekty będą odpowiednio uwzględnione inne postanowienia niniejszej Umowy, a właściwe

organy Umawiających się Państw będą w razie konieczności porozumiewać się ze sobą.

3.

Postanowień ustępu 2 nie stosuje się w przypadku przestępstwa skarbowego, rażącego

zaniedbania lub umyślnego zaniechania.

1.

Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie

mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być

opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże dywidendy takie mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa,

ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim

Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5

procent kwoty dywidend brutto.

Postanowienia niniejszego ustępu nie dotyczą opodatkowania spółki w odniesieniu do

zysków, z których dywidendy są wypłacane.

3.

Określenie „dywidendy” użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji) lub

z innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również inny dochód,

który zgodnie z prawem podatkowym Państwa, w którym spółka wypłacająca te dywidendy

ma siedzibę, jest traktowany jak dochód z udziałów (akcji).

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do dywidend,

mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim

Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, działalność

gospodarczą poprzez zakład w nim położony i gdy udział, z tytułu którego dywidendy

są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu. W takim przypadku

stosuje się postanowienia artykułu 7.

5.

Jeżeli spółka, której siedziba znajduje się w Umawiającym się Państwie, osiąga zyski

lub dochody w drugim Umawiającym się Państwie, wówczas to drugie Państwo nie może

ani obciążać żadnym podatkiem dywidend wypłacanych przez tę spółkę, z wyjątkiem przypadku,

gdy takie dywidendy są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w tym drugim Państwie lub w przypadku, gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane,

faktycznie wiąże się z działalnością zakładu położonego w tym drugim Państwie, ani

też obciążać niewydzielonych zysków spółki podatkiem od niewydzielonych zysków spółki,

nawet kiedy wypłacone dywidendy lub niewydzielone zyski całkowicie lub częściowo pochodzą

z zysków albo z dochodów osiągniętych w tym drugim Państwie.

1.

Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce

zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, takie odsetki mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do

odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to

podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek.

3.

Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie

i wypłacone osobie uprawnionej do odsetek, mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym drugim Umawiającym

się Państwie, jeżeli takie odsetki wypłacane są

a)

z tytułu jakiejkolwiek pożyczki lub kredytu udzielonych przez bank;

b)

na rzecz rządu drugiego Umawiającego się Państwa, jego jednostki terytorialnej lub

organu władzy lokalnej, Banku Centralnego lub jakiejkolwiek instytucji finansowej

będącej własnością lub kontrolowanej przez ten rząd;

c)

osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie

w związku z jakąkolwiek pożyczką lub kredytem gwarantowanym przez rząd drugiego Umawiającego

się Państwa, w tym jakąkolwiek jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej, Bank

Centralny lub jakąkolwiek instytucję finansową będącą własnością lub kontrolowaną

przez ten rząd.

4.

Określenie „odsetki” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z wszelkiego rodzaju

wierzytelności zabezpieczonych jak i niezabezpieczonych hipoteką i zawierających bądź

nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody

z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych,

włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi, obligacjami

lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za

odsetki w rozumieniu niniejszego artykułu. Określenie „odsetki” nie obejmuje żadnego

dochodu, który jest traktowany jak dywidenda stosownie do przepisu artykułu 10 ustęp

3.

5.

Postanowienia ustępów 1, 2 i 3 nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do odsetek,

mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim

Umawiającym się Państwie, w którym powstają odsetki, działalność gospodarczą poprzez

zakład tam położony i jeżeli wierzytelność, z tytułu której wypłacane są odsetki,

jest faktycznie związana z takim zakładem. W takim przypadku stosuje się postanowienia

artykułu 7.

6.

Uważa się, że odsetki powstają w Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba je wypłacająca

ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak osoba wypłacająca

odsetki, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład, w związku z działalnością

którego powstało zobowiązanie, z tytułu którego są wypłacane odsetki i zapłata tych

odsetek jest pokrywana przez ten zakład, to uważa się, że odsetki takie powstają w

tym Państwie, w którym położony jest zakład.

7.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą odsetki a osobą do

nich uprawnioną lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota odsetek związanych

z zadłużeniem, z tytułu którego są wypłacane, przekracza kwotę, która byłaby uzgodniona

pomiędzy osobą wypłacającą a osobą uprawnioną bez tych powiązań, wówczas postanowienia

niniejszego artykułu mają zastosowanie tylko do ostatniej wymienionej kwoty. W takim

przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie

z prawem każdego z Umawiających się Państw, z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej

Umowy.

1.

Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej

miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, takie należności mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do

należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty należności

licencyjnych brutto.

3.

Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju

należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania z wszelkich

praw autorskich, filmów lub taśm transmitowanych w radiu lub telewizji, patentu, znaku

towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego

a także urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane

z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do należności

licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,

prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne,

działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony, a prawa lub majątek, z tytułu

których wypłacane są należności licencyjne faktycznie wiążą się z działalnością tego

zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7.

5.

Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeśli osoba

je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak

osoba wypłacająca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona w Umawiającym

się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, posiada w Umawiającym się Państwie

zakład, w związku z którym powstał obowiązek wypłaty należności licencyjnych i zapłata

tych należności jest pokrywana przez ten zakład, wówczas uważa się, że należności

licencyjne powstają w tym Państwie, w którym zakład jest położony.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą należności licencyjne

a osobą do nich uprawnioną lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

należności licencyjnych, płacona za korzystanie, prawo lub informację, przekracza

z jakiegokolwiek powodu kwotę, którą osoba wypłacająca należności i osoba uprawniona

uzgodniłyby bez tych powiązań, wówczas postanowienia niniejszego artykułu stosuje

się tylko do tej ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad tę

kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego Umawiającego się Państwa, z uwzględnieniem

innych postanowień niniejszej Umowy.

1.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa

w artykule 6 i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku

zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, łącznie z tymi zyskami, które pochodzą z tytułu przeniesienia

własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

3.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z tytułu przeniesienia własności statków morskich, statków żeglugi śródlądowej,

statków powietrznych, pojazdów drogowych lub kolejowych, eksploatowanych w transporcie

międzynarodowym, lub z majątku ruchomego związanego z eksploatowaniem takich statków

morskich, statków żeglugi śródlądowej, statków powietrznych, pojazdów drogowych lub

kolejowych, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

4.

Zyski z tytułu przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku, innego niż wymieniony

w ustępach 1, 2 i 3, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie,

w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15, 17 i 18, wynagrodzenia, pensje oraz inne

podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym

się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko

w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.

Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenie uzyskane przez osobę mającą miejsce

zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w

drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym

Państwie, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

a)

odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające

łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym

w danym roku podatkowym, i

b)

wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie

ma miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim Państwie, i

c)

wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie.

3.

Ustęp 2 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do wynagrodzenia osiąganego przez

osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z zatrudnieniem

wykonywanym w drugim Umawiającym się Państwie i wypłaconym przez lub w imieniu pracodawcy,

który nie jest osobą mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym drugim Umawiającym

się Państwie, jeżeli

a)

odbiorca świadczy usługi w związku z tym zatrudnieniem osobie innej niż pracodawca

i taka osoba, bezpośrednio lub pośrednio, nadzoruje, kieruje lub kontroluje sposób,

w jaki świadczone są usługi; oraz

b)

takie usługi stanowią integralną część działalności gospodarczej prowadzonej przez

tę osobę.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane

w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego, statku żeglugi

śródlądowej, statku powietrznego, pojazdów drogowych lub kolejowych, eksploatowanych

w transporcie międzynarodowym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Umawiającym się Państwie, może być opodatkowane w tym Państwie.

Wynagrodzenia dyrektorów oraz inne podobne wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą

miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu jej członkostwa w zarządzie,

radzie nadzorczej lub innym podobnym organie spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

1.

Bez względu na postanowienia artykułów 7 i 14, dochód osoby mającej miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie uzyskany z tytułu działalności artystycznej, na przykład

artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego, jak też muzyka lub sportowca,

osobiście wykonywanej w tym charakterze w drugim Umawiającym się Państwie, może być

opodatkowany w tym drugim Państwie.

2.

Jeżeli dochód mający związek z osobiście wykonywaną działalnością artysty lub sportowca,

nie przypada na rzecz tego artysty lub sportowca lecz innej osobie, wówczas dochód

ten, bez względu na postanowienia artykułów 7 i 14, może być opodatkowany w tym Umawiającym

się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ustęp 2, emerytury, renty i inne podobne świadczenia

wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie ze względu

na uprzednie zatrudnienie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

1.

a)

Pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia, wypłacone przez Umawiające się Państwo,

jego jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej osobie fizycznej z tytułu usług

świadczonych na rzecz tego Państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu władzy

lokalnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli usługi te są świadczone w tym Państwie

przez osobę, która ma miejsce zamieszkania w tym Państwie i która

(i)

jest obywatelem tego Państwa; lub

(ii)

nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie wyłącznie w celu świadczenia

tych usług.

2.

a)

Bez względu na postanowienia ustępu 1, emerytury, renty i inne wynagrodzenia o podobnym

charakterze wypłacone lub pochodzące z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo,

lub jego jednostkę terytorialną albo organ władzy lokalnej, osobie fizycznej z tytułu

świadczenia usług na rzecz tego Państwa, jednostki terytorialnej lub organu władzy

lokalnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie emerytury, renty i inne świadczenia o podobnym charakterze, podlegają

opodatkowaniu tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba fizyczna ma w

nim miejsce zamieszkania i jest obywatelem tego Państwa.

3.

Postanowienia artykułów 14, 15, 16 i 17 mają zastosowanie do pensji, płac, emerytur,

rent i innych podobnych świadczeń wypłacanych z tytułu świadczenia usług pozostających

w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Umawiające się Państwo, jego

jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej.

Świadczenia otrzymywane na utrzymanie, kształcenie lub odbywanie praktyki przez ucznia,

studenta uniwersytetu lub innej podobnej instytucji edukacyjnej lub stażystę w dziedzinie

biznesu, który ma lub miał bezpośrednio przed przybyciem do Umawiającego się Państwa

miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie i który przebywa w pierwszym

wymienionym Państwie wyłącznie w celu kształcenia się lub odbywania praktyki, nie

podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, jeżeli świadczenia te pochodzą ze źródeł spoza

tego Państwa.

1.

Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,

bez względu na to gdzie są osiągane, a nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Umowy podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2.

Postanowienia ustępu 1 nie mają zastosowania do dochodu innego niż dochód z majątku

nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 ustęp 2, jeżeli osoba osiągająca taki dochód,

mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim

Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony i gdy

prawo lub majątek, z tytułu którego dochód jest wypłacany, są faktycznie związane

z działalnością takiego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu

7.

1.

W przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, podwójnego opodatkowania

unika się w następujący sposób

a)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który

zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy może być opodatkowany w Republice Czeskiej,

Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień liter b) -

c) niniejszego ustępu.

b)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który

zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12 lub 13, może być opodatkowany w Republice

Czeskiej, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej

podatkowi zapłaconemu w Republice Czeskiej. Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć

tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód

uzyskany w Republice Czeskiej.

c)

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Umowy, dochód uzyskany przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania

w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu

takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.

2.

Z zastrzeżeniem przepisów ustawodawstwa Republiki Czeskiej, dotyczących unikania podwójnego

opodatkowania, w przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Republice

Czeskiej, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób

a)

Republika Czeska, nakładając podatki na osoby mające miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Republice Czeskiej, może włączyć do podstawy opodatkowania, od której pobierane

są takie podatki, dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy może być

również opodatkowany w Polsce, ale zezwoli na odliczenie od kwoty tak wyliczonego

podatku, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Polsce. Takie odliczenie nie może jednakże

przekroczyć części podatku czeskiego, obliczonego przed danym odliczeniem, która przypada

na dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy może być opodatkowany

w Polsce.

b)

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Umowy dochód uzyskany przez osobę mającą

miejsce zamieszkania lub siedzibę w Republice Czeskiej jest zwolniony z opodatkowania

w Republice Czeskiej, wówczas Republika Czeska może przy obliczaniu kwoty podatku

od pozostałego dochodu takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.

1.

Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie

ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe

niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, jakim podlegają lub mogą podlegać w

takich samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa, w szczególności w odniesieniu

do miejsca zamieszkania lub siedziby. Niniejsze postanowienie stosuje się, bez względu

na postanowienia artykułu 1, również do osób, które nie mają miejsca zamieszkania

lub siedziby w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2.

Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie

przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność.

3.

Z wyjątkiem przypadków stosowania postanowień artykułu 9 ustęp 1, artykułu 11 ustęp

7, artykułu 12 ustęp 6, odsetki, należności licencyjne i inne wypłaty ponoszone przez

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, przy określaniu podlegających opodatkowaniu

zysków tego przedsiębiorstwa, podlegają odliczeniu na takich samych warunkach, jakby

były wypłacone na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w pierwszym

wymienionym Państwie.

4.

Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których kapitał, w całości lub częściowo,

bezpośrednio lub pośrednio, jest własnością lub jest kontrolowany przez jedną osobę

lub większą liczbę osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, nie mogą być w pierwszym wymienionym Państwie poddane ani opodatkowaniu,

ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie

i związane z nim obowiązki, którym podlegają lub mogą podlegać podobne przedsiębiorstwa

pierwszego wymienionego Państwa.

5.

Żadne postanowienie zawarte w niniejszym artykule nie może być rozumiane jako zobowiązujące

Umawiające się Państwo do przyznania osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim

Umawiającym się Państwie jakichkolwiek osobistych zwolnień, ulg i obniżek podatkowych

na podstawie statusu cywilnego lub zobowiązań rodzinnych, jakie przyznaje ono osobom

mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium.

6.

Bez względu na przepis artykułu 2, postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie

do wszelkich podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę.

1.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw powodują

lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej

Umowy, wówczas może ona niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie

wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi tego Umawiającego

się Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej

sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 22 ustęp 1, właściwemu organowi tego

Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem. Sprawa powinna być przedstawiona

w ciągu trzech lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym

opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.

2.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i jeżeli nie może sam spowodować

zadowalającego rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze

wzajemnego porozumienia z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa tak,

aby zapobiec opodatkowaniu niezgodnemu z niniejszą Umową. Osiągnięte w ten sposób

porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez

ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających się Państw.

3.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego

porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji

lub stosowaniu niniejszej Umowy. Mogą one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków

w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, w sytuacjach nieuregulowanych niniejszą

Umową.

4.

Właściwe organy Umawiających się Państw mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio

w celu osiągnięcia porozumienia, zgodnie z poprzednimi ustępami.

1.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą

mieć istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszej Umowy albo dla wykonywania

lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa dotyczącego podatków bez względu na ich rodzaj

i nazwę, nakładanych przez Umawiające się Państwa lub ich jednostki terytorialne albo

organy lokalne w zakresie, w jakim opodatkowanie to nie jest sprzeczne z niniejszą

Umową. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułów 1 i 2.

2.

Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo zgodnie z ustępem 1 będą

stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z ustawodawstwem

wewnętrznym tego Państwa i będą mogły być ujawnione jedynie osobom lub organom (w

tym sądom i organom administracyjnym) zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją

lub ściganiem albo rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków, których dotyczy ustęp

1, lub sprawowaniem nad nimi nadzoru. Takie osoby lub organy będą wykorzystywać informacje

wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym

lub w orzeczeniach sądowych.

3.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane jako zobowiązujące

Umawiające się Państwo do

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem lub praktyką

administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego

ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego

Umawiającego się Państwa;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową,

kupiecką lub zawodową albo działalność handlową lub informacje, których ujawnienie

byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

4.

Jeżeli Umawiające się Państwo występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem,

drugie Umawiające się Państwo użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją

uzyskać, nawet jeżeli to drugie Państwo nie potrzebuje tej informacji dla własnych

celów podatkowych. Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim, podlega ograniczeniom,

o których mowa w ustępie 3, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia nie mogą być

rozumiane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji

jedynie dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej informacji.

5.

Postanowienia ustępu 3 w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako zezwalające

Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie z takiego powodu,

że informacja jest w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela,

agenta lub powiernika albo dotyczy relacji właścicielskich w danym podmiocie.

Żadne postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących

członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych na podstawie ogólnych zasad

prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

1.

Umawiające się Państwa notyfikują sobie wzajemnie drogą dyplomatyczną, że zostały

spełnione wszystkie procedury wymagane w ich wewnętrznym prawie dla wejścia w życie

niniejszej Umowy. Niniejsza Umowa wejdzie w życie w dniu otrzymania późniejszej notyfikacji,

przy czym będzie miała zastosowanie

a)

w Polsce

(i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia

lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Umowa

wejdzie w życie;

(ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków od dochodu, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek

roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym

następującym po roku, w którym niniejsza Umowa wejdzie w życie;

b)

w Republice Czeskiej

(i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu wypłaconego lub przypisanego

na dzień 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym

niniejsza Umowa wejdzie w życie;

(ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków od dochodu, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek

roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym

następującym po roku, w którym niniejsza Umowa wejdzie w życie.

2.

Postanowienia Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Czeskiej w sprawie

unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej

w Warszawie dnia 24 czerwca 1993 r., przestaną obowiązywać od dnia, w którym niniejsza Umowa zacznie obowiązywać.

Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez Umawiające się Państwo.

Każde Umawiające się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Umowę przekazując notę w

drodze dyplomatycznej na co najmniej sześć miesięcy przed końcem każdego roku kalendarzowego

następującego po upływie okresu pięciu lat od dnia, w którym niniejsza Umowa weszła

w życie. W takim przypadku, niniejsza Umowa przestanie obowiązywać

a)

w Polsce

(i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia

lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym nota została przekazana;

(ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków od dochodu, do dochodu osiągniętego w roku podatkowym

rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym

po roku, w którym nota została przekazana;

b)

w Republice Czeskiej

(i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu wypłaconego lub przypisanego

na dzień 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym

nota została przekazana;

(ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków od dochodu, do dochodu osiągniętego w roku podatkowym

rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym

po roku, w którym nota została przekazana.