Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie

Rozporządzenie określa

1)

warunki i tryb przyznawania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki, wysokość tej pomocy oraz wartość i składniki pomocy na zagospodarowanie;

2)

sposób przygotowania i realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia oraz zadania

opiekuna usamodzielnienia;

3)

tryb zawieszania pomocy na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

1.

Warunkiem przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na

kontynuowanie nauki, przez starostę właściwego do przyznania tej pomocy jest

1)

wskazanie przez osobę usamodzielnianą co najmniej na dwa miesiące przed osiągnięciem

przez nią pełnoletności danych osobowych obejmujących: imię, nazwisko, miejsce zamieszkania

oraz adres kontaktowy osoby, która podejmuje się pełnienia funkcji opiekuna usamodzielnienia,

oraz przedstawienie pisemnej zgody tej osoby;

2)

złożenie indywidualnego programu usamodzielnienia;

3)

złożenie wniosku o przyznanie pomocy.

2.

Starosta właściwy do przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki przyznaje tę pomoc po wyznaczeniu opiekuna usamodzielnienia,

pod warunkiem że opiekun ten daje rękojmię należytego wykonania powierzonych mu zadań.

3.

Warunkiem przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie, poza warunkami określonymi

w ust. 1 i 2, jest pisemna deklaracja osoby usamodzielnianej, zawarta w indywidualnym

programie usamodzielnienia, że pomoc ta będzie przeznaczona na zaspokojenie ważnej

życiowej potrzeby osoby usamodzielnianej, w szczególności na

1)

polepszenie warunków mieszkaniowych;

2)

stworzenie warunków do działalności zarobkowej, w tym podniesienie kwalifikacji zawodowych;

3)

pokrycie wydatków związanych z nauką osoby usamodzielnianej innych niż wydatki, o

których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zwanej dalej „ustawą”.

4.

Warunkiem przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki, poza warunkami określonymi

w ust. 1 i 2, jest

1)

określenie w indywidualnym programie usamodzielnienia planu kontynuowania nauki;

2)

przedłożenie na początku każdego semestru zaświadczenia stwierdzającego kontynuowanie

nauki w gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej, szkole ponadpodstawowej lub szkole wyższej.

5.

Pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki jest przyznawana na czas trwania roku szkolnego

i roku akademickiego.

6.

W przypadku gdy po ukończeniu nauki w szkole ponadgimnazjalnej osoba została przyjęta

w tym samym roku kalendarzowym na studia wyższe, pomoc pieniężna na kontynuowanie

nauki przysługuje do dnia 30 września.

7.

W przypadku gdy po ukończeniu studiów pierwszego stopnia osoba została przyjęta w

tym samym roku kalendarzowym na studia drugiego stopnia, pomoc pieniężna na kontynuowanie

nauki przysługuje do dnia 30 września.

1.

Dyrektor lub kierownik placówki, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, zwany dalej

„dyrektorem lub kierownikiem”, informuje właściwego kierownika powiatowego centrum

pomocy rodzinie, nie później jednak niż do dnia 10 grudnia roku poprzedzającego, o

wychowankach, którzy w danym roku kalendarzowym osiągną pełnoletność.

2.

Dyrektor lub kierownik informuje właściwego kierownika powiatowego centrum pomocy

rodzinie o zamiarze usamodzielnienia się wychowanka co najmniej na trzy miesiące przed

terminem opuszczenia przez niego placówki.

3.

Dyrektor lub kierownik przekazuje dokumentację dotyczącą osoby usamodzielnianej właściwemu

kierownikowi powiatowego centrum pomocy rodzinie nie później niż na miesiąc przed

terminem opuszczenia przez tę osobę placówki.

Wniosek o przyznanie pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na

kontynuowanie nauki osoba usamodzielniana składa do starosty właściwego do przyznania

tej pomocy za pośrednictwem kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania osoby usamodzielnianej przed skierowaniem do placówki.

1.

Wysokość pomocy pieniężnej na usamodzielnienie dla osoby usamodzielnianej opuszczającej

dom pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie lub

dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ustala się w kwocie odpowiadającej

1)

400% podstawy, o której mowa w art. 89 ust. 1 ustawy, zwanej dalej „podstawą” - w

przypadku gdy osoba usamodzielniana opuszcza dom dla matek z małoletnimi dziećmi i

kobiet w ciąży;

2)

400% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w domu pomocy społecznej

dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie przez okres powyżej trzech

lat;

3)

200% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w domu pomocy społecznej

dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie przez okres powyżej dwóch

lat do trzech lat;

4)

100% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w domu pomocy społecznej

dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie przez okres od roku do dwóch

lat.

2.

Wysokość pomocy pieniężnej na usamodzielnienie dla osoby usamodzielnianej opuszczającej

schronisko dla nieletnich, zakład poprawczy, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy,

specjalny ośrodek wychowawczy, młodzieżowy ośrodek socjoterapii zapewniający całodobową

opiekę lub młodzieżowy ośrodek wychowawczy ustala się w kwocie odpowiadającej

1)

300% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w schronisku dla

nieletnich, zakładzie poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym

ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę

lub młodzieżowym ośrodku wychowawczym przez okres powyżej trzech lat;

2)

200% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w schronisku dla

nieletnich, zakładzie poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym

ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę

lub młodzieżowym ośrodku wychowawczym przez okres powyżej dwóch lat do trzech lat;

3)

100% podstawy - w przypadku gdy osoba usamodzielniana przebywała w schronisku dla

nieletnich, zakładzie poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym

ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę

lub młodzieżowym ośrodku wychowawczym przez okres od roku do dwóch lat.

3.

Do okresów pobytu, o których mowa w ust. 1 i 2, wlicza się wszystkie okresy, w ciągu

których osoba usamodzielniana przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka,

placówce opiekuńczo-wychowawczej lub regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej,

o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej

(Dz. U. Nr 149, poz. 887 i Nr 288, poz. 1690 oraz z 2012 r. poz. 579), lub w placówce, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy.

1.

Wartość pomocy na zagospodarowanie ustala się jako równowartość kwoty nie wyższej

niż 300% podstawy.

2.

Wartość pomocy na zagospodarowanie dla osoby usamodzielnianej niepełnosprawnej w stopniu

umiarkowanym lub znacznym ustala się jako równowartość 300% podstawy.

3.

W skład pomocy na zagospodarowanie mogą wchodzić

1)

materiały niezbędne do przeprowadzenia remontu i wyposażenia mieszkania;

2)

niezbędne urządzenia domowe;

3)

pomoce naukowe;

4)

sprzęt rehabilitacyjny;

5)

sprzęt, który może służyć do podjęcia zatrudnienia.

1.

Indywidualny program usamodzielnienia przygotowuje osoba usamodzielniana wraz z opiekunem

usamodzielnienia przy współpracy właściwego do przyznania pomocy kierownika powiatowego

centrum pomocy rodzinie co najmniej na miesiąc przed osiągnięciem pełnoletności, biorąc

pod uwagę sposób i formy

1)

współdziałania i wspierania osoby usamodzielnianej w kontaktach z rodziną i środowiskiem;

2)

uzyskania wykształcenia zgodnego z możliwościami i aspiracjami osoby usamodzielnianej;

3)

uzyskania kwalifikacji zawodowych;

4)

pomocy w ustaleniu uprawnień do ubezpieczenia zdrowotnego;

5)

osiedlenia się osoby usamodzielnianej w powiecie innym niż miejsce zamieszkania przed

umieszczeniem w placówce;

6)

pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w szczególności przez

a)

umożliwienie zamieszkania w mieszkaniu chronionym przez czas określony,

b)

całkowite lub częściowe pokrycie wydatków związanych z wynajmem pokoju,

c)

ułatwienie uzyskania mieszkania socjalnego z zasobów gminy,

d)

umożliwienie osobie usamodzielnianej uczącej się w gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej

lub ponadpodstawowej zamieszkania w bursie lub internacie do czasu ukończenia nauki,

e)

całkowite lub częściowe pokrycie osobie usamodzielnianej studiującej w szkole wyższej

wydatków związanych z zakwaterowaniem;

7)

podjęcia zatrudnienia;

8)

pomocy w uzyskaniu przysługujących świadczeń.

2.

Przygotowując indywidualny program usamodzielnienia, osoba usamodzielniana uwzględnia

w nim plan podejmowanych działań wynikających z programu oraz terminy ich realizacji.

1.

Indywidualny program usamodzielnienia staje się podstawą przyznania świadczeń na usamodzielnienie

z dniem podpisania go przez osobę usamodzielnianą, opiekuna usamodzielnienia oraz

kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie.

2.

Starosta, do którego osoba usamodzielniana złożyła indywidualny program usamodzielnienia,

informuje starostę właściwego ze względu na planowane miejsce osiedlenia się osoby

usamodzielnianej o zamiarze osiedlenia się tej osoby w miejscowości wskazanej w programie

oraz przesyła mu kopię tego programu i informacje o opiekunie usamodzielnienia. Starostowie

tych powiatów ściśle współpracują ze sobą w dalszym procesie usamodzielnienia tej

osoby.

3.

Zmiany w indywidualnym programie usamodzielnienia może dokonać osoba usamodzielniana

wspólnie z opiekunem usamodzielnienia w przypadku zmiany sytuacji życiowej tej osoby.

Zmiany programu wymagają zatwierdzenia przez kierownika powiatowego centrum pomocy

rodzinie.

4.

Po zakończeniu realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia kierownik powiatowego

centrum pomocy rodzinie właściwego do udzielenia pomocy dokonuje oceny końcowej procesu

usamodzielnienia.

Do zadań opiekuna usamodzielnienia należy

1)

zaznajomienie się z dokumentacją i drogą życiową osoby usamodzielnianej;

2)

opracowanie i modyfikowanie wspólnie z osobą usamodzielnianą indywidualnego programu

usamodzielnienia;

3)

współpraca z rodziną osoby usamodzielnianej oraz ze środowiskiem lokalnym, zwłaszcza

ze szkołą oraz gminą;

4)

opiniowanie wniosku o pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie

nauki.

1.

Zawieszenie pomocy na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki

może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej z urzędu lub na wniosek osoby usamodzielnianej,

po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego.

2.

Zawieszenie pomocy może nastąpić na okres nie dłuższy niż rok.

3.

W przypadku zawieszenia pomocy osoba usamodzielniana wraz z opiekunem usamodzielnienia

odnotowuje w indywidualnym programie usamodzielnienia przyczyny zawieszenia oraz określa

sposób postępowania w przezwyciężeniu tych przyczyn.

4.

Zmiana indywidualnego programu usamodzielnienia, o której mowa w ust. 3, wymaga zatwierdzenia

przez kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Traci moc rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania

pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie

(Dz. U. z 2005 r. Nr 6, poz. 45 oraz z 2007 r. Nr 208, poz. 1507).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.