Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych

§ 1

Sądy wojskowe sprawują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wymiar sprawiedliwości

w sprawach karnych w zakresie przewidzianym w ustawach oraz orzekają w innych sprawach,

jeżeli zostały one przekazane do ich właściwości odrębnymi ustawami.

§ 2.

W wypadkach przewidzianych w ustawach sądy wojskowe sprawują wymiar sprawiedliwości

w sprawach karnych w stosunku do osób nienależących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

Do sądów wojskowych oraz żołnierzy pełniących służbę w tych sądach mają zastosowanie

przepisy dotyczące jednostek wojskowych i żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, jeżeli

ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy sędziowie, zajmujący stanowisko sędziego departamentu

stają się sędziami wojskowego sądu okręgowego.

2.

Minister Sprawiedliwości wyznacza sędziom, o których mowa w ust. 1, stanowiska służbowe

w wojskowym sądzie okręgowym.

§ 1.

Sądami wojskowymi są wojskowe sądy okręgowe i wojskowe sądy garnizonowe.

§ 2.

(uchylony).

§ 3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

opinii Krajowej Rady Sądownictwa, tworzy i znosi, w drodze rozporządzenia, sądy wojskowe

oraz określa ich siedziby i obszary właściwości.

§ 4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości może tworzyć

i znosić, w drodze rozporządzenia, wydziały zamiejscowe poza siedzibami wojskowych

sądów garnizonowych.

§ 5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny, może tworzyć, w drodze rozporządzenia, inne sądy wojskowe

niż określone w § 1.

§ 6.

Do sądów, o których mowa w § 5, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy.

1.

Osoby powołane do zawodowej służby wojskowej, a zajmujące stanowiska asesorów w wojskowych

sądach garnizonowych, są przenoszone z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na

stanowiska asystentów sędziów w tych sądach.

2.

Dla określenia warunków przy ubieganiu się o powołanie na urząd sędziego bądź prokuratora

okresy pełnienia służby przez aplikanta w sądzie wojskowym między zdanym egzaminem

sędziowskim a powołaniem na stanowisko asesora, wykonywania pracy w charakterze asesora

sądu wojskowego oraz pełnienia służby po dniu 5 maja 2009 r. do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy są równoznaczne z zajmowaniem stanowiska asystenta sędziego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

3 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Działalność sądów wojskowych jest finansowana z wyodrębnionych środków budżetowych

Ministerstwa Obrony Narodowej.

§ 2

Minister Obrony Narodowej, jako dysponent części budżetowej, nie jest uprawniony do

dokonywania przeniesień, o których mowa w art. 171 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., jeżeli powodowałoby to zmniejszenie wydatków w rozdziale klasyfikacji wydatków dotyczących

sądów wojskowych.

§ 3.

Organami kierującymi gospodarką finansową sądów wojskowych są prezesi tych sądów.

§ 4

Projekty planów finansowych oraz plany finansowe dla sądów wojskowych opracowują prezesi

tych sądów, według zasad określonych w odrębnych przepisach o finansach publicznych,

które Minister Sprawiedliwości przedkłada Krajowej Radzie Sądownictwa, a ta na ich

podstawie składa wniosek do Ministra Obrony Narodowej o opracowanie dochodów i wydatków

sądów wojskowych.

§ 5

Organy wymienione w § 4 są związane założeniami, o których mowa w art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

§ 6.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

planowania i prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów

wojskowych.

1.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy sędziowie zniesionych z dniem

1 lipca 2010 r. wojskowych sądów garnizonowych mogą wystąpić do Krajowej Rady Sądownictwa

z wnioskiem, o którym mowa w art. 32a § 1 ustawy, o której mowa w art. 1.

2.

Wobec sędziów sądów wojskowych zniesionych sądów przeniesionych uprzednio w stan spoczynku

właściwy organ wojskowy dokonuje wypowiedzeń stosunku służbowego zawodowej służby

wojskowej w trybie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, z późn. zm..

§ 1.

Nadzór nad działalnością sądów wojskowych w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy.

§ 2.

Zwierzchni nadzór nad sądami wojskowymi w zakresie organizacji i działalności administracyjnej

sprawuje Minister Sprawiedliwości.

§ 3.

Nadzór w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących służbę w sądach wojskowych

sprawuje Minister Obrony Narodowej.

§ 4.

(uchylony).

§ 5.

(uchylony).

§ 6.

(uchylony).

Rzecznik dyscyplinarny sędziów sądów wojskowych wybrany na podstawie dotychczasowych

przepisów przez Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych wykonuje swoje obowiązki do

czasu zakończenia kadencji.

Minister Sprawiedliwości przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i Krajowej

Radzie Sądownictwa informację o działalności sądów wojskowych.

Do spraw rozpoznawanych w sądzie dyscyplinarnym drugiej instancji niezakończonych

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

§ 1.

Sądy wojskowe rozpoznają sprawy w swojej siedzibie, z zastrzeżeniem § 2 i 3.

§ 2.

Jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, sądy wojskowe mogą rozpoznawać sprawy

lub pełnić inne czynności poza swoją siedzibą, a w razie konieczności i poza obszarem

swojej właściwości, w tym również - jeżeli umowa międzynarodowa tak stanowi - poza

granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

W wypadku określonym w § 2 rozpoznawanie spraw karnych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej odbywa się tylko w siedzibach sądów wojskowych lub sądów powszechnych.

Osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa w linii prostej lub powinowactwa

w linii prostej albo w stosunku przysposobienia, małżonkowie oraz rodzeństwo nie mogą

być sędziami w tym samym sądzie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

W wypadkach, w których ustawy przewidują wniesienie do sądu wojskowego środka odwoławczego

od orzeczeń lub decyzji wydanych przez organy wojskowe, sprawę rozpoznaje wojskowy

sąd garnizonowy obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz

pełni czynną służbę wojskową lub pracownik jest zatrudniony, jeżeli te ustawy nie

stanowią inaczej.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące postępowania odwoławczego.

Organem samorządu sędziowskiego jest Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

§ 1.

Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych, zwane dalej „Zgromadzeniem”, tworzą sędziowie

sądów wojskowych.

§ 2.

Zgromadzeniu przewodniczą - na przemian - prezesi wojskowych sądów okręgowych. Kadencja

przewodniczącego trwa 2 lata.

§ 3.

Do zadań Zgromadzenia należy

1)

przedstawianie Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na stanowiska sędziów wojskowych

sądów garnizonowych oraz wojskowych sądów okręgowych;

2)

wybór członka Krajowej Rady Sądownictwa;

3)

wybór członków kolegiów wojskowych sądów okręgowych;

4)

(uchylony);

5

wybór kandydatów na rzecznika dyscyplinarnego i wybór zastępcy rzecznika dyscyplinarnego;

6

wysłuchanie informacji Ministra Sprawiedliwości o działalności sądów wojskowych oraz

wyrażanie opinii w tym zakresie;

7)

podejmowanie działań w zakresie doskonalenia kwalifikacji zawodowych sędziów i działalności

sądów wojskowych;

8)

wypowiadanie się w sprawach obowiązków i praw sędziów;

9

wyrażanie opinii w sprawach zgłoszonych przez Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości

oraz Ministra Obrony Narodowej.

§ 4.

Do wyboru oraz wyrażania opinii, o których mowa w § 3, wymagana jest obecność przynajmniej

dwóch trzecich liczby członków Zgromadzenia, a uchwały w tych sprawach zapadają bezwzględną

większością głosów.

§ 5.

Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w § 3 pkt 1-5, a ponadto jeżeli żądanie

takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków Zgromadzenia.

§ 6

Sędziowie sądów wojskowych są obowiązani brać udział w posiedzeniach Zgromadzenia.

§ 7

Zgromadzenie zbiera się co najmniej raz w roku. Posiedzenie Zgromadzenia zwołuje jego

przewodniczący z własnej inicjatywy, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, Ministra

Obrony Narodowej, albo na wniosek jednej piątej liczby członków Zgromadzenia.

§ 8.

Szczegółowy tryb odbywania posiedzeń Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych określa

regulamin uchwalony przez Zgromadzenie.

Organami sądów wojskowych są

1)

w wojskowych sądach okręgowych - prezes sądu oraz kolegium wojskowego sądu okręgowego;

2)

w wojskowych sądach garnizonowych - prezes sądu.

§ 1.

Prezes wojskowego sądu okręgowego i prezes wojskowego sądu garnizonowego, zwani dalej

„prezesami sądów wojskowych”, kierują działalnością sądu oraz są przełożonymi sędziów

i pozostałego składu osobowego danego sądu.

§ 2.

Prezesa sądu wojskowego zastępuje wyznaczony zastępca lub sędzia.

§ 3.

Prezesa wojskowego sądu okręgowego i jego zastępcę powołuje i odwołuje, spośród sędziów

wojskowych sądów okręgowych, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej.

§ 4.

Prezesa wojskowego sądu garnizonowego i jego zastępcę powołuje i odwołuje, spośród

sędziów sądów wojskowych, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej.

§ 5.

Prezes sądu wojskowego i jego zastępca może być odwołany przez Ministra Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej w przypadku

1)

rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości.

§ 6.

Odwołanie prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy następuje po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Sądownictwa. Zamiar odwołania, wraz z pisemnym uzasadnieniem, Minister

Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przedstawia Krajowej Radzie

Sądownictwa w celu uzyskania opinii. W przypadku, o którym mowa w § 5 pkt 2, negatywna

opinia Krajowej Rady Sądownictwa jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca.

§ 7.

Jeżeli Krajowa Rada Sądownictwa, w terminie miesiąca od przedstawienia zamiaru odwołania

prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy, opinii nie wyda, uważa się, że opinia

jest pozytywna.

§ 8.

W razie złożenia przez prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy rezygnacji z pełnionej

funkcji, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej odwołuje

go bez zasięgnięcia opinii, o której mowa w § 6.

§ 1.

Kolegium wojskowego sądu okręgowego, zwane dalej „kolegium”, składa się z czterech

do ośmiu członków, wybranych spośród sędziów orzekających w sądach działających na

obszarze właściwości wojskowego sądu okręgowego.

§ 2.

Przewodniczącym kolegium jest prezes wojskowego sądu okręgowego, a w razie jego nieobecności

- zastępca przewodniczącego, wybrany przez kolegium spośród jego członków.

§ 3.

Kadencja kolegium trwa 2 lata.

§ 1.

Do zadań kolegium należą sprawy niezastrzeżone w ustawie do wyłącznej właściwości

Zgromadzenia, a w szczególności

1)

przedstawianie Zgromadzeniu opinii o kandydatach na stanowiska sędziów sądów wojskowych;

2

wyrażanie opinii w sprawach wyznaczania na stanowiska służbowe prezesów sądów wojskowych

i ich zastępców;

3)

opiniowanie wniosków o przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe;

4

wyrażanie opinii w sprawach przedstawionych przez Krajową Radę Sądownictwa, Ministra

Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej oraz przez prezesa wojskowego sądu okręgowego;

5)

wypowiadanie się w przypadkach zachowań sędziów naruszających zasady etyki;

6

wyrażanie zgody na delegowanie sędziego wojskowego sądu garnizonowego przez prezesa

wojskowego sądu okręgowego.

§ 2.

Do podjęcia uchwał wymagana jest obecność przynajmniej dwóch trzecich członków kolegium.

Uchwały kolegium zapadają większością głosów, przy czym w razie równej liczby głosów

decyduje głos przewodniczącego.

§ 3.

Kolegium zbiera się w zależności od potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.

§ 4.

Posiedzenia kolegium zwołuje jego przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek

jednej trzeciej członków kolegium.

§ 1.

Prezesi sądów wojskowych wykonują czynności nadzoru służbowego i administracji sądowej

przewidziane w przepisach postępowania sądowego oraz w regulaminach urzędowania, a

także inne czynności określone w ustawach i odrębnych przepisach.

§ 2

W zakresie, o którym mowa w § 1, prezesi wojskowych sądów garnizonowych podlegają

prezesom właściwych wojskowych sądów okręgowych, a prezesi tych sądów - Ministrowi

Sprawiedliwości.

§ 3.

Prezesi sądów wojskowych mogą zlecać poszczególne czynności nadzoru służbowego i administracji

sądowej swoim zastępcom, a w szczególnych przypadkach - sędziom.

§ 4.

Prezes sądu wojskowego wyznacza sędziego do sprawowania nadzoru penitencjarnego.

§ 1.

Osoby powołane do kierowania i nadzoru nad działalnością administracyjną sądów wojskowych

mają prawo wglądu w czynności tych sądów, mogą żądać wyjaśnień oraz usunięcia uchybień.

Minister Sprawiedliwości oraz prezesi sądów wojskowych mogą uchylać zarządzenia administracyjne

niezgodne z prawem albo naruszające sprawność postępowania sądowego lub z innych powodów

niecelowe.

§ 2.

Sędziowie wykonujący czynności, o których mowa w § 1, mogą być obecni na rozprawie

toczącej się z wyłączeniem jawności.

§ 3.

W razie stwierdzenia uchybienia w zakresie sprawności postępowania sądowego, Minister

Sprawiedliwości oraz prezesi sądów wojskowych mogą zwrócić na nie, na piśmie, uwagę

i żądać usunięcia skutków tego uchybienia. Sędzia, którego dotyczy zwrócona uwaga

może, w terminie 7 dni, złożyć pisemne zastrzeżenie do organu, który zwrócił uwagę,

co nie zwalnia go od obowiązku usunięcia skutków uchybienia.

§ 3a.

W razie złożenia zastrzeżenia organ, o którym mowa w § 3, uchyla uwagę albo przekazuje

sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu.

§ 3b.

W przypadku przewidzianym w § 3a, sąd dyscyplinarny wydaje postanowienie po wysłuchaniu

rzecznika dyscyplinarnego oraz sędziego, chyba że nie jest to możliwe. Na postanowienie

odmawiające uwzględnienia zastrzeżenia sędziemu przysługuje zażalenie. Zażalenie rozpoznaje

ten sam sąd dyscyplinarny w innym równorzędnym składzie.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub zastępcy prezesa sądu wojskowego

pisemną uwagę, jeżeli stwierdzi uchybienia w zakresie kierowania sądem albo sprawowania

przez prezesa przysługującego mu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów wojskowych.

§ 5.

Uprawnienia określone w § 4 przysługują Ministrowi Obrony Narodowej odnośnie do nadzoru

w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących służbę w sądach wojskowych.

Czynności z zakresu nadzoru i administracji sądowej, o których mowa w art. 5 § 2 i

3, art. 14 § 1 i 3 oraz w art. 15, nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie

są niezawiśli.

§ 1.

W sądach wojskowych działają sekretariaty oraz inne komórki organizacyjne, które tworzy

prezes sądu wojskowego.

§ 2.

Zasady wyznaczania żołnierzy zawodowych i pracowników cywilnych na stanowiska w sekretariatach

i innych komórkach organizacyjnych sądów wojskowych oraz kwalifikacje wymagane do

objęcia stanowisk określają odrębne przepisy.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określa, w drodze

rozporządzenia

1)

organizację sądów wojskowych oraz ustala regulamin wewnętrzny urzędowania tych sądów;

2)

szczegółowy tryb wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 5 § 2, art. 14 i art. 15;

3)

szczegółowe zasady archiwizacji, niszczenia i przekazywania właściwym archiwom państwowym

akt spraw sądowych.

§ 1a.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze

zarządzenia, organizację i zakres działania sekretariatów sądowych oraz innych działów

administracji sądowej.

§ 2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określa, w drodze

rozporządzenia, sposób wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 5 § 3.

§ 3

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określa, w drodze

rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach wojskowych, mając na względzie konieczność

prawidłowej organizacji sądów wojskowych oraz potrzebę zapewnienia sprawności postępowania

sądowego.

§ 4.

(uchylony).

§ 1

Wojskowy sąd garnizonowy składa się z sędziów tego sądu.

§ 2.

Wojskowy sąd okręgowy składa się z sędziów tego sądu.

Sędziowie sądów wojskowych w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

§ 1.

Sędzia sądu wojskowego jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim

oraz stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

§ 2.

Sędzia sądu wojskowego powinien w służbie i poza służbą strzec powagi stanowiska sędziowskiego

i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności sędziego lub osłabiać zaufanie

do jego bezstronności.

§ 3.

W okresie zajmowania stanowiska sędzia sądu wojskowego nie może należeć do partii

politycznych ani brać udziału w żadnej działalności politycznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

§ 1.

Sędzią sądu wojskowego, zwanym dalej „sędzią”, może być oficer pełniący zawodową służbę

stałą, który

1)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4)

(uchylony);

5

złożył egzamin sędziowski lub prokuratorski;

6

ukończył aplikację sędziowską w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury lub pracował

w charakterze asesora prokuratorskiego co najmniej trzy lata;

7)

ukończył 29 lat.

§ 2.

(uchylony).

§ 3.

Wymagania określone w § 1 pkt 4-6 nie dotyczą

1)

profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w

Polskiej Akademii Nauk oraz w innych placówkach naukowych i naukowo-badawczych;

2)

osób, które zajmowały stanowiska sędziów, prokuratorów, wiceprokuratorów i podprokuratorów;

3

adwokatów, radców prawnych oraz notariuszy, którzy wykonywali ten zawód co najmniej

przez 3 lata, a także osób, które, przez taki sam okres, zajmowały stanowiska: prezesa,

wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

§ 1

Kandydaci na stanowiska sędziów sądu wojskowego spełniający warunki, o których mowa

w art. 22, są powoływani do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała

na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby, po odbyciu szkolenia wojskowego

i zdaniu egzaminu na oficera.

§ 2

Do odbycia szkolenia wojskowego, o którym mowa w § 1, powołuje, na wniosek Ministra

Sprawiedliwości, organ uprawniony do powoływania do służby kandydackiej na podstawie

odrębnych przepisów, określając miejsce szkolenia.

§ 3.

Kandydaci na stanowiska sędziów, o których mowa w § 1, są mianowani na stopień wojskowy

odpowiadający stopniowi etatowemu z dniem powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego.

§ 4

Rozkaz personalny o powołaniu do zawodowej służby wojskowej kandydatów na stanowiska

sędziów, o których mowa w § 1, wydaje, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, z dniem

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, Minister Obrony Narodowej.

§ 5.

(uchylony).

§ 1.

Sędziowie sądów wojskowych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim są powoływani

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 1a.

Sędziowie sądów wojskowych są powoływani na stanowiska

1)

sędziego wojskowego sądu garnizonowego;

2)

sędziego wojskowego sądu okręgowego.

§ 1b.

Powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego.

§ 2.

Zgromadzenie ocenia zgłoszonych kandydatów na stanowiska sędziów w drodze głosowania

i przekazuje wszystkie zgłoszone kandydatury, ze wskazaniem liczby uzyskanych głosów,

Krajowej Radzie Sądownictwa, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości

i Minister Obrony Narodowej wyrażają o każdym z kandydatów do objęcia stanowiska sędziowskiego

opinie wraz z uzasadnieniem, które Minister Sprawiedliwości przedstawia Krajowej Radzie

Sądownictwa wraz z kandydaturami, a także z informacjami uzyskanymi od organu Policji

o każdym z kandydatów.

§ 3

Kandydatów na stanowiska sędziów zgłasza Zgromadzeniu Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może, po wysłuchaniu

opinii kolegium właściwego sądu, zgłosić Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na

stanowiska sędziów.

§ 5

Kandydaci na stanowiska sędziów zgłaszają swoje kandydatury Ministrowi Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości, przed zgłoszeniem kandydatur Zgromadzeniu ocenia kwalifikacje

kandydatów, zasięga opinii właściwego kolegium i zawiadamia Ministra Obrony Narodowej,

przekazując wypełnioną kartę zgłoszenia kandydata.

§ 1.

Sędziowie zajmują stanowiska

1)

sędziego wojskowego sądu garnizonowego;

2)

sędziego wojskowego sądu okręgowego;

3)

(uchylony);

4)

(uchylony).

§ 2.

(uchylony).

§ 3.

Objęcie stanowiska przez sędziego stwierdza Minister Obrony Narodowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 47-49, pkt 52, pkt 54, pkt 55, pkt 56 lit. c, pkt 57 i 58, pkt 63, pkt

69 lit. a w zakresie dodawanych § 2d-2l, art. 2 pkt 7-9, art. 7 pkt 1-2, pkt 3 lit.

b, pkt 4-5, pkt 8-11, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 14, pkt 15 lit. a i c, pkt 21-24, pkt 25 w zakresie art. 34 pkt 4, pkt

77-79, art. 4 i art. 7 pkt 3 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

§ 1.

Sędziowie i ławnicy na rozprawach używają stroju urzędowego. Strojem urzędowym sędziego

i ławnika na rozprawie sądowej jest toga, a sędziego przewodniczącego na rozprawie

- także nakładany na kołnierz togi łańcuch z wizerunkiem orła.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego

sędziów i ławników, uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni dla powagi

sądu, i tradycję utrwaloną w sądownictwie.

§ 1

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po uzyskaniu

zgody sędziego, może delegować sędziego na okres nieprzekraczający trzech miesięcy

w roku kalendarzowym do pełnienia obowiązków sędziowskich lub wykonywania czynności

administracyjnych w innym sądzie wojskowym lub w sądzie powszechnym albo w Ministerstwie

Sprawiedliwości, a na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego - także, odpowiednio, w Sądzie Najwyższym lub sądzie administracyjnym.

§ 2.

Prezes wojskowego sądu okręgowego, po uzyskaniu zgody sędziego oraz kolegium właściwego

sądu, może delegować sędziego wojskowego sądu garnizonowego do pełnienia obowiązków

sędziego na obszarze właściwości danego wojskowego sądu okręgowego na czas nie dłuższy

niż miesiąc w roku kalendarzowym.

§ 3.

Za zgodą sędziego okres delegowania, o którym mowa w § 1 i 2, może zostać przedłużony

na czas określony.

§ 4.

Sędzia nie może łączyć funkcji orzekania z wykonywaniem czynności administracyjnych

w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, z wyłączeniem Krajowej Szkoły Sądownictwa

i Prokuratury.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może delegować

sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków lub pełnienia określonej funkcji

poza granicami państwa w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe

lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych,

w tym umów konstytuujących organizację międzynarodową, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, zgodnie z kwalifikacjami sędziego, na czas określony, nie dłuższy niż cztery

lata, z możliwością ponownego delegowania na kolejny okres, nieprzekraczający czterech

lat.

§ 2

Wydatki związane z delegacją sędziego sądu wojskowego poza granice państwa są pokrywane

z budżetu państwa, z wyodrębnionych środków budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej.

§ 3.

Wydatki, o których mowa w § 2, mogą być również pokrywane w całości lub w części ze

środków przeznaczonych na ten cel przez organizację międzynarodową, którymi dysponowanie

powierzono Ministrowi Obrony Narodowej.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości może powierzyć

czasowe pełnienie czynności sędziowskich oficerowi rezerwy powołanemu na ćwiczenia

wojskowe, który jest sędzią sądu powszechnego.

§ 1.

Sędziowie są obowiązani do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie

o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską wspólnością

majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych

zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego,

a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej

osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze

przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności

gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach,

z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.

§ 1a.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w dwóch egzemplarzach.

§ 2

Oświadczenia, o których mowa w § 1, sędziowie składają prezesowi właściwego wojskowego

sądu okręgowego, który dokonuje analizy zawartych w nich danych.

§ 3.

Prezesi wojskowych sądów okręgowych składają oświadczenie, o którym mowa w § 1, Krajowej

Radzie Sądownictwa, która dokonuje analizy danych w nim zawartych.

§ 4.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się przed objęciem stanowiska, a następnie

co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a także

w dniu opuszczenia stanowiska sędziego.

§ 5

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną

i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”

określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że sędzia, który złożył

oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach podmiot uprawniony, zgodnie z § 2 lub 3, do odebrania oświadczenia może

je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie. Oświadczenie przechowuje

się przez 6 lat.

§ 6.

Jeden egzemplarz oświadczenia o stanie majątkowym podmiot uprawniony do odebrania

oświadczenia zgodnie z § 2 lub § 3, przekazuje do urzędu skarbowego właściwego ze

względu na miejsce zamieszkania sędziego. Właściwy urząd skarbowy jest uprawniony

do analizy danych zawartych w oświadczeniu, w tym również do porównania jego treści

z treścią uprzednio złożonych oświadczeń oraz rocznych zeznań podatkowych (PIT). Jeżeli

wynik analizy budzi uzasadnione wątpliwości co do legalności pochodzenia majątku ujawnionego

w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje sprawę do właściwego postępowania, prowadzonego

na podstawie odrębnych przepisów.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 28, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584, z późn. zm., dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tejże ustawy.

§ 1.

Sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia

właściwego sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania w razie ujęcia sędziego

na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne do

zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej

na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko czynności

niecierpiące zwłoki.

§ 2.

O zatrzymaniu sędziego niezwłocznie powiadamia się prezesa wojskowego sądu okręgowego

właściwego ze względu na miejsce zatrzymania. Może on nakazać natychmiastowe zwolnienie

zatrzymanego sędziego. O fakcie zatrzymania sędziego prezes wojskowego sądu okręgowego

niezwłocznie zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości i Ministra

Obrony Narodowej.

§ 3.

Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli

nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo

radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.

§ 4.

Postanowienie zezwalające na wszczęcie przeciwko sędziemu postępowania karnego można

wydać, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego

przestępstwa.

§ 5.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie

odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia.

Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego

właściwego do rozpoznania wniosku.

§ 6.

W terminie siedmiu dni od doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, organowi lub osobie, która wniosła o zezwolenie,

oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego drugiej

instancji. W tym samym terminie sędziemu przysługuje zażalenie na uchwałę zezwalającą

na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej. Poza tym do postępowania przed sądem

dyscyplinarnym w sprawach o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej stosuje się przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym.

Sędziowie są nieusuwalni ze swojego stanowiska, z wyjątkiem wypadków przewidzianych

w ustawie.

§ 1

Stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu,

osiągnął wiek sześćdziesiąt lat lub został przeniesiony w stan spoczynku z powodu

uznania orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do zawodowej

służby wojskowej. Zrzeczenie się urzędu jest skuteczne po upływie trzech miesięcy

od dnia złożenia na ręce Ministra Sprawiedliwości oświadczenia, chyba że na wniosek

sędziego Minister Sprawiedliwości określi inny termin. O rozwiązaniu stosunku służbowego

z mocy prawa Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa, Ministra

Obrony Narodowej i sędziego, z tym że w wypadku zrzeczenia się urzędu również Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1

Stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu

lub został przeniesiony w stan spoczynku z powodu uznania orzeczeniem wojskowej komisji

lekarskiej za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Zrzeczenie się urzędu

jest skuteczne po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia na ręce Ministra Sprawiedliwości

oświadczenia, chyba że na wniosek sędziego Minister Sprawiedliwości określi inny termin.

O rozwiązaniu stosunku służbowego z mocy prawa Minister Sprawiedliwości zawiadamia

Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Obrony Narodowej i sędziego, z tym że w wypadku

zrzeczenia się urzędu również Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sędziego, który zrzekł się urzędu, wyznacza się za jego zgodą ponownie na stanowisko

zajmowane poprzednio lub na stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu, jeżeli

nie ma innych przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.

§ 3.

W przypadku nieskorzystania przez sędziego z przysługującego mu prawa, o którym mowa

w § 2, zwalnia się go z zawodowej służby wojskowej, chociażby nie spełniał warunków

określonych w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

§ 4

Sędzia, którego stosunek służbowy rozwiązał się z mocy prawa z powodu ukończenia 60

lat, przechodzi w stan spoczynku, chyba że został powołany na urząd sędziego sądu

powszechnego.

§ 4.

(uchylony).

§ 5

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty

wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez

nią wybrane.

§ 5.

(uchylony).

§ 6

Sędzia, którego stosunek służbowy rozwiązał się z mocy prawa z powodu ukończenia 60

lat, na swój wniosek jest powoływany, w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm., z zastrzeżeniem § 7 i 8, na urząd sędziego sądu powszechnego, jeżeli nie ma innych

przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.

§ 6.

(uchylony).

§ 7

W wypadku przewidzianym w § 6 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, bez zasięgania opinii właściwego

zgromadzenia sędziów, wniosek o powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego

sądu powszechnego.

§ 7.

(uchylony).

§ 8

Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o

którym mowa w § 6 i 7, następuje odpowiednio: sędzia wojskowego sądu garnizonowego

na stanowisko sędziego w sądzie rejonowym, a sędzia wojskowego sądu okręgowego na

stanowisko sędziego w sądzie okręgowym.

§ 8.

(uchylony).

§ 9

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 7, zainteresowanemu służy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 9.

(uchylony).

§ 1.

W przypadku zniesienia sądu wojskowego sędzia tego sądu, na swój wniosek lub za swoją

zgodą, jest powoływany, w trybie określonym w przepisach ustawy, o której mowa w art.

32 § 6, na urząd sędziego sądu powszechnego, jeżeli nie ma innych przeszkód prawnych.

Przepisy art. 32 § 7-9 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Z chwilą powołania sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego zwalnia

się go, z mocy prawa, z zawodowej służby wojskowej.

§ 1.

W przypadku zniesienia sądu wojskowego sędzia tego sądu, na swój wniosek lub za swoją

zgodą, jest powoływany, w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm., na urząd sędziego sądu powszechnego, jeżeli nie ma innych przeszkód prawnych.

§ 2.

W wypadku przewidzianym w § 1 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, bez zasięgania opinii właściwego

zgromadzenia sędziów, wniosek o powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego

sądu powszechnego.

§ 3.

Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o

którym mowa w § 2, następuje odpowiednio: sędzia wojskowego sądu garnizonowego na

stanowisko sędziego w sądzie rejonowym, a sędzia wojskowego sądu okręgowego na stanowisko

sędziego w sądzie okręgowym.

§ 4.

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 2, zainteresowanemu służy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 5.

Z chwilą powołania sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego zwalnia

się go, z mocy prawa, z zawodowej służby wojskowej.

§ 1.

Sędzia, który został mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach

państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej lub w

organach organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych działających na podstawie

umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, jest obowiązany

zrzec się niezwłocznie swojego urzędu.

§ 2.

Sędzia, który zrzekł się urzędu z przyczyn określonych w § 1, może powrócić na urząd

sędziego i poprzednio zajmowane stanowisko, jeżeli przerwa w pełnieniu obowiązków

sędziego nie przekracza dziewięciu lat, chyba że pełnił funkcje sędziowskie w międzynarodowych

lub ponadnarodowych organach sądowych.

§ 3.

W wypadku przewidzianym w § 2 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

po uzyskaniu opinii Zgromadzenia Sądów Wojskowych, przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej wniosek o powołanie byłego sędziego na urząd sędziego na poprzednio zajmowane

stanowisko i miejsce służbowe, niezależnie od liczby stanowisk sędziowskich w danym

sądzie, chyba że nie spełnia on warunków wymaganych do powołania na urząd sędziego.

§ 4

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 3, zainteresowanemu służy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne

orzeczenie sądu skazujące na środek karny pozbawienia praw publicznych lub zakazu

zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska

sędziego. Stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 2.

O wygaśnięciu stosunku służbowego, o którym mowa w § 1, sędziego zawiadamia Minister

Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

§ 1

Sędziego nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej przed rozwiązaniem stosunku

służbowego z mocy prawa lub przed utratą przez niego stanowiska albo przeniesieniem

w stan spoczynku.

§ 2

W przypadku, o którym mowa w § 1, sędziego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej

jednocześnie z rozwiązaniem stosunku służbowego z mocy prawa lub utratą przez niego

tego stanowiska, a w przypadku stanu spoczynku - z dniem podjęcia ostatecznej uchwały

o przeniesieniu.

§ 2a

W przypadku przeniesienia w stan spoczynku oraz w przypadku powołania na urząd sędziego

sądu powszechnego w trybie określonym w art. 32a uznaje się, iż zwolnienie sędziego

z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego

zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ.

§ 3

Sędziego przenosi się w stan spoczynku, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany

został orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za niezdolnego do zawodowej służby

wojskowej, chyba że na swój wniosek jest powoływany, w trybie określonym w przepisach

ustawy, o której mowa w art. 32 § 6, z zastrzeżeniem § 4 i 5, na urząd sędziego sądu

powszechnego, jeżeli nie ma innych przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.

§ 3

Sędziego przenosi się w stan spoczynku, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany

został orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za niezdolnego do zawodowej służby

wojskowej, chyba że na swój wniosek jest powoływany, w trybie określonym w przepisach

ustawy, o której mowa w art. 32a § 1, z zastrzeżeniem § 4 i 5, na urząd sędziego sądu

powszechnego, jeżeli nie ma innych przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.

§ 4.

W przypadku uznania sędziego orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego

do zawodowej służby wojskowej Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej - bez zasięgania opinii właściwego

zgromadzenia sędziów - wniosek o powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego

sądu powszechnego.

§ 5

Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o

którym mowa w § 3 i 4, następuje w sposób, o którym mowa w art. 32 § 8.

§ 5

Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o

którym mowa w § 3 i 4, następuje w sposób, o którym mowa w art. 32a § 3.

§ 6

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 4, zainteresowanemu służy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Sędziego, który z przyczyn określonych w art. 34 utracił stanowisko, zwalnia się z

zawodowej służby wojskowej.

§ 2.

Zwolnienie z przyczyn określonych w § 1 pociąga za sobą takie same skutki, jak zwolnienie

żołnierza ukaranego karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, przewidzianą

w przepisach o dyscyplinie wojskowej.

§ 1.

Uposażenie sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku i uposażenie rodzinne członków

ich rodzin ustala

1)

prezes wojskowego sądu garnizonowego - w stosunku do sędziów tego sądu;

2)

prezes wojskowego sądu okręgowego - w stosunku do sędziów tego sądu oraz prezesa wojskowego

sądu garnizonowego i jego zastępcy;

3

Minister Sprawiedliwości - w stosunku do prezesa wojskowego sądu okręgowego jego zastępców;

4)

(uchylony).

§ 2.

Uposażenie sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku i uposażenie rodzinne członków

ich rodzin wypłaca wojskowy organ emerytalny.

§ 3

W razie orzeczenia kary wymienionej w art. 104 § 3 pkt 4 lub w przypadkach przewidzianych

w art. 104 § 4 ustawy powołanej w art. 32 § 6 sędzia pozbawiony prawa do stanu spoczynku

i uposażenia albo członek jego rodziny pozbawiony prawa do uposażenia rodzinnego nabywa

prawo do zaopatrzenia emerytalnego, jeżeli spełnia warunki określone w przepisach

ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm..

§ 3

W razie orzeczenia kary wymienionej w art. 104 § 3 pkt 4 lub w przypadkach przewidzianych

w art. 104 § 4 ustawy powołanej w art. 32a § 1 sędzia pozbawiony prawa do stanu spoczynku

i uposażenia albo członek jego rodziny pozbawiony prawa do uposażenia rodzinnego nabywa

prawo do zaopatrzenia emerytalnego, jeżeli spełnia warunki określone w przepisach

ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm..

§ 4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń sędziom

sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin,

mając na uwadze konieczność zapewnienia osobom uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania

oraz udogodnień w odbiorze uposażeń i uposażeń rodzinnych.

§ 1.

Za wykroczenia oraz za przewinienia dyscyplinarne sędziowie ponoszą odpowiedzialność

dyscyplinarną przed sądami dyscyplinarnymi.

§ 2

Przewinieniem dyscyplinarnym w rozumieniu ustawy jest naruszenie obowiązków sędziego,

w tym oczywista i rażąca obraza przepisów prawa, uchybienie powadze stanowiska sędziowskiego,

naruszenie dyscypliny wojskowej oraz zasad honoru i godności żołnierskiej.

§ 3.

Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,

jeżeli przez nie uchybił obowiązkowi piastowanego wówczas urzędu państwowego lub okazał

się niegodnym stanowiska sędziego.

Prowadzenie postępowania karnego przeciwko sędziemu nie wyklucza postępowania dyscyplinarnego

o ten sam czyn.

§ 1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

usunięcie z zajmowanej funkcji;

4)

przeniesienie na inne miejsce służbowe;

5)

złożenie sędziego z urzędu.

§ 2.

Orzekając karę złożenia sędziego z urzędu, sądy dyscyplinarne mogą wystąpić do właściwego

organu z wnioskiem o pozbawienie ukaranego stopnia oficerskiego.

§ 3.

Sędzia, któremu wymierzono karę określoną w § 1 pkt 3 lub 4, nie może być wyznaczony

przez okres pięciu lat na wyższe sędziowskie stanowisko służbowe, a także nie może

w tym okresie być członkiem kolegium sądu wojskowego, orzekać w sądzie dyscyplinarnym

oraz odzyskać utraconej funkcji.

§ 4.

Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 5 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego

powołania ukaranego na urząd sędziego.

§ 5.

W wypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi, sąd dyscyplinarny

może odstąpić od wymierzania kary.

§ 1.

Sądami dyscyplinarnymi w sprawach dyscyplinarnych sędziów sądów wojskowych są

1)

w pierwszej instancji - wojskowe sądy okręgowe;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa.

§ 2.

Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy sędziego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz

w sprawach, o których mowa w art. 15 § 3b lub w art. 30 § 1, jest sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego znajduje się miejsce służbowe sędziego objętego postępowaniem.

§ 3.

Sądy dyscyplinarne orzekają w składzie trzech sędziów. Do orzekania w sądzie dyscyplinarnym

są uprawnieni wszyscy sędziowie danego sądu dyscyplinarnego, z wyjątkiem prezesa sądu

oraz rzecznika dyscyplinarnego.

§ 4

Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie dyscyplinarnym

nie jest możliwe i nie ma również możliwości przekazania tej sprawy innemu równorzędnemu

sądowi dyscyplinarnemu, Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa przekazuje sprawę do rozpoznania

odpowiedniemu sądowi dyscyplinarnemu ustanowionemu dla sędziów sądów powszechnych.

§ 1

Uprawnionym oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym w sprawach sędziów wojskowych

sądów okręgowych, a także prezesów oraz zastępców prezesów wojskowych sądów garnizonowych,

jest rzecznik dyscyplinarny, zaś w sprawach pozostałych sędziów - zastępca rzecznika

dyscyplinarnego.

§ 2

Spośród sędziów sądów wojskowych Zgromadzenie wybiera co najwyżej 3 kandydatów na

rzecznika dyscyplinarnego.

§ 3.

Zastępcę rzecznika dyscyplinarnego wybiera Zgromadzenie spośród sędziów wojskowych

pełniących służbę w okręgu innym niż rzecznik dyscyplinarny.

§ 4.

Rzecznik dyscyplinarny działa przy Krajowej Radzie Sądownictwa. Kadencja rzecznika

dyscyplinarnego trwa cztery lata, a kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dwa

lata.

§ 5

Zgromadzenie zgłasza Krajowej Radzie Sądownictwa wybranych kandydatów na rzecznika

dyscyplinarnego oraz zastępcę rzecznika dyscyplinarnego najpóźniej na trzy miesiące

przed upływem kadencji albo w terminie miesiąca od jego ustąpienia. Krajowa Rada Sądownictwa

wybiera spośród zgłoszonych kandydatów rzecznika dyscyplinarnego.

§ 6.

W razie przeszkód w pełnieniu obowiązków przez rzecznika dyscyplinarnego, jego obowiązki

przejmuje zastępca rzecznika dyscyplinarnego, do czasu ustania przeszkody.

§ 7.

Rzecznik dyscyplinarny jest uprawniony do przejęcia każdej sprawy prowadzonej przez

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego w przypadku istnienia przeszkody w wypełnianiu

przez niego obowiązków, a także jeżeli uzna to za uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości.

§ 8.

Do zastępcy rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy o rzeczniku dyscyplinarnym.

§ 9.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów sądów wojskowych lub adwokatów.

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Krajowej Rady

Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej, prezesów właściwych

sądów wojskowych, kolegium, a także z własnej inicjatywy. Rzecznik dyscyplinarny w

zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego jest związany wskazaniem organu uprawnionego.

§ 2.

Rzecznik dyscyplinarny przeprowadza postępowanie, które ma na celu wstępne wyjaśnienie

okoliczności koniecznych do ustalenia znamion czynu zarzucanego obwinionemu oraz zgromadzenie

i utrwalenie dowodów dla sądu dyscyplinarnego.

§ 3.

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 2, jeżeli zachodzą podstawy do

wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie

dyscyplinarne i przedstawia sędziemu na piśmie zarzuty.

§ 4.

Po przedstawieniu zarzutów obwiniony, w terminie 14 dni, może złożyć wyjaśnienia i

zgłosić wnioski o przeprowadzenie dowodów.

§ 5.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne określenie czynu, który

jest przedmiotem postępowania, oraz uzasadnienie.

§ 1.

Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, sąd dyscyplinarny orzeka wyrokiem.

§ 2.

Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny z urzędu rozpoznaje

sprawę w zakresie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej

i wydaje postanowienie w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art. 30 § 1, co nie

wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego.

§ 3

Od wydanych w pierwszej instancji wyroków sądu dyscyplinarnego oraz postanowień i

zarządzeń zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu i

rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi Sprawiedliwości

oraz Ministrowi Obrony Narodowej, którym doręcza się odpis orzeczenia.

§ 4

Rozstrzygnięcia zapadające w toku postępowania dyscyplinarnego wymagają z urzędu uzasadnienia

na piśmie i doręczenia ich stronom.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny może zawiesić w czynnościach służbowych sędziego, przeciwko któremu

wszczęto postępowanie dyscyplinarne lub o ubezwłasnowolnienie.

§ 1a.

Jeżeli sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej za przestępstwo umyślne, z urzędu zawiesza sędziego w czynnościach służbowych,

a wydając uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej

za przestępstwo nieumyślne, może z urzędu zawiesić sędziego w czynnościach służbowych.

§ 2.

Zawieszenie w czynnościach sędziego pociąga za sobą skutki zawieszenia w czynnościach

służbowych na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej; nie dotyczy to osób, w

stosunku do których wszczęto postępowanie o ubezwłasnowolnienie.

§ 3.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania,

o którym mowa w § 1, jeżeli sąd dyscyplinarny wcześniej nie uchylił zawieszenia.

§ 4.

Na uchwałę w przedmiocie zawieszenia w czynnościach sędziego przysługuje zażalenie

do sądu drugiej instancji. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania uchwały.

§ 1.

Przewodniczący sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przesyła odpis prawomocnego

wyroku sądu dyscyplinarnego Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi Sprawiedliwości

i Ministrowi Obrony Narodowej, a ponadto prezesowi właściwego sądu i kolegium.

§ 2.

Wykonanie wyroku należy do Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt osobowych

ukaranego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 39 § 1 pkt 1-4, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie

wydano przeciwko ukaranemu innego wyroku skazującego.

Krajowa Rada Sądownictwa, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Minister Sprawiedliwości

oraz Minister Obrony Narodowej mogą wystąpić o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

Ławnikiem w sądzie wojskowym, zwanym dalej „ławnikiem”, może być tylko żołnierz w

czynnej służbie wojskowej, a w przypadkach określonych w ustawie - również ławnik

sądu powszechnego.

§ 1.

Ławnikiem może być żołnierz, który

1)

ukończył 18 lat i korzysta z praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru oraz wyróżnia się w wykonywaniu zadań służbowych i

przestrzeganiu dyscypliny wojskowej.

§ 2

Ławnikiem nie może być żołnierz, który pełni służbę w sądzie wojskowym, w wojskowej

jednostce organizacyjnej prokuratury lub w żandarmerii wojskowej.

§ 3.

Nie można być ławnikiem jednocześnie w więcej niż jednym sądzie.

§ 1.

Ławników wybiera się do wojskowych sądów okręgowych.

§ 2.

Ławników wybiera się większością głosów na zebraniach żołnierzy jednostek wojskowych,

stacjonujących na obszarze właściwości poszczególnych sądów wojskowych, spośród kandydatów

zgłoszonych na zebraniu.

§ 3.

Kadencja ławnika trwa 3 lata. Ławników będących żołnierzami pełniącymi zasadniczą

służbę wojskową wybiera się na okres odbywania tej służby.

§ 4.

Liczbę ławników wybieranych do poszczególnych sądów wojskowych oraz termin ich wyboru

określają prezesi właściwych sądów wojskowych.

(uchylony).

§ 1.

Mandat ławnika wygasa

1)

w razie śmierci;

2)

z upływem kadencji;

3)

z dniem zwolnienia z czynnej służby wojskowej;

4)

w razie przeniesienia do pełnienia służby w organach wymienionych w art. 55 § 2;

5)

w razie przeniesienia do innej jednostki wojskowej, stacjonującej na obszarze właściwości

innego sądu wojskowego;

6)

w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub warunkowego umorzenia postępowania

karnego;

7)

w razie orzeczenia prawomocnym wyrokiem o ograniczeniu lub utracie praw cywilnych;

8)

w razie uznania prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym winnym naruszenia honoru i

godności żołnierskiej;

9)

w razie odwołania ławnika przez zebranie żołnierzy w jednostce wojskowej, w której

pełni służbę;

10)

wskutek zrzeczenia się mandatu.

§ 2.

Prezes właściwego sądu stwierdza wygaśnięcie mandatu ławnika.

§ 1.

Zebranie żołnierzy w jednostce wojskowej, w której ławnik pełni służbę, odwołuje ławnika

większością głosów w razie

1)

niewykonywania obowiązków ławnika;

2)

zachowania godzącego w powagę sądu;

3)

utraty warunków, o których mowa w art. 55 § 1 pkt 2.

§ 2.

Zebranie żołnierzy, o którym mowa w § 1, może odwołać ławnika z własnej inicjatywy

lub na wniosek prezesa właściwego sądu wojskowego.

§ 1.

W wypadku wygaśnięcia mandatu lub odwołania ławnika dokonuje się, w razie potrzeby,

wyboru nowego ławnika.

§ 2.

Dodatkowe wybory ławników zarządza prezes właściwego sądu wojskowego.

§ 3.

Mandat ławnika wybranego dodatkowo w czasie trwania kadencji wygasa z upływem kadencji

ogółu ławników sądu.

W wypadkach określonych w art. 58 § 1 pkt 2, 3 i 5 ławnik może jeszcze być wyznaczony

do udziału w rozpoznaniu sprawy rozpoczętej z jego udziałem przed dniem wygaśnięcia

mandatu, do czasu jej zakończenia.

Ławnicy składają ślubowanie według roty ustalonej dla sędziów wobec prezesa właściwego

sądu wojskowego, który po odebraniu ślubowania dokonuje wpisu na listę ławników.

Ławnicy pełniący czynną służbę wojskową w garnizonach, poza miejscem rozpoznania sprawy,

otrzymują należności przysługujące żołnierzom zawodowym z tytułu podróży służbowej.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określa, w drodze

rozporządzenia, organizację zebrań żołnierskich oraz szczegółowe zasady wybierania

i odwoływania ławników.

W sądach wojskowych mogą być zatrudniani asystenci sędziów.

§ 1.

W sądach wojskowych są zatrudniani urzędnicy i inni pracownicy sądowi.

§ 2.

Zasady zatrudniania urzędników i innych pracowników sądów wojskowych oraz ich obowiązki

i prawa określają przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury

(Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639, Nr 113, poz. 659 i Nr 203, poz. 1192).

(pominięte).

„2. Aplikacja sądowa w wojskowym sądzie garnizonowym rozpoczęta przed dniem 1 stycznia

2008 r. oraz kończący ją egzamin sędziowski odbywają się na podstawie przepisów obowiązujących

przed tym dniem.

§ 1

Do sądów wojskowych, sądów dyscyplinarnych, sędziów sądów wojskowych, asystentów sędziów

oraz ławników stosuje się odpowiednio przepisy art. 4, art. 5, art. 8, art. 22b §

2, art. 37 § 8, art. 37e § 1 i 3, art. 40, art. 41a-41d, art. 42, art. 44-52, art.

53 § 1-3, art. 54, art. 56, art. 57 § 1, art. 58 § 1 i § 3-6, art. 60, art. 65, art.

66, art. 69 § 2, art. 70, art. 71, art. 73-75, art. 77 § 2-2b, § 3a, § 4 i § 6-7,

art. 78 § 1-4, art. 78a § 1-3 i § 6, art. 79, art. 80 § 2d-2h i § 4, art. 82a, art.

83, art. 84 § 3, art. 85, art. 86, art. 89, art. 90, art. 91 § 1, § 1c-2, § 6, § 7

i § 9-12, art. 91a, art. 92, art. 93, art. 94 § 1, § 3 i § 4, art. 95, art. 98 § 1

i 2, art. 99, art. 100 § 1-4, art. 101 § 2-4, art. 102, art. 104-106d, art. 106f,

art. 106g, art. 108, art. 111, art. 114 § 5-7, art. 115-118, art. 120-122, art. 125-128,

art. 130, art. 131, art. 133, art. 147 § 3, art. 156, art. 159 § 1 pkt 5 i pkt 6,

art. 167, art. 169, art. 170 § 3 i art. 171-174 ustawy, o której mowa w art. 32 §

6, oraz przepisy wydane na podstawie art. 41 § 2, art. 41e, art. 57 § 5, art. 58 §

7, art. 78 § 5, art. 78a § 7, art. 91 § 8, art. 106e i art. 148 § 3 tejże ustawy,

z tym że

Do sądów wojskowych, sądów dyscyplinarnych, sędziów sądów wojskowych, asystentów sędziów

oraz ławników stosuje się odpowiednio przepisy art. 4, art. 5, art. 8, art. 22b §

2, art. 37 § 8, art. 37e § 1 i 3, art. 40, art. 41a-41d, art. 42, art. 44-52, art.

53 § 1-3, art. 54, art. 56, art. 57 § 1, art. 58 § 1 i § 3-6, art. 60, art. 65, art.

66, art. 69 § 1-2a, art. 70, art. 71, art. 73-75, art. 77 § 2-2b, § 3a, § 4 i § 6-7,

art. 78 § 1-4, art. 78a § 1-3 i § 6, art. 79, art. 80 § 2d-2h i § 4, art. 82a, art.

83, art. 84 § 3, art. 85, art. 86, art. 89, art. 90, art. 91 § 1, § 1c-2, § 6, § 7

i § 9-12, art. 91a, art. 92, art. 93, art. 94 § 1, § 3 i § 4, art. 95, art. 98 § 1

i 2, art. 99, art. 100 § 1-4, art. 101 § 2-4, art. 102, art. 104-106d, art. 106f,

art. 106g, art. 108, art. 111, art. 114 § 5-7, art. 115-118, art. 120-122, art. 125-128,

art. 130, art. 131, art. 133, art. 147 § 3, art. 156, art. 159 § 1 pkt 5 i pkt 6,

art. 167, art. 169, art. 170 § 3 i art. 171-174 ustawy, o której mowa w art. 32a §

1, oraz przepisy wydane na podstawie art. 41 § 2, art. 41e, art. 57 § 5, art. 58 §

7, art. 78 § 5, art. 78a § 7, art. 91 § 8, art. 106e i art. 148 § 3 tejże ustawy,

z tym że

1)

określone w tych przepisach czynności i uprawnienia Ministra Sprawiedliwości, zgromadzenia

ogólnego sędziów, kolegium sądu, prezesów sądów rejonowych i okręgowych oraz prezesa

sądu dyscyplinarnego wykonują odpowiednio: Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej, Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych, kolegium wojskowego

sądu okręgowego, prezesi sądów wojskowych i prezes sądu dyscyplinarnego, a czynności

i uprawnienia prezesa sądu apelacyjnego w zakresie nadzoru administracyjnego - Minister

Sprawiedliwości;

2)

uprawnienia określone w art. 92 § 1 powołanej ustawy przysługują, jeżeli sędzia wojskowy

nie nabył wcześniej prawa do urlopu dodatkowego określonego w przepisach ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, z późn. zm.;

3)

oceny pracy sędziów sądów wojskowych dokonują sędziowie wizytatorzy, powoływani przez

Ministra Sprawiedliwości spośród sędziów wojskowego sądu okręgowego, po zasięgnięciu

opinii kolegium wojskowego sądu okręgowego; negatywna opinia kolegium jest dla Ministra

Sprawiedliwości wiążąca; kandydatów do sprawowania funkcji wizytatora zgłasza prezes

wojskowego sądu okręgowego;

4)

przepisów art. 131 powołanej ustawy nie stosuje się w przypadkach określonych w art.

15 niniejszej ustawy;

5)

uprawnienia określone w art. 172-174 powołanej ustawy przysługują w przypadku określonym

w art. 61 niniejszej ustawy;

6)

uprawnienia określone w art. 172 § 3 i art. 173 powołanej ustawy nie przysługują ławnikom

w czynnej służbie wojskowej;

7)

obsada wolnych stanowisk sędziowskich, o których mowa w art. 56 § 1 i 2 powołanej

ustawy, następuje z uwzględnieniem potrzeb kadrowych sądownictwa wojskowego.

§ 1a.

(uchylony).

§ 2

W sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają

przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

§ 3

Uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym

że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach

równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4

Do sędziów sądów wojskowych stosuje się odpowiednio art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

(uchylony).

(pominięty).

§ 1.

Sędziowie, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są sędziami wojskowych sądów garnizonowych

i wojskowych sądów okręgowych, pozostają nadal na dotychczasowych stanowiskach służbowych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do aplikantów i asesorów sądów garnizonowych.

§ 3.

Sędziowie wojskowi w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego, wykonujący dotychczas czynności

nadzoru administracyjnego nad sądami wojskowymi, oraz sędziowie wojskowi wyznaczeni

na stanowiska w Biurze Nadzoru Pozainstancyjnego w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego

stają się z dniem wejścia w życie ustawy sędziami wojskowych sądów okręgowych.

§ 4.

Sędziowie, o których mowa w § 3, mogą być wyznaczeni na stanowiska służbowe w

1)

Biurze Nadzoru Pozainstancyjnego w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego;

2)

departamencie, o którym mowa w art. 5 § 4;

3)

wojskowym sądzie okręgowym.

§ 5.

Wyznaczenia, o którym mowa w § 4 pkt 3, dokonuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej.

Po wejściu w życie ustawy kadencję, o której mowa w art. 10 § 2, rozpoczyna Prezes

Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie.

Ustawa wchodzi w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 57, 58, 60 pkt 1-5 i 19, art. 65 ust. 1 i 3-7, art. 66 ust. 1 i 2, art. 67 ust.

1 i 3, które wchodzą w życie z dniem 5 maja 2009 r.

Ilekroć w innych ustawach jest mowa o szefie sądu wojskowego lub jego zastępcy, należy

przez to rozumieć prezesa sądu wojskowego lub jego zastępcę.

Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych.

Do osób, które rozpoczęły staż asesorski lub aplikację sądową w sądach wojskowych

przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 166, z 1989 r. Nr 73, poz. 436, z 1991 r. Nr 113, poz. 491, z 1995 r. Nr 89, poz. 443, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 oraz z 1997 r. Nr 98, poz. 604).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 3-5, art. 95, art. 101 ust. 3 i art. 120, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 10, art. 11, art. 18 pkt 1, art. 25, art. 43, art. 49 i art. 50, które wchodzą

w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

3)

art. 2 pkt 3, art. 3, art. 5, art. 6, art. 8, art. 13 pkt 1, 2 i 6, art. 14, art.

18 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b i c, art. 20, art. 21, art. 23, art. 28, art. 34, art.

36, art. 39 pkt 2-6, art. 40, art. 41, art. 45 pkt 1 i 6, art. 46 pkt 1 lit. a i lit.

c-e oraz pkt 2-5, art. 57 pkt 2, art. 58, art. 59 pkt 1-3, art. 60, art. 63, art.

65 pkt 3-5, art. 66 pkt 1 lit. a i pkt 2, art. 67 pkt 1, art. 78, art. 79, art. 80

pkt 3 oraz art. 81, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

4)

art. 16, art. 17 pkt 6, art. 39 pkt 1 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.;

5)

(uchylony);

6)

art. 33, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.