Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym

1

Ustawa określa zasady finansowania budowy autostrad płatnych, zwanych dalej „autostradami”,

zasady zawierania umów o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrad

oraz pobierania opłat za przejazd autostradami, a także organy właściwe w tych sprawach.

1a.

Ustawa określa także zasady finansowania dróg krajowych, w tym autostrad, ze środków

Krajowego Funduszu Drogowego, zwanego dalej „Funduszem”, z wyłączeniem dróg krajowych

w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, autostrady lub ich odcinki, które

będą budowane i eksploatowane albo wyłącznie eksploatowane jako płatne.

3.

Na zasadach określonych w ustawie mogą być budowane i eksploatowane albo wyłącznie

eksploatowane, jako płatne, drogi ekspresowe.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, drogi ekspresowe, które mogą być

budowane i eksploatowane albo wyłącznie eksploatowane jako płatne.

5.

Określenie autostrad i dróg ekspresowych w przepisach, o których mowa w ust. 2 i 4,

może nastąpić, jeżeli będzie możliwość korzystania z innej, ogólnodostępnej drogi

publicznej.

1.

Autostrady, o których mowa w art. 1, mogą być budowane i eksploatowane przez

1)

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

drogową spółkę specjalnego przeznaczenia na warunkach określonych w umowie, o której

mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. Nr 23, poz. 136, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, z 2009 r. Nr 86, poz. 720 oraz z 2012 r. poz. 472).

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

może, w drodze umowy, powierzyć budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady innemu podmiotowi, zwanemu dalej „spółką”.

3.

Do wyboru spółki stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, z późn. zm. albo przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm..

4.

Spółka jest związana ofertą do upływu terminu określonego w opisie warunków koncesji

albo specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

5.

Do zawarcia umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady stosuje

się odpowiednio, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, przepisy ustaw, o których mowa

w ust. 3.

Do umów o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, zawartych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Minister właściwy do spraw transportu jest naczelnym organem administracji państwowej

właściwym w sprawach przygotowania budowy i eksploatacji autostrad działającym przy

pomocy Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Przepis ten nie narusza uprawnień

ministra właściwego do spraw architektury i budownictwa prawa budowlanego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, przepisy techniczno-budowlane

dotyczące autostrad, uwzględniając w szczególności warunki projektowania i budowy

autostrad, ich połączeń z innymi drogami, wyposażenia technicznego autostrad, nośności

i stateczności budowli ziemnych oraz konstrukcji nawierzchni autostrad, bezpieczeństwa

użytkowania, a także ochrony środowiska.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

W okresie obowiązywania pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy

publicznej przewidzianej w niniejszym przepisie ze wspólnym rynkiem wprowadzanie na

rynek krajowy biokomponentów stanowiących samoistne paliwa, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1199, z późn. zm., wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, nie podlega opłacie paliwowej.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 37e ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 37e ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

(uchylony).

1.

Do systemów pobierania opłat za przejazd autostradą ustalonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 37d ustawy, o której mowa w art.

2, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Do systemów pobierania opłat za przejazd autostradą, o których mowa w ust. 1, stosuje

się przepisy ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- w zakresie ustalania wysokości opłat za przejazd autostradą, jeżeli ustalony system

pobierania opłat za przejazd autostradą jest zmieniony po dniu jej wejścia w życie

w stopniu istotnym w zakresie sposobu ustalania stawek opłat za przejazd autostradą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych pobiera się do dnia

30 czerwca 2011 r.

2.

Sprzedaż kart opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych prowadzi

się nie dłużej niż

1)

w przypadku opłaty rocznej - do dnia 30 czerwca 2010 r.;

2)

w przypadku opłaty miesięcznej - do dnia 31 maja 2011 r.;

3)

w przypadku opłaty siedmiodniowej - do dnia 23 czerwca 2011 r.;

4)

w przypadku opłaty dobowej - do dnia 30 czerwca 2011 r.

3.

Karty opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2011 r.

1.

Zasady pobierania opłat za przejazd autostradą oraz zwrot środków finansowych, o których

mowa w art. 37a ust. 4-13 ustawy wymienionej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym,

obowiązują według dotychczasowych zasad do dnia 30 czerwca 2011 r.

2.

Zwrot środków finansowych, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje za przejazd pojazdów

samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton, chyba że przejazd ten

następuje za okazaniem ważnej karty opłaty drogowej, nabytej przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy dla kategorii pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej

12 ton.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 7, który wchodzi

w życie po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.;

2)

art. 4, który wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2009 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 9 w zakresie art. 64h oraz art. 5 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 5 lit. b w zakresie art. 61 ust. 15 i 16, który wchodzi w życie w terminie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1)

z tym że art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, dodawany niniejszą ustawą,

stosuje się od dnia 1 lipca 2011 r.;

2)

z wyjątkiem art. 3 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia niniejszej ustawy oraz art. 3 pkt 2-11, które wchodzą w życie z dniem 1

lipca 2011 r.

1.

Koszty utworzenia spółki, w tym środki na pokrycie kapitału zakładowego i koszty podjęcia

działalności spółki oraz środki na podwyższenie kapitału zakładowego spółki, ponosi

minister właściwy do spraw transportu.

2.

Koszty, o których mowa w ust. 1, mogą być pokrywane, na wniosek ministra właściwego

do spraw transportu, ze środków Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organem opiniodawczym ministra właściwego do spraw transportu jest Rada do Spraw Autostrad,

zwana dalej „Radą”.

2.

Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu.

3.

Przewodniczącego Rady wybiera i odwołuje Rada spośród swoich członków.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Rady, określi, w drodze rozporządzenia,

regulamin działania Rady do Spraw Autostrad, jej organizację i tryb pracy oraz skład,

zapewniając w jej składzie uczestnictwo przedstawicieli zainteresowanych organów administracji

publicznej.

Do zakresu działania Rady należy w szczególności opiniowanie

1)

projektów wniosków o ustalenie lokalizacji;

2)

kryteriów oceny dokumentacji wstępnej i ofert w postępowaniu przetargowym;

3)

wyników kwalifikacji wstępnej;

4)

(uchylony);

5)

projektu rozporządzenia w sprawie ustalania opłat za przejazdy autostradami;

6)

planów ratowniczych oraz planów dotyczących infrastruktury mającej wpływ na stan bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

7)

innych spraw dotyczących autostrad, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu.

1

Za przejazd autostradą, po dostosowaniu jej do poboru opłat, pobierane są opłaty za

przejazd.

1a

Opłaty za przejazd autostradą może pobierać

1)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

drogowa spółka specjalnego przeznaczenia na warunkach określonych w umowie, o której

mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia lub wykonawca, o którym mowa w art. 9 ust. 3 tej ustawy;

3)

spółka, z którą Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka

specjalnego przeznaczenia zawarli umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady, na warunkach określonych w tej umowie.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Opłatę za przejazd autostradą ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu

i stawki opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

5a

Kwotę opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w ust. 5, zaokrągla się w ten sposób,

że końcówkę kwoty wynoszącą mniej niż 5 groszy pomija się a końcówkę kwoty wynoszącą

5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek groszy.

6.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawek opłat za przejazd

autostradą

1)

kategoria 1 - motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony;

3)

kategoria 3 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

4)

kategoria 4 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

5)

kategoria 5 - autobusy.

1

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez spółkę stanowią jej przychód, z zastrzeżeniem

ust. 2-4.

2.

W przypadku, w którym opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód spółki, umowa

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady określi warunki i zakres

podziału zysku pomiędzy spółką a Funduszem.

3.

W przypadku finansowania budowy autostrady środkami z obligacji przychodowych wyemitowanych

przez spółkę, część przychodów z opłat za przejazd autostradą określona w umowie o

budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady stanowi przychód spółki

przeznaczony wyłącznie na pokrycie zobowiązań wobec obligatariuszy z tytułu tych obligacji.

4

Umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady może stanowić,

że opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód Funduszu.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad stanowią przychód Funduszu, a opłaty pobrane przez drogową spółkę specjalnego

przeznaczenia mogą stanowić przychód tej spółki, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.

1

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 3, warunki zmian tych stawek oraz

sposób ich wprowadzenia ustala umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady.

2.

Stawki, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż stawki obliczone zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm..

3.

Spółka ogłasza w prasie o zasięgu lokalnym i ogólnokrajowym oraz w punktach poboru

opłat informację o wysokości opłat za przejazd autostradą lub ich zmianie, w terminie

co najmniej czternastu dni przed dniem rozpoczęcia pobierania tych opłat.

1

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 i 2, za przejazd kilometra autostradą,

niezależnie od kategorii pojazdu, o której mowa w art. 37a ust. 6, nie mogą być wyższe

niż 2 zł oraz nie mogą przekroczyć stawek opłat za przejazd obliczonych zgodnie z

przepisami, wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

2

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 i 2, z uwzględnieniem

ust. 1, mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci

drogowej.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może

1)

zróżnicować stawki opłat za przejazd autostradą ze względu na liczbę osi, emisję spalin

pojazdu samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników autostrady w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty za przejazd autostradą, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

(uchylony).

Od opłat za przejazd autostradą są zwolnione

1)

pojazdy uprzywilejowane wykonujące zadania określone w art. 53 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

2)

pojazdy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz Inspekcji Transportu Drogowego;

3)

pojazdy drogowej spółki specjalnego przeznaczenia podczas wykonywania jej zadań spółki

jako zarządcy autostrady;

4)

pojazdy spółki, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację, bądź wyłącznie eksploatację

autostrady podczas wykonywania zadań spółki jako zarządcy autostrady.

Zasady poboru opłat w systemie elektronicznym określają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

1.

Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu

silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej „opłatą paliwową”.

2.

Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w

ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których

przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz.

3.

Biokomponentami są biokomponenty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1199, z późn. zm..

4.

Paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty

1)

benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 lub CN 2710 11 49 oraz wyroby powstałe ze

zmieszania tych benzyn z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone

w odrębnych przepisach;

2)

oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów

z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach;

3)

biokomponenty stanowiące samoistne paliwa, spełniające wymagania jakościowe określone

w odrębnych przepisach, przeznaczone do napędu silników spalinowych, bez względu na

kod CN;

4)

gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne

skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu silników spalinowych, o kodach

CN 2711 i CN 2901;

5)

wyroby inne niż określone w pkt 1-4, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż

lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN.

1.

Opłata paliwowa stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Kolejowego,

o którym mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym

(Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 61, z późn. zm., z tym że kwota stanowiąca 80% opłaty paliwowej stanowi przychód Krajowego Funduszu

Drogowego, a kwota stanowiąca 20% tej opłaty - przychód Funduszu Kolejowego, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2.

W 2009 r. przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust. 1, powiększona

o kwotę 200 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty paliwowej Krajowego Funduszu

Drogowego w danym roku. Kwota ta zostanie przekazana przez Bank Gospodarstwa Krajowego

z bieżących wpływów z opłaty paliwowej na rachunek Funduszu Kolejowego do dnia 15

grudnia 2009 r.

3.

W latach 2010-2015 przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust.

1, powiększona corocznie o kwotę 100 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty

paliwowej Krajowego Funduszu Drogowego w danym roku.

4.

Sposób i terminy przekazania kwoty 200 mln zł, o której mowa w ust. 2, oraz kwoty

100 mln zł, o której mowa w ust. 3, zostaną określone w umowie, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym.

1.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa

w art. 37h, ciąży na

1)

producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2)

importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

3)

podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku

akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4)

innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi

podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z obowiązku uiszczania opłaty paliwowej,

gdy to wynika z umów międzynarodowych dotyczących międzynarodowego transportu drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz umów, o których mowa w

ust. 2.

1

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego

w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h.

2.

W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę paliwową,

dalszym procesom, w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie

paliwowej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.

1.

Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu,

o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są

obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

2.

Opłata paliwowa nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu importu

wyrobów akcyzowych.

1

Stawka opłaty paliwowej wynosi

1)

95,19

2)

239,84

3)

122,82

2.

Stawki opłaty paliwowej, o których mowa w ust. 1, ulegają podwyższeniu na następny

rok w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych

w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku

do analogicznego okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału, każdego

roku.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki opłaty paliwowej obliczone

z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust. 2, zaokrąglając je w górę do pełnych

groszy.

1.

Organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów celnych oraz

dyrektorzy izb celnych.

2.

Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty paliwowej są odpowiednio

1)

naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor

izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadkach, o których mowa w

art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4;

2)

naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz

dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadku, o którym mowa

w art. 37j ust. 1 pkt 2.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane składać informację o opłacie

paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową

w terminie

1)

do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty

- w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4,

2)

określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt

2

- na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla

naczelnika tego urzędu celnego.

2

W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje

zwrotu tej nadpłaty ze środków należnych Krajowemu Funduszowi Drogowemu i Funduszowi

Kolejowemu.

3.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji

w sprawie opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie jednolitości

informacji składanych przez podmioty, o których mowa w art. 37j, oraz zapewnienie

możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.

1.

Dyrektor izby celnej, o którym mowa w art. 37o ust. 1, przekazuje kwoty pobranej opłaty

paliwowej na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w terminie 14 dni

od dnia jej pobrania.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje środki, o których mowa w ust. 1, w terminie

7 dni od dnia wpływu na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w wysokości określonej

w art. 37i, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego oraz na rachunek Funduszu Kolejowego,

chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 37o ust. 2.

Do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Budowę autostrad, z zastrzeżeniem ust. 2, finansuje się

1)

ze środków własnych spółek oraz uzyskanych przez nie kredytów bankowych i pożyczek,

a także ze środków pochodzących z emisji obligacji, w tym obligacji przychodowych;

2)

ze środków pochodzących z budżetu państwa ustalanych corocznie w ustawie budżetowej;

3)

ze środków Funduszu;

4)

z innych źródeł.

2.

W przypadku gdy przewiduje się zawarcie umowy wyłącznie na eksploatację autostrady

lub jej odcinka, budowę tej autostrady lub jej odcinka finansuje się na zasadach dotyczących

finansowania i budowy dróg publicznych określonych w odrębnych przepisach oraz ze

środków Funduszu.

3.

Spółce mogą być udzielone przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 657).

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz.

Fundusz

1

gromadzi środki finansowe na budowę i przebudowę dróg krajowych;

1a

gromadzi środki finansowe na przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu

elektronicznego poboru opłat elektronicznych, o którym mowa w art. 13i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2

finansuje realizację zadań, o których mowa w pkt 1 i 1a;

3)

(uchylony).

1

Środki Funduszu pochodzą z

1

opłaty paliwowej, w wysokości określonej w art. 37i;

2)

odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu oraz odsetek od lokat okresowo wolnych

środków Funduszu w bankach;

3)

przychodów ze sprzedaży akcji i udziałów w spółkach, przekazanych ministrowi właściwemu

do spraw transportu przez Skarb Państwa, w celu zasilenia Funduszu;

4)

przychodów z akcji i udziałów, o których mowa w pkt 3;

5

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

5a

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez drogową spółkę

specjalnego przeznaczenia, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, nie stanowi inaczej;

5b

środków pochodzących z opłat za przejazd autostradą, pobieranych przez spółkę, jeżeli

umowa, o której mowa w art. 37b ust. 4, tak stanowi;

5c

środków pochodzących z opłat elektronicznych, o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

6)

płatności dokonywanych przez spółki, zgodnie z warunkami umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady, w tym przewidzianych na rzecz Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

7)

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

odpłatnego udostępniania nieruchomości nabytych na cele budowy dróg;

8)

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi;

9

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

a)

opłat za specyfikacje istotnych warunków zamówienia, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

b)

zatrzymania wadium wraz z odsetkami, w przypadku o którym mowa w art. 46 ust. 4a i 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

c)

zatrzymania wraz z odsetkami zabezpieczenia należytego wykonania umowy, o którym mowa

w art. 147 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

d)

kar umownych;

10)

środków z kredytów lub pożyczek zaciągniętych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa

Krajowego;

11)

wpływów z obligacji emitowanych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa Krajowego;

11a)

inwestycji środków Funduszu w jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego, o

których mowa w art. 178 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546, z późn. zm.;

11b

innych wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wpływów z opłat określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 3;

11b

innych wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz wpływów z opłat określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem ust. 3;

11c

dotacji z budżetu państwa;

11d

pożyczek z budżetu państwa;

12)

darowizn i zapisów;

13)

wpływów z innych środków publicznych;

14)

wpływów z innych tytułów.

2

Wpływy z opłat i kar, o których mowa w ust. 1 pkt 11b, Bank Gospodarstwa Krajowego

wyodrębnia w ramach środków finansowych gromadzonych na Funduszu.

3

Wpływy z opłat, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, mogą stanowić przychód drogowej spółki specjalnego przeznaczenia na mocy umowy,

o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, jeżeli umowa tak stanowi.

1

W celu zasilenia Funduszu minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może, w imieniu

Skarbu Państwa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przekazać nieodpłatnie

temu ministrowi akcje i udziały w spółkach, stanowiące własność Skarbu Państwa, z

uwzględnieniem zakresu dofinansowania ze środków Funduszu przewidzianego w planie

finansowym Funduszu, o którym mowa w art. 39n ust. 1, oraz wartości tych akcji i udziałów.

2.

Akcje i udziały Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa zbywa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Do przekazania akcji i udziałów, o których mowa w ust. 1, oraz do ich zbywania nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm. oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm..

1

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągnąć kredyty, pożyczki lub może emitować obligacje

w kraju i za granicą, na rzecz Funduszu i z przeznaczeniem na finansowanie inwestycji

realizowanych w ramach programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm. oraz inwestycji realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 i 3 tej ustawy, a także zadań wynikających z planu finansowego Funduszu.

2

Na realizację inwestycji oraz zadań, o których mowa w ust. 1, za zobowiązania Banku

Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych

obligacji mogą być udzielane przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z tym że wymogu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w zakresie, w jakim

wymaga się, aby środki przeznaczone na spłatę kredytu pochodziły ze źródeł innych

niż budżet państwa, nie stosuje się.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 2, są zwolnione z opłat prowizyjnych.

4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji zawartej

pod warunkiem przeznaczenia kredytu, pożyczki lub środków pochodzących z emisji obligacji

na realizację inwestycji, o których mowa w ust. 1, na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach

i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyłączeniem art. 43 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

1.

Okresowo wolne środki Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, Bank Gospodarstwa Krajowego

może lokować

1)

w innych bankach;

2

w papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez Skarb Państwa;

3

w papiery wartościowe emitowane przez Narodowy Bank Polski.

2.

Suma lokat, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w jednym banku lub grupie banków powiązanych

ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie, nie może przekroczyć 25% okresowo wolnych środków

Funduszu.

3.

(uchylony).

1.

Środki Funduszu mogą być przeznaczone na

1

finansowanie budowy i przebudowy dróg krajowych, realizowanych przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

płatności na rzecz spółek z tytułu realizacji przez nie obowiązków wynikających z

umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, obejmujące w

szczególności

a)

zwrot kosztów ponoszonych z tytułu zachowania nieprzerwanej dostępności autostrady,

jej utrzymania i przejezdności,

b)

zmienne kwoty uzależnione od spełnienia przez spółkę wymogów określonych w umowie

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady,

c)

dopłaty udzielane spółkom na pokrycie całości lub części niedoborów bieżących przychodów

z tytułu eksploatacji autostrady, w celu zapewnienia płynności wydatków związanych

z bieżącą obsługą i spłatą kredytów lub pożyczek bądź obligacji wyemitowanych w związku

z budową autostrady;

3

finansowanie przedsięwzięć drogowych powierzonych drogowej spółce specjalnego przeznaczenia;

4

finansowanie kosztów utworzenia drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, w tym środków

na pokrycie kapitału zakładowego i kosztów podjęcia działalności spółki, finansowanie

kosztów podwyższenia kapitału zakładowego drogowej spółki specjalnego przeznaczenia

oraz wypłatę wynagrodzenia dla tej spółki;

5

przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat

elektronicznych, o którym mowa w art. 13i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

6

finansowanie kosztów usług doradczych związanych z budową i przebudową dróg krajowych,

w tym autostrad.

2

Ze środków Funduszu dokonuje się spłaty kredytów i pożyczek wraz z odsetkami i innymi

kosztami obsługi kredytów i pożyczek, pokrycia kosztów emisji i wykupu obligacji,

o których mowa w art. 39d ust. 1, oraz spłaty zobowiązań wynikających z wykonania

przez Skarb Państwa obowiązków z tytułu gwarancji i poręczeń, o których mowa w art.

39d ust. 2, a także spłaty udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego finansowania,

o którym mowa w ust. 6, wraz z kosztami tego finansowania.

3.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego

Bankowi Gospodarstwa Krajowego oraz dokonuje zwrotu nadpłaty, o której mowa w art.

37o ust. 2.

4

Wpływy z opłat i kar, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11b, przeznacza się na

cele, o których mowa w ustawach, na podstawie których pobierane są te opłaty i kary.

4a

Środki, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11c, przeznacza się na finansowanie inwestycji

realizowanych w ramach programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz inwestycji realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 i 3 tej ustawy, a także innych zadań wynikających z planu finansowego Funduszu

oraz na pokrycie wydatków, o których mowa w ust. 2.

5

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia operatora, o którym mowa w

art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

6

W przypadku niedoboru środków na rachunku Funduszu niezbędnych do terminowej obsługi

zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, Bank Gospodarstwa Krajowego, w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, może finansować ich realizację ze środków własnych.

(uchylony).

(uchylony).

Warunki finansowania ze środków Funduszu w odniesieniu do

1)

projektów przewidzianych do realizacji przez spółki - są określone w umowach o budowę

i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady;

2)

projektów przewidzianych do realizacji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad - są określone w umowach zawieranych z wykonawcami robót;

3

przedsięwzięć drogowych powierzonych drogowej spółce specjalnego przeznaczenia - są

określone w umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia.

1.

Wypłaty ze środków Funduszu wynikające z umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie

eksploatację autostrady mogą być gwarantowane i poręczane przez Skarb Państwa.

2

Do gwarancji i poręczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyjątkiem art. 2a ust. 1, art. 2b, art. 31, art. 44, art. 44a, art. 44b, art.

46 i art. 47.

3

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 1, są udzielane przez Radę Ministrów

na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych uzgodniony z ministrem

właściwym do spraw transportu.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umów poręczenia lub gwarancji, o których

mowa w ust. 1, oraz dochodzi spłaty tych kwot ze środków Funduszu, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu odpowiednio na rzecz spółek lub wykonawców robót

w wysokości i terminach wynikających z umów, o których mowa w art. 39i pkt 1 i 2,

a na wniosek ministra właściwego do spraw transportu dokonuje wypłat, o których mowa

w art. 39f ust. 1 pkt 4.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek drogowych spółek specjalnego przeznaczenia,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu na rzecz wykonawców przygotowania lub realizacji

przedsięwzięć drogowych.

3

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek odpowiednio Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad albo drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, wypłaca ze środków Funduszu

wynagrodzenie operatorowi, o którym mowa w art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Minister właściwy do spraw transportu zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego porozumienie

określające

1)

szczegółowy sposób i terminy dokonywania wypłat ze środków Funduszu;

2)

sposób i terminy dokonywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego lokat, o których mowa

w art. 39e ust. 1;

3)

sposób i termin zwrotu nadpłaty opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37o ust. 2;

4)

sposób i tryb przekazywania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

przychodów z opłat za przejazdy autostradami;

5)

sposób gromadzenia w ramach Funduszu środków, o których mowa w art. 39n ust. 2 pkt

2, oraz wpływów, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11b;

6)

tryb przekazywania do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowej

spółki specjalnego przeznaczenia środków finansowych na realizację zadań;

7)

zasady udzielania finansowania, o którym mowa w art. 39f ust. 6.

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu sprawuje Rada Nadzorcza Banku Gospodarstwa

Krajowego.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu.

2.

Plan finansowy Funduszu określa w szczególności

1)

przeznaczenie środków Funduszu zgodnie z art. 39f ust. 1-3 i 5;

2

przewidywaną sumę środków przeznaczonych do refundacji dla inwestycji realizowanych

w ramach programów operacyjnych ujętych w wykazie, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przekazywanych z budżetu państwa;

3)

przewidywaną kwotę finansowania, o którym mowa w art. 39f ust. 6;

4)

maksymalną kwotę oraz termin obowiązywania poręczeń i gwarancji, o których mowa w

art. 39j.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego, nie później niż do dnia 15 października roku poprzedzającego

rok, w którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać, przedstawia projekt tego planu

do

1)

uzgodnienia

a)

ministrowi właściwemu do spraw transportu,

b)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w zakresie finansowym;

2

zaopiniowania ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w zakresie środków

przeznaczonych na realizację inwestycji finansowanych z programów operacyjnych ujętych

w wykazie, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Uzgodnienie oraz opinia, o których mowa w ust. 3, następuje do dnia 31 października

roku poprzedzającego rok, w którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać.

5.

Plan finansowy Funduszu stanowi podstawę dokonywania wypłat ze środków Funduszu oraz

podstawę do zaciągnięcia kredytów i pożyczek oraz przeprowadzenia emisji obligacji,

o których mowa w art. 39d ust. 1.

6.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1)

sporządza dla Funduszu odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, wchodzące w skład

sprawozdania finansowego tego banku;

2)

składa ministrom, o których mowa w ust. 3, w terminie do końca miesiąca następującego

po każdym kwartale, informację o realizacji planu finansowego Funduszu.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego pobiera wynagrodzenie prowizyjne z tytułu prowadzenia

Funduszu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy jego wypłaty, uwzględniając koszty Banku Gospodarstwa

Krajowego ponoszone w związku z prowadzeniem Funduszu.

1

Obligacje emitowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego na rzecz Funduszu i poręczane

lub gwarantowane przez Skarb Państwa są papierami wartościowymi, w których Bank Gospodarstwa

Krajowego stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru i zobowiązuje

się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia pieniężnego.

2.

Dokonanie przez Bank Gospodarstwa Krajowego emisji obligacji, o których mowa w ust.

1, wymaga uprzedniej akceptacji warunków emisji ministra właściwego do spraw budżetu.

3.

Obligacje są oprocentowane w postaci dyskonta lub odsetek.

3a

Obligacje mogą być emitowane jako obligacje imienne lub na okaziciela.

4

Obligacje mogą być emitowane w formie zdematerializowanej lub w formie dokumentu,

jeżeli jest to dopuszczalne na danym rynku.

4a

Obligacje mogą być emitowane na rynku krajowym lub na rynkach zagranicznych.

4b

Obligacje są nominowane w walutach krajów należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej

i Rozwoju.

5

Obligacje emitowane na rynku krajowym są dopuszczone do obrotu na giełdowym lub pozagiełdowym

rynku regulowanym, o ile emitent nie postanowi inaczej w warunkach emisji.

6

Prawa z obligacji niemających formy dokumentu, powstają z chwilą dokonania zapisu

w ewidencji i przysługują osobie w niej wskazanej jako posiadacz tych obligacji.

7.

Podmiotami uprawnionymi do prowadzenia ewidencji obligacji są

1)

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.;

2)

firma inwestycyjna;

3)

bank;

4)

zagraniczna instytucja rozliczeniowa, która prowadzi działalność w zakresie rejestrowania

papierów wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych w obrocie

papierami wartościowymi.

8

Obligacje emitowane na rynku krajowym, które zostały dopuszczone do obrotu na rynku

regulowanym lub wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu, są rejestrowane w depozycie

papierów wartościowych prowadzonym przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego określi przez wydanie listu emisyjnego warunki emisji

obligacji dotyczące treści świadczeń wynikających z obligacji i sposób ich realizacji.

2.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

2a

walutę, w której następuje emisja obligacji;

3)

wartość nominalną jednej obligacji;

4)

wielkość emisji;

5)

cenę emisyjną lub sposób jej ustalenia;

6)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

7)

terminy, sposoby i warunki sprzedaży;

8)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;

9)

datę, od której nalicza się oprocentowanie obligacji danej emisji;

10)

termin i warunki wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego

wykupu;

11)

informację o zabezpieczeniu obligacji poręczeniem lub gwarancją Skarbu Państwa.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego podaje do publicznej wiadomości warunki danej emisji poprzez

ich opublikowanie na stronach internetowych Banku Gospodarstwa Krajowego lub w innych

środkach masowego przekazu o zasięgu ogólnopolskim, w szczególności w elektronicznych

systemach informacyjnych.

4.

Podanie do publicznej wiadomości listu emisyjnego, w sposób określony w ust. 3, jest

warunkiem dojścia emisji do skutku.

5.

Emisja następuje z dniem rozliczenia zaoferowanych do nabycia obligacji oraz w kwocie

równej wartości nominalnej zbytych obligacji.

Sprzedaż obligacji może być dokonywana poprzez

1)

publiczne proponowanie nabycia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, z 2010 r. Nr 167, poz. 1129 oraz z 2012 r. poz. 836);

2)

publiczne proponowanie nabycia w sposób wskazany w art. 3 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 1, obligacji, do których nie stosuje się przepisów tej ustawy;

3)

przetargi organizowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego albo inny podmiot na podstawie

umowy zawartej przez Bank Gospodarstwa Krajowego z tym podmiotem;

4)

proponowanie nabycia obligacji w inny sposób niż określony w pkt 1-3.

1.

W przetargach, o których mowa w art. 39r pkt 3, mogą brać udział wyłącznie banki,

instytucje kredytowe lub instytucje finansowe, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., a także ich oddziały, z którymi minister właściwy do spraw budżetu zawarł umowę

przyznającą im prawo do składania ofert na przetargach obligacji skarbowych.

2.

Uczestnicy przetargu nabywają obligacje we własnym imieniu i na własny rachunek.

1.

Z chwilą wykupu obligacje podlegają umorzeniu.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego może nabywać własne obligacje jedynie w celu ich umorzenia.

Jeżeli dzień, w którym na podstawie listu emisyjnego powstaje obowiązek wykonania

czynności, przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub sobotę, termin wykonania

tej czynności upływa w pierwszym dniu roboczym po tym dniu.

Do obligacji, o których mowa w art. 39p, nie stosuje się

1)

art. 163 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, z późn. zm.;

2)

art. 94 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych;

3

ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1300, z późn. zm., z wyjątkiem art. 29-37 i art. 43, które stosuje się w przypadku, gdy obligacje nie

zostaną zarejestrowane w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. lub zagranicznej

instytucji rozliczeniowej, która prowadzi działalność w zakresie rejestrowania papierów

wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych w obrocie papierami

wartościowymi;

4

art. 17 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez

Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, o ile rejestracja obligacji jest dokonywana w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych

S.A. lub zagranicznej instytucji rozliczeniowej, która prowadzi działalność w zakresie

rejestrowania papierów wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych

w obrocie papierami wartościowymi.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

zawiera ze spółką umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady.

2.

Przed ogłoszeniem postępowania w sprawie wyboru spółki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia uzgadnia

1)

warunki przetargu z ministrem właściwym do spraw transportu;

2)

planowane zobowiązania finansowe Skarbu Państwa z ministrem właściwym do spraw transportu

oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, następuje w terminie 60 dni.

(uchylony).

Umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady powinna określać

w szczególności

1)

termin rozpoczęcia i zakończenia budowy;

2)

okres eksploatacji autostrady i stawki opłat za przejazd autostradą w chwili rozpoczęcia

eksploatacji;

3)

warunki i zakres podziału zysku pomiędzy spółkę a Fundusz;

4)

sposób, terminy i zasady odpłatności z tytułu udostępnienia spółce przez Generalną

Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad lub drogową spółkę specjalnego przeznaczenia w

przypadku zawarcia umowy o eksploatację autostrady gruntów pod budowę autostrady oraz

warunki zagospodarowania znajdujących się na nich budynków, budowli, urządzeń, drzewostanu

i upraw;

5)

prawa spółki do korzystania z gruntu i wzniesionych przez nią budynków, budowli i

innych urządzeń;

6)

zobowiązania spółki do

a)

zgromadzenia środków finansowych na budowę i eksploatację autostrady,

b)

budowy i eksploatacji autostrady zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przygotowania

dokumentacji technicznej wymaganej do podjęcia budowy autostrady, uzyskania decyzji,

pozwoleń i uzgodnień wymaganych odrębnymi przepisami,

c)

terminowej realizacji procesu inwestycyjnego,

d)

zachowania nieprzerwanej dostępności do autostrady i jej przejezdności,

e)

zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników,

f)

ustalania, w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, limitu zwolnień pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz sił zbrojnych państw sojuszniczych od opłat

za przejazd autostradą,

g)

zapewnienia Policji oraz Inspekcji Transportu Drogowego pomieszczeń w zakresie przewidzianym

w przepisach techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych, umożliwiających

skuteczne realizowanie przez nie zadań w zakresie czuwania nad bezpieczeństwem i porządkiem

w ruchu drogowym oraz jego kontrolowania na obszarze autostrad płatnych;

7)

zasady współpracy spółki z administracją drogową, Policją, Inspekcją Transportu Drogowego,

pogotowiem ratunkowym oraz jednostkami systemu ratowniczo-gaśniczego;

8)

szczegółowy zakres uprawnień spółki jako zarządcy autostrady;

9)

zasady zagospodarowania miejsc obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, uwzględniające

konkurencję;

10)

termin i sposób zwrotu autostrady i dotyczącej jej dokumentacji po zakończeniu okresu

eksploatacji;

11)

sposób rozstrzygania sporów wynikłych na tle realizacji umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady;

12)

warunki rozwiązania i wypowiedzenia umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady;

13)

zasady wzajemnych rozliczeń w razie rozwiązania i wypowiedzenia umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, określi, w drodze

rozporządzenia, ogólne kierunki współpracy spółki z administracją drogową, Policją,

pogotowiem ratunkowym oraz jednostkami systemu ratowniczo-gaśniczego, z uwzględnieniem

realizacji ich zadań ustawowych, przy zachowaniu nieprzerwanego dostępu do autostrady

i jej przejezdności.

1.

Spółka jest obowiązana do utrzymania, przebudowy, remontu i ochrony autostrady wraz

z nawierzchnią drogową i obiektami mostowymi w jej pasie drogowym oraz urządzeniami

bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tej autostrady, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Utrzymanie wchodzących w skład pasa drogowego autostrady przejazdów z przecinającymi

ją drogami i innymi liniami komunikacyjnymi w części drogowej i mostowej obejmującej

skarpy nasypów i wykopów, urządzenia odwadniające, nawierzchnie, torowiska, chodniki,

pobocza, poręcze oraz urządzenia organizacji i bezpieczeństwa ruchu należy do zarządców

właściwych dla tych dróg lub linii komunikacyjnych, w których ciągu są one zlokalizowane.

(uchylony).

1

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

są uprawnieni do kontroli budowy i eksploatacji autostrady w zakresie przestrzegania

warunków umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady.

2

Osoby upoważnione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad lub drogową

spółkę specjalnego przeznaczenia do dokonywania kontroli są uprawnione w szczególności

do

1)

wstępu na teren nieruchomości, na której jest prowadzona budowa lub eksploatacja autostrady;

2)

żądania pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych informacji

oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli.

3

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

mogą wezwać spółkę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych nieprawidłowości.

4.

W przypadku gdy spółka nie usunęła nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust.

3, umowa o budowę i eksploatację autostrady albo wyłącznie eksploatację autostrady

może być wypowiedziana.

(uchylony).

(pominięte).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

W przypadku środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, utworzonego

na podstawie art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, środki

pieniężne podlegają przekazaniu do Krajowego Funduszu Drogowego utworzonego na podstawie

art. 39 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 3-5, art. 95, art. 101 ust. 3 i art. 120, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 10, art. 11, art. 18 pkt 1, art. 25, art. 43, art. 49 i art. 50, które wchodzą

w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

3)

art. 2 pkt 3, art. 3, art. 5, art. 6, art. 8, art. 13 pkt 1, 2 i 6, art. 14, art.

18 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b i c, art. 20, art. 21, art. 23, art. 28, art. 34, art.

36, art. 39 pkt 2-6, art. 40, art. 41, art. 45 pkt 1 i 6, art. 46 pkt 1 lit. a i lit.

c-e oraz pkt 2-5, art. 57 pkt 2, art. 58, art. 59 pkt 1-3, art. 60, art. 63, art.

65 pkt 3-5, art. 66 pkt 1 lit. a i pkt 2, art. 67 pkt 1, art. 78, art. 79, art. 80

pkt 3 oraz art. 81, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

4)

art. 16, art. 17 pkt 6, art. 39 pkt 1 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.;

5)

(uchylony);

6)

art. 33, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2009 r.