Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nad instytucjami płatniczymi oraz opłat za niektóre czynności Komisji Nadzoru Finansowego

Rozporządzenie określa

1)

wysokość, sposób i terminy uiszczania przez krajowe instytucje płatnicze opłat za

a)

wydanie oraz zmianę zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, zwanej dalej „ustawą”,

b)

dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy;

2)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat wnoszonych przez krajowe instytucje

płatnicze na pokrycie kosztów nadzoru nad instytucjami płatniczymi, zwanych dalej

„kosztami nadzoru”;

3)

sposób i terminy rozliczania należności z tytułu wpłat, o których mowa w pkt 2.

1.

Wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy, podlega opłacie w wysokości

równowartości w walucie polskiej kwoty 1250 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu

średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

2.

Zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy, podlega opłacie w wysokości

równowartości w walucie polskiej kwoty 400 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu średniego

ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu zmiany zezwolenia.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, krajowa instytucja płatnicza uiszcza w terminie

14 dni od dnia doręczenia decyzji udzielającej zezwolenia lub decyzji o jego zmianie.

1.

Dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy, podlega opłacie w wysokości równowartości

w walucie polskiej kwoty 400 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu dokonania wpisu do rejestru.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, krajowa instytucja płatnicza uiszcza w terminie 14

dni od dnia zawiadomienia o dokonaniu wpisu do rejestru.

Opłaty, o których mowa w § 2 i 3, wnosi się na rachunek bankowy urzędu obsługującego

Komisję Nadzoru Finansowego, zwaną dalej „KNF”, z podaniem tytułu wpłaty.

1.

Wysokość wpłat wnoszonych przez krajowe instytucje płatnicze na pokrycie kosztów nadzoru

za dany rok kalendarzowy oblicza się według wzoru

\(

KWN_{IP} = {{MKN_{IP} \cdot \left( {KN_{IP} - O_{IPP} } \right)} \over {MKN_{IPP}

}}

\)

gdzie

KWNIP

-

oznacza kwotę wpłaty na pokrycie kosztów nadzoru należnej od danej krajowej instytucji

płatniczej za dany rok kalendarzowy,

MKNIP

-

oznacza maksymalną kwotę, jaka może być należna od danej krajowej instytucji płatniczej

za dany rok kalendarzowy, obliczoną w sposób określony w ust. 2,

KNIPP

-

oznacza wysokość kosztów nadzoru w danym roku kalendarzowym,

OIPP

-

oznacza sumę opłat, o których mowa w § 2 i 3, uiszczonych przez wszystkie krajowe

instytucje płatnicze w danym roku kalendarzowym,

MKNIPP

-

oznacza maksymalną kwotę należną od wszystkich krajowych instytucji płatniczych za

dany rok kalendarzowy

-

przy czym, jeżeli kwota KWNIP jest wyższa niż kwota MKNIP, wysokość wpłaty wnoszonej przez daną krajową instytucję płatniczą na pokrycie kosztów

nadzoru za dany rok kalendarzowy jest równa kwocie MKNIP.

2.

Maksymalna kwota, jaka może być należna od danej krajowej instytucji płatniczej za

dany rok kalendarzowy, stanowi iloczyn całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych

w danym roku kalendarzowym przez krajową instytucję płatniczą, w tym także przez jej

agentów, i stawki 0,075%, z tym że

1)

do transakcji płatniczych krajowych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy, albo usługę płatniczą, o której mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy, stosuje się stawkę 0,05%;

2)

do działalności polegającej na świadczeniu usług płatniczych, o których mowa w art.

3 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, stosuje się stawkę 0,0025% w odniesieniu do danej usługi.

1.

Krajowa instytucja płatnicza ustala za każde półrocze danego roku kalendarzowego zaliczkę

na poczet pokrycia kosztów nadzoru w wysokości 0,075% całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych przez daną krajową instytucję płatniczą w okresie 6 miesięcy

poprzedzających półrocze, za które jest uiszczana zaliczka.

2.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy, albo usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust.

1 pkt 7 ustawy, zaliczka jest ustalana w wysokości 0,05% całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych przez daną krajową instytucję płatniczą w okresie 6 miesięcy

poprzedzających półrocze, za które jest uiszczana zaliczka.

3.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy, w odniesieniu do tej usługi zaliczka jest

ustalana w wysokości 0,0025% wartości obrotów związanych ze świadczeniem usługi, o

której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy, wykonanych przez daną krajową instytucję

płatniczą w okresie 6 miesięcy poprzedzających półrocze, za które jest uiszczana zaliczka.

4.

Zaliczkę, o której mowa w ust. 1-3, krajowa instytucja płatnicza wpłaca za każde półrocze

najpóźniej do końca czwartego miesiąca tego półrocza.

1.

Krajowa instytucja płatnicza podejmująca działalność pierwszą zaliczkę wpłaca za to

półrocze, w którego pierwszym dniu prowadzi działalność, z uwzględnieniem okresu prowadzenia

działalności w półroczu poprzednim. Wpłaty zaliczki krajowa instytucja płatnicza dokonuje

w czwartym miesiącu tego półrocza.

2.

Wysokość pierwszej zaliczki krajowa instytucja płatnicza ustala w wysokości 0,15%

całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych w okresie trzech pierwszych miesięcy

kalendarzowych półrocza, za które jest uiszczana zaliczka, powiększonych o 0,075%

całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych w okresie prowadzenia działalności

w półroczu poprzednim.

3.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy, albo usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust.

1 pkt 7 ustawy, zaliczka jest ustalana w wysokości 0,1% całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych w okresie trzech pierwszych miesięcy kalendarzowych półrocza,

za które jest uiszczana zaliczka, powiększonej o 0,05% całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych w okresie prowadzenia działalności w półroczu poprzednim.

4.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy, w odniesieniu do tej usługi, zaliczka jest

ustalana w wysokości 0,005% wartości obrotów związanych ze świadczeniem usługi, o

której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy, wykonanych w okresie trzech pierwszych

miesięcy kalendarzowych półrocza, za które jest uiszczana zaliczka, powiększonej o

0,0025% wartości obrotów związanych ze świadczeniem usługi, o której mowa w art. 3

ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy, wykonanych w okresie prowadzenia działalności w półroczu

poprzednim.

1.

Krajowa instytucja płatnicza, wpłacając zaliczkę, o której mowa w § 6 albo w § 7,

informuje KNF o podstawie jej naliczenia, okresie, jakiego dotyczy, oraz jej wysokości,

a w przypadku wpłaty zaliczki należnej za drugie półrocze, jeżeli nie jest to zaliczka,

o której mowa w § 7, także o wysokości zaliczki wpłaconej za pierwsze półrocze.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, krajowa instytucja płatnicza przekazuje na formularzach.

Wzór formularza dotyczącego

1)

informacji o zaliczce wpłaconej za I półrocze danego roku kalendarzowego - określa

załącznik nr 1 do rozporządzenia;

2)

informacji o zaliczce wpłaconej za II półrocze danego roku kalendarzowego - określa

załącznik nr 2 do rozporządzenia;

3)

informacji o zaliczce, o której mowa w § 7 - określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3.

Wpłata zaliczki następuje przelewem na rachunek bankowy urzędu obsługującego KNF.

1.

Wpłata zaliczek za drugie półrocze danego roku kalendarzowego ulega wstrzymaniu, w

przypadku gdy kwota uiszczonych zaliczek po dokonaniu przez krajowe instytucje płatnicze

wpłat za pierwsze półrocze danego roku kalendarzowego, z uwzględnieniem opłat, o których

mowa w § 2 i 3, uiszczonych przez krajowe instytucje płatnicze, będzie wyższa niż

prognoza dochodów na pokrycie zaplanowanych wydatków z tytułu kosztów nadzoru.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Przewodniczący KNF, w drodze komunikatu ogłaszanego

w Dzienniku Urzędowym KNF, informuje o wstrzymaniu wpłat zaliczek; komunikat ogłasza

się nie później niż na 14 dni przed terminem wpłaty zaliczki za drugie półrocze danego

roku kalendarzowego.

Do dnia 15 lipca następnego roku kalendarzowego Przewodniczący KNF ustala i podaje

do publicznej wiadomości, w drodze komunikatu ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym KNF

1)

wysokość kosztów nadzoru w danym roku kalendarzowym;

2)

sumę opłat, o których mowa w § 2 i 3, uiszczonych przez wszystkie krajowe instytucje

płatnicze w danym roku kalendarzowym;

3)

maksymalną kwotę należną od wszystkich krajowych instytucji płatniczych za dany rok

kalendarzowy.

1.

W terminie 30 dni od dnia ogłoszenia komunikatu, o którym mowa w § 10, krajowa instytucja

płatnicza składa KNF deklarację, w której wykazuje kwotę wpłaty na pokrycie kosztów

nadzoru należnej od tej krajowej instytucji płatniczej za dany rok kalendarzowy oraz

kwotę ewentualnej nadpłaty albo niedopłaty.

2.

Wzór deklaracji, o której mowa w ust. 1, określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

1.

Nadpłata, o której mowa w § 11 ust. 1, powstaje, w przypadku gdy kwota wpłaty na pokrycie

kosztów nadzoru należnej od danej krajowej instytucji płatniczej za dany rok kalendarzowy

jest niższa niż kwota zaliczek wpłaconych przez daną krajową instytucję płatniczą.

2.

Kwota nadpłaty jest zwracana na rachunek bankowy wskazany przez krajową instytucję

płatniczą w terminie 30 dni od dnia złożenia deklaracji.

1.

Niedopłata, o której mowa w § 11 ust. 1, powstaje, w przypadku gdy kwota wpłaty na

pokrycie kosztów nadzoru należnej od danej krajowej instytucji płatniczej za rok kalendarzowy

jest wyższa niż kwota zaliczek wpłaconych przez daną krajową instytucję płatniczą.

2.

W przypadku powstania niedopłaty krajowa instytucja płatnicza w terminie, o którym

mowa w § 11 ust. 1, dokonuje wpłaty należności na rachunek urzędu obsługującego KNF.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.