Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo dewizowe

Ustawa określa obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju,

a także działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz

pośrednictwa w ich kupnie i sprzedaży.

1.

W rozumieniu ustawy

1)

rezydentami są

a)

osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w kraju oraz osoby prawne mające siedzibę

w kraju, a także inne podmioty mające siedzibę w kraju, posiadające zdolność zaciągania

zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; rezydentami są również znajdujące

się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów,

b)

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa

oraz misje specjalne, korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub

konsularnych,

2)

nierezydentami są

a)

osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą oraz osoby prawne mające siedzibę

za granicą, a także inne podmioty mające siedzibę za granicą, posiadające zdolność

zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; nierezydentami są również

znajdujące się za granicą oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone

przez rezydentów,

b)

obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne obce przedstawicielstwa

oraz misje specjalne i organizacje międzynarodowe, korzystające z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych lub konsularnych,

3)

nierezydentami z krajów trzecich są osoby fizyczne, osoby prawne oraz inne podmioty,

posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu, mające

miejsce zamieszkania lub siedzibę w krajach trzecich; nierezydentami z krajów trzecich

są również znajdujące się w tych krajach oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa

utworzone przez rezydentów lub nierezydentów z innych krajów;

4)

krajem jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5

krajami trzecimi są państwa niebędące państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a

także ich terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone oraz terytoria zależne,

autonomiczne i stowarzyszone państw członkowskich Unii Europejskiej;

6)

krajowymi środkami płatniczymi są waluta polska oraz papiery wartościowe i inne dokumenty,

pełniące funkcję środka płatniczego, wystawione w walucie polskiej;

7)

walutą polską są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące w kraju prawnym środkiem

płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie;

8)

wartościami dewizowymi są zagraniczne środki płatnicze oraz złoto dewizowe i platyna

dewizowa;

9)

zagranicznymi środkami płatniczymi są waluty obce i dewizy;

10)

walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące poza krajem prawnym

środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie; na równi

z walutami obcymi traktuje się wymienialne rozrachunkowe jednostki pieniężne stosowane

w rozliczeniach międzynarodowych, w szczególności jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego

Funduszu Walutowego (SDR);

11)

walutami wymienialnymi są waluty obce państw spełniających wymagania art. VIII statutu

Międzynarodowego Funduszu Walutowego;

12)

dewizami są papiery wartościowe i inne dokumenty pełniące funkcję środka płatniczego,

wystawione w walutach obcych;

13)

złotem dewizowym i platyną dewizową jest złoto i platyna w stanie nieprzerobionym

oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem

stosowanych w technice dentystycznej; złotem dewizowym i platyną dewizową są również

przedmioty ze złota i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców;

14)

papierami wartościowymi są papiery wartościowe udziałowe, w szczególności akcje i

prawa poboru nowych akcji oraz papiery wartościowe dłużne, w szczególności obligacje,

wyemitowane lub wystawione na podstawie przepisów państwa, w którym emitent lub wystawca

ma swoją siedzibę albo w którym dokonano ich emisji lub wystawienia;

15)

jednostkami uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania są nabywane przez uczestników

funduszu tytuły do udziału w jego aktywach, które zgodnie z odrębnymi przepisami lub

na żądanie uczestnika funduszu są odkupywane lub umarzane przez fundusz z jego aktywów,

na wcześniej określonych warunkach;

16)

obrotem dewizowym jest obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi

w kraju;

17)

obrotem dewizowym z zagranicą jest

a)

zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować

dokonywanie między rezydentem i nierezydentem rozliczeń pieniężnych lub przeniesienie

między rezydentem i nierezydentem własności wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, a także wykonywanie takich umów lub czynności,

b)

zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować

przeniesienie między rezydentami rzeczy lub prawa, których nabycie nastąpiło w obrocie

dewizowym z zagranicą, a także wykonywanie takich umów,

c)

dokonywanie wywozu, przekazywanie oraz wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także dokonywanie ich przywozu, przekazywanie oraz

nadsyłanie z zagranicy do kraju,

18)

obrotem wartościami dewizowymi w kraju jest zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności

prawnej powodującej lub mogącej powodować dokonywanie w kraju między rezydentami lub

między nierezydentami rozliczeń w walutach obcych albo przeniesienie w kraju między

rezydentami lub między nierezydentami własności wartości dewizowych, a także wykonywanie

takich umów lub czynności;

19

działalnością kantorową jest regulowana działalność gospodarcza polegająca na kupnie

i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży;

19a

działalnością gospodarczą, w przypadku wykonywania jej

a)

w kraju - jest działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.,

b)

za granicą - jest działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów państwa, w którym

jest ona wykonywana,

20)

uprawnionym bankiem jest

a)

bank mający siedzibę w kraju, który zgodnie z określonym w statucie przedmiotem działalności

jest uprawniony do wykonywania czynności bankowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm.,

b)

utworzony w kraju oddział banku zagranicznego, który zgodnie z określonym w zezwoleniu

na jego utworzenie przedmiotem działalności jest uprawniony do wykonywania czynności

bankowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy wymienionej w lit. a,

c)

utworzony w kraju oddział instytucji kredytowej, która jest uprawniona do wykonywania

w państwie macierzystym czynności objętych czynnością bankową, o której mowa w art.

5 ust. 2 pkt 10 ustawy wymienionej w lit. a.

1a

Rezydenta będącego osobą fizyczną, wykonującego za granicą działalność gospodarczą,

traktuje się w zakresie czynności związanych z tą działalnością jak nierezydenta.

Nierezydenta będącego osobą fizyczną, wykonującego w kraju działalność gospodarczą,

traktuje się w zakresie czynności związanych z tą działalnością jak rezydenta.

2.

Kraje trzecie należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Organizacji Współpracy

Gospodarczej i Rozwoju traktuje się na równi z państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

2a

Terytorium zależne, autonomiczne lub stowarzyszone państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub kraju trzeciego należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Organizacji

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju traktuje się na równi z tym państwem lub z tym krajem,

jeżeli z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych wynika takie traktowanie

w zakresie objętym ustawą.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez

to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy

zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy art. 30 ust. 1a-1c ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się po raz pierwszy do danych przekazywanych za miesiąc październik

i czwarty kwartał 2010 r. oraz za 2010 r.

1.

Dokonywanie obrotu dewizowego jest dozwolone, z zastrzeżeniem ograniczeń

1)

określonych w art. 9, w zakresie których nie udzielono zezwoleń dewizowych, o których

mowa w art. 5;

2)

wprowadzonych na podstawie art. 10.

2.

Ograniczeń określonych w art. 9 oraz wprowadzonych na podstawie art. 10 nie stosuje

się do obrotu dewizowego, o ile jedną z jego stron jest

1)

Skarb Państwa, w zakresie, w jakim jest reprezentowany przez ministra właściwego do

spraw budżetu, finansów publicznych i instytucji finansowych lub ministra właściwego

do spraw Skarbu Państwa;

2)

Narodowy Bank Polski;

3)

organ władzy publicznej podejmujący czynności w postępowaniu karnym, cywilnym lub

administracyjnym, w tym zabezpieczającym lub egzekucyjnym.

3

Ograniczeń określonych w art. 9 nie stosuje się do obrotu dewizowego dokonywanego

z udziałem banków, instytucji płatniczych lub innych podmiotów mających siedzibę w

kraju, w zakresie działalności podlegającej nadzorom: bankowemu, ubezpieczeniowemu,

emerytalnemu, nad instytucjami płatniczymi lub nad rynkiem kapitałowym, sprawowanym

na podstawie odrębnych przepisów, prowadzonej przez te podmioty na rachunek własny

lub rachunek osób trzecich uprawnionych na podstawie ustawy lub zezwolenia dewizowego

do dokonania obrotu dewizowego podlegającego tym ograniczeniom.

4.

Swoboda obrotu dewizowego z zagranicą wynikająca z ustawy nie narusza ograniczeń w

jego dokonywaniu wynikających z innych ustaw.

5

Dokonywanie obrotu dewizowego odbywa się z uwzględnieniem obowiązków określonych w

ustawie, o ile z przepisów wydanych na jej podstawie, zezwolenia dewizowego lub przepisów

dotyczących organów lub podmiotów wymienionych w ust. 2 i 3 nie wynikają odrębne obowiązki.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 7, art. 21 oraz art. 30

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 7, art. 21 oraz art. 30 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6

miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Prezes Narodowego Banku Polskiego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, wykaz walut, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 11.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dozwolone jest odstępowanie od ograniczeń określonych w art. 9 oraz obowiązków określonych

w art. 18 i art. 25 ust. 1, na podstawie ogólnego albo indywidualnego zezwolenia dewizowego,

w zakresie i na warunkach określonych w takim zezwoleniu.

1

Zezwoleń dewizowych udziela się, jeżeli nie zagraża to interesowi publicznemu lub

międzynarodowym zobowiązaniom wiążącym Rzeczpospolitą Polską.

2.

(uchylony).

3

Z zezwolenia dewizowego, udzielonego na zawarcie umowy lub dokonanie rozliczenia,

mogą korzystać wszystkie strony tej umowy lub rozliczenia.

4.

Udzielone spółce zezwolenie dewizowe nie przechodzi na spółkę przejmującą lub spółkę

nowo zawiązaną, gdy spółka, która otrzymała zezwolenie, została przejęta przez inną

spółkę lub wraz z inną spółką albo spółkami zawiąże nową spółkę.

Za zgodą banku zrzeszającego banki spółdzielcze mogą wykonywać czynności bankowe,

o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy - Prawo bankowe.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udziela, w drodze rozporządzenia,

ogólnych zezwoleń dewizowych. Zezwolenia takie mogą dotyczyć wszystkich lub rodzajowo

określonej kategorii podmiotów oraz wszystkich lub rodzajowo określonych czynności.

1.

Indywidualne zezwolenie dewizowe jest wymagane na odstąpienie od ograniczenia lub

obowiązku, o których mowa w art. 5, w zakresie których nie udzielono ogólnego zezwolenia

dewizowego albo udzielono takiego zezwolenia, ale na innych warunkach niż te, na których

ma nastąpić odstąpienie.

2.

Sprawy związane z udzielaniem indywidualnych zezwoleń dewizowych są rozstrzygane przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego w drodze decyzji administracyjnej, z uwzględnieniem

ust. 4 i 5.

3

Do decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego wydanych w sprawach, o których mowa

w ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm..

4.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może uchylić udzielone zezwolenie, jeżeli korzystanie

z niego odbywa się wbrew określonym w tym zezwoleniu warunkom.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić do załatwiania spraw, o których mowa

w ust. 2, wyłącznie dyrektorów departamentów Centrali Narodowego Banku Polskiego oraz

dyrektorów oddziałów Narodowego Banku Polskiego lub jednostek równorzędnych.

Ograniczeniom podlega

1)

(uchylony);

2)

(uchylony);

3)

(uchylony);

4

wywóz, wysyłanie oraz przekazywanie przez rezydentów do krajów trzecich krajowych

lub zagranicznych środków płatniczych, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie

w tych krajach działalności gospodarczej, w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby

tej działalności, z wyjątkiem przekazywania do krajów trzecich krajowych lub zagranicznych

środków płatniczych na pokrycie kosztów działalności polegającej na bezpośrednim świadczeniu

usług w wykonaniu zawartej umowy lub promocji i reklamie działalności gospodarczej

prowadzonej przez rezydenta w kraju;

5)

zbywanie w kraju przez nierezydentów z krajów trzecich, a także przez organizacje

międzynarodowe, do których nie należy Rzeczpospolita Polska, zarówno bezpośrednio,

jak i za pośrednictwem innych podmiotów

a

papierów wartościowych dłużnych o terminie wykupu krótszym niż rok, z wyjątkiem nabytych

w kraju,

b

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń

pieniężnych, z wyjątkiem nabytych w kraju lub powstałych w obrocie z rezydentami w

zakresie niewymagającym zezwolenia dewizowego;

6)

(uchylony);

7)

nabywanie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów

a)

(uchylona),

b)

udziałów i akcji w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich, a także obejmowanie

udziałów i akcji w takich spółkach,

c)

jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

d)

papierów wartościowych dłużnych wyemitowanych bądź wystawionych przez nierezydentów

z krajów trzecich,

e

wartości dewizowych zbywanych przez nierezydentów z krajów trzecich, w zamian za inne

wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,

f

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń

pieniężnych, zbywanych przez nierezydentów z krajów trzecich;

8)

zbywanie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

w krajach trzecich

a

papierów wartościowych dłużnych o terminie wykupu krótszym niż rok, z wyjątkiem nabytych

w tych krajach na podstawie zezwolenia dewizowego,

b

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń

pieniężnych, z wyjątkiem nabytych w tych krajach na podstawie zezwolenia dewizowego

lub powstałych w obrocie z nierezydentami z krajów trzecich w zakresie niewymagającym

zezwolenia dewizowego;

9)

otwieranie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

rachunków w bankach i oddziałach banków, mających siedzibę w krajach trzecich, z wyjątkiem

ich otwierania w czasie pobytu w tych krajach, a także w związku z działalnością określoną

w pkt 4, z zastrzeżeniem nieutrzymywania takich rachunków dłużej niż 2 miesiące od

zakończenia pobytu lub działalności;

10)

(uchylony);

11)

(uchylony);

12)

(uchylony);

13)

(uchylony);

14

dokonywanie przez rezydentów i nierezydentów z krajów trzecich rozliczeń pieniężnych

w wykonaniu czynności określonych w pkt 5 i 7-9, z wyłączeniem czynności, których

dokonywanie nie wymaga zezwolenia dewizowego;

15)

(uchylony).

1.

W zakresie obrotu dewizowego z zagranicą mogą być wprowadzane szczególne ograniczenia,

o ile są one niezbędne w celu

1)

wykonania decyzji organów organizacji międzynarodowych, których członkiem jest Rzeczpospolita

Polska;

2)

zapewnienia porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego;

3)

zapewnienia równowagi bilansu płatniczego, w razie ogólnej jego nierównowagi lub nagłego

załamania albo powstałego w tym zakresie zagrożenia;

4)

zapewnienia stabilności waluty polskiej, w razie nagłych wahań jej kursu albo powstałego

w tym zakresie zagrożenia.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzać ograniczenia w celach, o

których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii Rady Polityki Pieniężnej, może, w drodze rozporządzenia,

wprowadzać ograniczenia w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4. Ograniczenia

takie mogą obowiązywać do czasu przezwyciężenia powstałych trudności z bilansem płatniczym

lub stabilnością waluty polskiej lub ustania powstałego w tym zakresie zagrożenia,

nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia ich wejścia w życie, z zastrzeżeniem

art. 62.

1.

Działalność kantorowa jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru działalności kantorowej, zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Przepisów o działalności kantorowej nie stosuje się do banków, oddziałów banków zagranicznych

oraz do instytucji kredytowych i oddziałów instytucji kredytowych.

Działalność kantorową może wykonywać osoba fizyczna, która nie została prawomocnie

skazana za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub osobistej, a także osoba prawna oraz spółka niemająca osobowości

prawnej, której żaden odpowiednio członek władz lub wspólnik nie został skazany za

takie przestępstwo.

1.

Czynności bezpośrednio związane z wykonywaniem działalności kantorowej mogą być wykonywane

tylko przez osoby, które nie zostały skazane prawomocnie za przestępstwa określone

w art. 12 i które posiadają fachowe przygotowanie do wykonywania tych czynności.

2.

Za fachowe przygotowanie uznaje się

1)

ukończenie kursu obejmującego prawne i praktyczne zagadnienia związane z prowadzeniem

działalności kantorowej, udokumentowane świadectwem, lub

2)

pracę w banku, w okresie co najmniej rocznym, na stanowisku bezpośrednio związanym

z obsługą transakcji walutowych, udokumentowaną świadectwem pracy, oraz znajomość

przepisów ustawy regulujących działalność kantorową, potwierdzoną złożonym oświadczeniem.

1.

Przedsiębiorca, który wykonuje działalność kantorową, jest obowiązany zapewnić

1)

prowadzenie na bieżąco, w sposób trwały i ciągły oraz zgodny z przepisami, ewidencji

wszystkich operacji powodujących zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej;

2)

prowadzenie, w godzinach działalności kantoru, ciągłego kupna i sprzedaży wartości

dewizowych, będących przedmiotem obrotu;

3)

wydawanie, w sposób zgodny z przepisami, dowodów kupna i sprzedaży, imiennych lub

na okaziciela, przy każdej umowie kupna lub sprzedaży wartości dewizowych, będących

przedmiotem obrotu;

4)

lokal i jego wyposażenie spełniające warunki techniczne i organizacyjne niezbędne

do bezpiecznego i prawidłowego wykonywania czynności bezpośrednio związanych z działalnością

kantorową.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany uzyskiwać, z upływem każdego roku działalności, zaświadczenie

o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w art. 12.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osób, o których mowa w art. 13 ust. 1.

Sprzedaż wartości dewizowych, kupionych w ramach działalności kantorowej, może być

dokonywana po wprowadzeniu tych wartości do ewidencji, o której mowa w art. 14 ust.

1 pkt 1, na podstawie wpisu określającego datę realizacji transakcji.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest Prezes Narodowego Banku Polskiego.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może określić, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia

rejestru, wzór rejestru oraz tryb dokonywania wpisów do rejestru.

1.

Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy, zawierającego

następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej;

3

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana działalność kantorowa;

5)

oznaczenie zakresu działalności kantorowej wykonywanej przez przedsiębiorcę w poszczególnych

jednostkach;

6)

podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca składania wniosku.

2.

Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa pisemne oświadczenie następującej treści

„Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności kantorowej określone

w rozdziale 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe.

Oświadczam także, że posiadam aktualne zaświadczenia o niekaralności i dokumenty potwierdzające

kwalifikacje wymagane przepisami ustawy, o której mowa w pkt 2.”.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o dokonanie wpisu

w rejestrze działalności kantorowej, uwzględniając zakres wykonywanej przez przedsiębiorcę

działalności.

1.

Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 17 ust. 1 pkt 1-5, z wyjątkiem

adresu zamieszkania, jeżeli jest inny niż adres siedziby.

2.

Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

Przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić pisemnie organ prowadzący rejestr o podjęciu

działalności kantorowej, a w razie zaprzestania jej wykonywania, złożyć wniosek o

wykreślenie z rejestru, w terminie 7 dni, licząc odpowiednio od dnia podjęcia działalności

kantorowej lub zaprzestania jej wykonywania.

1.

Przedsiębiorca może zawiesić, na okres nie dłuższy niż 2 lata, wykonywanie działalności

kantorowej. W przypadku zawieszenia wykonywania działalności kantorowej na okres krótszy

niż 2 lata, przedsiębiorca może przedłużyć ten okres łącznie do 2 lat.

2.

O zawieszeniu wykonywania działalności kantorowej, przedłużeniu zawieszenia oraz o

wznowieniu jej wykonywania przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić pisemnie organ

prowadzący rejestr w terminie 7 dni, licząc od dnia zawieszenia, przedłużenia zawieszenia

lub wznowienia wykonywania działalności kantorowej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zawieszania przez przedsiębiorcę wykonywania

działalności kantorowej w poszczególnych jednostkach.

4.

W przypadku niewznowienia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności kantorowej

lub niewznowienia jej wykonywania w poszczególnych jednostkach, organ prowadzący rejestr,

po upływie okresu zawieszenia, odpowiednio z urzędu

1)

wykreśla, w drodze decyzji, wpis przedsiębiorcy w rejestrze albo

2)

dokonuje zmiany wpisu w zakresie określenia jednostek, w których jest wykonywana działalność

kantorowa.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędne wyposażenie lokalu przeznaczonego

do wykonywania działalności kantorowej, a także sposób prowadzenia ewidencji i wydawania

dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa

obrotu gospodarczego w zakresie wykonywania tej działalności.

W sprawach dotyczących wpisu do rejestru, nieuregulowanych w niniejszym rozdziale,

Prezes Narodowego Banku Polskiego stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do działalności kantorowej stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Rezydenci i nierezydenci przekraczający granicę państwową są obowiązani zgłaszać,

w formie pisemnej, organom celnym lub organom Straży Granicznej, przywóz do kraju

oraz wywóz za granicę złota dewizowego lub platyny dewizowej, bez względu na ilość,

a także krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, jeżeli ich wartość przekracza

łącznie równowartość 10 000 euro. Nie stanowi wykonania obowiązku zgłoszenia podanie

w zgłoszeniu nieprawdziwych danych.

(uchylony).

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani przedstawiać organom celnym lub organom Straży

Granicznej, na ich żądanie, przywożone do kraju lub wywożone za granicę wartości dewizowe

oraz krajowe środki płatnicze.

2.

Organy celne oraz organy Straży Granicznej mogą, w celu sprawdzenia, czy przywóz do

kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych oraz ich wywóz za granicę

odbywa się zgodnie z przepisami ustawy, podejmować czynności kontrolne na zasadach

i w trybie określonych w przepisach o kontroli celnej lub kontroli granicznej.

Banki i oddziały banków zagranicznych, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 9, stają się bankami uprawnionymi do wykonywania czynności bankowej w zakresie

pośrednictwa w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym,

z tym że

1)

banki są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

dostosować określony w statucie przedmiot działania, w zakresie dotyczącym czynności

pośrednictwa w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym,

do art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą,

2)

oddziały banków zagranicznych są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia na ich utworzenie,

w części dotyczącej rodzajów czynności bankowych, do których wykonywania oddział jest

upoważniony, w celu dostosowania zawartych w nim zapisów dotyczących pośrednictwa

w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym do art. 5 ust.

2 pkt 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- pod rygorem utraty dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokonywania potwierdzenia przywozu do kraju oraz wywozu za granicę wartości

dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

2)

wzory zgłoszenia przywozu do kraju oraz wywozu za granicę wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych

- mając na uwadze zapewnienie informacji o wywozie za granicę i przywozie do kraju

wartości dewizowych oraz krajowych środków płatniczych na potrzeby współpracy z organami

informacji finansowej, określonej w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 61, 71, 127 i art.

128 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani dokonywać przekazów pieniężnych za granicę

oraz rozliczeń w kraju związanych z obrotem dewizowym za pośrednictwem

1)

uprawnionych banków lub

2)

krajowych instytucji płatniczych lub oddziałów unijnych instytucji płatniczych w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175 i Nr 291, poz. 1707)

- jeżeli kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 15 000 euro.

2.

Obowiązek dokonywania rozliczeń zgodnie z ust. 1 nie dotyczy przypadków, w których

stroną rozliczenia jest uprawniony bank, krajowa instytucja płatnicza lub oddział

unijnej instytucji płatniczej.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1

Rezydenci dokonujący obrotu dewizowego oraz przedsiębiorcy wykonujący działalność

kantorową są obowiązani przekazywać Narodowemu Bankowi Polskiemu dane w zakresie niezbędnym

do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej.

1a

Dane, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w postaci elektronicznej z wykorzystaniem

odpowiednich certyfikatów wydanych przez Narodowy Bank Polski lub innych form uwierzytelnienia

stosowanych przez Narodowy Bank Polski, z zastrzeżeniem ust. 1b.

1b

Rezydenci będący osobami fizycznymi mogą przekazywać dane, o których mowa w ust. 1,

również w formie dokumentu papierowego według ustalonego wzoru.

1c

Przekazanie danych w sposób niezgodny z wymogami wskazanymi w ust. 1a lub 1b jest

równoznaczne z nieprzekazaniem tych danych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do banków, oddziałów banków zagranicznych oraz oddziałów

instytucji kredytowych.

3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób, zakres i terminy wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz wysokość

kwot, których przekroczenie powoduje powstanie tego obowiązku, mając na uwadze zapewnienie

danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji

inwestycyjnej.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany przestrzegać tajemnicy w zakresie danych uzyskanych

od banków i rezydentów, w wykonaniu obowiązków określonych w art. 30 ust. 1, na zasadach

określonych w art. 23 ust. 5-7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm..

Rezydenci, na żądanie uprawnionego banku, obowiązanego do przekazywania, na podstawie

odrębnych przepisów, danych w zakresie niezbędnym do sporządzenia przez Narodowy Bank

Polski bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, są obowiązani

udzielać temu bankowi informacji o dokonywanym za jego pośrednictwem obrocie dewizowym,

w szczególności dotyczących przeznaczenia środków pieniężnych będących przedmiotem

takiego obrotu.

Przedsiębiorcy wykonujący działalność kantorową oraz rezydenci i nierezydenci dokonujący

czynności obrotu dewizowego, które podlegają ograniczeniom lub obowiązkom określonym

w ustawie, są obowiązani, na potrzeby kontroli skarbowej oraz kontroli wykonywanej

przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, przechowywać dokumenty związane z tą działalnością

lub tymi czynnościami przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

wykonywali działalność kantorową lub dokonali danej czynności obrotu dewizowego.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego wykonuje kontrolę

1

udzielonych indywidualnych zezwoleń dewizowych;

2)

działalności kantorowej;

3)

wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1;

4)

(uchylony).

2.

Kontrola wykonywana w zakresie określonym w ust. 1 polega na sprawdzaniu, czy

1)

korzystanie z udzielonego zezwolenia dewizowego odbywa się zgodnie z jego warunkami;

2)

przedsiębiorca wykonuje działalność kantorową zgodnie z warunkami określonymi w ustawie

i przepisach szczególnych wydanych na jej podstawie;

3

obowiązek, o którym mowa w art. 30 ust. 1, jest wykonywany przez rezydentów oraz przedsiębiorców

wykonujących działalność kantorową, oraz czy dane przekazywane w wykonaniu tego obowiązku

są zgodne ze stanem faktycznym;

4)

(uchylony).

Do kontroli działalności kantorowej przedsiębiorcy, kontroli wykonywania przez przedsiębiorców

obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, oraz kontroli wykorzystania udzielonego

przedsiębiorcy zezwolenia dewizowego, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Kontrolę, o której mowa w art. 33, przeprowadzają pracownicy Narodowego Banku Polskiego,

zwani dalej „kontrolerami”, w siedzibie jednostki kontrolowanej albo w siedzibie kontrolowanego

przedsiębiorcy lub siedzibie Narodowego Banku Polskiego, po okazaniu legitymacji służbowej

i doręczeniu upoważnienia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzone w siedzibie

Narodowego Banku Polskiego za zgodą kontrolowanego przedsiębiorcy, jeżeli może to

usprawnić prowadzenie kontroli.

1.

Kierownik kontrolowanej jednostki jest obowiązany zapewnić kontrolerom warunki niezbędne

do sprawnego przeprowadzenia kontroli, a także dostęp do całej dokumentacji związanej

z zakresem kontroli.

2.

Na żądanie kontrolera przedstawiciele oraz pracownicy kontrolowanej jednostki są obowiązani

udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz sporządzać zestawienia i obliczenia, w

zakresie przeprowadzanej kontroli.

3.

Kontrolerzy, w związku z przeprowadzaniem kontroli w siedzibie jednostki kontrolowanej,

mają prawo do

1)

wstępu do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki w obecności jej przedstawiciela;

2)

poruszania się po terenie kontrolowanej jednostki bez obowiązku posiadania przepustki.

4.

Kontrolerzy, w związku z przeprowadzaniem kontroli w jednostce kontrolowanej, nie

mogą być poddani rewizji osobistej.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w sporządzonym przez siebie

1)

protokóle, jeżeli kontrola została przeprowadzona w siedzibie jednostki kontrolowanej,

lub

2)

sprawozdaniu, jeżeli kontrola została przeprowadzona w siedzibie Narodowego Banku

Polskiego.

Kontrolerzy informują kierownika kontrolowanej jednostki o istotnych nieprawidłowościach

stwierdzonych w toku kontroli, wskazując na potrzebę niezwłocznego podjęcia działań

w celu ich usunięcia.

Protokół i sprawozdanie, o których mowa w art. 36, powinny

1)

zawierać zwięzły opis wyników kontroli;

2)

wskazywać przepisy prawne oraz warunki zawarte w zezwoleniu dewizowym, które zostały

naruszone;

3)

stanowić podstawę do sformułowania wniosków pokontrolnych i zaleceń.

Protokół i sprawozdanie powinny ponadto zawierać

1)

nazwę kontrolowanej jednostki w pełnym brzmieniu oraz adres jej siedziby;

2)

imię i nazwisko oraz stanowisko osoby udzielającej upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli oraz datę wystawienia upoważnienia;

3)

imię i nazwisko kontrolera lub kontrolerów;

4)

określenie zakresu kontroli;

5)

określenie okresu objętego kontrolą oraz datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

6)

listę osób udzielających wyjaśnień w trakcie kontroli;

7)

określenie dokumentów, na podstawie których przeprowadzono kontrolę;

8)

wykaz załączników stanowiących część składową sprawozdania lub protokołu;

9)

adnotację o przekazaniu kierownikowi kontrolowanej jednostki jednego egzemplarza protokołu

albo sprawozdania;

10)

pouczenie o prawie i trybie składania przez kontrolowaną jednostkę zastrzeżeń do ustaleń

zawartych w protokole lub sprawozdaniu;

11)

imiona i nazwiska członków organu zarządzającego kontrolowanej jednostki, w przypadku

osób prawnych.

1.

Protokół, o którym mowa w art. 36 pkt 1, sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których

jeden jest przekazywany kontrolowanej jednostce.

2.

Protokół kontroli podpisują kontroler i przedstawiciel kontrolowanej jednostki.

3.

Odmowa podpisania protokółu przez przedstawiciela kontrolowanej jednostki nie stanowi

przeszkody do przekazania jej podpisanego przez kontrolera protokółu.

4.

Przedstawiciel kontrolowanej jednostki może, w terminie 14 dni od otrzymania protokółu,

zgłosić na piśmie umotywowane zastrzeżenia co do zawartych w nim ustaleń.

5.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, w całości lub części,

kontroler przekazuje na piśmie swoje stanowisko kontrolowanej jednostce.

1.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 36 pkt 2, sporządza się w dwóch egzemplarzach,

z których jeden jest przekazywany kontrolowanej jednostce.

2.

Sprawozdanie z kontroli podpisuje kontroler.

3.

W zakresie zgłaszania zastrzeżeń przez kontrolowaną jednostkę do ustaleń sprawozdania

oraz zajmowania stanowiska wobec tych zastrzeżeń przez kontrolującego stosuje się

przepisy art. 37 ust. 4 i 5.

(uchylony).

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości, Prezes

Narodowego Banku Polskiego

2.

Zalecenia pokontrolne powinny zawierać

1)

zwięzły opis wyników kontroli, ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa;

2)

wnioski wynikające z ustaleń kontroli, zmierzające do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

3)

zobowiązanie jednostki kontrolowanej do powiadomienia o sposobie i terminie realizacji

zaleceń pokontrolnych.

(uchylony).

Kierownik kontrolowanej jednostki jest obowiązany, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

zaleceń pokontrolnych, poinformować w formie pisemnej jednostkę organizacyjną Narodowego

Banku Polskiego, wykonującą kontrolę, o działaniach podjętych w celu wykonania zaleceń

pokontrolnych.

W przypadku stwierdzenia w toku kontroli rażącego naruszenia

1)

przepisów prawa lub warunków udzielonego zezwolenia dewizowego, kontrolerzy występują

do Prezesa Narodowego Banku Polskiego albo dyrektora jednostki organizacyjnej Narodowego

Banku Polskiego, który wydał zezwolenie dewizowe, o jego uchylenie;

2)

warunków wykonywania działalności kantorowej kontrolerzy występują do Prezesa Narodowego

Banku Polskiego o wydanie decyzji o zakazie jej wykonywania.

W razie powstania w toku kontroli uzasadnionego podejrzenia popełnienia wykroczenia

lub przestępstwa przez kontrolowaną jednostkę lub inny podmiot, Prezes Narodowego

Banku Polskiego

(uchylony).

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, Nr 113, poz. 984 i Nr 127, poz. 1090) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 68c;

2)

w art. 105 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Zajęte waluty obce lub inne wartości dewizowe organ egzekucyjny sprzedaje bankowi

prowadzącemu ich skup.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1103 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 14, poz. 143, Nr 81, poz. 877 i Nr 110, poz. 1189 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

badanie przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń i obowiązków określonych

w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178) oraz ograniczeń wprowadzonych na jej podstawie, a także warunków udzielonych zezwoleń

dewizowych i zezwoleń na prowadzenie działalności kantorowej.

”

;

2)

w art. 3 skreśla się pkt 3.

(pominięty).

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, Nr 89, poz. 972, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 128, poz. 1403 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 89, poz. 804 i Nr 112, poz. 974) w art. 277

(pominięty).

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o pracowniczych programach emerytalnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 623 i z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 27 skreśla się ust. 3.

(pominięty).

W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 448) skreśla się art. 10a.

(pominięty).

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063, z 2000 r. Nr 53, poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119, poz. 1252, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1784 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1070) w art. 23

1)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Dane indywidualne, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być wykorzystywane wyłącznie

do sporządzania zestawień statystycznych, ocen i innych opracowań, bilansu płatniczego

i bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa. Dane te nie mogą być udostępniane

osobom trzecim.

”

;

2)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Zestawienia statystyczne, oceny i inne opracowania, zawierające dane indywidualne,

o których mowa w ust. 2 i 3, umożliwiające powiązanie ich z konkretnym podmiotem lub

zidentyfikowanie konkretnego podmiotu, a w szczególności, jeżeli do sporządzenia zestawienia,

oceny lub innego opracowania wykorzystano dane dotyczące mniej niż trzech podmiotów

lub gdy udział danych dotyczących jednego podmiotu wykorzystanych w zestawieniu, ocenie

lub innym opracowaniu jest większy niż trzy czwarte całości, nie mogą one być udostępnione

osobom trzecim.

7.

Prezes NBP może udostępnić dane indywidualne, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz zestawienia

statystyczne, oceny i inne opracowania, określone w ust. 6, uwzględniając przedmiot

i cel działania podmiotów, którym mają być one udostępnione, a w przypadku podmiotów

zagranicznych, przy uwzględnieniu przestrzegania zasady wzajemności oraz zobowiązań

zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 i Nr 126, poz. 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 2

a)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych,

”

b)

w pkt 9 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

pośrednictwo w dokonywaniu przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz

rozliczeń w kraju z nierezydentami.

”

;

2)

skreśla się art. 29;

3)

skreśla się art. 99-100;

4)

w art. 105 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych

niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań

zagranicznych państwa, a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu

przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178).

”

(pominięty).

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. Nr 83, poz. 930, z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 62, poz. 717, z 2001 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 106, poz. 1149 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W wypadku określonym w art. 99 § 1 i 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych oraz

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych

w art. 29 pkt 1-3.

”

,

b)

dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

W wypadku określonym w art. 106d orzeka się przepadek wartości dewizowych, a także

można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3.

”

;

2)

w art. 34 w § 2 wyrazy „art. 98 § 1 i 2” zastępuje się wyrazami „art. 99 § 1, art.

100 § 1, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1, art. 105 § 1, art.

106 § 1, art. 106a § 1, art. 106b § 1, art. 106c § 1 oraz art. 106d”;

3)

w art. 38 w § 2 w pkt 2 wyrazy „art. 98 § 2” zastępuje się wyrazami „art. 99 § 1”;

4)

w art. 49 skreśla się § 4;

5)

w art. 53 § 34 otrzymuje brzmienie

„

§ 34.

Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „rezydent”, „nierezydent”,

„nierezydent z kraju trzeciego”, „kraj”, „kraje trzecie”, „krajowe środki płatnicze”,

„waluta polska”, „wartości dewizowe”, „zagraniczne środki płatnicze”, „waluty obce”,

„dewizy”, „waluty wymienialne”, „złoto dewizowe”, „platyna dewizowa”, „obrót dewizowy”,

„obrót dewizowy z zagranicą”, „obrót wartościami dewizowymi w kraju”, „działalność

kantorowa”, „uprawniony bank”, „zezwolenie dewizowe”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178).

”

;

6)

rozdział 8 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 8

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu

Art. 97.

§ 1.

Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu

uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 98.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom ustala

lub przyjmuje należność od nierezydenta w innej walucie niż waluta wymienialna lub

waluta polska,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 99.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi lub wysyła

za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, jest mała, sprawca

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

Art. 100.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,

wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,

z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 101.

§ 1.

Nierezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

lub zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

papiery wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 102.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

1)

nieruchomości położone w krajach trzecich lub prawa na takich nieruchomościach,

2)

udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały

lub akcje w takich spółkach,

3)

jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

4)

dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów

trzecich,

5)

wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

6)

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 103.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa

w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery

wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo wierzytelności

lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 104.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera

bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 105.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zaciąga

od nierezydenta z kraju trzeciego kredyt lub pożyczkę albo udziela nierezydentowi

z kraju trzeciego kredytu lub pożyczki,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom udziela

zabezpieczenia lub ustanawia zabezpieczenie na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

”

;

7)

po art. 106 dodaje się art. 106a-106ł w brzmieniu

„

Art. 106a.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego darowizny mającej za przedmiot wartości dewizowe

lub krajowe środki płatnicze,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106b.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom przejmuje

od nierezydenta z kraju trzeciego jego dług wobec nierezydenta lub przystępuje do

takiego długu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106c.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie

dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106d.

Kto bez zezwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi działalność kantorową,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

Art. 106e.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia

wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106f.

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przywozu do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106g.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przy wywozie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, dokumentów potwierdzających uprawnienie do wywozu lub zezwolenia dewizowego

uprawniającego do wywozu,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym, przy

wysyłaniu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, dokumentów

potwierdzających uprawnienie do wysłania lub zezwolenia dewizowego uprawniającego

do wysłania.

Art. 106h.

Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej

wykonującym kontrolę celną, na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za

granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106i.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi wysyła za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze

bez pośrednictwa państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”

lub podmiotu uprawnionego do wykonywania w obrocie z zagranicą działalności gospodarczej

w dziedzinie poczty,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106j.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia

w kraju z nierezydentem bez pośrednictwa uprawnionego banku,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Art. 106k.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie przedstawia uprawnionemu bankowi wymaganych

dokumentów albo nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106l.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych

o dokonanym obrocie dewizowym z zagranicą, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu

płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa lub zgłasza

dane niezgodne ze stanem faktycznym,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Art. 106ł.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

”

;

8)

w art. 133 w § 1 w pkt 1 wyrazy „art. 98 § 2-4, art. 104 § 2 oraz w sprawach ujawnionych

z art. 104 § 1 i 3” zastępuje się wyrazami „art. 106h oraz w sprawach ujawnionych

w zakresie swojego działania przez urzędy celne z art. 99 § 1 i 2, art. 100 § 1 i

2, art. 106f, art. 106g § 1 i 2 i art. 106k”.

(pominięty).

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 86, poz. 960, z 2001 r. Nr 5, poz. 43, Nr 60, poz. 610, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 100, poz. 1085 i Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 655 i Nr 135, poz. 1143) w załączniku do ustawy w części IV ust. 35 otrzymuje brzmienie

„

35.

Od zezwoleń

1)

na prowadzenie działalności kantorowej 1063 zł,

2)

dewizowych indywidualnych 106 zł

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego

wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

(Dz. U. Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 63, poz. 641 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 32, poz. 299, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 1 wyrazy „rezydentów prowadzących działalność kantorową” zastępuje

się wyrazami „podmioty prowadzące działalność kantorową”;

2)

w art. 21 w ust. 3

a)

w zdaniu wstępnym po wyrazie „nadzoru” dodaje się wyrazy „lub kontroli”,

b)

w pkt 1 wyrazy „rezydentów prowadzących działalność kantorową” zastępuje się wyrazami

„podmiotów prowadzących działalność kantorową”.

(pominięty).

W ustawie z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. Nr 119, poz. 1252 i z 2001 r. Nr 111, poz. 1195) art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

Za zgodą banku zrzeszającego banki spółdzielcze mogą wykonywać czynności bankowe,

o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy - Prawo bankowe.

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 25 maja 2001 r. o skutkach wprowadzenia w niektórych państwach członkowskich

Unii Europejskiej wspólnej waluty euro

(Dz. U. Nr 63, poz. 640) w art. 3 w ust. 1 skreśla się wyrazy „; przepisu art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r.

- Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i z 2000 r. Nr 103, poz. 1099) nie stosuje się”.

(pominięty).

1.

Postępowanie w sprawach dewizowych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy toczy się według jej przepisów.

2.

Pozostają w mocy zezwolenia dewizowe udzielone na podstawie dotychczasowej ustawy,

w zakresie, w jakim są wymagane zgodnie z niniejszą ustawą.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej

jednak niż przez 9 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z tą ustawą.

(pominięty).

1.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do pośredniczenia w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności oraz dokonywaniu transferu

krajowych i zagranicznych środków płatniczych w obrocie dewizowym stają się bankami

uprawnionymi do wykonywania czynności bankowej w zakresie pośrednictwa w dokonywaniu

przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do kupna i sprzedaży wartości dewizowych stają się bankami uprawnionymi do wykonywania

czynności bankowej w tym zakresie, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Banki, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, rozszerzyć określony w statucie przedmiot działania

o czynności bankowe określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, pod rygorem utraty dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

4.

Oddziały banków zagranicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wystąpić z wnioskiem o rozszerzenie

określonego w zezwoleniu na ich utworzenie przedmiotu działania o czynności bankowe

określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy wymienionej w ust. 3, pod rygorem utraty

dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

1

Podmioty uprawnione, na podstawie dotychczasowych przepisów, do prowadzenia działalności

kantorowej prowadzą taką działalność, w dotychczasowym zakresie, na warunkach określonych

w niniejszej ustawie i przepisach wydanych na jej podstawie.

2

Z dniem 30 czerwca 2004 r. wygasają wydane przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego

innym niż banki osobom prawnym oraz podmiotom niebędącym osobami prawnymi upoważnienia

na dokonywanie skupu i sprzedaży walut obcych i dewiz.

3

Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 2, mogą do dnia określonego

w tym przepisie przekształcić taką działalność w działalność kantorową poprzez uzyskanie

zezwolenia na jej prowadzenie.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

osobach krajowych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego, należy

przez to rozumieć rezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1;

2)

osobach zagranicznych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego,

należy przez to rozumieć nierezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ustawie z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 71, poz. 449) lub ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 103, poz. 1099 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676), należy przez to rozumieć niniejszą ustawę.

Traci moc ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 103, poz. 1099 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676).

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej traci

moc art. 10

1)

ust. 2 - w zakresie, w jakim dotyczy art. 10 ust. 1 pkt 2;

2)

ust. 3 - w zakresie, w jakim dotyczy art. 10 ust. 1 pkt 4.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

- które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 - który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

4)

art. 17 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 25,

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie przepisów wymienionych w pkt 1-10.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 71 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4 lit. a, b i e w zakresie ust. 6, pkt 5-7, pkt 9 lit. a-d, pkt 10, pkt

13 lit. b, pkt 15 w zakresie art. 14 ust. 4-7 i pkt 16 w zakresie art. 14b oraz art.

5, art. 6, art. 9, art. 18, art. 45, art. 58 i art. 59, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

(uchylony).

§ 1.

Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu

uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom ustala

lub przyjmuje należność od nierezydenta w innej walucie niż waluta wymienialna lub

waluta polska,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi lub wysyła

za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, jest mała, sprawca

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,

wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,

z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Nierezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

lub zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

papiery wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

1)

nieruchomości położone w krajach trzecich lub prawa na takich nieruchomościach,

2)

udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały

lub akcje w takich spółkach,

3)

jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

4)

dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów

trzecich,

5)

wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

6)

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa

w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery

wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo wierzytelności

lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera

bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zaciąga

od nierezydenta z kraju trzeciego kredyt lub pożyczkę albo udziela nierezydentowi

z kraju trzeciego kredytu lub pożyczki,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom udziela

zabezpieczenia lub ustanawia zabezpieczenie na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego darowizny mającej za przedmiot wartości dewizowe

lub krajowe środki płatnicze,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom przejmuje

od nierezydenta z kraju trzeciego jego dług wobec nierezydenta lub przystępuje do

takiego długu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie

dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto bez zezwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi działalność kantorową,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia

wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przywozu do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przy wywozie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, dokumentów potwierdzających uprawnienie do wywozu lub zezwolenia dewizowego

uprawniającego do wywozu,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym, przy

wysyłaniu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, dokumentów

potwierdzających uprawnienie do wysłania lub zezwolenia dewizowego uprawniającego

do wysłania.

Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej

wykonującym kontrolę celną, na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za

granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi wysyła za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze

bez pośrednictwa państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”

lub podmiotu uprawnionego do wykonywania w obrocie z zagranicą działalności gospodarczej

w dziedzinie poczty,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia

w kraju z nierezydentem bez pośrednictwa uprawnionego banku,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie przedstawia uprawnionemu bankowi wymaganych

dokumentów albo nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych

o dokonanym obrocie dewizowym z zagranicą, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu

płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa lub zgłasza

dane niezgodne ze stanem faktycznym,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;

2)

art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.