Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Ustawa określa zasady, warunki i tryb udzielania cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz organy właściwe w tych sprawach.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

areszt w celu wydalenia - areszt w celu wydalenia w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 oraz z 2012 r. poz. 589);

2)

(uchylony);

3)

(uchylony);

4)

cudzoziemiec - cudzoziemca w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

4a)

dane biometryczne - wizerunek twarzy i odciski linii papilarnych pobrane w celu umieszczenia

w dokumentach podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej w formie elektronicznej;

5)

dokument podróży - dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej,

uprawniający do przekroczenia granicy, wydany przez organ państwa obcego, organ polski

lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego

lub obcą władzę o charakterze państwowym;

6)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67, z 2010 r. Nr 164, poz. 1108 oraz z 2011 r. Nr 50, poz. 255 i Nr 217, poz. 1280);

7)

karta pobytu - dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich, status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany;

8)

Konwencja Genewska - Konwencję dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie dnia 28 lipca 1951 r.

(Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 516);

9)

kraj pochodzenia - państwo, którego obywatelem jest cudzoziemiec, a w przypadku cudzoziemca,

którego obywatelstwa nie da się ustalić lub który nie posiada obywatelstwa żadnego

państwa - państwo, w którym stale zamieszkuje;

9a)

małoletni bez opieki - małoletniego cudzoziemca, który przybywa lub przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki osób dorosłych, odpowiedzialnych za niego zgodnie

z prawem lub zwyczajem;

9b)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej lub inne państwo, które

stosuje rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria

i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie

wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego

(Dz. Urz. UE L 050 z 25.02.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 109), zwane dalej „rozporządzeniem Rady (WE) nr 343/2003”;

9c

przesiedlenie - przeniesienie z kraju trzeciego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

uchodźcy mandatoryjnego w celu nadania mu na tym terytorium statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej;

9d

relokacja - przemieszczenie z państwa członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej cudzoziemca objętego ochroną międzynarodową w ramach podziału odpowiedzialności

i solidarności między państwami członkowskimi;

10)

strzeżony ośrodek - strzeżony ośrodek w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

11)

(uchylony);

12

uchodźca mandatoryjny - cudzoziemca uznanego za uchodźcę przez Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, zgodnie z jego mandatem wynikającym z Konwencji

Genewskiej oraz Statutu Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

zatwierdzonego rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych 428(V)

z dnia 14 grudnia 1950 r.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się ochrony przez

1)

nadanie statusu uchodźcy;

1a)

udzielenie ochrony uzupełniającej;

2)

udzielenie azylu;

3)

udzielenie zgody na pobyt tolerowany;

4)

udzielenie ochrony czasowej.

2.

Każdy wniosek cudzoziemca o udzielenie ochrony rozpatruje się jako wniosek o nadanie

statusu uchodźcy, chyba że cudzoziemiec wyraźnie ubiega się o udzielenie azylu lub

żądanie ochrony wynika z wydanego przez sąd orzeczenia o niedopuszczalności wydania

cudzoziemca albo z rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie jego wydania.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji lub postanowienia wydanego na podstawie

ustawy, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Jeżeli terytorialny zasięg działania oddziałów Straży Granicznej nie obejmuje m.st.

Warszawy, zadania określone w art. 28 ust. 1, art. 92 ust. 2, art. 114 ust. 3 i art.

120 pkt 1 wykonuje na tej części terytorium Komendant Główny Straży Granicznej.

1.

Decyzje lub postanowienia wydane w sprawach określonych w ustawie mogą być przekazywane

za pośrednictwem urządzeń umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym

oraz za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych i doręczane cudzoziemcowi w formie

uzyskanej w wyniku takiego przekazu.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o doręczeniu decyzji, rozumie się przez to także jej ogłoszenie.

W postępowaniach i rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia lub wiek;

8)

miejsce i kraj urodzenia;

9)

kraj pochodzenia;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

11a)

wizerunek twarzy;

12)

obywatelstwo;

13)

narodowość;

14)

rasa lub pochodzenie etniczne;

15)

przekonania polityczne, religijne, filozoficzne;

16)

przynależność wyznaniowa;

17)

przynależność do określonych grup społecznych;

18)

stan zdrowia;

19)

stan cywilny;

20)

wykształcenie;

21)

zawód wykonywany;

22)

miejsce pracy;

23)

miejsce zamieszkania lub miejsce pobytu;

24)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych i postępowaniach

w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach w postępowaniu

sądowym lub administracyjnym;

25)

stosunek do służby wojskowej;

26)

informacje o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

27)

informacje o wynikach sprawdzenia cudzoziemca w jednostce centralnej, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącym ustanowienia

systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji

Dublińskiej

(Dz. Urz. WE L 316 z 15.12.2000), oraz o podjętych czynnościach na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003.

Dane cudzoziemca, na podstawie których jest możliwe ustalenie, że

1)

postępowanie o nadanie statusu uchodźcy, udzielenie azylu lub zgody na pobyt tolerowany

wobec cudzoziemca jest w toku lub zakończyło się,

2)

cudzoziemcowi nadano lub odmówiono nadania statusu uchodźcy,

3)

cudzoziemcowi udzielono lub odmówiono udzielenia azylu lub zgody na pobyt tolerowany,

4)

cudzoziemcowi udzielono lub odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej

- nie mogą być udostępniane władzom oraz instytucjom publicznym kraju jego pochodzenia.

W przypadku gdy w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy bierze udział cudzoziemiec,

który nie umie lub nie może pisać, podpis cudzoziemca na dokumencie zastępuje tuszowy

odcisk jego palca; obok tego odcisku inna osoba wpisuje imię i nazwisko osoby nieumiejącej

lub niemogącej pisać, umieszczając swój podpis, z zaznaczeniem że został on złożony

na życzenie nieumiejącego lub niemogącego pisać.

1.

Tłumaczenie na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, dopuszczonych

jako dowód w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy lub azylu, zapewnia, w razie

potrzeby, organ, przed którym jest prowadzone postępowanie.

2.

Jeżeli w przesłuchaniu cudzoziemca, w postępowaniu prowadzonym w sprawie uregulowanej

w ustawie, bierze udział tłumacz, w protokole przesłuchania cudzoziemca podaje się

imię i nazwisko tłumacza.

(uchylony).

1.

Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed

prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań

politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce

korzystać z ochrony tego kraju.

2.

Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status

uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium.

3.

Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi

1)

ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka,

w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej

w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm., lub

2)

być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka,

których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt

1.

4.

Prześladowanie może polegać w szczególności na

1)

użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2)

zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób

dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3)

wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter

nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4)

braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5)

wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia

służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby

zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6)

czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Przy ocenie powodów prześladowania bierze się pod uwagę, że

1)

pojęcie rasy obejmuje w szczególności kolor skóry, pochodzenie lub przynależność do

określonej grupy etnicznej;

2)

pojęcie religii obejmuje w szczególności

a)

posiadanie przekonań teistycznych, nieteistycznych lub ateistycznych,

b)

udział lub powstrzymywanie się od udziału w obrzędach religijnych, sprawowanych publicznie

lub prywatnie, indywidualnie lub zbiorowo,

c)

inne akty o charakterze religijnym, wyrażane przekonania lub formy zachowania indywidualnego

lub zbiorowego, wynikające z wierzeń religijnych lub z nimi związane;

3)

pojęcie narodowości nie jest ograniczone do posiadania obywatelstwa lub jego braku,

lecz obejmuje w szczególności przynależność do grupy określonej przez

a)

tożsamość kulturową, etniczną lub językową lub

b)

wspólne pochodzenie geograficzne lub polityczne, lub

c)

powiązanie z ludnością w innym państwie;

4)

pojęcie przekonań politycznych obejmuje w szczególności posiadanie opinii, myśli lub

przekonań w sprawach związanych z podmiotami, o których mowa w art. 16 ust. 1, dopuszczającymi

się prześladowań, oraz w sprawach ich polityki lub metod działania, bez względu na

to, czy osoba, która ubiega się o nadanie statusu uchodźcy, działała zgodnie z tą

opinią, myślą lub przekonaniem;

5)

grupa jest uznawana jako określona grupa społeczna, jeżeli w szczególności posiada

odrębną tożsamość w kraju pochodzenia przez postrzeganie jej jako odrębnej od otaczającego

społeczeństwa i jej członkowie mają wspólne cechy wrodzone lub wspólne pochodzenie,

których nie można zmienić, albo mają wspólne cechy lub przekonania o takim znaczeniu

dla ich tożsamości lub świadomości, że członek grupy nie może być zmuszony do ich

zmiany.

2.

W zależności od warunków istniejących w kraju pochodzenia określona grupa społeczna

może stanowić grupę, której członkowie mają wspólną orientację seksualną, przy czym

orientacja seksualna nie może obejmować czynów, które według prawa polskiego są przestępstwami.

3.

Uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia może istnieć, chociażby

cudzoziemiec nie posiadał cech powodujących prześladowanie z powodu rasy, religii,

narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej,

jeżeli takie cechy są mu przypisywane przez podmioty dopuszczające się prześladowań.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 7 lit. a tiret czwarte, art. 1 pkt 7 lit. b i lit. e, art. 1 pkt 8 oraz

art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

art. 6, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się

ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go

na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez

1)

orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2)

tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3)

poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego

stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego

konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Do postępowań wszczętych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 14 i 15 i

niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 8.

1.

Podmiotami dopuszczającymi się prześladowań, o których mowa w art. 13, lub wyrządzającymi

poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, mogą być

1)

organy władzy publicznej kraju pochodzenia;

2)

ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium;

3)

podmioty inne niż określone w pkt 1 i 2, w przypadku gdy podmioty, o których mowa

w pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony

przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy.

2.

Ochrona przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy jest zapewniona,

gdy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe,

podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia prześladowaniom lub poważnej krzywdzie,

w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i wykrywania czynów stanowiących prześladowania lub poważną krzywdę oraz

karania za takie czyny, i gdy zapewniają osobom prześladowanym lub doznającym poważnej

krzywdy dostęp do takiej ochrony.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 86 ustawy zmienianej w

art. 14 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 86 ustawy zmienianej w art. 14, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Cudzoziemiec może powoływać się na uzasadnioną obawę przed prześladowaniem lub rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy, spowodowane wydarzeniami, które nastąpiły po opuszczeniu

kraju pochodzenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy mogą być spowodowane działaniem cudzoziemca po opuszczeniu

kraju pochodzenia, w szczególności gdy były one wyrazem i kontynuacją przekonań lub

orientacji seksualnych posiadanych w kraju pochodzenia.

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na pomoc dla cudzoziemców

ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, o której mowa w rozdziale 5 działu II

ustawy zmienianej w art. 14, z wyłączeniem wydatków związanych z przesiedleniem lub

relokacją, w okresie 10 lat, stanowi kwotę 100 000 000 zł w każdym roku.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie limitu wydatków,

o którym mowa w ust. 1, dokonując przynajmniej cztery razy w roku, według stanu na

koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok.

1.

Jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające

obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje

uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na

tej części terytorium, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem

lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

2.

Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust.

1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz

osobiste uwarunkowania cudzoziemca.

1.

Ustala się następujące mechanizmy korygujące

1)

ograniczenie co najmniej jednego ze świadczeń udzielanych w formie pieniężnej, wypłacanych

cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy w ramach udzielanej im pomocy,

przez

a)

obniżenie wysokości jednorazowej pomocy pieniężnej lub wartości bonów towarowych na

zakup odzieży i obuwia o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie przyznawania tej pomocy

lub wydawania tych bonów i zapewnianie odzieży i obuwia jedynie w uzasadnionych przypadkach,

b)

obniżenie wysokości stałej pomocy pieniężnej na zakup środków higieny osobistej o

nie więcej niż 30% albo wstrzymanie tej formy pomocy i dostarczanie tych środków w

naturze,

c)

obniżenie wysokości kieszonkowego o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie tej formy

pomocy,

d)

obniżenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego w zamian za wyżywienie o nie więcej niż

30% albo wstrzymanie tej formy pomocy i zapewnianie wyżywienia w ośrodku,

e)

obniżenie wysokości świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2

ustawy zmienianej w art. 14, o nie więcej niż 30% albo wstrzymanie udzielania tej

pomocy w stosunku do cudzoziemców, którzy dotychczas nie ubiegali się o nadanie statusu

uchodźcy; wstrzymanie to może łączyć się z obniżeniem wysokości stawki dziennej wyżywienia

zbiorowego w ośrodkach, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14,

o nie więcej niż 30%,

f)

ograniczenie katalogu wydatków - zaliczanych do kosztów pogrzebu cudzoziemca, o którym

mowa w art. 84 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 14, organizowanego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687 i Nr 144, poz. 853) - do wydatków na: kremację zwłok, zorganizowanie pogrzebu, przeprowadzenie pochówku

zmarłego oraz na zakup miejsca pochowania na cmentarzu, trumny lub urny,

g)

obniżenie maksymalnej kwoty zasiłku pogrzebowego wypłacanego na wniosek osoby, o której

mowa w art. 84 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 14, o nie więcej niż 30%;

2)

ograniczenie co najmniej jednego ze świadczeń udzielanych w formie niepieniężnej cudzoziemcom

ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy przez

a)

obniżenie wymiaru czasu nauki języka polskiego o nie więcej niż 50%, w zaokrągleniu

do pełnych godzin lekcyjnych, albo wstrzymanie tej nauki,

b)

obniżenie wydatków na zakup podstawowych materiałów niezbędnych do nauki języka polskiego

o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie zapewniania tych materiałów,

c)

obniżenie wydatków na zakup pomocy dydaktycznych dla dzieci korzystających z nauki

i opieki w publicznych placówkach, szkołach podstawowych, gimnazjach lub szkołach

ponadgimnazjalnych o nie więcej niż 50%,

d)

ograniczenie wydatków na finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego w

celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy, w celu leczenia

lub poddania się szczepieniom ochronnym lub w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach,

przez finansowanie przejazdu najtańszymi środkami transportu publicznego,

e)

wstrzymanie finansowania przejazdów środkami transportu publicznego w celach innych

niż udział w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy oraz innych niż leczenie

lub poddanie się szczepieniom ochronnym;

3)

ograniczenie zakresu opieki medycznej, o której mowa w art. 73 ustawy zmienianej w

art. 14

a)

przez wyłączenie z zakresu tej opieki co najmniej jednego z następujących świadczeń,

o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.

-

leczenia uzależnień,

-

leczenia stomatologicznego,

-

programów zdrowotnych,

b)

do podstawowej opieki zdrowotnej - w przypadku gdy nastąpił znaczny wzrost liczby

cudzoziemców przybyłych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych wprowadza co najmniej jeden z mechanizmów

korygujących, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy

1)

może nastąpić przekroczenie limitu wydatków, o których mowa w art. 18 ust. 1, przewidzianych

na okres jednego roku;

2)

w okresie od początku roku kalendarzowego do dnia ostatniej oceny, o której mowa w

art. 18 ust. 2, część limitu rocznego przypadającego proporcjonalnie na ten okres

została przekroczona co najmniej o 10%.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli

1)

nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia;

2)

korzysta z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, pod warunkiem że w danych

okolicznościach cudzoziemiec ma praktyczną i prawną możliwość powrotu na terytorium,

gdzie taka ochrona lub pomoc jest dostępna, bez zagrożenia jego życia, bezpieczeństwa

osobistego lub wolności;

3)

istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że

a)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu prawa międzynarodowego,

b)

jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi

w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych,

c)

popełnił zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, przed złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy;

4)

jest uważany przez organy władzy Rzeczypospolitej Polskiej za osobę mającą prawa i

obowiązki związane z posiadaniem obywatelstwa polskiego.

2.

Nadania statusu uchodźcy odmawia się także cudzoziemcowi, wobec którego istnieją poważne

podstawy, aby sądzić, że podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni

lub czynów, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Cudzoziemcowi, który złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, można ponadto

odmówić nadania statusu uchodźcy, jeżeli obawa przed prześladowaniem jest oparta na

okolicznościach, które celowo wytworzył po ostatniej odmowie nadania statusu uchodźcy.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli

1)

nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy;

2)

istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że

a)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b,

b)

popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym terytorium

czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego,

c)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa.

2.

Udzielenia ochrony uzupełniającej odmawia się także cudzoziemcowi, wobec którego istnieją

poważne podstawy, aby sądzić, że podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu

zbrodni lub czynów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b lub w art. 19 ust. 1 pkt

3 lit. a lub b.

3.

Cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej popełnił

inny niż określony w ust. 1 pkt 2 lit. b lub w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b czyn,

który jest przestępstwem według prawa polskiego zagrożonym karą pozbawienia wolności,

można odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli opuścił on kraj pochodzenia

wyłącznie w celu uniknięcia kary.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Cudzoziemca pozbawia się statusu uchodźcy, jeżeli po nadaniu tego statusu właściwy

organ stwierdził, że cudzoziemiec

1)

dobrowolnie ponownie przyjął ochronę państwa, którego jest obywatelem;

2)

utraciwszy obywatelstwo kraju pochodzenia, ponownie dobrowolnie je przyjął;

3)

przyjął nowe obywatelstwo i korzysta z ochrony państwa, którego obywatelstwo przyjął;

4)

ponownie dobrowolnie osiedlił się w państwie, które opuścił lub poza którego granicami

przebywał z powodu obawy przed prześladowaniem;

5

nie może dłużej odmawiać korzystania z ochrony państwa, którego jest obywatelem, z

powodu ustania okoliczności, w związku z którymi uzyskał status uchodźcy, i nie przedstawił

przekonywających powodów związanych z prześladowaniami, w związku z którymi uzyskał

ten status, lub innych powodów uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, uzasadniających

jego odmowę korzystania z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiada;

6

będąc bezpaństwowcem, może powrócić do państwa, w którym miał poprzednio stałe miejsce

zamieszkania, z powodu ustania okoliczności, w związku z którymi uzyskał status uchodźcy,

i nie przedstawił przekonywających powodów związanych z prześladowaniami, w związku

z którymi uzyskał ten status, lub innych powodów uzasadnionej obawy przed prześladowaniem,

uzasadniających jego odmowę powrotu do tego państwa;

7)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu prawa międzynarodowego;

8)

jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych, określonymi

w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;

9)

zataił informacje lub dokumenty albo przedstawił fałszywe informacje lub dokumenty

o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy.

2

Pozbawienie statusu uchodźcy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 lub 6, może

nastąpić w przypadku

1)

zmian okoliczności mających charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa

cudzoziemca przed prześladowaniem nie jest uzasadniona;

2)

gdy organy władzy publicznej kraju pochodzenia cudzoziemca, jak również ugrupowania

lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe, kontrolujące ten kraj lub znaczną

część jego terytorium, podjęły niezbędne środki w celu zapobieżenia prześladowaniom,

w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i wykrywania czynów stanowiących prześladowania oraz karania za takie

czyny, i zapewniają osobom prześladowanym dostęp do takich środków.

3.

Cudzoziemca nie pozbawia się statusu uchodźcy z przyczyny, o której mowa w ust. 1

pkt 9, jeżeli nadal spełnia warunki posiadania tego statusu.

1.

Cudzoziemca pozbawia się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy

1)

okoliczności, z powodu których była udzielona, przestały istnieć lub zmieniły się

w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana;

2)

po jej udzieleniu wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit.

a lub b lub w art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c;

3)

wyjdzie na jaw, że zataił informacje lub dokumenty albo przedstawił fałszywe informacje

lub dokumenty o istotnym znaczeniu dla udzielenia ochrony uzupełniającej.

2.

Pozbawienie ochrony uzupełniającej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może

nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i

długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest

uzasadniona.

3.

Cudzoziemca nie pozbawia się ochrony uzupełniającej z przyczyny, o której mowa w ust.

1 pkt 3, jeżeli nadal spełnia warunki jej posiadania.

4.

Cudzoziemca można pozbawić ochrony uzupełniającej, jeżeli po jej udzieleniu wyjdą

na jaw okoliczności, o których mowa w art. 20 ust. 3.

1.

Postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczyna się na wniosek cudzoziemca,

zwanego dalej „wnioskodawcą”.

2.

Wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpatruje się równocześnie jako wniosek o udzielenie

ochrony uzupełniającej.

1.

Wnioskodawca składa wniosek o nadanie statusu uchodźcy w imieniu towarzyszących mu

jego małoletnich dzieci, pod warunkiem że nie pozostają w związku małżeńskim i są

na jego utrzymaniu.

2.

Postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy obejmuje także dziecko wnioskodawcy

urodzone w okresie od wszczęcia postępowania aż do jego zakończenia decyzją ostateczną.

3.

Do dziecka, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy dotyczące osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje.

1.

Wnioskodawca może złożyć wniosek o nadanie statusu uchodźcy w imieniu towarzyszących

mu małżonka pozostającego na jego utrzymaniu i małoletnich dzieci małżonka niepozostających

w związku małżeńskim, za zgodą małżonka wyrażoną na piśmie.

2.

Wyrażenie zgody przez małżonka na złożenie wniosku w jego imieniu uważa się za udzielenie

wnioskodawcy pełnomocnictwa, w tym także do działania w imieniu dzieci małżonka.

3.

Jeżeli małżonek cofnie zgodę na złożenie wniosku w jego imieniu, postępowanie w sprawie

nadania statusu uchodźcy wobec niego i dzieci tego małżonka umarza się.

1.

W postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy pisma doręcza się wnioskodawcy,

a gdy wnioskodawca działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

2.

Wnioskodawcy, którego miejscem zamieszkania jest ośrodek dla cudzoziemców ubiegających

się o nadanie statusu uchodźcy, zwany dalej „ośrodkiem”, pisma doręcza się przez kierownika

ośrodka, za potwierdzeniem odbioru.

3.

W przypadku gdy na zlecenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwanego dalej „Szefem

Urzędu”, ośrodek prowadzi organizacja społeczna, stowarzyszenie lub inna osoba prawna

albo osoba fizyczna, za kierownika ośrodka, o którym mowa w ust. 2, uważa się osobę

działającą w imieniu Szefa Urzędu na podstawie upoważnienia.

4.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w ust. 2 pismo pozostawia

się u kierownika ośrodka na okres 7 dni.

5.

Kierownik ośrodka umieszcza zawiadomienie o nadejściu pisma, terminie i miejscu jego

odbioru na tablicy ogłoszeń w ośrodku, w języku zrozumiałym dla cudzoziemca. Pismo

uważa się za doręczone po upływie 7 dni od dnia wywieszenia zawiadomienia.

6.

Kierownik ośrodka doręcza nadawcy formularz z pokwitowaniem wnioskodawcy odbioru pisma

lub zawiadamia nadawcę o terminie, w którym nastąpiło doręczenie pisma w sposób określony

w ust. 4 i 5.

Wniosek o nadanie statusu uchodźcy, zwany dalej „wnioskiem”, składa się na formularzu,

który zawiera

1)

dane wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, w zakresie niezbędnym

do przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy;

2)

określenie kraju pochodzenia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje;

3)

określenie istotnych zdarzeń będących przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy.

1.

Wniosek składa się do Szefa Urzędu za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej

lub komendanta placówki Straży Granicznej, zwanych dalej „organami przyjmującymi wniosek”.

Złożenie wniosku wymaga osobistego stawiennictwa wnioskodawcy i osoby, w imieniu której

wnioskodawca występuje.

2.

Wnioskodawca, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składa wniosek

za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym

zasięgiem działania m.st. Warszawę.

3.

Wnioskodawca, który nie posiada dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy,

składa wniosek podczas kontroli granicznej, za pośrednictwem komendanta placówki Straży

Granicznej.

4.

Wnioskodawca, który przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia, areszcie

śledczym lub zakładzie karnym, składa wniosek za pośrednictwem komendanta oddziału

Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem działania siedzibę strzeżonego

ośrodka, aresztu w celu wydalenia, aresztu śledczego lub zakładu karnego.

1.

Organ przyjmujący wniosek

1)

ustala tożsamość wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje;

2)

fotografuje wnioskodawcę i osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, oraz pobiera

od nich odciski linii papilarnych (dotyczy osób, które ukończyły 14 lat) za pomocą

kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków;

3)

uzyskuje informacje dotyczące

a)

kraju pochodzenia,

b)

wiz lub zezwoleń na pobyt wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, przez organy innych państw,

c)

trasy przejazdu do granicy i miejsca przekroczenia granicy,

d)

ubiegania się przez wnioskodawcę lub członka jego rodziny o nadanie statusu uchodźcy

w innym państwie,

e)

imienia i nazwiska, daty i miejsca urodzenia, adresu miejsca zamieszkania i stopnia

pokrewieństwa członka rodziny wnioskodawcy, który przebywa na terytorium innego państwa

członkowskiego;

4)

ustala, czy wnioskodawca i osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, posiadają

dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy lub czy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej legalnie;

5)

zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i niezbędnych zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje;

6)

informuje wnioskodawcę, w języku dla niego zrozumiałym, o

a)

zasadach i trybie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy,

b)

przysługujących mu prawach, ciążących na nim obowiązkach i skutkach prawnych ich niewykonania,

c)

możliwości wyrażenia zgody na udzielanie przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców informacji o przebiegu postępowania oraz

przeglądanie akt sprawy i sporządzanie z nich notatek i odpisów,

d)

organizacjach, do których zadań statutowych należą sprawy uchodźców,

e

adresie ośrodka, w którym musi się on stawić;

7)

informuje małżonka wnioskodawcy, w języku dla niego zrozumiałym, o skutkach wyrażenia

zgody na wystąpienie przez wnioskodawcę w jego imieniu i w imieniu dzieci tego małżonka.

2.

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. d i e, uważa się osoby, o

których mowa w art. 2 lit. i rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003.

3.

Organ przyjmujący wniosek może dokonać kontroli osobistej wnioskodawcy i osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje, oraz ich bagażu w celu wykluczenia możliwości

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia lub w celu ustalenia tożsamości.

4.

Wnioskodawca i osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, są obowiązani poddać

się czynnościom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 3, a także udzielić informacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

Organ przyjmujący wniosek zawiadamia państwowego inspektora sanitarnego, właściwego

ze względu na miejsce złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy, o odmowie poddania

się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu

której wnioskodawca występuje.

1.

Cudzoziemiec, który podaje się za małoletniego, w przypadku wątpliwości co do jego

wieku może być, za swoją zgodą lub za zgodą przedstawiciela ustawowego, poddany badaniom

lekarskim w celu ustalenia rzeczywistego wieku.

2.

Wynik badania lekarskiego powinien wskazywać wiek osoby badanej i podawać granicę

błędu.

3.

Cudzoziemca podającego się za małoletniego, w razie braku zgody na przeprowadzenie

badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, uważa się za osobę pełnoletnią.

4.

Przeprowadzenie badań lekarskich zapewnia Szef Urzędu, a w przypadku gdy wątpliwości

co do wieku cudzoziemca powstały podczas składania wniosku - organ przyjmujący wniosek.

1.

Organ przyjmujący wniosek niezwłocznie przekazuje wniosek w celu rozpatrzenia Szefowi

Urzędu.

2.

Wniosek złożony przez cudzoziemca, którego umieszcza się lub który przebywa w strzeżonym

ośrodku lub areszcie w celu wydalenia, przekazuje się w terminie 48 godzin.

1.

Szef Urzędu pozostawia bez rozpoznania wniosek, który nie zawiera imienia i nazwiska

wnioskodawcy lub określenia kraju pochodzenia i braków tych nie można było usunąć

w wyniku czynności, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3.

2.

Przepisu art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wezwania do usunięcia braków w terminie 7 dni, z

pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania,

nie stosuje się.

1.

Wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa

1

unieważnienie wizy krajowej,

2)

wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji

ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy

- wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje.

2

Organ przyjmujący wniosek odnotowuje unieważnienie wizy krajowej oraz wygaśnięcie

decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dokumentach

podróży wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje.

3.

W toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy

1)

nie wydaje się i nie przedłuża wizy;

2)

nie wydaje się decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nie wydaje się decyzji o wydaleniu.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 i 3 nie stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca

złożył kolejny wniosek, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu

do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy,

jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem

społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji

o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

5.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu powinien zawierać uzasadnienie

istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej wykonania.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, należy złożyć wraz z kolejnym wnioskiem o nadanie

statusu uchodźcy, za pośrednictwem organu przyjmującego, a w przypadku gdy decyzja

o wydaleniu została wydana po złożeniu kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy

- bezpośrednio do Szefa Urzędu.

7.

Wydanie decyzji w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu powinno nastąpić

w terminie 5 dni od dnia przekazania wniosku w tej sprawie przez organ przyjmujący

lub od dnia otrzymania wniosku złożonego bezpośrednio do Szefa Urzędu.

8.

Strona niezadowolona z decyzji Szefa Urzędu w sprawie wstrzymania decyzji o wydaleniu

może zwrócić się do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 5 dni od

dnia doręczenia decyzji.

9.

Szef Urzędu może zmienić lub uchylić decyzję w sprawie wstrzymania wykonania decyzji

o wydaleniu w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

10.

Decyzja o wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu wygasa z mocy prawa w dniu doręczenia

cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wszczętej na

kolejny wniosek, o którym mowa w ust. 4.

1.

Wniosek złożony przez wnioskodawcę, który

1)

podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy,

religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy

społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji

o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej

krzywdy,

2)

pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia, znajdującego się na wspólnej minimalnej

liście państw trzecich, które państwa członkowskie uznają za bezpieczne kraje pochodzenia,

przyjętej przez Radę Unii Europejskiej, na wniosek Komisji Europejskiej, po konsultacji

z Parlamentem Europejskim, i istnieją okoliczności, o których mowa w ust. 3,

3)

wprowadził organ rozpatrujący wniosek w błąd przez zatajenie informacji lub dokumentów

albo przedstawienie fałszywych informacji lub dokumentów o istotnym znaczeniu dla

nadania statusu uchodźcy,

4)

złożył inny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, w którym podał inne dane osobowe,

5)

przedstawił niespójne, sprzeczne, nieprawdopodobne lub niewystarczające wyjaśnienia

na potwierdzenie faktu prześladowania,

6)

złożył wniosek w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia

wykonania takiej decyzji,

7)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego

powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- rozpatruje się w pierwszej kolejności jako wniosek oczywiście bezzasadny.

2.

Postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy, w przypadku gdy wniosek jest oczywiście

bezzasadny zgodnie z ust. 1, prowadzi się według zasad określonych w ustawie, z tym

że

1)

wnioskodawcy, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem

z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do

określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych

informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem

doznania poważnej krzywdy, nie przesłuchuje się, chyba że wnioskodawca jest małoletnim

bez opieki;

2)

wydanie decyzji powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku;

3)

w decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy wskazuje się, że wniosek był rozpatrywany

jako wniosek oczywiście bezzasadny;

4)

odwołanie od decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy wnosi się w terminie 5 dni

od dnia jej doręczenia;

5)

rozpoznanie odwołania od decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy następuje w pierwszej

kolejności w składzie jednoosobowym.

3.

Państwo znajdujące się na liście, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest bezpiecznym dla

wnioskodawcy krajem pochodzenia, jeżeli wnioskodawca posiada obywatelstwo tego państwa

lub jest bezpaństwowcem i uprzednio stale zamieszkiwał w tym państwie oraz nie podał

żadnych poważnych podstaw do nieuznawania tego państwa za bezpieczny kraj pochodzenia

w jego szczególnej sytuacji i w związku ze spełnianiem przez niego warunków do nadania

statusu uchodźcy.

1.

Wydanie decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, z zastrzeżeniem art. 34 ust.

2 pkt 2, następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

2.

W razie niezałatwienia sprawy w terminach, o których mowa w ust. 1 lub w art. 34 ust.

2 pkt 2, stosuje się przepisy art. 36-38 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie

została wydana decyzja w pierwszej instancji i przyczyna niewydania decyzji w tym

terminie nie leży po stronie wnioskodawcy, Szef Urzędu, na wniosek wnioskodawcy, wydaje

zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca stanowi

podstawę dla wnioskodawcy i małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje, do

wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm..

2

W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się okres, jaki upłynął od dnia

wszczęcia postępowania, oraz okoliczność, że przyczyna niewydania decyzji w terminie

6 miesięcy nie leży po stronie wnioskodawcy.

3

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ważne do dnia, w którym decyzja w sprawie

o nadanie statusu uchodźcy stanie się ostateczna.

1.

Wnioskodawca jest obowiązany

1)

przedstawić informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności

dotyczące jego wieku, pochodzenia, tożsamości, obywatelstwa, krewnych, kraju i miejsc

poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków, trasy podróży oraz powodów złożenia

wniosku;

2)

udostępnić posiadane dowody potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku;

3)

przekazać do depozytu Szefowi Urzędu swój dokument podróży oraz dokument podróży osoby,

w imieniu której wnioskodawca występuje, za pośrednictwem organu przyjmującego wniosek;

3a

stawić się w ośrodku w terminie 2 dni od dnia przyjęcia wniosku przez organ przyjmujący

wniosek;

4)

stawiać się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie w celu przesłuchania lub

złożenia wyjaśnień;

5)

zawiadomić o każdej zmianie swojego miejsca pobytu i miejsca pobytu osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje;

6)

przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia doręczenia decyzji ostatecznej

w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

1a

Przepisu ust. 1 pkt 3a nie stosuje się do cudzoziemca, o którym mowa w art. 70 ust.

2.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się, w przypadku gdy cudzoziemiec złożył kolejny

wniosek o nadanie statusu uchodźcy, a Szef Urzędu nie wstrzymał wykonania decyzji

o wydaleniu.

3.

Wnioskodawca, który składa wniosek podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się, jest obowiązany przekazać dokument podróży do depozytu Szefowi Urzędu w dniu,

w którym zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenie na osiedlenie

się utraci ważność lub zostanie cofnięte.

1.

Po zakończeniu postępowania decyzją ostateczną cudzoziemiec odbiera osobiście dokument

podróży w siedzibie Szefa Urzędu.

2.

W przypadku niemożności osobistego odbioru dokumentu podróży z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się pokonać przeszkody albo w razie korzystania z pomocy w dobrowolnym

powrocie, odbioru dokumentu podróży może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem

szczególnym do odbioru dokumentu.

3.

W przypadku wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekazania

na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, odbiór dokumentu podróży następuje

w placówce Straży Granicznej albo na granicy państwa, do którego następuje wydalenie

lub przekazanie, albo w porcie lotniczym lub morskim tego państwa.

4.

Dokument podróży nieodebrany przez cudzoziemca przechowuje Szef Urzędu.

1.

Wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, zapewnia się swobodę

kontaktowania się z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców oraz z organizacjami, do których zadań statutowych należą sprawy

uchodźców.

2.

Przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

zapewnia się możliwość kontaktowania się z wnioskodawcą lub z osobą, w imieniu której

wnioskodawca występuje, w każdym czasie.

3.

Organ prowadzący postępowanie udziela przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, na jego wniosek i za pisemną zgodą wnioskodawcy,

informacji o przebiegu postępowania oraz umożliwia przeglądanie akt sprawy i sporządzanie

z nich notatek i odpisów, z wyłączeniem akt, o których mowa w art. 74 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

W przypadku gdy wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, wykonywanie uprawnień przedstawiciela

Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, o których mowa

w ust. 3, nie wymaga zgody kuratora wyznaczonego do reprezentowania małoletniego w

postępowaniu.

5.

Przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani skarga do sądu administracyjnego.

6.

Opinie, dokumenty i materiały sporządzone przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców dołącza się do akt sprawy.

7.

Informacje i dane osobowe, uzyskiwane od wnioskodawcy i organów prowadzących postępowanie,

mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów, o których mowa w art. 35 Konwencji Genewskiej.

8.

Organy Rzeczypospolitej Polskiej podejmują wszelkie działania w celu ułatwienia Wysokiemu

Komisarzowi Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców wypełnienia jego zadań zgodnie

z art. 35 Konwencji Genewskiej.

1.

Jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje

decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku.

2.

Wniosek jest niedopuszczalny, gdy

1)

wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim;

2)

po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca

złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach;

3)

małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego

imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego

małżonka uzasadniające taki wniosek.

1

Jeżeli w toku postępowania inne państwo członkowskie, odpowiedzialne za rozpatrzenie

wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003,

wyrazi zgodę na przejęcie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o ich przekazaniu i o umorzeniu postępowania.

2.

Wnioskodawca i osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, podlegający przekazaniu

mogą być doprowadzeni do granicy lub do granicy państwa, do którego następuje przekazanie,

albo do portu lotniczego lub morskiego tego państwa.

3.

Obowiązek doprowadzenia, na wniosek Szefa Urzędu, wykonują

1)

komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu wnioskodawcy

- do granicy;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy

ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu

której wnioskodawca występuje - od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa,

do którego następuje przekazanie.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie Szefa Urzędu o przekroczeniu

granicy przez cudzoziemca przekazywanego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr

343/2003 i o opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez wnioskodawcę i

osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, oraz odnotowuje w rejestrze spraw

prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 miejsce i datę przekroczenia

granicy.

5.

Koszty doprowadzenia do granicy lub do portu lotniczego albo morskiego państwa, do

którego następuje przekazanie, są pokrywane z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków pozostających w dyspozycji

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1.

W przypadku gdy wnioskodawca

1)

złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku,

1a

nie stawił się w ośrodku w terminie 2 dni od dnia przyjęcia wniosku przez organ przyjmujący

wniosek,

2)

opuścił ośrodek na okres dłuższy niż 7 dni bez usprawiedliwionej przyczyny,

3)

opuścił bez zgody Szefa Urzędu miejsce pobytu lub miejscowość, określone w decyzji,

o której mowa w art. 89c, lub nie zgłasza się w określonych odstępach czasu do organu

wskazanego w decyzji,

4)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

5)

nie stawił się na przesłuchanie i nie wykaże w terminie 7 dni od dnia wyznaczonego

na przesłuchanie, że niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane okolicznościami,

za które nie ponosi odpowiedzialności

- organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli umorzenie

postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym.

2.

Na wniosek wnioskodawcy, złożony w terminie 2 lat od dnia wydania decyzji o umorzeniu

postępowania, organ, który umorzył postępowanie na podstawie ust. 1, uchyla decyzję

o umorzeniu i podejmuje postępowanie na nowo, przy czym czynności podjęte w toku postępowania

umorzonego pozostają w mocy.

1.

Organ prowadzący postępowanie przesłuchuje wnioskodawcę w celu wyjaśnienia faktów

istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przekazuje mu kopię protokołu przesłuchania.

2.

Wnioskodawcy nie przesłuchuje się, jeżeli wydanie decyzji o nadaniu statusu uchodźcy

jest możliwe na podstawie zebranego materiału dowodowego albo wnioskodawca nie jest

zdolny do uczestniczenia w przesłuchaniu lub nie jest w stanie w nim uczestniczyć

z powodu stanu zdrowia lub ze względów psychologicznych oraz w przypadku, o którym

mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1.

3.

Przesłuchanie odbywa się bez obecności osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

chyba że organ prowadzący postępowanie uważa jej obecność za konieczną dla wyjaśnienia

sprawy. Do osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie stosuje się przepisu

art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Organ prowadzący postępowanie zapewnia podczas przesłuchania, w razie potrzeby, bezpłatną

pomoc tłumacza władającego językiem zrozumiałym dla wnioskodawcy.

5.

Organ prowadzący postępowanie może utrwalić przebieg przesłuchania za pomocą urządzenia

rejestrującego obraz lub dźwięk, jeżeli wnioskodawca został o tym poinformowany i

względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie.

Jeżeli wnioskodawca był w przeszłości prześladowany lub doznał poważnej krzywdy lub

był bezpośrednio zagrożony takim prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy, organ

prowadzący postępowanie może stwierdzić, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem

lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, wyłącznie wtedy, gdy istnieją uzasadnione

powody, aby uznać, że prześladowanie lub poważna krzywda nie będą się powtarzać.

1.

Jeżeli organ prowadzący postępowanie zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy

lub udzielić mu ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany, zwraca się do

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów,

o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub ust. 2,

art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3 lub w art. 97 ust. 1a.

2.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i inne organy przekazują informacje, o których

mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o ich przekazanie.

3.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 2, nie przekażą informacji w terminie 30 dni,

uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia organ

prowadzący postępowanie.

1.

W decyzji o nadaniu wnioskodawcy statusu uchodźcy orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje.

2.

Jeżeli wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka

się o odmowie nadania jej statusu uchodźcy.

1.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie nadania statusu

uchodźcy osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje.

2.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, orzeka się o nadaniu statusu uchodźcy osobie,

w imieniu której wnioskodawca występuje, jeżeli okoliczności te wobec niej nie zachodzą,

a wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 13.

1.

W przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje,

odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu

1)

ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają

się temu okoliczności określone w art. 20, albo

2)

zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a,

jeżeli nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej i

nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a.

2.

Jeżeli nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo

zgody na pobyt tolerowany, w decyzji, w której odmawia się nadania statusu uchodźcy

wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, orzeka się o ich

wydaleniu, z wyłączeniem przypadku gdy cudzoziemiec

1)

posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się,

zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, prawo pobytu

lub prawo pobytu stałego, zgodnie z ustawą z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm., lub zgodę na pobyt tolerowany;

2)

jest tymczasowo aresztowany, odbywa karę pozbawienia wolności lub stosuje się wobec

niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3

jest obowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji

o wydaleniu, która nie została wykonana;

4)

jest małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się albo zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich.

3.

Do postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy, w części dotyczącej orzeczenia

o wydaleniu, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach dotyczące postępowania w sprawie wydalenia.

4.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

30 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy,

w przypadku gdy

1)

decyzja zawiera orzeczenie o wydaleniu;

2

obowiązek opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika z wcześniejszej

decyzji o wydaleniu, która nie została wykonana, a decyzja o odmowie nadania statusu

uchodźcy nie zawiera orzeczenia o udzieleniu ochrony uzupełniającej albo zgody na

pobyt tolerowany.

5.

W przypadku gdy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 4, cudzoziemiec powiadomił

na piśmie Szefa Urzędu o zamiarze dobrowolnego powrotu, termin ten ulega przedłużeniu

do dnia, w którym cudzoziemiec powinien wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w sposób zorganizowany przez Szefa Urzędu.

Organ administracji, który w pierwszej instancji wydał decyzję o wydaleniu, której

wykonanie zostało wstrzymane na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 lub ust. 4, stwierdza

jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja o nadaniu statusu uchodźcy lub udzieleniu ochrony

uzupełniającej stała się ostateczna.

Organ wydający decyzję w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy informuje

wnioskodawcę na piśmie, w języku dla niego zrozumiałym, o wyniku tego postępowania

oraz trybie i terminie wniesienia środków zaskarżenia.

1.

Postępowanie w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej wszczyna

się z urzędu.

2.

W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący postępowanie przesłuchuje

cudzoziemca w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zapewniając,

w razie potrzeby, bezpłatną pomoc tłumacza władającego językiem zrozumiałym dla cudzoziemca

i doręcza mu protokół przesłuchania lub umożliwia złożenie wyjaśnień na piśmie.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy pozbawienie statusu uchodźcy następuje

w związku z nabyciem obywatelstwa polskiego.

4.

W postępowaniu w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy cudzoziemcowi zapewnia się swobodę

kontaktowania się z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców oraz z organizacjami, do których zadań statutowych należą sprawy

uchodźców.

5.

Przepisy art. 39 ust. 2-8 stosuje się odpowiednio.

1.

W decyzji o pozbawieniu statusu uchodźcy i w decyzji o pozbawieniu ochrony uzupełniającej

określa się termin, z którym następuje utrata tego statusu lub ochrony.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, wyznacza się przy uwzględnieniu konieczności załatwienia

przez cudzoziemca niezbędnych spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, związanych

z opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Decyzje w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale, wydaje Szef Urzędu.

2.

Od decyzji Szefa Urzędu w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale, przysługuje

odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców.

3.

Rada do Spraw Uchodźców może orzec o udzieleniu ochrony uzupełniającej, jeżeli w wyniku

rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy stwierdzi,

że wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie mogą powrócić

do kraju pochodzenia z przyczyn, o których mowa w art. 15.

Koszty wydalenia cudzoziemca, wobec którego postępowanie w sprawie nadania statusu

uchodźcy zakończyło się orzeczeniem o wydaleniu, są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o nadanie statusu uchodźcy, uwzględniając dane, o których mowa w art. 8, dotyczące

cudzoziemca, który składa wniosek, oraz osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy,

oraz informację, o której mowa w art. 27 pkt 3.

1.

Organ przyjmujący wniosek wydaje wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca

złożył wniosek, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, zwane dalej „zaświadczeniem

tożsamości”, ważne przez okres 30 dni.

2.

Szef Urzędu, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, wydaje

kolejne zaświadczenia tożsamości, ważne przez okresy nie dłuższe niż 6 miesięcy, do

czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.

3.

Dane małoletniego dziecka, w imieniu którego wnioskodawca złożył wniosek, wpisuje

się do zaświadczenia tożsamości rodziców.

4.

Szef Urzędu, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, na wniosek

rodzica, może wydać małoletniemu dziecku, w wieku powyżej 7 lat, w imieniu którego

wnioskodawca złożył wniosek, odrębne zaświadczenie tożsamości.

5.

W przypadku gdy wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, zaświadczenie tożsamości wydaje

się temu małoletniemu.

6.

Zaświadczenie tożsamości, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość osoby, której

zostało wydane, i uprawnia tę osobę oraz małoletnie dzieci, których dane zostały tam

wpisane, do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

Organ przyjmujący wniosek informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa

Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego

o wydaniu wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca złożył wniosek,

zaświadczenia tożsamości. Informacja obejmuje dane, o których mowa w art. 56.

1.

W zaświadczeniu tożsamości zamieszcza się nazwę organu wydającego, datę wydania i

termin ważności oraz następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

imiona rodziców;

3)

datę urodzenia lub wiek;

4)

miejsce i kraj urodzenia;

5)

obywatelstwo;

6)

imiona i nazwiska oraz daty urodzenia małoletnich dzieci, w imieniu których wnioskodawca

występuje.

2.

Zaświadczenie tożsamości zawiera ponadto fotografię i podpis jego posiadacza.

3.

Zaświadczenie tożsamości może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust.

1.

1.

Cudzoziemiec, który otrzymał zaświadczenie tożsamości, jest obowiązany wymienić je

w przypadku

1)

zmiany danych w nim zamieszczonych;

2)

urodzenia się dziecka;

3)

upływu terminu ważności;

4)

uszkodzenia w stopniu utrudniającym posługiwanie się nim;

5)

zaistnienia innej okoliczności niż określona w pkt 4, utrudniającej ustalenie tożsamości.

2.

W przypadku utraty zaświadczenia tożsamości wydaje się nowe zaświadczenie.

3.

Wymiany zaświadczenia tożsamości i wydania nowego w miejsce utraconego zaświadczenia

tożsamości dokonuje Szef Urzędu.

1.

Pierwsze zaświadczenie tożsamości wydaje się z urzędu.

2.

Wydanie kolejnego zaświadczenia tożsamości i wymiana zaświadczenia następują na wniosek

cudzoziemca, złożony na formularzu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 2.

3.

Do wniosku dołącza się fotografie.

4.

Cudzoziemiec, który utracił zaświadczenie tożsamości, jest obowiązany zawiadomić o

tym Szefa Urzędu w terminie 3 dni.

5.

W razie znalezienia własnego zaświadczenia tożsamości, w miejsce którego wydano już

nowe zaświadczenie, należy niezwłocznie zwrócić znalezione zaświadczenie Szefowi Urzędu.

1.

Cudzoziemiec, który otrzymał decyzję ostateczną w sprawie o nadanie statusu uchodźcy,

jest obowiązany zwrócić zaświadczenie tożsamości organowi, który je wydał.

2.

Jeżeli cudzoziemiec, który otrzymał decyzję ostateczną w sprawie o nadanie statusu

uchodźcy, opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca zaświadczenie tożsamości

komendantowi placówki Straży Granicznej przy przekraczaniu granicy.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, wydawanego przez organ przyjmujący

wniosek, oraz tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, wydawanego przez

Szefa Urzędu, uwzględniając dane, które powinny być w nich zawarte, określone w art.

56 ust. 1;

2)

formularza wniosku o wydanie lub wymianę tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca,

uwzględniając dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemca oraz towarzyszących

cudzoziemcowi małoletnich dzieci, w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany tymczasowego

zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, a także liczbę i wymogi dotyczące fotografii

dołączanych do wniosku.

2.

W przypadku zmiany wzorów tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1, można określić termin ważności dotychczasowych zaświadczeń

tożsamości cudzoziemca wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz termin,

do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

Organ przyjmujący wniosek o nadanie statusu uchodźcy złożony przez małoletniego bez

opieki występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce

pobytu małoletniego z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego

w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy i umieszczenie małoletniego w placówce

opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Jeżeli okoliczność, że wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, wyjdzie na jaw w toku

postępowania, z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, występuje Szef Urzędu.

3.

Szef Urzędu, w miarę możliwości, uwzględniając art. 9, podejmuje działania mające

na celu odnalezienie krewnych małoletniego bez opieki.

1.

Organ przyjmujący wniosek doprowadza małoletniego bez opieki do rodziny zastępczej

zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego lub placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu interwencyjnego.

2.

Małoletni bez opieki przebywa w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia

rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego do czasu wydania

orzeczenia przez sąd opiekuńczy.

Koszty pobytu małoletniego bez opieki w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję

pogotowia rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego oraz

koszty opieki medycznej, do zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy

decyzją ostateczną, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa

Urzędu.

1.

Szef Urzędu zawiadamia kuratora małoletniego bez opieki o terminie i miejscu przesłuchania.

2.

Zawiadomienie powinno być doręczone kuratorowi w terminie umożliwiającym mu poinformowanie

małoletniego bez opieki o znaczeniu i możliwych skutkach przesłuchania oraz o sposobie

przygotowania się do przesłuchania, nie później niż 7 dni przed terminem przesłuchania.

1.

Szef Urzędu przed przesłuchaniem poucza małoletniego bez opieki o okolicznościach

faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie nadania

statusu uchodźcy, oraz o możliwości zgłoszenia żądania, aby przesłuchanie odbyło się

w obecności wskazanej przez małoletniego osoby dorosłej.

2.

Przesłuchanie odbywa się w języku zrozumiałym dla małoletniego bez opieki, w sposób

dostosowany do jego wieku, stopnia dojrzałości i rozwoju umysłowego, z uwzględnieniem

okoliczności, że może mieć on ograniczoną wiedzę o faktycznej sytuacji w kraju pochodzenia.

3.

Małoletniego bez opieki przesłuchuje się w obecności

1)

kuratora;

2)

wskazanej przez niego osoby dorosłej, jeżeli nie utrudni to postępowania;

3)

psychologa lub pedagoga, który sporządza opinię o stanie psychofizycznym małoletniego.

4.

Podczas przesłuchania kurator może zadawać pytania lub zgłaszać uwagi.

5.

Organ prowadzący postępowanie informuje kuratora o możliwości utrwalenia przebiegu

przesłuchania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk.

Czynności w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy z udziałem małoletniego

bez opieki może dokonywać osoba, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków

1)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunku prawo i posiada 2-letni staż pracy

w instytucjach, których zakres działania obejmuje opiekę nad dzieckiem;

2)

ukończyła studia wyższe magisterskie lub wyższe zawodowe i posiada 2-letni staż pracy

w administracji publicznej oraz odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia postępowań

w sprawie nadania statusu uchodźcy z udziałem małoletnich;

3)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia lub socjologia

oraz posiada 2-letni staż pracy w administracji publicznej.

1

Małoletniego bez opieki, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony

uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, pozostawia się w placówce opiekuńczo-wychowawczej

do czasu przekazania go organom lub organizacjom kraju pochodzenia, do których zadań

statutowych należą sprawy małoletnich.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, koszty pobytu małoletniego bez opieki w placówce

opiekuńczo-wychowawczej i koszty opieki medycznej są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 2 nie obejmują kosztów określonych w

przepisach ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 257, poz. 1723).

1.

Cudzoziemcowi, który informuje organ prowadzący postępowanie, że był poddany przemocy,

jest niepełnosprawny, lub którego stan psychofizyczny stwarza domniemanie, że był

poddany przemocy, Szef Urzędu zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych

w celu potwierdzenia tych okoliczności.

2.

W przypadku gdy badanie lekarskie lub psychologiczne potwierdzi, że cudzoziemiec był

poddany przemocy lub jest niepełnosprawny, w postępowaniu w sprawie nadania statusu

uchodźcy wykonywanie czynności następuje

1)

w warunkach zapewniających cudzoziemcowi swobodę wypowiedzi, w sposób szczególnie

taktowny i dostosowany do jego stanu psychofizycznego;

2)

w terminie dostosowanym do jego stanu psychicznego i fizycznego, wyznaczonym przy

uwzględnieniu terminów korzystania przez cudzoziemca ze świadczeń zdrowotnych;

3)

z udziałem psychologa lub lekarza oraz, w miarę potrzeby, z udziałem tłumacza płci

wskazanej przez cudzoziemca.

3.

W szczególnych przypadkach, gdy uzasadnia to stan zdrowia cudzoziemca, wykonywanie

czynności w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy odbywa się w miejscu pobytu

cudzoziemca.

4.

Cudzoziemcowi przebywającemu w ośrodku, jeżeli wymaga tego jego stan fizyczny lub

psychiczny, zapewnia się przewóz w celu złożenia zeznań i oświadczeń w postępowaniu

w sprawie nadania statusu uchodźcy lub skorzystania ze świadczeń zdrowotnych.

W stosunku do cudzoziemca, którego badanie lekarskie potwierdziło, że był poddany

przemocy lub jest niepełnosprawny, czynności w postępowaniu w sprawie nadania statusu

uchodźcy oraz związane z udzielaniem pomocy w ośrodku mogą być wykonywane przez osobę

płci wskazanej przez cudzoziemca, która odbyła szkolenie przygotowujące do pracy z

osobami poszkodowanymi na skutek przestępstwa lub poddanymi przemocy i z osobami niepełnosprawnymi.

1

Wnioskodawcy oraz osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, zapewnia się pomoc

socjalną i opiekę medyczną oraz można zapewnić

1)

pomoc w dobrowolnym powrocie do kraju, do którego mają prawo wjazdu, zwaną dalej „pomocą

w dobrowolnym powrocie”;

2)

pomoc w przypadku przeniesienia cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady

(WE) nr 343/2003.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

korzysta z ochrony uzupełniającej,

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt tolerowany

- po upływie okresów, o których mowa w art. 74 ust. 1;

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Wspólnot Europejskich;

4)

przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej;

5)

przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

6)

jest tymczasowo aresztowany lub odbywa karę pozbawienia wolności.

3.

Wniosek cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2, o udzielenie pomocy socjalnej, medycznej

lub w dobrowolnym powrocie pozostawia się bez rozpoznania.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Pomoc socjalna obejmuje

1)

pomoc udzielaną w ośrodku, w tym

a)

zakwaterowanie,

b)

całodzienne wyżywienie zbiorowe lub ekwiwalent pieniężny w zamian za wyżywienie,

c)

kieszonkowe na drobne wydatki osobiste,

d)

stałą pomoc pieniężną na zakup środków czystości i higieny osobistej,

e)

jednorazową pomoc pieniężną lub bony towarowe na zakup odzieży i obuwia,

f)

naukę języka polskiego i podstawowe materiały niezbędne do nauki tego języka,

g)

pomoce dydaktyczne dla dzieci korzystających z nauki i opieki w publicznych placówkach,

szkołach podstawowych, gimnazjach lub szkołach ponadgimnazjalnych,

h)

pokrycie, w miarę możliwości, kosztów zajęć pozalekcyjnych i rekreacyjno-sportowych

dzieci,

i)

finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego

-

w celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy,

-

w celu leczenia lub poddania się szczepieniom ochronnym,

-

w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach albo

2)

pomoc udzielaną poza ośrodkiem, polegającą na wypłacie świadczenia pieniężnego na

pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem kosztów opieki medycznej, zwaną dalej „świadczeniem pieniężnym”.

2.

Całodzienne wyżywienie zbiorowe, z którego korzysta małoletnie dziecko cudzoziemca,

powinno być dostosowane do jego wieku.

3

Ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b

1)

przysługuje w zamian za wyżywienie dziecka do ukończenia przez nie 6 lat lub ucznia

szkoły podstawowej, gimnazjum lub szkoły ponadgimnazjalnej;

2)

może być przyznany, jeżeli wymagają tego względy organizacyjne.

4

Cudzoziemcom otrzymującym pomoc socjalną w postaci świadczenia pieniężnego przysługuje

1)

pomoc w formie nauki języka polskiego i podstawowych materiałów niezbędnych do nauki

tego języka;

2)

pomoce dydaktyczne dla dzieci korzystających z nauki i opieki w publicznych placówkach,

szkołach podstawowych, gimnazjach lub szkołach ponadgimnazjalnych;

3)

pokrycie, w miarę możliwości, kosztów zajęć pozalekcyjnych i rekreacyjno-sportowych

dzieci.

1.

Świadczenie pieniężne może przysługiwać, w przypadku gdy wymagają tego względy organizacyjne

albo jest to niezbędne do

1)

zapewnienia bezpieczeństwa cudzoziemcowi, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji samotnych

kobiet;

2)

ochrony porządku publicznego;

3)

ochrony i utrzymania więzi rodzinnych;

4)

przygotowania cudzoziemca do prowadzenia samodzielnego życia poza ośrodkiem, po otrzymaniu

decyzji o nadaniu statusu uchodźcy albo decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy,

w której udzielono ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany.

2.

Świadczenie pieniężne nie przysługuje za okres, kiedy cudzoziemiec przebywał poza

granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Decyzję w sprawie udzielania świadczenia pieniężnego wydaje, na wniosek cudzoziemca

lub z urzędu, Szef Urzędu.

4.

Szef Urzędu stwierdza wygaśnięcie decyzji w sprawie udzielania świadczenia pieniężnego,

w przypadku gdy

1)

ustały okoliczności, które uzasadniały jej udzielanie;

2)

istnieją okoliczności, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3-6;

3)

cudzoziemiec mimo otrzymywania świadczenia pieniężnego nadal przebywa w ośrodku.

5.

Szef Urzędu orzeka w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzielaniu świadczenia

pieniężnego o przywróceniu pomocy udzielanej w ośrodku, gdy cudzoziemiec jest uprawniony

do otrzymywania pomocy socjalnej.

6.

Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzielaniu świadczenia pieniężnego nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

1

Opieka medyczna obejmuje świadczenia opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim osobom

objętym obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym przysługuje prawo do

świadczeń na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., z wyłączeniem leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.

2.

Opieka medyczna jest wykonywana na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych między

Szefem Urzędu a świadczeniodawcami w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w

ust. 1.

1.

Pomoc socjalną i opiekę medyczną zapewnia się w okresie

1)

postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy, począwszy od dnia zgłoszenia się

cudzoziemca w ośrodku, z tym że w sytuacjach szczególnych, związanych z zagrożeniem

życia lub zdrowia cudzoziemca, opieka medyczna przysługuje od dnia złożenia przez

cudzoziemca wniosku o nadanie statusu uchodźcy;

2)

2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy

albo przez okres 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania,

w przypadku gdy postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy zostało umorzone.

2.

Pomocy socjalnej i opieki medycznej nie udziela się po upływie

1)

14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania, w przypadku

gdy postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy zostało umorzone;

2)

terminu wykonania obowiązku opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej po wydaniu decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony

uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany;

3)

2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej w pozostałych przypadkach.

3.

Okres udzielania pomocy socjalnej i opieki medycznej ulega przedłużeniu do dnia, w

którym cudzoziemiec powinien opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sposób

zorganizowany przez Szefa Urzędu, w przypadku

1)

gdy cudzoziemiec powiadomił na piśmie Szefa Urzędu o zamiarze dobrowolnego powrotu;

2)

przeniesienia cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003.

4.

Jeżeli w stosunku do małżonków lub ich małoletnich dzieci, przebywających w ośrodku,

toczą się odrębne postępowania w sprawach nadania statusu uchodźcy, okresy pomocy

udzielanej małżonkom i ich małoletnim dzieciom kończą się jednocześnie z upływem okresu

udzielania pomocy, który jest dłuższy.

1.

Pomoc w dobrowolnym powrocie można zapewnić cudzoziemcowi, który zawiadomi na piśmie

Szefa Urzędu o zamiarze dobrowolnego powrotu, nie później niż przed upływem terminu,

do którego jest on obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Pomoc w dobrowolnym powrocie obejmuje pokrycie

1)

kosztów zakupu biletu na przejazd środkiem komunikacji publicznej do wybranego przez

cudzoziemca kraju, do którego ma prawo wjazdu, lub do państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy;

2)

opłat administracyjnych związanych z uzyskaniem wiz i zezwoleń;

3)

kosztów wyżywienia w podróży.

3.

Decyzję w sprawie przyznania pomocy w dobrowolnym powrocie wydaje, na wniosek cudzoziemca,

Szef Urzędu.

4.

Dobrowolny powrót cudzoziemca odbywa się w sposób zorganizowany przez Szefa Urzędu.

1.

Pomoc związaną z przeniesieniem cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady

(WE) nr 343/2003 można zapewnić cudzoziemcowi, który otrzymał decyzję o przekazaniu

do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o nadanie

statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 oraz o umorzeniu

postępowania o nadanie statusu uchodźcy i nie podlega przekazaniu w trybie określonym

w art. 41 ust. 2.

2.

Do pomocy, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 75 ust. 2-4.

1.

Cudzoziemca, który rażąco naruszył zasady współżycia społecznego w ośrodku, pozbawia

się pomocy socjalnej.

2.

Decyzję w sprawie pozbawienia pomocy socjalnej wydaje Szef Urzędu i nadaje jej rygor

natychmiastowej wykonalności.

3.

Do doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się przepisy art. 26 ust. 2-6.

W przypadku gdy cudzoziemiec korzystający z pomocy socjalnej w ośrodku przebywa poza

tym ośrodkiem przez okres dłuższy niż 2 dni, udzielanie tej pomocy wstrzymuje się

z mocy prawa do czasu jego powrotu.

1.

Udzielanie pomocy socjalnej, której cudzoziemiec został pozbawiony na podstawie decyzji,

o której mowa w art. 76 ust. 2, może być jednorazowo przywrócone na dotychczasowych

zasadach.

2.

Jeżeli cudzoziemiec powtórnie został pozbawiony pomocy socjalnej na podstawie decyzji,

o której mowa w art. 76 ust. 2, ponowne udzielenie tej pomocy może nastąpić wyłącznie

przez wypłatę świadczenia pieniężnego w wysokości jednej trzeciej świadczenia pieniężnego

udzielanego w przypadkach, o których mowa w art. 72.

3.

Szef Urzędu wydaje decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek cudzoziemca.

1.

Szef Urzędu zapewnia i organizuje prowadzenie ośrodków.

2.

Szef Urzędu może zlecić prowadzenie ośrodków organizacjom społecznym, stowarzyszeniom

lub innym osobom prawnym albo osobom fizycznym.

1.

Cudzoziemca, o którym mowa w art. 70 ust. 1, przyjmuje się do ośrodka na podstawie

zaświadczenia tożsamości, po wpisaniu jego danych osobowych do ewidencji mieszkańców

ośrodka.

2.

Do ewidencji mieszkańców ośrodka wpisuje się dane osobowe cudzoziemca zawarte w zaświadczeniu

tożsamości oraz jego płeć.

Cudzoziemca przyjmowanego do ośrodka informuje się w zrozumiałym dla niego języku

o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach oraz umożliwia mu zapoznanie

się z przepisami regulującymi udzielanie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się

o nadanie statusu uchodźcy i regulaminem pobytu w ośrodku.

1.

Cudzoziemiec, który podczas przyjmowania wniosku nie podlegał badaniom lekarskim lub

zabiegom sanitarnym ciała i odzieży, jest obowiązany poddać się im przed przyjęciem

do ośrodka.

2.

Szef Urzędu zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży, o których mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyraża zgody na badania lekarskie lub niezbędne zabiegi

sanitarne ciała i odzieży, Szef Urzędu zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego

właściwego ze względu na miejsce położenia ośrodka i wydaje decyzję w sprawie udzielenia

pomocy socjalnej w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości jednej trzeciej świadczenia

pieniężnego udzielanego w przypadkach, o których mowa w art. 72.

4.

Szef Urzędu stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 3, w przypadku gdy

1)

cudzoziemiec poddał się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym ciała i odzieży;

2)

istnieją okoliczności, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3-6.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, zakres, szczegółowe warunki i sposób wykonywania

badań lekarskich i zabiegów sanitarnych ciała i odzieży cudzoziemca, o których mowa

w ust. 1 i w art. 29 ust. 1 pkt 5, uwzględniając w szczególności potrzebę zapobiegania

rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.

1.

Cudzoziemiec przebywający w ośrodku jest obowiązany

1)

przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku;

2)

stosować się do poleceń personelu ośrodka;

3)

dbać o higienę osobistą i czystość pomieszczeń;

4)

poddawać się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym, zaleconym przez lekarza sprawującego

opiekę medyczną w ośrodku;

5)

w przypadku wystąpienia objawów choroby lub zaistnienia zdarzenia grożącego powstaniem

szkody w mieniu ośrodka niezwłocznie powiadomić o tym personel ośrodka;

6)

przenieść się do innego ośrodka, jeżeli wymagają tego względy organizacyjne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

pobytu w ośrodku, obejmujący warunki wstępu na teren ośrodka oraz odwiedzin, sposób

organizacji posiłków, przepisy porządkowe oraz sposób przyjmowania wniosków i skarg,

uwzględniając w szczególności potrzeby cudzoziemców przebywających w ośrodku, a także

konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków pobytu na terenie ośrodka oraz sprawnego

jego funkcjonowania.

Cudzoziemiec przyjęty do ośrodka ma prawo do

1)

podtrzymywania zwyczajów, tradycji narodowych i kulturowych oraz wykonywania praktyk

religijnych;

2)

swobodnego poruszania się po terenie ośrodka, z wyłączeniem miejsc objętych zakazem

wstępu;

3)

dostępu do informacji o podmiotach udzielających bezpłatnej pomocy prawnej w sprawach

o nadanie statusu uchodźcy;

4)

dostępu do informacji o organizacjach pozarządowych lub międzynarodowych, do których

zadań statutowych należą sprawy uchodźców;

5)

dostępu do informacji o procedurach przeciwdziałania oraz reagowania na przypadki

przemocy, w tym na tle seksualnym lub ze względu na płeć;

6)

przyjmowania odwiedzin w przeznaczonych do tego pomieszczeniach;

7)

składania do Szefa Urzędu, w języku ojczystym, skarg i wniosków w sprawach funkcjonowania

ośrodka i warunków pobytu w nim.

1.

Uprawnienie cudzoziemca do pobytu na terenie ośrodka potwierdza identyfikator.

2.

Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane cudzoziemca

1)

zdjęcie;

2)

imię i nazwisko;

3)

datę urodzenia;

4)

obywatelstwo;

5)

okres ważności identyfikatora.

3.

W identyfikatorze, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się także imię, nazwisko i datę

urodzenia towarzyszącego cudzoziemcowi małoletniego dziecka.

1.

Szef Urzędu może zlecić organizacjom międzynarodowym, na podstawie umów międzynarodowych,

organizację dobrowolnego powrotu.

2.

Podmiotom innym niż wymienione w ust. 1 Szef Urzędu może zlecić, na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.

1)

prowadzenie nauki języka polskiego;

2)

przeniesienie cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić ośrodek

1)

w następnym dniu po upływie okresu udzielania pomocy, o którym mowa w art. 74;

2)

po doręczeniu decyzji o pozbawieniu pomocy socjalnej.

2.

Do egzekucji obowiązku opuszczenia ośrodka, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., dotyczące obowiązków o charakterze niepieniężnym.

1.

Osobie, która pokryła koszty pogrzebu cudzoziemca zmarłego przed zakończeniem postępowania

w sprawie nadania statusu uchodźcy, a w przypadku śmierci cudzoziemca korzystającego

z pomocy socjalnej - w okresie, o którym mowa w art. 74, przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak niż kwota zasiłku

pogrzebowego wypłacana na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm..

2.

Jeżeli pogrzeb cudzoziemca odbywa się za granicą, zasiłek pogrzebowy obejmuje wyłącznie

zwrot kosztów transportu zwłok do granicy.

3.

W przypadku gdy zwłoki cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1, nie zostały pochowane

przez podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687 i Nr 144, poz. 853), pogrzeb cudzoziemca organizuje Szef Urzędu i pokrywa jego koszty z części budżetu

państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłaty

zasiłków pogrzebowych oraz warunki pokrywania kosztów pogrzebu cudzoziemca ze środków

budżetu państwa, z uwzględnieniem w szczególności

1)

dokumentów wymaganych do wypłaty zasiłku pogrzebowego;

2)

rodzaju kosztów pogrzebu, które mogą być pokrywane ze środków budżetu państwa;

3)

wysokości kwot na pokrycie tych kosztów.

Koszty pomocy socjalnej, opieki medycznej, z wyłączeniem kosztów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, zasiłku pogrzebowego, pomocy w dobrowolnym powrocie, pomocy związanej z przeniesieniem

cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 oraz

prowadzenia ośrodków są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa

Urzędu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość jednorazowej pomocy pieniężnej lub wartość bonów towarowych na zakup odzieży

i obuwia, związanych z pobytem w ośrodku;

2)

wysokość stałej pomocy pieniężnej na zakup środków higieny osobistej, kieszonkowego

oraz ekwiwalentu pieniężnego w zamian za wyżywienie, związanych z pobytem w ośrodku;

3)

wysokość świadczenia pieniężnego na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

wysokość pomocy na pokrycie kosztów wyżywienia cudzoziemca w podróży w związku z dobrowolnym

powrotem do kraju, do którego cudzoziemiec ma prawo wjazdu, lub przeniesieniem do

innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu

uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003;

5)

termin i sposób wypłaty świadczeń, o których mowa w pkt 1-4;

6)

wysokość stawki dziennej wyżywienia zbiorowego w ośrodku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

minimalne koszty uzupełnienia odzieży cudzoziemca w celu jej dostosowania do pory

roku;

2)

koszty nabycia podstawowych środków higieny osobistej;

3)

konieczność zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb cudzoziemca oraz jego rodziny;

4)

liczbę członków rodziny cudzoziemca;

5)

zróżnicowanie wysokości kieszonkowego ze względu na działania cudzoziemca na rzecz

ośrodka i przebywających w nim osób;

6)

konieczność zapewnienia odpowiedniego dostępu do pomocy dla cudzoziemców przy określaniu

terminu i sposobu jej wypłaty.

1.

Przesiedleniu lub relokacji będą podlegać cudzoziemcy, którzy spełniają warunki do

nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej określone w rozdziale 1.

2.

Cudzoziemcowi, który został przesiedlony lub relokowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nadaje się status uchodźcy lub udziela się ochrony uzupełniającej.

1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia

1)

liczbę cudzoziemców, którzy mogą być przesiedleni lub relokowani w danym roku;

2)

państwa, z których będą oni przybywać;

3)

wysokość środków przeznaczonych na pokrycie kosztów przesiedlenia lub relokacji, w

tym kosztów związanych z czynnościami podejmowanymi przez organy poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, kosztów pomocy świadczonej cudzoziemcom przesiedlonym lub relokowanym i

kosztów związanych z ich integracją, a także źródła pokrycia tych kosztów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni aspekty humanitarne

decyzji o przesiedleniu lub relokacji, konieczność zaspokojenia niezbędnych potrzeb

przesiedlanych lub relokowanych cudzoziemców w okresie postępowania w sprawie nadania

statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, a także rzeczywiste koszty indywidualnych

programów integracji, o których mowa w art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm..

Cudzoziemiec zakwalifikowany do przesiedlenia lub relokacji przed przyjazdem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej składa wniosek o nadanie statusu uchodźcy do Szefa Urzędu

za pośrednictwem funkcjonariusza Straży Granicznej, delegowanego do wykonania zadania

poza granicami państwa, który został upoważniony do przyjęcia takiego wniosku przez

komendanta oddziału Straży Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem działania

m.st. Warszawę.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, o którym mowa w art. 86c

1)

wykonuje czynności, o których mowa w art. 29 ust. 1, z wyłączeniem czynności określonych

w pkt 3 lit. c i pkt 4, i niezwłocznie przekazuje wniosek w celu rozpatrzenia Szefowi

Urzędu;

2)

wydaje zaświadczenie tożsamości ważne przez okres 30 dni od dnia wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zawiadamia państwowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce wjazdu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o odmowie cudzoziemca, o którym

mowa w art. 86c, lub osoby, w imieniu której cudzoziemiec ten występuje, poddania

się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym.

Przesłuchanie cudzoziemca, o którym mowa w art. 86c, w celu wyjaśnienia faktów istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy, odbywa się w miejscu jego pobytu.

1.

Jeżeli organ prowadzący postępowanie zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy

lub udzielić mu ochrony uzupełniającej, zwraca się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, z wnioskiem o przekazanie

informacji, czy wobec cudzoziemca, o którym mowa w art. 86c, lub osoby, w imieniu

której cudzoziemiec ten występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 3 lub ust. 2, art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3 lub w art. 97 ust. 1a.

2.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i inne organy przekazują informacje, o których

mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o ich przekazanie.

3.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 2, nie przekażą informacji w terminie 14 dni,

uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

1.

Po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przesiedlony lub relokowany

cudzoziemiec przekazuje Szefowi Urzędu swój dokument podróży oraz dokument podróży

osoby, w imieniu której występuje, do depozytu, za pośrednictwem komendanta oddziału

Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, w której następuje przekroczenie

granicy.

2.

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany stawić się w ośrodku w terminie

2 dni od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wydanie decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemcowi podlegającemu przesiedleniu

lub relokacji następuje w terminie 30 dni od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

W przypadkach zagrożenia życia lub zdrowia cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 86g

ust. 1, zapewnia się opiekę medyczną od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Pomoc socjalną i opiekę medyczną zapewnia się także w okresie 6 miesięcy od dnia doręczenia

decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy cudzoziemcowi, o którym mowa

w art. 86g ust. 1.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu II.

2.

Do cudzoziemców podlegających relokacji nie stosuje się art. 40 ust. 2 pkt 1.

1.

Wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie zatrzymuje się,

chyba że istnieje konieczność

1)

ustalenia ich tożsamości;

2)

zapobieżenia nadużyciu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy;

3)

zapobieżenia zagrożeniu dla bezpieczeństwa, zdrowia, życia lub własności innych osób;

4)

ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Zatrzymania można dokonać także w przypadku, gdy

1

wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, nielegalnie przekroczyli

lub usiłowali przekroczyć granicę, chyba że przybyli bezpośrednio z terytorium, na

którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo prześladowania lub ryzyko

wyrządzenia poważnej krzywdy, przedstawili wiarygodne przyczyny nielegalnego wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożyli wniosek o nadanie statusu uchodźcy

niezwłocznie po przekroczeniu granicy;

2)

zachowanie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zagraża

bezpieczeństwu, zdrowiu lub życiu innych cudzoziemców przebywających w ośrodku lub

pracownikom ośrodka.

3

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, Straż Graniczna zatrzymuje

wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, na wniosek Szefa

Urzędu.

1

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia,

z tym że areszt w celu wydalenia stosuje się, gdy z okoliczności ustalonych przez

organ Straży Granicznej wynika, że jest to niezbędne ze względu na obronność lub bezpieczeństwo

państwa albo bezpieczeństwo i porządek publiczny.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do małoletniego bez opieki i do cudzoziemca, którego

stan psychofizyczny stwarza domniemanie, że był poddany przemocy albo jest niepełnosprawny,

z wyłączeniem przypadku gdy zachowanie cudzoziemca zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu

lub życiu innych cudzoziemców przebywających w ośrodku lub pracownikom ośrodka.

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia, na okres od 30 do 60

dni.

2.

W przypadku gdy wnioskodawcą jest cudzoziemiec przebywający w strzeżonym ośrodku lub

areszcie w celu wydalenia wskutek wykonania postanowienia sądu, wydanego na podstawie

ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, sąd przedłuża okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia o

90 dni, przy czym pierwszym dniem przedłużonego okresu pobytu jest dzień złożenia

wniosku o nadanie statusu uchodźcy.

3.

Jeżeli decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, w której orzeczono o wydaleniu,

zostanie doręczona wnioskodawcy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2,

okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia może być przedłużony

na czas określony, niezbędny do wydania decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu

uchodźcy i do wykonania wydalenia. Okres pobytu w strzeżonym ośrodku i areszcie w

celu wydalenia nie może przekroczyć roku.

4

Postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia w przypadku, o którym

mowa w art. 87 ust. 2 pkt 2, wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej, sąd rejonowy,

w obszarze właściwości którego znajduje się siedziba tego organu.

5

Postanowienie w sprawie przedłużenia okresu pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie

w celu wydalenia wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej, sąd rejonowy, w obszarze

właściwości którego znajduje się siedziba tego organu.

1.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiedzialny za funkcjonowanie

aresztu w celu wydalenia umożliwia wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, umieszczonym w strzeżonym ośrodku lub wobec których zastosowano areszt

w celu wydalenia

1)

kontakt korespondencyjny lub telefoniczny z organizacjami, do których zadań statutowych

należą sprawy uchodźców;

2)

kontakt osobisty z przedstawicielem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw

Uchodźców lub organizacji, do której zadań statutowych należą sprawy uchodźców, oraz

z podmiotem świadczącym pomoc prawną.

2.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

w celu wydalenia ograniczy lub całkowicie wyłączy możliwość osobistego kontaktu wnioskodawcy

lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, z przedstawicielem Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, organizacją, do której zadań statutowych

należą sprawy uchodźców, lub z podmiotem świadczącym pomoc prawną, gdy wymaga tego

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego lub przestrzegania postanowień

regulaminu organizacyjno-porządkowego pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu

wydalenia. Rozstrzygnięcie kierownika strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusza odpowiadającego

za funkcjonowanie aresztu w celu wydalenia jest ostateczne.

3.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

w celu wydalenia informują o zastosowaniu środka, o którym mowa w ust. 2, Szefa Urzędu

oraz przedstawiciela Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia może

być zwolniony na podstawie decyzji Szefa Urzędu, jeżeli podstawą jego umieszczenia

w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia były okoliczności wskazane w art.

87 ust. 1 pkt 2.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu może wydać decyzję o zwolnieniu ze

strzeżonego ośrodka lub z aresztu w celu wydalenia, z urzędu lub na wniosek wnioskodawcy,

jeżeli z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca i osoba,

w imieniu której wnioskodawca występuje, z dużym prawdopodobieństwem spełniają warunki

nadania statusu uchodźcy, określone w art. 13, lub udzielenia ochrony uzupełniającej,

określone w art. 15, a ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi

zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku

publicznego i nie istnieją okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub

ust. 2, lub art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3.

3.

Od decyzji Szefa Urzędu o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu w celu wydalenia wnioskodawcy przysługuje odwołanie w terminie

7 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie wnosi się do sądu rejonowego właściwego

ze względu na siedzibę Szefa Urzędu, za pośrednictwem kierownika strzeżonego ośrodka

lub funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu w celu wydalenia.

4.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

w celu wydalenia przekazuje odwołanie w terminie 2 dni sądowi, który rozpoznaje je

niezwłocznie.

5.

Do postępowania w sprawie odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 3, stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. o postępowaniu w sprawie zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego,

przy czym funkcję oskarżyciela publicznego wykonuje Szef Urzędu.

Wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, zwolnionym ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu w celu wydalenia na podstawie decyzji, o której mowa w art. 89b ust. 1 i 2, albo nieumieszczonym w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu

wydalenia z przyczyn określonych w art. 103 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, Szef Urzędu może, w drodze decyzji, nakazać przebywanie w określonym miejscu pobytu

lub miejscowości, których bez jego zezwolenia nie mogą opuszczać, do dnia wydania

decyzji ostatecznej w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy oraz zobowiązać

do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji.

Szef Urzędu informuje niezwłocznie na piśmie cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy

lub udzielono ochrony uzupełniającej, o jego prawach i obowiązkach.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

udziela się pomocy w celu wspierania procesu jego integracji ze społeczeństwem, w

trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

przysługują uprawnienia cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, o ile przepisy ustawy lub innych ustaw nie stanowią inaczej.

1.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

nie można wydać decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ani decyzji o wydaleniu, bez pozbawienia tego statusu lub ochrony.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub

art. 33 ust. 2 Konwencji Genewskiej.

1.

W przypadku gdy istnieją okoliczności, o których mowa w art. 32 ust. 1 lub art. 33

ust. 2 Konwencji Genewskiej, decyzję o wydaleniu cudzoziemca, który posiada status

uchodźcy, wydaje Szef Urzędu, z urzędu lub na wniosek Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta placówki

Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji.

2.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca, który posiada status uchodźcy, nie można nadać rygoru

natychmiastowej wykonalności.

1.

Cudzoziemcowi, któremu nadaje się status uchodźcy, wydaje się dokument podróży przewidziany

w Konwencji Genewskiej i kartę pobytu ważną przez okres 3 lat od dnia wydania.

2.

Cudzoziemcowi, któremu udziela się ochrony uzupełniającej, wydaje się kartę pobytu

ważną przez okres 2 lat od dnia wydania.

3.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej jest ważny przez okres 2 lat

od dnia wydania.

4.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej wydaje się po pobraniu danych

biometrycznych cudzoziemca.

5.

W dokumentach podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej wydawanych cudzoziemcom,

od których pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe, nie zamieszcza

się obrazu linii papilarnych.

6.

Kartę pobytu wydaje się po dostarczeniu przez cudzoziemca 3 fotografii.

W dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji Genewskiej zamieszcza się dane i informacje,

o których mowa w załączniku do Konwencji Genewskiej, oraz dane biometryczne.

1.

Cudzoziemiec odbiera dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej osobiście,

co potwierdza własnoręcznym podpisem.

2.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej dla małoletniego może odebrać

jeden z rodziców lub opiekunów. Małoletni, który ukończył 13 lat, lub osoba ubezwłasnowolniona,

odbierają ten dokument osobiście, w obecności przynajmniej jednego z rodziców lub

opiekunów.

3.

Cudzoziemiec odbierający dokument przewidziany w Konwencji Genewskiej sprawdza za

pomocą czytnika elektronicznego, czy dane osobowe i dane biometryczne zamieszczone

w tym dokumencie są zgodne ze stanem faktycznym.

4

W przypadku siły wyższej, uniemożliwiającej cudzoziemcowi osobisty odbiór dokumentu

podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, odbioru tego dokumentu może dokonać

pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym. Przepisu ust. 3 nie stosuje

się.

1.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej podlega wymianie w przypadku

1)

zmiany danych w nim zamieszczonych;

2)

uszkodzenia w stopniu utrudniającym posługiwanie się nim lub zaistnienia innej okoliczności

utrudniającej ustalenie tożsamości osoby;

3)

upływu terminu ważności.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 77 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany wymienić kartę pobytu także po upływie okresu jej ważności.

1.

Cudzoziemiec, który utracił dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

jest obowiązany zawiadomić o tym Szefa Urzędu w terminie 3 dni.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu wydaje nowy dokument podróży przewidziany

w Konwencji Genewskiej.

3.

W razie znalezienia własnego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej,

w miejsce którego wydano już nowy dokument, należy niezwłocznie zwrócić znaleziony

dokument Szefowi Urzędu.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się w przypadku utraty karty pobytu.

1.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony statusu uchodźcy, jest obowiązany zwrócić Szefowi

Urzędu kartę pobytu i dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej niezwłocznie

po doręczeniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

2.

Cudzoziemiec, który podlega wydaleniu na podstawie decyzji, o której mowa w art. 89h,

jest obowiązany zwrócić kartę pobytu komendantowi placówki Straży Granicznej przy

przekraczaniu granicy.

3.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony ochrony uzupełniającej, jest obowiązany zwrócić

Szefowi Urzędu kartę pobytu niezwłocznie po doręczeniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

Wymiana lub wydanie nowego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej

następuje na wniosek cudzoziemca, po pobraniu jego danych biometrycznych.

1.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej wydaje i wymienia Szef Urzędu.

2.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

kartę pobytu wydaje i wymienia Szef Urzędu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, uwzględniając postanowienia

załącznika do Konwencji Genewskiej oraz obowiązek zamieszczania danych biometrycznych;

2)

wzór formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej, uwzględniając dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemca

i małoletnich dzieci towarzyszących cudzoziemcowi, w zakresie niezbędnym do wymiany

lub wydania nowego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej;

3)

sposób pobierania danych biometrycznych i zamieszczania ich w dokumentach podróży

przewidzianych w Konwencji Genewskiej, który umożliwi potwierdzenie tożsamości cudzoziemca.

1.

Rada do Spraw Uchodźców, zwana dalej „Radą”, jest organem administracji publicznej

rozpatrującym odwołania od decyzji i zażalenia na postanowienia wydane przez Szefa

Urzędu w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów niniejszego działu, z wyjątkiem

spraw, o których mowa w art. 33 ust. 4-9 oraz w rozdziale 5.

2.

Radzie przysługują uprawnienia organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

3

Rada jest także organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany

lub stwierdzenia nieważności wydanych przez siebie decyzji lub postanowień.

4.

Do zadań Rady należy ponadto

1)

dokonywanie analiz orzecznictwa w zakresie spraw o nadanie lub pozbawienie statusu

uchodźcy;

2)

gromadzenie informacji o krajach pochodzenia cudzoziemców;

3)

współpraca z organami oraz instytucjami krajowymi i zagranicznymi w zakresie problematyki

migracji i uchodźstwa;

4)

prowadzenie rejestru złożonych zażaleń i odwołań oraz wydanych przez Radę decyzji

i postanowień.

5.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje Radzie statut organizacyjny

i regulamin czynności wewnętrznych, w którym określa w szczególności sposób zwoływania

i odbywania posiedzeń składów orzekających i posiedzeń plenarnych oraz tworzenia wewnętrznych

zespołów Rady, uwzględniając zakres zadań Rady.

1.

W skład Rady wchodzi 12 członków powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na pięcioletnią

kadencję spośród osób wyróżniających się wiedzą lub doświadczeniem praktycznym w zakresie

problematyki uchodźców. Co najmniej połowa członków Rady powinna posiadać wyższe wykształcenie

prawnicze.

2.

Członkiem Rady może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, która nie została

skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub za przestępstwo skarbowe oraz korzystająca z pełni praw publicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów powołuje w skład Rady po 4 osoby spośród kandydatów przedstawianych

przez ministra właściwego do spraw zagranicznych i Ministra Sprawiedliwości. Każdy

z ministrów przedstawia 8 kandydatów.

4.

W przypadku uzasadnionym istotnym wzrostem liczby spraw o nadanie lub pozbawienie

statusu uchodźcy Prezes Rady Ministrów może, na wniosek przewodniczącego Rady złożony

na podstawie uchwały Rady, powołać dodatkowych członków Rady na okres do końca danej

kadencji. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

1.

Pracodawca zatrudniający członka Rady udziela mu, na jego wniosek, urlopu bezpłatnego

na czas sprawowania funkcji w Radzie.

2.

Pracownikom urzędów państwowych oraz członkom korpusu służby cywilnej przysługuje,

po zakończeniu sprawowania funkcji w Radzie, prawo powrotu na zajmowane poprzednio

stanowisko, a jeżeli jest to niemożliwe - na stanowisko równorzędne.

3.

Członkowie Rady w zakresie wykonywania czynności wynikających z zadań Rady, o których

mowa w art. 89p, korzystają z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

1.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady w przypadku

1)

złożenia przez niego rezygnacji z pełnienia funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji;

3)

skazania go prawomocnym wyrokiem orzeczonym za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,

ścigane z oskarżenia publicznego lub za przestępstwo skarbowe;

4)

zaistnienia innych okoliczności uniemożliwiających mu sprawowanie funkcji lub wywiązywanie

się z obowiązków.

2.

W przypadku odwołania członka Rady lub jego śmierci Prezes Rady Ministrów uzupełnia

skład Rady, powołując nowego członka Rady na okres do końca danej kadencji. Przepisu

art. 89r ust. 3 nie stosuje się.

1.

Rada dokonuje wyboru przewodniczącego i wiceprzewodniczącego spośród swoich członków

w głosowaniu tajnym, większością głosów w obecności co najmniej dwóch trzecich jej

składu. W tym samym trybie Rada może przegłosować odwołanie z funkcji przewodniczącego

i wiceprzewodniczącego Rady.

2.

Po upływie kadencji Rady dotychczasowy przewodniczący pełni swoje obowiązki do czasu

powołania nowego przewodniczącego.

3.

Pierwsze posiedzenie plenarne Rady nowej kadencji zwołuje dotychczasowy przewodniczący

w terminie 30 dni od dnia powołania członków Rady nowej kadencji.

Przewodniczący kieruje pracami Rady, w szczególności

1)

ustala plan pracy Rady;

2)

zwołuje posiedzenia plenarne Rady;

3)

wyznacza składy orzekające;

4)

przydziela składom orzekającym sprawy do rozpatrzenia oraz czuwa nad terminowością

ich załatwienia;

5)

reprezentuje Radę przed innymi organami i instytucjami;

6)

reprezentuje Radę w postępowaniu przed sądem administracyjnym lub wyznacza w tym celu

innego członka Rady;

7)

powołuje biegłych lub ekspertów do udziału w postępowaniu toczącym się przed Radą;

8)

wyznacza członkom Rady zadania związane z działalnością Rady;

9)

może powoływać zespoły tematyczne lub grupy robocze do opracowania zagadnień oraz

dokonania analiz problemów wynikających z działalności Rady;

10)

wykonuje inne zadania wynikające z przepisów prawa.

1.

Rada orzeka w składach trzyosobowych, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art.

34 ust. 2 pkt 5.

2.

Orzeczenia zapadają większością głosów. Członek składu orzekającego nie może wstrzymać

się od głosu.

3.

Członek składu orzekającego, który nie zgodził się z większością głosujących, może

przy podpisywaniu orzeczenia zgłosić zdanie odrębne, podając, w jakiej części i w

jakim zakresie kwestionuje orzeczenie.

4.

Przewodniczący Rady może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym.

5.

Przy orzekaniu członkowie Rady są związani wyłącznie przepisami prawa.

6.

Jeżeli Rada zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy lub udzielić ochrony uzupełniającej

albo zgody na pobyt tolerowany, zwraca się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy

lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których

mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub ust. 2, art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3 lub w art.

97 ust. 1a, gdy z akt sprawy wynika, że Szef Urzędu nie zwrócił się o udostępnienie

takich informacji. Do uzyskiwania informacji przez Radę stosuje się przepisy art.

45 ust. 2-4.

7.

Przewodniczący przekazuje Szefowi Urzędu akta spraw w postępowaniach administracyjnych

w celu archiwizacji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia postępowania.

1.

Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie Rady otrzymują wynagrodzenie, a także

diety, zwrot kosztów podróży i zakwaterowania na zasadach określonych w przepisach

dotyczących wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi

zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju, wydanych na podstawie art. 77.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego,

wiceprzewodniczącego oraz pozostałych członków Rady, uwzględniając ryczałt miesięczny

za udział w posiedzeniach Rady, wynagrodzenie za udział w składach orzekających oraz

za udział w postępowaniach przed sądem administracyjnym. Wysokość wynagrodzenia uzależnia

się od funkcji pełnionych przez członków Rady.

1.

Obsługę administracyjną i kancelaryjną Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

2.

Działalność Rady jest finansowana z budżetu państwa, z rozdziału dotyczącego Rady

do Spraw Uchodźców, z części dotyczącej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki organizacyjne i finansowe

wykonywania obsługi Rady, uwzględniając charakter zadań Rady, określonych w art. 89p.

1.

Cudzoziemcowi można, na jego wniosek, udzielić azylu w Rzeczypospolitej Polskiej,

gdy jest to niezbędne do zapewnienia mu ochrony oraz gdy przemawia za tym ważny interes

Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

Wniosek o udzielenie azylu zawiera

1)

dane wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, w zakresie niezbędnym

do przeprowadzenia postępowania o udzielenie azylu;

2)

określenie kraju pochodzenia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje;

3)

określenie istotnych zdarzeń będących przyczyną ubiegania się o azyl.

2.

Cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, udziela się zezwolenia na osiedlenie się.

1.

Cudzoziemca pozbawia się azylu, jeżeli

1)

ustały przyczyny, dla których azyl został udzielony;

2)

prowadzi on działalność skierowaną przeciwko obronności lub bezpieczeństwu państwa

lub bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.

2.

W decyzji o pozbawieniu azylu orzeka się o wydaleniu.

3.

Do postępowania w sprawie pozbawienia azylu, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach dotyczące postępowania w sprawie wydalenia.

1.

Cudzoziemiec, który składa wniosek o udzielenie azylu, przebywając

1)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany poddać się pobraniu odcisków

linii papilarnych i fotografowaniu;

2

za granicą, jest obowiązany dołączyć do wniosku fotografię i po przybyciu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu udziału w postępowaniu

w sprawie o udzielenie azylu lub w związku z udzieleniem mu azylu - poddać się pobraniu

odcisków linii papilarnych.

2.

Pobranie odcisków linii papilarnych oraz fotografowanie cudzoziemca zapewnia komendant

oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem działania m.st. Warszawę.

3.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wniosek

o udzielenie azylu pozostawia się bez rozpoznania.

1.

Do postępowania w sprawie udzielenia azylu stosuje się odpowiednio przepisy art. 23

ust. 1, art. 24, art. 25, art. 35, art. 37 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 48 ust.

4.

2.

Do małoletniego bez opieki w postępowaniu o udzielenie azylu stosuje się odpowiednio

przepisy działu II rozdziały 3 i 5.

1.

Decyzje w sprawach udzielania i pozbawiania azylu wydaje Szef Urzędu.

2.

Wydanie decyzji o udzieleniu lub pozbawieniu azylu wymaga uzyskania zgody ministra

właściwego do spraw zagranicznych.

3.

Zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, udziela oraz

wydaje kartę pobytu Szef Urzędu.

Cudzoziemca, któremu udzielono azylu, nie można zobowiązać do opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, można wydać decyzję o wydaleniu tylko po uprzednim

pozbawieniu go azylu.

1.

Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli jego wydalenie

1)

mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia,

wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo

nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub

pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej

w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.;

1a)

naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej

przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U.

z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym

jego rozwojowi psychofizycznemu;

2)

jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu

i od cudzoziemca.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa

państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, do którego wydanie

cudzoziemca jest niedopuszczalne na podstawie orzeczenia sądu o niedopuszczalności

wydania cudzoziemca albo na podstawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie

jego wydania, uwzględniając przyczynę, z powodu której odmówiono wydania cudzoziemca,

oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany, przysługują uprawnienia

cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o ile

przepisy ustawy lub innych ustaw nie stanowią inaczej.

1.

Cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany, wydaje się kartę pobytu.

2.

Karta pobytu wydana cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany, jest

ważna rok.

3.

Cudzoziemiec jest obowiązany wymienić kartę pobytu w przypadkach określonych w art. 77 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, a także po upływie okresu jej ważności.

Cudzoziemiec jest obowiązany zwrócić kartę pobytu niezwłocznie po doręczeniu dokumentu

potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego, decyzji ostatecznej o cofnięciu zgody

na pobyt tolerowany, decyzji o nadaniu statusu uchodźcy, decyzji o udzieleniu ochrony

uzupełniającej, decyzji o udzieleniu zezwolenia na osiedlenie się lub w dniu zawiadomienia

Szefa Urzędu o zrzeczeniu się prawa do korzystania ze zgody na pobyt tolerowany.

Cudzoziemcowi, który posiada zgodę na pobyt tolerowany, nie można wydać decyzji o

zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani decyzji o wydaleniu.

W decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany wydanej na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2 cudzoziemca zobowiązuje się do zgłaszania się w określonych odstępach czasu

do organu wskazanego w decyzji oraz do zawiadamiania tego organu o każdej zmianie

miejsca pobytu.

1.

Zgodę na pobyt tolerowany cofa się, jeżeli

1)

ustanie przyczyna, dla której została ona udzielona;

2)

cudzoziemiec dobrowolnie zwrócił się o ochronę do władz kraju pochodzenia;

3)

cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

dalsze jej obowiązywanie mogłoby spowodować poważne zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego;

5)

cudzoziemiec, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2, uchyla się od nałożonego w tej decyzji obowiązku zgłaszania się w określonych

odstępach czasu do wskazanego w niej organu lub zawiadomienia tego organu o każdej

zmianie miejsca pobytu.

2.

W decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany orzeka się o wydaleniu i określa termin

opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie dłuższy niż 14 dni, chyba że

przed wydaniem decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany cudzoziemcowi wydano

decyzję o wydaleniu, która nie została wykonana.

3.

Do postępowania w sprawie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany, w części dotyczącej

orzeczenia o wydaleniu, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach dotyczące postępowania w sprawie wydalenia.

4.

Decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany, udzielonej na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Zgoda na pobyt tolerowany wygasa z mocy prawa z dniem

1)

nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej;

2)

nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego;

3)

zawiadomienia przez cudzoziemca, na piśmie, Szefa Urzędu o zrzeczeniu się prawa do

korzystania ze zgody na pobyt tolerowany;

4)

uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się.

1.

Zgody na pobyt tolerowany udziela

1)

wojewoda

a)

z urzędu, w decyzji o odmowie wydalenia, gdy w postępowaniu w sprawie o wydalenie

cudzoziemca stwierdzi, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa

w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, albo w odrębnej decyzji, gdy okoliczności te ujawniły

się po wydaniu decyzji o wydaleniu,

b)

z urzędu, gdy wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu

wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca,

c)

na wniosek organu właściwego do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej

przez organ innego państwa członkowskiego stosującego dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania

decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107), gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1;

2)

Szef Urzędu

a)

z urzędu, w decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony

uzupełniającej lub w decyzji o pozbawieniu azylu, jeżeli istnieje którakolwiek z okoliczności,

o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, lub w odrębnej decyzji, gdy okoliczności,

o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, powstały po wydaniu tych decyzji,

b)

na wniosek cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sprawie

którego sąd wydał orzeczenie o niedopuszczalności wydania lub Minister Sprawiedliwości

rozstrzygnął o odmowie jego wydania,

c)

z urzędu, gdy wydalenie cudzoziemca na podstawie decyzji o odmowie nadania statusu

uchodźcy i ochrony uzupełniającej, która zawiera orzeczenie o wydaleniu, lub na podstawie

decyzji o pozbawieniu azylu, jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego

decyzję i od cudzoziemca;

3)

Rada, gdy w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy

stwierdzi, że istnieje którakolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 97 ust.

1 pkt 1 lub pkt 1a.

1a.

Decyzję w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany w przypadkach, gdy okoliczności,

o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, ujawniły się po wydaniu decyzji

o wydaleniu lub wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od

organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca, wydaje wojewoda, który wydał

decyzję o wydaleniu.

2.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest Szef Urzędu.

3.

Decyzję w sprawie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany wydaje organ, który jej udzielił,

z tym że gdy decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany wydała Rada, decyzję w

sprawie jej cofnięcia wydaje Szef Urzędu.

4.

Decyzję w sprawie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 102 ust. 1

pkt 4 wydaje się z urzędu lub na wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta placówki

Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji.

5.

Kartę pobytu cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany, wydaje i

wymienia organ, który udzielił zgody na ten pobyt, z tym że jeżeli zgody udzieliła

Rada, czynności tych dokonuje Szef Urzędu.

1.

Cudzoziemiec, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany w wyniku

1)

postępowania o wydalenie,

2)

uwzględnienia przez Szefa Urzędu wniosku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 lit.

b,

3)

uwzględnienia przez wojewodę wniosku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c

- jest obowiązany poddać się pobraniu odcisków linii papilarnych.

2.

Pobranie odcisków linii papilarnych zapewnia w przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

w pkt 1 - komendant wojewódzki Policji;

2)

w pkt 2 - Komendant Główny Policji.

3.

Odciski linii papilarnych pobiera się za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia

do elektronicznego pobierania odcisków.

1.

Cudzoziemcom masowo przybywającym do Rzeczypospolitej Polskiej, którzy opuścili swój

kraj pochodzenia lub określony obszar geograficzny, z powodu obcej inwazji, wojny,

wojny domowej, konfliktów etnicznych lub rażących naruszeń praw człowieka, można udzielić

ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez względu na to, czy ich

przybycie miało charakter spontaniczny, czy też było wynikiem pomocy udzielonej im

przez Rzeczpospolitą Polską lub społeczność międzynarodową.

2.

Ochrony czasowej udziela się do chwili, gdy możliwy stanie się powrót cudzoziemców

do uprzedniego miejsca ich zamieszkania, jednakże nie dłużej niż na okres roku.

3.

Jeżeli po upływie roku nie ustaną przeszkody do bezpiecznego powrotu cudzoziemców

do uprzedniego miejsca ich zamieszkania, okres ochrony czasowej przedłuża się o dalsze

6 miesięcy, jednak nie więcej niż dwa razy.

1.

Ochrony czasowej udziela się na podstawie i w granicach określonych w decyzji Rady

Unii Europejskiej, przez okres określony każdorazowo w tej decyzji.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może udzielić ochrony czasowej cudzoziemcom

nieobjętym decyzją Rady Unii Europejskiej, zmuszonym do opuszczenia kraju lub obszaru

geograficznego, którego ta decyzja dotyczy, z powodu wystąpienia zdarzeń, o których

mowa w art. 106 ust. 1.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

szczegółowe zasady finansowania ochrony czasowej, limit cudzoziemców, którym można

udzielić tej ochrony, okres jej trwania lub warunki zakończenia jej udzielania, sposób

udzielania pomocy, o której mowa w art. 112 ust. 1, a także sposób realizacji zadań

podejmowanych w ramach ochrony czasowej, uwzględniając w szczególności rodzaj zagrożenia,

na które narażeni byli cudzoziemcy przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, możliwości finansowania tej ochrony oraz zobowiązania wynikające z postanowień

umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską;

2)

zakres, szczegółowe warunki i sposób wykonywania badań lekarskich i zabiegów sanitarnych

ciała i odzieży cudzoziemca, o których mowa w art. 114 ust. 2, kierując się w szczególności

potrzebą zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.

1.

(utracił moc).

2.

(utracił moc).

3.

(utracił moc).

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może powierzyć realizację zadań podejmowanych

w ramach ochrony czasowej organizacjom pozarządowym, określić zakres powierzanych

zadań i okres ich wykonywania, sposób kontroli ich wykonywania oraz sposób finansowania

tych zadań, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia cudzoziemcom należytej ochrony.

Szef Urzędu może odmówić cudzoziemcowi skorzystania z ochrony czasowej, jeżeli

1)

istnieją uzasadnione podejrzenia, że

a)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu przepisów prawa międzynarodowego odnoszących się do tych zbrodni,

b)

popełnił, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a przed przybyciem na to terytorium

w celu korzystania z ochrony czasowej, zbrodnię o charakterze niepolitycznym,

c)

dopuścił się czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych;

2)

jego wjazd lub pobyt mogą zagrozić bezpieczeństwu państwa;

3)

został skazany prawomocnym wyrokiem za taką zbrodnię, której charakter wskazuje, że

jego obecność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogłaby stanowić zagrożenie

dla jej obywateli.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej wydaje się wizę, jeżeli jest to niezbędne

do jego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi korzystającemu

z ochrony czasowej Szef Urzędu udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

na okres roku i wydaje kartę pobytu.

3.

Jeżeli okres ochrony czasowej został przedłużony, Szef Urzędu udziela, z urzędu, kolejnego

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres, na który przedłużono udzielanie

ochrony czasowej, i wydaje kartę pobytu.

4.

Za wydanie wizy, karty pobytu i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

nie pobiera się opłat.

Cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poucza się w języku dla niego zrozumiałym o trybie i zasadach postępowania

związanego z ochroną czasową oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim

obowiązkach.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej Szef Urzędu zapewnia opiekę medyczną

oraz przyznaje pomoc przez zakwaterowanie i wyżywienie, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Szefem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej, który wykonuje pracę lub wykonuje

działalność gospodarczą, Szef Urzędu zapewnia opiekę medyczną i pomoc, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wysokość uzyskiwanego przez cudzoziemca dochodu.

1.

Dla małoletniego bez opieki korzystającego z ochrony czasowej sąd właściwy ze względu

na miejsce pobytu małoletniego, na wniosek Szefa Urzędu, ustanawia opiekę.

2.

Do opieki, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Opiekę ustanawia się, gdy małoletniemu, o którym mowa w ust. 1, podczas pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie towarzyszy jego przedstawiciel ustawowy.

4.

Opieka ustaje z mocy prawa, gdy małoletni, o którym mowa w ust. 1, opuści terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z upływem okresu, na jaki udzielona mu była ochrona

czasowa, albo gdy władzę rodzicielską będzie mógł sprawować nad nim jego przedstawiciel

ustawowy.

5.

Do czasu ustanowienia opieki przez sąd małoletniego bez opieki umieszcza się w placówce

opiekuńczo-wychowawczej.

1.

Cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej jest obowiązany poddać się pobraniu odcisków

linii papilarnych i fotografowaniu.

2.

W uzasadnionych przypadkach cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

poddać się badaniom lekarskim oraz niezbędnym zabiegom sanitarnym ciała i odzieży.

3.

Pobranie odcisków linii papilarnych, fotografowanie oraz przeprowadzenie badań lekarskich

i zabiegów sanitarnych ciała i odzieży cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i 2,

zapewnia komendant oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem

działania m.st. Warszawę.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej i nieposiadającemu dokumentu podróży

Szef Urzędu może wydać polski dokument podróży dla cudzoziemca.

Cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej może wykonywać pracę bez zezwolenia na

pracę lub wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm..

1.

Jeżeli małżonek lub małoletnie dziecko cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej

przebywa poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu podejmuje działania

mające na celu połączenie rodziny.

2.

Szef Urzędu może podjąć działania mające na celu połączenie cudzoziemca korzystającego

z ochrony czasowej z innymi niż określeni w ust. 1 jego bliskimi krewnymi, którzy

bezpośrednio przed przybyciem cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe i pozostawali na jego całkowitym lub

częściowym utrzymaniu.

3.

Osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się wizy i udziela zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony na zasadach określonych w art. 110.

4.

Do połączenia cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z członkiem jego rodziny korzystającym z ochrony czasowej na terytorium innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosuje się art. 117a i 117b.

1.

Szef Urzędu może wystąpić do właściwego organu innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej z wnioskiem o przeniesienie cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

2.

Szef Urzędu informuje Komisję Europejską i Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców o wystąpieniu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko cudzoziemca;

2)

obywatelstwo;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

stan cywilny;

5)

dane dotyczące pokrewieństwa cudzoziemca.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dokument potwierdzający tożsamość cudzoziemca lub dokument podróży;

2)

dokumenty potwierdzające związki rodzinne, w szczególności odpis skrócony aktu małżeństwa,

aktu urodzenia, dokumenty potwierdzające istnienie stosunku przysposobienia;

3)

inne informacje niezbędne do ustalenia tożsamości cudzoziemca lub związków rodzinnych;

4)

informacje o wydanych decyzjach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt, wizach lub

decyzjach o odmowie wydania wizy i dokumentach, na podstawie których wydano te decyzje;

5)

informacje o złożonych wnioskach o udzielenie zezwolenia na pobyt lub o wydanie wizy,

wraz z określeniem etapu postępowania w tych sprawach.

1.

Przeniesienie cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej następuje za jego zgodą.

2.

Cudzoziemcowi, który podlega przeniesieniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Szef Urzędu wydaje przepustkę.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór przepustki,

o której mowa w ust. 2, uwzględniając postanowienia dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów

przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków

wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem

takich osób wraz z jego następstwami

(Dz. Urz. WE L 212 z 07.08.2001).

4.

Z dniem, w którym cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej opuszcza to terytorium, traci ważność wydana mu wiza i wygasa udzielone zezwolenie

na zamieszkanie na czas oznaczony.

1.

Po zakończeniu okresu ochrony czasowej Szef Urzędu podejmuje działania mające na celu

umożliwienie powrotu cudzoziemcom do kraju pochodzenia lub na obszar, z którego przybyli.

2.

Po zakończeniu ochrony czasowej Szef Urzędu informuje cudzoziemca w języku dla niego

zrozumiałym o wszystkich okolicznościach, które mogą mieć znaczenie przy podjęciu

przez cudzoziemca decyzji o powrocie do kraju pochodzenia lub na obszar, z którego

przybył.

3.

W przypadku gdy po zakończeniu ochrony czasowej powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia

lub na obszar, z którego przybył, jest niemożliwy ze względu na jego stan zdrowia,

w szczególności gdy powodowałby konieczność przerwania leczenia szpitalnego, Szef

Urzędu udziela cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do czasu

ustania okoliczności uniemożliwiających jego powrót do kraju pochodzenia lub na obszar,

z którego przybył.

1.

Rejestry w sprawach cudzoziemców, którym udzielana jest ochrona, prowadzi się w systemie

informatycznym w formie następujących zbiorów

1)

rejestru spraw o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie ochrony uzupełniającej oraz

o udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy;

2)

rejestru spraw o wydalenie osób posiadających status uchodźcy;

3)

rejestru spraw o udzielenie azylu;

4)

rejestru spraw o udzielenie zgody na pobyt tolerowany;

5)

rejestru spraw o udzielenie ochrony czasowej;

6)

rejestrów odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca, który

a)

złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy,

b)

złożył wniosek o udzielenie azylu,

c)

uzyskał zgodę na pobyt tolerowany,

d)

korzysta z ochrony czasowej;

7)

rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie dotyczącym cudzoziemców ubiegających

się o nadanie statusu uchodźcy, którym udzielono pomocy, może być prowadzony także

w systemie kartotecznym.

Rejestry, o których mowa w art. 119

1)

w pkt 1, prowadzi komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży

Granicznej, Szef Urzędu i Rada, każdy w zakresie swojego działania;

2)

w pkt 2, 3, 5 i 7, prowadzi Szef Urzędu;

3)

w pkt 4, prowadzi Szef Urzędu, wojewoda i Rada, każdy w zakresie swojego działania;

4)

w pkt 6, prowadzi Komendant Główny Policji.

1.

W rejestrach, o których mowa w art. 119

1)

w pkt 1, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach, decyzjach

administracyjnych i wyrokach sądu, zaświadczeniach tożsamości, kartach pobytu i dokumentach

podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej, informację, czy cudzoziemiec jest małoletnim

bez opieki, dane, o których mowa w art. 8, oraz dane biometryczne dotyczące cudzoziemców

objętych postępowaniami, o których mowa w pkt 1;

2)

w pkt 2, przechowuje się informacje o decyzjach administracyjnych i wyrokach sądu

oraz dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemców, o których mowa w pkt 2;

3)

w pkt 3, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach, decyzjach

administracyjnych i wyrokach sądu, kartach pobytu oraz dane, o których mowa w art.

8, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami, o których mowa w pkt 3;

4)

w pkt 4, przechowuje się informacje o decyzjach administracyjnych, wyrokach sądu i

kartach pobytu oraz dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemców objętych

postępowaniami, o których mowa w pkt 4;

5)

w pkt 5, przechowuje się informacje o decyzjach administracyjnych i kartach pobytu

oraz dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemców, którym udzielono ochrony

czasowej;

6)

w pkt 6, przechowuje się informacje o podstawie prawnej i dacie pobrania odcisków

linii papilarnych, informacje o kartach daktyloskopijnych lub o pobraniu odcisków

linii papilarnych za pomocą urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków oraz

dane osobowe cudzoziemca dotyczące

a)

imienia (imion) i nazwiska,

b)

daty i miejsca urodzenia,

c)

obywatelstwa;

7)

w pkt 7, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych decyzjach, miejscu i dacie

przekroczenia granicy przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje, przekazywane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, oraz dane,

o których mowa w art. 8, dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje.

2.

Dane biometryczne przechowuje się do dnia odebrania przez cudzoziemca dokumentu podróży

przewidzianego w Konwencji Genewskiej, a w przypadku jego nieodebrania, do dnia upływu

ważności tego dokumentu.

Umieszczenie danych cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, którym

udzielono pomocy, w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, zastępuje wykonanie

obowiązku meldunkowego.

Organy, które pobierają od cudzoziemców, o których mowa w art. 119 pkt 6, odciski

linii papilarnych, są obowiązane do przekazywania Komendantowi Głównemu Policji danych,

o których mowa w art. 121 pkt 6, oraz odcisków linii papilarnych pobranych za pomocą

kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

1.

Dane i odciski linii papilarnych cudzoziemców, o których mowa w art. 119 pkt 6, są

przechowywane oddzielnie od zbiorów i rejestrów odcisków linii papilarnych gromadzonych

w innych celach.

2.

W rejestrach, o których mowa w art. 119 pkt 6, mogą być przechowywane dane i odciski

linii papilarnych cudzoziemca przekazywane przez organy innych państw.

3.

Komendant Główny Policji udostępnia dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa

w art. 119 pkt 6

1)

organom Straży Granicznej;

2)

organom Policji;

3)

prokuratorowi;

4)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

5)

Szefowi Urzędu.

4.

Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 119 pkt 6, można udostępniać,

bez konieczności składania pisemnego wniosku, za pomocą urządzeń służących do teletransmisji

danych podmiotom, o których mowa w ust. 3, gdy jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem

wykonywania ich zadań oraz jeżeli podmioty te posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie

w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał, oraz zabezpieczenia

techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem

ich uzyskania.

5

Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, 4 i 5, udostępnia

się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w zakresie niezbędnym do prowadzenia

Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty

daktyloskopijnej, na której pobiera się odciski linii papilarnych cudzoziemców, o

których mowa w art. 119 pkt 6, uwzględniając przyczynę pobrania odcisków linii papilarnych.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie zaświadczenie tożsamości

albo dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej lub takiego dokumentu używa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto

1)

opuszcza bez zezwolenia miejsce pobytu lub miejscowość wyznaczoną mu do przebywania

na podstawie art. 89c,

2)

nie zawiadamia o utracie zaświadczenia tożsamości w terminie, o którym mowa w art.

58 ust. 4, lub o utracie dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej w

terminie, o którym mowa w art. 89k ust. 1,

3)

nie zwraca znalezionego zaświadczenia tożsamości lub dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej w przypadku, gdy wydano mu nowe zaświadczenie tożsamości lub

nowy dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

4)

uchyla się od obowiązku wymiany zaświadczenia tożsamości lub dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej,

5)

nie wykonuje obowiązku poddania się pobraniu odcisków linii papilarnych, o którym

mowa w art. 105 ust. 1,

6)

uchyla się od nałożonego w decyzji, wydawanej na podstawie art. 101a, obowiązku zgłaszania

się w określonych odstępach czasu do wskazanego w tej decyzji organu lub zawiadomienia

tego organu o każdej zmianie miejsca pobytu

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wyrok nakazowy wydany w postępowaniu nakazowym jest natychmiast wykonalny.

(pominięte).

Postępowania administracyjne w sprawach o nadanie statusu uchodźcy i o udzielenie

azylu, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów toczą się według przepisów

niniejszej ustawy.

1.

Przed wydaniem decyzji o wydaleniu w postępowaniu wszczętym przed dniem wejścia w

życie ustawy, które nie zostało zakończone do tego dnia decyzją ostateczną, wojewoda

bada, czy zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt

tolerowany, o których mowa w art. 97, a w razie ich stwierdzenia - odmawia wydalenia

i udziela zgody na pobyt tolerowany.

2.

W postępowaniach w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony wszczętych

przed dniem wejścia w życie ustawy, które nie zostały zakończone do tego dnia decyzją

ostateczną, dotyczących cudzoziemców, w stosunku do których zachodziły okoliczności,

o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z późn. zm., wojewoda bada, czy zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi

zgody na pobyt tolerowany, o których mowa w art. 97, i w razie ich stwierdzenia -

wydaje decyzję o udzieleniu tej zgody.

1.

Decyzje wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, które w dniu wejścia w życie ustawy nie stały się decyzjami ostatecznymi, stają

się z mocy prawa decyzjami wydanymi na podstawie art. 14 niniejszej ustawy.

2.

Decyzje w sprawie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy

wydane na podstawie art. 85f ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach zachowują moc, z tym że realizacja świadczeń przysługujących tym cudzoziemcom odbywa

się według zasad określonych w niniejszej ustawie.

Pozostają w mocy decyzje o nadaniu statusu uchodźcy oraz decyzje o udzieleniu azylu

wydane cudzoziemcom na podstawie dotychczasowych przepisów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

wydane cudzoziemcom, którym nadano status uchodźcy na podstawie art. 43 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydane

cudzoziemcom, w stosunku do których zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, stają się decyzjami w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany w rozumieniu

niniejszej ustawy.

1.

Dokumenty wydane cudzoziemcom, do których stosuje się przepisy niniejszej ustawy,

wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, zachowują ważność do czasu ich wymiany, nie dłużej jednak niż do końca okresu ich

ważności.

2.

Karty pobytu wydane cudzoziemcom, o których mowa w art. 140, przed wejściem w życie

ustawy, podlegają nieodpłatnej wymianie w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

3.

Cudzoziemcom, o których mowa w art. 141

1)

w ust. 1, wydaje się kartę pobytu, o której mowa w art. 74 ust. 1;

2)

w ust. 2, wydaje się kartę pobytu, o której mowa w art. 99 ust. 1.

4.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, wymiana kart pobytu następuje za opłatą

stosowaną przy wydaniu karty pobytu na podstawie niniejszej ustawy.

(pominięty).

Wpisy do rejestrów prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów z dniem wejścia

w życie ustawy stają się wpisami do rejestrów prowadzonych na podstawie niniejszej

ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień przewidzianych w ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują

moc przepisy dotychczasowe.

1.

Przepis art. 107 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

2.

Przepis art. 129 w zakresie, w jakim dotyczy cudzoziemców posiadających zgodę na pobyt

tolerowany, stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.

3.

Przepisy art. 108 ust. 1-3 tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 77 ust. 1, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., i art. 241, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.