Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych

(Dz. U. Nr 105, poz. 869) wprowadza się następujące zmiany

1)

w § 3 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu

granicznemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi

sanitarnemu, właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 oraz z 2012 r. poz. 460), właściwemu komendantowi wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej albo właściwemu

inspektorowi wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej, zwanym dalej „właściwym państwowym

inspektorem sanitarnym”,

”

;

2)

w § 4

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby

zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego

pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu

choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej

I stopnia.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Lekarz, o którym mowa w art. 235 § 2, albo właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje skierowanie do jednostki orzeczniczej

na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

”

;

3)

w § 5

a)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania

chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów

choroby.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych

w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny

pracy.

”

;

4)

w § 6

a)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

czynników o działaniu rakotwórczym - substancje chemiczne, ich mieszaniny, czynniki

lub procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym lub mutagennym określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 222 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz pierwotną lokalizację nowotworu i okres latencji;

”

,

b)

w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw

do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy inspektor sanitarny.

”

,

c)

w ust. 5 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4)

właściwego państwowego inspektora sanitarnego - w zakresie oceny narażenia zawodowego,

zwłaszcza na podstawie dokumentacji archiwalnej oraz informacji udostępnianej na jego

wniosek przez odpowiednie jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej

i służby medycyny pracy w odniesieniu do zakładów pracy, które uległy likwidacji;

5)

pracownika lub byłego pracownika - w zakresie uzupełnienia wywiadu zawodowego przeprowadzonego

przez lekarza wykonującego zawód w ramach wykonywania działalności leczniczej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym albo właściwego państwowego inspektora sanitarnego

wydającego skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Orzeczenie lekarskie przesyła się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu,

zainteresowanemu pracownikowi lub byłemu pracownikowi oraz lekarzowi kierującemu na

badania, a w przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego

w jednostce orzeczniczej II stopnia - również jednostce orzeczniczej I stopnia.

”

;

5)

w § 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadku gdy pracownik lub były pracownik wystąpi z wnioskiem o przeprowadzenie

ponownego badania, jednostka orzecznicza I stopnia powiadamia o tym właściwego państwowego

inspektora sanitarnego.

”

;

6)

w § 8 ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał

dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać

od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia,

wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne

czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

3.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję, o której mowa w ust. 1

1)

zainteresowanemu pracownikowi lub byłemu pracownikowi;

2)

pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować

skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby

zawodowej;

3)

jednostce orzeczniczej zatrudniającej lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie;

4)

właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy.

4.

Właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, Główny Inspektor Sanitarny, Główny

Inspektor Sanitarny, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, albo Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego przesyła decyzję wydaną na skutek

odwołania podmiotom, o których mowa w ust. 3.

”

;

7)

§ 9 otrzymuje brzmienie

„

§ 9.

1.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny, Główny Inspektor Sanitarny, Główny Inspektor

Sanitarny, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, albo Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej stała się ostateczna, sporządza kartę stwierdzenia

choroby zawodowej i przesyła ją do Centralnego Rejestru Chorób Zawodowych prowadzonego

przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi.

2.

Organ wydający decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej w postępowaniu odwoławczym

przesyła kartę stwierdzenia choroby zawodowej w terminie, o którym mowa w ust. 1,

także organowi wydającemu tę decyzję w I instancji.

”

.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia, dotyczących zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób

zawodowych, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po

miesiącu ogłoszenia.

1.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny, Główny Inspektor Sanitarny, Główny Inspektor

Sanitarny, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, albo Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej stała się ostateczna, sporządza kartę stwierdzenia

choroby zawodowej i przesyła ją do Centralnego Rejestru Chorób Zawodowych prowadzonego

przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi.

2.

Organ wydający decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej w postępowaniu odwoławczym

przesyła kartę stwierdzenia choroby zawodowej w terminie, o którym mowa w ust. 1,

także organowi wydającemu tę decyzję w I instancji.