Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o broni i amunicji

Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji,

przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji,

jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania

strzelnic.

Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i

amunicji jest zabronione.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepisy ustawy nie dotyczą

1

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony

Rządu, Straży Granicznej, Służby Celnej, Służby Więziennej oraz innych państwowych

formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują

odrębne przepisy;

2)

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi

wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i

porozumień międzynarodowych;

2a

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie funkcjonariuszy straży granicznych państw

członkowskich Unii Europejskiej przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w związku z wykonywaniem, za zgodą właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej, zadań

określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie

dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę

broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie

odrębnych przepisów;

4)

przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych,

w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć

1)

broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową;

2)

broń pneumatyczną;

3)

miotacze gazu obezwładniającego;

4)

narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu

a)

broń białą w postaci

-

ostrzy ukrytych w przedmiotach niemających wyglądu broni,

-

kastetów i nunczaków,

-

pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających

wkładki z takiego materiału,

-

pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij

bejsbolowy,

b)

broń cięciwową w postaci kusz,

c)

przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni

palnej.

3

W rozumieniu ustawy amunicją są naboje przeznaczone do strzelania z broni palnej.

4

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez

to rozumieć również państwa trzecie traktowane na równi z nimi na podstawie umowy

w sprawie włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku

Schengen.

5

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez zbywcę broni

palnej w państwie początkowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej,

poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności tego

zbywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji;

2)

uprzedniej zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez

nabywcę broni palnej w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie

broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności

tego nabywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji.

1.

Osoby posiadające, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, broń palną na nabój scalony

wytworzoną przed 1850 r. lub replikę tej broni, w terminie roku od dnia jej wejścia

w życie, mogą wystąpić do właściwego organu Policji o wydanie pozwolenia na broń do

celów kolekcjonerskich.

2.

Jeżeli pozwolenie będzie dotyczyło jedynie broni, o której mowa w ust. 1, od wnioskodawcy

nie wymaga się członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim.

1.

Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

2

Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa

z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

3.

Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi

środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie

zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał

miotający w postaci prochu strzelniczego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 36 ust. 5, art. 43

ust. 5c, art. 43 ust. 12 oraz art. 44 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc

do czasu wydania przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 36 ust. 6, art.

43 ust. 8, art. 43 ust. 16 oraz art. 44 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy od dnia jej wejścia w

życie.

1.

Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub

przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji

wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące

ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania

sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.

2.

Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.

1.

Broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego

przedsiębiorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób

pozbawiania cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni, zwaną dalej „specyfikacją

techniczną”, wydaną przez jednostkę uprawnioną i zatwierdzoną przez jednostkę uprawnioną

do potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych.

2.

Przez pozbawienie broni palnej w sposób trwały cech użytkowych, zwane dalej „pozbawieniem

cech użytkowych”, rozumie się pozbawienie cech użytkowych wszystkich istotnych części

broni palnej w taki sposób, by mimo działania sprężonych gazów, powstających na skutek

spalania materiału miotającego, nie była zdolna do wystrzelenia pocisku lub substancji

z lufy albo elementu ją zastępującego oraz do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego,

a przywrócenie broni cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie

było możliwe.

3.

Uprawnionym przedsiębiorcą do pozbawiania cech użytkowych jest przedsiębiorca wykonujący

działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni, w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. Nr 67, poz. 679, z późn. zm..

4.

Jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej

oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.

Potwierdzenie pozbawienia cech użytkowych odnotowuje się w ewidencji broni palnej

pozbawionej cech użytkowych, prowadzonej przez tę jednostkę.

5.

Broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób wskazujący, że została

ona pozbawiona tych cech.

6.

Wydanie specyfikacji technicznej, pozbawienie cech użytkowych oraz dokonanie oceny

zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną jest odpłatne.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej

cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w

ust. 4;

2)

jednostki uprawnione do

a)

wydawania specyfikacji technicznych,

b)

potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej;

3)

sposób postępowania z bronią palną przekazaną w celu pozbawienia cech użytkowych,

opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych

przez uprawnione jednostki do

a)

pozbawiania cech użytkowych,

b)

wydawania specyfikacji technicznych,

c)

potwierdzania pozbawienia cech użytkowych;

4)

stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny zgodności

pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa

i określając

1)

tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej

cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w

ust. 4

a)

wprowadzi wymóg przedstawienia jednostce uprawnionej do potwierdzania pozbawienia

cech użytkowych dokumentu wystawionego przez jednostkę uprawnioną do pozbawiania cech

użytkowych stwierdzającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych zgodnie

ze specyfikacją techniczną,

b)

może wprowadzić odrębny tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych w odniesieniu

do pojedynczych egzemplarzy broni palnej oraz partii tej broni,

c)

ustali wymagania, jakim powinno odpowiadać oznakowanie umieszczone na broni palnej

pozbawionej cech użytkowych, w szczególności umożliwiające identyfikację jednostki

uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz egzemplarza broni,

d)

uwzględni konieczność umieszczenia w ewidencji, o której mowa w ust. 4, informacji

jednoznacznie identyfikujących dany egzemplarz broni palnej pozbawionej cech użytkowych

oraz uprawnioną jednostkę, która pozbawiła tę broń cech użytkowych;

2)

jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych - wskaże rodzaje broni

palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa do wydawania specyfikacji

technicznej, z uwzględnieniem posiadanego przez tę jednostkę wyposażenia badawczego

i doświadczenia w zakresie dotyczącym właściwego rodzaju broni, tak by do wydawania

specyfikacji technicznej do danego rodzaju, typu i modelu broni była uprawniona jedna

jednostka;

3)

jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania

specyfikacji technicznej co do sposobów pozbawiania cech użytkowych broni palnej danego

rodzaju, typu i modelu - wskaże rodzaje, typy i modele broni palnej, w odniesieniu

do których dana jednostka będzie właściwa, przy czym uwzględni warunki w zakresie

wyposażenia technicznego tej jednostki pozwalającego stwierdzić, czy pozbawienie broni

cech użytkowych nastąpiło zgodnie ze specyfikacją techniczną, oraz warunki dotyczące

kwalifikacji osób wykonujących czynności związane bezpośrednio z potwierdzaniem pozbawienia

cech użytkowych;

4)

sposób postępowania z bronią palną przekazaną do pozbawienia cech użytkowych, opracowania

specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez jednostki

uprawnione do: pozbawiania broni palnej cech użytkowych, wydawania specyfikacji technicznych

oraz potwierdzania pozbawienia cech użytkowych - uwzględni specyfikę podejmowanych

w tych jednostkach czynności oraz taką organizację tych czynności, w tym przechowywania

broni palnej, aby dostęp do broni palnej był ograniczony wyłącznie do osób bezpośrednio

wykonujących te czynności;

5)

stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej oraz dokonanie oceny zgodności

pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną - uwzględni przeciętne

koszty badań i czynności związanych z wydaniem specyfikacji technicznej dotyczącej

danego rodzaju, typu i modelu broni palnej oraz dokonaniem oceny zgodności pozbawienia

cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną, włącznie z kosztem znakowania

broni.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

W rozumieniu ustawy bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest

przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej

liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego.

1a

W rozumieniu ustawy za dający się przystosować do miotania jednego lub większej liczby

pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego uznaje się przedmiot,

który ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może być łatwo

przerobiony w celu miotania.

2.

W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które

w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego,

jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w

postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego.

3.

W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które

w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego,

wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja

razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.

W rozumieniu ustawy Europejska karta broni palnej jest imiennym dokumentem potwierdzającym

uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,

które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy

lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość, a energia

kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J.

Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii

Europejskiej o rodzajach broni palnej, której

1)

posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie

pozwolenia;

2)

przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia

konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art.

11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu

na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu

komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie

pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

2.

Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej

broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego

pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego

Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii

Wojskowej.

3.

Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art.

4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez

właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę

zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy

zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału

Żandarmerii Wojskowej.

4.

Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej

wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby

lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku

żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

5.

Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy

przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej

broni, o których mowa w ust. 1-4.

6.

Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz

karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony.

7

Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt

1 i 2, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.

8.

Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w

art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której

mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce

stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta

wojewódzkiego Policji.

1.

Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi

zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi

ważną przyczynę posiadania broni.

2.

Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach

1)

ochrony osobistej;

2)

ochrony osób i mienia;

3)

łowieckich;

4)

sportowych;

5)

rekonstrukcji historycznych;

6)

kolekcjonerskich;

7)

pamiątkowych;

8)

szkoleniowych.

3.

Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności

1)

stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia

na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia;

2)

posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów

- dla pozwolenia na broń do celów łowieckich;

3)

udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie

kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego

związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych;

4)

udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie

rekonstrukcji historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w działalności

statutowej - dla pozwolenia na broń do celów rekonstrukcji historycznych;

5)

udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim - dla pozwolenia

na broń do celów kolekcjonerskich;

6)

udokumentowane nabycie broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia - dla pozwolenia

na broń do celów pamiątkowych;

7)

posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o

charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej

w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

4.

Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania

następujących rodzajów broni i amunicji do niej

1)

do celów ochrony osobistej

a)

broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego

zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,

b)

przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o

średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA,

c)

miotaczy gazu obezwładniającego;

2)

do celów ochrony osób lub mienia

a)

broni, o której mowa w pkt 1,

b)

pistoletów sygnałowych,

c)

pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm,

d)

strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12,

e)

karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;

3)

do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych

przepisów;

4)

do celów sportowych - broni palnej

a)

bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm,

b)

centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm,

c)

gładkolufowej,

d)

przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego);

5)

do celów szkoleniowych - broni, o której mowa w pkt 1-4;

6)

do celów rekonstrukcji historycznych - broni alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie

przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej;

7)

do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych - broni, o której mowa w pkt 1-6.

5.

Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art.

29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci

1)

samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość;

2)

broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia,

a także broni imitującej inne przedmioty;

3)

broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem

tłumika huku;

4)

broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli

osób i bagażu.

6.

Zabronione jest posiadanie amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci

1)

amunicji z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi

substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej

amunicji;

2)

amunicji z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń wykonany z materiału twardszego

niż stop ołowiu;

3)

amunicji z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym

z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej;

4)

amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane

są fabrycznie nowe elementy amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny

użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską.

7.

Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość

jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

8.

Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich

lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji.

9.

W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej

broni przez osobę posiadającą broń.

1

Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz

posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską

kartę broni palnej.

2.

Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej

może być przedłużona na kolejny okres.

4

Europejska karta broni palnej traci ważność i podlega zwrotowi organowi, który ją

wydał, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania

tego rodzaju broni.

5

W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o

1)

tożsamości osoby

a)

posiadającej broń palną, w tym

-

nazwisko i imię,

-

datę i miejsce urodzenia,

-

adres miejsca stałego pobytu,

b)

dopuszczonej do posiadania broni, w tym

-

nazwisko i imię,

-

datę i miejsce urodzenia,

-

nazwę, siedzibę i adres podmiotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7;

2)

danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej, określonej

w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1;

3)

okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;

4)

celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 i 4;

5)

utracie lub zbyciu broni palnej;

6)

państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni

palnej, określone w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe na

podstawie pozwolenia;

7)

wpisach innych państw członkowskich Unii Europejskiej obejmujących w szczególności

pozwolenia na wwóz broni na ich terytorium;

8)

oświadczeniach, o których mowa w załączniku II lit. f dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania

i posiadania broni

(Dz. Urz. UE L 256 z 13.09.1991, str. 51; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 11, str. 3), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r.

(Dz. Urz. UE L 179 z 08.07.2008, str. 5).

6.

Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o

1)

przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie

za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34,

art. 37 ust. 1 i art. 38, jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej

dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich terytorium

broni palnej;

2)

warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy

i wywozu za granicę broni palnej.

7.

Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym

do tego miejscu i zakresie - właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje broni palnej odpowiadające kategoriom broni palnej określonym w przepisach

o kontroli nabywania i posiadania broni, wydanych przez właściwy organ międzynarodowy,

uwzględniając klasyfikację określoną w tych przepisach;

2)

wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa w ust. 5

i 6.

1.

Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji

potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tych sportach.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek

sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.. Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego.

3.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do

ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych.

Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku

1)

gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;

2)

używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy

działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu;

3)

używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych,

poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia

konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji;

4)

dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na

podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów,

o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;

5)

dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech

użytkowych;

6)

posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;

7)

posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej

o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA;

8)

posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;

9)

posiadania broni pneumatycznej;

10)

posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz

replik tej broni;

11)

posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm.

1.

Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa

się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

2.

Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające

do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do

tej broni.

3.

Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę skarbową w wysokości

określonej w odrębnych przepisach.

1.

Dopuszcza się nabywanie broni lub amunicji przy użyciu środków porozumiewania się

na odległość.

2.

Nabywając broń, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, lub amunicję do tej

broni w sposób, o którym mowa w ust. 1, przed wydaniem broni lub amunicji nabywca

dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 - w przypadku gdy nabywca posiada miejsce

stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

uprzednią zgodę przewozową - w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu

lub siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, a transakcja dotyczy broni palnej lub amunicji;

3)

upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy

broni lub sztuk amunicji, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej

Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień

osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony

jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego

stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 112, poz. 938 i 939) - w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium

innego państwa niż określone w pkt 1 i 2;

4)

upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy

broni, innej niż broń palna, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej

Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień

osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony

jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego

stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r. - w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zbywca wypełnia zgodę przewozową i przedkłada

ją do poświadczenia organowi, o którym mowa w art. 43 ust. 6.

1

Nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek

rejestracji nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1, 4, 5, 7, 8, 10 i 11.

2.

Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej

pozbawionej cech użytkowych - dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia

broni palnej cech użytkowych.

3.

Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej

broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej,

o których mowa w art. 9 ust. 1-4.

4.

Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza

broni albo w świadectwie broni.

5.

Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej

potwierdza się w karcie rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni.

6.

Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz

osoby, która nie ma ukończonych 18 lat.

7.

Broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która

1)

nie ma ukończonych 18 lat;

2)

nie przedstawi

a)

orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3,

b)

informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym

orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

8.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje

decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych

albo broni pneumatycznej.

9.

W przypadku wydania decyzji administracyjnej o odmowie zarejestrowania broni palnej

pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej Policja, a w przypadku żołnierzy

zawodowych - Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu.

Koszty związane z deponowaniem broni ponosi osoba zgłaszająca broń do rejestracji.

Przepis art. 23 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1-5, 7-16, 18 i 20-26, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 17, 19, 27 i 28, art. 5 pkt 1, 2, 4 i 5, art. 7 i art. 10, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni,

wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa

broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji.

1.

Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom

1)

niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;

2)

z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3)

wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4)

uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;

5)

nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6

stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego

a)

skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe,

b)

skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo

-

przeciwko życiu i zdrowiu,

-

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem

środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

2.

Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia

obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko

na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.

3.

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru

broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i

psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że

nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona

dysponować bronią.

4

Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt

1 i 2 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne

orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania

negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy

organ Policji.

5.

W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba

posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób

wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do

niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych

orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany

jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

6

Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Celnej, Służby

Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy

zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych

przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba,

o której mowa w ust. 3 i 4;

2)

lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń,

o których mowa w ust. 3 i 4;

3)

warunki i tryb

a)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b)

uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych,

c)

kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4)

dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie

i psychologiczne;

5)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów;

6)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

8.

Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3-5, ponosi osoba poddana

badaniu.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów

chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt

2-4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc

pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni

pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

1.

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać

egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów

dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się

tą bronią.

2

Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby

Celnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych

państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej,

oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą

na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki

egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres

przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin.

Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów

w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej,

dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin

powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na

broń.

1.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła

1

warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7;

2)

obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

3)

obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;

4)

obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26;

5)

zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o

których mowa w art. 32.

2.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto

pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.

3.

Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała

egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

4.

Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła

orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

1.

Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie

wydano

1

nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10

ust. 7;

2)

należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;

3)

naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;

4

przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu

alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania

broni, o których mowa w art. 30 ust. 1 i 3.

3.

Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2-4, unieważnia się kartę rejestracyjną broni.

4.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności

faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

5.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez

osobę posiadającą pozwolenie

1)

obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

2)

obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń

lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5;

3)

obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu,

o którym mowa w art. 26;

4)

zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa

w art. 32;

5)

wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art.

38;

6)

zasady, o której mowa w art. 45;

7)

zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej.

6.

Przepisy ust. 5 pkt 2-3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie

do posiadania broni.

7.

Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa

w ust. 5 pkt 2-6, można unieważnić kartę rejestracyjną broni.

8

Osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, dopuszczenie do posiadania broni lub której

unieważniono kartę rejestracyjną broni, jest zobowiązana - w terminie 7 dni od dnia

otrzymania ostatecznej decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania

broni lub unieważnienia karty - zwrócić dokumenty potwierdzające legalność posiadania

broni i amunicji do właściwego organu Policji.

1.

Osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać

broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku

ujawnienia

1)

okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie

broni palnej,

2)

okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2-6, w zakresie

zarejestrowanej broni pneumatycznej

- a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu.

1a

Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem

odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie

posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne

o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia

tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

2

Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1 oraz 1a, niezwłocznie przekazuje się

do depozytu właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej.

3

Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1, 1a oraz 2, realizuje także Straż

Graniczna na obszarze przejścia granicznego i w strefie nadgranicznej.

Cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie

karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi

pozwolenie na ten sam rodzaj broni.

2.

Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie

o tym fakcie właściwy organ Policji.

1.

Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę

rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję

do tej broni.

1a.

Za wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, uważa się także pozbawienie broni

palnej cech użytkowych.

2.

Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy

uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.

3.

Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją

do depozytu właściwego organu Policji.

4.

Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie,

o którym mowa w ust. 2.

1.

Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi

1

Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie

określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do

depozytu przez znalazcę;

2)

osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w

art. 22 ust. 3;

3)

osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;

4

osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art.

43 ust. 5 oraz w art. 54.

2.

Osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji,

w zakresie tej broni może

1)

wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;

2)

złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;

3)

złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na

rzecz Skarbu Państwa.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji

są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji,

Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego, o którym mowa w art. 37 ust. 3, oraz stawki

odpłatności za ich przechowywanie w depozycie, z uwzględnieniem zapewnienia protokolarnego

przejęcia broni i amunicji do depozytu, prowadzenia ich ewidencji oraz utrzymywania

w odpowiednim stanie technicznym, a także sposobu i trybu postępowania Policji i Żandarmerii

Wojskowej lub organu celnego ze zdeponowaną bronią i amunicją, w tym nienadającą się

do dalszego użytku, w przypadku wyrażenia zgody lub wniosku o ich zniszczenie lub

przeniesienia własności broni lub amunicji na rzecz Skarbu Państwa przez osobę deponującą.

Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później

jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym

Policję albo Żandarmerię Wojskową.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji,

która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego

pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca

stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.

1.

Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe,

są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez

osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1.

2.

Komendant Główny Policji, z zastrzeżeniem ust. 3, prowadzi rejestr zawierający

1)

dane osobowe osób

a)

posiadających pozwolenie na broń,

b)

dopuszczonych do posiadania broni, posiadających legitymację osoby dopuszczonej do

posiadania broni,

c)

ubiegających się o pozwolenie na broń lub dopuszczenie do posiadania broni,

d)

posiadających kartę rejestracyjną broni;

2)

dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1;

3)

urzędowe informacje i opinie o tych osobach i podmiotach sporządzone w związku ze

sprawami pozwoleń na broń;

4)

określenie liczby posiadanych przez te osoby lub podmioty egzemplarzy broni oraz jej

rodzaju i cech identyfikacyjnych.

2a.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2 pkt 1, obejmują

1)

imię i nazwisko;

2)

imię ojca i imię matki;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

adres miejsca stałego pobytu;

5)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL).

3.

Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje

i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba

posiadanych przez te osoby egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni

podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.

4.

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej przekazuje raz w roku, w terminie do 1 marca,

Komendantowi Głównemu Policji informację o liczbie pozwoleń na broń wydanych w roku

poprzednim, wraz z informacją o liczbie egzemplarzy i rodzajach broni, na które pozwolenia

te zostały wydane.

5.

Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego

składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo

lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu

wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.

6.

Wykaz, o którym mowa w ust. 5, obejmuje imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego

Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres miejsca stałego pobytu.

7

Przepisy ust. 2a pkt 5 i ust. 6, w zakresie odnoszącym się do numeru ewidencyjnego

Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), nie dotyczą obywateli

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którym nie został on nadany.

Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji

do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach

łowieckich lub sportowych.

1.

Świadectwo broni może być wydane

1)

przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów

powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez

te służby zadań wynikających z planu ochrony;

2)

przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i

formach określonych w koncesji;

3)

podmiotom prowadzącym strzelnicę;

4)

szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia

i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom

kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony;

5)

podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć

artystycznych;

6)

urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom

broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków

pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu;

7)

podmiotom, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych

oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych.

2

Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5

pkt 1, może być wydane wyłącznie podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz

organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony.

3

Podmioty, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń

i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 2 i art. 14 albo wynajmować broń

od Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu

zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust.

1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania

tych zadań.

1a

Wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję

zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek

sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania

broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych.

1b

Osoby, o których mowa w ust. 1a, są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej

określonego w art. 16 ust. 1, jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej

przez właściwy organ Policji.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają

licencję pracownika ochrony fizycznej.

4.

Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1, oraz przez osoby

posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej potwierdza się w legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji

posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni.

Legitymacje i zaświadczenia powinny zawierać dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację

osoby oraz rodzaju broni.

2.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w

drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym

im żołnierzom zawodowym i kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów

ustawy przez osoby, które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prowadzenia rejestru,

o którym mowa w art. 27 ust. 3.

1.

Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich

osób nieuprawnionych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw kultury

1

Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister

właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze

całego państwa lub na określonych obszarach, na czas określony, w odniesieniu do wszelkiej

broni lub niektórych jej rodzajów zakaz jej noszenia lub przemieszczania w stanie

rozładowanym.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie

z przepisami niniejszej ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie

świadectwa broni wydanego podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6,

oraz z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 i w art. 40.

1.

Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić

na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

którzy posiadają Europejską kartę broni palnej.

1.

Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust.

2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem

że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

2.

Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby

inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.

3.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych

określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i

amunicji środkami transportu publicznego, w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

1.

Dopuszcza się przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących

usługi pocztowe, o ile świadczą oni tego rodzaju usługi.

2.

Przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem innych podmiotów niż określone w ust.

1 jest zakazane.

3.

Organy celne, a także przewożące przesyłki podmioty, inne niż określone w ust. 1,

w razie stwierdzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 2, zatrzymują przesyłkę,

zawiadamiając o tym najbliższy organ Policji, który niezwłocznie protokolarnie przejmuje

broń lub amunicję do depozytu.

4.

Operator świadczący usługi pocztowe, któremu zlecono przesłanie broni palnej lub amunicji

1)

z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

3)

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach transakcji realizowanej na obszarze

Unii Europejskiej

- jest obowiązany posiadać zgodę przewozową oraz kopię uprzedniej zgody przewozowej.

5.

W przypadkach innych niż określone w ust. 4 operator świadczący usługi pocztowe, któremu

zlecono przesłanie broni lub amunicji, jest obowiązany posiadać kopie dokumentów potwierdzających

legalność posiadania broni lub amunicji przez zbywcę i nabywcę, o ile dokumenty takie

są wymagane.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

łączności oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb i warunki przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem

operatorów świadczących usługi pocztowe, z uwzględnieniem

1)

zapewnienia możliwości zlokalizowania przesyłanej broni lub amunicji przez organ Policji;

2)

poddania tej broni odprawie celnej.

1

Przywóz broni i amunicji, z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,

przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego

konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Osoby, o których mowa w ust. 1, przekraczając zewnętrzną granicę Unii Europejskiej,

zobowiązane są do pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni

i amunicji. Organ ten niezwłocznie przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu

organowi Policji.

3.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane

niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego,

a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.

4.

Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3,

ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia

oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać

dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację osoby przywożącej broń i amunicję,

a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.

1

Osobom deklarującym zakup broni palnej lub amunicji w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji, na ich wniosek,

poświadcza uprzednią zgodę przewozową.

2

Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności

1)

wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji;

2)

nazwę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;

3)

siedzibę i adres lub miejsce zamieszkania i adres zbywcy i nabywcy broni palnej lub

amunicji;

4)

adres, na który broń palna lub amunicja ma być dostarczona;

5)

dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;

6)

liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, poświadcza uprzednią zgodę przewozową w terminie nie

dłuższym niż 5 dni od dnia jej wpływu do tego organu.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór uprzedniej

zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w ust. 2, w taki sposób,

aby zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i

stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających

legalność transakcji.

1.

Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego

organu Policji.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wydania Europejskiej karty broni palnej,

uprawniającej do wwozu broni na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi

na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie

porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach

1)

ochrony osobistej;

2)

łowieckich;

3)

sportowych;

4)

kolekcjonerskich;

5)

pamiątkowych.

2.

Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie

na broń na okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach

konsularnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych

określą, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wymogu przedstawienia dokumentu o charakterze

pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ państwa, którego jest

obywatelem.

Cudzoziemcy niewymienieni w art. 39 ust. 1 mogą posiadać broń i amunicję, jeżeli są

one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych

i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych,

członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających

z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności, z uwzględnieniem przepisu

art. 39 ust. 2 i przepisów wydanych na podstawie art. 39 ust. 3.

1.

Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców,

o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia

przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie

na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.

2.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 14 dni.

4.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, nie spełniają warunków

określonych w ust. 1 i 2, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ

Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

„1. Do spraw objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych a

niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

1.

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i

wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nieprzekraczającej

łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na

podstawie odrębnych przepisów.

2

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wzięcia udziału

w imprezach sportowych, których regulamin wymaga użycia broni lub w celu wzięcia udziału

w rekonstrukcji historycznej, a także w przygotowaniach do takich imprez, mogą przywozić

i wywozić broń odpowiadającą celom sportowym lub rekonstrukcji historycznej oraz amunicję

do tej broni w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów imprez sportowych

lub rekonstrukcji historycznych.

2a

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i

wywozić broń sygnałową, jeżeli stanowi ona stałe wyposażenie jednostek pływających

i statków powietrznych.

2b

Organizator polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej z udziałem

cudzoziemców przekazuje - co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem polowania,

imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej - komendantowi wojewódzkiemu Policji

właściwemu ze względu na miejsce polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej,

pisemną informację o planowanej dacie i miejscu polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji

historycznej oraz przybliżonej liczbie uczestników.

2c

Cudzoziemiec będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zamieszkujący

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego

pobytu na tym terytorium, może posiadać broń odpowiadającą celom łowieckim lub sportowym,

a także amunicję do niej na podstawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez

właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni

palnej i jej posiadanie nie jest zabronione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2d

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 2c, w terminie 14 dni od chwili wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej informuje o przywozie broni palnej na podstawie Europejskiej

karty broni palnej właściwego ze względu na miejsce pobytu komendanta wojewódzkiego

Policji.

3

Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i

2 oraz 2a, odbywa się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula

Rzeczypospolitej Polskiej, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od

dnia przywozu broni i amunicji.

3a

Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i

2, będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej może nastąpić także

bez zachowania warunku określonego w ust. 3, na podstawie Europejskiej karty broni

palnej, wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do

Europejskiej karty broni palnej i cudzoziemiec jest w stanie uzasadnić powód swojej

podróży z bronią.

3b

Przywóz i wywóz broni palnej odpowiadającej innym celom niż te, o których mowa w ust.

1 i 2, lub amunicji przez cudzoziemców będących obywatelami państwa członkowskiego

Unii Europejskiej może nastąpić na podstawie wpisu w Europejskiej karcie broni palnej,

dokonanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Wpis w Europejskiej

karcie broni palnej zastępuje zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do

broni określonej w tym zaświadczeniu.

4a

W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, Europejska karta broni palnej uprawnia jej posiadacza

do nabycia lub wywozu amunicji do broni określonej w tej karcie.

5.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 30 dni. Przepis ust.

4 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie spełniają warunków określonych

w ust. 1-3 i 5, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży

Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego

pobytu za granicą.

1.

Cudzoziemcy niebędący obywatelami Unii Europejskiej lub niewymienieni w art. 39 ust.

1 mogą nabywać i wywozić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń lub amunicję,

które zgodnie z przepisami ustawy mogą posiadać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia

na broń, jeżeli otrzymali

1)

zaświadczenie uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy

broni lub sztuk amunicji,

2)

zgodę na wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broni lub amunicji

- wydane na ich wniosek przez komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu

na miejsce nabycia broni lub amunicji.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się

1)

imię i nazwisko, obywatelstwo, adres zamieszkania wnioskodawcy oraz rodzaj i numer

jego dokumentu tożsamości;

2)

imię i nazwisko oraz adres lub nazwę, siedzibę i adres zbywcy broni lub amunicji;

3)

adres, pod który broń lub amunicja ma być dostarczona;

4)

informacje umożliwiające identyfikację broni, w szczególności rodzaj i typ broni,

jej markę, kaliber, numer fabryczny;

5)

wskazanie sposobu wywozu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nabytej broni lub

amunicji oraz wskazanie państw, przez których terytorium broń lub amunicja będzie

przewożona;

6)

planowaną datę zakupu i wywozu broni lub amunicji z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz przybycia z bronią do miejsca przeznaczenia za granicą.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, dołącza

upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy

broni lub sztuk amunicji, poświadczone przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Zgoda na wywóz broni lub amunicji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest ważna przez

2 dni od chwili ich nabycia.

5.

W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 4, broń lub amunicję składa

się niezwłocznie do depozytu najbliższego komendanta wojewódzkiego Policji, który

na podstawie dotychczasowej zgody na wywóz broni lub amunicji, o której mowa w ust.

1 pkt 2, wydaje kolejną zgodę na wywóz broni lub amunicji, z terminem ważności 2 dni.

6.

Cudzoziemcy będący obywatelami innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

Unii Europejskiej mogą nabywać i wywozić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń

lub amunicję na podstawie zgody przewozowej, poświadczonej przez właściwego ze względu

na miejsce nabycia broni lub amunicji komendanta wojewódzkiego Policji.

7.

Zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności

1)

wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji;

2)

nazwę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;

3)

siedzibę i adres lub miejsce zamieszkania i adres zbywcy i nabywcy broni palnej lub

amunicji;

4)

adres, na który broń palna lub amunicja ma być dostarczona;

5)

dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;

6)

liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji;

7)

sposób przewozu broni palnej lub amunicji;

8)

datę rozpoczęcia i przewidywaną datę zakończenia przewozu broni palnej lub amunicji;

9)

wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze państwa docelowego

transakcji.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgody

przewozowej, uwzględniający w szczególności elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację

broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających

legalność transakcji.

9.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w ustawie, broń lub amunicja

podlega zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu

przekazaniu organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy

przez cudzoziemca.

10.

Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji, o którym

mowa w ust. 1, o fakcie wywozu do państwa trzeciego innego niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1, broni lub amunicji nabytej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

11.

Komendant wojewódzki Policji niezwłocznie zawiadamia Komendanta Głównego Policji o

nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1, oraz przekazuje

kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1-3.

12.

Komendant Główny Policji niezwłocznie zawiadamia właściwe władze państwa, które wydało

cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, oraz państwa, przez których terytorium

będzie odbywać się przewóz broni lub amunicji, a w przypadku gdy takie władze nie

zostały wskazane - konsulów tych państw, o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca

i zamiarze jej wywozu.

13.

Komendant Główny Policji prowadzi rejestr, który może być prowadzony łącznie z rejestrem,

o którym mowa w art. 27 ust. 2, zawierający

1)

dane osobowe cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1, art. 40, art. 42 ust.

1 i 2 i art. 43 ust. 1 i 6, obejmujące

a)

nazwisko i imię,

b)

miejsce i datę urodzenia,

c)

adres miejsca stałego pobytu,

d)

obywatelstwo;

2)

informacje urzędowe o terminowych pozwoleniach na broń, zaświadczeniach, zatrzymaniu

broni lub amunicji i złożeniu jej do depozytu oraz inne informacje o przewozie przez

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni

palnej lub amunicji przez cudzoziemców, wraz z danymi wymienionymi w ust. 1;

3)

rodzaj i numer dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy.

14.

Przepisy ust. 1 oraz 9-13 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce

stałego pobytu za granicą Rzeczypospolitej Polskiej.

15.

Komendant Główny Policji przekazuje właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacje o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca nie później niż w chwili

przewozu broni lub amunicji przez granicę Rzeczypospolitej Polskiej.

16.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przekazywania

przez Komendanta Głównego Policji właściwym władzom innych państw informacji związanych

z nabyciem broni lub amunicji i ich przywozem na terytorium tych państw oraz przewozem

broni lub amunicji przez ich terytorium, uwzględniając możliwość uzgadniania przez

Komendanta Głównego Policji z właściwymi władzami innych państw warunków organizacyjnych

i technicznych przekazywania takich informacji.

1.

Komendant wojewódzki Policji odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej i

zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia

na broń.

2.

Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny

Policji.

3.

W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do przemieszczania broni między obywatelami

państw członkowskich Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5a ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z wyłączeniem art. 35e, art. 35g, art. 35h, art. 35i ust. 2, art. 35j, art. 35l

oraz art. 35m.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o których mowa

w art. 34, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust.

1. Zaświadczenia i zgoda powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wywożonej

broni i amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a także dane, które

wraz z dokumentem paszportowym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia

granicy państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich posiadacza.

Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę

zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt

2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

Broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w

celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach.

1.

Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający

wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się

poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób

zgodny z regulaminem strzelnicy.

2.

Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy

regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania

ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających

na strzelnicy.

Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej

przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta).

Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Służby Więziennej oraz Biura Ochrony Rządu.

Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej

broń pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie,

którego używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i amunicji do

depozytu;

2)

nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o utracie lub zbyciu innej osobie broni

i amunicji do tej broni;

3)

posiadając pozwolenie na broń lub posiadając broń podlegającą rejestracji, która nie

wymaga pozwolenia na broń, nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego

organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca

stałego pobytu;

4)

nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji

psychotropowych albo środka zastępczego;

5

przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa niebędącego państwem członkowskim

Unii Europejskiej broń lub amunicję bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula

Rzeczypospolitej Polskiej lub nie dopełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu

broni lub amunicji przy przekraczaniu granicy;

5a

wywozi za granicę, do państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

broń lub amunicję bez zgody właściwego organu Policji lub zaświadczenia zastępującego

pozwolenie na broń oraz uprawniającego do wywozu broni;

5b

przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej

albo wywozi z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii

Europejskiej broń palną lub amunicję, bez zgody przewozowej lub uprzedniej zgody przewozowej;

5c

przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej

inną broń niż broń palna, bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula Rzeczypospolitej

Polskiej;

5d

wywozi z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej

inną broń niż broń palna bez zgody właściwego organu Policji;

6

narusza zakaz przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem podmiotów innych niż

operatorzy świadczący usługi pocztowe;

7)

przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych;

8)

przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku

prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji;

9)

przewozi broń i amunicję w kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą

do tego upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów;

10)

nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone

przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz

jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

11)

używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość

poza strzelnicami;

12)

narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy;

13

nie dopełnił obowiązku zwrotu legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni,

legitymacji posiadacza broni, karty rejestracyjnej broni lub Europejskiej karty broni

palnej;

14

nie przekazuje komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce

polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej pisemnej informacji o

planowanej dacie i miejscu polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej

z udziałem cudzoziemców oraz przybliżonej liczbie uczestników biorących w nich udział.

3.

Kto posiada broń, nie mając przy sobie

1)

legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu

upoważniającego do posiadania broni,

2)

legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni,

podlega karze grzywny.

4.

W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, można orzec przepadek

broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.

5.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”,

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie

do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym

fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 148

ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.