Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji, podpisane w Rijadzie dnia 22 lutego 2011 r.

Niniejsza Konwencja dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym

lub obu Umawiających się Państwach.

1.

Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do podatków od dochodu, pobieranych na rzecz Umawiającego

się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub organów władz lokalnych, bez względu

na sposób ich pobierania.

2.

Za podatki od dochodu uważa się wszystkie podatki pobierane od całego dochodu, albo

od części dochodu, włączając w to podatki od zysków z przeniesienia własności majątku

ruchomego lub nieruchomego, jak również podatki od wzrostu wartości majątku.

3.

Do obecnie istniejących podatków, których dotyczy Konwencja, należą w szczególności

a)

w przypadku Polski

i)

podatek dochodowy od osób fizycznych, oraz

ii)

podatek dochodowy od osób prawnych;

zwane dalej „podatkiem polskim”;

b)

w przypadku Królestwa Arabii Saudyjskiej

i)

Zakat;

ii)

podatek dochodowy, włącznie z podatkiem od działalności inwestycyjnej w gaz ziemny

(natural gas investment tax);

zwane dalej „podatkiem saudyjskim”.

4.

Postanowienia niniejszej Konwencji mają także zastosowanie do wszystkich podatków

takiego samego lub podobnego rodzaju, które będą nakładane przez Umawiające się Państwa

po dacie podpisania niniejszej Konwencji obok istniejących podatków lub w ich miejsce.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą informowały się wzajemnie o wszelkich

znaczących zmianach dokonanych w ich prawie podatkowym.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej

a)

określenie „Polska” oznacza Rzeczpospolitą Polską, a użyte w znaczeniu geograficznym

oznacza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdy rejon przyległy do wód terytorialnych

Rzeczypospolitej Polskiej, w którym na podstawie ustawodawstwa Polski i zgodnie z

prawem międzynarodowym, Polska może wykonywać prawa odnoszące się do badań i wykorzystywania

zasobów naturalnych dna morskiego i jego podglebia;

b)

określenie „Królestwo Arabii Saudyjskiej” oznacza terytorium Królestwa Arabii Saudyjskiej

oraz każdy rejon poza wodami terytorialnymi, w którym Królestwo Arabii Saudyjskiej

wykonuje suwerenne i jurysdykcyjne prawa odnoszące się do zasobów naturalnych wód,

dna morskiego i jego podglebia, na podstawie swojego ustawodawstwa i zgodnie z prawem

międzynarodowym;

c)

określenia „Umawiające się Państwo” i „drugie Umawiające się Państwo” oznaczają w

zależności od kontekstu odpowiednio Polskę lub Królestwo Arabii Saudyjskiej;

d)

określenie „osoba” obejmuje osobę fizyczną, spółkę, a także każde inne zrzeszenie

osób;

e)

określenie „spółka” oznacza jakąkolwiek osobę prawną lub jakikolwiek podmiot, który

jest traktowany jak osoba prawna dla celów podatkowych;

f)

określenia „przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego

Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i

przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w

drugim Umawiającym się Państwie;

g)

określenie „transport międzynarodowy” oznacza wszelki transport statkiem morskim lub

statkiem powietrznym, eksploatowanym przez przedsiębiorstwo, którego miejsce faktycznego

zarząd znajduje się w Umawiającym się Państwie, z wyjątkiem przypadku, gdy statek

morski lub statek powietrzny jest eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi

w drugim Umawiającym się Państwie;

h)

określenie „obywatel” oznacza

i)

każdą osobę fizyczną posiadającą narodowość lub obywatelstwo Umawiającego się Państwa;

ii)

każdą osobę prawną, spółkę osobową lub stowarzyszenie, utworzone na podstawie ustawodawstwa

obowiązującego w Umawiającym się Państwie;

i)

określenie „właściwy organ” oznacza

i)

w przypadku Polski: Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela;

ii)

w przypadku Królestwa Arabii Saudyjskiej: Ministerstwo Finansów, reprezentowane przez

Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela.

2.

Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo,

jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane ma

takie znaczenie jakie w tym czasie ma ono w prawie tego Państwa dla celów podatków,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie pojęcia wynikające

z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym

temu pojęciu przez inne przepisy prawne tego Państwa.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub

siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa

tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce

stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym

charakterze i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę terytorialną lub organy

władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega

opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych

w tym Państwie.

2.

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma

miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa

się według następujących zasad

a)

uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie,

w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania

w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania

tylko w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i

gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)

jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Umawiającym się Państwie osoba posiada

ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym

z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko

w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)

jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj

w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym

się Państwie, którego jest obywatelem;

d)

jeśli osoba ta jest obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem

żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze

wzajemnego porozumienia.

3.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba nie będąca osobą

fizyczną ma siedzibę w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą

siedzibę tylko w tym Państwie, na terytorium którego znajduje się miejsce jej faktycznego

zarządu.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez

którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.

2.

Określenie „zakład” obejmuje w szczególności

a)

siedzibę zarządu;

b)

filię;

c)

biuro;

d)

fabrykę;

e)

warsztat;

f)

każde miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

3.

Określenie „zakład” obejmuje także

a)

plac budowy, prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne, lub czynności nadzorcze

związane z wymienionymi wyżej, jednakże tylko wówczas, gdy trwają one dłużej niż sześć

miesięcy;

b)

świadczenie usług przez przedsiębiorstwo, włącznie z usługami doradczymi, poprzez

pracowników lub inny personel zatrudniony przez przedsiębiorstwo do tego celu, jednakże

tylko wówczas, gdy takie czynności (związane z tym samym lub powiązanym projektem)

w Umawiającym się Państwie trwają łącznie dłużej niż sześć miesięcy w każdym dwunastomiesięcznym

okresie.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład”

nie obejmuje

a)

użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania lub wystawiania dóbr lub

towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu składowania lub wystawiania;

c)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;

d)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania

informacji dla przedsiębiorstwa;

e)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek

innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek

rodzajów działalności, o jakich mowa w punktach a) do e), pod warunkiem, że całkowita

działalność tej placówki wynikająca z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy

lub pomocniczy.

5.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu, jeżeli osoba -z wyjątkiem

niezależnego przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 6 - działa w Umawiającym się

Państwie w imieniu przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, wówczas uważa

się, że to przedsiębiorstwo posiada w pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie

zakład w zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa,

jeżeli taka osoba

a)

posiada, oraz zwyczajowo wykonuje w tym Państwie, pełnomocnictwo do zawierania umów

w imieniu przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają

się do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4 niniejszego artykułu, które

gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej

placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu, lub

b)

nie posiada takiego pełnomocnictwa, jednakże zwyczajowo utrzymuje w pierwszym wymienionym

Państwie zapas dóbr lub towarów, które to dobra lub towary regularnie dostarcza w

imieniu przedsiębiorstwa.

6.

Nie uważa się, że przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada zakład w drugim

Umawiającym się Państwie tylko z tego powodu, że podejmuje ono w tym drugim Państwie

czynności za pośrednictwem pośrednika, generalnego komisanta albo jakiegokolwiek innego

niezależnego przedstawiciela, pod warunkiem, że osoby te działają w ramach swojej

zwykłej działalności.

7.

Fakt, że spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana

przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi

działalność w tym drugim Państwie (przez posiadany tam zakład albo w inny sposób),

nie wystarcza, aby którąkolwiek z tych spółek uważać za zakład drugiej spółki.

1.

Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z majątku nieruchomego (włączając w to dochód z gospodarstwa rolnego

lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w

tym drugim Państwie.

2.

Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego

się Państwa, na którego terytorium dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje

w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz

urządzenia użytkowane w gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie

przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego,

jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa

do eksploatacji, złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych. Statki morskie

i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.

3.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się do dochodu osiągniętego z

bezpośredniego używania, dzierżawy lub innych form korzystania z majątku nieruchomego.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 3 niniejszego artykułu stosuje się również do dochodu z

majątku nieruchomego przedsiębiorstwa i do dochodu z majątku nieruchomego, który służy

do wykonywania wolnego zawodu.

1.

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym

Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym

się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność

gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowanie w drugim

Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

2.

Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność gospodarczą

w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień

ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać

temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub

podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo

i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

3.

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych na rzecz

działalności gospodarczej tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi

kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym

zakład jest położony, czy gdzie indziej. Jednakże nie dopuszcza się takich odliczeń

w stosunku do kwot wypłaconych (inaczej niż w celu zwrotu rzeczywistych wydatków)

przez zakład na rzecz centrali przedsiębiorstwa lub jakiegokolwiek z jego innych biur

w formie należności licencyjnych, opłat lub innych podobnych płatności w zamian za

użytkowanie patentów lub innych praw albo w formie prowizji za wykonanie specjalnych

usług lub za zarządzanie, albo -z wyłączeniem instytucji bankowych - z tytułu odsetek

od pieniędzy pożyczonych zakładowi. Podobnie nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu

zysków zakładu kwoty, którymi (inaczej niż w celu zwrotu rzeczywistych wydatków) zakład

obciąża centralę przedsiębiorstwa lub którekolwiek z jego innych biur w formie należności

licencyjnych, opłat lub innych podobnych płatności w zamian za użytkowanie patentów

lub innych praw albo w formie prowizji za wykonywanie specjalnych usług lub za zarządzanie,

albo - z wyłączeniem instytucji bankowych - z tytułu odsetek od pieniędzy pożyczonych

zarządowi przedsiębiorstwa lub jakiemukolwiek z jego biur.

4.

Określenie „zyski przedsiębiorstwa” obejmuje, jednakże się do nich nie ogranicza,

dochody uzyskane przez przedsiębiorstwo z działalności produkcyjnej, handlowej, bankowej,

ubezpieczeniowej, z prowadzenia transportu krajowego, świadczenia usług. Niniejsze

określenie nie obejmuje świadczenia przez osoby fizyczne usług zarówno w ramach pracy

najemnej, jak też wykonywania wolnego zawodu.

5.

Jeżeli zyski obejmują dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach

niniejszej Konwencji, postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez

postanowienia niniejszego artykułu.

1.

Zyski osiągane z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich lub statków

powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym

znajduje się miejsce taktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

2.

Określenie „zyski osiągane z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich

lub statków powietrznych” obejmuje

i)

zyski osiągnięte z czarteru (na określony czas lub na określonej trasie) statków morskich

lub statków powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym;

ii)

zyski osiągnięte z dzierżawy, bez załogi i wyposażenia, statków morskich lub statków

powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym;

iii)

zyski z używania lub dzierżawy kontenerów i wyposażenia związanego z kontenerami,

eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, związane z zyskami osiąganymi z eksploatacji

w transporcie międzynarodowym statków morskich lub statków powietrznych.

3.

Jeżeli miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa żeglugi morskiej znajduje się

na pokładzie statku, to uważa się, że znajduje się ono w tym Umawiającym się Państwie,

w którym znajduje się port macierzysty statku, a jeżeli statek nie ma portu macierzystego,

to w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba eksploatująca statek ma miejsce

zamieszkania lub siedzibę.

4.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się także do zysków pochodzących

z uczestnictwa w umowie poolowej, we wspólnym przedsięwzięciu lub w międzynarodowym

związku eksploatacyjnym.

1.

Jeżeli

a)

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w

zarządzaniu, sprawowaniu kontroli lub w kapitale przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego

się Państwa, lub

b)

te same osoby uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, sprawowaniu kontroli

lub w kapitale przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa oraz przedsiębiorstwa drugiego

Umawiającego się Państwa,

i jeżeli w jednym i w drugim przypadku między dwoma przedsiębiorstwami w zakresie

ich stosunków handlowych lub finansowych, zostaną umówione lub narzucone warunki,

które różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne przedsiębiorstwa,

wówczas zyski, które osiągnęłoby jedno z przedsiębiorstw bez tych warunków, ale z

powodu tych warunków ich nie osiągnęło, mogą być uznane przez Umawiające się Państwo

za zyski tego przedsiębiorstwa i odpowiednio opodatkowane.

2.

Jeżeli Umawiające się Państwo włącza do zysków przedsiębiorstwa tego Państwa - i odpowiednio

opodatkowuje - zyski przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, z tytułu

których przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tym drugim Państwie, a zyski w

ten sposób połączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo pierwszego wymienionego

Państwa, gdyby warunki ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami były takie, jak

między przedsiębiorstwami niezależnymi, wtedy to drugie Państwo dokona odpowiedniej

korekty kwoty podatku wymierzonego od tych zysków. Przy ustalaniu takiej korekty będą

odpowiednio uwzględnione inne postanowienia niniejszej Konwencji, a właściwe organy

Umawiających się Państw będą w razie konieczności porozumiewać się ze sobą bezpośrednio.

1.

Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie

mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być

opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.

2.

Jednakże, takie dywidendy mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie

i według prawa tego Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę,

ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim

Umawiającym się Państwie, podatek tak wymierzony nie może przekroczyć 5 procent kwoty

dywidendy brutto. Właściwe organy Umawiających się Państw mogą w drodze wzajemnego

porozumienia ustalić sposób stosowania tych ograniczeń. Postanowienia niniejszego

ustępu nie dotyczą opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy

są wypłacane.

3.

Określenie „dywidendy” użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji), akcji

gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji górniczych, akcji założycieli lub innych

praw do udziału w zyskach, za wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód z innych

praw w spółce, który zgodnie z prawem podatkowym Państwa, w którym spółka wypłacająca

te dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z udziałów

(akcji).

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba

uprawniona do dywidend, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się

Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca

dywidendy ma siedzibę, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony bądź

wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o położoną w nim stałą placówkę

i gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością

takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku w zależności od konkretnej

sytuacji stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 niniejszej Konwencji.

5.

Jeżeli spółka, której siedziba znajduje się w Umawiającym się Państwie, osiąga zyski

lub dochody z drugiego Umawiającego się Państwa, wówczas to drugie Państwo nie może

ani obciążać żadnym podatkiem dywidend wypłacanych przez tę spółkę, z wyjątkiem przypadku,

gdy takie dywidendy są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w tym drugim Państwie lub w przypadku, gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane,

faktycznie wiąże się z działalnością zakładu lub stałej placówki położonych w tym

drugim Państwie, ani też obciążać niewydzielonych zysków spółki podatkiem od niewydzielonych

zysków, nawet kiedy wypłacone dywidendy lub niewydzielone zyski całkowicie lub częściowo

pochodzą z zysków albo z dochodów osiągniętych w tym drugim Państwie.

1.

Dochody z wierzytelności, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane

osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, takie dochody z wierzytelności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym

się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa,

ale jeżeli osoba uprawniona do dochodów z wierzytelności ma miejsce zamieszkania lub

siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może

przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych dochodów z wierzytelności. Właściwe organy

Umawiających się Państw mogą w drodze wzajemnego porozumienia ustalić sposób stosowania

tych ograniczeń.

3.

Bez względu na postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu, dochody z wierzytelności

powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, która jest uprawniona do tych dochodów,

podlega opodatkowaniu tylko w tym drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli taki dochód

a)

jest wypłacany przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną lub

organy władz lokalnych; lub

b)

jest wypłacany na rzecz Rządu drugiego Umawiającego się Państwa, jego jednostki terytorialnej

lub organu władz lokalnych; lub

c)

jest wypłacany na rzecz banku centralnego drugiego Umawiającego się Państwa lub osoby

prawnej (włącznie z instytucjami finansowymi), która jest kontrolowana lub której

właścicielem jest to Państwo, jego jednostka polityczna lub terytorialna lub organy

władz lokalnych.

4.

Określenie „dochody z wierzytelności” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z

wszelkiego rodzaju wierzytelności zabezpieczonych jak i niezabezpieczonych hipoteką

i zarówno zawierających bądź nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika,

a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji

lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami

wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej

zapłaty nie uważa się za dochody z wierzytelności w rozumieniu tego artykułu.

5.

Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba

uprawniona do dochodu z wierzytelności, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w

Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, w którym powstaje

dochód z wierzytelności, działalność gospodarczą poprzez zakład tam położony bądź

wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o położoną w nim stałą placówkę

i jeżeli wierzytelność, z tytułu której wypłacane są dochody, jest faktycznie związana

z takim zakładem lub stałą placówką. W takim przypadku w zależności od konkretnej

sytuacji stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 niniejszej Konwencji.

6.

Uważa się, że dochód z wierzytelności powstaje w Umawiającym się Państwie, jeżeli

osoba je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak

osoba wypłacająca taki dochód, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania

lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład

lub stałą placówkę, w związku z działalnością których powstało zobowiązanie, z tytułu

którego jest wypłacany dochód z wierzytelności i zapłata tego dochodu z wierzytelności

jest pokrywana przez ten zakład, to uważa się, że dochód taki powstaje w tym Państwie,

w którym położony jest zakład lub stała placówka.

7.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą dochód z wierzytelności

a osobą do niego uprawnioną lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

wypłaconych dochodów z wierzytelności związanych z zadłużeniem, z tytułu którego są

wypłacane przekracza kwotę, która byłaby uzgodniona pomiędzy osobą wypłacającą a osobą

uprawnioną bez tych powiązań, wówczas postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie

tylko do ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną

poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego z Umawiających się

Państw, z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej Konwencji.

1.

Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej

miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz jeżeli osoba uprawniona do

należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty

należności licencyjnych brutto. Właściwe organy Umawiających się Państw mogą w drodze

wzajemnego porozumienia ustalić sposób stosowania tych ograniczeń.

3.

Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju

należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania z wszelkich

praw autorskich, włącznie z filmami dla kin oraz filmami lub taśmami transmitowanymi

w radiu lub telewizji, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy

technologii lub procesu produkcyjnego, a także za korzystanie lub prawo do korzystania

z urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane z

doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba

uprawniona do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w

Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą

należności licencyjne, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony bądź

wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o położoną w nim stałą placówkę,

a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne faktycznie

wiążą się z działalnością tego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku w zależności

od konkretnej sytuacji, stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 niniejszej

Konwencji.

5.

Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeśli osoba

je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak

osoba wypłacająca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona w Umawiającym

się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, posiada w Umawiającym się Państwie

zakład lub stałą placówkę, w związku z którymi powstał obowiązek wypłaty należności

licencyjnych i zapłata tych należności jest pokrywana przez ten zakład lub stałą placówkę,

wówczas uważa się, że należności licencyjne powstają w tym Państwie, w którym zakład

lub stała placówka jest położona.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą należności licencyjne

a osobą do nich uprawnioną lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

należności licencyjnych płacona za korzystanie, prawo lub informację, przekracza kwotę,

którą osoba wypłacająca należności i osoba uprawniona uzgodniłyby bez tych powiązań,

wówczas postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie tylko do ostatniej wymienionej

kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu

zgodnie z prawem każdego Umawiającego się Państwa, z uwzględnieniem innych postanowień

niniejszej Konwencji.

1.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa

w artykule 6 niniejszej Konwencji i położonego w drugim Umawiającym się Państwie,

mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku

zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie albo z przeniesienia własności mienia ruchomego należącego

do stałej placówki, którą osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie posiada w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania wolnego

zawodu, łącznie z tymi zyskami, które pochodzą z tytułu przeniesienia własności takiego

zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub takiej stałej placówki mogą

być opodatkowane w tym drugim Państwie.

3.

Zyski z tytułu przeniesienia własności statków morskich lub statków powietrznych eksploatowanych

w transporcie międzynarodowym, lub majątku ruchomego związanego z eksploatowaniem

takich statków morskich lub statków powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym

Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

4.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, z tytułu przeniesienia własności akcji, lub innych porównywalnych praw,

których więcej niż 50% wartości składa się bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego,

położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

5.

Zyski z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) innych, niż określone w ustępie

4 niniejszego artykułu, reprezentujących 10% bądź większy udział w spółce, która ma

siedzibę w Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym Państwie.

6.

Bez względu na postanowienia ustępów 1, 4 i 5 niniejszego artykułu, zyski osiągane

przez Rząd Umawiającego się Państwa z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego

lub nieruchomego, położonego w drugim Umawiającym się Państwie, są zwolnione z opodatkowania

w drugim Umawiającym się Państwie.

7.

Zyski osiągane z tytułu przeniesienia własności majątku innego, niż wymieniony w poprzednich

ustępach podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym

przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

1.

Dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga

z wykonywanego wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym charakterze,

podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, z wyjątkiem następujących okoliczności,

kiedy dochód taki może być również opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie

a)

jeżeli osoba posiada stałą placówkę w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania

działalności; w takim przypadku dochód może być opodatkowany w drugim Umawiającym

się Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może być przypisany tej stałej

placówce; lub

b)

jeżeli osoba przebywa w drugim Umawiającym się Państwie przez okres lub okresy wynoszące

lub przekraczające łącznie 183 dni w każdym 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym

się lub kończącym w danym roku podatkowym; w takim przypadku dochód może być opodatkowany

w tym drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim jest osiągany z działalności

wykonywanej w tym drugim Państwie.

2.

Określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność

naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub dydaktyczną, jak również samodzielnie

wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, dentystów i biegłych

rewidentów.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 niniejszej Konwencji, pensje,

płace oraz inne podobne wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu

tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.

Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenie uzyskane

przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem

pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w

pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli

a)

odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekracząjące

łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym

w danym roku podatkowym; i

b)

wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie

ma miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim Państwie; i

c)

wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca

posiada w drugim Państwie.

3.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane

w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego lub statku powietrznego,

eksploatowanego w transporcie międzynarodowym, może być opodatkowane w tym Umawiającym

się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

Wynagrodzenia oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie z tytułu członkostwa w zarządzie lub w radzie nadzorczej

lub innym podobnym organie spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

1.

Bez względu na postanowienia artykułów 14 i 15 niniejszej Konwencji, dochód osoby

mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie uzyskany z tytułu działalności

artystycznej, na przykład artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego,

jak też muzyka lub sportowca, osobiście wykonywanej w tym charakterze w drugim Umawiającym

się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

2.

Jeżeli dochód mający związek z osobiście wykonywaną działalnością artysty lub sportowca,

nie przypada na rzecz tego artysty lub sportowca lecz innej osobie, wówczas dochód

ten, bez względu na postanowienia artykułów 7, 14 i 15 niniejszej Konwencji, może

być opodatkowany w tym Umawiającym się Państwie, w którym działalność tego artysty

lub sportowca jest wykonywana.

3.

Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie

z tytułu działalności wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, określonej w

ustępach 1 i 2 niniejszego artykułu, będzie zwolniony z opodatkowania w tym drugim

Umawiającym się Państwie, jeżeli pobyt w tym drugim Umawiającym się Państwie jest

w całości lub w części finansowany ze środków publicznych pierwszego wymienionego

Umawiającego się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub organów władz lokalnych,

lub odbywa się w ramach umowy lub porozumienia o wymianie kulturalnej między Rządami

Umawiających się Państw.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 19 ustęp 2 niniejszej Konwencji, emerytury, renty

i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym

się Państwie ze względu na uprzednie zatrudnienie, podlegają opodatkowaniu tylko w

tym Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustęp 1 niniejszego artykułu, wypłacone emerytury i renty

oraz inne płatności otrzymane w ramach publicznego systemu, będącego częścią systemu

ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub

organów władz lokalnych, podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie.

1.

a)

Pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia, inne niż emerytura lub renta, wypłacane

przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej

osobie fizycznej z tytułu usług świadczonych na rzecz tego Państwa, jego jednostki

terytorialnej lub organu władzy lokalnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże, takie pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli usługi te są świadczone w tym drugim

Państwie przez osobę, która ma miejsce zamieszkania w tym Państwie i która

i)

jest obywatelem tego Państwa, lub

ii)

nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie wyłącznie w celu świadczenia

tych usług.

2.

a)

Wszelkie emerytury, renty i inne świadczenia o podobnym charakterze wypłacane lub

pochodzące z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo, lub jego jednostkę

terytorialną albo władzę lokalną lub rządową, osobie fizycznej z tytułu świadczenia

usług na rzecz tego Państwa lub jego jednostki terytorialnej lub organów władz, podlegają

opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie emerytury, renty i inne świadczenia o podobnym charakterze, podlegają

opodatkowaniu tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba fizyczna ma w

nim miejsce zamieszkania i jest obywatelem tego drugiego Państwa.

3.

Postanowienia artykułów 15, 16, 17 i 18 niniejszej Konwencji mają zastosowanie do

pensji, wynagrodzeń, emerytur, rent i innych podobnych świadczeń wypłacanych z tytułu

świadczenia usług pozostających w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez

Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub władzę lokalną,

1.

Świadczenia otrzymywane na utrzymanie, kształcenie lub odbywanie praktyki przez studenta,

ucznia, praktykanta lub stażystę, który ma lub miał bezpośrednio przed przybyciem

do Umawiającego się Państwa miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie

i który przebywa w pierwszym wymienionym Państwie wyłącznie w celu kształcenia się

lub odbywania praktyki, nie podlegają opodatkowaniu w pierwszym wymienionym Państwie,

jeżeli świadczenia te pochodzą ze źródeł spoza tego Państwa.

2.

Świadczenia otrzymywane przez studenta, ucznia, praktykanta lub stażystę w związku

z działalnością wykonywaną w Umawiającym się Państwie, który ma lub miał bezpośrednio

przed przybyciem do Umawiającego się Państwa miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym

się Państwie i który przebywa w pierwszym wymienionym Państwie wyłącznie w celu kształcenia

się lub odbywania praktyki, nie podlegają opodatkowania w tym pierwszym wymienionym

Państwie, pod warunkiem, iż działalność ta ma związek z jego edukacją lub praktyką

i jest konieczna dla jego utrzymania.

Wynagrodzenia, które nauczyciel lub pracownik naukowy, który ma lub miał miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie w okresie poprzedzającym pobyt lub zaproszenie do drugiego

Umawiającego się Państwa w celu nauczania lub prowadzenia prac badawczych na uniwersytecie,

w szkole wyższej lub jakiejkolwiek publicznej placówce oświatowej, otrzymuje w związku

z takimi czynnościami, nie podlegają opodatkowaniu w tym drugim Umawiającym się Państwie

przez okres nie przekraczający dwóch lat.

1.

Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,

bez względu na to gdzie są osiągane, nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Konwencji podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie mają zastosowania do dochodu innego

niż dochód z majątku nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 ustęp 2 niniejszej Konwencji,

jeżeli osoba osiągająca taki dochód, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez

zakład w nim położony bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o

położoną w nim stałą placówkę i gdy prawo lub majątek, z tytułu którego dochód jest

wypłacany, są faktycznie związane z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki.

W takim przypadku w zależności od konkretnej sytuacji, stosuje się postanowienia artykułu

7 lub artykułu 14 niniejszej Konwencji.

Podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób

1.

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie osiąga

dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany

w drugim Umawiającym się Państwie, pierwsze wymienione Umawiające się Państwo zezwoli

na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w

drugim Umawiającym się Państwie. Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej

części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada w zależności

od konkretnej sytuacji na dochód, który może być opodatkowany w drugim Umawiającym

się Państwie.

2.

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany

przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie jest

zwolniony z opodatkowania w tym Umawiającym się Państwie, wówczas to Umawiające się

Państwo może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby, uwzględnić

zwolniony dochód.

3.

W przypadku Królestwa Arabii Saudyjskiej, metoda unikania podwójnego opodatkowania

nie narusza przepisów dotyczących zasad pobierania podatku Zakat w odniesieniu do

obywateli saudyjskich.

1.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw powodują

lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej

Konwencji, wówczas może ona niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie

wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi tego Umawiającego

się Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę. Sprawa powinna być

przedstawiona w ciągu trzech lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu

powodującym opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

2.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego

rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia

z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa tak, aby zapobiec opodatkowaniu

niezgodnemu z niniejszą Konwencją. Osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone

w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających

się Państw.

3.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego

porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji

lub stosowaniu niniejszej Konwencji. Mogą one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków

w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, w sytuacjach nieuregulowanych niniejszą

Konwencją.

4.

Właściwe władze Umawiających się Państw mogą kontaktować się ze sobą w celu osiągnięcia

porozumienia zgodnie z niniejszymi ustępami.

1.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą

mieć istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszej Konwencji albo wewnętrznego

ustawodawstwa Umawiających się Państw dotyczącego podatków objętych niniejsza Konwencją

w zakresie, w jakim opodatkowanie to nie jest sprzeczne z niniejszą Konwencją. Wymiana

informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułu 1 niniejszej Konwencji. Wszelkie

informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo będą stanowiły tajemnicę na takiej

samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym tego

Państwa i będą mogły być ujawnione jedynie osobom lub organom (w tym sądom i organom

administracyjnym) zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją lub ściganiem albo

rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków objętych niniejszą Konwencją. Takie osoby

lub organy będą wykorzystywać informacje wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać

te informacje w jawnym postępowaniu sądowym lub w postanowieniach sądowych.

2.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane

jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem lub praktyką

administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego

ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego

Umawiającego się Państwa;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową,

kupiecką lub zawodową albo działalność handlową lub informacji, których udzielanie

byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.

3.

Jeżeli Umawiające się Państwo występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem,

drugie Umawiające się Państwo użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją

uzyskać, nawet jeżeli to drugie Państwo nie potrzebuje tej informacji dla własnych

celów podatkowych. Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim podlega ograniczeniom,

o których mowa w ustępie 2 niniejszego artykułu, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia

nie mogą być rozumiane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia

informacji jedynie dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej

informacji.

4.

Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu w żadnym przypadku nie będą interpretowane

jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie

z takiego powodu, że informacja jest w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej,

przedstawiciela, agenta lub powiernika albo dotyczy relacji właścicielskich w danym

podmiocie.

Żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących

członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych na podstawie ogólnych zasad

prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

Żadna z korzyści przewidzianych niniejszą Konwencją nie zostanie przyznana, jeżeli

głównym celem lub jednym z głównych celów jakiekolwiek osoby, do której odnosi się

powstanie lub nabycie udziałów (akcji), wierzytelności lub innych praw, z tytułu których

powstaje dochód, było wyłącznie uzyskanie korzyści z niniejszej Konwencji w wyniku

powstania lub nabycia tych praw.

1.

Umawiające się Państwa wymienią drogą dyplomatyczną noty, informując się wzajemnie,

iż zostały spełnione wszystkie procedury wymagane w ich wewnętrznym prawie dla wejścia

w życie niniejszej Konwencji. Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca

następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym późniejsza z not zostanie doręczona.

2.

Przepisy Konwencji będą miały zastosowanie

a)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do kwot dochodu wypłaconego w dniu

1 stycznia lub po tym dniu, następującym po dniu, w którym niniejsza Konwencja wejdzie

w życie, oraz

b)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do podatków należnych za lata podatkowe, rozpoczynające

się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu, następujące po dniu, w którym niniejsza Konwencja

wejdzie w życie.

1.

Niniejsza Konwencja pozostaje w mocy przez czas nieokreślony, jednakże każde Umawiające

się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Konwencję przekazując notę w drodze dyplomatycznej

nie później niż w dniu 30 czerwca danego roku rozpoczynającego się po upływie pięciu

lat od dnia, w którym niniejsza Konwencja weszła w życie.

2.

W takim przypadku, niniejsza Konwencja przestanie obowiązywać

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu wypłaconego po zakończeniu

roku kalendarzowego w którym taka nota została przekazana; oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do podatków należnych za rok podatkowy rozpoczynający

się po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym nota została przekazana.