Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

Obrona Ojczyzny jest sprawą i obowiązkiem wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.

Umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej, przygotowanie ludności i mienia narodowego

na wypadek wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony

należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i

instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych

jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w

zakresie określonym w ustawach.

Postępowania w sprawach o uznanie poborowych i żołnierzy za sprawujących bezpośrednią

opiekę nad członkiem rodziny, zwolnienia z czynnej służby wojskowej lub udzielenia

odroczenia zasadniczej służby wojskowej z tego tytułu, wszczęte i niezakończone do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznym orzeczeniem lub decyzją, prowadzi

się w dalszym ciągu na dotychczasowych zasadach.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 76 ust. 14 oraz art. 95

ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 76 ust. 14 oraz art. 95 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia jej wejścia w życie.

1.

Edukację dla bezpieczeństwa prowadzi się w

1)

gimnazjum od roku szkolnego 2009/2010;

2)

zasadniczej szkole zawodowej, liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum

od roku szkolnego 2012/2013.

2.

W roku szkolnym 2009/2010 przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy uczniów klas drugich i

trzecich gimnazjum, a w roku szkolnym 2010/2011 - uczniów klas trzecich gimnazjum.

3.

W latach szkolnych

1)

2009/2010-2011/2012 uczniowie klas pierwszych i drugich szkół, o których mowa w ust.

1 pkt 2,

2)

2012/2013 uczniowie klas drugich szkół, o których mowa w ust. 1 pkt 2

- podlegają obowiązkowi edukacji w zakresie przysposobienia obronnego na zasadach

dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Na straży suwerenności i niepodległości Narodu Polskiego oraz jego bezpieczeństwa

i pokoju stoją Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”.

2

Siły Zbrojne mogą ponadto brać udział w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji

ich skutków, działaniach antyterrorystycznych i z zakresu ochrony mienia, akcjach

poszukiwawczych oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, oczyszczaniu

terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich

unieszkodliwianiu, a także w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego.

2a

Siły Zbrojne, realizując zadania konstytucyjne, w zakresie ochrony niepodległości

państwa, niepodzielności jego terytorium oraz zapewnienia bezpieczeństwa i nienaruszalności

jego granic, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i

innego uzbrojenia, z uwzględnieniem konieczności i celu wykonania tych zadań, w sposób

adekwatny do zagrożenia oraz w granicach zasad określonych w wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym prawie zwyczajowym.

2b

Siły Zbrojne użyte w celu określonym w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z późn. zm. mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego uzbrojenia

na warunkach określonych w tej ustawie, w granicach zasad określonych w wiążących

Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym

prawie zwyczajowym, a także z uwzględnieniem celu użycia Sił Zbrojnych poza granicami

państwa.

3

W skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje

1)

Wojska Lądowe;

2)

Siły Powietrzne;

3)

Marynarka Wojenna;

4)

Wojska Specjalne.

4

Siły Zbrojne składają się z jednostek wojskowych i związków organizacyjnych.

4a

Dowódcami rodzajów Sił Zbrojnych są: Dowódca Wojsk Lądowych, Dowódca Sił Powietrznych,

Dowódca Marynarki Wojennej oraz Dowódca Wojsk Specjalnych.

5.

Przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą

na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę

wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących

w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego

wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki.

6.

Przez związek organizacyjny rozumie się jednostki wojskowe zorganizowane w określoną

strukturę, w szczególności w korpus, dywizję lub brygadę, funkcjonującą samodzielnie

albo w składzie rodzaju Sił Zbrojnych.

7

W skład Sił Zbrojnych wchodzi również Żandarmeria Wojskowa, jako ich wyodrębniona

i wyspecjalizowana służba.

8

W razie ogłoszenia powszechnej lub częściowej mobilizacji oraz w czasie wojny Służba

Kontrwywiadu Wojskowego i Służba Wywiadu Wojskowego stają się, z mocy prawa, częścią

Sił Zbrojnych.

9

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, tryb i sposób przygotowania

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego do włączenia w skład Sił

Zbrojnych, w przypadku o którym mowa w ust. 8, mając na uwadze zapewnienie sprawnego

włączenia tych służb w skład Sił Zbrojnych, w tym przebiegu operacyjnego i mobilizacyjnego

rozwinięcia jednostek wojskowych oraz koniecznych rezerw osobowych dla tych służb.

1.

Jednostki wojskowe i ich związki organizacyjne są rozmieszczone w garnizonach.

2.

Minister Obrony Narodowej powierza pełnienie funkcji dowódcy garnizonu żołnierzowi

zawodowemu zajmującemu stanowisko służbowe w tym garnizonie, a także zwalnia z tej

funkcji.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy, przekształca i znosi garnizony,

określa zadania ich dowódców oraz siedziby i terytorialny zasięg właściwości, z uwzględnieniem

w szczególności podziału terytorialnego państwa.

1.

Obywatele polscy, którzy przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjęli i pełnią

służbę w wojsku lub organizacjach wojskowych państw członkowskich Organizacji Traktatu

Północnoatlantyckiego albo państw członkowskich Unii Europejskiej bez wymaganej zgody,

są obowiązani pisemnie zawiadomić o tym fakcie w ciągu roku od dnia wejścia w życie

ustawy organ właściwy w sprawach udzielania zgody na służbę w obcym wojsku lub obcej

organizacji wojskowej, za pośrednictwem polskiego urzędu konsularnego w tym państwie.

W zawiadomieniu należy wskazać nazwę obcego wojska lub obcej organizacji wojskowej,

w której obywatel polski pełni służbę, oraz czas rozpoczęcia i termin jej zakończenia,

a także przynależność ewidencyjną do wojskowej komendy uzupełnień na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Do zawiadomienia należy dołączyć dokument zawierający tytuł prawny stanowiący

podstawę przyjęcia i pełnienia służby, z którego wynika nazwa obcego wojska lub obcej

organizacji wojskowej, w której jest pełniona służba, oraz termin jej rozpoczęcia

i zakończenia.

2.

Spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jest równoznaczne z uzyskaniem przez

obywatela polskiego zgody na służbę w obcym wojsku lub obcej organizacji wojskowej,

do czasu zakończenia tej służby.

3.

Nie podlega karze określonej w art. 141 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. obywatel polski, który spełnił obowiązek określony w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1, który

wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Powszechnemu obowiązkowi obrony podlegają wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu

na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Obywatel polski będący równocześnie

obywatelem innego państwa nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony, jeżeli stale

zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

2

W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani do

1)

pełnienia służby wojskowej,

2)

wykonywania obowiązków wynikających z nadanych przydziałów kryzysowych i przydziałów

mobilizacyjnych,

3)

świadczenia pracy w ramach pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych,

4)

pełnienia służby w obronie cywilnej,

5)

odbywania edukacji dla bezpieczeństwa,

6)

uczestniczenia w samoobronie ludności,

7)

odbywania ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji i pełnienia służby

w jednostkach zmilitaryzowanych,

8)

wykonywania świadczeń na rzecz obrony

- na zasadach i w zakresie określonych w ustawie.

2a.

Przeznaczanie do służby zastępczej, kierowanie do jej odbywania oraz odbywanie służby

zastępczej następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej

(Dz. U. Nr 223, poz. 2217, z późn. zm..

3.

Ochotnicze spełnianie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej jest prawem wszystkich obywateli polskich.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, stojąc na straży suwerenności i bezpieczeństwa

państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, w szczególności

1)

zatwierdza, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, strategię bezpieczeństwa narodowego;

2)

wydaje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, w drodze postanowienia, Polityczno-Strategiczną

Dyrektywę Obronną Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne dokumenty wykonawcze do strategii

bezpieczeństwa narodowego;

3)

zatwierdza, na wniosek Rady Ministrów, plany krajowych ćwiczeń systemu obronnego i

kieruje ich przebiegiem;

4)

postanawia, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, o wprowadzeniu albo zmianie określonego

stanu gotowości obronnej państwa;

5)

może zwracać się do wszystkich organów władzy publicznej, administracji rządowej i

samorządowej, przedsiębiorców, kierowników innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji

społecznych o informacje mające znaczenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa;

6)

inicjuje i patronuje przedsięwzięciom ukierunkowanym na kształtowanie postaw patriotycznych

i obronnych w społeczeństwie.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przekazywane są bezzwłocznie.

1.

Poborowym, którzy w dniu wejścia w życie art. 1 pkt 21 niniejszej ustawy lub w ciągu

sześciu miesięcy po tym dniu podlegaliby przeniesieniu do rezerwy na podstawie art.

46 ustawy, o której mowa w art. 1, termin tego przeniesienia przedłuża się z mocy

prawa o okres dwunastu miesięcy.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, poborowi podlegają obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej na zasadach ogólnych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do poborowych uznanych za niezdolnych do

czynnej służby wojskowej w czasie pokoju.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sprawując zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi,

w szczególności

1)

określa, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, główne kierunki rozwoju Sił Zbrojnych

oraz ich przygotowań do obrony państwa;

2)

może uczestniczyć w odprawach kierowniczej kadry Ministerstwa Obrony Narodowej i Sił

Zbrojnych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy wymienionej

w art. 1, zmienianych niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez sześć miesięcy.

1.

Do zadań Rady Ministrów wykonywanych w ramach zapewniania zewnętrznego bezpieczeństwa

państwa i sprawowania ogólnego kierownictwa w dziedzinie obronności kraju należy w

szczególności

1)

opracowywanie projektów strategii bezpieczeństwa narodowego;

2)

planowanie i realizacja przygotowań obronnych państwa zapewniających jego funkcjonowanie

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny, w tym planowanie

przedsięwzięć gospodarczo-obronnych oraz zadań wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych

i wojsk sojuszniczych;

3)

przygotowywanie systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym obroną państwa,

i organów władzy publicznej do funkcjonowania na stanowiskach kierowania;

4)

utrzymywanie stałej gotowości obronnej państwa, wnioskowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o jej podwyższanie w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie

wojny oraz o jej obniżanie stosownie do zmniejszania stopnia zagrożenia;

5)

określanie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa państwa, w tym obronności,

oraz przygotowywanie ich szczególnej ochrony;

6)

przygotowanie na potrzeby obronne państwa i utrzymywanie w stałej gotowości jednolitych

systemów obserwacji, pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania;

7)

przygotowanie systemu stałych dyżurów na czas zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa

państwa i wojny;

8)

określanie zasad wykorzystania służby zdrowia i infrastruktury technicznej państwa

na potrzeby obronne, w tym sposobu zabezpieczania przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny;

9)

zapewnianie funkcjonowania systemu szkolenia obronnego w państwie;

10)

prowadzenie kontroli stanu przygotowań obronnych w państwie.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, tryb realizacji zadań, o których

mowa w ust. 1, w szczególności

1)

warunki i tryb planowania i finansowania zadań wykonywanych w ramach przygotowań obronnych

państwa realizowanych przez organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego,

sposób ich nakładania oraz właściwość organów w tych sprawach, w tym ujętych w planowaniu

operacyjnym i programach obronnych;

2)

organizację i tryb przygotowania systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym

obroną państwa, oraz warunki funkcjonowania organów władzy publicznej na stanowiskach

kierowania;

3)

stany gotowości obronnej państwa, ich rodzaje, warunki wprowadzania, zadania związane

z podwyższaniem gotowości obronnej państwa i tryb ich realizacji, organizację i zadania

w zakresie tworzenia systemu stałych dyżurów na potrzeby podwyższania gotowości obronnej

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach;

4)

obiekty szczególnie ważne dla bezpieczeństwa i obronności państwa, ich kategorie,

a także zadania w zakresie ich szczególnej ochrony oraz właściwość organów w tych

sprawach;

5

organizację i warunki przygotowania oraz sposób funkcjonowania systemów obserwacji,

pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania o skażeniach na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz właściwość organów w tych sprawach;

6)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania transportu morskiego, kolejowego, samochodowego,

lotniczego, żeglugi śródlądowej oraz infrastruktury drogowej i kolejowej na potrzeby

obronne państwa, a także ich ochrony w czasie wojny oraz właściwość organów w tych

sprawach;

7)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania systemów łączności na potrzeby obronne

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach;

8

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania podmiotów leczniczych w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej na potrzeby obronne państwa oraz właściwość organów

w tych sprawach;

9)

organizację szkolenia obronnego w państwie, podmioty objęte tym szkoleniem, zadania

w zakresie planowania i realizacji szkolenia obronnego oraz właściwość organów w tych

sprawach;

10)

zakres i sposób prowadzenia przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego

kontroli realizacji zadań obronnych wykonywanych przez jednostki organizacyjne i przedsiębiorców.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 14, pkt 20 lit. b, pkt 21, pkt 28, pkt 29 lit. a i d, pkt 31, pkt 32, pkt

33 lit. a i c, pkt 35 i pkt 36, art. 2 i 5, które wchodzą w życie z dniem 3 stycznia

2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

2)

art. 1 pkt 2 w zakresie art. 13b ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz

art. 2 i art. 5, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2008 r.

(uchylone).

„3. Wpis Spółki do rejestru przedsiębiorców oraz związane z tym wykreślenie staje

się skuteczne pierwszego dnia miesiąca przypadającego po dniu wydania postanowienia

o wpisie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 27 ust.

7 ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który wchodzi w

życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się okręgi wojskowe.

2.

Z dniem zniesienia okręgów wojskowych Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wstępuje

w prawa i obowiązki dowódcy okręgu wojskowego.

3.

Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzone przez

dowódców okręgów wojskowych, przejmuje Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

„1. Przepisy ustaw, o których mowa w art. 1-10, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

stosuje się do

1)

żołnierzy, którzy zmarli po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej,

2)

funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, którzy

zmarli po zwolnieniu ze służby

- po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w następstwie wypadku, urazu lub choroby

pozostających w związku z pełnieniem odpowiednio czynnej służby wojskowej lub służby,

z zastrzeżeniem ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, art.

2 pkt 4-6 i art. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje zadania w zakresie bezpieczeństwa i obronności

przy pomocy Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

2.

Do pracowników Biura Bezpieczeństwa Narodowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Przewidziane w tych przepisach uprawnienia właściwych organów przysługują odpowiednio

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Biurem Bezpieczeństwa Narodowego kieruje sekretarz stanu wyznaczony przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Działalność Biura Bezpieczeństwa Narodowego jest finansowana ze środków budżetowych

Kancelarii Prezydenta.

5.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określa organizację oraz zakres działania Biura

Bezpieczeństwa Narodowego.

(utracił moc).

(uchylony).

1.

Do zakresu działania Dowódcy Wojsk Lądowych w szczególności należy

1)

dowodzenie związkami organizacyjnymi i jednostkami wojskowymi Wojsk Lądowych niewydzielonymi

w podporządkowanie Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych;

2)

planowanie oraz realizacja mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia Wojsk Lądowych;

3)

szkolenie podległych związków organizacyjnych i jednostek wojskowych;

4)

przygotowanie sił i środków Wojsk Lądowych do działań bojowych oraz w sytuacjach przewidzianych

w ustawach i ratyfikowanych umowach międzynarodowych;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji

rządowej.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Sił Powietrznych w szczególności należy

1)

dowodzenie związkami organizacyjnymi i jednostkami wojskowymi Sił Powietrznych niewydzielonymi

w podporządkowanie Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych;

2)

planowanie oraz realizacja mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia Sił Powietrznych;

3)

szkolenie podległych związków organizacyjnych i jednostek wojskowych;

4)

przygotowanie sił i środków Sił Powietrznych do działań bojowych oraz w sytuacjach

przewidzianych w ustawach i ratyfikowanych umowach międzynarodowych;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji

rządowej.

3.

Do zakresu działania Dowódcy Marynarki Wojennej w szczególności należy

1)

dowodzenie związkami organizacyjnymi i jednostkami wojskowymi Marynarki Wojennej niewydzielonymi

w podporządkowanie Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych;

2)

planowanie oraz realizacja mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia Marynarki Wojennej;

3)

szkolenie podległych związków organizacyjnych i jednostek wojskowych;

4)

przygotowanie sił i środków Marynarki Wojennej do działań bojowych oraz w sytuacjach

przewidzianych w ustawach i ratyfikowanych umowach międzynarodowych;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji

rządowej;

6

przewodniczenie Radzie SAR, o której mowa w art. 121 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 228, poz. 1368).

4.

Do zakresu działania Dowódcy Wojsk Specjalnych w szczególności należy

1)

dowodzenie związkami organizacyjnymi i jednostkami wojskowymi Wojsk Specjalnych;

2)

planowanie oraz realizacja mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia oraz użycia

Wojsk Specjalnych;

3)

szkolenie podległych związków organizacyjnych i jednostek wojskowych;

4)

przygotowanie sił i środków Wojsk Specjalnych do działań bojowych oraz w sytuacjach

przewidzianych w ustawach i ratyfikowanych umowach międzynarodowych;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji

rządowej.

5.

Dowódcy, o których mowa w ust. 1-4, wykonują swoje zadania odpowiednio przy pomocy

Dowództwa Wojsk Lądowych, Dowództwa Sił Powietrznych, Dowództwa Marynarki Wojennej

i Dowództwa Wojsk Specjalnych.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzeń, szczegółowe zakresy działania,

struktury organizacyjne oraz siedziby dowództw, o których mowa w ust. 5.

1.

W Siłach Zbrojnych tworzy się stanowisko Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych, równorzędne

stanowisku dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych w szczególności należy

1)

planowanie operacyjne i dowodzenie operacyjne częścią Sił Zbrojnych, wydzieloną z

Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych oraz Marynarki Wojennej i przekazaną w jego podporządkowanie

decyzją Ministra Obrony Narodowej dla przeprowadzenia operacji;

2

wykonywanie zadań Ministra Obrony Narodowej w zakresie ochrony granicy państwowej

w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

określanie wymagań w zakresie zdolności bojowej dla związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych przewidywanych do wydzielenia w jego podporządkowanie;

4)

szkolenie organów dowodzenia operacyjnego Sił Zbrojnych, a także ich zgrywanie z dowództwami

związków organizacyjnych i jednostek wojskowych przewidywanych do wydzielenia w jego

podporządkowanie;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych związków organizacyjnych i jednostek

wojskowych na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji

rządowej.

3.

Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych wykonuje swoje zadania przy pomocy Dowództwa Operacyjnego

Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania,

strukturę organizacyjną oraz siedzibę Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych.

1.

W Siłach Zbrojnych tworzy się stanowisko Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

2.

Do zakresu działania Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w szczególności należy

1)

organizowanie i kierowanie systemem wsparcia logistycznego Sił Zbrojnych, w tym zabezpieczeniem

logistycznym jednostek wojskowych użytych lub przebywających poza granicami państwa;

2)

kierowanie procesem planowania i realizacji zadań wynikających z pełnienia funkcji

państwa-gospodarza (HNS) i państwa wysyłającego;

3)

zarządzanie obroną terytorialną, wydzielonymi siłami inżynierii wojskowej i obrony

przed bronią masowego rażenia;

4)

kierowanie terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych

i rządowej administracji niezespolonej;

5

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli w zakresie właściwości na zasadach i w trybie

określonych w przepisach o kontroli w administracji rządowej;

5

dowodzenie podległymi związkami organizacyjnymi i jednostkami wojskowymi;

6

planowanie oraz realizacja mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia podległych związków

organizacyjnych i jednostek wojskowych;

7

szkolenie podległych związków organizacyjnych i jednostek wojskowych;

8

wykonywanie zadań związanych z udziałem oddziałów i pododdziałów wojskowych w zwalczaniu

klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków, ochrony mienia, akcjach poszukiwawczych

oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, a także w oczyszczaniu terenów

z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich unieszkodliwianiu,

a także w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego;

9

zapewnianie uzupełnienia potrzeb osobowych jednostek wojskowych;

10

współpraca z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa.

3.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wykonuje swoje zadania przy pomocy Inspektoratu

Wsparcia Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania,

strukturę organizacyjną oraz siedzibę Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

1.

Orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej, określonej w art. 30a ust. 1 pkt

1 ustawy zmienianej w art. 1, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zachowują moc i oznaczają również zdolność do pełnienia czynnej służby wojskowej i

służby w obronie cywilnej, określonej w tym przepisie, w brzmieniu nadanym w art.

1 pkt 7.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do orzeczeń wydanych wobec studentów i studentek

odbywających przed dniem wejścia w życie ustawy zajęcia wojskowe, określone w art.

95 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, art. 8 i art. 12, które

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych

i rządowej administracji niezespolonej są

1)

(uchylony);

2)

szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych;

3)

wojskowi komendanci uzupełnień.

2.

(uchylony).

3.

Szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych w sprawach, o których mowa w ust. 1, wykonują

w szczególności zadania z zakresu

1)

organu wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., w stosunku do wojskowych komendantów uzupełnień;

2)

zapewnienia operacyjnego i mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych;

3

koordynacji rozwijania i użycia oddziałów i pododdziałów wojskowych na potrzeby zwalczania

klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków, ochrony mienia, akcji poszukiwawczych

oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego;

4

gromadzenia informacji na potrzeby realizacji przedsięwzięć wykonywanych w ramach

obowiązków państwa-gospodarza oraz planowania użycia przydzielonych sił i środków

do wsparcia wojsk sojuszniczych;

5

zapewniania uzupełnienia potrzeb osobowych jednostek wojskowych oraz innych jednostek

wykonujących zadania na rzecz obronności lub bezpieczeństwa państwa;

5a

koordynacji czynności realizowanych w ramach gromadzenia zasobów osobowych na potrzeby

Narodowych Sił Rezerwowych;

5b

udziału w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego w województwie;

5c

koordynacji przedsięwzięć prowadzonych w ramach pomocy w zakresie aktywizacji zawodowej

żołnierzy i osób zwolnionych z czynnej służby wojskowej oraz członków ich rodzin (rekonwersji);

6)

planowania wykorzystania sił układu pozamilitarnego na potrzeby obronne;

7)

administracji rezerw osobowych i świadczeń na rzecz obrony;

8)

udziału w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności

i bezpieczeństwa państwa;

9)

współpracy z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa.

4.

Wojskowi komendanci uzupełnień w sprawach, o których mowa w ust. 1, wykonują w szczególności

zadania z zakresu

1)

zapewnienia mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych;

2)

administrowania rezerwami osobowymi;

3)

świadczeń na rzecz obrony;

4)

współpracy z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa;

5

rekrutacji i naboru ochotników do czynnej służby wojskowej, w tym do zawodowej służby

wojskowej i służby kandydackiej;

6

udziału w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego w ramach terytorialnego

zasięgu działania wojskowych komend uzupełnień;

7

promocji obronności i służby wojskowej.

5.

(uchylony).

6.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy, przekształca i znosi wojewódzkie

sztaby wojskowe i wojskowe komendy uzupełnień, określa szczegółowe zadania szefów

wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komendantów uzupełnień, jako organów

rządowej administracji niezespolonej, oraz określa siedziby i terytorialny zasięg

działania wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień, z uwzględnieniem

w szczególności podziału terytorialnego państwa. W rozporządzeniu należy również określić

stanowiska kierownicze i komórki organizacyjne wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych

komend uzupełnień.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 3 lit. a

tiret drugie i trzecie, pkt 15, pkt 24-26, pkt 70-72, art. 7, art. 8 i art. 14 ust.

2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Studenci i studentki odbywający przed dniem wejścia w życie ustawy zajęcia wojskowe,

o których mowa w art. 95 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym

do dnia 31 grudnia 2009 r., odbywają je nadal na dotychczasowych zasadach.

2.

Studium wojskowe, o którym mowa w art. 95 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r., może funkcjonować do dnia jego likwidacji,

która nastąpi nie później niż ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu zakończenia

zajęć wojskowych, określonego programem studiów uczelni morskiej.

3.

Dotacje z budżetu państwa związane ze szkoleniem wojskowym studentów w ramach studium

wojskowego, o którym mowa w art. 95 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r., uczelnia morska otrzymuje do czasu zlikwidowania

tego studium.

4.

Koszty związane z likwidacją studium wojskowego, w tym odprawy z tytułu zwolnienia

ze studium pracowników, pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.

5.

Żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w studium wojskowym najpóźniej

z dniem likwidacji tego studium przenosi się do rezerwy kadrowej.

6.

Mienie przekazane lub zakupione ze środków budżetu państwa i znajdujące się w zarządzie

studium wojskowego staje się mieniem uczelni morskiej z dniem likwidacji studium wojskowego.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, termin likwidacji studium wojskowego oraz harmonogram

zasadniczych przedsięwzięć związanych z tą likwidacją, zapewniając możliwość przeprowadzenia

inwentaryzacji mienia, o którym mowa w ust. 6, i jego protokolarnego przekazania uczelni

morskiej.

(uchylony).

Zakres czynności realizowanych dotychczas przez organy prowadzące rejestrację, na

podstawie art. 31 ustawy zmienianej w art. 1, na potrzeby przeprowadzenia poboru,

w tym związane z ewidencją przedpoborowych, wykorzystuje się na potrzeby przeprowadzenia

kwalifikacji wojskowej, o której mowa w art. 32 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Osoby, które na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, były żołnierzami rezerwy,

ale dotychczas nie odbywały lub nie pełniły czynnej służby wojskowej, zachowują tytuł

żołnierza rezerwy w okresie podlegania obowiązkowi czynnej służby wojskowej.

2.

Żołnierze rezerwy, o których mowa w ust. 1, podlegają obowiązkom i posiadają uprawnienia

w zakresie odbywania służby wojskowej określone w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, na zasadach określonych dla osób przeniesionych do rezerwy

niebędących żołnierzami rezerwy.

3.

Osoby odbywające zajęcia wojskowe na podstawie art. 15 ust. 1 podlegają mianowaniu

na stopnie wojskowe, przeniesieniu do rezerwy oraz otrzymują tytuł żołnierza rezerwy

na dotychczasowych zasadach.

4.

Żołnierze rezerwy przeniesieni do rezerwy po odbyciu zajęć wojskowych, a przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają obowiązkom i posiadają uprawnienia w

zakresie odbywania służby wojskowej określone w ustawie zmienianej w art. 1, na zasadach

określonych dla żołnierzy rezerwy, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

(uchylony).

Zadania organów samorządu terytorialnego, realizowane w ramach i na potrzeby przeprowadzenia

kwalifikacji wojskowej, o której mowa w art. 32 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej.

Osoby, które na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,

otrzymały stopień wojskowy szeregowego (marynarza) zachowują go do czasu mianowania

na wyższy stopień wojskowy.

1.

Centralnym organem administracji rządowej w sprawach obrony cywilnej jest Szef Obrony

Cywilnej Kraju.

2.

Szefa Obrony Cywilnej Kraju powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

3.

Szef Obrony Cywilnej Kraju podlega ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

4.

Do zakresu działania Szefa Obrony Cywilnej Kraju należy

1)

przygotowywanie projektów założeń i zasad działania obrony cywilnej;

2)

ustalanie ogólnych zasad realizacji zadań obrony cywilnej;

3)

koordynowanie określonych przedsięwzięć i sprawowanie kontroli realizacji przez organy

administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego zadań obrony cywilnej;

4)

sprawowanie nadzoru nad odbywaniem zasadniczej służby w obronie cywilnej.

5.

Szef Obrony Cywilnej Kraju w sprawach należących do swojego zakresu działania wydaje

zarządzenia, wytyczne, instrukcje i regulaminy.

6.

Terenowymi organami obrony cywilnej są wojewodowie, starostowie, wójtowie lub burmistrzowie

(prezydenci miast).

7.

Do zakresu działania szefów obrony cywilnej województw, powiatów i gmin należy kierowanie

oraz koordynowanie przygotowań i realizacji przedsięwzięć obrony cywilnej przez instytucje

państwowe, przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne oraz organizacje społeczne

działające na ich terenie.

8.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia szczegółowy zakres działania Szefa

Obrony Cywilnej Kraju oraz szefów obrony cywilnej województw, powiatów i gmin, jak

również zasady i tryb kierowania oraz koordynowania przez nich przygotowań i realizacji

przedsięwzięć obrony cywilnej.

(uchylony).

1.

Do spraw związanych z zaopatrzeniem określonym w art. 2 ustawy zmienianej w art. 2,

dotyczących osób, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odbywały lub

po tym dniu odbywają nadterminową zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe

studentów szkół wyższych lub zajęcia wojskowe, a także członków ich rodzin, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku zmian dotyczących zakresu i wysokości świadczeń określonych w ustawie,

o której mowa w art. 2, przysługują świadczenia w zmienionym zakresie i zmienionej

wysokości.

1.

Zadania wykonywane w ramach powszechnego obowiązku obrony przez organy, podmioty,

jednostki organizacyjne oraz organizacje wymienione w art. 2 określają ustawy i wydane

na ich podstawie akty prawne właściwych organów.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, ogólne zasady wykonywania zadań w

ramach powszechnego obowiązku obrony przez ministrów, wojewodów, marszałków województw,

starostów i wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast) oraz przedsiębiorców i inne

jednostki organizacyjne, a także organizacje społeczne.

3.

Ministrowie organizują wykonywanie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony przez

podległe ministerstwa, podporządkowane i nadzorowane jednostki organizacyjne oraz

przedsiębiorców, dla których są organami założycielskimi.

4.

Wojewodowie organizują wykonywanie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony przez

urzędy wojewódzkie, podporządkowane i nadzorowane jednostki organizacyjne oraz przedsiębiorców,

dla których są organami założycielskimi, a ponadto przez organy samorządu terytorialnego,

organizacje społeczne oraz przedsiębiorców niebędących jednostkami organizacyjnymi

podporządkowanymi lub nadzorowanymi przez ministrów.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, które w niniejszej ustawie zostały uchylone lub zmienione, zachowują moc

do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie przepisów ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Przepisy wykonawcze, o których mowa w ust. 1, dotyczące poboru i poborowych stosuje

się odpowiednio do kwalifikacji wojskowej i osób podlegających kwalifikacji wojskowej.

1.

Do spraw o świadczenia należne z tytułu wypadków lub chorób na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 8, które spowodowały uszczerbek na zdrowiu albo śmierć

1)

studenta szkoły wyższej odbywającego przeszkolenie wojskowe w trakcie studiów,

2)

studenta lub studentki uczelni morskiej odbywających zajęcia wojskowe w trakcie studiów,

3)

żołnierza pełniącego nadterminową zasadniczą służbę wojskową

- wskutek wypadku lub choroby i pozostają w związku z odbywaniem przez niego tego

przeszkolenia, zajęć lub służby stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku zmian zakresu i wysokości świadczeń określonych w ustawie, o której mowa

w art. 8, osobom, o których mowa w ust. 1, a także członkom ich rodzin, przysługują

świadczenia w zmienionym zakresie i zmienionej wysokości.

Organy administracji i kierownicy jednostek określonych w art. 18 uwzględniają w toku

wykonywania zadań w zakresie obronności postulaty dotyczące potrzeb Sił Zbrojnych,

przekazywane przez Ministra Obrony Narodowej lub organy wojskowe przez niego upoważnione,

oraz postulaty dotyczące potrzeb obrony cywilnej, przekazywane przez Szefa Obrony

Cywilnej Kraju lub terenowe organy obrony cywilnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Studenci odbywający przed dniem wejścia w życie ustawy przysposobienie obronne, o

którym mowa w art. 166a ustawy zmienianej w art. 1, mogą kontynuować ten przedmiot

na dotychczasowych zasadach, nie dłużej jednak niż do końca roku akademickiego 2009/2010.

1.

Kierowanie sprawami obronności w województwie należy do wojewody.

2.

Wojewoda w ramach kierowania, o którym mowa w ust. 1, wykonuje zadania w zakresie

i na zasadach określonych w ustawach, a w szczególności

1)

określa szczegółowe kierunki działania dla kierowników zespolonych służb, inspekcji

i straży, organów administracji niezespolonej oraz jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie realizacji zadań obronnych;

2)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z podwyższaniem gotowości obronnej państwa

wykonywanych przez marszałków województw, starostów, wójtów lub burmistrzów (prezydentów

miast), przedsiębiorców oraz inne jednostki organizacyjne i organizacje społeczne

mające swoją siedzibę na terenie województwa;

3)

koordynuje przedsięwzięcia niezbędne dla zabezpieczenia mobilizacji jednostek wojskowych

i wykonywania świadczeń na rzecz obrony;

4)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z przygotowaniem stanowisk kierowania

dla organów terenowych;

5)

organizuje wykorzystanie miejscowych sił i środków na potrzeby obronności państwa

i obszaru województwa, w tym ochrony ludności oraz dóbr materialnych i kultury przed

środkami rażenia, jak również niesienia pomocy poszkodowanym;

6)

kontroluje i ocenia wykonywanie zadań obronnych przez organy, podmioty, jednostki

organizacyjne i organizacje, o których mowa w pkt 1 i 2;

7)

organizuje edukację społeczeństwa dotyczącą przygotowania obronnego oraz prowadzi

szkolenia i ćwiczenia obronne.

1.

Z dniem 30 grudnia 2009 r. osoby odbywające służbę zastępczą zwalnia się z tej służby.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, z dniem zwolnienia ze służby zastępczej, wojskowy

komendant uzupełnień przenosi do rezerwy.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 70 ust. 1 i 2, art. 97a,

art. 106, art. 108 ust. 4 i 5 oraz art. 199f ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 70 ust. 6, art.

97a, art. 106, art. 108 ust. 13 i art. 199f ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Przepisy ustawy dotyczące

1)

ministra - stosuje się odpowiednio również do przewodniczącego komitetu wchodzącego

w skład Rady Ministrów, centralnego organu administracji rządowej, kierownika innego

państwowego urzędu centralnego lub instytucji państwowej, prezesa lub zarządu banku

oraz zarządu głównego organizacji społecznej;

2)

przedsiębiorców - stosuje się do osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej, które prowadzą działalność gospodarczą;

3)

pracodawców - stosuje się do osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej, które zatrudniają pracowników.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 36 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 21, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2009 r.

Administrowanie rezerwami osobowymi dla celów powszechnego obowiązku obrony obejmuje

1

przeprowadzanie rejestracji i kwalifikacji wojskowej;

2)

określanie zdolności do służby wojskowej;

3)

przeznaczanie do

a)

służby wojskowej,

b)

służby w obronie cywilnej,

c)

służby w jednostkach zmilitaryzowanych;

4)

uzupełnianie Sił Zbrojnych;

5)

prowadzenie ewidencji wojskowej;

6)

wykonywanie innych czynności w tym zakresie.

1.

Administrowanie rezerwami osobowymi, z wyjątkiem czynności określonych w art. 23 pkt

1 i 2, należy do Ministra Obrony Narodowej.

2.

Terenowymi organami administracji wojskowej właściwymi w sprawach określonych w ust.

1 są szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych oraz wojskowi komendanci uzupełnień.

1.

Do przeprowadzania czynności związanych z wykonywaniem powszechnego obowiązku obrony

oraz do współdziałania z organami wojskowymi w zakresie określonym w art. 24 ust.

1 są właściwy wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta sprawujący

władzę administracji ogólnej oraz organy samorządu terytorialnego.

2.

W sprawach dotyczących spełniania powszechnego obowiązku obrony przez obywateli polskich

przebywających za granicą oraz współdziałania w tym zakresie z organami wojskowymi

są właściwe polskie urzędy konsularne.

3.

Instytucje państwowe, przedsiębiorcy i inne jednostki organizacyjne oraz organizacje

społeczne są obowiązane do współdziałania z organami wojskowymi i właściwymi wojewodami

oraz wójtami (burmistrzami, prezydentami miast) lub starostami sprawującymi władzę

administracji ogólnej i organami samorządu terytorialnego w zakresie administracji

rezerw osobowych oraz do wykonywania związanych z tym czynności określonych w ustawie

i przepisach wydanych na jej podstawie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 19, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

1

Określenie zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji

wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich, z zastrzeżeniem

art. 29 ust. 1.

1a

W ramach czynności, o których mowa w ust. 1, osoby stawiające się do kwalifikacji

wojskowej, poddaje się obowiązkowym badaniom lekarskim, a także, stosownie do potrzeb

i według decyzji przewodniczącego komisji lekarskiej, badaniom specjalistycznym, w

tym psychologicznym, oraz obserwacji szpitalnej.

1b

Osoba stawiająca się do kwalifikacji wojskowej jest obowiązana przedstawić komisji

lekarskiej posiadaną dokumentację medyczną, w tym wyniki badań specjalistycznych,

przeprowadzonych w okresie dwunastu miesięcy przed dniem stawienia się do kwalifikacji

wojskowej.

1c

Osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, w stosunku do których

orzeczono stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie

ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm., osób całkowicie niezdolnych do pracy oraz niezdolnych do samodzielnej egzystencji

lub uznanych za całkowicie niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm., jak również osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej zaliczonych

do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm., można nie poddawać badaniom lekarskim, o których mowa w ust. 1a, jeżeli przedstawią

komisji orzeczenie albo wypis z treści orzeczenia stwierdzającego tę niezdolność lub

niepełnosprawność, na podstawie którego można określić zdolność tych osób do czynnej

służby wojskowej.

2

Powiatowe i wojewódzkie komisje lekarskie powołują wojewodowie w porozumieniu z szefami

wojewódzkich sztabów wojskowych.

2a.

Wojewódzka komisja lekarska sprawuje nadzór nad działalnością powiatowych komisji

lekarskich.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, skład, tryb powoływania i postępowania

oraz terminy urzędowania powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz zasady

przeprowadzania badań lekarskich, a także zasady współdziałania komisji z wojewodami

oraz wójtami (burmistrzami, prezydentami miast) lub starostami sprawującymi władzę

administracji ogólnej i organami samorządu terytorialnego.

4.

(uchylony).

(uchylony).

1

Orzeczenie powiatowej komisji lekarskiej doręcza się osobie stawiającej się do kwalifikacji

wojskowej i wojskowemu komendantowi uzupełnień na piśmie wraz z uzasadnieniem.

2

Od orzeczenia powiatowej komisji lekarskiej przysługuje osobie stawiającej się do

kwalifikacji wojskowej i wojskowemu komendantowi uzupełnień odwołanie do wojewódzkiej

komisji lekarskiej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie

to może być zmienione przez wojewódzką komisję lekarską również z urzędu, jeżeli zostało

wydane z naruszeniem przepisów prawa.

3.

Członkom powiatowej komisji lekarskiej przysługuje prawo wnoszenia do wojewódzkiej

komisji lekarskiej sprzeciwów od orzeczeń powiatowej komisji lekarskiej w terminie

czternastu dni od dnia wydania orzeczenia.

4

Ostateczne orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej ustalające kategorię

zdolności do czynnej służby wojskowej A lub B może być zmienione przez powiatową komisję

lekarską z urzędu albo na pisemny wniosek osoby stawiającej się do kwalifikacji wojskowej

lub wojskowego komendanta uzupełnień, jeżeli stan zdrowia tej osoby uległ istotnej

zmianie.

4a

O wszczęciu z urzędu postępowania, o którym mowa w ust. 4, zawiadamia się wojskowego

komendanta uzupełnień oraz osobę stawiającą się do kwalifikacji wojskowej.

4b

Wniosek o zmianę kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej A lub B składa się

za pośrednictwem wojskowego komendanta uzupełnień. Do wniosku osoba stawiająca się

do kwalifikacji wojskowej dołącza zaświadczenie lekarskie stwierdzające zmiany w jej

stanie zdrowia, jakie nastąpiły od dnia ostatniego orzeczenia ustalającego kategorię

zdolności do czynnej służby wojskowej.

4c

Do powiatowej komisji lekarskiej nie kieruje się osób, wobec których wydano ostateczne

orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E.

4d

Wobec osób, dla których ustalono kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D

lub E, przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej wszczyna z urzędu postępowanie

w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, jeżeli ostateczne

orzeczenie o stopniu zdolności tych osób do czynnej służby wojskowej zostało wydane

z naruszeniem przepisów prawa. O wszczęciu tego postępowania powiadamia się wojskowego

komendanta uzupełnień oraz osobę, wobec której orzeczona została kategoria zdolności

do czynnej służby wojskowej D lub E.

5

Ostateczne orzeczenia komisji lekarskich są wiążące dla wojskowych komendantów uzupełnień.

1.

Wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby

wojskowej

1

osób o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej w okresie, kiedy nie urzęduje

powiatowa komisja lekarska;

2)

żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową;

3)

żołnierzy rezerwy;

4

osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy;

5

innych niż wymienione w pkt 1-4 osób, podlegających ze względu na wiek obowiązkowi

służby wojskowej, które zgłosiły się ochotniczo do jej odbywania.

1a

Niezależnie od orzekania, o którym mowa w ust. 1, wojskowe komisje lekarskie orzekają

również o

1)

zdolności do pełnienia służby poza granicami państwa;

2)

zdolności do pełnienia służby w rodzajach wojsk i służb oraz na stanowiskach służbowych

i funkcjach wojskowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych;

3)

potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego;

4

ustaleniu związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową.

2

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3-5, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje

- z urzędu lub na wniosek tych osób - wojskowy komendant uzupełnień, a osoby, o których

mowa w ust. 1 pkt 2 - dowódca jednostki wojskowej. W celu ustalenia zdolności osób

do pełnienia służby poza granicami państwa wojskowy komendant uzupełnień lub dowódca

jednostki wojskowej kieruje te osoby, z urzędu lub na ich wniosek, do wojskowej komisji

lekarskiej.

2a

O skierowaniu osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3-5, do wojskowej komisji lekarskiej

wojskowy komendant uzupełnień, a w przypadku skierowania do wojskowej komisji lekarskiej

osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - dowódca jednostki wojskowej, informuje przewodniczącego

tej komisji i przesyła w załączeniu posiadaną dokumentację medyczną dotyczącą stanu

zdrowia osoby skierowanej.

3.

Badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne dla potrzeb orzekania przez wojskowe

komisje lekarskie realizują placówki medyczne wybrane przez Ministra Obrony Narodowej.

3a

W czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której

wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej

D albo E.

3b

Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej doręcza się na piśmie wraz z uzasadnieniem

osobie skierowanej do wojskowej komisji lekarskiej oraz organowi, który skierował

tę osobę do wojskowej komisji lekarskiej.

3c

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej osobie skierowanej oraz organowi, który

skierował tę osobę do wojskowej komisji lekarskiej, przysługuje odwołanie do wojskowej

komisji lekarskiej będącej organem wyższego stopnia, w terminie czternastu dni od

dnia doręczenia orzeczenia.

3d

Przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej informuje organ, który skierował daną

osobę do wojskowej komisji lekarskiej, o niestawieniu się tej osoby przed wojskową

komisją lekarską.

3e

Ostateczne orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest wiążące dla wojskowych komendantów

uzupełnień i dowódców jednostek wojskowych.

4.

Do zamówień na realizację świadczeń, o których mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm..

5

Skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek osób, o których mowa w ust.

1 pkt 1 lub 3-5, może nastąpić wyłącznie w przypadku występowania uzupełnieniowych

potrzeb Sił Zbrojnych.

6.

(uchylony).

7.

Do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej osób, o których mowa w ust. 1

pkt 1, przez wojskowe komisje lekarskie przepisy art. 26 ust. 1a-1c stosuje się odpowiednio.

8.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi wojskowe komisje lekarskie oraz określa ich siedziby,

zasięg działania, a także właściwość, z uwzględnieniem w szczególności podziału terytorialnego

państwa;

2)

określi tryb udzielania zamówień na badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne

dla potrzeb orzekania przez wojskowe komisje lekarskie, uwzględniając równe traktowanie

placówek medycznych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 21, 23 i 25-28, które wchodzą w życie w terminie, o którym mowa w art. 9 ust.

3.

1

Podmioty lecznicze udzielają zwolnienia od pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia,

lekarzom wchodzącym w skład powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz pracownikom

średniego personelu medycznego wyznaczonym do powiatowych komisji lekarskich w razie

konieczności ich udziału w pracach komisji w godzinach pracy zawodowej.

2

Osobom wchodzącym w skład komisji lekarskich, o których mowa w ust. 1, orzekających

o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji

wojskowej, oraz pracownikom średniego personelu medycznego, o których mowa w ust.

1, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za pracę związaną z określeniem zdolności tych

osób do czynnej służby wojskowej, wykonywaną poza godzinami pracy zawodowej, z zachowaniem

prawa do wynagrodzenia zgodnie z ust. 1.

3

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania dodatkowego wynagrodzenia

osób wchodzących w skład komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej

służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej oraz pracowników

średniego personelu medycznego wyznaczonych do powiatowych komisji lekarskich. Wysokość

wynagrodzenia za każdy dzień pracy nie może przekraczać 10% przeciętnego wynagrodzenia

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych za kwartał poprzedzający wypłatę wynagrodzenia.

4

Wojewodowie zlecają podmiotom leczniczym przeprowadzanie na potrzeby powiatowych i

wojewódzkich komisji lekarskich badań specjalistycznych, w tym psychologicznych, oraz

obserwacji szpitalnej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej.

4a

W razie niemożności zlecenia przeprowadzania badań specjalistycznych lub badań psychologicznych

podmiotom leczniczym wojewodowie mogą zawierać umowy o przeprowadzanie takich badań

przez lekarzy prowadzących indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie lub grupowe

praktyki lekarskie oraz przez psychologów.

4b

Przy powoływaniu powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz do zamówień na

realizację świadczeń, o których mowa w art. 30 ust. 4 i 4a oraz w art. 26 ust. 1a,

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.

5.

Koszty wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz badań specjalistycznych i obserwacji

szpitalnej, o których mowa w ust. 4, pokrywa się z budżetu państwa, z części, którą

dysponuje wojewoda.

1.

Ustala się następujące kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej

1

kategoria A - zdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania

lub pełnienia określonego rodzaju czynnej służby wojskowej, o którym mowa w art. 59,

a także zdolność do odbywania służby w obronie cywilnej oraz służby zastępczej;

2)

kategoria B - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza przemijające

upośledzenie ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które

w okresie do dwudziestu czterech miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie zdolności

do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;

3)

kategoria D - niezdolny do czynnej służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie

pokoju;

4)

kategoria E - trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej, o której

mowa w pkt 1, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

2.

Orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1,

właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej

zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników

badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.

3.

W razie stwierdzenia kilku chorób i ułomności przy określaniu zdolności do czynnej

służby wojskowej rozpatruje się łącznie wszystkie ograniczenia spowodowane tymi chorobami

i ułomnościami. Osobę badaną można w takim wypadku zaliczyć do niższej kategorii zdolności

do czynnej służby wojskowej, niż wynikałoby to z kategorii zdolności ustalonej dla

poszczególnych chorób i ułomności; w takim wypadku decyduje ocena ogólnej sprawności

psychofizycznej badanego.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do czynnej służby

wojskowej oraz do służby poza granicami państwa;

2)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby

w rodzajach wojsk i służb oraz na stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych wymagających

szczególnych predyspozycji zdrowotnych;

3)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej przez wojskowe

komisje lekarskie;

4)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa;

5)

tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich;

6)

sposób ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową przez te komisje;

7)

sposób orzekania o potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy wskazać kategorie zdolności do służby

orzekane w razie stwierdzenia poszczególnych chorób i ułomności, uwzględniając oznaczenie

tych chorób i ułomności według paragrafów i punktów w celu zapewnienia ochrony danych

osobowych w procesie orzeczniczym, a także określić tryb kierowania do wojskowych

komisji lekarskich i tryb ich postępowania, z uwzględnieniem prowadzenia dodatkowych

badań specjalistycznych wymaganych w poszczególnych rodzajach wojsk i służb, na poszczególnych

stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych oraz do służby poza granicami państwa,

tryb wydawania orzeczeń i ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, tryb rozpatrywania

odwołań i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru, niezbędną

dokumentację lekarską i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia wojskowej

komisji lekarskiej, wzór skierowania do wojskowych komisji lekarskich, jak również

wzory orzeczeń i certyfikatów wydawanych przez te komisje.

1.

Obywatele polscy, którzy ukończyli osiemnaście lat życia, podlegają rejestracji.

2.

Rejestrację prowadzi wójt lub burmistrz (prezydent miasta) właściwy ze względu na

miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące osoby objętej

rejestracją w dniu ukończenia przez nią osiemnastu lat życia. W pozostałych przypadkach

właściwość miejscową ustala się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Rejestrację prowadzi się na potrzeby założenia ewidencji wojskowej oraz prowadzenia

kwalifikacji wojskowej.

4

Rejestrację prowadzi się na podstawie danych osobowych określonych w art. 44a ust. 2 pkt 1-6, 8-10 i 13-17 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia

1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm., o których mowa w art. 49 ust. 2b pkt 1, uzyskanych z ewidencji ludności prowadzonej

przez wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast).

4

Rejestrację prowadzi się na podstawie danych osobowych określonych w art. 8 pkt 1-5, 7, 9-11, 14, 17-21 i 26 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji

ludności

(Dz. U. Nr 217, poz. 1427, z późn. zm.), o których mowa w art. 49 ust. 2b pkt 1, uzyskanych z ewidencji ludności prowadzonej

przez wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast).

5.

Dane, o których mowa w ust. 4, ujmuje się w rejestrze osób objętych rejestracją oraz

w wykazach osób podlegających wezwaniu do kwalifikacji wojskowej.

6.

Jeden egzemplarz rejestru osób objętych rejestracją przekazuje się właściwemu wojskowemu

komendantowi uzupełnień na potrzeby założenia ewidencji wojskowej.

7.

Prowadzenie rejestracji nie wymaga zgłoszenia się, zgody lub powiadomienia osoby,

o której mowa w ust. 1.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny rejestracją mogą zostać objęte również

inne, niż wymienione w art. 31 ust. 1, osoby.

2.

Osoby podlegające rejestracji mogą zostać obowiązane do zgłoszenia się do rejestracji

w określonym terminie i miejscu.

3.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia,

Rada Ministrów, w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, a także w przypadku

dużej migracji ludności, wystąpienia zakłóceń w przekazywaniu na potrzeby rejestracji

danych z ewidencji ludności prowadzonej przez wójtów lub burmistrzów (prezydentów

miast) lub w razie potrzeby rozszerzenia zakresu osób objętych obowiązkiem zgłoszenia

się do kwalifikacji wojskowej, wskazując jednocześnie grupy osób objęte rejestracją

oraz obowiązkiem zgłoszenia się do rejestracji.

4.

Do prowadzenia rejestracji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 3, z zastrzeżeniem ust. 5-9.

5.

Obowiązkowi zgłoszenia się do rejestracji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, nie

podlegają osoby, w stosunku do których orzeczono stałą albo długotrwałą niezdolność

do pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, osoby całkowicie niezdolne do pracy oraz niezdolne do samodzielnej egzystencji lub

uznane za całkowicie niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również osoby zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo o

umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, jeżeli przedstawią wójtowi lub burmistrzowi (prezydentowi miasta) dokument stwierdzający

tę niezdolność lub niepełnosprawność.

6.

Rejestrację w przypadku, o którym mowa w ust. 2, prowadzi wójt lub burmistrz (prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce

pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące osoby podlegającej

rejestracji. W pozostałych przypadkach właściwość miejscową ustala się według przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego.

7.

Do rejestracji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, wzywa osobę podlegającą temu obowiązkowi

wójt lub burmistrz (prezydent miasta).

8.

Osoby podlegające obowiązkowi zgłoszenia się do rejestracji, które nie zgłosiły się

do tej rejestracji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, w określonym terminie i miejscu,

są obowiązane to uczynić niezwłocznie po ustaniu przeszkody.

9.

W razie niezgłoszenia się bez uzasadnionej przyczyny do rejestracji w przypadku, o

którym mowa w ust. 2, osoby podlegającej temu obowiązkowi, wójt lub burmistrz (prezydent

miasta) nakłada grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie

przez Policję do urzędu gminy, w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, tryb prowadzenia rejestracji i wzory dokumentów

prowadzonych w ramach rejestracji, uwzględniając pisemny lub elektroniczny sposób

ich prowadzenia oraz wskazując szczegółowy zakres danych ujmowanych w poszczególnych

dokumentach. Rozporządzenie powinno zapewniać realizację celu prowadzenia rejestracji,

w tym wskazywać organy, którym mogą być udostępniane dokumenty związane z rejestracją.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy również uwzględnić możliwość wprowadzenia

obowiązku osobistego zgłoszenia się osób do rejestracji, w tym wskazywać tryb i sposób

ich wzywania.

1.

Mężczyźni, którzy w danym roku kalendarzowym kończą dziewiętnaście lat życia, są obowiązani

stawić się, w określonym terminie i miejscu, do kwalifikacji wojskowej.

2

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które nie dopełniły tego

obowiązku w określonym terminie i miejscu, są obowiązane to uczynić niezwłocznie po

ustaniu przeszkody.

3

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, trwa do końca roku kalendarzowego, w którym

osoba objęta tym obowiązkiem kończy dwadzieścia cztery lata życia.

4

Do kwalifikacji wojskowej mogą się stawić również ochotnicy, w tym kobiety, do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą dwadzieścia cztery lata życia, niezależnie od

posiadanych kwalifikacji i wykształcenia, jeżeli ukończyli co najmniej osiemnaście

lat życia. Ochotnicy, którzy stawili się do kwalifikacji wojskowej, z dniem tego stawienia

się, podlegają obowiązkowi czynnej służby wojskowej na zasadach ogólnych.

5.

Stawienie się do kwalifikacji wojskowej obejmuje stawienie się przed wójtem lub burmistrzem

(prezydentem miasta), powiatową komisją lekarską oraz wojskowym komendantem uzupełnień.

6.

W ramach kwalifikacji wojskowej wykonuje się czynności związane z

1)

sprawdzeniem tożsamości osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej;

2)

ustaleniem zdolności do czynnej służby wojskowej osób podlegających stawieniu się

do kwalifikacji wojskowej;

3

wstępnym przeznaczeniem osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej

do poszczególnych form powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, określonych

w art. 4 ust. 2, oraz przyjęciem wniosków o przeznaczenie do służby zastępczej;

4)

założeniem lub aktualizacją ewidencji wojskowej i przetwarzaniem danych gromadzonych

w tej ewidencji;

5)

wydaniem wojskowych dokumentów osobistych;

6)

przeniesieniem osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej do rezerwy

i wydaniem na ich wniosek zaświadczeń o uregulowanym stosunku do służby wojskowej;

7)

przygotowaniem rekrutacji wojskowej do ochotniczych form służby wojskowej.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 6, wymienione w

1)

pkt 1 - należą do wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) albo upoważnionego pracownika

urzędu gminy (miasta);

2)

pkt 2 - należą do powiatowej komisji lekarskiej;

3)

pkt 3-7 - należą do wojskowego komendanta uzupełnień albo jego upoważnionego przedstawiciela.

8

Do stawienia się do kwalifikacji wojskowej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wzywa

wójt lub burmistrz (prezydent miasta), zapewniając planowe stawiennictwo osób do kwalifikacji

wojskowej.

9

W czasie kwalifikacji wojskowej wójt lub burmistrz (prezydent miasta)

1)

prowadzi listę stawiennictwa osób do kwalifikacji wojskowej, uwzględniając następujące

dane osobowe tych osób

a)

nazwisko,

b)

imię lub imiona,

c)

nazwisko rodowe,

d)

numer ewidencyjny PESEL,

e)

miejsce urodzenia,

f)

serię i numer dowodu osobistego,

g)

miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące,

h)

adres do korespondencji;

2)

wypłaca świadczenia, o których mowa w art. 52 ust. 2 i 3.

10.

W razie niestawienia się do kwalifikacji wojskowej bez uzasadnionej przyczyny, wójt

lub burmistrz (prezydent miasta) z urzędu albo na wniosek przewodniczącego powiatowej

komisji lekarskiej lub wojskowego komendanta uzupełnień nakłada na osobę podlegającą

kwalifikacji wojskowej grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie

przez Policję do kwalifikacji wojskowej w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

11.

Przepisy ust. 5 i 6 pkt 3-7 nie naruszają uprawnień wojskowego komendanta uzupełnień

związanych z wykonywaniem czynności, określonych w tych przepisach, niezależnie od

trwania kwalifikacji wojskowej oraz związanych z nią uprawnień osób podlegających

kwalifikacji wojskowej oraz tych, którzy się do niej stawili.

11a

W okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia

wojskowego, w ramach kwalifikacji wojskowej

1)

wojskowy komendant uzupełnień może również wykonywać czynności związane z udzieleniem

odroczeń czynnej służby wojskowej oraz służby w obronie cywilnej;

2)

wójt lub burmistrz (prezydent miasta) może również wykonywać czynności związane z

przyjęciem wniosków o orzeczenie konieczności sprawowania przez osoby podlegające

stawieniu się do kwalifikacji wojskowej bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny.

12.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny, obowiązek stawienia się do kwalifikacji wojskowej osób, które w

danym roku kalendarzowym kończą co najmniej osiemnaście lat życia, trwający do końca

roku kalendarzowego, w którym osoby te kończą pięćdziesiąt lat życia, uwzględniając

potrzeby Sił Zbrojnych, zagrożenie zewnętrznego i wewnętrznego bezpieczeństwa państwa

oraz wskazując granice wieku osób, których ten obowiązek dotyczy.

1

Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) na potrzeby przeprowadzenia kwalifikacji

wojskowej

1)

zapewnia lokal dla wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), powiatowej komisji lekarskiej

i wojskowego komendanta uzupełnień wraz z wyposażeniem oraz przedmioty niezbędne do

pracy tych organów, a także pomieszczenia wraz z wyposażeniem, niezbędne przy wprowadzaniu

danych do ewidencji wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej;

2)

może zatrudnić, na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowę zlecenia, nie

więcej niż cztery osoby do prac związanych z wprowadzaniem danych do ewidencji wojskowej

osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej i wydawaniem wojskowych dokumentów

osobistych oraz osobę do prowadzenia zajęć z osobami zgłaszającymi się do kwalifikacji

wojskowej w lokalu, w którym jest prowadzona kwalifikacja wojskowa;

3)

zapewnia porządek w lokalu, w którym jest prowadzona kwalifikacja wojskowa oraz bezpieczeństwo

pracy organów, o których mowa w pkt 1, a także odpowiada za zabezpieczenie pomieszczeń

i dokumentacji po zakończeniu urzędowania tych organów;

4)

(uchylony).

2

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje wynagrodzenie nie niższe niż wynagrodzenie

referentów z wykształceniem średnim, określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 223, poz. 1458, z późn. zm..

3

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wykonującym prace związane z wprowadzaniem

danych do ewidencji wojskowej i wydawaniem wojskowych dokumentów osobistych osobom

zgłaszającym się do kwalifikacji wojskowej, wojskowy komendant uzupełnień wydaje pisemne

upoważnienie do wykonywania tych prac na zasadach określonych w przepisach o ochronie

danych osobowych. Czynności te są wykonywane pod nadzorem wojskowego komendanta uzupełnień.

1.

Wojewoda zapewnia lokal dla wojewódzkiej komisji lekarskiej wraz z wyposażeniem oraz

przedmioty niezbędne do pracy tej komisji.

2

Wojewoda, w miarę potrzeby, zapewnia szkolenie osób wchodzących w skład wojewódzkich

i powiatowych komisji lekarskich, pracowników urzędów gmin (miast) prowadzących sprawy

kwalifikacji wojskowej, a także osób, o których mowa w art. 32a ust. 1 pkt 2.

3

Wojskowy komendant uzupełnień prowadzi szkolenie osób, o których mowa w art. 32a ust.

1 pkt 2.

1

Osoby podlegające kwalifikacji wojskowej stawiają się przed wójtem lub burmistrzem

(prezydentem miasta), powiatową komisją lekarską oraz wojskowym komendantem uzupełnień,

właściwymi ze względu na miejsce ich pobytu stałego. Osoby zameldowane na pobyt czasowy

trwający ponad trzy miesiące stawiają się przed wójtem lub burmistrzem (prezydentem

miasta), powiatową komisją lekarską oraz wojskowym komendantem uzupełnień, właściwymi

ze względu na miejsce tego pobytu.

2

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które w okresie od dnia

ogłoszenia kwalifikacji wojskowej do dnia jej rozpoczęcia zmieniły miejsce pobytu

stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące, zgłaszają się do wójta

lub burmistrza (prezydenta miasta), właściwego ze względu na ich nowe miejsce pobytu

stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące. Wójt lub burmistrz (prezydent

miasta) wyznacza im miejsce i termin stawienia się do kwalifikacji wojskowej.

3

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które po rozpoczęciu kwalifikacji

wojskowej na danym terenie zamierzają zmienić miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego

trwającego ponad trzy miesiące, stawiają się do kwalifikacji wojskowej przed opuszczeniem

miejsca dotychczasowego pobytu. W pozostałych przypadkach właściwość miejscową ustala

się według przepisów art. 21 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się również do ochotników.

Osoby, które podlegały obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej i z jakichkolwiek

powodów nie stawiły się do niej, są obowiązane zgłosić się do wojskowego komendanta

uzupełnień, właściwego ze względu na ich miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego

trwającego ponad trzy miesiące, w celu uregulowania stosunku do powszechnego obowiązku

obrony. Obowiązek ten trwa do czasu ukończenia pięćdziesięciu lat życia, a w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, do czasu ukończenia sześćdziesięciu lat życia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12 pkt

5, art. 13, art. 17 pkt 2 oraz art. 28, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1

Kwalifikację wojskową przeprowadzają wojewodowie przy współudziale szefów wojewódzkich

sztabów wojskowych, wojskowych komendantów uzupełnień i starostów, a także wójtów

lub burmistrzów (prezydentów miast).

2.

Za przeprowadzenie kwalifikacji wojskowej na terenie powiatu (miasta na prawach powiatu)

odpowiada starosta (prezydent miasta).

3.

Kwalifikację wojskową przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem, że jej przeprowadzenie

w kilku okresach danego roku kalendarzowego może nastąpić wyłącznie w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej określają corocznie,

w drodze rozporządzenia, termin lub terminy ogłoszenia kwalifikacji wojskowej i czas

jej lub ich trwania na terytorium państwa oraz roczniki i grupy osób podlegających

obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej. Rozporządzenie powinno w szczególności

uwzględniać osoby, które mają obowiązek zgłosić się przed wójtem lub burmistrzem (prezydentem

miasta), powiatową komisją lekarską i wojskowym komendantem uzupełnień, a także przewidywać,

że termin lub terminy ogłoszenia kwalifikacji wojskowej będą wyprzedzać, co najmniej

o czternaście dni, dzień jej lub ich rozpoczęcia.

(uchylony).

1.

Zwierzchni nadzór nad przeprowadzaniem kwalifikacji wojskowej, w tym także kontrole,

sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2.

Bieżący nadzór nad przygotowaniem i przebiegiem kwalifikacji wojskowej sprawują wojewodowie.

3.

Kontrolę prowadzenia kwalifikacji wojskowej przez wojewódzkie i powiatowe komisje

lekarskie oraz wojskowych komendantów uzupełnień wykonuje Minister Obrony Narodowej

i szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych, a przez organy samorządowe Prezes Rady

Ministrów i wojewodowie.

(uchylony).

1.

Odroczenia zasadniczej służby wojskowej udziela się osobie podlegającej obowiązkowi

odbycia tej służby na jej udokumentowany wniosek ze względu na

1)

wybór na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora - na czas pełnienia

mandatu;

2)

kandydowanie do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

lub Parlamentu Europejskiego - do dnia ogłoszenia wyników wyborów;

3)

konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny wspólnie z nią

zamieszkałym, który nie ukończył szesnastego roku życia lub został uznany za całkowicie

niezdolnego do pracy i do samodzielnej egzystencji albo który ukończył siedemdziesiąty

piąty rok życia, jeżeli nie ma innego pełnoletniego członka rodziny bliższego lub

równego stopniem pokrewieństwa obowiązanego do sprawowania tej opieki, albo ze względu

na obowiązek sprawowania opieki wynikającej z prawomocnego orzeczenia sądu - na czas

sprawowania tej opieki, z zastrzeżeniem ust. 4;

4)

pobieranie nauki w szkole wyższej, jeżeli jest ona studentem - na czas pobierania

tej nauki;

5)

pobieranie nauki w zakładzie kształcenia nauczycieli - na czas pobierania tej nauki;

6)

pobieranie nauki w szkole ponadgimnazjalnej - na czas pobierania tej nauki;

7)

kształcenie w celu zdobycia kwalifikacji przydatnych w wojsku na podstawie umowy zawartej

z wojskowym komendantem uzupełnień, o której mowa w art. 132a ust. 3, albo skierowania

określonego w art. 132b ust. 2 - na czas tego kształcenia.

2.

Odroczenia ze względu na pobieranie nauki udziela się także osobom podlegającym obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej będącym alumnami wyższych seminariów duchownych,

osobami zakonnymi (po profesji czasowej), nowicjuszami w zakonach albo słuchaczami

szkół duchownych kościołów i związków wyznaniowych mających osobowość prawną - na

czas pobierania tej nauki.

3.

Odroczenia zasadniczej służby wojskowej można udzielić również ze względu na ważne

sprawy osobiste lub rodzinne osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby

wojskowej, a w szczególności związane z zaistnieniem trudnej sytuacji osobistej lub

rodzinnej, które nie upoważniają do udzielenia tej osobie odroczenia z tytułu sprawowania

bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny albo z powodu konieczności załatwienia

spraw związanych z prowadzeniem przez nią przedsiębiorstwa, gospodarstwa rolnego albo

innej działalności gospodarczej.

4.

Odroczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, udziela się każdorazowo na okres określony

w decyzji, o której mowa w art. 39a ust. 1.

5.

Odroczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 i w ust. 3, udziela się tylko jeden raz na

okres od trzech do dwunastu miesięcy.

6.

Skreślenie z listy studentów, słuchaczy lub uczniów albo wydalenie ze szkoły wyższej,

zakładu kształcenia nauczycieli lub szkoły ponadgimnazjalnej, a także niewywiązywanie

się osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, z umowy,

o której mowa w art. 132a ust. 3, lub z obowiązku określonego w skierowaniu wskazanym

w art. 132b ust. 2, powodują utratę udzielonego odroczenia zasadniczej służby wojskowej

z tytułu pobierania nauki.

7.

Osoba podlegająca obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, której udzielono

odroczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-6, po zakończeniu roku szkolnego (studiów),

nie później jednak niż w terminie czternastu dni od dnia rozpoczęcia kolejnego roku

szkolnego (studiów), przedstawia wojskowemu komendantowi uzupełnień właściwemu ze

względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego trwającego ponad

trzy miesiące zaświadczenie o ukończeniu poprzedniego i rozpoczęciu nowego roku szkolnego

(studiów).

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania

odroczeń zasadniczej służby wojskowej, uwzględniając wymóg, że odroczenia udziela

się osobie podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej na jej udokumentowany

wniosek. Rozporządzenie powinno określać również dokumenty, jakie należy dołączyć

do wniosku o udzielenie odroczenia.

1.

O konieczności sprawowania przez osobę podlegającą obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny, o którym mowa w art.

39 ust. 1 pkt 3, orzeka wójt lub burmistrz (prezydent miasta), na uzasadniony wniosek

osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej lub członka jej

rodziny, określając zgodnie z wnioskiem okres sprawowania opieki, nie dłuższy jednak

niż dwanaście miesięcy.

2.

Decyzję wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) doręcza się osobie podlegającej obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej i wojskowemu komendantowi uzupełnień na piśmie

wraz z uzasadnieniem.

3.

Od decyzji wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) przysługuje osobie podlegającej

obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i wojskowemu komendantowi uzupełnień

odwołanie do wojewody w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja

ta może być zmieniona przez wojewodę również z urzędu, jeżeli została wydana z naruszeniem

przepisów prawa. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje powołania do zasadniczej służby

wojskowej osoby podlegającej obowiązkowi odbycia tej służby.

4.

Ostateczne decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1, są wiążące dla wojskowych

komendantów uzupełnień.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb orzekania o konieczności sprawowania

przez osobę podlegającą obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej bezpośredniej

opieki nad członkiem rodziny oraz dokumenty wymagane w tych sprawach, uwzględniając

wymóg, że orzekanie o konieczności sprawowania przez osobę podlegającą obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny następuje

na uzasadniony wniosek osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej

lub członka jej rodziny.

Osoba podlegająca obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej korzystająca z

odroczenia zasadniczej służby wojskowej jest obowiązana stawić się przed wojskowym

komendantem uzupełnień niezwłocznie po upływie okresu odroczenia.

(uchylony).

1.

Orzekanie o udzieleniu osobom podlegającym obowiązkowi odbycia zasadniczej służby

wojskowej odroczeń tej służby należy do wojskowych komendantów uzupełnień.

2.

Decyzję o udzieleniu odroczenia można ogłosić ustnie, z zastrzeżeniem ust. 3. W takim

przypadku potwierdzenia wydanej decyzji administracyjnej dokonuje się w formie wpisu

lub zamieszczenia danych w wojskowym dokumencie osobistym i przez wprowadzenie danych

do ewidencji wojskowej.

3.

Odmowa udzielenia odroczenia lub udzielenie odroczenia w treści innej niż żądanie

osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, określone w jej

wniosku o udzielenie tego odroczenia, a także udzielanie odroczeń, o których mowa

w art. 39 ust. 3, następuje w drodze decyzji administracyjnej, którą doręcza się osobie

podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, na piśmie wraz z uzasadnieniem.

4.

Od orzeczenia wojskowego komendanta uzupełnień przysługuje osobie podlegającej obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej odwołanie do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego

w terminie czternastu dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie odwołania nie

wstrzymuje powołania do zasadniczej służby wojskowej osoby podlegającej obowiązkowi

odbycia tej służby.

5.

Orzeczenie wojskowego komendanta uzupełnień może być zmienione przez szefa wojewódzkiego

sztabu wojskowego również z urzędu, jeżeli zostało wydane z naruszeniem przepisów

prawa.

6

Z dniem upływu okresu trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz

przeszkolenia wojskowego wygasają decyzje o udzieleniu osobom podlegającym obowiązkowi

odbywania zasadniczej służby wojskowej odroczenia tej służby.

7

Osoby, o których mowa w ust. 6, wojskowy komendant uzupełnień przenosi do rezerwy

z dniem następującym po dniu, w którym upłynął okres trwania obowiązku odbywania zasadniczej

służby wojskowej.

8

Przeniesienie do rezerwy, o którym mowa w ust. 7, następuje z urzędu i nie wymaga

zgody lub udziału osób, o których mowa w ust. 6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia określą, w drodze rozporządzenia, sposób wzywania

do kwalifikacji wojskowej oraz treść obwieszczeń i wzory wezwań w tych sprawach, sposób

organizacji i przebieg kwalifikacji wojskowej oraz dokumenty, jakie osoby podlegające

temu obowiązkowi powinny przedstawić przy kwalifikacji wojskowej, uwzględniając czynności

wojewodów, starostów, wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast) i wojskowych komendantów

uzupełnień w tym zakresie. Rozporządzenie powinno umożliwić współpracę organów wykonujących

zadania w czasie kwalifikacji wojskowej oraz zapewnić warunki do obsłużenia przez

te organy określonej liczby osób w danym dniu, w sposób jak najmniej uciążliwy dla

tych osób, a także uwzględnić możliwość stawiania się do kwalifikacji wojskowej ochotników,

w tym kobiet.

1.

Nie powołuje się do czynnej służby wojskowej osób podlegających obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej uznanych za zdolne do tej służby

1)

obywateli polskich, którzy stale zamieszkują za granicą i którzy nie posiadają miejsca

pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2

absolwentów szkół i ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej, którzy w terminie

do trzech miesięcy od dnia zakończenia studiów (nauki) podjęli służbę w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego,

Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej lub Państwowej

Straży Pożarnej;

3

absolwentów szkół wyższych, którzy bezpośrednio po zakończeniu studiów podjęli służbę

w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Policji, Biurze Ochrony Rządu lub Straży Granicznej.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, orzeka wojskowy komendant uzupełnień na wniosek

osoby podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej. Decyzję wojskowego

komendanta uzupełnień doręcza się osobie podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej na piśmie wraz z uzasadnieniem.

3.

Od decyzji wojskowego komendanta uzupełnień przysługuje osobie podlegającej obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej odwołanie do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego

w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja ta może być zmieniona

przez szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego również z urzędu, jeżeli została wydana

z naruszeniem przepisów prawa.

4.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wygasają z dniem powrotu osoby

podlegającej obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej do kraju i zameldowania

się na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące. Przepis art. 46

ust. 3 pkt 4 stosuje się odpowiednio.

5.

Osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wojskowy komendant uzupełnień na jej wniosek,

udokumentowany zaświadczeniem o podjęciu służby, wystawionym przez kierownika jednostki

organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,

Służby Więziennej lub Państwowej Straży Pożarnej, przenosi do rezerwy z dniem poprzedzającym

dzień podjęcia służby.

6

Osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wojskowy komendant uzupełnień, na podstawie otrzymanego

od kierownika jednostki organizacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji,

Biura Ochrony Rządu lub Straży Granicznej zawiadomienia o reklamowaniu z urzędu, przenosi

do rezerwy.

1.

Osobę powoływaną do czynnej służby wojskowej wojskowy komendant uzupełnień kieruje

do wojskowej pracowni psychologicznej w celu wydania orzeczenia psychologicznego w

zakresie braku przeciwwskazań do odbywania tej służby na stanowiskach, funkcjach wojskowych

lub w rodzajach oraz wyspecjalizowanych służbach Sił Zbrojnych wymagających szczególnych

predyspozycji.

2.

O skierowaniu osoby, o której mowa w ust. 1, do wojskowej pracowni psychologicznej

wojskowy komendant uzupełnień informuje kierownika tej pracowni.

3.

Kierownik wojskowej pracowni psychologicznej informuje wojskowego komendanta uzupełnień

o fakcie niestawienia się osoby, o której mowa w ust. 1, do wojskowej pracowni psychologicznej.

4.

Orzeczenie psychologiczne wojskowej pracowni psychologicznej wydaje psycholog tej

pracowni uprawniony do przeprowadzenia badań psychologicznych.

5.

Orzeczenie psychologiczne wojskowej pracowni psychologicznej doręcza się na piśmie

osobie, o której mowa w ust. 1, oraz wojskowemu komendantowi uzupełnień.

6.

Od orzeczenia psychologicznego wojskowej pracowni psychologicznej przysługuje osobie,

o której mowa w ust. 1, oraz wojskowemu komendantowi uzupełnień odwołanie do wojskowej

pracowni psychologicznej będącej organem wyższego stopnia.

7.

Ostateczne orzeczenia psychologiczne wojskowych pracowni psychologicznych są wiążące

dla wojskowego komendanta uzupełnień.

8.

Wydawanie orzeczeń psychologicznych przez wojskowe pracownie psychologiczne nie narusza

uprawnień psychologów tych pracowni i psychologów jednostek wojskowych do prowadzenia

innych badań psychologicznych i wydawania opinii psychologicznych w stosunku do kierowanych

na te badania osób, o których mowa w ust. 1, oraz żołnierzy czynnej służby wojskowej.

9.

W celu wydania opinii psychologicznej, o której mowa w ust. 8, na badania psychologiczne

kieruje wojskowy komendant uzupełnień w przypadku osób, o których mowa w ust. 1, oraz

dowódca jednostki wojskowej w przypadku żołnierzy czynnej służby wojskowej.

10.

Wojskowe pracownie psychologiczne są również właściwe do wydawania orzeczeń psychologicznych

w zakresie braku przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej przez osoby,

które zgłosiły chęć pełnienia tej służby na zasadach określonych w art. 5a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, z późn. zm..

11.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy, przekształca i znosi wojskowe

pracownie psychologiczne oraz określa ich siedziby i zasięg działania, z uwzględnieniem

w szczególności podziału terytorialnego państwa i różnych rodzajów oraz wyspecjalizowanych

służb Sił Zbrojnych.

12.

Minister Obrony Narodowej, uwzględniając stanowiska, funkcje wojskowe lub rodzaje

oraz wyspecjalizowane służby Sił Zbrojnych wymagające szczególnych predyspozycji,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres badań psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, o której mowa

w ust. 1;

2)

tryb kierowania do wojskowych pracowni psychologicznych oraz sposób i tryb wydawania

orzeczeń psychologicznych;

3)

tryb odwoływania się od orzeczeń psychologicznych;

4)

tryb kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych oraz wydawania orzeczeń

psychologicznych;

5)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi oraz wzory

stosowanych dokumentów i orzeczeń, z wyjątkiem wzorów orzeczeń dotyczących badań kierowców

i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę

na stanowisku kierowcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osoby uznane za zdolne do czynnej służby wojskowej i podlegające obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej wojskowy komendant uzupełnień przeznacza do służby, uwzględniając

potrzeby Sił Zbrojnych, orzeczenie właściwej komisji lekarskiej oraz stosownie do

potrzeb orzeczenie lub opinię psychologiczną, kwalifikacje zawodowe, a także, w miarę

możliwości, życzenia tych osób.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, powinny być powoływane do odbycia czynnej służby wojskowej,

w miarę możliwości, w jednostce wojskowej mającej siedzibę w pobliżu ich miejsca pobytu

stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące.

3.

Wojskowy komendant uzupełnień na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, udziela jej

informacji o przewidywanym terminie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeznaczania

osób, o których mowa w ust. 1, do służby, z uwzględnieniem wymogów niezbędnych do

kierowania tych osób do poszczególnych rodzajów Sił Zbrojnych i rodzajów wojsk oraz

kryteriów ich kierowania na poszczególne stanowiska i funkcje wojskowe.

1

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i niepowołane do

jej odbycia w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia stawienia się do kwalifikacji wojskowej

albo od dnia zgłoszenia się do wojskowego komendanta uzupełnień w celu uregulowania

stosunku do powszechnego obowiązku obrony w przypadku, o którym mowa w art. 34, przenosi

się do rezerwy w ostatnim dniu tego okresu, z zastrzeżeniem art. 47a ust. 3 i art.

93 ust. 2a.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do osób, które

1)

nie mogły być powołane do odbycia zasadniczej służby wojskowej w okresie, o którym

mowa w ust. 1, z powodu odroczenia tej służby albo złożenia wniosku o przeznaczenie

do odbycia służby zastępczej;

2)

z przyczyn niezależnych od organów wojskowych nie mogły być powołane do odbycia zasadniczej

służby wojskowej w terminie określonym w ust. 1 ze względu na

a)

odbywanie kary pozbawienia wolności,

b)

orzeczenie środka karnego pozbawienia praw publicznych,

c)

czasowe przebywanie za granicą,

d)

niespełnienie wojskowego obowiązku meldunkowego,

e)

niestawienie się na wezwanie organów wojskowych w sprawach dotyczących powszechnego

obowiązku obrony lub niepoddanie się badaniom lekarskim lub psychologicznym;

3)

zostały uznane za czasowo niezdolne do czynnej służby wojskowej;

4)

zostały uznane za niezdolne do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju;

5)

spełniły obowiązek służby wojskowej w innym kraju, którego równocześnie były lub są

obywatelami.

3.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i niepowołane do

jej odbycia z powodu

1)

odroczenia tej służby, z zastrzeżeniem ust. 4, przenosi się do rezerwy w ostatnim

dniu upływu osiemnastu miesięcy następujących po dniu uchylenia lub wygaśnięcia decyzji

o odroczeniu zasadniczej służby wojskowej albo powzięcia wiadomości przez wojskowego

komendanta uzupełnień o tym wygaśnięciu, a jeżeli odroczenie zostało udzielone ze

względu na pobieranie nauki, w przypadku skreślenia z listy uczniów lub studentów

albo wydalenia ze szkoły wyższej, zakładu kształcenia nauczycieli, szkoły ponadgimnazjalnej,

po dniu otrzymania zawiadomienia przez wojskowego komendanta uzupełnień o tym skreśleniu

lub wydaleniu;

2

złożenia wniosku o przeznaczenie do odbycia służby zastępczej przenosi się do rezerwy

w ostatnim dniu upływu trzydziestu sześciu miesięcy, a w przypadku absolwentów szkół

wyższych - osiemnastu miesięcy, następujących po dniu przeznaczenia do służby zastępczej,

jeżeli osoba ta nie została skierowana do odbycia tej służby, albo w ostatnim dniu

upływu okresu osiemnastu miesięcy następującego po dniu uchylenia orzeczenia o przeznaczeniu

do służby zastępczej;

3)

odbywania kary pozbawienia wolności lub orzeczenia środka karnego pozbawienia praw

publicznych przenosi się do rezerwy w ostatnim dniu upływu osiemnastu miesięcy następujących

po dniu otrzymania zawiadomienia przez wojskowego komendanta uzupełnień o odbyciu

kary lub zakończenia obowiązywania środka karnego;

4)

czasowego przebywania za granicą albo niespełnienia wojskowego obowiązku meldunkowego,

niestawienia się na wezwanie organów wojskowych w sprawach dotyczących powszechnego

obowiązku obrony lub niepoddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym przenosi

się do rezerwy w ostatnim dniu upływu osiemnastu miesięcy następujących po dniu otrzymania

zawiadomienia przez wojskowego komendanta uzupełnień o powrocie z zagranicy albo spełnienia

wojskowego obowiązku meldunkowego, obowiązku stawienia się na wezwanie organów wojskowych

w sprawach dotyczących powszechnego obowiązku obrony lub poddania się badaniom lekarskim

lub psychologicznym;

5)

uznania za czasowo niezdolne do czynnej służby wojskowej przenosi się do rezerwy w

ostatnim dniu upływu osiemnastu miesięcy następujących po dniu, w którym orzeczenie

komisji lekarskiej stwierdzającej zdolność do czynnej służby wojskowej stało się ostateczne;

6)

uznania za niezdolne do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju przenosi się do rezerwy

z dniem uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej;

7)

spełnienia obowiązku służby wojskowej w innym kraju, którego równocześnie były lub

są obywatelami, przenosi się do rezerwy z dniem otrzymania udokumentowanego zawiadomienia

przez wojskowego komendanta uzupełnień o spełnieniu obowiązku służby wojskowej w innym

kraju.

4.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i niepowołane do

jej odbycia z powodu odroczenia tej służby, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 3,

przenosi się do rezerwy w ostatnim dniu upływu łącznego okresu trzydziestu sześciu

miesięcy tych odroczeń.

5.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i przeznaczone

do służby zastępczej, którym odroczono odbycie tej służby z przyczyn określonych w

art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej lub które zwolniono ze służby zastępczej przed jej odbyciem na podstawie art. 31

ust. 2 pkt 2 tej ustawy, przenosi się do rezerwy w ostatnim dniu upływu łącznego okresu

trzydziestu sześciu miesięcy tych odroczeń lub zwolnień.

6.

Termin przeniesienia do rezerwy określony w ust. 3 pkt 2 nie ma zastosowania do osób

przeznaczonych do służby zastępczej, które nie mogły być skierowane do odbycia tej

służby lub jej nie rozpoczęły z powodu odroczenia tej służby, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie

zastępczej lub z przyczyn niezależnych od marszałka województwa, o których mowa w ust. 2 pkt

2 lit. a-e i pkt 3 i 4.

7

Osoby, o których mowa w ust. 6, przenosi się do rezerwy w ostatnim dniu upływu okresu

trzydziestu sześciu miesięcy, a w przypadku absolwentów szkół wyższych - osiemnastu

miesięcy, następujących po dniu uchylenia lub wygaśnięcia decyzji o odroczeniu służby

zastępczej lub ustania przyczyn niezależnych od marszałka województwa, o których mowa

w ust. 2 pkt 2-4, uniemożliwiających ich skierowanie do służby zastępczej.

8.

Osoby, którym przerwano odbywanie służby zastępczej z przyczyn rozwiązania umowy z

podmiotem o wykonywanie pracy przez osobę skierowaną do odbycia tej służby, przenosi

się do rezerwy w ostatnim dniu upływu łącznego okresu trzydziestu sześciu miesięcy,

a w przypadku absolwentów szkół wyższych osiemnastu miesięcy, oczekiwania na skierowanie

do odbycia tej służby, następującego po dniu rozwiązania umowy z przyczyn leżących

po stronie podmiotu lub po ustaniu innych przyczyn, które uzasadniały przerwanie tej

służby.

9

Do okresu, o którym mowa w ust. 8, wlicza się czas liczony od dnia następującego po

dniu przeznaczenia do służby zastępczej do dnia jej rozpoczęcia, z wyjątkiem czasu

trwania odroczeń lub przyczyn określonych w ust. 2 pkt 2-4.

10.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, wobec których

przeprowadzone postępowanie kwalifikacyjne do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego albo

Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zakończyło się pozytywną oceną predyspozycji do

służby i które zamierza się przyjąć do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego albo

Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, wojskowy komendant uzupełnień, na wniosek kierownika

jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego albo Centralnego Biura Antykorupcyjnego

właściwej w sprawach kadr, przenosi do rezerwy.

11.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i niepowołane do

odbycia tej służby lub przeszkolenia wojskowego przenosi do rezerwy wojskowy komendant

uzupełnień.

12.

Minister Obrony Narodowej może zarządzić, w drodze rozporządzenia, przeniesienie określonej

części osób podlegających obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, w tym

również absolwentów szkół wyższych podlegających obowiązkowi odbycia przeszkolenia

wojskowego, do rezerwy, przed upływem okresu, w którym podlegają powołaniu do odbycia

służby wojskowej, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych dotyczące uzupełnień. Rozporządzenie

w szczególności powinno określić grupę lub grupy osób podlegających przeniesieniu

do rezerwy oraz termin tego przeniesienia.

1

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, które zostały

duchownymi lub członkami zakonów (po profesji wieczystej), przenosi się do rezerwy.

2.

Przepisu ust. 1 oraz innych przepisów ustawy dotyczących duchownych lub członków zakonów

nie stosuje się do

1)

duchownych wybieranych na określoną kadencję;

2)

duchownych lub członków zakonów kościołów i innych związków wyznaniowych nieposiadających

osobowości prawnej.

1.

Osoby uznane za zdolne do czynnej służby wojskowej można powołać do odbycia zasadniczej

służby wojskowej, w tym również w trybie ochotniczym, wyłącznie w okresie trwania

obowiązku jej odbywania, nie później jednak niż do czasu przeniesienia ich do rezerwy

na podstawie art. 46.

2.

Osoby podlegające powołaniu, w tym również w trybie ochotniczym, do odbycia zasadniczej

służby wojskowej, po upływie okresu trwania obowiązku jej odbywania, wojskowy komendant

uzupełnień przenosi do rezerwy.

3.

W przypadku osób, o których mowa w ust. 2, ich przeniesienie do rezerwy następuje

z dniem następującym po dniu upływu okresu trwania obowiązku odbywania zasadniczej

służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego, a w przypadku osób podlegających poza

tym okresem kwalifikacji wojskowej lub zgłoszeniu się do wojskowego komendanta uzupełnień

w trybie art. 34 - z dniem, w którym orzeczenie o ich zdolności do czynnej służby

wojskowej stało się ostateczne.

4.

Przeniesienie do rezerwy osób, o których mowa w ust. 3, następuje z urzędu i nie wymaga

zgody lub udziału osoby przenoszonej do rezerwy.

1

Kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej oraz kobiety

pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w danym roku szkolnym

lub akademickim kończą naukę albo będące studentkami lub absolwentkami szkół wyższych,

mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, poczynając od

dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą dziewiętnaście lat życia.

1a.

(uchylony).

2

Za kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, uznaje się wykształcenie lub kwalifikacje

zawodowe wymagane do wykonywania zawodów medycznych, weterynaryjnych, morskich oraz

lotniczych, a także zawodów: psychologów, rehabilitantów, radiologów, diagnostyków

laboratoryjnych, informatyków, teleinformatyków, nawigatorów oraz tłumaczy.

3

W razie wprowadzenia obowiązku stawienia się do kwalifikacji wojskowej kobiet

1)

dyrektorzy szkół, o których mowa w ust. 1, przesyłają wojskowemu komendantowi uzupełnień,

właściwemu ze względu na siedzibę szkoły, imienny wykaz kobiet, które kończą naukę

w danym roku kalendarzowym;

2)

wojskowy komendant uzupełnień, właściwy ze względu na siedzibę szkoły, o której mowa

w ust. 1, przesyła wojskowym komendantom uzupełnień, właściwym ze względu na miejsce

pobytu stałego kobiet lub miejsce ich czasowego pobytu trwającego ponad trzy miesiące,

imienne wykazy kobiet, podlegających obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej;

3)

wojskowi komendanci uzupełnień po otrzymaniu wykazów, o których mowa w pkt 2, przesyłają

je wójtom lub burmistrzom (prezydentom miast) w celu wezwania kobiet do kwalifikacji

wojskowej. Wykazy te uzupełniają dodatkowym zestawieniem kobiet, o których mowa w

ust. 4.

3a

W imiennych wykazach kobiet, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie danych

osobowych osób objętych tymi wykazami zamieszcza się następujące dane

1)

nazwisko;

2)

imię lub imiona;

3)

nazwisko rodowe;

4)

numer ewidencyjny PESEL;

5)

miejsce urodzenia;

6)

serię i numer dowodu osobistego;

7)

miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące;

8)

adres do korespondencji;

9)

rok i kierunek nauki oraz nazwę i siedzibę szkoły;

10)

kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej, których posiadanie skutkuje obowiązkiem

stawienia się do kwalifikacji wojskowej.

4

Do kwalifikacji wojskowej stawać również mogą, w terminie określonym w ust. 1, kobiety,

które ochotniczo zgłosiły się do pełnienia czynnej służby wojskowej.

5

Kobiety, które stawiły się do kwalifikacji wojskowej, podlegają obowiązkowi czynnej

służby wojskowej na zasadach ogólnych.

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, nakłada obowiązki, o których mowa w ust.

1, wskazując grupy kobiet poddane temu obowiązkowi oraz określa stanowiska służbowe

lub funkcje, na które przeznacza się kobiety do czynnej służby wojskowej, uwzględniając

przepisy w sprawie prac szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia kobiet

oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

1

Ewidencję wojskową osób podlegających rejestracji, kwalifikacji wojskowej oraz podlegających

obowiązkowi czynnej służby wojskowej, a także podlegających innym rodzajom powszechnego

obowiązku obrony prowadzą

1)

na szczeblu centralnym - Minister Obrony Narodowej dla terytorium całego państwa;

2)

na szczeblu wojewódzkim - szef wojewódzkiego sztabu wojskowego dla obszaru województwa;

3)

na szczeblu terenowym - wojskowy komendant uzupełnień dla obszaru objętego terytorialnym

zasięgiem działania tego komendanta.

1a.

Wojskowi komendanci uzupełnień współpracują z Szefem Krajowego Centrum Informacji

Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

1b.

Ewidencję wojskową, o której mowa w ust. 1, w zakresie osób odbywających w jednostkach

wojskowych czynną służbę wojskową oraz posiadających przydział mobilizacyjny lub pracowniczy

przydział mobilizacyjny do tych jednostek prowadzą również dowódcy tych jednostek.

1c

Organy prowadzące ewidencję wojskową są obowiązane do wzajemnego przekazywania danych

zgromadzonych w tej ewidencji.

1d

Dane osobowe zgromadzone w ewidencji wojskowej mogą być udostępniane

1)

dowódcom jednostek wojskowych oraz ich przełożonym - jeżeli wymagają tego ich zadania;

2)

przełożonym wojskowego komendanta uzupełnień;

3

sądom wojskowym, wojskowym jednostkom organizacyjnym prokuratury, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - jeżeli wymagają tego

ich zadania;

4

sądom powszechnym, powszechnym jednostkom organizacyjnym prokuratury, Policji, Straży

Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu i Biuru Ochrony Rządu - jeżeli wymagają tego ich zadania i jest to

niezbędne do prowadzonego przez nie postępowania;

5)

pracodawcom - w zakresie stosunku zatrudnianych przez nich pracowników do powszechnego

obowiązku obrony oraz rodzaju i terminu wykonania tego obowiązku;

6)

osobom, których dotyczą dane osobowe zgromadzone w ewidencji wojskowej;

7)

innym podmiotom uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów.

1e

Udostępnianie danych osobowych zgromadzonych w ewidencji wojskowej podmiotom wymienionym

w ust. 1d następuje nieodpłatnie.

1f

Podmioty, o których mowa w ust. 1d pkt 1 i 2, są uprawnione również do wglądu w dane

osobowe zgromadzone w ewidencji wojskowej.

2.

Organy administracji publicznej obowiązane są do bezpłatnego udostępniania danych

osobowych w celu ich przetwarzania w ewidencji wojskowej.

2a

Do ewidencji wojskowej prowadzonej na szczeblu centralnym, w ramach udostępniania

danych osobowych, niezbędnych do jej prowadzenia, przekazuje się na informatycznym

nośniku danych lub w drodze teletransmisji dane ze zbiorów Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności, zwanego dalej „PESEL”, oraz centralnej ewidencji kierowców

i Krajowego Rejestru Karnego.

2b.

W ewidencji wojskowej prowadzonej na szczeblu centralnym w zakresie przekazywania

danych ze zbiorów, o których mowa w ust. 2a, gromadzi się następujące dane

1

ze zbioru danych osobowych PESEL - określone w art. 44a ust. 2 pkt 1-6, 8-10 i 13-17 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia

1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych;

1

z rejestru PESEL - określone w art. 8 pkt 1-5, 7, 9-11, 14, 17-21 i 26 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji

ludności;

2)

z centralnej ewidencji kierowców - określone w art. 100b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

3)

z Krajowego Rejestru Karnego - określone w art. 20 ust. 1 pkt 1 (obejmujące nazwisko, imiona i numer ewidencyjny PESEL) i pkt

2 (obejmujące stwierdzenie czy dana osoba figuruje lub nie figuruje w Rejestrze) ustawy

z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 292, z późn. zm..

2c

W ewidencji wojskowej mogą być gromadzone i przetwarzane następujące dane

1)

imię lub imiona oraz nazwisko, w tym nazwisko rodowe, oraz nazwiska i imiona poprzednie;

2)

data i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny PESEL;

4)

imiona i nazwiska rodowe rodziców;

5)

stan cywilny i rodzinny, w tym imiona i nazwisko oraz data urodzenia małżonka i dzieci;

6)

obywatelstwo;

7)

płeć;

8)

seria i numer dowodu osobistego;

9

miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące oraz adres

do korespondencji, a także adres najbliższej rodziny;

10)

dotyczące wykształcenia i zawodu wyuczonego;

11)

dotyczące nauki, w tym miejsce jej pobierania, oraz posiadane kwalifikacje zawodowe,

w tym uprawnienia do wykonywania zawodów lub czynności;

12)

dotyczące zatrudnienia lub prowadzonej działalności gospodarczej, w tym ich miejsce,

rodzaj i okres oraz zajmowane stanowisko;

13)

dotyczące zdolności do czynnej służby wojskowej;

13a

dotyczące szkodliwego używania alkoholu lub używania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub środków zastępczych;

13b

dotyczące orzeczeń lub opinii psychologicznych;

14)

stopień wojskowy, specjalność wojskowa, klasa kwalifikacyjna, korpus osobowy i grupa

osobowa;

15

przeznaczenie do czynnej służby wojskowej lub jej form równorzędnych oraz służby zastępczej

lub innych form powszechnego obowiązku obrony;

16

przydział kryzysowy, przydział mobilizacyjny, pracowniczy przydział mobilizacyjny

lub przydział organizacyjno-mobilizacyjny albo reklamowanie od obowiązku pełnienia

czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

17)

przebieg czynnej służby wojskowej lub jej form równorzędnych albo zastępczych;

18

cechy wojskowego dokumentu osobistego, karty przydziału kryzysowego, karty mobilizacyjnej

lub karty przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego oraz karty i tabliczki tożsamości;

19)

dotyczące prawomocnych orzeczeń w sprawach karnych oraz w sprawach o wykroczenia;

20)

o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o osadzeniu w zakładzie karnym lub areszcie

śledczym lub o umieszczeniu w zakładzie poprawczym oraz o zwolnieniu z tych zakładów

lub aresztu;

21)

informacje o osobie z Krajowego Rejestru Karnego;

22)

data zgonu, numer aktu zgonu oraz oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który sporządził

akt zgonu.

2d

Przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych w ewidencji wojskowej może odbywać się

bez zgody i wiedzy osoby, której dotyczą te dane.

2e

Osoby podlegające ewidencji wojskowej są obowiązane do udzielania informacji organom

prowadzącym tę ewidencję w zakresie danych dotyczących tych osób i przetwarzanych

w ewidencji wojskowej.

2f

Do pozyskiwania danych ze zbiorów, o których mowa w ust. 2a, nie wymaga się odrębnego

żądania, zapytania lub wniosku w tej sprawie, a ich przekazywanie następuje bezpłatnie

w sposób ustalony w porozumieniu zawartym między Ministrem Obrony Narodowej i, w zakresie

zbiorów

1)

PESEL - z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych;

2)

centralnej ewidencji kierowców - z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej;

3)

Krajowego Rejestru Karnego - z Ministrem Sprawiedliwości.

3

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia ewidencji

wojskowej, szczegółowy zakres danych gromadzonych i przetwarzanych w ewidencji wojskowej,

dokumenty stanowiące ewidencję wojskową i dokumenty będące podstawą wprowadzenia danych

do tej ewidencji oraz okres prowadzenia ewidencji wojskowej i przechowywania danych

zgromadzonych w tej ewidencji, uwzględniając w szczególności kategorie osób objętych

ewidencją wojskową, formy spełniania powszechnego obowiązku obrony oraz zakres danych,

o których mowa w ust. 2c, gromadzonych i przetwarzanych w ewidencji wojskowej. Rozporządzenie

powinno zapewniać prawidłowe spełnianie przez obywateli polskich powszechnego obowiązku

obrony oraz niezbędną ochronę danych osobowych i informacji niejawnych gromadzonych

i przetwarzanych w ewidencji wojskowej.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób odtwarzania

ewidencji wojskowej osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej, z uwzględnieniem

przypadków, kiedy następuje potrzeba odtworzenia ewidencji wojskowej oraz miejsca

odtworzenia tej ewidencji.

1

Pracodawcy są obowiązani zawiadomić, nie później niż przed upływem czternastu dni,

wojskowych komendantów uzupełnień, właściwych ze względu na miejsce pobytu stałego

(zamieszkania) lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące pracownika, o jego

zatrudnieniu i zwolnieniu oraz o kwalifikacjach i zajmowanym stanowisku.

2

Rektorzy szkół wyższych, dyrektorzy zakładów kształcenia nauczycieli, dyrektorzy szkół

ponadgimnazjalnych są obowiązani zawiadomić, nie później niż przed upływem czternastu

dni od dnia zaistnienia zdarzenia, wojskowych komendantów uzupełnień właściwych ze

względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego trwającego ponad

trzy miesiące studenta (ucznia) o przyjęciu go do szkoły, przewidywanym czasie studiów

(nauki), powtarzaniu roku lub semestru studiów (nauki), skreśleniu z listy studentów

(uczniów) lub wydaleniu ze szkoły wyższej oraz o uzyskaniu statusu absolwenta szkoły

wyższej albo o ukończeniu przez niego nauki w szkole.

3.

Zawiadomienia, o których mowa w ust. 1 i 2, dotyczą tylko określonych osób podlegających

obowiązkowi czynnej służby wojskowej.

4.

Pracodawcy, szkoły oraz inne jednostki organizacyjne są obowiązane wydawać zaświadczenia

w sprawach powszechnego obowiązku obrony na żądanie osób zainteresowanych i właściwych

organów wojskowych.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązków i tryb postępowania

w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając pisemną formę zawiadomień i dane,

jakie powinny zawierać zawiadomienia.

1.

Wojskowi komendanci uzupełnień, a w przypadku wprowadzenia obowiązku zgłoszenia się

określonych osób do rejestracji również organy przeprowadzające tę rejestrację, są

zawiadamiani

1)

przez sądy - o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających obowiązkowi

czynnej służby wojskowej i o prawomocnym skazaniu tych osób;

2)

przez zakłady karne i poprawcze oraz areszty śledcze - o osadzeniu w zakładzie karnym

lub areszcie śledczym osób podlegających obowiązkowi czynnej służby wojskowej lub

o umieszczeniu takich osób w zakładzie poprawczym oraz o zwolnieniu z tych zakładów

lub aresztu;

3)

(uchylony).

2.

Minister Sprawiedliwości, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych

określą, w drodze rozporządzenia, zakres zawiadomień, o których mowa w ust. 1, oraz

sposób i terminy ich przesyłania, uwzględniając pisemną lub elektroniczną formę zawiadomienia.

1

Osoby podlegające powszechnemu obowiązkowi obrony są obowiązane do osobistego stawienia

się na wezwanie właściwych organów w sprawach dotyczących tego obowiązku w terminie

i miejscu określonym w wezwaniu oraz do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym.

2.

Pracownikom wezwanym do osobistego stawienia się przed właściwy organ w sprawach dotyczących

powszechnego obowiązku obrony, którzy nie otrzymali od pracodawcy wynagrodzenia za

czas opuszczony z powodu wezwania, przysługuje, na ich żądanie, zryczałtowana rekompensata

za utracone zarobki, za każdy dzień w wysokości 1/30 minimalnego wynagrodzenia za

pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Rekompensatę wypłaca organ wzywający na podstawie zaświadczeń wydanych przez pracodawców.

3

Osobom wezwanym przez właściwy organ do osobistego stawienia się w sprawach dotyczących

powszechnego obowiązku obrony przysługuje, na ich żądanie, zwrot kosztów przejazdu

do miejsca stawienia się i powrotu do miejsca pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu

czasowego trwającego ponad trzy miesiące. Koszty te organ wzywający zwraca na podstawie

udokumentowanego oświadczenia osoby wezwanej, według zasad określonych w przepisach

o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym.

4.

Jeżeli wezwanie do stawienia się następuje wskutek niespełnienia lub nienależytego

spełnienia, z winy osoby wezwanej, obowiązków określonych w ustawie, przepisów ust.

2 i 3 nie stosuje się.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których osoby

podlegające powszechnemu obowiązkowi obrony są obowiązane do osobistego stawienia

się na wezwanie organów wojskowych, tryb wzywania, organy wojskowe właściwe w tych

sprawach oraz wzór wezwania, uwzględniając przypadki, w których miejsce stawienia

się osoby wezwanej jest inne niż siedziba organu wzywającego.

1

Osoby podlegające obowiązkowi czynnej służby wojskowej są obowiązane do spełniania

wojskowego obowiązku meldunkowego, polegającego na zgłaszaniu wójtom lub burmistrzom

(prezydentom miast) albo właściwym organom wojskowym zmian miejsca pobytu (zamieszkania),

imienia, nazwiska, wykształcenia i zawodu, a także faktu wyjazdu za granicę na okres

dłuższy niż trzy miesiące oraz powrotu z tego wyjazdu.

2

Osoby podlegające obowiązkowi czynnej służby wojskowej, które

1)

nie stawiły się do kwalifikacji wojskowej - od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego,

w którym kończą dziewiętnaście lat życia, albo

2)

zostały powołane do odbycia czynnej służby wojskowej, zasadniczej służby lub szkolenia

w obronie cywilnej albo służby zastępczej - od dnia doręczenia karty powołania (karty

skierowania) do tej służby

- są obowiązane uzyskać zezwolenie Ministra Obrony Narodowej lub organu wojskowego

przez niego upoważnionego na wyjazd i pobyt za granicą.

3

Wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast)

1)

dokonują zameldowania osób podlegających obowiązkowi czynnej służby wojskowej po uprzednim

wymeldowaniu się ich z poprzedniego miejsca pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu

czasowego trwającego ponad trzy miesiące;

2)

zawiadamiają wojskowych komendantów uzupełnień oraz wójtów lub burmistrzów (prezydentów

miast) właściwych ze względu na poprzednie miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub

pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące osób podlegających obowiązkowi czynnej

służby wojskowej o zmianach zgłoszonych przy spełnianiu wojskowego obowiązku meldunkowego.

3a

Żołnierze rezerwy, którym nadano przydział mobilizacyjny, oraz osoby, którym nadano

pracowniczy przydział mobilizacyjny, a także osoby, którym wydano karty powołania,

z wyjątkiem żołnierzy rezerwy, mają obowiązek powiadomienia wojskowego komendanta

uzupełnień o

1)

zmianie miejsca pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące;

2)

wyjeździe za granicę z zamiarem pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące i

powrocie z tego pobytu;

3)

adresie do korespondencji, w przypadku wyjazdu z miejsca pobytu stałego na pobyt czasowy

trwający ponad trzy miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3b

Żołnierze rezerwy, którym nadano przydział kryzysowy, mają również obowiązek powiadamiania

dowódcy jednostki wojskowej, w sposób ustalony z tym dowódcą, o aktualnym adresie

korespondencyjnym lub sposobie ich zawiadamiania o sprawach związanych z nadanym przydziałem

kryzysowym.

4.

Żołnierze zwolnieni z zasadniczej służby wojskowej przedterminowo, w trybie określonym

w art. 90, są obowiązani do uzyskania zezwolenia dowódcy jednostki wojskowej na zmianę

miejsca pobytu; obowiązek ten trwa do czasu przeniesienia do rezerwy.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zakres spełniania obowiązków,

o których mowa w ust. 1-3a, oraz organy właściwe w tych sprawach, uwzględniając wymóg

okazania dokumentów potwierdzających zgłaszane zmiany.

1.

Wojskowi komendanci uzupełnień wydają dla potrzeb powszechnego obowiązku obrony osobom

objętym ewidencją wojskową, wojskowe dokumenty osobiste.

1a.

Wpisów lub zamieszczenia danych w wojskowych dokumentach osobistych dokonują

1)

wojskowy komendant uzupełnień - w zakresie powszechnego obowiązku obrony;

2)

dowódca jednostki wojskowej lub wojskowy komendant uzupełnień - w zakresie przebiegu

czynnej służby wojskowej;

3)

wójt lub burmistrz (prezydent miasta) - w zakresie obowiązku meldunkowego.

1b.

Czynności, o których mowa w ust. 1a, można dokonywać pisemnie lub w formie elektronicznej.

1c.

Osoby będące żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, którym wydano wojskowe dokumenty

osobiste, są obowiązane do okazania tych dokumentów na żądanie

1)

przełożonych;

2)

starszych stopniem wojskowym;

3)

terenowych organów administracji wojskowej;

4)

dowódców jednostek wojskowych;

5)

żołnierzy Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organów porządkowych;

6)

sądów i jednostek organizacyjnych prokuratury;

7)

wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast);

8)

innych upoważnionych podmiotów.

1d.

Osoby niebędące żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, którym wydano wojskowe dokumenty

osobiste, są obowiązane do okazania tych dokumentów na żądanie

1)

terenowych organów administracji wojskowej;

2)

sądów i jednostek organizacyjnych prokuratury;

3)

wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast);

4)

starostów;

5)

marszałków województw;

6)

organów zatrudnienia i organów rentowych;

7)

pracodawców;

8)

rektorów (dyrektorów) szkół wyższych i wyższych szkół zawodowych oraz dyrektorów szkół

ponadgimnazjalnych;

9)

innych upoważnionych podmiotów.

1e.

Osoba, której wydano wojskowy dokument osobisty, nie może rozporządzać tym dokumentem

i na żądanie wojskowego komendanta uzupełnień, a w przypadku żołnierzy w czynnej służbie

wojskowej również dowódcy jednostki wojskowej, obowiązana jest zwrócić ten dokument

organom wojskowym.

1f.

Osoba, której wydano wojskowy dokument osobisty, jest obowiązana powiadomić wojskowego

komendanta uzupełnień, a będąca żołnierzem w czynnej służbie wojskowej dowódcę jednostki

wojskowej, w razie utraty lub zniszczenia tego dokumentu.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór wojskowego dokumentu

osobistego (książeczki wojskowej), jego przeznaczenie, sposób wydawania i ewidencjonowania

oraz zwrotu, zakres informacji dotyczących powszechnego obowiązku obrony i przebiegu

czynnej służby wojskowej oraz danych osobowych wpisywanych lub zamieszczonych w tych

dokumentach, uwzględniając, że dane osobowe, które powinien zawierać wojskowy dokument

osobisty, obejmują w szczególności imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia,

adres zameldowania oraz stopień wojskowy; wojskowy dokument osobisty powinien zawierać

również fotografię.

3.

Wojskowych dokumentów osobistych nie wolno przenosić, przewozić ani przesyłać za granicę.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określa, w drodze rozporządzenia, sposób doręczania wojskowych dokumentów osobistych,

tryb postępowania w razie ich utraty, zniszczenia lub nieprzyjęcia oraz organ, któremu

osoba wyjeżdżająca za granicę jest obowiązana złożyć wojskowy dokument osobisty na

przechowanie.

1.

Organy wojskowe wyposażają żołnierzy w czynnej służbie wojskowej oraz osoby pełniące

służbę w jednostkach zmilitaryzowanych przydzielonych do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, cywilny personel medyczno-sanitarny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

osoby cywilne towarzyszące Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, personel organizacji

„Polski Czerwony Krzyż” i innych ochotniczych organizacji pomocy, osoby cywilne wykonujące

czynności duszpasterskie oraz inne osoby określone prawem międzynarodowym - w karty

i tabliczki tożsamości.

2.

Karty tożsamości, o których mowa w ust. 1, wydawane żołnierzom w czynnej służbie wojskowej

wyjeżdżającym w celach służbowych za granicę stanowią również dowód tożsamości, o

którym mowa w art. III ust. 2 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego

dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.

(Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257 oraz z 2008 r. Nr 170, poz. 1052).

3.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 2, wydaje się również indywidualny lub zbiorowy

rozkaz wyjazdu.

4.

W kartach tożsamości, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się odpowiednio

1)

nazwisko i imię (imiona) posiadacza karty;

2)

datę urodzenia posiadacza karty;

3)

stopień wojskowy i oznaczenie książeczki wojskowej posiadacza karty;

4)

numer PESEL posiadacza karty;

5)

rodzaj służby (status) posiadacza karty;

6)

grupę krwi posiadacza karty;

7)

fotografię i podpis posiadacza karty;

8)

suchy odcisk pieczęci urzędowej organu wystawiającego kartę;

9)

nazwę państwa wystawiającego kartę;

10)

serię i numer karty;

11)

elementy zabezpieczające kartę.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz wzory kart

i tabliczek tożsamości wydawanych osobom, o których mowa w ust. 1, organy wojskowe

właściwe do ich wydawania i ewidencjonowania, tryb ich ewidencjonowania, doręczania

i postępowania w razie ich zniszczenia lub utraty, z uwzględnieniem przeznaczenia

oraz wykorzystania kart i tabliczek tożsamości przez osoby, o których mowa w ust.

1, a także wzór rozkazu wyjazdu.

1.

Obowiązek służby wojskowej polega na

1)

odbywaniu ćwiczeń wojskowych przez

a)

żołnierzy rezerwy,

b)

osoby przeniesione do rezerwy niebędące żołnierzami rezerwy,

c)

ochotników, którzy zgłoszą się do ich odbycia i nie podlegają obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej;

2)

pełnieniu służby przygotowawczej przez

a)

osoby przeniesione do rezerwy, w tym żołnierzy rezerwy, którzy dotychczas nie odbywali

czynnej służby wojskowej,

b)

ochotników, którzy zgłoszą się do jej odbycia i nie podlegają obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej;

3)

pełnieniu okresowej służby wojskowej przez żołnierzy rezerwy.

2.

W przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia

możliwości wykonywania zadań związanych z przeznaczeniem Sił Zbrojnych, obowiązek

służby wojskowej polega także na

1)

odbywaniu zasadniczej służby wojskowej przez osoby podlegające temu obowiązkowi;

2)

odbywaniu przeszkolenia wojskowego przez absolwentów szkół wyższych.

3.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Rady Ministrów, określa, w drodze

rozporządzenia, termin rozpoczęcia i okres trwania obowiązku odbywania zasadniczej

służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego, uwzględniając stopień zagrożenia bezpieczeństwa

państwa.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny obowiązek służby wojskowej polega

na pełnieniu służby wojskowej przez

1)

osoby podlegające kwalifikacji wojskowej;

2)

osoby przeniesione do rezerwy, w tym żołnierzy rezerwy;

3)

żołnierzy pozostawionych w czynnej służbie wojskowej;

4)

inne osoby, które zgłoszą się do tej służby w ramach zaciągu ochotniczego.

5.

W ramach obowiązku służby wojskowej osoby podlegające kwalifikacji wojskowej - zamiast

do zasadniczej służby wojskowej - mogą być przeznaczone do odbycia zasadniczej służby

lub szkolenia w obronie cywilnej.

6.

Za spełnienie obowiązku służby wojskowej uznaje się również pełnienie, na zasadach

określonych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, służby kandydackiej oraz zawodowej służby wojskowej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 55 ust. 2 i 3, z mocy prawa powstaje również obowiązek

odbywania zasadniczej służby lub szkolenia w obronie cywilnej, służby w formacjach

uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych oraz służby zastępczej.

2.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową lub przeszkolenie wojskowe w dniu

upływu okresu trwania obowiązku odbywania tej służby oraz przeszkolenia, podlegają

zwolnieniu z czynnej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy z tym dniem.

3.

Osoby odbywające zasadniczą służbę lub szkolenie w obronie cywilnej, służbę w formacjach

uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych lub służbę zastępczą w dniu upływu

okresu trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia

wojskowego, podlegają zwolnieniu z tych służb albo szkolenia z tym dniem.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 3, z dniem zwolnienia ze służby albo szkolenia, wojskowy

komendant uzupełnień przenosi do rezerwy.

1.

Równoznaczne ze spełnianiem obowiązku zasadniczej służby wojskowej przez osoby podlegające

jej odbyciu jest pełnienie służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład

Sił Zbrojnych.

1a

Służbę w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych można pełnić

wyłącznie w okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz

przeszkolenia wojskowego.

2.

Czas trwania służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

wynosi dwanaście miesięcy.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, terminy

kierowania osób, o których mowa w ust. 1, do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych i terminy zwalniania z tej służby, uwzględniając potrzeby uzupełnieniowe

tych formacji oraz okresy szkolenia w tych formacjach. Rozporządzenie wydaje się corocznie

w okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia

wojskowego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, ograniczać

czas trwania służby osób, o których mowa w ust. 1, w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych, stosownie do potrzeb uzupełnieniowych tych formacji, jeżeli

nie zagraża to bezpieczeństwu państwa.

5.

W przypadkach gdy wymaga tego konieczność zapewnienia bezpieczeństwa państwa, Rada

Ministrów może przedłużyć, w drodze rozporządzenia, czas trwania służby osób, o których

mowa w ust. 1, w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych o okres

nieprzekraczający łącznie sześciu miesięcy.

6.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, formacje uzbrojone niewchodzące w

skład Sił Zbrojnych, w których pełnienie służby jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku

zasadniczej służby wojskowej.

7.

Osobom, o których mowa w ust. 1, pełniącym służbę w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych i członkom ich rodzin, niezależnie od uprawnień określonych

dla tych osób w przepisach z tytułu tej służby, przysługują szczególne uprawnienia

przewidziane w niniejszej ustawie oraz w przepisach wydanych na jej podstawie dla

żołnierzy zasadniczej służby wojskowej i ich rodzin w zakresie określonym przez Radę

Ministrów w drodze rozporządzenia.

8.

Skierowanie do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

może nastąpić tylko za zgodą osoby, o której mowa w ust. 1.

9

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrami, którym są podporządkowane formacje,

o których mowa w ust. 6, określa, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawie

przeznaczania i kierowania osób, o których mowa w ust. 1, do służby w formacjach uzbrojonych

niewchodzących w skład Sił Zbrojnych, a także przebieg tej służby, zapewniając współdziałanie

w tych sprawach wojskowego komendanta uzupełnień i komendanta jednostki organizacyjnej

formacji uzbrojonej niewchodzącej w skład Sił Zbrojnych lub innego właściwego w tych

sprawach organu, a w zakresie przeznaczania i kierowania do tej służby uwzględniając

także konieczność uzupełniania Sił Zbrojnych w pierwszej kolejności.

Osoby, o których mowa w art. 56 ust. 1, pełniące służbę w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych, określonych na podstawie art. 56 ust. 6, są objęte obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm..

1.

Osoby, o których mowa w art. 56a, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, mają prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

-

2

W przypadku gdy osoby, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3

Koszty częściowej lub całkowitej odpłatności za leki wydawane osobom, o których mowa

w art. 56a, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, są finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania kosztów leków,

o których mowa w ust. 3, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

1.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, liczbę osób, które mogą być powołane

w danym roku kalendarzowym do czynnej służby wojskowej, zasadniczej służby lub szkolenia

w obronie cywilnej oraz do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład

Sił Zbrojnych.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić odpowiednio potrzeby uzupełnieniowe

Sił Zbrojnych, ze wskazaniem rodzajów czynnej służby wojskowej oraz poszczególnych

formacji, do których następowałoby powołanie, a także możliwość odbywania danego rodzaju

służby przez ochotników w ramach limitu osób określonego w tym rozporządzeniu.

1

Obowiązkowi służby wojskowej, w zakresie określonym w niniejszej ustawie, podlegają

obywatele polscy począwszy od dnia, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą pięćdziesiąt lat życia, a posiadający stopień

podoficerski lub oficerski - sześćdziesiąt lat życia.

2.

Obowiązkowi służby wojskowej nie podlegają jednak osoby wymienione w ust. 1, które

zostały uznane ze względu na stan zdrowia za trwale niezdolne do tej służby.

3.

Obowiązkowi służby wojskowej nie podlegają kobiety

1)

w ciąży oraz w okresie sześciu miesięcy po odbyciu porodu;

2)

sprawujące opiekę nad dziećmi do lat ośmiu;

3)

sprawujące opiekę nad

a)

dziećmi od lat ośmiu do szesnastu,

b)

osobami obłożnie chorymi,

c)

osobami, wobec których orzeczono stałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,

d)

osobami, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej

egzystencji na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

e)

osobami zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, jeżeli osoby te wspólnie z nimi zamieszkują i opieki tej nie można powierzyć innym

osobom.

4

Osoby podlegające obowiązkowi służby wojskowej będące żołnierzami rezerwy i zdolne

do czynnej służby wojskowej, w tym do zawodowej służby wojskowej, do końca roku kalendarzowego,

w którym kończą pięćdziesiąt lat życia, a posiadające stopień podoficerski lub oficerski

- sześćdziesiąt lat życia, tworzą zasoby osobowe na potrzeby Narodowych Sił Rezerwowych.

Żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu niniejszej ustawy, są osoby,

które odbywają lub pełnią następujące jej rodzaje

1)

zasadniczą służbę wojskową;

2)

przeszkolenie wojskowe;

3)

ćwiczenia wojskowe;

4)

służbę przygotowawczą;

5)

okresową służbę wojskową;

6)

służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

1

Żołnierzy rezerwy, których w pierwszej kolejności przewiduje się powołać do czynnej

służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, przeznacza

się do tej służby przez nadanie w czasie pokoju przydziału mobilizacyjnego na stanowiska

służbowe lub do pełnienia funkcji wojskowych, które są określone w etacie jednostki

wojskowej i występują w czasie wojny.

2

Pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych, a w razie potrzeby również pracownikom

zatrudnionym u innych pracodawców oraz innym osobom niebędącym pracownikami, mogą

być nadawane w czasie pokoju pracownicze przydziały mobilizacyjne na stanowiska pracownicze,

które są określone w etacie jednostki wojskowej i występują w czasie wojny.

3.

Pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych nie nadaje się osobom, które

1)

nie ukończyły osiemnastu lat życia;

2

ukończyły sześćdziesiąt lat życia, z wyjątkiem osób zatrudnionych w jednostce wojskowej,

które wyraziły zgodę na nadanie im tego przydziału;

3)

(uchylony);

4

posiadają nadany przydział kryzysowy lub przydział mobilizacyjny;

5)

są sędziami lub prokuratorami;

6

są funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby

Więziennej, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Ochrony Kolei lub pracownikami specjalistycznych

uzbrojonych formacji ochronnych w jednostkach organizacyjnych podległych, podporządkowanych

lub nadzorowanych przez ministrów, kierowników urzędów centralnych, wojewodów, Prezesa

Narodowego Banku Polskiego oraz Krajową Radę Radiofonii i Telewizji;

7)

są reklamowane od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny;

8)

zostały uznane za stale lub długotrwale niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo całkowicie

niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych.

4.

Przydziały mobilizacyjne oraz pracownicze przydziały mobilizacyjne nadaje oraz unieważnia

wojskowy komendant uzupełnień, działając w porozumieniu z dowódcą jednostki wojskowej.

5.

Nadanie przydziału mobilizacyjnego oraz pracowniczego przydziału mobilizacyjnego następuje

w formie karty mobilizacyjnej. Osoba, której nadano przydział mobilizacyjny lub pracowniczy

przydział mobilizacyjny, jest obowiązana przyjąć kartę mobilizacyjną.

6

Kartę mobilizacyjną wojskowy komendant uzupełnień doręcza w trybie, o którym mowa

w art. 52. Kartę mobilizacyjną można także doręczyć w czasie ćwiczeń wojskowych żołnierzy

rezerwy, a w przypadku pracowników zatrudnionych w jednostkach wojskowych - w miejscu

pracy, a także w trybie określonym w art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb nadawania przydziałów mobilizacyjnych oraz pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych,

uwzględniając w szczególności warunki, jakie powinni spełniać odpowiednio żołnierze

rezerwy, pracownicy lub inne osoby niebędące pracownikami, do przeznaczenia ich do

czynnej służby wojskowej lub pracy w jednostkach wojskowych w razie ogłoszenia mobilizacji

lub w czasie wojny, czynności wojskowego komendanta uzupełnień i dowódcy jednostki

wojskowej poprzedzające nadanie przydziałów, sposób ich nadawania, przypadki, w jakich

się je unieważnia;

2)

wzory kart mobilizacyjnych oraz ich przeznaczenie. Karta mobilizacyjna powinna zawierać

dane dotyczące daty wydania karty, organu wydającego, dane osobowe żołnierza rezerwy,

pracownika lub innej osoby niebędącej pracownikiem, w tym stopień wojskowy, imię i

nazwisko, dane jednostki wojskowej, w tym nazwę, adres, numer mobilizacyjny, pododdział,

odpowiednio przydział mobilizacyjny lub pracowniczy przydział mobilizacyjny, a także

termin i miejsce stawienia się do jednostki wojskowej. Karta mobilizacyjna powinna

zawierać również pouczenie o skutkach uchylania się odpowiednio od obowiązku czynnej

służby wojskowej lub pracy, sposób postępowania w razie utraty karty oraz w przypadku

niemożliwości stawienia się do miejsca określonego w tej karcie, a także wykaz przedmiotów

użytku osobistego, które żołnierz rezerwy, pracownik lub inna osoba niebędąca pracownikiem

powinna zabrać ze sobą, stawiając się do jednostki wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny. W karcie mobilizacyjnej nie podaje się uzasadnienia.

1.

Żołnierzom rezerwy mogą być nadawane w czasie pokoju przydziały kryzysowe na stanowiska

służbowe, które są określone w etacie jednostki wojskowej.

2.

Warunkiem nadania przydziału kryzysowego jest zawarcie kontraktu na wykonywanie obowiązków

w ramach Narodowych Sił Rezerwowych, zwanego dalej „kontraktem”, między żołnierzem

rezerwy, który ochotniczo zgłosił się do wykonywania obowiązków w ramach Narodowych

Sił Rezerwowych i złożył pisemny wniosek do wojskowego komendanta uzupełnień o zawarcie

kontraktu oraz spełnia warunki jego zawarcia, a dowódcą jednostki wojskowej, w której

ma być nadany ten przydział.

3.

Kontrakt może być również zawarty z żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, który

ochotniczo zgłosił się do wykonywania obowiązków w ramach Narodowych Sił Rezerwowych

i złożył pisemny wniosek o zawarcie kontraktu oraz spełnia warunki jego zawarcia,

i który

1)

odbywa zasadniczą służbę wojskową - nie wcześniej niż w ostatnim dniu czasu trwania

tej służby;

2)

pełni służbę przygotowawczą i zdał egzamin, o którym mowa w art. 98b ust. 5 - nie

wcześniej niż na trzy dni przed dniem zwolnienia z tej służby;

3)

odbywa ćwiczenia wojskowe - nie wcześniej niż na trzy dni przed dniem zwolnienia z

tych ćwiczeń;

4)

pełni zawodową służbę wojskową lub służbę kandydacką - nie wcześniej niż w dniu, w

którym decyzja o jego zwolnieniu z czynnej służby wojskowej stała się ostateczna.

4.

Przydział kryzysowy nadaje się na okres od dwóch do sześciu lat z możliwością jego

ponownego nadania, nie dłużej jednak niż łącznie na okres piętnastu lat. Po upływie

okresu, na który nadano przydział kryzysowy, przydział ten wygasa z mocy prawa.

5.

Przydziały kryzysowe nadaje oraz unieważnia wojskowy komendant uzupełnień, działając

w porozumieniu z dowódcą jednostki wojskowej.

6.

Nadanie przydziału kryzysowego następuje w formie karty przydziału kryzysowego stanowiącej

decyzję administracyjną. W karcie przydziału kryzysowego nie podaje się uzasadnienia.

7.

Nadanie przydziału kryzysowego jest tożsame z nadaniem przydziału mobilizacyjnego

na to samo stanowisko służbowe występujące również w czasie wojny, o ile nie zostanie

nadany przydział mobilizacyjny na inne stanowisko służbowe.

8.

Kartę przydziału kryzysowego wojskowy komendant uzupełnień doręcza w trybie, o którym

mowa w art. 52.

9.

Do czasu wygaśnięcia lub unieważnienia przydziału kryzysowego żołnierz rezerwy jest

obowiązany do wykonywania obowiązków wynikających z tego przydziału.

10.

Unieważnienie przydziału kryzysowego żołnierzowi rezerwy następuje w przypadku

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

osiągnięcia wieku określonego w art. 58 ust. 4 - odpowiednio do posiadanego stopnia

wojskowego;

3)

wybrania na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, senatora, na kierownicze stanowisko

państwowe oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

4)

uznania go ze względu na stan zdrowia za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej

lub niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju albo za trwale i całkowicie

niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny;

5)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

6)

zwolnienia z okresowej służby wojskowej w wyniku prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej

usunięcia z tej służby;

7)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

8)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności albo karę aresztu wojskowego,

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;

9)

powołania do zawodowej służby wojskowej lub przyjęcia do służby wojskowej w charakterze

kandydata na żołnierza zawodowego;

10)

niewyrażenia przez żołnierza rezerwy zgody na zmianę przydziału kryzysowego na stanowisko

służbowe w innej jednostce wojskowej, w przypadku rozformowania jednostki wojskowej,

w której posiadał dotychczasowy przydział kryzysowy;

11)

niewyrażenia przez żołnierza rezerwy zgody na zmianę przydziału kryzysowego na inne

stanowisko służbowe, w przypadku skreślenia w etacie jednostki wojskowej stanowiska

służbowego, na które posiadał dotychczasowy przydział kryzysowy.

11.

Unieważnienie przydziału kryzysowego żołnierzowi rezerwy może nastąpić w przypadku

1)

odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub wojskowej pracowni

psychologicznej, niezgłoszenia się do tej komisji lub pracowni w określonym terminie

i miejscu albo niepoddania się badaniom, do których żołnierz rezerwy został zobowiązany

przez tę komisję lub pracownię;

2)

odmowy przyjęcia lub nieodebrania karty powołania albo niestawienia się, w przypadku

powołania do czynnej służby wojskowej, w określonym terminie i miejscu do odbycia

ćwiczeń wojskowych lub okresowej służby wojskowej;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności albo karę aresztu wojskowego,

z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary;

4)

odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi rezerwy wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa;

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 10 i 11, jeżeli brak jest możliwości zmiany

przydziału kryzysowego żołnierzowi rezerwy na inne stanowisko służbowe w tej samej

lub innej jednostce wojskowej, odpowiadające jego przygotowaniu zawodowemu oraz kwalifikacjom

i umiejętnościom przydatnym w służbie wojskowej;

6)

wniosku żołnierza rezerwy, uzasadnionego szczególnie ważnymi względami osobistymi

lub rodzinnymi.

12.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb nadawania i unieważniania przydziałów kryzysowych, uwzględniając zapewnienie

współdziałania wojskowego komendanta uzupełnień i dowódcy jednostki wojskowej przy

realizacji czynności związanych z nadawaniem i unieważnianiem przydziałów kryzysowych

oraz udokumentowanie okoliczności powodujących ich nadanie lub unieważnienie;

2)

wzór karty przydziału kryzysowego, biorąc pod uwagę w szczególności to, że karta ta

powinna zawierać dane dotyczące daty jej wydania, organu wydającego, dane osobowe

żołnierza rezerwy, w tym stopień wojskowy, imię i nazwisko, dane jednostki wojskowej,

w tym nazwę, adres, pododdział, przydział kryzysowy oraz informacje o sposobie postępowania

w razie utraty karty.

1.

Powołanie do czynnej służby wojskowej następuje za pomocą kart powołania, kart mobilizacyjnych

albo w drodze obwieszczeń lub w inny sposób określony przez Ministra Obrony Narodowej.

Karta powołania jest decyzją administracyjną.

2.

Powoływanie do czynnej służby wojskowej należy do wojskowego komendanta uzupełnień.

2a.

Od decyzji o powołaniu do czynnej służby wojskowej służy powołanemu odwołanie do szefa

wojewódzkiego sztabu wojskowego, składane za pośrednictwem wojskowego komendanta uzupełnień

w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje

wykonania decyzji. W razie ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny odwołanie nie

przysługuje.

3

Dniem powołania do czynnej służby wojskowej jest określony w karcie powołania dzień

stawienia się do tej służby, a w przypadku ćwiczeń wojskowych rotacyjnych dzień stawienia

się do tych ćwiczeń w pierwszym dniu ich rozpoczęcia w danym roku kalendarzowym.

3a

Do karty powołania na ćwiczenia wojskowe rotacyjne dołącza się, jako załącznik, wykaz

dni, w których w danym roku kalendarzowym odbywają się te ćwiczenia, będący wyciągiem

z wykazu, o którym mowa w art. 101c ust. 1.

4

Zorganizowanie doręczania i doręczanie kart powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych

przeprowadzanych w trybie natychmiastowego stawiennictwa, okresowej służby wojskowej,

pełnionej w trybie natychmiastowego stawiennictwa, oraz do czynnej służby wojskowej

pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny należy

1)

w gminach - do wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast);

2)

w powiatach - do starostów (prezydentów miast na prawach powiatu).

5

W przypadkach, o których mowa w ust. 4, doręczenie kart powołania może nastąpić również

przez jednostki wojskowe, jednostki organizacyjne Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej

lub Policję.

6.

Rozplakatowanie obwieszczeń o powołaniu osób do czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny należy do wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast).

7

Karty powołania w uzasadnionych przypadkach mogą być doręczane również w dniach ustawowo

wolnych od pracy i o każdej porze doby. O potrzebie doręczenia kart powołania w dni

ustawowo wolne od pracy przez jednostki organizacyjne Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej,

w celach określonych w ust. 8 pkt 1, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego powiadamia

każdorazowo Dyrektora Generalnego tego przedsiębiorstwa z co najmniej dwudniowym wyprzedzeniem

przed dniem ustawowo wolnym od pracy.

8.

Powołanie do odbycia ćwiczeń wojskowych, przeprowadzanych w trybie natychmiastowego

stawiennictwa, może nastąpić w celu

1)

sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej i bojowej jednostek wojskowych;

2)

udziału jednostek wojskowych w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków.

8a

Powołanie do okresowej służby wojskowej, pełnionej w trybie natychmiastowego stawiennictwa,

może nastąpić w celu udziału jednostek wojskowych w zwalczaniu klęsk żywiołowych i

likwidacji ich skutków, działaniach antyterrorystycznych i z zakresu ochrony mienia,

akcjach poszukiwawczych oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, oczyszczaniu

terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich

unieszkodliwiania, a także w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego.

9.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzory kart powołania i

ich przeznaczenie, a także wzory obwieszczeń. Wzory kart powołania powinny zawierać

pouczenie o skutkach uchylenia się od obowiązku czynnej służby wojskowej i o postępowaniu

w razie utraty karty oraz w przypadku niemożności stawienia się do czynnej służby

wojskowej, a także wykaz dokumentów i przedmiotów użytku osobistego, które osoba powołana

do czynnej służby wojskowej powinna zabrać ze sobą, stawiając się do tej służby.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., z tym że art. 45 pkt 3, art. 49

pkt 3 oraz art. 50 pkt 3 mają zastosowanie do kadencji następującej po kadencji, w

czasie której trwania ustawa weszła w życie.

1.

Powołani do czynnej służby wojskowej są obowiązani stawić się do tej służby w określonym

terminie i miejscu. Stają się oni żołnierzami w czynnej służbie wojskowej z chwilą

stawienia się do tej służby w określonym miejscu.

2

W razie niestawienia się powołanego do czynnej służby wojskowej bez uzasadnionej przyczyny,

z wyjątkiem ćwiczeń wojskowych rotacyjnych, starosta (prezydent miasta na prawach

powiatu) właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego

ponad trzy miesiące, na wniosek wojskowego komendanta uzupełnień, zarządza przymusowe

doprowadzenie powołanego przez Policję do wskazanej jednostki wojskowej, w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy

do spraw łączności, określą, w drodze rozporządzenia, tryb doręczania kart powołania

i rozplakatowania obwieszczeń, uwzględniając w szczególności tryb postępowania organów

jednostek wojskowych, Policji i Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej w tym zakresie oraz

sposób pokrywania kosztów związanych z doręczeniem dokumentów powołania, a także wzór

upoważnień dla kurierów akcji kurierskiej.

Sposób odbywania czynnej służby wojskowej oraz obowiązki i uprawnienia żołnierzy określa

ustawa oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia i zarządzenia, a także regulaminy

i rozkazy wydane przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

Żołnierzom w czynnej służbie wojskowej dowódca jednostki wojskowej może nadawać klasy

kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego,

zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub pełnioną funkcją wojskową, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Klasę kwalifikacyjną nadaje się żołnierzom w czynnej służbie wojskowej po zdaniu egzaminu

przed komisją egzaminacyjną powołaną przez dowódcę jednostki wojskowej.

3.

Ustala się cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób nadawania

klasy kwalifikacyjnej, tryb jej nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty, sposób

przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakres wiedzy i umiejętności sprawdzanych

w czasie egzaminu, a także właściwość dowódców jednostek wojskowych i składy komisji

egzaminacyjnych, uwzględniając specyfikę służby oraz fakt, że nadanie klasy kwalifikacyjnej

następuje rozkazem dowódcy jednostki wojskowej.

(uchylony).

1.

Żołnierze są obowiązani do zachowania w tajemnicy wszystkich wiadomości, z którymi

zapoznali się bezpośrednio lub w związku z odbywaniem czynnej służby wojskowej, jeżeli

wiadomości te stanowią informacje niejawne.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej,

jak i po zwolnieniu z niej.

3.

Od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić żołnierza w czynnej służbie wojskowej

dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, a żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej

Minister Obrony Narodowej, z zastrzeżeniem przypadków określonych w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm..

3a.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej nie mogą bez zezwolenia Ministra Obrony Narodowej

rozpowszechniać rezultatów swej działalności naukowej, literackiej, artystycznej lub

publicystycznej, zawierających informacje niejawne. Zezwolenie stanowi decyzję administracyjną.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania żołnierzom

w czynnej służbie wojskowej zezwoleń na rozpowszechnianie rezultatów ich działalności

naukowej, literackiej, artystycznej lub publicystycznej, zawierających informacje

niejawne, uwzględniając fakt, że zezwolenie wydaje się na wniosek żołnierza lub redaktora

naczelnego, redakcji, wydawcy, kierownika podmiotu gospodarczego albo dowódcy jednostki

wojskowej (instytucji wojskowej), zamierzającego rozpowszechniać rezultat działalności

żołnierza, wymagający zezwolenia.

5

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej i żołnierze rezerwy, którzy w związku z nadaniem

przydziałów kryzysowych lub przydziałów mobilizacyjnych mają lub będą mieć dostęp

do informacji niejawnych, podlegają, na zasadach określonych w przepisach o ochronie

informacji niejawnych, właściwemu postępowaniu sprawdzającemu. Zwykłe postępowanie

sprawdzające przeprowadza właściwy wojskowy komendant uzupełnień, natomiast poszerzone

postępowanie sprawdzające przeprowadza Służba Kontrwywiadu Wojskowego na pisemny wniosek

dowódcy jednostki wojskowej lub wojskowego komendanta uzupełnień.

1.

W czasie pokoju dowódca jednostki wojskowej nadaje i unieważnia przydziały mobilizacyjne

na stanowiska służbowe lub funkcje wojskowe określone w etacie jednostki wojskowej

żołnierzom w czynnej służbie wojskowej, którzy będą pełnili służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny na stanowiskach służbowych lub funkcjach wojskowych

innych niż te, które zajmują w czasie pokoju.

2.

W przydziale mobilizacyjnym określa się stanowisko służbowe lub funkcję wojskową oraz

nazwę lub numer jednostki wojskowej, w której żołnierz będzie pełnił służbę wojskową

w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

3.

Fakt nadania lub unieważnienia przydziału mobilizacyjnego, o którym mowa w ust. 1,

stwierdza się w rozkazie dziennym.

4.

Z rozkazem, o którym mowa w ust. 3, zapoznaje się żołnierza.

5.

Żołnierzom pełniącym okresową służbę wojskową lub odbywającym ćwiczenia wojskowe przydziały

mobilizacyjne nadaje i je unieważnia, na zasadach określonych dla żołnierzy rezerwy,

wojskowy komendant uzupełnień, działając w porozumieniu z dowódcą jednostki wojskowej.

6.

Żołnierze pełniący okresową służbę wojskową lub odbywający ćwiczenia wojskowe, którzy

posiadali nadane przydziały mobilizacyjne przed powołaniem do tej służby, zachowują

je do czasu ich unieważnienia przez wojskowego komendanta uzupełnień.

7.

Przydział mobilizacyjny wygasa z mocy prawa z dniem zwolnienia żołnierza z czynnej

służby wojskowej, z wyjątkiem przydziału mobilizacyjnego nadanego żołnierzowi, o którym

mowa w ust. 5 lub 6.

8.

Żołnierzowi odbywającemu zasadniczą służbę wojskową lub przeszkolenie wojskowe albo

służbę przygotowawczą można nie nadawać imiennie oznaczonego przydziału mobilizacyjnego,

jeżeli dla stanowiska służbowego lub funkcji wojskowej, którą zajmuje lub pełni ten

żołnierz, dowódca jednostki wojskowej określił taki przydział.

9.

Wyznaczenie żołnierza w czasie pokoju na stanowisko służbowe lub funkcję wojskową,

na których również będzie pełnić służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i

w czasie wojny, jest równoznaczne z nadaniem temu żołnierzowi przydziału mobilizacyjnego

na to stanowisko lub funkcję.

10.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, warunki i tryb nadawania

oraz unieważniania przydziałów mobilizacyjnych żołnierzom w czynnej służbie wojskowej

pełnionej w czasie pokoju oraz właściwość organów wojskowych w tych sprawach, uwzględniając

niejawny charakter tego zarządzenia.

1.

W okresie odbywania czynnej służby wojskowej członkostwo żołnierzy w partiach politycznych

ulega zawieszeniu.

2.

W okresie odbywania czynnej służby wojskowej żołnierze nie mogą brać udziału w działalności

ruchów obywatelskich i innych ugrupowań obywateli o charakterze politycznym ani też

prowadzić żadnej działalności politycznej na terenie jednostki (instytucji) wojskowej,

w tym rozpowszechniać publikacji dotyczących zagadnień politycznych.

3.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej w umundurowaniu oraz odznakach i oznakach wojskowych

nie mogą brać udziału w zgromadzeniach o charakterze politycznym.

4

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w przypadku kandydowania żołnierza w czynnej

służbie wojskowej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej lub Senatu Rzeczypospolitej Polskiej,

Parlamentu Europejskiego lub organów samorządu terytorialnego.

5.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej nie mogą tworzyć i wstępować do związków zawodowych

ani brać udziału w działalności związków zawodowych, których byli członkami w chwili

powołania do tej służby.

6.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej mogą wstępować do stowarzyszeń i innych organizacji

działających poza wojskiem oraz brać udział w działalności stowarzyszeń i innych organizacji,

do których należeli w chwili powołania do tej służby, tylko za zezwoleniem przełożonego

o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

7.

Działalność partii politycznych oraz stowarzyszeń i innych organizacji na terenie

jednostek (instytucji) wojskowych określają odrębne ustawy, z tym że na terenie jednostek

(instytucji) wojskowych nie mogą być tworzone i nie mogą działać środowiskowe stowarzyszenia

i inne organizacje zrzeszające żołnierzy w czynnej służbie wojskowej.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej są obowiązani uzyskać zezwolenie Ministra Obrony

Narodowej lub organu wojskowego przez niego upoważnionego na wyjazd i pobyt za granicą

w trybie określonym przez Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.

1.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej są obowiązani w czasie wykonywania zadań służbowych

nosić umundurowanie oraz odznaki i oznaki wojskowe.

2.

Żołnierzom, którzy nie pełnią czynnej służby wojskowej, mogą być wydawane przedmioty

umundurowania i wyekwipowania wojskowego do celów związanych z wykonywaniem powszechnego

obowiązku obrony. Żołnierze ci są obowiązani stawić się w wydanym umundurowaniu i

z ekwipunkiem w razie powołania do służby.

3.

W innych przypadkach niż określone w ust. 1 i 2 żołnierze mogą nosić umundurowanie

oraz odznaki i oznaki wojskowe tylko w razie uzyskania zezwolenia w trybie i na zasadach

określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

3a.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

postępowania w sprawach o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem

w szczególności warunku uzyskania przez żołnierza pozytywnej opinii właściwego organu

wojskowego prowadzącego ewidencję żołnierza, wywiązywania się przez niego z powszechnego

obowiązku obrony, jeżeli jemu podlega, i zasadności motywów, jakie przytoczył żołnierz

w swojej prośbie o uzyskanie zezwolenia.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory, zasady i sposób noszenia umundurowania oraz odznak i oznak wojskowych, jak

również zasady i sposób noszenia uzbrojenia,

2)

przypadki, w których żołnierze są zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania oraz

odznak i oznak wojskowych,

3)

zasady i sposób noszenia przez żołnierzy orderów, odznaczeń, medali i odznak innych

niż wojskowe,

4)

zasady wydawania przedmiotów umundurowania i wyekwipowania wojskowego w przypadkach,

o których mowa w ust. 2

- w szczególności z uwzględnieniem podziału mundurów na wyjściowe, ćwiczebne i polowe,

specyfiki związanej z oznakowaniem mundurów, zestawów ubiorczych dla żołnierzy poszczególnych

rodzajów wojsk i służb, sposobu oraz okoliczności noszenia umundurowania, odznak i

oznak wojskowych oraz charakteru wykonywanych zadań.

1.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej otrzymują

1)

bezpłatne wyżywienie lub równoważnik pieniężny;

2)

umundurowanie i wyekwipowanie wojskowe w naturze lub równoważnik pieniężny.

1a.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których żołnierze

otrzymują świadczenia, o których mowa w ust. 1, szczegółowe zasady oraz normy ich

otrzymywania z uwzględnieniem w szczególności warunków pełnionej służby, sposobów

realizacji dodatkowych norm wyżywienia oraz warunków, trybu i terminów wypłacania

równoważników pieniężnych.

2.

Uprawnienia żołnierzy do zakwaterowania, uposażenia, świadczeń odszkodowawczych i

emerytalnych oraz zaopatrzenia inwalidzkiego określają odrębne ustawy i akty prawne

wydane na ich podstawie.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe lub ćwiczenia

wojskowe oraz żołnierze pełniący służbę przygotowawczą lub służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego

na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

Żołnierze pełniący okresową służbę wojskową są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego

na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 69, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, mają prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

-

2.

W przypadku gdy żołnierze, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3

Żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe, kandydatom na żołnierzy zawodowych oraz pełniącym służbę przygotowawczą

lub służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny przysługuje bezpłatne

zaopatrzenie w produkty lecznicze, wyroby medyczne i wyposażenie wyrobów medycznych,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 113, poz. 657), inne niż oznaczone znakiem „Rp”, finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej

w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

4

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, wykaz produktów leczniczych oznaczonych symbolem OTC i wyrobów,

o których mowa w ust. 3, wydawanych bezpłatnie, oraz sposób i tryb finansowania ponoszonych

kosztów, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

1.

W czasie odbywania czynnej służby wojskowej żołnierzom można udzielać następujących

urlopów

1)

wypoczynkowego - żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową, okresową służbę

wojskową, służbę przygotowawczą lub służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny;

2)

dodatkowego - żołnierzom pełniącym okresową służbę wojskową lub służbę wojskową w

razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

3)

zdrowotnego - żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową lub pełniącym okresową

służbę wojskową, służbę przygotowawczą oraz służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny;

4)

okolicznościowego - żołnierzom w czynnej służbie wojskowej;

5)

nagrodowego - żołnierzom w czynnej służbie wojskowej;

6)

z tytułu honorowego krwiodawstwa - żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową.

2.

Żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową lub pełniącym okresową służbę wojskową

udziela się urlopu na czas trwania ich własnej kampanii wyborczej, w przypadku kandydowania

do organów, o których mowa w art. 65 ust. 4.

3.

Urlopów, o których mowa w ust. 1 i 2, udziela dowódca jednostki wojskowej, a urlopu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 5, udziela również organ właściwy do wyróżniania żołnierza.

4.

Dowódca jednostki wojskowej może odwołać żołnierza z urlopu, o którym mowa w ust.

1, z ważnych względów służbowych. Żołnierz odwołany z urlopu jest obowiązany niezwłocznie

stawić się w miejscu odbywania czynnej służby wojskowej.

5.

Żołnierzom przebywającym na urlopie, o którym mowa w ust. 1, urlop ten może być przedłużony.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki udzielania

urlopów żołnierzom w czynnej służbie wojskowej, odwoływania z urlopu lub jego przedłużania

oraz wymiar tych urlopów. W rozporządzeniu należy uwzględnić możliwość zróżnicowania

wymiaru urlopów w zależności od rodzaju czynnej służby wojskowej lub charakteru wykonywanych

zadań na stanowisku służbowym lub w ramach pełnionej funkcji, wyjątkowy charakter

odwoływania żołnierzy z urlopu lub jego przedłużania.

1.

Zwolnienie z czynnej służby wojskowej następuje po upływie czasu trwania służby ustalonego

w ustawie lub powołaniu, a przed upływem tego czasu - w przypadkach określonych w

ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie.

2.

Zwolnienie przeprowadzają dowódcy jednostek wojskowych lub inne organy wojskowe.

3.

Żołnierza uważa się za zwolnionego z czynnej służby wojskowej z chwilą jego odejścia

z miejsca pełnienia służby, po zwolnieniu z niej stosownie do ust. 2.

4

Zwolnienie z czynnej służby wojskowej żołnierza odbywającego ćwiczenia wojskowe rotacyjne

następuje po upływie ustalonego łącznego czasu ich trwania.

5

Żołnierza, o którym mowa w ust. 4, uważa się również za zwolnionego z czynnej służby

wojskowej z chwilą jego odejścia z miejsca odbywania ćwiczeń wojskowych rotacyjnych,

po zwolnieniu z nich w danym dniu lub po okresie ich odbywania.

6

Zwolnienie żołnierza z czynnej służby wojskowej dowódca jednostki wojskowej stwierdza

w rozkazie dziennym oraz w wojskowym dokumencie osobistym tego żołnierza, z zastrzeżeniem,

że w przypadku ćwiczeń wojskowych rotacyjnych w wojskowym dokumencie osobistym dokonuje

się wpisu o zwolnieniu z czynnej służby wojskowej następującym po upływie ustalonego

łącznego czasu trwania tych ćwiczeń.

1

Osobom powołanym do czynnej służby wojskowej oraz osobom zwalnianym z tej służby przysługuje

zwrot kosztów przejazdu do miejsca stawienia się i powrotu do miejsca pobytu stałego

albo pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące.

2.

Za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkami publicznego transportu zbiorowego

kolejowego pociągiem osobowym lub pospiesznym w klasie drugiej albo autobusowego w

komunikacji zwykłej lub pospiesznej, a w przypadku braku takiego środka - koszty przejazdu

najtańszym dostępnym środkiem transportu zbiorowego.

3.

Zwrotu kosztów przejazdu dokonują dowódcy jednostek wojskowych na podstawie udokumentowanego

oświadczenia lub w drodze wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Wojskowy komendant uzupełnień, na udokumentowany wniosek osoby powołanej do czynnej

służby wojskowej, uzasadniony jej trudną sytuacją materialną, może dokonać, za pokwitowaniem,

wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w celu pokrycia kosztów przejazdu związanych ze stawieniem

się do tej służby, w wysokości i według zasad określonych w ust. 2 i 5.

5.

Zwrot kosztów przejazdu nie przysługuje w przypadku zapewnienia bezpłatnego przejazdu

lub gdy przejazd następuje w granicach miejscowości, w której znajduje się miejsce

odbywania czynnej służby wojskowej.

6.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny przejazdy na podstawie kart mobilizacyjnych

i kart powołania są bezpłatne.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb

i terminy powoływania do czynnej służby wojskowej i zwalniania z tej służby, uwzględniając

potrzeby uzupełnieniowe rodzajów Sił Zbrojnych oraz różne okresy szkolenia w wojskowych

ośrodkach szkolenia.

1.

Przełożeni ponoszą odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny służby żołnierzy

i są obowiązani zapewnić warunki ochrony ich życia i zdrowia przez zapewnienie bezpiecznych

i higienicznych warunków pracy.

2.

Żołnierz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny

pracy.

3.

W zakresie wymienionym w ust. 1 i 2, do żołnierzy stosuje się odpowiednio przepisy

działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., z wyjątkiem art. 209, art. 210, art. 230 § 2, art. 232, art. 234 § 2, art. 235,

art. 237, art. 237

4.

W zakresie szczegółowego stosowania przepisów Kodeksu pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy do żołnierzy, o których mowa w ust. 1-3,

mają zastosowanie przepisy wydane na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

1

Spełnienie obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej lub przeszkolenia wojskowego

albo zasadniczej służby lub szkolenia w obronie cywilnej, służby zastępczej lub służby

w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych przez osoby podlegające

obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i przeniesienie ich do rezerwy uznaje

się za uregulowanie przez nie stosunku do służby wojskowej.

2

Za posiadające uregulowany stosunek do służby wojskowej uważa się również inne osoby,

które nie podlegają powszechnemu obowiązkowi obrony oraz w zakresie dotyczącym osób,

o których mowa w ust. 1, obowiązkowi odbycia służby wojskowej.

3.

Osobom, o których mowa w ust. 1 lub 2, wojskowy komendant uzupełnień na żądanie tych

osób wydaje zaświadczenie o ich stosunku do służby wojskowej.

1.

Ze względu na posiadany stopień wojskowy żołnierze są szeregowymi, podoficerami lub

oficerami.

2.

Stopniami wojskowymi są następujące stopnie, z zastrzeżeniem ust. 2a

1)

szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy;

2)

podoficerów

a)

kapral,

b)

starszy kapral,

c)

plutonowy,

d)

sierżant,

e)

starszy sierżant,

f)

młodszy chorąży,

g)

chorąży,

h)

starszy chorąży,

i)

starszy chorąży sztabowy;

3)

oficerów

a)

młodszych

-

podporucznik,

-

porucznik,

-

kapitan,

b)

starszych

-

major,

-

podpułkownik,

-

pułkownik,

c)

generałów

-

generał brygady,

-

generał dywizji,

-

generał broni,

-

generał.

2a.

W Marynarce Wojennej stopniami wojskowymi są odpowiednio stopnie

1)

szeregowych

a)

marynarz,

b)

starszy marynarz;

2)

podoficerów

a)

mat,

b)

starszy mat,

c)

bosmanmat,

d)

bosman,

e)

starszy bosman,

f)

młodszy chorąży marynarki,

g)

chorąży marynarki,

h)

starszy chorąży marynarki,

i)

starszy chorąży sztabowy marynarki;

3)

oficerów

a)

młodszych

-

podporucznik marynarki,

-

porucznik marynarki,

-

kapitan marynarki,

b)

starszych

-

komandor podporucznik,

-

komandor porucznik,

-

komandor,

c)

admirałów

-

kontradmirał,

-

wiceadmirał,

-

admirał floty,

-

admirał.

3.

Najwyższym stopniem wojskowym jest stopień Marszałka Polski.

4.

Minister Obrony Narodowej może ustalać również inne nazwy stopni wojskowych w poszczególnych

rodzajach wojsk lub służb równoznaczne ze stopniami wymienionymi w ust. 2 oraz ustanawiać

w drodze rozporządzenia nowe stopnie wojskowe.

„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 99b pkt 2 ustawy wymienionej w art. 2,

2)

art. 125 pkt 4a ustawy wymienionej w art. 11,

3)

art. 37 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 22,

4)

art. 17 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 25,

5)

art. 48 ust. 8 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 29,

6)

art. 23 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 30,

7)

art. 8 ust. 9, art. 33 ust. 5, art. 50 ust. 8 i art. 55 ustawy wymienionej w art.

42,

8)

art. 6 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 44,

9)

art. 15 ust. 9 ustawy wymienionej w art. 52,

10)

art. 36 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 56

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie przepisów wymienionych w pkt 1-10.

1.

Stopnie wojskowe są dożywotnie.

2.

Stopień wojskowy jest tytułem żołnierza.

3.

Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne tytuły wojskowe

oraz określić zasady używania stopni i innych tytułów wojskowych, uwzględniając potrzeby

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 71 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4 lit. a, b i e w zakresie ust. 6, pkt 5-7, pkt 9 lit. a-d, pkt 10, pkt

13 lit. b, pkt 15 w zakresie art. 14 ust. 4-7 i pkt 16 w zakresie art. 14b oraz art.

5, art. 6, art. 9, art. 18, art. 45, art. 58 i art. 59, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2012 r.

1

Stopień wojskowy szeregowego otrzymują bez szczególnego nadania osoby powołane po

raz pierwszy do czynnej służby wojskowej - z dniem stawienia się do tej służby.

2.

Nadanie wyższego stopnia wojskowego następuje w drodze mianowania.

3

Na stopnie wojskowe szeregowych i podoficerów mianuje Minister Obrony Narodowej lub

organy wojskowe, którymi są: Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju

Sił Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa,

terenowe organy administracji wojskowej oraz inni dowódcy jednostek wojskowych, co

najmniej od szczebla pułku (równorzędni).

4.

Na pierwszy stopień oficerski (podporucznika) oraz na stopnie oficerskie generałów

i admirałów mianuje Prezydent na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

5.

Na pozostałe stopnie oficerskie mianuje Minister Obrony Narodowej.

6.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej mianuje na

stopień wojskowy Marszałka Polski oficera posiadającego stopień wojskowy generała

(admirała) za wyjątkowe zasługi dla Sił Zbrojnych.

7.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny na wyższy stopień wojskowy mianuje

1)

w przypadku stopnia wojskowego podporucznika - w drodze postanowienia Naczelny Dowódca

Sił Zbrojnych;

2)

w przypadku stopni wojskowych generałów i admirałów - w drodze postanowienia Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

3

w pozostałych przypadkach - odpowiednio w drodze decyzji lub rozkazu Minister Obrony

Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych, a także organy wojskowe, którymi są

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, Szef Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Komendant Główny Żandarmerii

Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, terenowe organy administracji wojskowej oraz

inni dowódcy jednostek wojskowych, oddziałów lub pododdziałów.

8

Minister Obrony Narodowej, a w przypadkach, o których mowa w ust. 4, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, w czasie pokoju mogą mianować na wyższy stopień wojskowy również osoby,

które z racji ukończonego wieku lub stanu zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby

wojskowej, oraz żołnierzy rezerwy

1)

w uznaniu ich zasług z tytułu udziału w walkach o niepodległość państwa polskiego;

2)

w uznaniu ich szczególnych zasług z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

w uznaniu ich zasług z tytułu udziału w misjach i operacjach poza granicami państwa;

4)

w uznaniu ich zasług za wykonywanie prac lub zadań na rzecz obronności państwa, w

tym tych, którzy

a)

działają lub działali w organizacjach pozarządowych, wykonujących działania o charakterze

obronnym, edukacyjno-wychowawczym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego,

b)

są zatrudnieni lub byli zatrudnieni w organach władzy publicznej albo w podmiotach

posiadających osobowość prawną,

c)

posiadają nadany pracowniczy przydział mobilizacyjny lub przydział organizacyjno-mobilizacyjny;

5)

jeżeli posiadają nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje się nadanie im takiego

przydziału i odbyli ćwiczenia wojskowe lub okresową służbę wojskową;

6)

w przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych, pomimo nieodbycia ćwiczeń wojskowych

lub okresowej służby wojskowej, jeżeli posiadają zawód lub wykształcenie przydatne

na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej.

8a

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy może nastąpić

1

w przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 i 2, w stosunku do

a)

osób posiadających stopnie wojskowe szeregowych lub podoficerów - na pierwszy stopień

oficerski (podporucznika),

b)

osób posiadających stopnie oficerskie - na wyższe stopnie oficerskie;

2)

w przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 3, tylko jeden raz w ramach danego korpusu

kadry zawodowej Sił Zbrojnych;

3)

w przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 4, tylko w ramach danego korpusu kadry

zawodowej Sił Zbrojnych, jeżeli od poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej trzy

lata;

4)

w przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 5, jeżeli w posiadanym stopniu wojskowym

pełnili okresową służbę wojskową lub odbyli odpowiednią liczbę dni ćwiczeń wojskowych;

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 6, jeżeli posiadają nadany przydział mobilizacyjny

przez okres co najmniej roku lub byli zamustrowani na statku żeglugi morskiej przewidzianym

na potrzeby mobilizacyjne i od poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej trzy lata.

8b

W szczególnie uzasadnionych przypadkach za zasługi, o których mowa w ust. 8 pkt 1

lub 2, może nastąpić pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy. Mianowanie

to może nastąpić tylko raz.

9.

Warunkiem mianowania żołnierza na pierwszy stopień wojskowy w czasie pokoju jest

1)

w korpusie podoficerów - posiadanie przez niego wykształcenia co najmniej na poziomie

szkoły ponadgimnazjalnej i zdanie egzaminu na podoficera;

2)

w korpusie oficerskim - posiadanie przez niego wykształcenia wyższego i zdanie egzaminu

na oficera.

10.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej mogą być mianowani w czasie pokoju na kolejny

wyższy stopień wojskowy, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki

1)

uzyskają pozytywne wyniki w szkoleniu wojskowym;

2)

otrzymali pozytywną opinię służbową;

3)

są zdyscyplinowani;

4)

ukończyli kurs lub szkolenie wojskowe wymagane dla stopnia wojskowego, na który mają

być mianowani.

11.

(uchylony).

11a.

(uchylony).

12.

Mianowania na wyższy stopień wojskowy nie można dokonać wobec osób skazanych za przestępstwo

popełnione z winy umyślnej, z wyjątkiem przypadku, gdy w czasie wojny żołnierz zasłużył

się męstwem na polu walki.

13.

W razie śmierci żołnierza w czynnej służbie wojskowej, mającej związek z tą służbą,

za jego zasługi na rzecz obronności państwa, Minister Obrony Narodowej, a w przypadkach,

o których mowa w ust. 4, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, może mianować pośmiertnie

tego żołnierza na wyższy stopień wojskowy.

13a

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb nadawania

stopni wojskowych, o których mowa w ust. 4 i 6, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych.

14

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb

i sposób mianowania na stopnie wojskowe, na które mogą mianować Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej albo Minister Obrony Narodowej, oraz stopnie wojskowe, na które mogą mianować

organy wojskowe, o których mowa w ust. 3 i 7 pkt 3, a także wzór wniosku, uwzględniając

w szczególności różne rodzaje czynnej służby wojskowej, o której mowa w art. 55 ust.

1, przebieg służby wojskowej lub przeznaczenie żołnierza rezerwy na wypadek ogłoszenia

mobilizacji i czas wojny, a także potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych w zakresie

stanu osobowego.

15.

(uchylony).

1.

Osobę posiadającą stopień policyjny, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Więziennej lub Straży Granicznej, powołaną na jej

wniosek lub za jej zgodą do odbycia ćwiczeń wojskowych lub pełnienia służby przygotowawczej,

okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w

czasie wojny, można mianować na stopień wojskowy określony dla stanowiska służbowego,

na które została wyznaczona, równorzędny z posiadanym stopniem w odpowiedniej służbie,

jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Osobę, o której mowa w ust. 1, powołaną na jej wniosek lub za jej zgodą do odbycia

ćwiczeń wojskowych lub pełnienia służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej

lub służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, mianuje się

na odpowiedni stopień wojskowy na zasadach określonych dla żołnierzy rezerwy w czasie

odbywania tych ćwiczeń lub pełnienia tej służby, jeśli spełnia warunki do tego mianowania.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stopnie policyjne, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Więziennej lub Straży Granicznej

odpowiadające poszczególnym stopniom wojskowym. Rozporządzenie powinno uwzględniać

równorzędność pierwszych stopni w poszczególnych korpusach.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1.

Żołnierz traci stopień wojskowy w razie

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

uprawomocnienia się wyroku sądu orzekającego środek karny pozbawienia praw publicznych

albo degradacji;

3)

odmowy złożenia przysięgi wojskowej.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 żołnierz zachowuje stopień wojskowy szeregowego

(marynarza).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Żołnierz odzyskuje stopień wojskowy w razie uchylenia prawomocnego wyroku sądu, w

którym został zastosowany środek karny pozbawienia praw publicznych albo degradacji

lub obniżenia stopnia wojskowego.

2.

W razie ponownego uzyskania obywatelstwa polskiego osoba pozbawiona stopnia wojskowego

odzyskuje stopień szeregowego, chyba że organ uprawniony do mianowania uzna za wskazane

przywrócić jej utracony wyższy stopień wojskowy. Przywrócenie stopnia wojskowego następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Za szczególne osiągnięcia w pracy lub zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej można

żołnierzowi przywrócić stopień wojskowy.

2.

Przywrócenie stopnia wojskowego w razie jego utraty wskutek zastosowania środka karnego

pozbawienia praw publicznych nie może nastąpić przed upływem czasu, na który został

zastosowany ten środek karny.

3.

O przywróceniu stopnia wojskowego orzeka organ właściwy do mianowania na ten stopień.

O przywróceniu stopnia podporucznika orzeka Minister Obrony Narodowej. Przywrócenie

stopnia wojskowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Czas trwania zasadniczej służby wojskowej wynosi dziewięć miesięcy.

2.

Służbę określoną w ust. 1 odbywa się w jednym nieprzerwanym okresie.

3.

(uchylony).

4.

Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, ograniczać czas trwania zasadniczej

służby wojskowej, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych i jeżeli nie zagraża to obronności

lub bezpieczeństwu Państwa.

5.

W przypadkach gdy wymaga tego konieczność zapewnienia obrony lub bezpieczeństwa państwa,

Rada Ministrów może przedłużyć, w drodze rozporządzenia, czas trwania zasadniczej

służby wojskowej o okres nieprzekraczający łącznie sześciu miesięcy.

6.

(uchylony).

1

Do odbycia zasadniczej służby wojskowej powołuje się osoby przeznaczone zgodnie z

art. 45 do tej służby oraz osoby podlegające kwalifikacji wojskowej, które zgłosiły

się ochotniczo do jej odbycia.

2

Do odbycia zasadniczej służby wojskowej powołuje się również osoby uznane za zdolne

do służby wojskowej, które ukończyły osiemnaście lat życia i zgłosiły się ochotniczo

do tej służby.

3

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania w sprawach ochotniczego zgłaszania się do odbycia zasadniczej służby

wojskowej, uwzględniając kwalifikacje ochotników przydatne w czynnej służbie wojskowej

oraz potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych;

2)

sposób odbywania zasadniczej służby wojskowej.

Rozporządzenie powinno w szczególności określać sposób i tryb postępowania organów

wojskowych w zakresie przyjmowania osób powołanych do zasadniczej służby wojskowej,

wyznaczania, zmiany i zwalniania żołnierzy ze stanowisk służbowych, przenoszenia do

innych jednostek wojskowych, delegowania i podróży służbowych, a także rodzaje i sposób

opiniowania służbowego, z uwzględnieniem prawa żołnierzy do składania zażaleń w tych

sprawach.

(uchylony).

Żołnierze przeniesieni w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej do jednostki

wojskowej, w której służba ta trwa dłużej lub krócej od okresu, na jaki ich powołano,

są obowiązani do odbywania służby przez czas ustalony dla żołnierzy tej jednostki.

(uchylony).

Do czasu trwania czynnej służby wojskowej nie zalicza się okresu samowolnego opuszczenia

jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywa służbę, lub wyznaczonego miejsca przebywania

albo samowolnego pozostawania poza nimi. Jednakże okres ten można zaliczyć do czasu

trwania czynnej służby wojskowej, jeżeli w późniejszym okresie żołnierz wyróżnił się

wzorową służbą.

1.

Żołnierza, który odbył zasadniczą służbę wojskową, dowódca jednostki wojskowej przenosi

do rezerwy.

2.

Przed odbyciem zasadniczej służby wojskowej dowódca jednostki wojskowej zwalnia żołnierza

z tej służby w razie

1)

uznania go ze względu na stan zdrowia za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej

lub niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju albo za trwale i całkowicie

niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny;

2)

konieczności sprawowania przez niego bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny; przepis

art. 39 ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio;

3

wybrania go na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora;

4)

zarządzenia w stosunku do niego wykonania kary pozbawienia wolności, w tym również

kary zastępczej.

2a

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, wojskowy komendant uzupełnień z

urzędu udziela żołnierzom zwolnionym z zasadniczej służby wojskowej przed jej odbyciem

odroczenia zasadniczej służby wojskowej, określając zarazem okres jego trwania. Przepis

art. 40 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Po ustaniu przyczyn zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej, określonych w ust.

2, wojskowy komendant uzupełnień powołuje żołnierza do odbycia pozostałego okresu

tej służby, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie odroczenia z

innego tytułu, albo przenosi go do rezerwy w ostatnim dniu upływu trzech miesięcy

następujących po dniu, w którym ustały przyczyny lub okoliczności wyłączające możliwość

tego powołania.

3a

Żołnierz - kobieta, odbywający zasadniczą służbę wojskową i zwolniony z tej służby

z powodu uznania go za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej ze względu

na ciążę, nie podlega powołaniu do odbycia pozostałego okresu tej służby. Z dniem

zwolnienia ze służby dowódca jednostki wojskowej przenosi tego żołnierza do rezerwy.

4.

Odroczenia, o którym mowa w ust. 3, wojskowy komendant uzupełnień udziela w przypadkach,

o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1-6.

4a

Żołnierza, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, niepowołanego do odbycia pozostałego okresu

zasadniczej służby wojskowej z powodu odroczenia tej służby, w przypadku, o którym

mowa w art. 39 ust. 1 pkt 3, wojskowy komendant uzupełnień przenosi do rezerwy w ostatnim

dniu upływu łącznego okresu trzydziestu sześciu miesięcy tych odroczeń.

5.

Przeniesienie do rezerwy żołnierza zwolnionego przed odbyciem zasadniczej służby wojskowej,

w przypadku uznania tego żołnierza za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie

pokoju, należy do dowódcy jednostki wojskowej i następuje z dniem jego zwolnienia

z tej służby.

6.

Minister Obrony Narodowej może, w drodze decyzji administracyjnej, na udokumentowany

wniosek żołnierza uzasadniony szczególnie ważnymi względami osobistymi lub rodzinnymi,

złożony drogą służbową, zwolnić go z czynnej służby wojskowej przed odbyciem zasadniczej

służby wojskowej i przenieść do rezerwy, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie potrzeby

uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

(uchylony).

1

O konieczności sprawowania przez żołnierza bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny,

o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 3, orzeka na wniosek tego żołnierza wójt lub burmistrz

(prezydent miasta), określając każdorazowo zgodnie z jego wnioskiem okres sprawowania

tej opieki, jednorazowo nie dłuższy jednak niż dwanaście miesięcy.

2.

Decyzję wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) doręcza się żołnierzowi i właściwemu

organowi wojskowemu na piśmie wraz z uzasadnieniem.

3.

Od decyzji wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) przysługuje żołnierzowi oraz właściwemu

organowi wojskowemu odwołanie do wojewody w terminie czternastu dni od dnia doręczenia

decyzji. Decyzja ta może być zmieniona przez wojewodę również z urzędu, jeżeli została

wydana z naruszeniem przepisów prawa.

4.

Ostateczne decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1, są wiążące dla dowódców jednostek

wojskowych.

5

W sprawach orzekania o konieczności sprawowania przez żołnierza bezpośredniej opieki

nad członkiem rodziny stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 39a ust. 5.

(uchylony).

1.

Żołnierze mogą być zwolnieni z zasadniczej służby wojskowej przedterminowo z pozostawieniem

w dyspozycji dowódcy jednostki wojskowej.

1a.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić z przyczyn służbowych uzasadniających

natychmiastowe dokonanie zmiany stanu ewidencyjnego żołnierzy odbywających czynną

służbę wojskową w jednostce wojskowej.

1b.

Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dowódca jednostki wojskowej za zgodą

lub na polecenie Ministra Obrony Narodowej.

1c.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, w okresie pozostawania w dyspozycji dowódcy jednostki

wojskowej, nie przysługują świadczenia z tytułu odbywania czynnej służby wojskowej,

określone w niniejszej ustawie.

2

Przeniesienie do rezerwy żołnierzy zwolnionych z zasadniczej służby wojskowej przedterminowo

należy do wojskowego komendanta uzupełnień i następuje z upływem ustawowego czasu

trwania tej służby, liczonego od dnia rozpoczęcia jej odbywania.

3

Przed przeniesieniem do rezerwy żołnierze zwolnieni z zasadniczej służby wojskowej

przedterminowo mogą być w każdym czasie wezwani przez dowódcę jednostki wojskowej

lub wojskowego komendanta uzupełnień do dalszego jej odbywania.

4.

Nie wzywa się do odbycia pozostałego okresu zasadniczej służby wojskowej tych żołnierzy,

którzy odbyli co najmniej osiem miesięcy czynnej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1

szczegółowy tryb postępowania w zakresie zwalniania żołnierzy z zasadniczej służby

wojskowej przed jej odbyciem, a także przenoszenia do rezerwy tych żołnierzy, ustalając

terminy, w których następuje zwolnienie ze służby i przeniesienie do rezerwy, uwzględniając

czynności podlegające wykonaniu przez poszczególne organy wojskowe, zróżnicowanie

postępowania w zależności od podstaw zwolnienia oraz niezbędny okres konieczny do

rozliczenia się żołnierza z jednostką wojskową;

2)

szczegółowe przypadki, warunki i sposób postępowania w zakresie wzywania żołnierzy

zwolnionych przedterminowo z zasadniczej służby wojskowej do odbycia pozostałego okresu

tej służby, mając na względzie, że wezwanie do odbycia pozostałego okresu zasadniczej

służby wojskowej doręcza się żołnierzowi na piśmie, co najmniej na trzy dni przed

dniem stawienia się do tej służby.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 7a ust. 3, art. 12a ust. 2, art. 23a ust. 7, art. 23b ust. 1b i 2a, art. 28 ust.

2, art. 45 ust. 3, art. 54 ust. 3 i art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93

pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 4 ust. 8, art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4, art.

36 ust. 11, art. 39 ust. 5 i art. 40 ust. 4 niniejszej ustawy,

2)

art. 53a ust. 11 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37a ust. 14 i 15 ustawy,

o której mowa w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 3, art. 34 ust. 7 i art. 37 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 93 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4 i art. 37 ust. 2 niniejszej

ustawy,

4)

art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 13

6)

art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 58, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w

art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

7)

art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

8)

art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 74, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa

w art. 74, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „absolwentach szkół wyższych”, rozumie się przez to

osoby podlegające kwalifikacji wojskowej, które złożyły egzaminy wymagane planem studiów,

w tym egzamin dyplomowy, i uzyskały uprawnienia do otrzymania dyplomu.

1

Absolwenci szkół wyższych są obowiązani do odbycia przeszkolenia wojskowego.

2.

Obowiązkowi odbycia przeszkolenia wojskowego podlegają również absolwenci szkół wyższych,

którzy ukończyli studia za granicą.

2a

Absolwenci szkół wyższych zamiast przeszkolenia wojskowego mogą odbywać na własną

prośbę zasadniczą służbę wojskową.

3.

Absolwenci szkół wyższych będący żołnierzami rezerwy mogą odbyć przeszkolenie wojskowe

na własną prośbę.

4.

Rada Ministrów może nałożyć, w drodze rozporządzenia, obowiązek odbycia przeszkolenia

wojskowego również na absolwentki szkół wyższych posiadające kwalifikacje przydatne

do czynnej służby wojskowej. Przepis art. 48 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych odbywa się w jednostkach wojskowych

w wymiarze do trzech miesięcy.

2

Absolwentów szkół wyższych powołuje się do odbycia przeszkolenia wojskowego nie później

niż w terminie dwunastu miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia przez wojskowego

komendanta uzupełnień o tym, że stali się oni absolwentami szkół wyższych, a w przypadku

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 46 ust. 2, nie później niż w terminie

dwunastu miesięcy od dnia zawiadomienia wojskowego komendanta uzupełnień o ustaniu

tych okoliczności. Przepisy art. 46 ust. 3 i 4 oraz 10 i 11 stosuje się odpowiednio.

2a

W ostatnim dniu upływu okresu, o którym mowa w ust. 2, absolwentów szkół wyższych

niepowołanych do odbycia przeszkolenia wojskowego przenosi się do rezerwy, o ile nie

zostaną oni wcześniej przeniesieni do rezerwy na podstawie art. 46.

3

W sprawach odroczenia przeszkolenia wojskowego absolwentom szkół wyższych stosuje

się odpowiednio art. 38-42.

4

Wojskowy komendant uzupełnień odracza absolwentowi szkoły wyższej, na jego wniosek,

przeszkolenie wojskowe również wtedy, gdy bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął

on naukę na studiach doktoranckich prowadzonych w systemie studiów dziennych. W takim

przypadku absolwenta szkoły wyższej powołuje się do odbycia przeszkolenia wojskowego

nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy od dnia uchylenia lub wygaśnięcia decyzji

o odroczeniu. Przepis art. 42 stosuje się odpowiednio.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Przeszkolenie wojskowe, o którym mowa w art. 92 ust. 1, kończy się egzaminem.

Koszty związane z odbywaniem przeszkolenia wojskowego przez absolwentów szkół wyższych

pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

(uchylony).

2.

W sprawach zwalniania żołnierzy z przeszkolenia wojskowego przed jego odbyciem stosuje

się odpowiednio art. 87, 88 i 90a.

3.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zwolnić absolwentów niektórych szkół

wyższych z obowiązku odbycia przeszkolenia wojskowego.

2.

Studenci, którzy nie stali się absolwentami szkół wyższych, podlegają obowiązkowi

odbycia czynnej służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeznaczania i powoływania

absolwentów szkół wyższych do odbycia przeszkolenia wojskowego oraz zwalniania z niego,

a także jego przebieg. W rozporządzeniu należy w szczególności uwzględnić, aby przy

przeznaczaniu i powoływaniu absolwentów szkół wyższych do odbycia przeszkolenia wojskowego

dążyć do zapewnienia zgodności wykształcenia, kierunku studiów lub kwalifikacji zawodowych

posiadanych przez absolwentów szkół wyższych z potrzebami uzupełnieniowymi Sił Zbrojnych,

a w zakresie przebiegu przeszkolenia wojskowego przyjmowanie do jednostek wojskowych

w celu odbycia przeszkolenia wojskowego i zwalnianie z niego odbywało się sprawnie

i z zachowaniem indywidualnego charakteru przyjęcia każdego absolwenta, natomiast

wyznaczanie i zwalnianie żołnierzy ze stanowisk służbowych uwzględniało zróżnicowane

uwarunkowania służby.

W zakresie podlegania przez absolwentów szkół wyższych obowiązkowi odbywania przeszkolenia

wojskowego przepis art. 47a stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

(uchylony).

1.

Ochotnicy posiadający uregulowany stosunek do służby wojskowej, a także inne osoby

niepodlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej lub przeszkolenia

wojskowego, mogą pełnić na ich wniosek lub za ich zgodą służbę przygotowawczą.

2.

Służby przygotowawczej nie pełni się w okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej

służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego.

3.

Stosunek służbowy służby przygotowawczej powstaje w drodze powołania, na podstawie

dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby.

4.

Do służby przygotowawczej może być powołana osoba niekarana za przestępstwo umyślne,

posiadająca obywatelstwo polskie, odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia

czynnej służby wojskowej, wiek co najmniej osiemnastu lat i wykształcenie

1)

co najmniej wyższe - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu oficerów;

2)

co najmniej średnie - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu podoficerów;

3)

co najmniej gimnazjalne - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu szeregowych.

1.

Żołnierzy służby przygotowawczej kształci się w szkołach wojskowych i ośrodkach szkolenia.

2.

Szkołami wojskowymi, o których mowa w ust. 1, są uczelnie wojskowe i szkoły podoficerskie.

3.

Żołnierzy służby przygotowawczej kształcą na potrzeby korpusu

1)

oficerów - uczelnie wojskowe;

2)

podoficerów - szkoły podoficerskie;

3)

szeregowych - ośrodki szkolenia.

4.

Żołnierzy służby przygotowawczej kształconych na potrzeby korpusu szeregowych w ramach

tego kształcenia można również szkolić w jednostkach wojskowych.

5.

Służba przygotowawcza kończy się egzaminem.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia służby przygotowawczej żołnierze służby przygotowawczej

otrzymują bez szczególnego nadania tytuł

1)

podchorążego, jeżeli kształcą się na oficera;

2)

kadeta, jeżeli kształcą się na podoficera;

3)

elewa, jeżeli kształcą się na szeregowego.

1.

Czas trwania służby przygotowawczej wynosi

1)

dla żołnierza kształcącego się na oficera - do sześciu miesięcy;

2)

dla żołnierza kształcącego się na podoficera - do pięciu miesięcy;

3)

dla żołnierza kształcącego się na szeregowego - do czterech miesięcy.

2.

Służba przygotowawcza w przypadku studentów uczelni wyższych może być pełniona w kilku

okresach w czasie letnich przerw wakacyjnych.

1.

Żołnierza, który wcześniej nie pełnił czynnej służby wojskowej, w tym zawodowej służby

wojskowej lub służby kandydackiej, z dniem zwolnienia ze służby przygotowawczej komendant

szkoły wojskowej lub ośrodka szkolenia albo dowódca jednostki wojskowej przenosi do

rezerwy.

2.

Żołnierza pełniącego służbę przygotowawczą zwalnia się z tej służby, przed upływem

czasu jej trwania, w przypadku

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

wybrania na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora;

3)

uznania ze względu na stan zdrowia za trwale lub czasowo niezdolnego do czynnej służby

wojskowej;

4)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

5)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej usunięcia ze służby przygotowawczej;

6)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych lub zakazu wykonywania

zawodu żołnierza;

7)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę ograniczenia wolności lub karę pozbawienia wolności;

8)

złożenia wniosku w tej sprawie przez żołnierza.

3.

Zwolnienie ze służby przygotowawczej następuje decyzją komendanta szkoły wojskowej

lub ośrodka szkolenia albo decyzją dowódcy jednostki wojskowej.

4.

W przypadku zwolnienia żołnierza ze służby przygotowawczej lub odmowy przyjęcia przez

niego przydziału kryzysowego żołnierz ten nie ponosi kosztów, związanych z przebiegiem

tej służby, także w przypadku niepodjęcia przez niego innego rodzaju czynnej służby

wojskowej.

Okres pełnienia służby przygotowawczej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień wynikających ze stosunku pracy.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb i terminy powoływania do służby przygotowawczej, w tym wzór

wniosku i dokumenty składane o powołanie do tej służby, oraz przypadki i terminy zwalniania

z tej służby, uwzględniając potrzeby uzupełnieniowe Narodowych Sił Rezerwowych i różne

okresy kształcenia;

2)

przebieg służby przygotowawczej, w tym przypadki, sposób i tryb opiniowania żołnierzy

pełniących służbę przygotowawczą oraz tryb składania zażaleń w sprawach przebiegu

służby przygotowawczej, uwzględniając cele i charakter tej służby;

3)

regulamin kształcenia żołnierzy służby przygotowawczej, przebieg i czas trwania kształcenia,

w zależności od korpusu, na którego potrzeby żołnierz będzie kształcony, uwzględniając

potrzebę optymalizacji efektów tego kształcenia.

1.

Żołnierzem rezerwy jest osoba, która złożyła przysięgę wojskową i została przeniesiona

do rezerwy po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, w tym z zawodowej służby wojskowej

lub ze służby kandydackiej, jeżeli w dalszym ciągu podlega obowiązkowi służby wojskowej.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, przysługuje tytuł żołnierza rezerwy.

1.

Żołnierze rezerwy, którym nadano przydziały kryzysowe, tworzą Narodowe Siły Rezerwowe.

2.

Żołnierza rezerwy, który ochotniczo zgłosił się do wykonywania obowiązków w ramach

Narodowych Sił Rezerwowych, spełniającego warunki do zawarcia kontraktu, wojskowy

komendant uzupełnień kieruje do dowódcy jednostki wojskowej, w której ma być nadany

przydział kryzysowy.

3.

Żołnierz rezerwy może w każdym czasie wycofać wniosek o zawarcie kontraktu, jednak

nie później niż do czasu jego zawarcia. Jako równoznaczną z wycofaniem wniosku traktuje

się odmowę poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, niestawienie się w

określonym terminie w wojskowej komisji lekarskiej, wojskowej pracowni psychologicznej

lub w jednostce wojskowej, a także odmowę zawarcia kontraktu.

4.

Kontrakt powinien zawierać

1

oznaczenie stron - stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz nazwę stanowiska służbowego

dowódcy jednostki wojskowej, a także stopień wojskowy, imię i nazwisko, imię ojca,

adres zameldowania, serię i numer dowodu tożsamości oraz numer ewidencyjny PESEL żołnierza

rezerwy, który ochotniczo zgłosił się do wykonywania obowiązków w ramach Narodowych

Sił Rezerwowych;

2)

datę i miejsce podpisania;

3)

określenie dnia przyjęcia obowiązków, wynikających z nadania przydziału kryzysowego

oraz dnia, do którego kontrakt obowiązuje;

4)

określenie rodzaju stanowisk służbowych, na których będzie pełniona służba wojskowa

- w przypadku powołania do niej, oraz prognozowanego okresu pełnienia służby i trybu

powołania do służby;

5)

zobowiązanie dowódcy do informowania żołnierza o terminach odbywania ćwiczeń wojskowych,

z wyjątkiem ćwiczeń prowadzonych w trybie natychmiastowego stawiennictwa;

6)

zobowiązanie żołnierza rezerwy do odbycia ćwiczeń wojskowych przygotowujących do nadania

przydziału kryzysowego oraz ćwiczeń wojskowych odbywanych w ramach tego przydziału,

w tym ćwiczeń wojskowych rotacyjnych;

7)

zobowiązanie żołnierza rezerwy do przyjęcia przydziału kryzysowego w określonym terminie;

8)

zobowiązanie żołnierza rezerwy do pełnienia okresowej służby wojskowej, w tym poza

granicami państwa, oraz jego oświadczenie, że znane mu są zasady pełnienia tej służby.

5.

Kontrakt może być zawarty, jeżeli występują potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych

uzasadniające nadanie przydziału kryzysowego.

6.

Kontrakt może być zawarty wyłącznie z żołnierzem rezerwy, który ochotniczo zgłosił

się do jego zawarcia, a ponadto spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada orzeczenie wojskowej pracowni psychologicznej w zakresie braku przeciwwskazań

do pełnienia czynnej służby wojskowej;

2)

nie był przeznaczony do służby zastępczej;

3)

nie był karany za przestępstwo umyślne;

4)

posiada wykształcenie co najmniej gimnazjalne przewidziane dla stanowisk przeznaczonych

dla szeregowych lub co najmniej średnie przewidziane dla stanowisk przeznaczonych

dla podoficerów albo co najmniej wyższe przewidziane dla stanowisk przeznaczonych

dla oficerów;

5)

posiada przygotowanie zawodowe oraz kwalifikacje i umiejętności przydatne w służbie

wojskowej;

6)

zaliczył z oceną pozytywną sprawdzian z wychowania fizycznego zorganizowany przez

dowódcę jednostki wojskowej;

7)

pełnił służbę przygotowawczą i zdał egzamin, o którym mowa w art. 98b ust. 5, w przypadku

żołnierza rezerwy, który wcześniej nie odbywał czynnej służby wojskowej.

6a

Warunku wykształcenia, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, przewidzianego dla stanowisk

przeznaczonych dla danego korpusu nie stosuje się do żołnierzy rezerwy posiadających

już w tym korpusie odpowiedni stopień wojskowy.

7.

Zawarcie kontraktu może być również uzależnione od posiadania przez żołnierza rezerwy

orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o jego zdolności do pełnienia służby poza

granicami państwa oraz poświadczenia bezpieczeństwa. Dowódca jednostki wojskowej lub

wojskowy komendant uzupełnień, przed zawarciem kontraktu, może wystąpić z wnioskiem

o wydanie przez odpowiedni organ poświadczenia bezpieczeństwa.

8.

Kontrakt wygasa w przypadku unieważnienia lub wygaśnięcia przydziału kryzysowego,

a także w przypadku pisemnej rezygnacji przez żołnierza rezerwy z zawartego kontraktu

dokonanej przed dniem, w którym decyzja o nadaniu przydziału kryzysowego stała się

ostateczna lub nieprzyjęcia przydziału kryzysowego w określonym terminie.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb zawierania kontraktu, zapewniając współpracę wojskowych komendantów uzupełnień

i dowódców jednostek wojskowych oraz uwzględniając potrzebę sprawnego ustalania przydatności

do służby wojskowej osób ubiegających się o jego zawarcie;

2)

wzory wniosku i kontraktu, mając na uwadze to, że wzór wniosku powinien zawierać w

szczególności informację ochotnika o przygotowaniu zawodowym oraz szczególnych kwalifikacjach

i umiejętnościach przydatnych w służbie wojskowej oraz klauzulę, że złożenie wniosku

nie powoduje obowiązku zawarcia kontraktu, a wzór kontraktu powinien zawierać elementy

określone w art. 99a ust. 4 oraz obejmować w szczególności informację o możliwości

rezygnacji przez żołnierza rezerwy z zawartego kontraktu, wyłącznie do dnia, w którym

decyzja o nadaniu przydziału kryzysowego stała się ostateczna, a także pouczenie o

obowiązku stawienia się do czynnej służby wojskowej i jej pełnienia w przypadku powołania

do niej, z zachowaniem dla tego wzoru możliwie uproszczonej formy.

1.

Obowiązek służby wojskowej żołnierzy rezerwy w czasie pokoju polega na odbywaniu ćwiczeń

wojskowych oraz pełnieniu okresowej służby wojskowej.

2.

Na ćwiczenia wojskowe można powołać

1)

żołnierzy rezerwy posiadających nadane przydziały kryzysowe;

2)

żołnierzy rezerwy, na ich wniosek lub za ich zgodą, w drodze ochotniczego zgłoszenia

się na te ćwiczenia, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych;

3)

osoby przeniesione do rezerwy niebędące żołnierzami rezerwy, które ochotniczo zgłosiły

się do odbycia ćwiczeń wojskowych, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych.

3.

Na ćwiczenia wojskowe i do okresowej służby wojskowej nie powołuje się żołnierzy rezerwy,

którzy

1)

prowadzą własną kampanię wyborczą w przypadku kandydowania do organów, o których mowa

w art. 65 ust. 4 - w czasie jej trwania;

2)

zostali wybrani na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, albo senatora - w czasie

trwania kadencji;

3)

zostali przeznaczeni do odbycia służby zastępczej lub odbyli tę służbę.

1.

Ćwiczenia wojskowe mogą być odbywane jako

1)

jednodniowe;

2)

krótkotrwałe - trwające nieprzerwanie do trzydziestu dni;

3)

długotrwałe - trwające nieprzerwanie do dziewięćdziesięciu dni;

4)

rotacyjne - trwające łącznie do trzydziestu dni i odbywane z przerwami w określonych

dniach w ciągu danego roku kalendarzowego.

2.

Żołnierze rezerwy posiadający nadane przydziały kryzysowe

1)

odbywają corocznie ćwiczenia wojskowe rotacyjne;

2)

mogą odbywać ćwiczenia wojskowe w trybie natychmiastowego stawiennictwa, nie częściej

jednak niż jeden raz w ciągu roku kalendarzowego, a w razie powołania na te ćwiczenia

odbyty ich okres zalicza się do czasu trwania ćwiczeń wojskowych rotacyjnych;

3)

mogą zostać zobowiązani do odbycia, w okresie obowiązywania przydziału kryzysowego,

ćwiczeń wojskowych krótkotrwałych;

4)

na ich wniosek lub za ich zgodą mogą odbywać ćwiczenia wojskowe krótkotrwałe i długotrwałe,

jeżeli takie są potrzeby Sił Zbrojnych.

3.

Żołnierze rezerwy, za ich zgodą, w drodze ochotniczego zgłoszenia się na potrzeby

zawarcia kontraktu w celu nadania przydziału kryzysowego, mogą odbywać ćwiczenia wojskowe

krótkotrwałe albo długotrwałe.

4.

Na ćwiczenia wojskowe mogą zostać powołani żołnierze rezerwy i osoby przeniesione

do rezerwy niebędące żołnierzami rezerwy w wyniku ochotniczego zgłoszenia się.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i ust. 10, powołanie na ćwiczenie wojskowe

nie wymaga wniosku lub zgody żołnierzy rezerwy i osób przeniesionych do rezerwy niebędących

żołnierzami rezerwy.

6.

Żołnierzy rezerwy zwalnia się z ćwiczeń wojskowych po upływie czasu ich trwania określonego

w karcie powołania.

7.

Żołnierzy rezerwy powołanych na ćwiczenia wojskowe w trybie natychmiastowego stawiennictwa

zwalnia się z tych ćwiczeń po ustaniu przyczyn ich powołania.

8.

Żołnierzy rezerwy zwalnia się z ćwiczeń wojskowych przed ich odbyciem w przypadku

unieważnienia ich przydziałów kryzysowych.

9.

Żołnierzy rezerwy można zwolnić z ćwiczeń wojskowych przed ich odbyciem również w

przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających unieważnienie przydziału kryzysowego.

10.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zarządzić wprowadzenie obowiązkowych

ćwiczeń wojskowych dla żołnierzy rezerwy i osób, o których mowa w art. 100 ust. 2

pkt 3, w przypadkach zagrożenia bezpieczeństwa państwa lub wystąpienia potrzeb Sił

Zbrojnych, a także w okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej

oraz przeszkolenia wojskowego.

1.

Żołnierz rezerwy może ochotniczo zgłaszać się do odbycia ćwiczeń wojskowych, w tym

odbywanych w składzie jednostki wojskowej poza granicami państwa, przez złożenie wniosku

do wojskowego komendanta uzupełnień.

2.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje obowiązku powołania żołnierza

rezerwy do odbycia ćwiczeń wojskowych i jest traktowane jako jego zgoda na powołanie

w każdym czasie, jednak nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia złożenia

wniosku.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach

ochotniczego zgłaszania się do odbycia ćwiczeń wojskowych, uwzględniając kwalifikacje

ochotników przydatne w czynnej służbie wojskowej oraz potrzeby uzupełnieniowe Sił

Zbrojnych.

1.

Żołnierze rezerwy odbywają ćwiczenia wojskowe w jednostkach wojskowych i związkach

organizacyjnych.

2.

Żołnierze rezerwy mogą odbywać ćwiczenia wojskowe również w innych niż określone w

ust. 1 jednostkach organizacyjnych podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej lub

przez niego nadzorowanych, wykonujących zadania w zakresie spraw mobilizacyjnych oraz

szkolenia żołnierzy rezerwy, jeżeli jednostkami tymi kierują lub w celu wykonywania

tych zadań w jednostkach tych pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi.

3.

W przypadku prowadzenia ćwiczeń wojskowych w jednostkach organizacyjnych, o których

mowa w ust. 2, właściwym do wykonywania czynności określonych dla dowódcy jednostki

wojskowej w zakresie ćwiczeń wojskowych żołnierzy rezerwy jest kierownik jednostki

organizacyjnej, jeżeli jest żołnierzem zawodowym, a w innym przypadku żołnierz zawodowy

pełniący czynną służbę wojskową w tej jednostce, wyznaczony do realizacji zadań w

zakresie spraw mobilizacyjnych oraz szkolenia żołnierzy rezerwy.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, do której żołnierze rezerwy posiadają nadane przydziały

kryzysowe, ustala - w formie zbiorowego wykazu dla jednostki wojskowej - dni, w których

w danym roku kalendarzowym są odbywane przez nich ćwiczenia wojskowe rotacyjne. Wykaz

ten nie obejmuje ćwiczeń wojskowych prowadzonych w trybie natychmiastowego stawiennictwa.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, sporządza się nie później niż na trzydzieści dni przed

upływem roku kalendarzowego poprzedzającego rok kalendarzowy, w którym będą odbywane

ćwiczenia wojskowe rotacyjne, i zapoznaje z nim, za pisemnym potwierdzeniem, żołnierzy

rezerwy, a wyciąg z tego wykazu przesyła wojskowemu komendantowi uzupełnień w celu

powołania tych żołnierzy na ćwiczenia wojskowe.

3.

Ustalenie dni, o których mowa w ust. 1, w pierwszym roku kalendarzowym, w którym nadano

żołnierzowi rezerwy przydział kryzysowy, może nastąpić w ciągu tego samego roku w

formie załącznika do wykazu.

4.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, może być zmieniany za zgodą żołnierza rezerwy, z wyjątkiem

zmian wynikających z przeprowadzenia ćwiczeń wojskowych w trybie natychmiastowego

stawiennictwa oraz pełnienia okresowej służby wojskowej.

5.

Żołnierz rezerwy, po zapoznaniu się z wykazem, o którym mowa w ust. 1, informuje niezwłocznie

swojego pracodawcę o dniach, w których będzie odbywał ćwiczenia wojskowe rotacyjne,

oraz o zmianach w wykazie, o których mowa w ust. 4, a także powiadamia go o powołaniu

na te ćwiczenia.

(uchylony).

1

Łączny czas trwania ćwiczeń wojskowych przez cały okres pozostawania żołnierza w rezerwie

nie może przekraczać

1)

dla szeregowych, którzy odbyli zasadniczą służbę wojskową - dwunastu miesięcy;

2)

dla szeregowych, którzy nie odbyli zasadniczej służby wojskowej - piętnastu miesięcy;

3)

dla podoficerów - osiemnastu miesięcy;

4)

dla oficerów - dwudziestu jeden miesięcy.

2.

Ćwiczenia wojskowe odbyte w stopniu szeregowego lub w stopniu podoficerskim zalicza

się do łącznego czasu ćwiczeń wojskowych ustalonego dla oficerów.

1.

Czas trwania ćwiczeń wojskowych nie może przekraczać łącznie dziewięćdziesięciu dni

w ciągu roku.

2.

Żołnierz rezerwy może odbywać ćwiczenia wojskowe trwające do dwudziestu czterech godzin

nie więcej niż trzy razy w roku, a pozostałe ćwiczenia raz w roku. Niezależnie od

tych ćwiczeń żołnierz rezerwy może odbywać nie więcej niż jeden raz w roku ćwiczenia

wojskowe prowadzone w celu sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej i bojowej jednostek

wojskowych.

3.

W przypadkach gdy wymaga tego konieczność zapewnienia obrony lub bezpieczeństwa państwa,

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może przedłużyć czas trwania ćwiczeń wojskowych

o okres nieprzekraczający łącznie sześciu miesięcy w ciągu roku.

Przepisów art. 103 i 104 nie stosuje się do ćwiczeń wojskowych związanych z udziałem

w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków, akcjami poszukiwawczymi oraz

ratowania życia ludzkiego, a także ćwiczeń, na które powołanie nastąpiło w wyniku

ochotniczego zgłoszenia się żołnierza rezerwy.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania na ćwiczenia

wojskowe i zwalniania z tych ćwiczeń, sposób odbywania ćwiczeń wojskowych, a także

ich liczbę i czas trwania dla poszczególnych grup żołnierzy rezerwy, stosownie do

stopnia i rodzaju wyszkolenia wojskowego oraz wykształcenia, uwzględniając potrzeby

uzupełnieniowe Sił Zbrojnych, w tym Narodowych Sił Rezerwowych, oraz zróżnicowane

okresy szkolenia w jednostkach wojskowych. Rozporządzenie powinno w szczególności

uwzględniać sposób i tryb postępowania organów wojskowych podczas odbywania ćwiczeń

wojskowych w zakresie przyjmowania żołnierzy rezerwy i innych osób do służby wojskowej,

wyznaczania na stanowiska służbowe, zmiany stanowisk służbowych i zwalniania żołnierzy

ze stanowisk służbowych, przenoszenia do innych jednostek wojskowych, delegowania

i podróży służbowych, a także rodzaje i sposób opiniowania służbowego, z uwzględnieniem

prawa żołnierzy do składania zażaleń w tych sprawach.

Duchowni, z wyjątkiem wybieranych na określoną kadencję, oraz członkowie zakonów mogą

być powoływani do odbywania ćwiczeń wojskowych tylko w celu przeszkolenia do pełnienia

funkcji kapelana wojskowego, za zgodą właściwego przełożonego kościelnego.

1.

Okresową służbę wojskową pełni się w przypadkach uzasadnionych potrzebami obrony państwa,

potrzebami Sił Zbrojnych lub zarządzania kryzysowego, zwalczania klęsk żywiołowych

i likwidacji ich skutków, działań antyterrorystycznych, ochrony mienia, akcji poszukiwawczych

oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, oczyszczania terenów z materiałów

wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich unieszkodliwiania, a

także wykonywania zadań przez Siły Zbrojne poza granicami państwa.

2.

Okresową służbę wojskową pełni się w jednostkach wojskowych.

3.

Żołnierza rezerwy pełniącego okresową służbę wojskową wyznacza się na stanowiska służbowe

lub funkcje wojskowe określone w etacie jednostki wojskowej.

4.

Żołnierza rezerwy pełniącego okresową służbę wojskową można przenosić do innej jednostki

wojskowej, delegować lub kierować w podróż służbową, jeżeli przemawiają za tym względy

służbowe, w tym w szczególności szkoleniowe lub związane z wykonywaniem zadań przez

jednostki wojskowe, w tym o charakterze reprezentacyjnym.

5.

W ramach okresowej służby wojskowej żołnierz rezerwy może być wyznaczony lub skierowany

do pełnienia tej służby poza granicami państwa. Zobowiązanie żołnierza rezerwy do

pełnienia służby poza granicami państwa, o którym mowa w art. 99a ust. 4 pkt 8, stanowi

jednocześnie pisemną zgodę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa.

6.

Czas trwania okresowej służby wojskowej w okresie posiadania przez żołnierza rezerwy

przydziału kryzysowego nie może przekraczać łącznie dwudziestu czterech miesięcy.

7.

Czas trwania okresowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 6, może zostać wydłużony

przez dowódcę jednostki wojskowej za zgodą żołnierza rezerwy do trzydziestu sześciu

miesięcy.

8.

Żołnierza rezerwy zwalnia się z okresowej służby wojskowej po ustaniu przyczyny powołania

go do tej służby, nie później jednak niż po upływie czasu, o którym mowa w ust. 6

lub 7.

9.

Żołnierza rezerwy zwalnia się z okresowej służby wojskowej przed upływem czasu, o

którym w ust. 6 lub 7, w przypadku unieważnienia jego przydziału kryzysowego.

10.

Żołnierza rezerwy można zwolnić z okresowej służby wojskowej przed upływem czasu,

o którym w ust. 6 lub 7, również w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających

unieważnienie przydziału kryzysowego.

11.

W roku kalendarzowym, w którym żołnierz rezerwy pełnił okresową służbę wojskową, dowódca

jednostki wojskowej może zwolnić tego żołnierza z odbywania ćwiczeń wojskowych, z

wyjątkiem ćwiczeń prowadzonych w trybie natychmiastowego stawiennictwa.

12.

Żołnierzom rezerwy pełniącym okresową służbę wojskową przysługują, odpowiednio do

posiadanego stopnia wojskowego, uprawnienia żołnierzy pełniących kontraktową zawodową

służbę wojskową, o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

13.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób pełnienia

okresowej służby wojskowej oraz tryb postępowania organów wojskowych w zakresie

1)

przyjmowania żołnierzy rezerwy do okresowej służby wojskowej, zapewniając sprawne

przyjęcie osób powołanych do odbycia tej służby;

2)

wyznaczania na stanowiska służbowe, zmiany stanowisk służbowych i zwalniania żołnierzy

ze stanowisk służbowych, przenoszenia do innych jednostek wojskowych, delegowania

i podróży służbowych, w tym wyznaczania i kierowania do pełnienia służby poza granicami

państwa, uwzględniając cel dokonywania tych czynności;

3)

opiniowania służbowego, z uwzględnieniem prawa żołnierzy do składania zażaleń w tych

sprawach.

1

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny osoby uznane za zdolne do służby wojskowej,

niezależnie od ich przeznaczenia, mogą być w każdym czasie powołane do czynnej służby

wojskowej.

2.

Do czynnej służby wojskowej mogą być powołane również inne osoby, które zgłosiły się

do pełnienia tej służby w drodze zaciągu ochotniczego.

2a

Zaciąg ochotniczy przeprowadza wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na

miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego ochotnika, trwającego ponad

trzy miesiące.

2b.

Obywatele polscy mający stałe miejsce zamieszkania za granicą w sprawach zaciągu ochotniczego

zgłaszają się do polskich przedstawicielstw dyplomatycznych.

2c.

W ramach zaciągu ochotniczego nie powołuje się do czynnej służby wojskowej osób, które

na podstawie odrębnych przepisów nie podlegają obowiązkowi tej służby w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeprowadzania

zaciągu ochotniczego, z uwzględnieniem sytuacji, w których przeprowadzany będzie zaciąg,

sposobu ogłaszania zaciągu, warunków, jakie muszą spełniać osoby podejmujące zaciąg,

oraz sposobu postępowania z osobami zgłaszającymi się w ramach zaciągu ochotniczego

bezpośrednio do dowódców jednostek wojskowych.

1.

Osoby posiadające przydział mobilizacyjny są obowiązane w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny stawić się w miejscu i czasie określonych w karcie mobilizacyjnej.

Osoby posiadające pracowniczy przydział mobilizacyjny są obowiązane stawić się w miejscu

i czasie określonych w karcie mobilizacyjnej, w razie ogłoszenia mobilizacji, w czasie

stanu wojennego oraz w czasie wojny.

2.

Żołnierze rezerwy, o których mowa w art. 59a ust. 1, stają się z mocy prawa po ogłoszeniu

mobilizacji lub w czasie wojny żołnierzami w czynnej służbie wojskowej z chwilą stawienia

się do tej służby w określonym miejscu i czasie.

3.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny dotychczasowy stosunek pracy pracownika,

któremu nadano pracowniczy przydział mobilizacyjny do jednostki wojskowej, z dniem

jego stawienia się do tej jednostki, określonym w karcie mobilizacyjnej, ulega zawieszeniu

na czas wykonywania zadań wynikających z przydziału nie dłużej niż na czas do dnia

ogłoszenia demobilizacji.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji lub wybuchu wojny dowódca jednostki wojskowej rozwiązuje

z tym dniem stosunek pracy z pracownikiem tej jednostki, któremu nie nadano pracowniczego

przydziału mobilizacyjnego. Pracownikowi temu wypłaca się świadczenia należne pracownikom

z tytułu rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy.

5.

Pracownik, o którym mowa w ust. 3, oraz inna osoba niebędąca pracownikiem po stawieniu

się w jednostce wojskowej w dniu określonym w karcie mobilizacyjnej, staje się z mocy

prawa osobą cywilną wchodzącą w skład personelu Sił Zbrojnych, w rozumieniu obowiązujących

Rzeczpospolitą Polską przepisów prawa międzynarodowego.

6.

Do osób świadczących po ogłoszeniu mobilizacji, w stanie wojennym lub po wybuchu wojny

pracę w jednostkach wojskowych na podstawie pracowniczego przydziału mobilizacyjnego,

w tym w zakresie ich obowiązków i uprawnień, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

osób pełniących służbę w jednostkach zmilitaryzowanych. Do osób tych nie stosuje się

przepisów dotyczących powszechnego obowiązku wykonywania pracy, o którym mowa w przepisach

ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego

Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 156, poz. 1301, z 2003 r. Nr 228, poz. 2261, z 2004 r. Nr 107, poz. 1135 oraz z 2011 r. Nr 222, poz. 1323).

Żołnierze odbywający czynną służbę wojskową w chwili ogłoszenia mobilizacji i wybuchu

wojny oraz żołnierze powołani do tej służby na podstawie art. 109 i art. 109a ust.

2 pozostają w czynnej służbie wojskowej do czasu zwolnienia.

1.

Żołnierze powołani do czynnej służby wojskowej mogą być przeznaczeni do pełnienia

tej służby w obronie cywilnej lub w jednostkach zmilitaryzowanych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

przeznaczania żołnierzy do służby w jednostkach zmilitaryzowanych, z uwzględnieniem

sytuacji i czasu, w których następuje nadanie przeznaczenia do służby, oraz określeniem

rodzajów jednostek, w których służba ta jest odbywana.

1.

Duchowni, z wyjątkiem wybieranych na określoną kadencję, mogą być powołani do czynnej

służby wojskowej wyłącznie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

2.

Słuchacze seminariów i szkół duchownych oraz członkowie zakonów mogą być powołani

do czynnej służby wojskowej wyłącznie do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.

1.

Przeprowadzenie kwalifikacji wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny

zarządza Minister Obrony Narodowej.

2.

Do przeprowadzania kwalifikacji wojskowej są właściwi szefowie wojewódzkich sztabów

wojskowych.

3.

Szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych powołują powiatowe i wojewódzkie komisje

lekarskie.

4.

Orzeczenia powiatowych komisji lekarskich są ostateczne.

5.

Orzeczenie powiatowej komisji lekarskiej może być zmienione lub uchylone przez wojewódzką

komisję lekarską tylko w trybie nadzoru, jeżeli zostało wydane z naruszeniem przepisów

prawa lub jest oczywiście błędne.

6.

Do przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie

wojny stosuje się odpowiednio przepisy art. 32-33 i art. 48 oraz przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 43, z zastrzeżeniem, że przewidziane w tych przepisach kompetencje

starosty oraz wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) przysługują wojskowemu komendantowi

uzupełnień.

(uchylony).

(uchylony).

Odroczenia czynnej służby wojskowej udziela się tylko ze względu na stan zdrowia,

na czas ustalony przez powiatową komisję lekarską, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy.

Po upływie tego okresu osoba, korzystająca z odroczenia, obowiązana jest stawić się

ponownie przed właściwą komisją lekarską.

1.

Nie powołuje się do czynnej służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny osób, które zostały zwolnione z obowiązku pełnienia tej służby w

drodze reklamowania.

2.

Reklamowania, o którym mowa w ust. 1, dokonuje wojskowy komendant uzupełnień, a w

przypadku żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową dowódca jednostki wojskowej.

3.

Reklamowanie prowadzi się również w czasie pokoju.

4.

Reklamowanie następuje

1)

z urzędu i dotyczy osób, które

a)

wykonują mandat posła, senatora lub radnego,

b)

zajmują kierownicze stanowiska państwowe określone w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2011 r. Nr 79, poz. 430 i Nr 112, poz. 654) lub stanowiska organów administracji publicznej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego,

c)

ze względu na posiadane kwalifikacje lub zajmowane stanowiska są niezbędne dla zapewnienia

obrony lub bezpieczeństwa państwa;

2)

na wniosek i dotyczy osób, których powołanie do czynnej służby wojskowej, o której

mowa w ust. 1, groziłoby zaprzestaniem lub poważnym zakłóceniem pracy urzędu państwowego

lub samorządowego albo działalności gospodarczej przedsiębiorcy, niezbędnej dla zapewnienia

obrony lub bezpieczeństwa państwa.

5.

Podstawę reklamowania z urzędu stanowi pisemne zawiadomienie (imienny wykaz osób)

przekazane przez Kancelarię Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarię Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej oraz kierowników urzędów jednostek samorządu terytorialnego w stosunku do

osób, o których mowa w ust. 4 pkt 1 lit. a, lub kierowników urzędów państwowych lub

urzędów jednostek samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców, pracodawców lub innych

podmiotów uprawnionych do zatrudnienia lub nawiązania stosunku służbowego w stosunku

do osób, o których mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b i c.

6.

Podstawę reklamowania na wniosek stanowi pisemny udokumentowany wniosek kierowników

urzędów państwowych lub samorządowych albo przedsiębiorców w stosunku do osób, o których

mowa w ust. 4 pkt 2.

7.

Reklamowanie stanowi czynność materialno-techniczną podlegającą wpisowi lub zamieszczeniu

w ewidencji wojskowej.

8.

Odmowa dokonania reklamowania na wniosek lub jej uchylenie, w czasie pokoju stanowi

decyzję administracyjną, od której służy wnioskodawcy odwołanie do szefa wojewódzkiego

sztabu wojskowego.

9.

W przypadku ustania przyczyn reklamowania, wygasa ono z mocy prawa.

10.

Odmowa dokonania reklamowania, o którym mowa w ust. 8, może nastąpić w przypadku,

jeżeli istnieje potrzeba uzupełnienia Sił Zbrojnych stanem osobowym, a w ewidencji

wojskowej nie występują zasoby osób, którym z racji posiadanego wieku, stopnia wojskowego,

wykształcenia, kwalifikacji, stanu zdrowia lub miejsca zamieszkania, można nadać przydział

mobilizacyjny lub pracowniczy przydział mobilizacyjny.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb reklamowania

od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej, szczegółowy wykaz kwalifikacji lub

stanowisk, których posiadanie lub zajmowanie powoduje reklamowanie z urzędu, wzory

zawiadomień i wniosków w sprawie reklamowania, uwzględniając obowiązek powiadamiania

organów wojskowych przez osoby reklamowane o wszelkich okolicznościach mających wpływ

na to reklamowanie, właściwość organów dokonujących zawiadomienia o osobach podlegających

reklamowaniu z urzędu lub wnioskujących o reklamowanie, a także priorytet uzupełnienia

Sił Zbrojnych stanem osobowym na wypadek ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz

nakłady poniesione przez Siły Zbrojne na wyszkolenie żołnierzy rezerwy.

1.

Zwolnienie z czynnej służby wojskowej następuje

1)

w razie uznania żołnierza przez wojskową komisję lekarską za trwale niezdolnego do

służby wojskowej;

2)

w razie demobilizacji poszczególnych roczników lub grup żołnierzy określonych przez

Ministra Obrony Narodowej.

2.

Zwolnienie z czynnej służby wojskowej może nastąpić

1)

w razie uznania żołnierza przez wojskową komisję lekarską za czasowo niezdolnego do

służby wojskowej;

2)

w przypadku reklamowania.

3.

Żołnierze zwolnieni z czynnej służby wojskowej obowiązani są zgłosić się osobiście

w ciągu siedmiu dni od dnia zwolnienia ze służby do właściwej ze względu na miejsce

pobytu stałego (zamieszkania) wojskowej komendy uzupełnień w celu dokonania odpowiednich

zmian w ewidencji wojskowej.

1.

W okresie między dniem doręczenia pracownikowi karty powołania do czynnej służby wojskowej

a jej odbyciem stosunek pracy nie może być przez pracodawcę wypowiedziany ani rozwiązany.

2.

Jeżeli okres dokonanego przez pracodawcę lub przez pracownika wypowiedzenia stosunku

pracy upływa po dniu doręczenia pracownikowi karty powołania do czynnej służby wojskowej,

wypowiedzenie staje się bezskuteczne. W tym przypadku rozwiązanie stosunku pracy może

nastąpić tylko na żądanie pracownika.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do umów o pracę zawartych na okres próbny.

W razie upływu okresu próbnego po powołaniu pracownika do czynnej służby wojskowej

umowę o pracę uważa się za zawartą na czas nieokreślony.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą pracowników powołanych do czynnej służby wojskowej,

która ma być odbywana w formie jednodniowych ćwiczeń.

5.

Umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy ulega

jednakże rozwiązaniu z upływem terminu określonego w umowie.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli pracodawca może rozwiązać umowę o pracę

bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji

zakładu pracy. W tych przypadkach rozwiązanie stosunku pracy następuje na zasadach

ogólnych.

1.

W okresie posiadania przydziału kryzysowego przez żołnierza rezerwy będącego pracownikiem

stosunek pracy z tym pracownikiem nie może być przez pracodawcę wypowiedziany ani

rozwiązany.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do umów o pracę zawartych na okres próbny, na czas

określony lub na czas wykonania określonej pracy, a także jeżeli pracodawca może rozwiązać

stosunek pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika (urzędnika) oraz w przypadku ogłoszenia

upadłości lub likwidacji zakładu pracy albo likwidacji stanowiska pracy, a także w

przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. Nr 90, poz. 844, z późn. zm.. W tych przypadkach rozwiązanie stosunku pracy może nastąpić na ogólnych zasadach.

1.

Na wniosek pracownika, któremu doręczono kartę powołania do czynnej służby wojskowej,

pracodawca jest obowiązany udzielić mu zwolnienia od pracy bez zachowania prawa do

wynagrodzenia

1)

na dwa dni, jeżeli pracownikowi doręczono kartę powołania do zasadniczej lub okresowej

służby wojskowej;

2)

na jeden dzień, jeżeli pracownikowi doręczono kartę powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych

trwających powyżej trzydziestu dni.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli doręczona karta powołania zobowiązuje do natychmiastowego

stawiennictwa.

3.

Na wniosek pracownika, który odbył ćwiczenia wojskowe trwające powyżej trzydziestu

dni, pracodawca jest obowiązany udzielić mu zwolnienia od pracy po odbyciu tych ćwiczeń

na jeden dzień, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1 i 3 pracodawca może - na własny koszt - wypłacić

pracownikowi wynagrodzenie za czas zwolnienia od pracy.

1.

Żołnierzowi rezerwy, który odbył ćwiczenia wojskowe, z wyjątkiem ćwiczeń trwających

do dwudziestu czterech godzin odbywanych w czasie lub dniu wolnym od pracy, przysługuje

świadczenie pieniężne rekompensujące utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub

stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, które mógłby

uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych.

2.

Świadczenie pieniężne za każdy dzień ćwiczeń wojskowych stanowi kwota 1/30 miesięcznego

wynagrodzenia lub dochodu, o których mowa w ust. 1, pomnożona przez liczbę dni odbytych

ćwiczeń wojskowych, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Kwota dziennego świadczenia pieniężnego nie może być wyższa od 1/30 dwuipółkrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, którego wysokość

ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego.

4.

Świadczenie pieniężne nie przysługuje żołnierzowi rezerwy powołanemu na ćwiczenia

wojskowe, jeżeli otrzymał od pracodawcy wynagrodzenie za okres odbywania ćwiczeń wojskowych.

5.

Świadczenie pieniężne ustala i wypłaca wójt lub burmistrz (prezydent miasta) na udokumentowany

wniosek uprawnionego żołnierza rezerwy, złożony nie później niż w ciągu trzech miesięcy

od zakończenia ćwiczeń wojskowych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Świadczenie pieniężne wypłaca się w kwocie pomniejszonej o uposażenie, jakie żołnierz

rezerwy otrzymał z tytułu odbytych ćwiczeń wojskowych.

7.

Wydatki z tytułu wypłaty świadczeń pieniężnych pokrywane są z budżetu Ministerstwa

Obrony Narodowej.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób ustalania i wypłacania

świadczenia pieniężnego, zwrotu wydatków z tego tytułu organom samorządu terytorialnego

oraz tryb postępowania i właściwość organów w tych sprawach.

1.

Pracownikowi, który w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej

podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w dniu powołania do tej służby,

czas odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia u tego pracodawcy

w zakresie wszystkich uprawnień wynikających ze stosunku pracy.

2.

Pracownikowi, który w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej

podjął pracę po raz pierwszy lub u innego pracodawcy niż ten, u którego był zatrudniony

w dniu powołania do tej służby, czas odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu

zatrudnienia wymaganego do nabywania lub zachowania uprawnień wynikających ze stosunku

pracy, z wyjątkiem uprawnień przysługujących wyłącznie pracownikom u pracodawcy, u

którego podjął pracę.

3

Pracownikowi, który podjął pracę po upływie trzydziestu dni od dnia zwolnienia z czynnej

służby wojskowej, czas odbywania tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia wymaganego

do nabycia lub zachowania uprawnień wynikających ze stosunku pracy, z wyjątkiem uprawnień

przysługujących wyłącznie pracownikom u pracodawcy, u którego podjęli pracę.

4.

Terminy przewidziane w ust. 1 i 2 uważa się za zachowane, jeżeli pracownik nie mógł

podjąć pracy z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się, jeżeli przepisy szczególne nie przewidują korzystniejszych

uprawnień.

6.

Przepisy ust. 1-3 nie naruszają uprawnień bezrobotnych, określonych w odrębnych przepisach.

1.

Żołnierze rezerwy, którzy w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia z czynnej służby

wojskowej, z zastrzeżeniem art. 120 ust. 4, nie mogą podjąć pracy wskutek ogłoszenia

upadłości lub likwidacji pracodawcy, u którego byli zatrudnieni w dniu powołania do

tej służby, albo rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

a także którzy z innych przyczyn poszukują pracy - korzystają z pierwszeństwa w zakresie

pośrednictwa pracy.

2.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określa,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia pośrednictwa pracy w stosunku

do żołnierzy rezerwy, o których mowa w ust. 1.

1.

Pracodawca, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do czynnej służby wojskowej,

jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku

równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz wynagrodzenia, jeżeli w ciągu trzydziestu

dni od dnia zwolnienia ze służby pracownik zgłosił się do tego zakładu w celu podjęcia

pracy. Niezachowanie tego terminu powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że nastąpiło

z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy.

2.

Jeżeli pracownik uzyskał podczas odbywania czynnej służby wojskowej inne lub wyższe

niż posiadane uprzednio kwalifikacje zawodowe, pracodawca jest obowiązany na wniosek

pracownika zatrudnić go w miarę możliwości na stanowisku, które odpowiada nabytym

w wojsku kwalifikacjom.

Pracownik, który podjął pracę po przedterminowym zwolnieniu z zasadniczej służby wojskowej

z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy jednostki wojskowej - w razie wezwania do dalszego

odbywania tej służby - jest obowiązany stawić się do pracy następnego dnia po zwolnieniu

ze służby.

1

Pracodawca udziela pracownikowi powołanemu do odbycia ćwiczeń wojskowych lub pełnienia

okresowej służby wojskowej urlopu bezpłatnego na okres trwania tych ćwiczeń lub służby.

2.

W czasie trwania urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, pracownik zachowuje wszystkie

uprawnienia wynikające ze stosunku pracy, z wyjątkiem prawa do wynagrodzenia.

Pracownik powołany do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy

odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych

dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego

powołania do tej samej służby.

W okresie odbywania przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej rozwiązanie przez

pracodawcę stosunku pracy z żoną żołnierza może nastąpić wyłącznie z winy pracownicy

oraz w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy.

1

W okresie między dniem doręczenia studentowi lub uczniowi, który ochotniczo zgłosił

się do odbycia zasadniczej służby wojskowej, karty powołania do czynnej służby wojskowej

a dniem upływu okresu trzydziestu dni od dnia jego zwolnienia z tej służby, nie można

tego studenta lub ucznia skreślić z listy studentów lub uczniów oraz zwolnić lub wydalić

ze szkoły.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, do dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5, studentowi

lub uczniowi udziela się urlopu.

3.

W czasie urlopu, o którym mowa w ust. 2, student lub uczeń jest zwolniony z łożenia

wszelkich świadczeń na rzecz danej uczelni lub szkoły wynikających z tytułu pobierania

w niej nauki.

4.

Wojskowy komendant uzupełnień zawiadamia daną uczelnię lub szkołę o zwolnieniu żołnierza

będącego studentem lub uczniem, o którym mowa w ust. 1, z zasadniczej służby wojskowej.

5.

Studenta lub ucznia, który w terminie trzydziestu dni od dnia zwolnienia z zasadniczej

służby wojskowej zgłosi w szkole, w której pobierał naukę w dniu powołania do tej

służby, zamiar kontynuowania tej nauki, przywraca się w prawach studenta lub ucznia

i wpisuje na rok lub semestr nauki, który został przerwany z powodu odbywania zasadniczej

służby wojskowej. Niezachowanie tego terminu powoduje skreślenie tego studenta lub

ucznia z listy studentów lub uczniów oraz jego zwolnienie ze szkoły.

1

Wójt lub burmistrz (prezydent miasta) uznaje osobę, której doręczono kartę powołania

do odbycia zasadniczej służby wojskowej, oraz żołnierza odbywającego tę służbę - na

ich wniosek lub uprawnionego członka rodziny - za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu

członków rodziny. Przepis art. 128 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1a

Wójt lub burmistrz (prezydent miasta), w drodze decyzji administracyjnej, uznaje osobę,

której doręczono kartę powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej, oraz żołnierza

odbywającego tę służbę, na jego udokumentowany wniosek za żołnierza samotnego.

1b

Decyzję, o której mowa w ust. 1 i 1a, wydaje wójt lub burmistrz (prezydent miasta)

właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) lub pobytu czasowego

trwającego ponad trzy miesiące w dniu doręczenia osobie karty powołania do zasadniczej

służby wojskowej, a w stosunku do żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową

- w dniu stawienia się do odbycia tej służby.

2.

(uchylony).

3.

Decyzję wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) doręcza się osobie, która wniosła

podanie, wraz z uzasadnieniem.

4.

Od decyzji wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) przysługuje osobie, która wniosła

podanie, odwołanie do wojewody w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji.

Decyzja może być zmieniona przez wojewodę również z urzędu, jeżeli została wydana

z naruszeniem przepisów prawa.

5.

Żołnierzem samotnym w rozumieniu ustawy jest osoba niebędąca w związku małżeńskim,

prowadząca odrębne gospodarstwo domowe, samodzielnie zajmująca lokal mieszkalny lub

dom mieszkalny, w którym jest zameldowana na pobyt stały, jeżeli nie ma innych osób

zobowiązanych do pokrywania należności z tytułu zajmowania tego lokalu lub domu mieszkalnego.

1.

Żołnierzom zasadniczej służby wojskowej posiadającym na wyłącznym utrzymaniu członków

rodziny w czasie odbywania służby przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, zasiłek

w kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Członkami rodziny żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową, pozostającymi

na jego wyłącznym utrzymaniu, są jego żona, dzieci, rodzice oraz osoby, względem których

żołnierza obciąża obowiązek alimentacyjny, o ile, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, nie

uzyskują oni dochodu lub uzyskiwany przez nich dochód z jakiegokolwiek tytułu jest

niższy od minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób wymienionych w tym przepisie, jeśli utraciły

prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, z wyjątkiem

żony żołnierza.

4.

Jeżeli łączny miesięczny dochód uzyskiwany przez osoby, o których mowa w ust. 2, jest

niższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, zasiłek, o którym mowa w ust. 1, przysługuje

w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę a

wysokością tego dochodu. Za dochód nie uważa się zasiłku rodzinnego.

5.

Zasiłek nie przysługuje, jeżeli osoby, o których mowa w ust. 2, uzyskują łącznie dochód

równy kwocie minimalnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 1, lub wyższy od niej.

1

Żołnierzowi, z wyjątkiem żołnierza pełniącego okresową służbę wojskową, na którym

ciąży obowiązek alimentacyjny na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, wypłaca się

zasiłek w wysokości świadczenia alimentacyjnego, jednak nie wyższy niż kwota, o której

mowa w art. 128 ust. 1.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, może być wypłacony bezpośrednio osobie, której przysługuje

świadczenie alimentacyjne, lub jej pełnomocnikowi, na ich wniosek. Przepisy art. 128b

stosuje się odpowiednio.

3.

Łączna wysokość świadczeń, o których mowa w ust. 1 i w art. 128 ust. 1, nie może być

wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników.

1.

Decyzję o przyznaniu żołnierzowi zasiłku, o którym mowa w art. 128 ust. 1 i art. 128a,

wydaje dowódca jednostki wojskowej na podstawie udokumentowanego wniosku tego żołnierza.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje żołnierzowi odwołanie do organu wojskowego

wyższego stopnia, określonego w odrębnych przepisach.

3.

Zasiłek, o którym mowa w art. 128 ust. 1 oraz w art. 128a, wypłaca dowódca jednostki

wojskowej, w której żołnierz odbywa służbę. Zasiłek wypłaca się za okres od dnia stawienia

się do zasadniczej służby wojskowej.

Żołnierz, który podał nieprawdziwe dane w celu uzyskania nienależnego zasiłku lub

uzyskania zasiłku w wyższej wysokości niż mu przysługuje albo nie zawiadomił o okolicznościach

powodujących zmianę wysokości zasiłku lub wygaśnięcie decyzji o jego przyznaniu, jest

obowiązany do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku lub jego części wraz z odsetkami

ustawowymi.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania

i wypłacania zasiłków na utrzymanie członków rodziny, o których mowa w art. 128 ust.

1 i art. 128a ust. 1. Rozporządzenie powinno określać szczegółowy wykaz podmiotów

uprawnionych do pobierania zasiłku, organy upoważnione do wydania decyzji o przyznaniu

zasiłku, dokumenty wymagane do wydania decyzji o przyznaniu zasiłku, sposób postępowania

z dokumentacją przy przeniesieniu żołnierza do innej jednostki wojskowej lub osoby

odbywającej zasadniczą służbę w obronie cywilnej do innej jednostki organizacyjnej,

a także termin wypłaty oraz okres pobierania zasiłku.

(uchylony).

1.

Żołnierzowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na pomoc prawną, jeżeli postępowanie

przygotowawcze wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego obrońcy, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, z późn. zm., zwraca się ze środków części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony

Narodowej.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do zwrotu kosztów poniesionych na pomoc prawną

stosuje się przepisy działu XIV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

1.

Członków rodziny żołnierza odbywającego czynną służbę wojskową, którzy zamieszkiwali

wspólnie z nim w dniu powołania go do tej służby, nie wolno usuwać przymusowo z lokali

mieszkalnych zajmowanych na podstawie tytułu prawnego, z zastrzeżeniem przepisu ust.

2.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli żołnierz nie został uznany za posiadającego

na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny i zwłoka z zapłatą należności z tytułu zajmowania

lokalu mieszkalnego wynosi co najmniej dwa pełne okresy płatności.

3.

Nie wolno również zajmować lokali mieszkalnych żołnierzy samotnych odbywających czynną

służbę wojskową.

1.

Żołnierzom uznanym za posiadających na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny i żołnierzom

uznanym za samotnych, w okresie odbywania przez nich czynnej służby wojskowej, z wyjątkiem

okresowej służby wojskowej, na ich udokumentowany wniosek

1)

pokrywa się

a)

należności z tytułu najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie decyzji administracyjnej,

b)

należności z tytułu zajmowania spółdzielczego lokalu mieszkalnego typu lokatorskiego,

c)

bieżące opłaty eksploatacyjne z tytułu zajmowania spółdzielczego lokalu mieszkalnego

typu własnościowego,

d)

należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie umowy najmu, z wyjątkiem

sytuacji, w których przedmiotem umowy jest część tego lokalu, a jedna ze stron umowy

jest obciążona obowiązkiem alimentacyjnym względem drugiej strony,

e)

bieżące należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot

odrębnej własności w rozumieniu przepisów o własności lokali, albo domu mieszkalnego,

stanowiącego przedmiot własności żołnierza;

2)

zawiesza się spłatę

a)

pożyczki uzyskanej z zakładowego funduszu mieszkaniowego,

b)

kredytu lub pożyczki udzielonych przez banki lub instytucje uprawnione do udzielania

kredytów lub pożyczek, chyba że strony w umowie postanowiły inaczej.

2.

Pożyczka i kredyty, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w okresie zawieszenia ich spłaty

nie podlegają oprocentowaniu.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują również małżonkom żołnierzy

odbywających zasadniczą służbę wojskową, jeżeli ze względu na nie żołnierze zostali

uznani za posiadających na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny.

3a

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przysługują również innym niż

wymienieni w ust. 1 żołnierzom odbywającym czynną służbę wojskową, z wyjątkiem żołnierzy

pełniących okresową służbę wojskową, jeżeli wystąpią z żądaniem w tej sprawie odpowiednio

do pracodawcy, banku lub instytucji udzielającej kredytu lub pożyczki.

4.

Warunkiem korzystania z uprawnień wymienionych

1)

w ust. 1 pkt 1 lit. a-c i e - jest nieoddanie lokalu mieszkalnego albo domu mieszkalnego

do bezpłatnego używania albo w najem lub w podnajem;

2)

w ust. 1 w pkt 2 oraz w ust. 2 - jest zaciągnięcie kredytu lub pożyczki przed dniem

powołania żołnierza do czynnej służby wojskowej;

3)

w ust. 1 pkt 1 lit. d - oprócz warunku określonego w pkt 1 jest również zawarcie przez

żołnierza samotnego umowy najmu z właścicielem lokalu mieszkalnego oraz dopełnienie

obowiązku zameldowania się w tym lokalu na pobyt stały.

5.

Przepisów ust. 1, 2 i 4 nie stosuje się do żołnierzy samotnych odbywających ćwiczenia

wojskowe trwające poniżej trzydziestu dni.

5a.

Decyzję o pokrywaniu należności i opłat, o których mowa w ust. 1, wydaje wójt lub

burmistrz (prezydent miasta), właściwy dla miejsca położenia lokalu mieszkalnego albo

domu mieszkalnego żołnierza.

6.

Wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast) wypłacają należności i opłaty, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, od dnia złożenia wniosku w tej sprawie.

7.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d, wypłaca się w formie ryczałtu. Przy

określaniu wysokości ryczałtu nie uwzględnia się powierzchni przekraczającej normatywną

powierzchnię, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 71, poz. 734, z późn. zm..

8.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali wysokość ryczałtu, o którym mowa w

ust. 7, jako wielokrotność stawki czynszu określonego przez właściwy zarząd jednostki

samorządu terytorialnego dla lokalu mieszkalnego o porównywalnej powierzchni użytkowej

z uwzględnieniem standardu tego lokalu oraz określi organy upoważnione do wydania

decyzji o przyznaniu ryczałtu, dokumenty wymagane do wydania decyzji o przyznaniu

ryczałtu, sposób przekazywania ryczałtu oraz tryb pokrywania poniesionych z tego tytułu

wydatków.

1.

Wydatki z tytułu zasiłków, należności i opłat, o których mowa w art. 128, art. 128a

i art. 131 ust. 1 pkt 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

szczegółowe zasady i tryb pokrywania należności i opłat, o których mowa w art. 131

ust. 1 pkt 1;

2)

tryb zwrotu organom samorządu terytorialnego wydatków poniesionych na cele wymienione

w ust. 1;

3)

szczegółowe zasady i tryb zawieszania spłat pożyczek i kredytów, o których mowa w

art. 131 ust. 1 pkt 2.

1.

Żołnierzom, którzy odbyli zasadniczą służbę wojskową w ustalonym czasie jej trwania

na stanowiskach służbowych lub funkcjach wojskowych odpowiadających ich kwalifikacjom

nabytym przed powołaniem do tej służby, wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odpowiednio

zrewaloryzowany ekwiwalent pieniężny z tytułu poniesionych przed powołaniem do tej

służby kosztów związanych z uzyskaniem kwalifikacji przydatnych w wojsku.

2.

Ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1, wypłaca na wniosek żołnierza wojskowy

komendant uzupełnień w ciągu czternastu dni od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem

że wniosek został złożony nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia zwolnienia

żołnierza z zasadniczej służby wojskowej. Należności te są pokrywane z części budżetu

państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

3

Podstawę wypłaty należności z tytułu uzyskania kwalifikacji stanowi umowa zawarta

między wojskowym komendantem uzupełnień a osobą podlegającą obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej, na podstawie której osoba ta zobowiązała się do uzyskania przed

powołaniem do tej służby określonych kwalifikacji, a wojskowy komendant uzupełnień

zobowiązał się do powołania jej do tej służby na stanowisko służbowe lub funkcję wojskową

odpowiadające uzyskanym kwalifikacjom.

1

Osoby przeznaczone do odbycia zasadniczej służby wojskowej mogą być kierowane do odbycia

szkolenia (kursu) w celu uzyskania kwalifikacji przydatnych w wojsku.

2

Do odbycia szkolenia (kursu), o którym mowa w ust. 1, kieruje wojskowy komendant uzupełnień.

Skierowanie stanowi decyzję administracyjną.

3

Szkolenia (kursy), o których mowa w ust. 1, prowadzą osoby fizyczne, osoby prawne

lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, z którymi szef wojewódzkiego

sztabu wojskowego zawarł umowę na realizację tego szkolenia (kursu). Do wyłonienia

podmiotów realizujących szkolenie (kursy) stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.

4.

Czas trwania szkolenia (kursu), o którym mowa w ust. 1, może wynosić do trzech miesięcy

i być realizowany w czasie wolnym od pracy lub w przerwie wakacyjnej.

5.

Uczestnikom szkolenia (kursu), o którym mowa w ust. 1, będącym pracownikami przysługuje

1)

zwolnienie z pracy na czas niezbędny do odbycia zajęć, z uwzględnieniem czasu koniecznego

na dojazd;

2)

wynagrodzenie w pełnej wysokości za czas zwolnienia z pracy z powodu odbywania zajęć.

6.

Koszty związane z realizacją szkolenia (kursu), o którym mowa w ust. 1, oraz wynikające

ze świadczeń określonych w ust. 5, pokrywa się z części budżetu państwa, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje przydatne

w wojsku, o których mowa w art. 132a ust. 1 i art. 132b ust. 1, wzór umowy, o której

mowa w art. 132a ust. 3 i art. 132b ust. 3, oraz tryb naliczania i wypłacania ekwiwalentu

pieniężnego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, uwzględniając w szczególności klasyfikację

zawodów i specjalności określoną na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm., a także w zakresie ekwiwalentu pieniężnego - prognozowany w ustawie budżetowej na

dany rok wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych obowiązujący w dniu zwolnienia

żołnierza z zasadniczej służby wojskowej.

1.

Żołnierzom rezerwy, posiadającym przydziały kryzysowe, niezależnie od uprawnień wynikających

z odbywania ćwiczeń wojskowych i pełnienia okresowej służby wojskowej

1)

których wynagrodzenie z tytułu stosunku pracy jest wyższe niż uposażenie zasadnicze

otrzymywane w czasie pełnienia okresowej służby wojskowej - przysługuje w tym czasie

rekompensata finansowa, w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem i uposażeniem;

2

skierowanym lub wyznaczonym do służby poza granicami państwa pełnionej w ramach okresowej

służby wojskowej - przysługują uprawnienia i świadczenia przewidziane dla żołnierzy

zawodowych, określone w art. 24 ust. 5-7 i art. 62 ust. 7a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych i w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 24 ust. 8 tej ustawy;

3)

zamieszkującym poza miejscem pełnienia służby - przysługuje prawo do zwrotu kosztów

dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia czynnej służby wojskowej i z

powrotem na zasadach określonych w art. 72;

4)

okres urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę jest wliczany do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze, w tym wymiar urlopu wypoczynkowego za dany

rok;

5)

okres pełnienia czynnej służby wojskowej w ramach Narodowych Sił Rezerwowych dolicza

się do wysługi emerytalnej na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm.;

6)

przysługuje możliwość dofinansowania kosztów studiów lub nauki albo stażu, kursu lub

specjalizacji, zwłaszcza w specjalnościach wojskowych wymagających podwyższonych kwalifikacji,

w wymiarze proporcjonalnym do deklarowanego okresu pozostawania na przydziale kryzysowym,

na zasadach przewidzianych dla żołnierzy zawodowych, określonych w art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy;

7)

przysługuje prawo do

a)

odznaczeń, wyróżnień i nagród,

b)

wystąpień publicznych oraz udziału w uroczystościach państwowych, wojskowych i lokalnych

w mundurze, na zasadach określonych ustawie z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach

(Dz. U. Nr 31, poz. 130, z późn. zm.,

c)

używania tytułu honorowego nadanego w drodze wyróżnienia osobom wyróżniającym się

w służbie, w szkoleniu wojskowym lub w wykonywaniu zadań służbowych, w tym po zakończeniu

służby w Narodowych Siłach Rezerwowych,

d)

korzystania z pierwszeństwa w zatrudnieniu w urzędach administracji publicznej na

stanowiskach związanych z obronnością kraju, na zasadach przewidzianych dla żołnierzy

zawodowych, określonych w art. 119 ust. 1-1c ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych i w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 119 ust. 2 i 3 tej ustawy;

8)

przysługują świadczenia obejmujące

a)

bezpłatne wyżywienie lub równoważnik pieniężny, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt

1 - w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej,

b)

bezpłatne zakwaterowanie zbiorowe na zasadach określonych w art. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 oraz z 2011 r. Nr 22, poz. 114 i Nr 185, poz. 1092) - w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej,

c)

umundurowanie i wyekwipowanie wojskowe w naturze lub równoważnik pieniężny, o których

mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2 - w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej,

d)

oznaki i odznaki przewidziane dla żołnierzy Narodowych Sił Rezerwowych,

e)

bezpłatne badania profilaktyczne, szczepienia profilaktyczne i turnusy leczniczo-profilaktyczne

- w czasie pełnienia okresowej służby wojskowej, na zasadach przewidzianych dla żołnierzy

zawodowych w art. 67 ust. 2-6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w przepisach wydanych na podstawie art. 67 ust. 7 tej ustawy.

2.

Koszty związane ze świadczeniami dla żołnierzy rezerwy z tytułu pozostawania na przydziale

kryzysowym pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister

Obrony Narodowej.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i zakres oraz warunki

przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1, żołnierzom rezerwy posiadającym przydziały

kryzysowe. Rozporządzenie powinno w szczególności uwzględniać, aby warunki i zakres

przyznania poszczególnych uprawnień uwzględniały potrzebę różnicowania wysokości lub

zakresu tych świadczeń w zależności od okresu posiadania przydziału kryzysowego, a

tryb prowadzonego postępowania zapewniały możliwość udokumentowania zasadności przyznania

tych świadczeń oraz rozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki.

Żołnierzom pełniącym służbę przygotowawczą oraz członkom ich rodzin przysługują szczególne

uprawnienia przewidziane dla żołnierzy zasadniczej służby wojskowej i członków ich

rodzin na zasadach określonych w art. 118-132.

1.

Żołnierz, który został zwolniony z czynnej służby wojskowej wskutek ustalenia przez

wojskową komisję lekarską trwałej lub czasowej niezdolności do służby wojskowej w

następstwie wypadku lub choroby pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby

wojskowej, może korzystać, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z czynnej służby

wojskowej, z pomocy w zakresie podnoszenia kwalifikacji, przekwalifikowania, doradztwa

zawodowego lub pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy.

2.

Żołnierz, który został zwolniony z czynnej służby wojskowej z powodów, o których mowa

w ust. 1, w związku z pełnieniem służby wojskowej poza granicami państwa, związanej

z realizacją celów, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, korzysta z pomocy, o której mowa w ust. 1, bezterminowo.

3

Z pomocy, o której mowa w ust. 1, mogą bezterminowo korzystać również małżonek oraz

dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza, który

a)

zaginął lub poniósł śmierć, w związku z wykonywaniem zadań służbowych;

b)

zmarł w okresie trzech lat po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej w następstwie

wypadku lub choroby pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb korzystania przez żołnierzy, o których mowa w ust. 1 i 2, a także małżonków oraz

dzieci pozostających na utrzymaniu żołnierzy, którzy zaginęli lub ponieśli śmierć,

w związku z wykonywaniem zadań służbowych, z pomocy wymienionej w ust. 1, z uwzględnieniem

szczególnego traktowania tych żołnierzy, którzy zostali inwalidami.

(uchylony).

Przepisy art. 118-132 stosuje się odpowiednio do absolwentów szkół wyższych odbywających

przeszkolenie wojskowe oraz członków ich rodzin.

1.

Pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany

przydział kryzysowy przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej „świadczeniem”,

za okres odbywania ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby wojskowej przez

tego żołnierza.

2.

Świadczenie obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, bez kwot wynagrodzenia, poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony

nowego pracownika w celu zastępstwa żołnierza rezerwy, o którym mowa w ust. 1, lub

z tytułu powierzenia tego zastępstwa innemu pracownikowi zatrudnionemu dotychczas

u tego pracodawcy, a także wypłaty żołnierzowi rezerwy odprawy, o której mowa w art.

125.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 119a ust. 4, jeżeli żołnierz rezerwy, o którym mowa

w ust. 1, w okresie odbywania przez niego ćwiczeń wojskowych otrzymał wynagrodzenie

od pracodawcy, w kosztach, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się również kwotę tego

wynagrodzenia.

4.

Świadczenie wypłaca się na udokumentowany wniosek pracodawcy.

5.

Podpisany wniosek, o którym mowa w ust. 4, pracodawca przesyła szefowi wojewódzkiego

sztabu wojskowego właściwemu ze względu na siedzibę jednostki wojskowej, do której

żołnierz rezerwy posiada nadany przydział kryzysowy, nie później niż przed upływem

trzydziestu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z ćwiczeń wojskowych, a w przypadku

pełnienia przez żołnierza rezerwy okresowej służby wojskowej - nie później niż w ostatnim

dniu miesiąca następującego po miesiącu pełnienia tej służby.

6.

Kwotę świadczenia ustala właściwy szef wojewódzkiego sztabu wojskowego i przekazuje

w okresie miesiąca od dnia otrzymania wniosku na wskazany w nim rachunek bankowy.

7.

Odmowa wypłaty świadczenia lub ustalenie kwoty niższej niż wskazana we wniosku pracodawcy

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

8.

Kwota świadczenia za każdy dzień odbywania ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej

służby wojskowej przez żołnierza rezerwy nie może być wyższa od 1/30 dwuipółkrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego

w miesiącu poprzedzającym termin powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych, którego

wysokość ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego.

9.

Kwotę świadczenia ustala się i wypłaca każdorazowo za czas odbywania danego rodzaju

ćwiczeń wojskowych, a w przypadku okresowej służby wojskowej za dany miesiąc jej pełnienia.

10.

Jeżeli żołnierz rezerwy posiadający nadany przydział kryzysowy jest zatrudniony u

dwóch lub więcej pracodawców, świadczenie przysługuje wszystkim zatrudniającym go

pracodawcom, proporcjonalnie do poniesionych przez nich kosztów, z uwzględnieniem,

że wysokość świadczenia dla jednego pracodawcy za każdy dzień odbytych ćwiczeń wojskowych

lub pełnionej okresowej służby wojskowej nie może przekraczać kwoty obliczonej na

podstawie ust. 8.

11.

Wydatki z tytułu wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, pokrywa się z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

12.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, sposób obliczania poniesionych kosztów, o których mowa w

ust. 2 i 3, wzór wniosku o wypłatę świadczenia, o którym mowa w ust. 4, sposób dokumentowania

przez pracodawcę poniesionych kosztów, sposób i tryb ustalania oraz wypłacania świadczenia.

Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość weryfikacji przez właściwego szefa wojewódzkiego

sztabu wojskowego przedłożonych dokumentów przed dokonaniem wypłaty świadczenia.

1.

Przepisy art. 118, 119 ust. 1, 2 i 4, art. 120, 122, 124-126 oraz 129-132 stosuje

się do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny, jeżeli odpowiednie przepisy nie stanowią inaczej.

2.

Członkowie rodziny pozostający na wyłącznym utrzymaniu żołnierza pełniącego służbę

wojskową, o której mowa w ust. 1, zachowują prawo do wszystkich świadczeń od pracodawcy,

który zatrudniał żołnierza w dniu powołania go do służby, przysługujących członkom

rodziny innych pracowników zatrudnionych przez tego pracodawcę.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa

1)

kategorie żołnierzy pełniących służbę wojskową określoną w ust. 1, których członkowie

rodziny pozostający na ich utrzymaniu uprawnieni są do zasiłków wojennych;

2)

wysokość, zasady i tryb przyznawania zasiłków wojennych.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może przyznać żołnierzom oraz członkom ich

rodzin inne szczególne uprawnienia lub ulgi, określając zasady i warunki korzystania

z nich.

Obrona cywilna ma na celu ochronę ludności, zakładów pracy i urządzeń użyteczności

publicznej, dóbr kultury, ratowanie i udzielanie pomocy poszkodowanym w czasie wojny

oraz współdziałanie w zwalczaniu klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska oraz usuwaniu

ich skutków.

1.

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi przeznaczonymi do wykonywania zadań obrony

cywilnej są formacje obrony cywilnej.

2.

Formacje obrony cywilnej składają się z oddziałów obrony cywilnej przeznaczonych do

wykonywania zadań ogólnych lub specjalnych oraz innych jednostek tych formacji.

3.

Formacje obrony cywilnej tworzą, w drodze rozporządzenia, ministrowie, a wojewodowie,

starostowie, wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast) - w drodze zarządzenia,

uwzględniając w szczególności: skalę występujących zagrożeń, rodzaj formacji, ich

przeznaczenie oraz stan osobowy i organizację wewnętrzną.

4.

Formacje obrony cywilnej mogą tworzyć także pracodawcy.

Akt wykonawczy wydany na podstawie art. 69b ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 105,

zachowuje moc do dnia wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie art.

69b ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 105, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

jednakże nie dłużej niż do dnia 21 marca 2011 r.

1.

Obowiązek obywateli w zakresie obrony cywilnej polega na

1)

odbywaniu

a)

służby w obronie cywilnej,

b

edukacji dla bezpieczeństwa,

c)

szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony ludności;

2)

wykonywaniu innych zadań przewidzianych w ustawie.

2.

Służbę w obronie cywilnej odbywa się w formacjach obrony cywilnej.

3.

Służba w obronie cywilnej może być odbywana również w jednostkach organizacyjnych

niebędących formacjami obrony cywilnej, określonych przez Radę Ministrów.

4.

Osoby podlegające obowiązkowi służby w obronie cywilnej mogą być zobowiązane w ramach

tej służby do wykonywania prac niezbędnych dla potrzeb obrony cywilnej oraz do udziału

w zwalczaniu klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska oraz usuwaniu ich skutków.

4a.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady zwalniania przez pracodawców

z obowiązku świadczenia pracy osób powołanych do służby w obronie cywilnej w związku

ze zwalczaniem klęsk żywiołowych, katastrof i zagrożeń środowiska, biorąc pod uwagę

zasady zrekompensowania utraconego wynagrodzenia i uwzględniając w szczególności profil

działania zakładu.

5.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, stanowiska w urzędach organów administracji

rządowej i innych organów państwowych, instytucjach państwowych, urzędach organów

samorządu terytorialnego oraz u przedsiębiorców i w innych jednostkach organizacyjnych,

uznawane za równorzędne z odbywaniem służby w obronie cywilnej, uwzględniając w szczególności

stanowiska związane z ochroną ludności i zwalczaniem klęsk żywiołowych.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90 ust. 3-5, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2)

art. 48 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 83 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem

1 maja 2011 r.

1

Obowiązek służby w obronie cywilnej polega na

1)

odbywaniu w czasie pokoju

a

zasadniczej służby lub szkolenia,

b)

ćwiczeń;

2)

pełnieniu w czasie wojny czynnej służby.

2

Zasadniczą służbę lub szkolenie w obronie cywilnej w czasie pokoju odbywa się wyłącznie

w okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia

wojskowego.

1.

Obowiązkowi służby w obronie cywilnej podlegają

1

osoby uznane za zdolne do służby wojskowej, przeznaczone zamiast zasadniczej służby

wojskowej do odbycia

a)

zasadniczej służby w oddziałach obrony cywilnej, jeżeli nie korzystają z odroczenia

zasadniczej służby wojskowej,

b)

szkolenia w oddziałach obrony cywilnej;

2)

przeznaczeni do tej służby

a)

żołnierze rezerwy nieprzewidziani do służby wojskowej albo do służby w jednostkach

zmilitaryzowanych,

b)

mężczyźni niepodlegający obowiązkowi służby wojskowej, do końca roku kalendarzowego,

w którym kończą sześćdziesiąt lat życia,

c)

kobiety począwszy od 1 stycznia roku, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą pięćdziesiąt lat życia.

2.

(uchylony).

3.

Obowiązkowi służby w obronie cywilnej nie podlegają

1)

osoby uznane za stale lub długotrwale niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym na

podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo całkowicie

niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych;

2)

kobiety w ciąży i w okresie sześciu miesięcy po odbyciu porodu;

3)

osoby sprawujące opiekę nad dziećmi do lat ośmiu;

4)

sprawujące opiekę nad

a)

dziećmi od lat ośmiu do szesnastu,

b)

osobami obłożnie chorymi,

c)

osobami, wobec których orzeczono stałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,

d)

osobami, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej

egzystencji na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

e)

osobami zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, jeżeli osoby te wspólnie z nimi zamieszkują i opieki tej nie można powierzyć innym

osobom.

1

Do zasadniczej służby w obronie cywilnej przeznacza i powołuje wojskowy komendant

uzupełnień.

2

Osoby, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 2, przeznacza do służby w obronie cywilnej

komendant formacji obrony cywilnej lub kierownik jednostki organizacyjnej, o której

mowa w art. 139 ust. 3, a na stanowisko komendanta formacji - pracodawca albo wójt

lub burmistrz (prezydent miasta), po zasięgnięciu, w uzasadnionych przypadkach, opinii

lekarza.

3.

Powołanie do zasadniczej służby w obronie cywilnej następuje za pomocą karty powołania

do tej służby.

4.

Przeznaczenie do służby w obronie cywilnej osób, o których mowa w ust. 2, następuje

w drodze nadania przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do służby w określonej

1)

formacji obrony cywilnej lub

2)

jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 139 ust. 3.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, kategorie żołnierzy rezerwy,

których przeznaczenie do służby w obronie cywilnej wymaga zgody wojskowego komendanta

uzupełnień, z uwzględnieniem celu powołania do służby w obronie cywilnej oraz zadań,

jakie mają tam wykonywać.

1

Osoby powołane do zasadniczej służby w obronie cywilnej są obowiązane zgłosić się

do tej służby w terminie i miejscu określonych w karcie powołania.

2.

Dniem powołania do zasadniczej służby w obronie cywilnej jest określony w karcie powołania

dzień stawienia się do tej służby.

3.

Osoby wymienione w art. 142 ust. 1 pkt 2 są obowiązane zgłaszać się do służby w terminie

i miejscu określonych w karcie przydziału do służby w formacji obrony cywilnej albo

w wezwaniu komendanta oddziału lub kierownika jednostki organizacyjnej, o której mowa

w art. 139 ust. 3; przepis art. 61 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1

Zasadniczą służbę w obronie cywilnej odbywa się w jednym, nieprzerwanym okresie przez

dziewięć miesięcy.

2.

(uchylony).

3

Osoby powołane do zasadniczej służby w obronie cywilnej z dniem stawienia się do tej

służby otrzymują bez szczególnego nadania tytuł ratownika. Nadanie tytułu starszego

ratownika następuje w drodze mianowania.

4.

Ratownicy odbywają zasadniczą służbę w obronie cywilnej w formie skoszarowanej lub

nieskoszarowanej w oddziałach obrony cywilnej i przechodzą szkolenie praktyczne w

zakresie przygotowania obrony cywilnej. Formę odbywania służby określa organ, który

tworzy oddział obrony cywilnej w ramach formacji obrony cywilnej.

5.

W zakresie zwalniania ratowników z zasadniczej służby w obronie cywilnej przed jej

odbyciem stosuje się zasady określone w art. 87 ust. 2-6 oraz zasady i tryb określone

w art. 88.

1.

Szkolenie w obronie cywilnej polega na odbywaniu w jednostkach organizacyjnych obrony

cywilnej w okresie trzech lat

1)

zajęć szkoleniowych organizowanych w czasie wolnym od pracy;

2)

przeszkolenia na obozie szkoleniowym przez okres do trzydziestu dni.

2.

Łączny czas szkolenia w jednostkach organizacyjnych obrony cywilnej nie może przekraczać

sześćdziesięciu dni w roku, w tym dwudziestu dni ustawowo wolnych od pracy.

3.

Do czasu szkolenia nie wlicza się udziału w zwalczaniu klęsk żywiołowych i zagrożeń

środowiska oraz usuwaniu ich skutków. Zajęcia szkoleniowe w okresie zwalczania klęsk

żywiołowych i zagrożeń środowiska oraz usuwania ich skutków mogą być prowadzone w

czasie pracy.

4.

Szkoleniem w obronie cywilnej mogą być objęte również kobiety uznane za zdolne do

służby wojskowej. Powołanie kobiet do odbywania tego szkolenia może nastąpić do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą dwadzieścia cztery lata życia.

1.

Szef Obrony Cywilnej Kraju może skrócić czas trwania zasadniczej służby lub szkolenia

w obronie cywilnej.

2.

Osoby, które odbyły zasadniczą służbę lub szkolenie w obronie cywilnej, wojskowy komendant

uzupełnień przenosi do rezerwy.

1.

Ćwiczenia odbywa się w jednostkach organizacyjnych obrony cywilnej lub w jednostkach

organizacyjnych, o których mowa w art. 139 ust. 3, w czasie wolnym od pracy w wymiarze

do piętnastu dni w roku, w tym nie więcej niż pięć dni ustawowo wolnych od pracy.

2.

Osoby przeznaczone do pełnienia funkcji instruktorskich i kierowniczych, niezależnie

od ćwiczeń określonych w ust. 1, mogą być wzywane raz na trzy lata do odbycia ćwiczeń

trwających w sposób ciągły do piętnastu dni.

3.

Łączny czas trwania ćwiczeń w obronie cywilnej przez cały okres podlegania obowiązkowi

służby w obronie cywilnej nie może przekraczać okresów ustalonych w art. 103.

4.

Do czasu trwania ćwiczeń w obronie cywilnej nie wlicza się okresów udziału w zwalczaniu

klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska oraz usuwaniu ich skutków. W okresie zwalczania

klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska lub usuwania ich skutków ćwiczenia mogą być

prowadzone w czasie pracy.

5.

W przypadkach gdy wymaga tego konieczność zapewnienia obrony Państwa, Rada Ministrów

w drodze rozporządzenia może przedłużyć czas trwania ćwiczeń, o których mowa w ust.

1, o okres nieprzekraczający łącznie piętnastu dni oraz zarządzić przeprowadzenie

tych ćwiczeń w czasie pracy.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny osoby powołane i przeznaczone do służby

w obronie cywilnej są obowiązane do pełnienia czynnej służby przez czas i w zakresie

wynikającym z wykonywania zadań.

2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, jednostki organizacyjne obrony

cywilnej, w których w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny czynna służba

jest pełniona bezterminowo, biorąc pod uwagę jednostki, do których zadań należy wykrywanie

zagrożeń, alarmowanie i prowadzenie akcji ratunkowych.

3.

Osoby pełniące czynną służbę w obronie cywilnej mogą być skoszarowane na zarządzenie

organu tworzącego jednostkę organizacyjną obrony cywilnej.

Osoby odbywające służbę w obronie cywilnej są zobowiązane do wykonywania poleceń przełożonych

w sprawach związanych z pełnieniem tej służby i wykonywaniem zadań obrony cywilnej.

Do ratowników odbywających zasadniczą służbę w obronie cywilnej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 65.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 70, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej za wzorową służbę oraz za osiągnięcia

w wykonywaniu zadań obrony cywilnej mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

pismo pochwalne;

3)

krótkoterminowy urlop;

4)

nagroda rzeczowa lub pieniężna;

5)

dyplom uznania;

6)

nadanie wyróżniającego tytułu i odznaki wzorowego ratownika;

7)

wpisanie nazwiska i zasług do kroniki oddziału jednostki organizacyjnej obrony cywilnej;

8)

wpisanie nazwiska i zasług do „Honorowej Księgi Obrony Cywilnej”.

2.

Wyróżnień, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 6, udziela się wyłącznie ratownikom

odbywającym zasadniczą służbę w obronie cywilnej.

3.

Wyróżnieniem jest także wcześniejsze skreślenie poprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej.

4.

Szef Obrony Cywilnej Kraju może wprowadzić również inne rodzaje wyróżnień.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej niezależnie od udzielanych wyróżnień

mogą być nadawane ordery lub odznaczenia oraz odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej”

- w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej za naruszenie obowiązków wynikających

z tej służby mogą być wymierzane następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

wykonywanie czynności porządkowych poza kolejnością;

5)

zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania przez czas określony;

6)

pozbawienie wyróżniającego tytułu i odznaki wzorowego ratownika lub tytułu starszego

ratownika;

7)

zmniejszenie lub pozbawienie urlopu.

2.

Kary, o których mowa w ust. 1 pkt 3-7, wymierza się wyłącznie ratownikom odbywającym

zasadniczą służbę w obronie cywilnej.

3.

Nie można karać dyscyplinarnie po upływie sześciu miesięcy od popełnienia przewinienia.

1.

Wymierzoną karę dyscyplinarną uchyla się w razie

1)

ujawnienia nowych okoliczności, które wskazują, że brak było podstaw do ukarania;

2)

ukarania wbrew przepisom ustawy albo przepisom wydanym na jej podstawie.

2.

Uprawnionymi do uchylania kar dyscyplinarnych są przełożony, który karę wymierzył,

i jego przełożeni.

3.

Szef Obrony Cywilnej Kraju może uchylić każdą karę dyscyplinarną wymierzoną osobie

odbywającej służbę w obronie cywilnej.

Do czasu trwania zasadniczej służby w obronie cywilnej nie zalicza się okresu, na

który ratownik samowolnie opuścił jednostkę organizacyjną obrony cywilnej lub wyznaczone

miejsce przebywania albo przez który samowolnie poza nimi pozostawał. Jednakże okres

ten można zaliczyć do czasu trwania zasadniczej służby w obronie cywilnej, jeżeli

w późniejszym okresie ratownik wyróżnił się wzorową służbą i kara dyscyplinarna za

to przewinienie została skreślona w drodze wyróżnienia.

Do osób odbywających służbę w obronie cywilnej stosuje się odpowiednio przepisy art.

64.

1.

Osoby odbywające służbę w obronie cywilnej są obowiązane do noszenia w czasie odbywania

tej służby oznak i umundurowania, jeżeli zostały ustanowione dla tych osób.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór i kolor umundurowania osób odbywających

służbę w obronie cywilnej, uwzględniając w szczególności rodzaje służby oraz składniki

umundurowania.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej mogą być przyznane, na zasadach określonych

przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, zakwaterowanie i bezpłatne wyżywienie

lub równoważniki pieniężne oraz zwrot kosztów przejazdu.

2.

Ratownikom w czasie odbywania zasadniczej służby

1)

przysługuje umundurowanie lub równoważnik pieniężny i uposażenie w wysokości i na

zasadach przewidzianych dla szeregowych odbywających zasadniczą służbę wojskową;

2)

udziela się urlopów w wymiarze i na zasadach przewidzianych dla żołnierzy zasadniczej

służby wojskowej.

3.

Ratownicy mogą otrzymywać również inne należności pieniężne określone przez Radę Ministrów

w drodze rozporządzenia.

1.

Do pracowników odbywających przeszkolenie na obozie szkoleniowym lub ćwiczenia w obronie

cywilnej stosuje się odpowiednio zasady wynagradzania żołnierzy rezerwy odbywających

ćwiczenia wojskowe.

2.

Osoby pełniące czynną służbę w razie mobilizacji i w czasie wojny otrzymują wynagrodzenie

określone przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia; do członków rodzin pozostających

na utrzymaniu tych osób stosuje się odpowiednio przepis art. 135 ust. 2.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej, które zachorowały lub doznały uszczerbku

na zdrowiu podczas lub w związku z odbywaniem tej służby albo w bezpośredniej drodze

do miejsca jej odbywania lub w drodze powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego

korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

2.

Ministrowie właściwy do spraw wewnętrznych oraz właściwy do spraw zdrowia określają,

w drodze rozporządzenia, warunki korzystania ze świadczeń przewidzianych w ust. 1

oraz zakres i tryb ich udzielania, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej

opieki zdrowotnej.

1.

Osobie odbywającej służbę w obronie cywilnej, która doznała uszczerbku na zdrowiu

wskutek wypadku pozostającego w związku z odbywaniem tej służby, a w razie śmierci

tej osoby - członkom rodziny, przysługują, z zastrzeżeniem ust. 4-6, świadczenia na

zasadach i w trybie przewidzianych dla pracowników w przepisach o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności

i przyczyn wypadku przeprowadza i odszkodowanie wypłaca pracodawca, organ administracji

rządowej lub inny organ, któremu jednostka organizacyjna obrony cywilnej jest podporządkowana,

albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 139 ust. 3.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wypadków w drodze do miejsca lub z miejsca

pełnienia służby, z tym że prawo do świadczeń ustala i świadczenia wypłaca Zakład

Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Od decyzji pracodawcy lub organu wymienionego w ust. 1 i 2 w sprawie odszkodowania

przysługuje odwołanie na zasadach i w trybie przewidzianych dla pracowników w przepisach

o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

4.

Ratownikowi odbywającemu zasadniczą służbę w jednostce organizacyjnej obrony cywilnej,

który doznał uszczerbku na zdrowiu w czasie odbywania tej służby, a w razie śmierci

ratownika - członkom rodziny, przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe oraz

należności pośmiertne, na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach dla żołnierzy

odbywających zasadniczą służbę wojskową.

5.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa

1)

właściwość organów i tryb ustalania

a)

okoliczności i przyczyn wypadku, któremu uległ ratownik,

b)

związku choroby ratownika ze szczególnymi właściwościami lub warunkami zasadniczej

służby w obronie cywilnej;

2)

właściwość organów do orzekania o uszczerbku na zdrowiu ratownika oraz do przyznawania

i wypłacania świadczeń odszkodowawczych oraz należności pośmiertnych, o których mowa

w ust. 4.

6.

Od decyzji organu właściwego w sprawach świadczeń odszkodowawczych, o których mowa

w ust. 4, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych w terminie określonym w przepisach o postępowaniu przed sądami pracy i

ubezpieczeń społecznych.

7.

Okres odbywania zasadniczej służby w obronie cywilnej jest okresem składkowym w rozumieniu

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Do odpowiedzialności materialnej ratowników za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem

obowiązków wynikających z odbywania zasadniczej służby w obronie cywilnej stosuje

się odpowiednio zasady określone dla żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, z tym

że w razie odmowy dobrowolnego uiszczenia odszkodowania sprawę rozpoznaje sąd powszechny.

1

W zakresie uprawnień osób odbywających zasadniczą służbę w obronie cywilnej i członków

ich rodzin stosuje się odpowiednio przepisy art. 118, art. 119 ust. 1 pkt 1 i ust.

4, art. 120-122, 124-126, 128-132 i 136.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, przyznać osobom odbywającym służbę w

obronie cywilnej oraz członkom ich rodzin inne uprawnienia oprócz przewidzianych w

art. 159-162, określając zasady i warunki korzystania z nich.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółową organizację i sposób odbywania służby w obronie cywilnej, uwzględniając

w szczególności zasady i tryb powoływania i przeznaczania do służby oraz zwalniania

ze służby, wzory kart powołania do zasadniczej służby w obronie cywilnej oraz karty

przydziału do formacji obrony cywilnej, zasady i tryb udzielania wyróżnień i wymierzania

kar dyscyplinarnych oraz uprawnienia przełożonych w tym zakresie, zasady wykonywania

i skreślania kar;

2)

wzór odznaki wzorowego ratownika, z uwzględnieniem także wzoru legitymacji do odznaki;

3)

wzory oznak oraz sposób noszenia tych oznak i umundurowania, uwzględniając w szczególności

międzynarodowe i krajowe oznaki obrony cywilnej;

4)

normy umundurowania przysługującego osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej,

uwzględniając potrzeby poszczególnych specjalistycznych formacji;

5)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych wysokość równoważnika

pieniężnego w zamian za umundurowanie ratowników, z uwzględnieniem zasad jego wypłacania

oraz organów właściwych w tym zakresie.

1.

Uczniowie gimnazjów, zasadniczych szkół zawodowych, liceów ogólnokształcących, liceów

profilowanych i techników, z wyjątkiem uczniów szkół dla dorosłych, podlegają obowiązkowi

w zakresie edukacji dla bezpieczeństwa.

2.

Edukacja dla bezpieczeństwa jest obowiązkowym przedmiotem nauczania w szkołach wymienionych

w ust. 1, w wymiarze jednej godziny tygodniowo w cyklu kształcenia.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób realizacji edukacji dla bezpieczeństwa, z uwzględnieniem możliwości organizowania

obozów specjalistycznych.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Osoby posiadające obywatelstwo polskie, zdolne ze względu na stan zdrowia, podlegają

obowiązkowi szkolenia ludności w zakresie powszechnej samoobrony.

2.

Szkolenie ludności w zakresie powszechnej samoobrony ma na celu przygotowanie do samoobrony

przed środkami masowego rażenia oraz innymi działaniami nieprzyjaciela.

3.

Szkolenie ludności w zakresie powszechnej samoobrony przeprowadza się w formie zajęć

podstawowych lub ćwiczeń praktycznych.

4.

Ćwiczenia praktyczne mogą polegać również na udziale w zwalczaniu klęsk żywiołowych

i zagrożeń środowiska oraz usuwaniu ich skutków.

1.

Obowiązkowi szkolenia nie podlegają

1)

osoby, które ukończyły sześćdziesiąt lat życia;

2)

osoby uznane za stale lub długotrwale niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym na

podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo całkowicie

niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych;

3)

kobiety w ciąży oraz w okresie sześciu miesięcy po odbyciu porodu;

4)

osoby sprawujące opiekę nad dziećmi do lat ośmiu;

5)

osoby sprawujące opiekę nad

a)

dziećmi od lat ośmiu do szesnastu,

b)

osobami obłożnie chorymi,

c)

osobami, wobec których orzeczono stałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,

d)

osobami, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej

egzystencji na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

e)

osobami zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, jeżeli osoby te wspólnie z nimi zamieszkują i opieki tej nie można powierzyć innym

osobom;

6)

osoby pobierające naukę lub odbywające studia w szkołach wszystkich typów;

7

osoby odbywające zasadniczą służbę lub szkolenie w obronie cywilnej oraz służbę zastępczą;

8

żołnierze w czynnej służbie wojskowej oraz funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej i Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Od obowiązku odbywania szkolenia mogą być zwolnieni

1)

żołnierze rezerwy posiadający karty mobilizacyjne do jednostek Sił Zbrojnych;

2)

osoby posiadające karty przydziału do jednostek zmilitaryzowanych;

3)

osoby posiadające karty przydziału do służby w obronie cywilnej.

3.

Zwolnienie od obowiązku szkolenia w formie ćwiczeń praktycznych polegających na udziale

w zwalczaniu klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska oraz usuwaniu ich skutków nie

dotyczy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7.

1

Osobom wykonującym obowiązek szkolenia ludności w zakresie powszechnej samoobrony,

które zachorowały lub doznały uszczerbku na zdrowiu podczas lub w związku z wykonywaniem

tego obowiązku albo w bezpośredniej drodze do miejsca jego wykonywania lub w drodze

powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych

niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2.

Ministrowie właściwy do spraw wewnętrznych oraz właściwy do spraw zdrowia określają,

w drodze rozporządzenia, zasady korzystania ze świadczeń przewidzianych w ust. 1 oraz

zakres i tryb ich udzielania.

3.

Osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku powstałego podczas lub

w związku z wykonywaniem obowiązku szkolenia ludności w zakresie powszechnej samoobrony

albo w bezpośredniej drodze do miejsca wykonywania tego obowiązku lub w drodze powrotnej,

oraz członkom rodzin osób zmarłych wskutek takiego wypadku przysługują świadczenia

na zasadach i w trybie przewidzianym dla pracowników w przepisach o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, z tym że prawo do świadczeń ustala

i świadczenia wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia organizację, zasady i wymiar szkolenia

ludności w zakresie powszechnej samoobrony, zasady i tryb zwalniania od obowiązku

szkolenia oraz właściwość organów w tych sprawach.

2.

Ćwiczenia praktyczne w zakresie powszechnej samoobrony zarządza Rada Ministrów, w

drodze rozporządzenia, określając każdorazowo kategorie osób zobowiązane do udziału

w tych ćwiczeniach, obszar, na którym będą one przeprowadzane, oraz ich zakres.

1.

Osoby posiadające obywatelstwo polskie mogą być zobowiązane do zaopatrzenia się w

sprzęt ochrony indywidualnej oraz w inne artykuły i przedmioty niezbędne w razie zagrożenia.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może wprowadzić Rada Ministrów w drodze rozporządzenia,

określając równocześnie zasady i warunki zaopatrzenia.

1.

W ramach przygotowania do samoobrony osoby posiadające obywatelstwo polskie mogą być

zobowiązane do

1)

przygotowania ochrony budynku lub lokalu mieszkalnego oraz mienia osobistego i indywidualnego;

2)

zabezpieczenia własnych źródeł wody pitnej i środków spożywczych przed zanieczyszczeniem

lub skażeniem;

3)

utrzymywania i konserwacji posiadanego oraz przydzielonego sprzętu i środków ochrony;

4)

utrzymywania i konserwacji domowych pomieszczeń ochronnych;

5)

wykonywania innych przedsięwzięć mających na celu ochronę własnego życia, zdrowia

i mienia oraz udzielania pomocy poszkodowanym.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 nakładają wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast).

3.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia zasady i tryb postępowania w sprawach,

o których mowa w ust. 2.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Rada Ministrów może objąć militaryzacją

jednostki organizacyjne, które wykonują zadania szczególnie ważne dla obronności lub

bezpieczeństwa Państwa, a także jednostki organizacyjne specjalnie tworzone do wykonywania

takich zadań.

2.

Rada Ministrów, na wniosek ministrów i wojewodów po uprzednim zaopiniowaniu przez

Ministra Obrony Narodowej, ustala istniejące i specjalnie tworzone jednostki organizacyjne,

które przewiduje się objąć militaryzacją (jednostki przewidziane do militaryzacji)

oraz jednostki organizacyjne stanowiące bazę formowania specjalnie tworzonych jednostek

zmilitaryzowanych, a także limity osób, które przewiduje się powołać do służby w jednostkach

zmilitaryzowanych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, kategorie zadań uzasadniających militaryzację

oraz tryb ustalania jednostek organizacyjnych i limitów osób, o których mowa w ust.

2, a także wzór wniosku o objęcie poszczególnych jednostek organizacyjnych przygotowaniami

do militaryzacji. Rozporządzenie uwzględni w szczególności potrzeby związane z rozwinięciem

systemu obronności i funkcjonowaniem jego elementów w warunkach zewnętrznego zagrożenia

państwa i w czasie wojny, w tym mobilizacyjne i wojenne potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zapewnienia wsparcia wojskom sojuszniczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, z wyszczególnieniem we wzorze wniosku przeznaczenia tych jednostek, ich

siedzib, organów, o których mowa w art. 187 ust. 3, oraz organów, według których ustaleń

będą przygotowywane poszczególne jednostki, jak również specyfikacji przewidywanych

wydatków z tym związanych.

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, Rada Ministrów może objąć militaryzacją

również w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Do służby w jednostkach zmilitaryzowanych mogą być przeznaczone osoby spełniające

wymagania określone w ust. 3, o ile nie spełniają przesłanek wskazanych w ust. 4.

2.

Przeznaczenie osób do służby w jednostkach zmilitaryzowanych następuje w drodze nadania

im przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych do tych jednostek. Przydziały nadaje

się również po objęciu militaryzacją ustalonych jednostek organizacyjnych.

3.

W czasie pokoju przydziały organizacyjno-mobilizacyjne mogą być nadawane mężczyznom,

którzy nie ukończyli sześćdziesięciu lat życia, i kobietom, które nie ukończyły pięćdziesięciu

lat życia. Po objęciu militaryzacją ustalonych jednostek organizacyjnych przydziały

do tych jednostek nadaje się również osobom, które nie osiągnęły wieku określonego

w odpowiednich przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym.

4.

Przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych nie nadaje się osobom, które

1)

przekroczyły wiek określony w ust. 3;

2)

nie ukończyły osiemnastu lat życia;

3

są osobami o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej;

4

mają nadane przydziały kryzysowe lub przydziały mobilizacyjne albo pracownicze przydziały

mobilizacyjne do jednostek wojskowych;

5

są funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby

Więziennej, Straży Ochrony Kolei i Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli osoby te na

mocy odrębnych przepisów mogą pełnić służbę w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie

wojny i są przeznaczone do pełnienia tej służby;

6)

zostały uznane za stale lub długotrwale niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo całkowicie

niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych;

7

zostały skazane na karę pozbawienia wolności i oczekują na jej odbycie albo ją odbywają.

5.

Osobom zatrudnionym w istniejących jednostkach przewidzianych do militaryzacji oraz

jednostkach organizacyjnych stanowiących bazę formowania specjalnie tworzonych jednostek

przewidzianych do militaryzacji, przydziały organizacyjno-moblizacyjne nadaje się

w formie zbiorowej listy imiennej. Pozostałym osobom, o których mowa w ust. 1, przydziały

organizacyjno-mobilizacyjne nadaje się w formie kart przydziału.

6.

Przydziały organizacyjno-mobilizacyjne nadają

1)

kierownicy istniejących jednostek przewidzianych do militaryzacji oraz jednostek organizacyjnych

stanowiących bazę formowania specjalnie tworzonych jednostek przewidzianych do militaryzacji,

a także kierownicy jednostek zmilitaryzowanych - osobom zatrudnionym w tych jednostkach,

z tym że osobom będącym żołnierzami rezerwy przydziały nadaje się w uzgodnieniu z

wojskowym komendantem uzupełnień właściwym ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

osoby, której ma być nadany przydział;

2)

wojskowi komendanci uzupełnień właściwi ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

- pozostałym osobom, na wniosek kierownika jednostki przewidzianej do militaryzacji.

7.

Przydział organizacyjno-mobilizacyjny nadany w czasie pokoju podlega unieważnieniu,

jeżeli osoba, której nadano przydział

1)

otrzymała kartę mobilizacyjną do jednostki wojskowej;

2)

została powołana do czynnej służby wojskowej;

3

zrzekła się obywatelstwa polskiego;

4)

zamieszkała na stałe poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

5

osiągnęła wiek określony w ust. 3 albo spełniła przesłanki określone w ust. 4 pkt

5-7;

6)

(uchylony);

7

otrzymała wypowiedzenie stosunku pracy albo rozwiązała stosunek pracy lub służby z

pracodawcą, który nadał przydział organizacyjno-mobilizacyjny.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego z nadawaniem

przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych, a także wzory zbiorowej listy imiennej

oraz karty przydziału, o których mowa w ust. 5, z uwzględnieniem we wzorach danych

osobowych i danych o miejscu pełnienia służby oraz poświadczenia przyjęcia do wiadomości

faktu przeznaczenia do służby w jednostce zmilitaryzowanej. W rozporządzeniu należy

uwzględnić także sposób kwalifikowania osób, którym przewiduje się nadać przydział

organizacyjno-mobilizacyjny do jednostek zmilitaryzowanych oraz sporządzania zapotrzebowania

na uzupełnienie potrzeb specjalnie tworzonych jednostek przewidzianych do militaryzacji

żołnierzami rezerwy, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb jednostek podległych Ministrowi

Obrony Narodowej, Ministrowi Sprawiedliwości oraz ministrom właściwym do spraw wewnętrznych

i transportu.

1.

Osoby, którym nadano przydziały organizacyjno-mobilizacyjne, są obowiązane do odbywania

ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji w czasie wolnym od pracy w wymiarze

do piętnastu dni w roku, w tym nie więcej niż pięć dni ustawowo wolnych od pracy,

z zastrzeżeniem przepisu ust. 2. Przepisy art. 148 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

1a

Osoby, o których mowa w ust. 1, które mają lub mogą mieć dostęp do informacji niejawnych,

podlegają, na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych,

właściwemu postępowaniu sprawdzającemu. Postępowanie sprawdzające przeprowadza Agencja

Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Służba Kontrwywiadu Wojskowego, zgodnie z właściwością

określoną w przepisach o ochronie informacji niejawnych, na pisemny wniosek kierownika

jednostki organizacyjnej przewidzianej do militaryzacji, do której nadano przydziały

organizacyjno-mobilizacyjne.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, jednostki przewidziane do militaryzacji,

do których osoby posiadające przydziały organizacyjno-mobilizacyjne mogą być powoływane

do odbywania ćwiczeń w wymiarze przewidzianym w art. 104.

3.

Rada Ministrów określi corocznie, w drodze rozporządzenia, liczbę osób powoływanych

w roku kalendarzowym do odbycia ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji,

z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia realizacji zadań przewidzianych dla tych jednostek

na czas mobilizacji oraz wojny.

4.

Przeprowadzenie ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji zarządza Prezes

Rady Ministrów.

5.

Powołanie do odbycia ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji następuje

1)

w stosunku do osób zatrudnionych w istniejących jednostkach przewidzianych do militaryzacji

oraz jednostkach stanowiących bazę formowania specjalnie tworzonych jednostek przewidzianych

do militaryzacji - w formie zbiorowych list imiennych sporządzanych przez kierowników

tych jednostek;

2)

w stosunku do pozostałych osób - w formie wezwania wystawionego przez wojskowego komendanta

uzupełnień właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego tych osób, na wniosek kierownika

jednostki przewidzianej do militaryzacji.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego z powoływaniem

do odbycia ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji oraz wzór wezwania,

o którym mowa w ust. 5 pkt 2, uwzględniając w szczególności sposób wzywania osób,

które przewiduje się powołać do odbycia ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji

organizowanych w związku ze zwalczaniem klęsk żywiołowych lub usuwaniem ich skutków,

a także ćwiczeń przeprowadzanych w trybie natychmiastowego stawiennictwa. Wzór wezwania

powinien uwzględniać dane osobowe, przewidywany czas trwania ćwiczeń oraz termin i

miejsce stawienia się, a także poświadczenie przyjęcia do wiadomości faktu powołania

na ćwiczenia.

1.

Do osób odbywających ćwiczenia w jednostkach przewidzianych do militaryzacji stosuje

się przepisy prawa pracy obowiązujące pracowników tych jednostek.

1a.

Do osób odbywających ćwiczenia jednostek przewidzianych do militaryzacji stosuje się

wymiar i rozkład czasu pracy obowiązujące w jednostce przewidzianej do militaryzacji.

1b.

Przedłużenie czasu pracy osób odbywających ćwiczenia w jednostce przewidzianej do

militaryzacji poza normalne godziny pracy może nastąpić na zasadach i w trybie przewidzianych

w przepisach prawa pracy obowiązujących w jednostce przewidzianej do militaryzacji,

z tym że nie stosuje się określonej w tych przepisach dopuszczalnej liczby godzin

nadliczbowych oraz dozwolona jest praca w dniach ustawowo wolnych od pracy.

1c.

Osobie odbywającej ćwiczenia w jednostce przewidzianej do militaryzacji można powierzyć

wykonywanie pracy innego rodzaju niż wynikająca z nawiązanego stosunku pracy lub stosunku

służbowego, jeżeli odpowiada ona jej kwalifikacjom. Osobie tej przysługuje wówczas

wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi powierzonej pracy, nie niższe jednak niż ostatnio

otrzymywane przed dniem powierzenia innego rodzaju pracy. W takim przypadku wypowiedzenie

dotychczasowych warunków pracy i płacy nie jest wymagane.

2.

Osobom odbywającym ćwiczenia w jednostkach przewidzianych do militaryzacji, niezatrudnionym

w tych jednostkach, przysługują uprawnienia żołnierzy rezerwy odbywających ćwiczenia

wojskowe.

2a.

Osobom, o których mowa w ust. 2, przysługuje wynagrodzenie określone dla żołnierzy

rezerwy odbywających ćwiczenia wojskowe, według stopnia wojskowego posiadanego przez

te osoby, a jeżeli nie posiadają one stopnia wojskowego - według stopnia wojskowego

szeregowego.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia osób odbywających

ćwiczenia w jednostkach przewidzianych do militaryzacji niezatrudnionych w tych jednostkach

oraz tryb wypłacania przez jednostkę przewidzianą do militaryzacji przysługującego

im wynagrodzenia, z uwzględnieniem, że dzienną stawkę wynagrodzenia nalicza się, jeżeli

czas odbywanych ćwiczeń jest nie krótszy niż osiem godzin.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zadania związane z przygotowaniem jednostek organizacyjnych przewidzianych do objęcia

ich militaryzacją oraz organy zobowiązane do realizacji tych zadań, z uwzględnieniem

zakresu przedsięwzięć, trybu ich wykonania, terminów gotowości do działania, zabezpieczenia

potrzeb, zapewnienia środków finansowych;

2)

zasady wyposażania jednostek przewidzianych do militaryzacji i jednostek zmilitaryzowanych

w środki transportowe, maszyny i urządzenia oraz w sprzęt wojskowy, z uwzględnieniem

źródeł ich pochodzenia;

3)

zasady i tryb przeprowadzania kontroli stanu przygotowania jednostek organizacyjnych

przewidzianych do objęcia ich militaryzacją oraz organy właściwe w tych sprawach,

z uwzględnieniem przedmiotu kontroli i podmiotów objętych kontrolą.

1.

Z dniem objęcia militaryzacją ustalonych jednostek organizacyjnych jednostki te stają

się jednostkami zmilitaryzowanymi, a osoby, którym nadano przydziały organizacyjno-mobilizacyjne

do tych jednostek, są osobami pełniącymi służbę w jednostce zmilitaryzowanej.

2.

Po objęciu militaryzacją ustalonych jednostek organizacyjnych do służby w tych jednostkach

mogą być powoływane, w drodze nadania przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych, również

inne osoby niż określone w ust. 1, jeżeli posiadają kwalifikacje przydatne do tej

służby.

1.

Kierownik jednostki zmilitaryzowanej zwalnia ze służby w tej jednostce

1)

osoby, które osiągnęły wiek określony w odpowiednich przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym;