Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

1.

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu

i ochronie kultury.

2

Państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji

twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz

opieki nad zabytkami.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wspierać

finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację planowanych na dany rok zadań związanych

z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje kultury i inne podmioty

nienależące do sektora finansów publicznych.

4.

Mecenat, o którym mowa w ust. 2 i 3, sprawują także organy jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie ich właściwości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie postępowania

konkursowe na dyrektorów w samorządowych instytucjach kultury oraz postępowania w

sprawie ich odwołania przeprowadza się na dotychczasowych zasadach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,

operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy

kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych

dziedzinach kultury.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zachowują ważność odznaki honorowe „Zasłużony Działacz Kultury” nadane przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki

organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

2

Działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej

w rozumieniu odrębnych przepisów.

3

Do działalności, o której mowa w ust. 1 i 2, w zakresie nieuregulowanym przepisami

ustawy dotyczącymi organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej oraz przepisami

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, stosuje się przepisy o prowadzeniu

działalności gospodarczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, których

podstawowym celem statutowym nie jest prowadzenie działalności kulturalnej, mogą prowadzić

taką działalność w szczególności w formie klubów, świetlic, domów kultury i bibliotek.

2.

Koszty prowadzenia działalności kulturalnej, o której mowa w ust. 1, w tym wynagrodzenia

dla pracowników, wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne, i inne wydatki z tytułu

zatrudniania pracowników obciążają koszty działalności podstawowej.

1.

Podmioty prowadzące działalność kulturalną na zasadach określonych w art. 3 mogą otrzymywać

dotacje celowe na realizację zadań państwowych.

2.

Organizacje pozarządowe prowadzące działalność kulturalną mogą otrzymywać dotacje

celowe z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na zadania objęte mecenatem państwa, w tym

dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.

(uchylony).

1.

Osobom wyróżniającym się w tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury nadaje się

odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

2.

Odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” nadaje minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia

1)

tryb nadawania odznaki „Zasłużony dla Kultury Polskiej”,

2)

warunki jakie musi spełniać wniosek o nadanie odznaki,

3)

wzór i sposób noszenia odznaki

- biorąc pod uwagę wzornictwo stosowane w polskiej falerystyce.

1.

Osobom wyróżniającym się w dziedzinie twórczości artystycznej, działalności kulturalnej

lub ochronie kultury i dziedzictwa narodowego minister właściwy do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego nadaje Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, zwany

dalej „Medalem”.

2.

Medal posiada trzy stopnie

1)

I stopień - Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;

2)

II stopień - Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;

3)

III stopień - Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

3.

Medal nadaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z

własnej inicjatywy lub na wniosek

1)

ministrów lub kierowników urzędów centralnych;

2)

rektorów szkół wyższych;

3)

marszałków województw;

4)

wojewodów;

5)

władz statutowych ogólnopolskich organizacji społecznych lub stowarzyszeń prowadzących

statutową działalność kulturalną;

6)

kierowników placówek dyplomatycznych lub konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Medal stopnia wyższego można otrzymać po upływie 5 lat od nadania Medalu stopnia bezpośrednio

niższego. W przypadkach uzasadnionych wybitnymi osiągnięciami kandydata można odstąpić

od powyższego wymogu.

5

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia

1)

wzór odznaki Medalu oraz miniatury Medalu,

2)

wzór wniosku o nadanie Medalu oraz wzór legitymacji potwierdzającej nadanie Medalu,

3)

tryb wydawania legitymacji potwierdzającej nadanie Medalu i warunki wydawania jej

duplikatu,

4)

sposób noszenia odznaki Medalu oraz miniatury Medalu

- z uwzględnieniem stopni Medalu oraz warunków, jakie powinny spełniać wnioski o nadanie

Medalu.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz inni ministrowie,

w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji kultury, w uzgodnieniu z ministrem

właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, a także jednostki samorządu

terytorialnego mogą ustanawiać i przyznawać doroczne nagrody za osiągnięcia w dziedzinie

twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury.

2.

Nagrody mogą być przyznawane osobom fizycznym lub prawnym, a także innym podmiotom

na podstawie oceny całokształtu działalności lub osiągnięć o istotnym znaczeniu.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia,

a organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą

szczegółowe warunki i tryb przyznawania nagród, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc

pod uwagę charakter działalności osoby fizycznej lub prawnej lub rangę osiągnięcia

w zakresie twórczości artystycznej oraz upowszechniania lub ochrony kultury.

1

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, inni ministrowie

i kierownicy urzędów centralnych w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji

kultury, a także jednostki samorządu terytorialnego, mogą przyznawać stypendia osobom

zajmującym się twórczością artystyczną, upowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami.

2

Stypendium, o którym mowa w ust. 1, polega na przyznaniu środków finansowych osobom

realizującym określone przedsięwzięcia w zakresie twórczości artystycznej, opieki

nad zabytkami lub upowszechniania kultury.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia,

a organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą

szczegółowe warunki i tryb przyznawania stypendiów, o których mowa w ust. 1, oraz

ich wysokość, mając na uwadze wspieranie rozwoju umiejętności artystycznych oraz upowszechnianie

kultury i opieki nad zabytkami.

1.

Dyrektorzy instytucji kultury powołani na stanowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy na czas określony pozostają na zajmowanych stanowiskach do końca okresu, na

który zostali powołani.

2.

Zastępcy dyrektora instytucji kultury powołani na stanowiska przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy pozostają na zajmowanych stanowiskach.

3.

Dyrektorzy instytucji kultury powołani na stanowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy na czas nieokreślony pozostają na zajmowanych stanowiskach nie dłużej niż rok

od dnia wejścia w życie ustawy. W terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy organizatorzy mogą powołać te osoby na stanowiska dyrektorów na czas określony

od trzech do siedmiu lat, a w przypadku instytucji kultury, które z dniem wejścia

w życie ustawy stają się instytucjami artystycznymi od trzech do pięciu sezonów artystycznych,

bez przeprowadzania konkursu. Niepowołanie na stanowisko dyrektora na czas określony

jest równoznaczne z odwołaniem dyrektora z upływem roku od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Dyrektorzy samorządowych instytucji kultury, które nie stają się z dniem wejścia w

życie ustawy instytucjami artystycznymi, powołani na te stanowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na czas

nieokreślony pozostają na zajmowanych stanowiskach nie dłużej niż 3 lata od dnia wejścia

w życie ustawy. W terminie trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy organizatorzy

mogą powołać te osoby na stanowiska dyrektorów na czas określony od trzech do siedmiu

lat, bez przeprowadzania konkursu. Niepowołanie na stanowisko dyrektora na czas określony

jest równoznaczne z odwołaniem dyrektora z upływem trzech lat od dnia wejścia w życie

ustawy.

5.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do powoływania dyrektora Centralnego Muzeum Pożarnictwa.

6.

Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do dyrektorów bibliotek, domów oraz ośrodków

kultury.

Ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych organizują działalność kulturalną,

tworząc państwowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności

jest podstawowym celem statutowym.

Umowy o zarządzaniu instytucją kultury zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy na podstawie art. 15 ust. 4a ustawy wymienionej w art. 1, pozostają w mocy

do końca okresu, na który zostały zawarte.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe

instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem

statutowym.

2.

Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego

o charakterze obowiązkowym.

3

Instytucje kultury, dla których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego,

mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte mecenatem państwa, w tym dotacje

celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, zakres zadań objętych mecenatem państwa, szczegółowy tryb składania

wniosków o udzielenie dotacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 3, oraz

ich przekazywania i rozliczania, uwzględniając rządowe programy z zakresu kultury

i dziedzictwa narodowego oraz konieczności zapewnienia ciągłości realizowanych zadań.

1.

Instytucje kultury, spełniające wymogi określone w art. 11 ust. 2 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stają się z dniem wejścia w życie

ustawy instytucjami artystycznymi w rozumieniu ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Organizatorzy instytucji, o których mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy dostosują akty o utworzeniu tych instytucji oraz ich statuty

do wymogów ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do rozwiązywania umów o pracę z pracownikami artystycznymi, o których mowa w ustawie

wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zawartych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy na czas nieokreślony, stosuje się przepisy tej ustawy.

4.

Pracownicy instytucji artystycznych zatrudnieni przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy nabywają prawo do nagrody jubileuszowej na zasadach określonych w przepisach

dotychczasowych.

5.

Pracownik artystyczny, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wykonuje dodatkowe

zatrudnienie lub zajęcia na rzecz innego podmiotu, może je wykonywać przez okres nie

dłuższy niż rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że uzyska zgodę na

podstawie art. 31a ust. 4 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Podmioty tworzące instytucje kultury, o których mowa w art. 8 i 9, zwane są dalej

organizatorami.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o instytucji kultury bez bliższego określenia - należy

przez to rozumieć zarówno państwową, jak i samorządową instytucję kultury.

1.

Organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, w którym określa jej przedmiot

działania, nazwę i siedzibę, a także określa czy dana instytucja kultury jest instytucją

artystyczną w rozumieniu ust. 2. Może być utworzona instytucja kultury prowadząca

działalność kulturalną w więcej niż jednej formie organizacyjnej, wymienionej w art.

2.

2.

Instytucjami artystycznymi są instytucje kultury powołane do prowadzenia działalności

artystycznej w dziedzinie teatru, muzyki, tańca, z udziałem twórców i wykonawców,

w szczególności: teatry, filharmonie, opery, operetki, orkiestry symfoniczne i kameralne,

zespoły pieśni i tańca oraz zespoły chóralne.

1.

Działalność kulturalna instytucji artystycznej organizowana jest w oparciu o sezony

artystyczne, na które ustala się plany repertuarowe.

2.

Sezon artystyczny rozpoczyna się w dniu 1 września a kończy w dniu 31 sierpnia następnego

roku.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

związanych z podziałem, połączeniem i likwidacją instytucji kultury stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i prowadzenia

działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest

prowadzona.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

„

1)

art. 6a ust. 3, art. 7 ust. 5, art. 7a ust. 3, art. 7b ust. 3, art. 14 ust. 4, art.

14a ust. 2 i 3 oraz art. 31 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ust.

3, art. 7 ust. 5, art. 7a ust. 3, art. 7b ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 14a ust. 2

i art. 31d ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą,

- nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

”

1.

Instytucje kultury działają na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu nadanego

przez organizatora.

2.

Statut zawiera

1)

nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury;

2)

zakres działalności;

3)

organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania;

4

określenie źródeł finansowania;

5)

zasady dokonywania zmian statutowych;

6)

postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja

zamierza działalność taką prowadzić.

3.

Organizację wewnętrzną instytucji kultury określa regulamin organizacyjny nadawany

przez dyrektora tej instytucji, po zasięgnięciu opinii organizatora oraz opinii działających

w niej organizacji związkowych i stowarzyszeń twórców.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

przepisów art. 1 pkt 21-23 oraz art. 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

przepisów art. 4 pkt 2 oraz art. 5 pkt 2 lit. a i pkt 4, które wchodzą w życie po

upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą

wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.

2.

Organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury, z zastrzeżeniem art.

24 i 25.

3.

Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru.

4

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia i udostępniania rejestru instytucji kultury, w

tym zakres danych zamieszczanych w rejestrze, tryb dokonywania wpisów, zmian i wykreśleń

wpisów oraz wzór księgi rejestrowej, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa danych

zamieszczanych w rejestrze i bezpieczeństwa czynności prawnych dokonywanych przez

te instytucje.

1.

Tworzy się wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego, w których prowadzona jest, jako podstawowa, działalność kulturalna

lub które dla takiej działalności zostały wybudowane i nie mogą być przeznaczone do

prowadzenia wyłącznie innej działalności podstawowej. Do wykazu wpisuje się obiekty

stanowiące obiekty budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm..

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz obiektów, o którym mowa w ust. 1, oraz tryb zgłaszania obiektów

w celu wpisania ich do wykazu, uwzględniając wartości historyczne lub zabytkowe tych

obiektów, a także ich pierwotne przeznaczenie na cele kulturalne.

1.

Dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem

ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury

oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności

prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie

opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne

w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art.

16.

2.

Dyrektora instytucji artystycznej powołuje się na okres od trzech do pięciu sezonów

artystycznych, o których mowa w art. 11a ust. 2. Dyrektora instytucji kultury innej

niż instytucja artystyczna powołuje się na okres od trzech do siedmiu lat.

3.

Organizator powołuje i odwołuje dyrektora państwowej instytucji kultury po uzyskaniu

zgody ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. W przypadku

powoływania tej samej osoby na stanowisko dyrektora państwowej instytucji kultury

na kolejny okres, organizator zasięga opinii ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

4.

Organizator odwołuje dyrektora samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art.

16 ust. 2, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

5.

Organizator przed powołaniem dyrektora zawiera z nim odrębną umowę w formie pisemnej,

w której strony określają warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji

kultury oraz program jej działania. Umowa wchodzi w życie z dniem powołania dyrektora.

Odmowa zawarcia umowy przez kandydata na stanowisko dyrektora powoduje jego niepowołanie

na to stanowisko.

6.

Dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem

tego okresu

1)

na własną prośbę;

2)

z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków;

3)

z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem;

4)

w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5;

5)

w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6.

7.

W sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie

nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy.

8.

Statut instytucji kultury może przewidywać utworzenie stanowiska zastępcy dyrektora

lub stanowisk zastępców dyrektora. W takim przypadku statut określa liczbę stanowisk

zastępców dyrektora oraz tryb ich powoływania i odwoływania.

1.

Organizator może powierzyć zarządzanie instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej.

Do wyboru zarządcy stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm..

2.

Powierzenie zarządzania następuje na podstawie umowy o zarządzaniu instytucją kultury

zawartej między organizatorem a zarządcą na czas określony, nie krótszy niż trzy lata.

3.

Umowa o zarządzaniu instytucją kultury określa

1)

warunki wynagradzania zarządcy, uwzględniające zasadę równowagi świadczeń;

2)

sposób podziału zysku;

3)

kryteria oceny pracy zarządcy;

4)

tryb przeprowadzania kontroli;

5)

kary umowne z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy;

6)

przesłanki i tryb rozwiązywania umowy przed upływem terminu, na który została zawarta.

4.

W przypadku gdy zarządcą jest osoba prawna, umowa powinna przewidywać, kto w jej imieniu

będzie wykonywał czynności zarządu.

1.

Kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia,

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę

ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora

następuje w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 3.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wyrazić zgodę

na powołanie na stanowisko dyrektora, bez przeprowadzania konkursu, kandydata wskazanego

przez organizatora. W przypadku powoływania tej samej osoby na stanowisko dyrektora

na następny okres, organizator zasięga opinii ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

3a

Organizator występując z wnioskiem do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego o wyrażenie zgody na powołanie dyrektora instytucji kultury

bez przeprowadzania konkursu ma obowiązek uzasadnienia wniosku, ze szczególnym uwzględnieniem

przyczyn zastosowania takiego trybu oraz podania informacji na temat wykształcenia,

kompetencji i doświadczenia zawodowego kandydata na stanowisko dyrektora.

3b

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego rozpatruje wniosek

organizatora w terminie 30 dni od dnia jego wpłynięcia, kierując się specyfiką instytucji

oraz wykształceniem, kompetencjami i doświadczeniem kandydata na stanowisko dyrektora

instytucji.

3c

Brak pozytywnego rozpatrzenia wniosku przez ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego skutkuje niepowołaniem kandydata na stanowisko dyrektora

instytucji.

4.

W celu przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, organizator powołuje komisję

konkursową w składzie

1)

trzech przedstawicieli organizatora;

2)

dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

3)

dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu

art. 241, działających w tej instytucji kultury;

4)

dwóch przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych lub twórczych właściwych ze względu

na zakres działania tej instytucji kultury.

5.

Jeżeli w instytucji kultury nie działają zakładowe organizacje związkowe, w miejsce

osób, o których mowa w ust. 4 pkt 3, organizator powołuje do komisji konkursowej dwóch

przedstawicieli załogi tej instytucji.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, organizację i tryb przeprowadzania konkursu, sposób powoływania członków

komisji konkursowej oraz zadania tej komisji, uwzględniając w szczególności procedury

zapewniające ocenę kwalifikacji kandydatów.

Dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz.

1.

Organizator może dokonać połączenia instytucji kultury, w tym instytucji kultury prowadzących

działalność w różnych formach, lub podziału instytucji kultury.

2.

W przypadku połączenia instytucji artystycznej z instytucją kultury inną niż instytucja

artystyczna, instytucja kultury powstała w wyniku takiego połączenia ma status instytucji

artystycznej.

3.

Organizator jest obowiązany na 3 miesiące przed wydaniem aktu o połączeniu lub podziale

instytucji kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach

takiej decyzji.

1.

Połączenie instytucji kultury polega na utworzeniu jednej instytucji, w której skład

wchodzą załogi i mienie należące do instytucji podlegających połączeniu.

1a.

(uchylony).

2.

Połączenie instytucji kultury następuje w drodze aktu wydanego przez organizatora,

a także w trybie określonym w art. 21.

3.

Akt o połączeniu instytucji kultury zawiera

1)

nazwy łączonych instytucji kultury;

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury, powstałej w wyniku

połączenia;

3)

określenie terminu połączenia instytucji kultury;

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucję powstającą

w wyniku połączenia.

4.

Statut nowej instytucji kultury powstałej w wyniku połączenia nadaje organizator.

Przepisy art. 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej instytucji kultury organizator wykreśla

z rejestru instytucje kultury, które uległy połączeniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że przepisy art. 1 pkt 10,

17, 55, 56, 58 i 72 oraz art. 2 i art. 12 pkt 1 lit. a stosuje się od dnia uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Podział instytucji kultury polega na utworzeniu dwóch lub więcej instytucji kultury

w oparciu o załogę i mienie należące do instytucji kultury ulegającej podziałowi.

2

Podział instytucji kultury może również polegać na wyłączeniu z instytucji kultury

wyodrębnionej jednostki lub jednostek organizacyjnych w celu włączenia ich do innej

instytucji kultury lub utworzenia nowej instytucji kultury w oparciu o pracowników

i mienie tej jednostki lub jednostek. Zasady przekazania składników majątkowych ujętych

w bilansie wyłączonych jednostek określa organizator.

3

Akt o podziale instytucji kultury zawiera

1)

nazwę dzielonej instytucji kultury;

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury powstałych w wyniku

podziału;

3)

określenie jednostek organizacyjnych wyłączonych w celu utworzenia nowej instytucji

kultury lub włączenia do instytucji tworzonych w wyniku podziału;

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucje powstające

w wyniku podziału.

4.

Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1

Organizatorzy, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9, mogą na podstawie umowy zawartej

między sobą

1)

tworzyć lub łączyć prowadzone przez nich instytucje kultury;

2)

prowadzić jako wspólną instytucję kultury prowadzoną przez jednego z organizatorów

instytucji kultury.

1a

Instytucja kultury utworzona na zasadach określonych w ust. 1 pkt 1 jest wspólną instytucją

kultury organizatorów, którzy ją utworzyli, chyba że umowa stanowi inaczej.

2.

Organizatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą na podstawie umowy zawartej z osobą fizyczną,

osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej tworzyć

instytucje kultury.

3

W umowach, o których mowa w ust. 1 i 2, strony określają wielkość środków wnoszonych

przez każdą z nich, niezbędnych do prowadzenia działalności przez instytucję kultury.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, strony określają ponadto okres, na który

umowa została zawarta.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony w umowie określają swoje uprawnienia odnośnie

do treści statutu, powołania dyrektora, likwidacji instytucji, a także wskazują organizatora

prowadzącego rejestr tej instytucji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, strony określają w umowie uprawnienia podmiotu

zawierającego umowę z organizatorem odnośnie do treści statutu, powołania dyrektora

oraz likwidacji instytucji kultury.

1.

Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może powierzyć jednostce

samorządu terytorialnego, za jej zgodą, prowadzenie instytucji kultury. Instytucja

taka pozostaje państwową instytucją kultury i otrzymuje konieczne do wykonania zadań

środki finansowe.

2

Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może przekazać jednostce

samorządu terytorialnego, na jej wniosek, państwową instytucję kultury w celu wykonywania

zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego w zakresie działalności kulturalnej.

Przekazanie następuje w drodze umowy.

2a

Jednostka samorządu terytorialnego, będąca organizatorem instytucji kultury, może

przekazać tę instytucję innej jednostce samorządu terytorialnego, na jej wniosek,

w celu wykonywania zadań własnych w zakresie działalności kulturalnej. Przekazanie

następuje w drodze umowy.

2b

Przepisy ust. 2a nie dotyczą tych instytucji kultury, które jednostka samorządu terytorialnego

jest obowiązana tworzyć i prowadzić na podstawie odrębnych ustaw.

3

Warunkiem niezbędnym przekazania jest wykazanie przez jednostkę samorządu terytorialnego,

że posiada program działania oraz środki na prowadzenie instytucji kultury, którą

przejmuje w trybie określonym w ust. 2 lub 2a.

4

Umowa, o której mowa w ust. 2 i 2a, stanowi podstawę do wykreślenia instytucji kultury

z rejestru prowadzonego przez organizatora przekazującego instytucję kultury i wpisania

do rejestru prowadzonego przez organizatora, któremu instytucja kultury została przekazana.

Pracownicy przekazanej instytucji kultury stają się pracownikami samorządowej instytucji

kultury tej jednostki samorządu terytorialnego, której instytucja ta została przekazana,

z zachowaniem dotychczasowych warunków pracy i płacy.

5.

Mienie przekazywanej instytucji kultury nabywa nieodpłatnie właściwa jednostka samorządu

terytorialnego, z zastrzeżeniem art. 21b.

6.

Koszty związane z uregulowaniem stanu prawnego mienia, o którym mowa w ust. 5, obciążają

budżet przekazywanej instytucji.

7.

(uchylony).

1

W przypadku likwidacji samorządowej instytucji kultury, przekazanej w trybie art.

21a ust. 2-6, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana zwrócić właściwemu

organowi administracji rządowej lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego mienie

otrzymane na podstawie art. 21a ust. 5 i 6.

2

Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, organ administracji rządowej lub właściwa

jednostka samorządu terytorialnego, w drodze decyzji administracyjnej, może zwolnić

jednostkę samorządu terytorialnego od tego obowiązku w części lub w całości; zwolnienie

nie dotyczy obiektów wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 14 ust. 4.

(uchylony).

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach organizator może zlikwidować instytucję kultury.

2.

Organizator jest obowiązany na 6 miesięcy przed wydaniem aktu o likwidacji instytucji

kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach likwidacji.

3.

W przypadku likwidacji instytucji kultury z powodu braku środków finansowych, celem

informacji, o której mowa w ust. 2, powinno być, między innymi, stworzenie możliwości

podjęcia działań do zgromadzenia tych środków, które umożliwią dalsze funkcjonowanie

instytucji.

Akt o likwidacji instytucji kultury stanowi podstawę do wykreślenia jej z rejestru.

Zobowiązania i wierzytelności likwidowanej instytucji kultury przejmuje organizator.

1.

W przypadku likwidacji instytucji kultury utworzonej w trybie art. 21 ust. 1 pkt 1

i ust. 2, podmioty, które ją utworzyły, przejmują zobowiązania i wierzytelności, przy

czym odpowiedzialność za zobowiązania jest solidarna.

2.

W przypadku likwidacji instytucji kultury prowadzonej jako wspólna w trybie art. 21

ust. 1 pkt 2, podmioty, które ją prowadziły jako wspólną, przejmują zobowiązania i

wierzytelności na zasadach określonych w umowie o wspólnym prowadzeniu instytucji

kultury.

1.

Organizator może przekazać odpłatnie lub w wyjątkowych przypadkach nieodpłatnie składniki

mienia zlikwidowanej instytucji kultury osobie prawnej lub fizycznej w celu prowadzenia

działalności kulturalnej na zasadach określonych w art. 3 ust. 3, chyba że umowa,

o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, stanowi inaczej.

2.

Organizator obowiązany jest do zabezpieczenia mienia likwidowanej instytucji.

Do pracowników instytucji kultury stosuje się przepisy Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem przepisów art. 26b-26d.

1.

Okres rozliczeniowy czasu pracy w instytucji kultury może, z uzasadnionych przyczyn

dotyczących organizacji pracy oraz pod warunkiem przestrzegania ogólnych zasad dotyczących

bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, zostać przedłużony do 12 miesięcy.

2.

Ustalenie przedłużonego okresu rozliczeniowego w zakresie i w granicach określonych

w ust. 1 następuje na podstawie

1)

układu zbiorowego pracy, jeżeli został zawarty w danej instytucji kultury, albo

2)

porozumienia zawartego pomiędzy pracodawcą i pracownikami, w trybie przyjętym u danego

pracodawcy, po uprzednim zawiadomieniu właściwego inspektora pracy.

3.

Rozkłady czasu pracy pracowników są ustalane na okresy nie krótsze niż 2 tygodnie.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, do pracowników instytucji

kultury może być stosowany przerywany czas pracy, według z góry ustalonego rozkładu,

przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej

niż 5 godzin.

2.

Przerwa, o której mowa w ust. 1, nie jest wliczana do czasu pracy.

3

W uzasadnionych przypadkach do pracowników, o których mowa w ust. 1, można stosować

równocześnie system organizacji czasu pracy określony w art. 135 § 1 Kodeksu pracy.

Pracownikom instytucji kultury mogą być udzielane dni wolne od pracy, wynikające z

rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy, łącznie z urlopem wypoczynkowym.

Do pracowników instytucji kultury nie stosuje się przepisu art. 151.

1.

Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz

prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami

efektywności ich wykorzystania.

2.

Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.

3

Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez

dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora.

4

Instytucja kultury sporządza plan finansowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm..

1.

Instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych

przychodów.

1a

Państwowe instytucje kultury, których organizatorem jest minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, mogą za jego zgodą udzielać dofinansowania,

w tym wydatków inwestycyjnych, podmiotom prowadzącym działalność w dziedzinie kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

1b

Państwowe instytucje kultury mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetów jednostek samorządu

terytorialnego na zadania ważne z punktu widzenia regionalnej polityki rozwoju w zakresie

rozwoju kultury, w tym dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji

inwestycji.

1c

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania dotacji, o których mowa w ust.

1b, mając w szczególności na względzie konieczność zapewnienia zgodności udzielanej

pomocy z zasadami wydatkowania środków publicznych.

2

Przychodami instytucji kultury są przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży

składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych,

dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,

środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.

3

Organizator przekazuje instytucji kultury środki finansowe w formie dotacji

1)

podmiotowej na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie realizowanych zadań

statutowych, w tym na utrzymanie i remonty obiektów;

2)

celowej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji;

3)

celowej na realizację wskazanych zadań i programów.

Wartość majątku instytucji kultury odzwierciedla fundusz instytucji kultury, który

odpowiada wartości mienia wydzielonego dla instytucji.

(uchylony).

1.

Wynagrodzenie pracownika instytucji kultury składa się z wynagrodzenia zasadniczego

przewidzianego dla danego stanowiska pracy oraz dodatku za wieloletnią pracę. Pracownik

pełniący funkcje kierownicze otrzymuje dodatek funkcyjny.

2.

Pracownikowi instytucji kultury przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości

wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek

ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego.

3.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na

podstawie przepisów odrębnych podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

4.

Pracownik instytucji kultury może otrzymać dodatek specjalny za wykonywanie dodatkowych,

powierzonych przez pracodawcę zadań, na okres wykonywania tych zadań albo za pracę

w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

5.

Pracownik instytucji kultury może otrzymywać nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy.

1.

Pracownik instytucji artystycznej może otrzymywać dodatkowe wynagrodzenie, w szczególności

za udział w określonej roli w przedstawieniu lub koncercie, za reżyserię, scenografię,

choreografię lub kierownictwo muzyczne przedstawienia.

2.

Pracownik instytucji artystycznej używający w pracy, za zgodą pracodawcy, własnego

instrumentu, akcesoriów do instrumentu, ubioru scenicznego, rekwizytu lub narzędzi

otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za ich używanie.

3.

Do pracowników zatrudnionych na stanowisku dyrektora lub zastępcy dyrektora instytucji

artystycznej, wykonujących zadania określone w ust. 1 nie stosuje się przepisów art. 5 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi

podmiotami prawnymi

(Dz. U. Nr 26, poz. 306, z późn. zm..

4.

Podjęcie przez pracownika artystycznego dodatkowego zatrudnienia lub zajęć na rzecz

innego podmiotu wymaga uzyskania zgody pracodawcy, o ile dodatkowe zatrudnienie lub

zajęcia mogłyby kolidować z wykonywaniem przez pracownika obowiązków wynikających

ze stosunku pracy.

5.

Pracodawca może uzależnić udzielenie zgody na podjęcie przez pracownika artystycznego

dodatkowego zatrudnienia lub zajęć na rzecz innego podmiotu od uzyskania zobowiązania

tego podmiotu do pokrycia kosztów, które pracodawca poniesie w związku z wykonywaniem

przez pracownika dodatkowego zatrudnienia lub zajęć, w szczególności z tytułu odwołania

spektaklu lub koncertu, zaangażowania nowego wykonawcy lub przeprowadzenia dodatkowych

prób.

6.

Wykonywanie dodatkowego zatrudnienia lub innych zajęć bez uzyskania zgody, o której

mowa w ust. 4, może stanowić podstawę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia

z winy pracownika.

1.

Za wieloletnią pracę artystyczną pracownik artystyczny otrzymuje nagrodę jubileuszową

w wysokości

1)

w przypadku pracy w balecie

a)

po 10 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,

b)

po 15 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,

c)

po 20 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

w przypadku pracy w charakterze solisty wokalisty, muzyka grającego na instrumentach

dętych oraz artysty chóru

a)

po 15 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,

b)

po 20 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,

c)

po 25 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Za lata pracy powyżej okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c,

wysokość nagrody jubileuszowej wynosi 300% wynagrodzenia miesięcznego i jest wypłacana

po zakończeniu kolejnych pięcioletnich okresów pracy artystycznej.

3.

Za wieloletnią pracę pozostali pracownicy instytucji kultury otrzymują nagrodę jubileuszową

w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego.

4.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1-3, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

5.

W przypadku ustania stosunku pracy pracownika instytucji kultury w związku z przejściem

na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy pracownikowi, któremu do nabycia

prawa do nagrody jubileuszowej brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia rozwiązania

stosunku pracy, nagrodę jubileuszową wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

6.

Nagrodę jubileuszową oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

1.

Pracownikowi instytucji kultury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem

na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa

pieniężna w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 15 lat;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 15 lat;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 20 lat.

2.

Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz stanowisk pracy w instytucjach artystycznych i pozostałych instytucjach kultury,

2)

warunki i sposób wynagradzania pracowników, w tym minimalne wynagrodzenie zasadnicze

na poszczególnych stanowiskach pracy,

3)

warunki przyznawania i wypłacania dodatku funkcyjnego,

4)

warunki przyznawania i wypłacania dodatku specjalnego,

5)

warunki przyznawania i wypłacania dodatku za wieloletnią pracę,

6)

warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania,

7)

warunki ustalania prawa do jednorazowej odprawy pieniężnej przysługującej w związku

z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jej wypłacania

- mając na uwadze charakter pracy wykonywanej przez pracowników artystycznych i pozostałych

pracowników instytucji kultury oraz potrzebę efektywności wykonywanych zadań.

2.

Warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą

dla pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury, określone w ustawie, obowiązują

do czasu objęcia ich układem zbiorowym pracy lub regulaminem wynagradzania.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Imprezy artystyczne lub rozrywkowe organizowane w ramach działalności kulturalnej

przez podmioty, o których mowa w art. 3, odbywające się poza stałą siedzibą albo w

sposób objazdowy, wymagają zawiadomienia organu gminy właściwej ze względu na miejsce

imprezy.

2.

Zawiadomienie powinno zawierać następujące dane

1)

imię, nazwisko lub nazwę podmiotu organizującego imprezę artystyczną lub rozrywkową,

siedzibę i adres do korespondencji;

2)

rodzaj i charakter imprezy;

3)

miejsce, datę, godzinę rozpoczęcia, planowany czas trwania, przewidywaną liczbę uczestników;

4)

określenie planowanych środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa uczestników.

3.

Pomieszczenia, obiekty lub miejsca, w których odbywają się imprezy artystyczne i rozrywkowe,

a także urządzenia techniczne używane przy ich organizowaniu lub w trakcie ich odbywania,

powinny odpowiadać wymaganiom przewidzianym prawem.

4.

Organ samorządu terytorialnego może zażądać załączenia do zawiadomienia zaświadczenia

właściwego organu o spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 3.

5.

Zawiadomienie o imprezie powinno być złożone nie później niż 30 dni przed planowanym

terminem jej rozpoczęcia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, termin określony w ust. 5 liczy się od dnia doręczenia

zaświadczenia.

7.

Imprezy artystyczne i rozrywkowe organizowane cyklicznie nie rzadziej niż 2 razy w

roku przez te same podmioty w tych samych pomieszczeniach, obiektach i miejscach do

tego dostosowanych wymagają jednorazowego zawiadomienia organu gminy właściwej ze

względu na miejsce imprezy.

8

Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej imprezy reguluje

ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. Nr 62, poz. 504, z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 152, poz. 1021 oraz z 2011 r. Nr 217, poz. 1280).

Organ gminy wydaje decyzję o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej,

jeżeli zagraża ona życiu lub zdrowiu ludzi, moralności publicznej albo mieniu w znacznych

rozmiarach lub nie zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3.

1.

Decyzja o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej powinna być doręczona

podmiotowi, który ją organizuje, w terminie 14 dni od dnia złożenia zawiadomienia,

nie później jednak niż 10 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

2.

Odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 3 dni od dnia jej doręczenia.

3.

Odwołanie od decyzji podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania.

Niewydanie decyzji w tym terminie oznacza zgodę na odbycie imprezy.

4.

Decyzję wydaną w wyniku wniesienia odwołania doręcza się w terminie 3 dni.

1.

Prezes Rady Ministrów może z powodu żałoby narodowej zarządzić, na czas jej trwania,

zawieszenie organizowania imprez artystycznych i rozrywkowych.

2.

Wojewoda może z powodu klęski żywiołowej lub w celu zapobieżenia epidemii albo ze

względu na żałobę, na czas niezbędny, zarządzić zawieszenie organizowania imprez określonych

w ust. 1 na terenie województwa lub jego części.

Działalność kulturalną organizowaną i prowadzoną przez kościelne osoby prawne regulują

odrębne przepisy.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności kulturalnej prowadzonej przez Ministra

Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, w drodze rozporządzenia, mogą rozciągnąć stosowanie

przepisów ustawy w całości lub części na działalność kulturalną prowadzoną przez podległe

im lub nadzorowane przez nich jednostki organizacyjne, biorąc pod uwagę zakres działalności

kulturalnej prowadzonej przez te jednostki.

Do dnia 31 grudnia 2002 r. termin na podanie informacji o zamiarze i przyczynach likwidacji

wszystkich instytucji kultury, określony w art. 22 ust. 2, nie może być krótszy niż

12 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 19 oraz

art. 31 pkt 23 w zakresie art. 45b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm., ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 85, poz. 539, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z późn. zm. w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.

(pominięte).

1.

Wierzytelności Skarbu Państwa wobec instytucji kultury z tytułu odpłatnego nabycia,

na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm., własności budynków i innych urządzeń oraz lokali, stwierdzone decyzjami wydanymi

na podstawie tych ustaw, wygasają z dniem 1 lipca 2005 r.

2.

Wykreślenie hipotek zabezpieczających wierzytelności Skarbu Państwa, o których mowa

w ust. 1, następuje na wniosek organizatora i podlega opłacie stałej w kwocie 30 zł.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64)w zakresie dotyczącym imprez artystycznych i rozrywkowych;

2)

ustawa z dnia 26 kwietnia 1984 r. o upowszechnianiu kultury oraz o prawach i obowiązkach

pracowników upowszechniania kultury

(Dz. U. Nr 26, poz. 129, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198);

3)

ustawa z dnia 28 grudnia 1984 r. o instytucjach artystycznych

(Dz. U. Nr 60, poz. 304 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 38,

39 i 44-50, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r., z tym że art. 13 ust. 1 - w zakresie

dotyczącym meczów piłki nożnej organizowanych poza ramami ligi zawodowej - wchodzi

w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.